Druckschrift 
Decretales : Mit der Glosse des Bernardus Parmensis und mit Additiones des Hieronymus Clarius
Seite
CXCIIIIv
Einzelbild herunterladen
 

Liber

Secūdus

FLexā. iij. exon̄. epiſcopo. De re ſciēter confirmata ꝑ papā inferior iudex cognoſcere nōpoteſt niſi confirmatio nō tenuerit vt quia ſurrepticia vel de relitigioſaI quis rei litigioſe cōfrmationem impetrauit ab apoſtolica ſedenon minus poteſt iudex de cauſa cognoſcere: ⁊ eamſine debito terminare. Sed ſirem tunc pacifice poſſidebat: cūinde confirmationē obtinuerit:nō eſt licitum iudici de queſtiōepoſtea exorta decernere aut eaꝫdiffinire abſqꝫ ſe. apo. mādato. Dem vigorien̄. epiſcopo. Idem dicit.Ecōfirmatiōibus autemromani ponti. volumuste tenere quod contra illa niſinouū apo. ſe. ꝓcedat mandatūaut certum ſit qd̓ ſint ꝑ falſi ſuggeſtionē illicite: nō eſt aliquatenus iudicandū. Eleſtinus. iij. Littere confirmatiōis ſuꝑ ſententia a qͣ erat appellatū nō valent ſi appellatꝰ malicioſe p̄uenitappellantem al̓s pendent donec

de appellatiōe cognoſcat̉.D One me. A. canonicꝰ vejͣſter propoſuit ſententiā adelegatis iudicibꝰ prolatā fuiſſeinfra. x. dies ille contra quē ſententiatū fuerat. ab illa ſententiaappellauit: iudices tn̄ nihilomidnus ſententiā executioni mādarunt. Ceterū appellās itinere ſtatim ad apo. ſe. arrepto lr̄as de retractādo ſentētiā impetrauit. ade uerſarius autē ipſum caute p̄ueniens cōfirmationis ꝓmulgateſentētie reſcriptū fuerat aſſecutin quo nulla de facta appellatiōet mētio habebat̉. Ideoqꝫ reqͥſiſtique quibꝰ lr̄is p̄iudiciū faciant. Reſpōdemus igit̉ quod poſteriores debent pͥoribus p̄iudigͣciū generare. Uerū ſi dicaturi in illis litteris veritati et iuſticiep̄iudicātibus vel ſub alia formaverborū: dūmodo nihil diceret̉de lr̄is ꝯfirmatōis exp̄ſſe dicimqd̓ pͥme tādiu ſuū debēt haberevigorem: donec de iniquā ſentētia cognitio plenior habeat̉. Nno. iij. decano padeburē. Innouatio pͥuilegij nouū iusnō tribuit nec antiquū cōfirmatſed ſi quod cōpetebat cōſeruat.

ſione ſentētie ſeu iuriſditiōis iudicis que fit remedio appel. ſeuꝑegrinationis. Sed qꝛ ſentētia ſeu ꝓceſſus iudicialis quādoqꝫcōfirmat̉ ꝑ ſuꝑiorem ⁊ poſſet dubitari de validitate vel inualiditate cōfirmationis merito ſubijcit̉ hec rubrica de confirmatione vtili. Abbas ſiculus.I quis. SimatIhoc. c. cū ſequēti vt inrubro. ſecunda ꝑs ibi:ſed ſi. Abbas ſi.a Litigioſe: res litigioſa eſt de cuiꝰ dn̄iocā mouet̉ int̓ petitorē⁊ poſſeſſorē iudiciariacōuentione: vt tradit̉E. de litig. aucͣ. litigioſa res. ⁊ ſic ꝯtrouerſiaſuꝑ poſſeſſiōe orta nōfacit rem litigioſā: qd̓verū eſt. ⁊ ſuꝑ re litigioſa nouū pͥuilegiū impetrari nō poteſt. sͣ. deteſti. cām q̄. ⁊ sͣ. vt litepen. c. j. ⁊ vlti. ⁊. jͣ. e. bene. nec ad aliā pōt trāſferri ꝑſonā. xj. q. j. qͥares. ⁊ sͣ. vt li. pen. eccleſia ſancte. ⁊ in autē. inmedio li. ſacras iuſſio.nō fieri. §. ſi ꝟo oſtēdēdum. col̓. viij. ⁊ nō obſtante pͥuilegio tali ſiue indulgentia iudexꝓcedere debet.b Confirmationē:no. ꝙ cōfirmatio impetrata ſub forma cōſiue etiā innouatio nihil noui iuris tribuit:ſed ſolūmō vetꝰ cōſeruat. xij. di. p̄ceptis. ar.xxx. q. iij. c. vlti. ⁊. jͣ. eo.cū dilecta. ⁊. c. ſequētibus. ⁊. jͣ. de p̓uil̓. qꝛ intentiōis. vnde ꝑ talē cōfirmationē vel innouationē nō impedit̉petitio alterius vel iudicis cognitio. jͣ. de cōceſ. p̄ben. qꝛ diuerſitatē. jͣ. eo. bone. ar. ix. q. iij. cōqueſtꝰ. nūc ꝟo. ⁊ sͣ. de offi. ordi. licꝫ.⁊. ff. ne qͥd in lo. pub. l. ij. §. ſiqͥs a pͥncipe. qꝛ hͦ facit papa ſine p̄iudicio alicuiꝰ: vt pꝫ ꝑ iura p̄dicta. Quid ergo valent hmōi cōfirmatiōes: parū valent: niſi qꝛ ſolet plus timeri qd̓ ſpāliter ⁊cͣxxiij. diſt. ꝙͣꝙͣ. c Exorta: qꝛ dicit hoc non eſſe licitu iudici cōgnoſcere de q̄ſtione exorta ſine mādato pape. Dicit Uincē. ꝙ ſipoſt ꝯfirmationē moueat̉ ei q̄ſtio: an licite obtineat bn̄ficiū annō. nō eſt licitū iudici de hoc cognoſcere ſine mādato pape. ſedſi ci obijcit̉ crimē nō impedit̉ ꝓpter ꝯfirmationē iudicis cognitio. Sed certe nō eſt verū ſi ꝯfirmatio ſit facta in forma cōi ſinecauſe cognitōne. ſi autē cum cauſe cognitiōe confirmatio ſit facta: tūc verū eſt qd̓ dicit Uin. ⁊ ideꝫ dicit qd̓ Tā. Et Lau. dicitꝙ ſi moueat̉ q̄ſtio: an talis ꝯfirmatio valeat an no? de hͦ nō pōtcognoſcere iudex inferior: qd̓ verū eſt. T. diſtinxit ⁊ melius: autem̄ cōfirmatio facta fuit ſine cauſe cognitiōe in forma cōi: ⁊ tūcnō impedit̉ petitio alicuiꝰ vel cognitio: in qͦ caſu loquūtur iuraſuꝑius aſſignata. ſi ꝟo ꝯfirmatio fiat d̓ bn̄ficio alicuiꝰ vel de aliqua ſentētia cū cauſe cognitiōe: ⁊ hoc cognito papa ex certa ſcientia cōfirmat tibi bn̄ficiū tuū vel ſentētiā. latā. de q̄ſtione illa ſipoſtmodū q̄ſtio ſuboriat̉ nullus poterit iudicare ſine ſpāli mādato pape: ⁊ hoc intelligit̉ ex ip̄a cōfirmatione: qꝛ tūc ſimplicitꝯfirmat nll̓a ꝯditiōe appoſita. De tali ꝯfirmatiōe hēs. sͣ. de offi.dele. qm̄ abbas. ⁊ sͣ. de trāſac. c. j. ⁊ sͣ. de pac. quotiēs. ⁊ sͣ. de teſti.veniēs. ⁊ sͣ. de offi. dele. corā. in fi. ⁊. jͣ. de teſta. rainutiꝰ. ⁊. c. Rai.naldus. ⁊. jͣ. de inſti. ex frequētibꝰ. ⁊. jͣ. eo. c. pe. ⁊ in alijs ꝯfirmationibꝰ cū dicit̉: cōfirmamꝰ ſicut iuſte poſſides: ſicut exponit̉ .i.

ſil̓e. jͣ. de ꝯceſ. p̄ben. qꝛ diuerſitatē. ⁊ iſtas duas decre. intelligebatTā. de ꝯfirmatōe q̄ fit cū cauſe cognitōe ex certa ſcīa papcͣ: tn̄ ſicertū eſſet ꝙ ꝑ falſi ſuggeſtionē cōfirmatio ſit obtēta nō valebithmōi ꝯfirmatio. jͣ. c. ꝓxi. ⁊ ſic pn̄t intelligi iſte due decreOne memorie. Pōt legi ⁊ alijs modis ꝙͣ in rubro: vtpꝫ ex infra dicendis: ſꝫnō inſiſto qꝛ nō ꝯtinetvtilitatē magnā: ⁊ primo ponit̉ cōſultatio.Scd̓o rn̄ſio bimēbrisibi. Rn̄demus. ſecūdūmēbrū: ibi. verū. Ab.d Mādarūt: qꝛ facere nō debuerūt: quiaappellatiōe interpoſita nihil ē innouādū. ij.q. vj. appellatiōe. ⁊. ff.nihil īno. appel. pen. l.vna. īmo reuocart dꝫexecutio anteꝙͣ de appellatiōe cognoſcat̉. sͣde iureiu. veniēs. et. sͣ.de appel. dilecti.e Caute p̄ueniens:qd̓ facere p̄mature nōdꝫ vt appellantē in cōmiſſiōe impetrata ſuꝑplantet. sͣ. de appel. oblate. ſecꝰ ſi nō p̄ueniatdiligentiā appellātis.jͣ. eo. c. §. veru. qꝛ tuncvalēt pͥme: vt ibi.f Mentio habebat̉⁊ ideo nō valuerūt. sͣ.de reſcrip. ex ꝑte. qꝛ tacita veritate. ſil̓e. sͣ. deappel. ſepe. in fi. Et itapꝫ ꝙ ſi qͥs nō facit mētionē de appellationeaduerſe ꝑtis nō valētlr̄e: qd̓ eſt notabile ſil̓esͣ. de reſcrip. ex ꝑte. vbide hoc. g Generare: in hoc .ſ. ꝙ nō obſtātibus pͥmis lr̄is cōfirmatiōis iudices dati ad appellationē cognoſcēt de ea. sͣ. eo. c. j.ar. ⁊. jͣ. eo. c. ꝓxi. ad fi. arg. ſil̓e. sͣ. de teſti. ex ꝑte ade. ⁊. c. ad cām q.⁊. jͣ. de p̓uil̓. dudū. Bern̄. h Si dicat̉: in ſecūdis lr̄is impetrꝫtis ab appellāte: ⁊ ꝙ dicit ſi dicat̉ ſupple maxīe. i Illis lr̄is:ꝑ hāc generalitatē nihil reuocat̉. sͣ. de bo. ⁊ cōtu. ex lr̄is. ⁊. ff. adl. cor. de fal. diuus. nec valet legatū vel ſtipulatio fundi ī generefacta nullo fundo demōſtrato. ff. de iure do. cū poſt diuortiū. §.gener a ſocero. ⁊. ff. de iure fiſ. ita fidei. exp̄ſſam em̄ debēt faceremētionē de pͥmis: ad hoc vt pͥme reuocent̉ sͣ. de offi. dele. ex lr̄is.k Tādiu: iſta lr̄a multū videt̉ ꝯͣdicere priori q̄ dicit ꝙ poſteriores debēt p̄iudicare pͥoribus. ⁊ hic innuit̉ ꝙ valent lr̄e cōfirmatiōis pͥme: ergo nō eſt opus: vt in pͥoribus fiat mētio de appellatiōe: ⁊ ita non refert vtrū in ſecūdis fiat mētio de pͥmis velnō. vn̄ debet intelligi. §. iſte in eo caſu cū pͥme valēt cū appellatus nō p̄uenit diligentiā appellātis: ſed expectauit legitimo tepore ⁊ ſunt lr̄e ſine aliquo vicio: ⁊ ſic ꝓcedēt pͥmi iudices ad cōfirmandā vel infirmādā ſentētiā: vt. sͣ. de appel. oblate. ad fi. qꝛꝑ talē generalitatē non reuocant̉ pͥme legitime impetrate: vt dein ꝓxima notula. In pͥmo caſu nō valēt pͥme: qꝛ appellatꝰ preuenit diligētiā appellātis: nec fecit mētionē de appellatioſe vipatet ex ip̄a littera: vel dic ꝙ iudices dati ſuꝑ appellatiōe debetcognoſcere de iniquitate ſentētie ⁊ littere cōfirmationis tadiūvalebūt quouſqꝫ coſtet de iniqua ſentētia. ⁊ ſi ſentētia cōfirmetremanebit cōfirmatio in ſtatu ſuo. Si ꝟo caſſet̉ ꝯfirmatio nonvalebit. argu. sͣ. de fi. inſtru. accepimus. §. interim. ⁊ in. c. pxi. iufi. argu. ad hunc ſenſum littera iſta cōpetentius adaptat: et itafuit ſimplex cōfirmatio ſentētie quā fecit papa in forma cōmuni cōmiſſa impetrāti: al̓s quare fuiſſet poſita hec decre. in tituiꝫ