ibi ē iudex ſuꝑior ꝗ cām examīat ⁊ deallegatis iudicat. In bello v̓o viribuscorꝑalibꝰ negociū vincit̉. ⁊ nō ꝑ rōnēdiiudicat̉. Con. Vl. ut ibi. B¶ Quid ſi ſubditus hꝫ guerrā ꝯͣ dn̄muel eoº? ℟º ẜm ꝟ. Cū vaſallus cōmitꝭhꝫ aliꝗd ꝯͣ comitē. reqͥrēda eſt pͦ auctoritas regꝭ. Si aūt comes hꝫ aliꝗd cōtraregē ⁊ rex hūiliter reqͣſitus ꝑ ꝑtes curie nollet illi ius exhibe. credo ꝙ ſi iusſuū defendat armis cū moderamīe nōpeccat. Impugͣre v̓o rege ꝓpͥa auctoritate nō licet. ſed denūciare hꝫ pape quipoterit excoīcare. ⁊ creſcēte ꝯtumaciadare auctoritate mouēdi ꝯͣeū arma.uel ꝯq̄rat̉ corā īꝑatore ſi rex illi ſubſit⁊ illius auctoritate ſi optebit mouebitbellū. Qn̄ aūt rex hꝫ cām ꝯͣ imꝑatorēuel īꝑator corā regē qui nō ſubeſt illi.nō erit aliꝰ corā quo q̄rimonia ponat̉niſi papa. ut nūc dictū ē. Tn̄ paſſus īiuria peccaret mouēdo bellū ſi alter offerret ſatiſfactionē. Cū aūt comes hꝫaliꝗd cōtra ſubditū. nō ꝓpter hͦ debetſibi ius dice̓. ſꝫ uel auctoritate iudicisſuꝑioris gladiū ſumat. uel ad dioceſanū vaſalli recurrat. cui ſi vaſallus obedire recuſauerit excoīcabit̉ rōne pctī.exͣ de iudi. nouit. Et ſi ꝑ annū ſic ꝑſtiterit. dioceſanus ip̄m ⁊ res eiꝰ capiendas exponet. ar. xi. q. 3. rurſus. 7. c. ꝗſquis. ⁊ exͣ de heretꝭ. excoīcamꝰ pͦ. §. ſivo dn̄s. A. Hoc vltimū dictum fuitHoſti. ut ī ſū. con. liº 2º. ti. §. q. 48. ubietiā oīa p̄dicta ponūt̉. Et nō ſolū ſubditos ſed ⁊ reges pōt ep̄s iudicare. ⁊ ꝑꝯn̄s eius auctoritate poterit ꝯͣ eos bellū moueri. quia ei ſubſunt. exͣ de ma. ⁊obe. oēs. ⁊ ibi glo. B¶ De dānis ⁊ vaſtatiōibꝰ q̄ fiūt ī bell̓ꝗs ⁊ cui teneat̉? ℟º ẜm ꝟ. ꝙ qui hꝫ iuſtū bellū nō tenet de illis danis q̄ ipſeuel ſui bona fide pugnādo ītulerunt.aūt a qͥbꝰ cōmode abſtine̓ nō potuerūtSi aūt craſſandi aīo malicioſe ītuliſſetcū al̓ poſſet ſibi ꝯſule̓ tenebit̉. ⁊ ꝯpēſabunt̉ illa dāna cū dānis ꝓpter q̄ bellūmotū ē facta diligēti ꝯputatiōe hīc in̄Suis v̓o hoībꝰ iſte q iuſte bellat nō tenet̉ d̓ danis q̄ paſſi ſūt ab aduerſarijsꝗa tales ſubditi ſe ⁊ ſua tenent̉ expone̓ꝓ dn̄o. Et dico ꝙ dn̄s nō tenet̉ niſi forte ip̄e fuerit ī culpa negligēter defēdēdo eos. Talis etiā iuſte bellās tenet̉ oībus illis qͦs vocauit de dānis ſi qͣ receperūt. niſi venerīt illi ex debito uel cāhūanitatis ul̓ ꝯſanguinitatꝭ. 23. q. 3. nōīferēda ⁊ alijs capl̓is ibi. Qui vo hꝫ īiuſtū bellū tenet̉ pͦ aduerſarijs de oībusdānis illatꝭ. Tenet̉ etiā ſuis ꝓprijs hoībus de dānis que receperūt ab aduerſario ꝗ iuſte repugnabat. ſi ipſe ꝓprijhoīes iuuerūt ip̄m bona fide. aut ſi inducti fuerūt ex eius ꝯcilio timore uelcoactione ⁊ de ſe nō erāt facturi. Secꝰſi mala fide iuuerūt illū. In qͣ cau nullā hn̄t actionē ꝯͣ eū. Nā ī re turpi nulla ꝯtrahit̉ obligatio. Inſti. mādati. §.illud. ⁊. ff. mādati. ſi remunerādi. §.rei turpis. ⁊. l. ſi mandauero. §. ꝗͥ eide.A. In his iuribꝰ pꝫ ꝙ exequētes iniuſtū mandatū lꝫ coacti uel al̓ īducti nullā hn̄t actione. cū bonus hō plus timeat pctm̄ qͣꝫ mortē. ff. ꝙ metus cā. l. iſtiquidē. Sed iſtis īductis debet̉ ſatiſfactio ẜm modū p̄dictū ſolū ī foro penitētiali ẜm glo. Ray. ⁊ Vl. ut ī ſū. con.eo. ti. q. 58. ubi ponūt̉ etiā oīa p̄dcā. B¶ Nūꝗd dn̄i qui bellauerūt pn̄t ꝯponere ad īuicē ſuꝑ dānis q̄ eoꝝ ſubditipaſſi fuerunt? ℟º ẜm ꝟ. Si ꝯpo fiat deꝯſenſu dānificatoꝝ. ſtandū ē illi. ASi cōſenſus ē liber ⁊ debitores erāt parati ſatiſfacere ẜm eoꝝ poſſe al̓ noͣ. ẜmC Z
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten