ſint ī dr̄ſis e patibꝰ. ab vtroqꝫ ep̄o lnīaīpetret̉. uel a metropolitano. Sꝫ ſi ſūtī diuerſis ꝓuīcijs recurrat̉ ad pͥmatemuel ad papā. hͨ ibi. Videt̉ tn̄ ꝙ lnīa primatis ſiue acchiepi nō ſufficiat. cū nohēat hāc iuriſdictione erga ſubditosſuffraganeoꝝ. niſi dū viſitat ꝓuīciamexͣ de cenſibꝰ. c. ꝑpetuo. li 6º. lꝫ debeatſcire ꝗs ſit cōfeſſor ep̄i. ⁊ etiā ip̄m poſſit ꝯpelle̓ ut ſibi cōfiteat̉ ſi ſuſpectu habeat cōfeſſorē. ꝗa ab ip̄o de aīa eius rōexiget̉. ut exͣ d̓ offi. or. paſtoralis. 7. c.irrefragabili ẜm Hoſti. ⁊ ī ſū. con. eo.ti. q. 64. Diſtīgue tn̄ inter crimīa publica ⁊ occulta. ut idē Hoſti. dīc ſup. c.ne pro dilatiōe. hͨ ibi. Hec diſtīctio vr̄obtinere. ad proceſſum iudicialem inquo agitur de manifeſtis tm̄. nō quoad p̄nīalē ī qͦ pͥncipaliter agit̉ d̓ occultꝭut ī. c. fi. exͣ de ſymonia. B¶ Quid d̓ his ꝗ ꝓ ꝑte anni manet invna prochia. ⁊ ꝓ ꝑte anī manēt ī alia℟º ẜm Hoſti. Si ſe trāſferūt aīo remanēdi. fiūt prochiani illiꝰ. Si aūt nō intendūt relinqͣre domiciliū ātiquū. debent anti qͥ preſbytero antiꝗͥ domicilijꝯfiteri. Et idē dicendū ē de familiaribꝰ ꝗ cū eis morat̉. A. Idē ī ſū. cō. liº 3º.ti. 34. q. 59. Et hec vidēt̉ ītelligēda qn̄apparet qḋ domiciliū ſit pͥncipaliꝰ. Al̓idē foret h̓ dicendū qd̓ ꝓxime dictū ēde baronibꝰ ꝓpter eandē rōnem. ul̓ niſi ꝑ ānū moraretur ī aliqͣ ꝑrochia. Tūcenī oīo efficiūt̉ de foro illius prochie.lꝫ nō ītenderēt trāſferre pͥmū domiciliū. ut sͣ. §. 4º. v. 6º. ī additiōe. B¶ Nulla ꝯſuetudīe pōt ītroduci ꝙ aliqͥs preter ſui ſuꝑioris lnīam ſibi poſſitelige̓ cōfeſſorē ꝗ eū poſſit ſoluere ul̓ ligare. exͣde pe. ſi ep̄s. li 6º.¶ Quꝗd ep̄s pōt elige̓ diuerſos ꝯfeſſores ⁊ ſepiꝰ variare? ℟º ẜm Hoſti. Nōcōſulo ꝙ hoc faciat qͣꝫdiu pōt hr̄e copiāilliꝰ que eligit. Si tn̄ habeat diuerſosꝯfeſſores ꝗͥbꝰ velit oīa pct̄ā ītegre cōfiteri cōmendādus ē. Secꝰ ſi ī fraudemhͦ face̓t. A. Hoc .n. eēt deteſtandū. utī ſū. con. eo. ti. q. 62. ubi idē ponit̉. Vbietiā dr̄ ẜm eundē. ꝙ pōt alij ī ſubſidiūcōfiteri. ut tn̄ ſi mortale ſit cōfiteat illique eligit. qͣꝫcito illiꝰ copīā hēbit. Gecus aūt ē de venialibꝰ. B. Et nō ꝙ eoip̄o ꝙ ep̄s cōfitet̉ alicui videt̉ ip̄m eligere. quia plus ē factis ⁊ ītētione mēdꝭelige qͣꝫ v̓bis. ar. ff. de legibꝰ. de ꝗbꝰ. exͣde ma. ⁊ obe. legebat̉. 15. q. 6. c. pͦ. ad fi.A. Idē ī ſū. con. eo. ti. q. 63. B¶ Quid d̓ cōfeſſione facta ſacerdoti ꝗnō d̓ iure tenet bn̄ficiū? ℟º ẜm Hoſti.Cū talis ſacerdos nec ſolue̓ nec ligarepoſſit decipiūt̉ aīe. exͣ d̓ prochijs. nullꝰEt lꝫ aīe habeāt iuſtā cam ignorātie.tn̄ ac ſi amiſſe eēt reꝗͥret̉ ſanguis eaꝝab his qui eas ꝑdere voluerūt. Inno.addit. ꝙ ſi ꝗs ignorās a tali pnīaꝫ accipit ⁊ poſtea ſciat. dꝫ ire ad ſacerdotemveꝝ ⁊ ei cōfiteri. ⁊ ab eo abſolui. exͣ depe. oīs. ī pͥncipio. ⁊ exͣ d̓ p̄ſby. nō bap.veniēs. Idē sͣ. bn̄ficiū 3º. §. fi. A. Hbi d̓hͦ latīus dictū ē ī additiōe. Et qd̓ dcm̄ē ponit Inno. in. c. dudū. 2. exͣ d̓ elec. ⁊poſtea ſubdit. Vel pōt dici ꝙ iſte ītruſus vere abſoluit qͣꝫdiu tolerat̉ a ſuꝑiore. 8. q. 4. nōne. Glo. vo ī d̓co. c. ſentitꝙ talis ſacerdos nō poſſit abſolue uelligare. lꝫ excuſent̉ aīe iuſta ignorātia.⁊ hͦ vr̄ veriꝰ. ut tactū ē in. §. fi. pall̓atoEt forte etiā tal̓ ſacerdoſ tenet defectūſuū māifeſtare ad ſatiſfactione aīabuſceptis ut accipiāt verā abſolutionē. ⁊ut reddat ius alienū qd̓ male vſurpauit. ꝓ qͦ facit qḋ dictum ē sͣ. abſolutiopͦ. §. 12º. niſi īmine̓t ꝑiculū. ꝗa tūc forte nō teneret̉ reuelare ſed al̓ ꝓut poſſet