per hoc intendebant contrahere ſponſalia.¶ Quid ſi dicat. ducā te pꝰ annū. As. ut ꝑ̄mittas uel ſi ꝑmittas me tecumcoite. ut in ſū. con. eo. ti. q. 25. vbi hecponūtur ẜm eū. ꝟb. Gº. ⁊ ſecuta ē carnalis copula? ℟º ẜm ꝟb Credo preſumendū ꝓ mr̄imōio ꝗa ꝓpter carnaleꝫcopulā ſubſecutā videt̉ renūciaſſe dilationi tꝑis. A. certe hͦ caſu nō videt̉renūciaſſe cū exp̄ſſerit clare mr̄imōiūdifferēdū lꝫ ſibi cōſentiat ꝑ prius ī copulā. vn̄ ⁊ ut patꝫ in dicta. q. 25. dicitidem ꝟ. ꝙ in hꝰ mōi caſibꝰ qui nō ſūtoīo exp̄ſſi in iure nō eſt p̄cipitāda ſentētia. ⁊ ſi poſt hꝰ mōi ꝯͣctus cōditiōales trāſeant ad alia vota ſolēniter. forte tutiꝰ eſt diſſimulare aut papā cōſulere qͣꝫ mr̄imoniū cū ſecūda ſolēnitercōtractū dirimere. BQuid ſi ꝗs ꝯͣhat cū aliqua ſub conditiōe. deinde an euentuꝫ ꝯͣhit cū aliapure? ℟º. Debet remane cū ſcd̓a etiāſi ſit cōſanguinea pͥme. ut sͣ. īpedime̓tum i3º. §. 5. A. Et etiā lꝫ conditioappoſita cum pͥma poſtmodū eueniatẜm glo. Ray. ut in ſū. con. eo. ti. q. 26⁊ Con. Hoſti. ⁊ Ber. ut ibi. BAtrimōiū vj.quo ad debitū cōiugale. Sciendum g ꝙͣ cōtracto mrimonio muliernō habꝫ ptātē ſui corꝑis ſꝫ vir. nec virſui ſꝫ vxor. ut dictū eſt sͣ. mrimōiū pͥ.§. fi. Sed an ſtatī teneat̉ debitū redde̓habet̉ sͣ. debitū cōiugale. §. pͥ.¶ Atꝝ ꝯͣctis ſpōſalibꝰ an̄ ſecutas ſolēnitates carnalis cōmixtio ſit peccatū.℟º ẜm Tho. in 4. diſ. 28. Si ſpōſa credens ſpōſū velle cōſūmare mr̄imōiuꝫadmittit eū excuſat̉ a pctō. niſi aliquafraudis ſigna appareant expreſſe ſicutmultū diſtantꝭ cōditionis. uel qͣꝫtū adnobilitatē uel qͣꝫtū ad fortunam. AQuo ad ꝯditiōeꝫ fortune Al. ſentit ꝯͣ.ut sͣ. mr̄imoniū 4º. §. pͦ. in additione.B. uel aliud ſignū euidens appareat.Et eodē mō ītelligit̉ ꝙ excuſat̉ vir ſiꝑ hoc intēdebat mrimoniū ꝯſūmare.Sꝫ ẜm ꝟb. in illis locis vbi ē conſuetūypriꝰ adhibeat̉ nuptialis bn̄dictio ſiabſqꝫ diſpenſatiōe eccleſie ⁊ ſine iuſtacauſa hoc faciat mortaliter peccat. AIdē etiā eſt in omiſſiōe aliaꝝ honeſtarū ⁊ cōſuetaꝝ ſolēnitatū ẜm eūdem.ut sͣ. debitū cōiugale circa pͥncipiū. inadditione. B. tn̄ ſecūde nuptie nōſolent benedici. ut. ī. nuptie. §. 2º. Demateria debiti cōiugalis multa habēt̉sͣ. debitū cōiugale.Atrimoiū vijº.quādo accuſatur mr̄imoniū ꝓpter aliqd̓ impedimentū qd̓ in eo eſtuel fuit. Et pͥmo quidē querit̉. Qui ꝓhibentur uel qui p̄n̄t matrimoniū accuſare? ℟º. Prohibent̉ generalit̓ omnes extranei qͣꝫdiu ſūt aliqui conſanguinei. Et eſt iſtud ſpeciale ꝙ conſanguinei admittantur ad accuſationemſicut pater. mater. ſoror. frater. patruꝰauūculus. amita. matertera. ⁊ tota ꝓgenies. 35. q. 6. c. pͥ. et 2. A Iſta ſpecialitas nō videtur reſpectu accuſationis ſed teſtificationis. ut in. c. videt̉.de quo. ī. Bº. cuius ratio eſt ꝗa vnuſquiſqꝫ ſuam genealogiā ſcire laborat.extra qui matri. accu. poſſūt. videtur.Conſanguineis autem deficientibusadmittuntur antiquiores ⁊ veraciores vicini quibus ea propinquitas nota eſt. ut in dicto. c. pͥmo. 35. q. 6. AIdem in ſum. con. li 4º. ti. 20. q. i. vbietiam additur ꝙ in multis locis hoc