De appellationibus

CXCII

corrigens ipſiꝰ reſpōſionē queſue petitioni contradicere videbat̉: ne ꝑ eam aliquod ſibi poſſet p̄iudiciū generare: pro eo ꝙa ante lit. cōtel. ſunt exceptionesdilatorie ꝓponende: corā eiſdēb iudicibus reuocauit. Iudicestn̄ ꝑ hmōi reſponſionē erroneāaduocati lit. cōteſta. fore credēctes ad receptionē teſtiū partisalteriꝰ ꝓceſſerūt: ⁊ īfra. ¶ Mādamꝰ quatenus ſi dicti prior ⁊canonici legitime ꝓbauerīt ꝙd̓ ꝑ ꝓcuratore ipſoꝝ eadē die aduocati reſponſio extiterit reuoe cata: qꝛ ſic ꝑ cōſequens lis conteſtata non fuit: vel ꝙ delegatiteſtes receptos a ſubdelegatisſub delegatoꝝ ſuoꝝ approbauefrint cū nō niſi delegatꝰ a principe cām alij valeat delegare: qͥcqͥd ab ipſis poſt ap. eoꝝ factūs eſt: dūmodo hec in appellatione expreſſa fuerint: nuncietis inritum ⁊ inane.Udem decano ⁊ theſaurario⁊. p. petri canonico zamoren̄.¶ Nō ſufficit appellāti ꝙ exceptionē legitimā ⁊ verā oppoſuit ⁊ appellauit niſi doceat ꝑꝑ exceptionē nō admiſſā appellaſſe.Ilecto filio. G. capellano nr̄o. d. p̄ſbytero. ⁊ .j.capituli ſalamātini ꝓcuratori anobis auditore cōceſſo ꝓcurator capituli ꝓpoſuit corā eo ꝙ

cū dictus p̄ſbyter ſuꝑ receptione ſua in ſalamātina eccl̓ia executorias a nobis ad archidi. ciuitaten̄. ⁊ collegas eiꝰ lr̄as impetraſſet: corā eis fuit ex partecapituli allegatū ꝙ cuꝫ in ipſaſit eccleſia certus numerꝰ canonicoꝝ iuramēto firmatus: de qͦin lr̄is ad eos directis mentionō fiebat: ꝑ eas nō debebāt cōtra ipſos ꝓcedere: ⁊ ne aliter facerēt fuit ad nr̄am audientiamappellatū: ⁊ infra. ¶ Qm̄ igit̉⁊ ſi per cōfeſſionē preſbyteri factā corā auditore p̄dicto conſtiterit ſalamantinā eccl̓iaꝫ habere certū numerū canonicoꝝ iuramento firmatū: ⁊ hmōi exceptionē corā executoribꝰ fuiſſe.poſitā: ⁊ ꝙ appellatuꝫ extiteritab eiſdem: qꝛ tn̄ nō conſtitit ꝙꝓpter exceptionē hmōi nō admiſſam aliāue legitimaꝫ fueritappellatū mandamus quatenſi vobis conſtiterit prefataꝫ exceptioneꝫ huiuſmodi de certocanonicorū numero iuramētofirmato: vel alias legitimas exhceptiones fuiſſe propoſitas coram ipſis executoribus nec admiſſas: ac ideo partem capitulappellaſſe: ipſorum executoruꝫproceſſum denuncietis irritum⁊ inanem.Ideꝫ. s. andree archidi. ⁊ magiſtro .j. canonico de melten̄.

a ¶ Litis cōteſ. qd̓ verū eſt. vt. iij. q. vj. §. exxeptio. ⁊ sͣ. ti. ꝓxi.inter monaſteriū ⁊. C. de exceplſi quis aduocatus. b ¶ Iudices. delegati. c ¶ Teſtium quibꝰ receptis iudices delegatiexaminationē quorūdā teſtiū cōmiſerūt quibuſdam qui vicesſuas alijs cōmiſerant ⁊ illi quoſdā teſtes receperunt primi iudices delegati approbauerūt receptionē illoꝝ teſtiū cuꝫ de iuretalis receptio nō valeret ꝓpter que grauamina extiterit appellatū. d ¶ Eadē dieaduocati. Sed nūqͥdeſt iſtud neceſſariū vteadē die debeat reuocari vel qn̄cūqꝫ anteſnīam. videt̉ ꝙ quandocūqꝫ an̄ ſnīaꝫ. vt. sde cōfeſ. c. vlt. ⁊. C. deiur. ⁊ fa. ig. error facti⁊. jͣ. de cenſi. olim. vbide hoc. vel ſaltē vſqꝫad triduū. C. de erroadu. l. iij. In caſu iſtevidet̉ ꝙ eadē die debeat reuocari vel ſaltem an̄ꝙͣ fiat aliquidin cā ꝑ qd̓ videat̉ approbare hmōi cōfeſſionē: puta ſi ꝓducerētur teſtes vel ſi aliqͥdaliud fiat qd̓ tm̄ poſtlit. cōteſ. fieri debet.e ¶ Lis conteſ. nonfuit. gͦ videt̉ ꝙ ſi nonꝓbabit ꝙ cōfeſſio eadem die fuerit reuocata ꝑ cōſequens lisfuit conteſtata ⁊ ſic ꝑindirectā cōfeſſioneꝫaduocati etiā fit litisconteſt. ſi. sͣ. de do. ⁊cōtu. ꝓut. ar. ꝯͣ. sͣ. deelec. dudū. ij. ⁊ sͣ. d̓ li.cōteſ. ca. vno. vbi dicitur ꝙ ꝑ narrationē ⁊reſpōſionē fit litis cōteſ. f ¶ Delegatꝰ. aprincipe. C. de iudi. aiudice. ⁊ sͣ. de offi. de.le. ſuꝑ queſtionū. §. ſivero ꝑ hoc patet ꝙ reprobata eſt opi. illoꝝ qui dicunt ꝙ ſubdelegatus poſt lit. cōteſ. pōt alij vices ſuas ſubdelegare ad inſtar ꝓcuratoris qui poſt lit. cōteſ. factus eſt dn̄s litis. vnde poteſt poſtea dare aliū ꝓcuratorē. C. de ꝓcu. nulla. ⁊. l. neqꝫ. ⁊ ſicvolunt intelligere illa decre. sͣ. ti. ꝓxi. cū bertoldus. que expreſſe cōtradicit huic ſed illa non cōtinet ius quātum ad hoc necfuit obiectū ⁊ ita ꝑ patientiā tollerat̉. jͣ. de p̄ben. cum iam dudum. in fi. ꝙ ius nō cōtineat: pꝫ ꝑ hoc ꝙ hic dicit non niſi delegatus a principe cām pōt alij delegare non diſtinguēdo antelit̓. cōteſ. vel poſt. ⁊ ita ibi nō potuit de iure delegari. Eſt gͦ tenēdū ꝙ ſubdelegatꝰ alij ſubdelegare nō pōt. qꝛ ſic ⁊ illi poſſent iterū ſubdelegare qd̓ eſſe nō debet. ⁊ eſt ſimile in excōicatione q̄nō trāſit in terciā ꝑſonā ⁊ qd̓ dicit̉ delegatꝰ ab alio ꝙͣ a principe nō pōt alij cām delegare: intellige de eo qui eſt delegatꝰ abalio ad vnā cām tm̄ nā ſi eēt ei delegata vniuerſitas cauſaruꝫbene poſſet vnā cām alij ſubdelegare. ff. de iudi. cum p̄tor. §. j.alias nō pōt. ff. de offi. ꝓcōſu. ⁊ leg. legatus. qꝛ quaſi ordinarividet̉. g ¶ Pummodo hec. Sed nūquid poſſit in cauſa appellationis ꝓponere aliā cām quā expreſſit in appellando: videt̉ ꝙ ſic. sͣ. e. cōſtitutus. Item ⁊ noua cauſa pōt opponi in cāappellationis ⁊ noua inſtr̄a ⁊ allegationes. sͣ. de fi. inſtru. cuꝫlo an̄. ff. de ap. ſcio. sͣ. de teſti. fraternitatis. ⁊. C. de tem. ap. per

hāc. ⁊ sͣ. vt li. nō cōteſ. accedēs. ſꝫ ꝯͣ videt̉ exp̄ſſuꝫ. sͣ. e. vt debit̉ꝰvbi dr̄. qͥ appellat cām appellationis ꝓpter quā appellat dꝫ allegare cora iudice ⁊ hͦ exp̄ſſe idē dicit lr̄a iſta dūmodo hec ī appellationis cā exp̄ſſa fuerint ⁊. jͣ. c. ꝓxi Suꝑ hoc ita diſtingueaut appellat̉ a grauamine an̄ ſnīam diffinitiua aūt a ſnīa diffinitiua. ſi a grauamīean̄ ſnīam tūc neceſſeeſt allegare corā iudice appellationis cāmſui grauamīs talē q̄ ſieēt ꝓbata eēt legitīavel q̄ eſſet exp̄ſſa in iure ⁊ tūc in eā appellationis nō pōt aliā allegare vt hic dicit ⁊ sͣē. vt debitꝰ. ⁊ eſt rō qꝛnō appellat̉ niſi a gͣuamīe. Sed ꝓpt̓ haccām quā d̓ uouo vultꝓpone̓ corā iudi. ap.nō grauabat̉ nec ꝓpt̓hͦ appellauit: ⁊ iudexappellationis cognoſcere dꝫ tm̄ ſuꝑ eo ꝓquo appellauit ⁊ papa ſemꝑ ita reſcribit īappellationibuſ anteſnīam ſi eſt ita. Si ꝟo.aliqͥs appellat a diffinitiua tūc non eſt neceſſe aliquā cām allegare cū appellat: ſedſufficit dicere appelloab iniqua ſnīa ⁊ tūc īcā appellationis pōtoppone̓ nouā cām ⁊noua inſtr̄a. ⁊ ſic loqͥt̉sͣ. de fi. inſtru. cū Io.⁊. l. ſcio. ⁊ ꝑ hanc decre. illa. sͣ. eo. conſtitutus. ſpālit̓ intelligit̉ īcā electiōis vt ibi dr̄.⁊ decre. illā accedensintellige vt ibi dicit̉.itē in alijs appellationibꝰ extra iudiciū faciēdis expͥmēda ē cāꝓpter qua appellat̉. jͣde his q̄ fi. a ma. par.ca. c. j. ⁊ sͣ. e. bone. ⁊ sͣde elec. cū nobis. ⁊ sͣ.e. dilectis. ⁊ in ſcriptis ꝓponēda eſt: alias reputabit̉ nō appellans in decre. Inno. iiij. cordi nobis eſt eodē ti. li. vj. Ber.Ilecto. ¶ Sūmat̉ vt ī rubro ⁊ ē caſus no. ⁊ qͦttidianꝰpͥma ꝑs ponit factū corā auditore narratū. ſcd̓o cōmitittit cām ⁊ p̄mittit qͣre ibi: qm̄. ab. ſi. h ¶ Propoſitas. ſic pꝫ ꝙcā ꝓpt̓ quā appellat̉ ꝓponēda eſt corā iudice a qͦ appellat̉ ⁊ ſicfuit cā iſta legitīa qꝛ nō eſt veriſil̓e ꝙ papa ex certa ſcīa mādaſſet illū recipi ꝯͣ iuramēta cauonicoꝝ. īmo videt̉ papa circūuētus. sͣ. de reſcrip. ꝯſtitutꝰ ī ꝑte deciſa Idē eēt etiā ſi ſtatutū canonicoꝝ ꝯfirmatū fuiſſet ſolūmō ꝑ ſedē apl̓icā ⁊ ſine iuram̄tosͣ. de ꝯſti. cū acceſſiſſēt. ⁊ ar. jͣ. de pͥui. ex ꝑte. ⁊ sͣ. d̓ reſcrip. cū ordinē. Itē pꝫ h̓ ꝙ lꝫ exceptio ēt legitīa ꝓpoſita nō admittat̉ ſi n̄ſit appellatū ꝓpt̓ ip̄aꝫ lꝫ appellatū ſit nō dꝫ retraetari p̄textu illiꝰ exceptiōis qd̓ factū eſt qꝛ ſnīa ꝯͣ ius litigatoris bn̄ tenet a qͣnō ē appellatū: lꝫ n̄ teneat ꝯͣ ius ꝯſtitutōis lata. sͣ. ti. ꝓxi. cū int̓vos. ⁊. ij. q. vj. §. diffinitiua. v̓. itē ſi ſnīa. C. qn̄. ꝓuo. nō ē neceſ.l. ij. ⁊. ff. q̄ ſen ſi. ap. reſci. l. j. §. j. Itē ex hͦ pꝫ ꝙ ſi quis appellat agͣuamīe nō tn̄ expͥmit cām illā ī appellatione ꝓpt̓ quā appellauit. Sꝫ aliā ꝓſeqͥ nō pōt: qꝛ ꝓpt̓ illā nō appellauit de hͦ dictū ēsͣ. ca. ꝓxi. Itē videt̉ ꝙ in cā appellatiōis ſufficiat ꝓbare cāmꝓbabilē fuiſſe ꝓpoſita corā iudice a qͦ appellauit. Et nō admiſſam: ſꝫ hoc intelligendū eſt ẜm qd̓ dr̄. jͣ. eo. interpoſita.