De clericis peregrinātibus
CXCIIII
licet nōdum lite cōteſtata factafuerit ī ip̄o appel. articulo vel negocio pͥncipali: qꝛ cū in hoc caſuiniqͥtatis pͥncipaliter pͥoris iudia cis arguit̉ nō eſt rigor iuris ex qͦſequi poſſet cauſe ꝑplexitas requirēdus.¶ Dem.¶ Clauſula appellatōne remotain medio lr̄aꝝ poſita reſpicit p̄miſſa quibꝰ ānectit̉ nō ſequētianiſi repetat̉ in finē litterarū.¶ Nquiſitiōi. T. T. reſpon-demꝰ qd̓ quotiēs clauſulaꝑ quā tollitur appellatiōis remediū: in medio litterarū poniturſi ſunt plura negocia ſe minimebcōtingentia: tantū p̄miſſa cōplectitur niſi forte in fine litteraruꝫp̄dicta clauſula iteret̉.¶ Dem.¶ Appellatio vniꝰ ꝓdeit alteri ſicōi iure iuuent̉ ⁊ idē ſit negociū⁊ eadē defenſiōis cā ⁊ ſint eadēſentētia cōdemnati al̓s ſecus.INa ſentētia pluribꝰ conEdēnatis ſi vnus ſolus adappel. bn̄ficiū cōuolauerit illiusvictoria iure cōi ceterꝭ ſuffragat̉ſi cōi iure iuuent̉: idemqꝫ negodcium ⁊ eadem cauſa defenſioniexiſtat.¶ Dem.¶ Iuſtus metꝰ excuſat adeo ꝙ
non appellans habet̉ ꝓ appellāte ſi fuerit ꝓteſtatus ⁊ appellationis cauſaſ duxerit expͥmēdasMI iuſtus metus quo mine ¶ Nappellaueris te excuſat: adap. reputaris bn̄ficiū cōuolaſſedūmodo infra tp̄us quo licitefuocatur: corā iudice a quo appellaſſe volueras: vl̓ ſi hr̄e ip̄icopiā nequiuiſti in pn̄tia bonorū viroꝝ conteſtatione ſuꝑ hocꝓpoſita: cauſas appell. duxeriss exprimendas. 4 5℟ica. De clericis ꝑegrinātibus¶ Eleſti. iij. abien̄. ep̄o.¶ Cōtra ꝑegrinātē ſeu ꝓficiſcētem ad ſedem apoſtolicā nō eſtaliquid innouandū.Onq̄rēte .j. p̄ſbyterointelleximꝰ: ⁊ infra¶ Licet p̄ſbyter ideꝫres ſuas ⁊ eccl̓ie ſue īꝓtectōe mra nō poſuerit qn̄ adnos acceſſit: tn̄ cū hi qͥ accedūti ad pre .n. cum rebus eorum debeant eē ſub apoſtolica ꝓtectōeſecuri: mandamus quatenꝰ qͥcqͥd eidē p̄ſb̓ro poſt iter arreptūad nos veniendi ſubtractū eſtkvel ablatū ſibi reſtitui faciatis.Rubrica. De cōfirmatōne vtilivel inutili.
ſentia aduerſarij: ⁊ ita colligit̉ ex hac lr̄ę. a cōtrario ſenſu ſi eſſetp̄ſens: ꝙ ſuꝑ exceptiōe deberet lis ꝯteſtari qd̓ verū credo: vt no.sͣ. de offi. dele. prudētiā. §. ſexta. a ¶ Rigor iuris: rigor eſt vt nōꝓcedat̉ lite nō cōte. talis rigor. in hoc caſu nō eſt ſeruādus cumpͥncipaliter agat̉ de iniqͥtate iudicis: ſꝫ in alijs cauſis vbi agiturpͥncipaliter de iniqͥtate aduerſarij propterip̄ius ꝯtumaciā ponēdus eſt actor in poſſetſione cā rei ſeruade viexcōicandus hoc nondebet fieri in hoc caſuqꝛ de iniqͥtate iudicisagit̉: ſed ꝓpter hoc ꝑspuniri debet: vn̄ ſi nōpoſſet cognoſci de hocgrauamīe li. nō cōteſt.eſſet quaſi quedā perplexitas: qꝛ cū nō conſtet adhuc vtrū appellatio ſit legitima nonpōt ſe intromittere depͥncipali q̄ſtione. in ēcaſu tm̄ ⁊ nō ante habet iuriſditionē ſuperpͥncipali quare nō pōtꝓcedere in principali.nec penā imponere aduerſario cū ip̄e nō peccauerit ⁊ ſi puniret illū: faceret ꝯͣ ꝯſciētiā: ſꝫꝓpter ꝯtumaciā videtur puniēdus. Et id̓ovt hec ꝑplexitas euitetur: pōt iudex cognoſcere de hoc grauamīelite nō cōteſt .ſ. de iniqͥtate iudicis: ꝓbato ꝟograuamine reuocabit̉grauamē ⁊ poſtea iudex citabit abſentē: etſi citatus non veneritꝓpter ip̄ius ꝯtumaciāꝓcedet̉ ꝯtra ip̄m. ⁊ ſicnulla ꝑplexitas ē. Siꝟo appellatio nō valuit remittit̉ ad illū aquo appellauit.Nquiſitioni. ¶ Summat̉ vt in rubro: ⁊ hͦ ſi negocia ſūtſcꝑata. Nō diuidit̉. Abbas. b ¶ Premiſſa: argu. contrasͣ. eo. ſecūdo requiris. j. rn̄. vbi dicit̉ ꝙ nō refert: an ponat̉ ī medio pͥncipio. vel ſine remotiōe appellatiōis: qꝛ ad oīa refertur.So. eſt ibi: qꝛ hoc ſunt diuerſa negocia non ſe tangētia ibi vnūnegociū: licꝫ habeat plures articulos. Itē eſt ar. ꝙ determīationes reſpiciūt tm̄ p̄cedentia ⁊ nō ſequētia: ar. ꝯtra. ff. de lega. j. l. ſiſeruꝰ pluriū. §. vlti. ⁊. xxxij. q. vij. apl̓us. Bern̄.Na ſentētia ¶ Breue eſt: ſed per alia verba ſummat̉ ſicvt in rubro. Abbas. c ¶ Una ſentētia: huiꝰ decre. habesij. q. vj. §. ſunt quoꝝ. ⁊. §. qn̄qꝫ. ⁊. C. ſi vnus ex pluribꝰ appel. l. j.⁊. ij. Unde vt intelligas qd̓ hic dicit̉ no. ꝙ ſi res cōis ſit pluribꝰ⁊ corꝑalis. nec diuerſitas facti ſeꝑatione recipit vt in duobꝰ correis debendi ſi oēs cōdemnati ſint: ⁊ vnus appellauit: victoriavnius omnibꝰ ꝓdeſt: vt hic dicit: ⁊. ij. q. vj. §. qn̄qꝫ. ⁊. C. ſi vnusex pluribꝰ ap. l. ij. ⁊ ſint tales qui nō iuuent̉ beneficio reſtitutionis. Si ꝟo vnus fauore minoris etatis impetraret ꝯtra ſententiā beneficiū reſtitutiōis: hoc nō ꝓdeſt alijs: vt in. l. p̄dicta. C.vnus ex pluribꝰ. l. ij. ⁊. iij. q. vj. §. qd̓ ⁊ ſi etatis: ⁊ ideo dicit hic: ſiiure cōi iuuent̉. Si ꝟo res ſit incorꝑalis ⁊ cōis ⁊ indiuidua: tūcvictoria minoris ꝓdeſt maiori. ff. quēadmodum ſer. amittit̉. ſicōmunē. j. rn̄. vt ſeruitus indiuidua ſit tn̄ vſuffructꝰ. licꝫ ſeruitꝰſit diuidi poteſt. ff. ad. l. fal. l. j. §. ſi vſufructus.d ¶ Eadē cauſa. Pone exemplū: tres erāt tutores habētes adminiſtrationē indiuiſam gerentes cōdemnati ſunt: vnus appel
lauit ⁊ obtinuit ceteris ꝓdeſt: qꝛ idē ē negociū cōe ⁊ eadē cā defenſiōis. Si aūt vnꝰ etiā geſſit ⁊ alter nō ſi ille qͥ nō geſſit appellauit iniquū eſſet vt eius appellatio ꝓdeſſet ei qui geſſit: vt. ff. deappel ſi q. §. pe. exquo. §. ſumit̉. ver. iſte. ⁊. C. ſi vnus ex plu. ap.l. j. ⁊. ij. q. vij. §. qn̄qꝫ. ⁊ idē eſt ſi habēt diuerſas adminiſtratiōes.tūc nō ꝓdeſt vniꝰ appellatio alteri: ar ad hͦC. de diuer. reſcrip. l. j.I iuſtus metD ¶ Primo ponitur thema. Secūdo deciſio: ibi. ad appellationis. Tercio moderatio: ibi. dūmō. Ab.e ¶ Excuſat: arg. ꝙ eaq̄ ꝑ mētū fiūt nō obligant. de hoc dixi. sͣ. ꝙme cā. abbas. Et ita ꝓappellāte habet̉: ſꝫ illd̓nō ſufficit niſi ⁊ illudꝓteſtet̉. C. de bis qͥ ꝑme. iudi. nō appel. l. ij.ff. de ap. cū qͥdā de qͥbꝰlegibꝰ ſumpta ē hec decre. ⁊ ita currit tp̄us eiqͥ age̓ nō pōt niſi iſtudꝓteſtet̉. ſi. sͣ. de offl. or.paſtoralis. in fi. et. xvj.q. iij. §. pe. ver. is aūt. ⁊sͣ. de electi. c. vlti. ſi. C.de anna. excep. vt ꝑfectius. et. C. de epiſ. audi. l. vlti. ⁊ ita interrūpit̉ p̄ſcriptio ꝑ ꝓteſtationē. f ¶ Cora iudice a quo. No. ꝙ ſi pōthr̄e copiaꝫ iudicis a qͦdꝫ ꝓuocare nō dꝫ corā alio ꝓteſtari: ſꝫ tūcdemū iudicem illū hr̄enō pōt: vt h̓ dicit. ⁊ ſicex ordine vboꝝ argumētandū ē ar. xliij. di.ſit rector. in fi.g ¶ Exprimēdas: ſedqͣre cōpellit̉ expͥmerecauſas appel. cū ſufficiat dicere appello. ij. q. vj. §. forma. hoc intelligo qn̄ appellatuante ſentēciā ab aliquo grauamīe: qꝛ tūc cā appellatiōis debetexprimi. sͣ. e. vt debitꝰ. ⁊. c. cū cām. vbi dicit̉ qn̄ ſit exprimēda cāappellatiōis ⁊ qn̄ nō. vel dic ꝙ idē eſt in diffinitiua. C. de his qͥꝑ me. iudi. nō appel. l. ij. ⁊ ſupple maxīe: qꝛ nō eſt neceſſe cās aplatiōis expͥmere niſi velit. ff. d̓ appel. ſcio queſitū. vel ꝙ dicit cāsintellige in genere: ſic hoc mō iniqua ſnīa lata ē ꝯtra me: nec audeo appellare: ⁊ hoc ꝓteſtor eora vobis. Bern̄Ride clericis ꝯegrinā. ¶ Su pra viſum eſt de appellationibꝰ: ſed qꝛ ꝑegrinātes in multis gaudent pͥuilegio appellantiūmerito ſubijcit̉ hec rubrica: de clericis ꝑegrinātibus.Onquerēte. ¶ Hoc dicit in ſumma ꝑegrinātes adt.papā maxime clerici cū omībꝰ rebꝰ ſuis debēt eſſe ſb̓11ꝓtectione apl̓ica ſecuri: vel ſic ⁊ meliꝰ cōprehēdendovtrūqꝫ intellectū: vt in rubro. Prīo ponit̉ q̄rela. Secūdo ꝓuino: ibi. licꝫ. Ab. h ¶ Nō poſuerit: exp̄ſſa voce: ſed expreſſit ip̄o facto qd̓ plus eſt. sͣ. ti. ꝓxi. dilecti. et. c. vt noſtrū. ⁊c.ad audientiā. ij. i ¶ Ad p̄ſentiā noſtrā: cā ꝑegrinatiōis ſupplevt faciat ad hūc titulū qͥ iterū ſub apl̓ica ꝓtectiōe ꝯſiſtūt. xxiiij.q. iij. ſiqͥs romipetas pr̄naꝝ. illi canones qͥ ad hūc titulū ꝑtinēt.C. ſi ꝑ vim. vel alio mō abn̄tis poſſeſ. turbata eſt. l. j. ⁊. C. de emāci. liber. l. iubemꝰ. ff. de tu. ⁊ cura. da. ab his. l. vlt. k ¶ Faciatis:in hͦ caſu qn̄ poſſeſſio abſentis talit̓ turbat̉ ſeruꝰ amicꝰ ꝓximꝰcalonꝰ petere poſſunt vt poſſeſſio reſtituat̉: vt ī. l. p̄dicta. C. ſi ꝑvim vel alio modo. l. j.Rica De cōfirmatōe vtili vel inutili. Supra viſum eſt de ſuſpe
Bij