Nā ſi ſeruꝰ ignorās cōtrahat cū ācillaquā credit liberam nō decipit̉. nec hꝫqd̓ ei obijciat. ar. 32. q. 2. ꝑ totū. ⁊ exͣde diuor. ſignificaſti. ⁊ multo minusdecipit̉ ſi cōtrahat cū lib̓a quā credebat ancillā. Con. Pe. Al. Goff. Tho. ⁊Inno. Si tn̄ mulier igraſſet ſeruitutēviri nō eēt mrimoniū. ut in pͦ. §. dcm̄eſt. A. Idē ī ſū. co. li 4º. ti. 4. q. i. B¶ Sꝫ nūꝗd error cōditiōis lib̓tine ul̓aſcripticie ul̓ originarie īpedit mrimoniū ſicut ⁊ cōditiōis ſeruilis? ℟º ẜmxb. Nō. ſicut notauit Hugꝭ. 29. q. 2. īpͥnº. ꝗa oēs tales ſūt lib̓i. lꝫ ad quaſdāoꝑas plꝰ ceterꝭ teneat̉. Idē Hoſti. AIdē in ſū. con. eo. ti. q. 2. B¶ Quid ſi ꝗs igͦrant̉ cōtraxit cū ācilla quā dn̄s viro ignorāte pꝰ ea manumiſit. nūꝗd eo ip̄o eſt mrimoniū? ℟ºẜm Hoſti. No. ꝗa talis cohabitat ꝗdēmulieri ſꝫ hͦ ex pͥmo cōſenſu facit. ꝗ cūfuit erroneꝰ nō fueit effectiuꝰ mr̄imonij. Con. Tan. Goff. Inno. ⁊ Ber. BAlij dicūt ꝙ ipſa maumiſſa ſtatī ē matrimoniū. ꝗa ſublatū eſt īpedimētuꝫ.Quoꝝ ſnīam glo. Ray. credit veriorēut in ſū. con. eo. ti. q. 3. Pōt dici ꝙ ſi cōſtet liberā ꝑſona penituiſſe hꝰ matrimonij an̄qꝫ altera fuit manumiſſa necexp̄ſſe nec p̄ cōiecturas apꝑet de reuocatione dicte pnīe. ꝓcedat pͥma opio.ꝗa an māumiſſione cōſenſus nō fuitvalidꝰ. ⁊ pꝰ māumiſſionē nullꝰ affuitcōſenſus. Si vo de deā pnīa nō cōſtatꝓcedat ſecūda opīo. Nā ſel̓ cōſenſit īmulierē ut in liberā. ⁊ exqͣ nō ꝯſtat dereuocatiōe. in cōſenſu ītelligit̉ ꝑſeuerare. ut in. c. maiores. ad fi. ex de bap.Et lꝫ a pͥncipio n̄ fuerit lib̓a. ſufficit ꝙnūc ſit lib̓a. Nā ceſſante ca īpedimēticeſſat ⁊ impedimētū. exͣ de appel. cumceſſante. B¶ Quid ſi liber ꝯtraxit cū ancilla igͣrater ⁊ illa durāte igͦrātia cōtraxit cūalio nō ignorāte ꝯditionē eiꝰ? ℟º ẜmꝟ. tenet mrimoniū cū 2. cū nullū fuerit pͥmū. A. Id̓ ī ſū. co. eo. ti. q. 4. b̓¶ Quid ſi lib̓a igͦrant̉ cōtraxit cū ſeruo ⁊ pꝰ ea ſcita ſeruitute nihilominusvult eē cū eo. ⁊ ille vult diſcedere? ℟ºẜm ꝟ. Debet cōpelli ad ꝯſentiēdum.Si tn̄ pendēte cōpulſiōe ꝯtrahet cumalia uel illa cū alio. teneret mrimoiuꝫ.ut Hoſti. addit. A. Idē ī ſū. con. eo.ti. q. §. Et ad p̄dicta facit. c. i. exͣ de eoq̄ dux. in ma. quā pol. ꝑ adul. BQuid ſi ꝗs cōtrahit igͦrant̉ cū acilla ſꝫ poſtqͣꝫ ſciuit exegit ab ea debitumnūꝗd pꝰ ea potei̓t ab ea ſeꝑari? ℟º ẜmꝟb. Si ex his q̄ pͥus audiuit habuit ꝓbabilē opīone de ſeruitute eiꝰ ⁊ nihilominꝰ exegit debitū. nō pōt eā relinquere. ut in pͦ. §. dictū eſt. Si habuitopīonē leue ⁊ temeraria. tūc non obſtate ꝙ exegit debitu. poterit cū vitatem certiꝰ ſciuerit ſeꝑatione pete̓. ar.exͣ de ſen. exco. inqͣſitiōi. Nā dubitasꝓ igͦrante habedus ē. C. de cōdi. inde.l. vltꝭ. A. Idē ī ſū. con. eo. ti. q. 6. B¶ Quid de illo ꝗ mouit ꝯͣ vxore q̄ſtionem cōditiōis. ⁊ illa lite pēdēte petit debitū? ℟º ẜm Tho. in expone lr̄equarti ſnīaꝝ. diſ. 36. Si nō ē certus deſeruitute vxoris. debet redde̓ debituꝫad mādatū eccl̓ie ſine ſuo piudicio. ⁊in hͦ caſu cognoſcit eā ex pͥmo cōſenſunō ex nouo. Si aūt cōſtat ei d̓ ſeruitute vxoris. uel ꝓbabilit̓ p̄ſumit. non dꝫei redde̓ debitum etiā ſi eccl̓ia ꝑ̄cipiatꝗa ul̓ ſibi p̄iudiciū face̓t ſi eā affcu vxorio ꝯgnoſce̓t ul̓ fornicaret̉ ⁊ mortarrpeccaret. A Salua reuerētia niſi euident̓ ⁊ manifeſte ꝯſtet ꝓpt̓ ꝓbabile p̄ſūptionē impedimēti nō dꝫ denegare