Liber
Secundus
cū interim ap. interpoſita ꝓcea dere nō debuerit ad ſnīam exequēdā officialis ꝓceſſuꝫ qui ꝑap. hmōi ſnīam interdicti irritū⁊ inanē decreuit temerariū iudicans: cū ap. ad nos interpoſita nil debuit īnouari. Preterea lꝫ excōicatiōis ſnīa in decanum ꝑ ep̄m ꝓmulgata rite lataprima facie videret̉ cū ꝑ dictūofficialē eſſet ꝓhibitū ne ſeruaret̉ in eccleſia interdictū ⁊ decanus ne celebraret̉ in eccl̓ia ꝓhibendo diuinū: videret̉ officiuꝫbꝑturbare qui tn̄ ꝑ ap. ad nos interpoſitā ex ꝑte decani: cui etiāofficialis duxerat deferendumd̓ apl̓os cōcedēdo. nō ſolū principale negociū ſed acceſſoria etiāad nr̄m referebant̉ examē eanedem ſnīam poſt ap. ꝓmulgatdecernimꝰ viribꝰ caruiſſe. Uelicet archiep̄s poſt ap. p̄dictaꝫde qua ſibi ꝑ officialis lr̄as īnotuerat: decanum denūciaueriteuitandū: ſenonen̄. tm̄ canonicos qui ſaniori ducti cōſilio cōicauerūt eideꝫ: vt ap. ad nos int terpoſite magis qͣꝫ denūciatiōiab epiſcopo facte deferent: inculpabiles iudicamus.Idem mediolan̄. archiep̄o.¶ Poſtqͣꝫ papa aliquā cauſamad ſe reuocat nō valet ꝓceſſuspoſtea ꝑ minorē iudicem factꝰſicut non valet ſi fuiſſet ab eo legitime appellatum.TT nẜ̄m ꝓdeat de vultus¶dei iudiciū: ⁊ īfra. Iudicibꝰ dedimꝰ ī mādatꝭ: vt ſi poſtſcd̓m mādatū ꝑ qd̓ totiꝰ cogni:tionē negocij ad nr̄m iudiciumh reuocauiuꝰ traditioneꝫ ſigillidicto. H. a te cognoſcerent eſſefactā: eam decernerent irritam⁊ inanem inhibētes illi ne quomodolibet eo vti p̄ſumeret. Cū
iplus ſit roma. pō. ad ſe aliqd̓ reuocare negociuꝫ qͣꝫ quēquā adeū ſuꝑ aliqͦ negocio ꝓuocare.Udem abbati ſancti felicis. ⁊g. canon̄. bonon̄.¶ Si terminū ap. proſequēdeſtatutū ab hoīe altera pars preuenit hoc tacito lr̄as impetrando lr̄e non valent ſed terminūiuris etiā appellatꝰ p̄uenire pōtdūmodo nimiū non p̄currat ⁊vbi ex dilatione īminet ꝑiculūetiā neutra parte ꝓſequēte pōtiudex ad quē ſupplere ꝑtes cōpellendos ad proſecutionē.¶ ¶ Blate nobis vr̄e lr̄e cōtinebāt ꝙ cū quidā iudices: quibꝰ cauſa que int̓ ſambr̄.⁊ rinocor̄. plebes vertebat̉. fuerat ab apo. ſede cōmiſſa: ꝓ plebe ſambrienſi ſnīam ꝓtuliſſent.ac procuratores plebis de renocor̄. ad nos fuerit ſine terminoappellatū nec delatū appellatiofuiſſet nec ad ꝓſecutionē ipſiterminꝰ a iudicibꝰ partibꝰ aſſignatus plebanꝰ de ſambro. ſuper obſeruatione p̄dicte ſnīe: ſicut rōnabiliter lata erat nr̄asad vos lr̄as ⁊ alia pars aliascōmiſſionis lr̄as a nobis ſuꝑ infirmāda eadē poſtmodū ad alios iudices impetrauit nulla inpoſterioribꝰ lr̄is de prioribꝰ habita mentione. vnde in dubitatione reuocato: an poſterioresiudices vel vos de illa debeatꝭcognoſcere nos ſuꝑ hoc ꝯſulere voluiſtis: ⁊ īfra ¶ Licet igit̉appellāti legitime a ſnīa indulgeat̉ annus a lege: aut ex iuſtakcā bienniū ad ap. īterpoſi. ꝓſequendā: quia tamen hmōi terminus poteſt reſtringi nō ſolūla ꝓuocante verū etiā a iudicea cuiꝰ ſnīa ꝓuocat̉: cuꝫ ideo ſitconſtitutū non vt terminis ip̄e
excōicatione ſicut effectus originalis deccati ſuſpendit̉ lꝫ ip̄moriginale maneat: de cōſe. diſ. iiij. c. ij. ſicut executio dignitatisalicuiꝰ ſuſpendit̉. xv. q. viij. ſi qͥs p̄ſbyter. ſicut effectus acceptilationis ſuſpēdit̉ licet nō ipſa acceptilatio. vt. ff. de do. int̓ vi. ⁊vxo. cū hic ſtatus. §. ſin aūt. vnde ſi relaxatum eſt interdictumad tempꝰ ip̄m tamenmanet. ff. de p̄ca. ſed ſimanēte. nec eſt opꝰ vtiteꝝ renouct̉. xxvj. q.vj. qui recedūt. ⁊. Cde cura. furio. cū alijs⁊ in caſu iſto ſi appellet̉ nō ſuſpendit̉ int̓dictū vt dictū eſt. sͣ. e.ad hec qm̄ ſed lr̄a ſequēs cum interim ⁊cͣꝯtradicit exp̄ſſe. vn̄ ſitꝑe ſuſpenſionis appellet̉ nō dꝫ poſtea exequi interdictū. vt hdicit dūmodo appellatio ſit legittima. Cōtrariū tn̄ dixerūt lau⁊ vin. ⁊ tan. vt dictuꝫeſt. sͣ. e. ad hec qm̄ ſediſta lr̄a obſtat eis. ſecqd̓ hic dicit intelligit̉qn̄ interdictū poſitūfuit in dieꝫ vel ſub cōditione effectꝰ ꝟo excōicatiōis ſuſpēdi nopōt qꝛ ꝙͣcito quis eſtexcōicatus eſt mēbrūdiaboli ⁊ eſt priuatusſacr̄is ⁊ cōione fideliū. vn̄ ad hoc vt efficiat̉ mēbrū dei neceſſaria eſt abſolutio. xj.q. iij. excellētiſſimus.papa tn̄ poſſet eiꝰ effectū ſuſpende̓. jͣ. d̓ ſen.ex. ſi ꝟo. quia de nullaſnīa facit aliquā. iij.vi. hoc quippe. maiꝰem̄ eſt de nihilo aliqͥdfacere ꝙͣ de aliqͦ aliudvel nihil. de ꝯſe. diſ. ij.reuera. verſ. fi. in ver.ſermo igit̉ xp̄i. qui potuit face̓ ex nihilo qd̓non erat ⁊cͣ. Io.a ¶ Exequendā. qꝛappellatione interpoſita nihil eſt innouandū. ij. q. vj. appellatione. ff. nihil īno. l. vnaEx hoc pꝫ ꝙ iudex pꝰappellationē diffinitiuā ſnīam nō debet executioni mādare alioquin reſtituat̉ poſſeſſio appellāti an̄qͣꝫ deappellatione cognoſcat̉. sͣ. de iureiur. venientes. ⁊ idem dicit hic inferius ꝙ appellatione interpoſitanihil̓ dꝫ īnouari. b ¶Perturbare. qͥ ꝑturbat diuinū officiūſine pena excōicationis ꝑ ōt eijci de eccl̓ia. jͣ. de ſen. ex. veniens.⁊. c. cū voluntate. §. ſi qͥs vero. c ¶ Deferendū. primo nō detulit ſed denūciauit interdictū nullū vt. sͣ. dicit̉ poſtea detulitquo ad ꝓceſſum principalis cauſe ⁊ apl̓os conceſſit vt h̓ dicitCan. d ¶ Principale. captio p̄ſbyteri fuit negociū prīcipale: acceſſoria fuerunt interdictū ⁊ eius obſeruatio. ⁊ ſic patet ꝙidem iuris debet eſſe in acceſſorio quod in prīcipali. sͣ. de offi.
dele. p̄terea. ⁊. c. prudentiā. ad fi. ⁊. ff. de iuriſ. om. iudi. l. ij. ff. dereg. iur. cū prīcipalis. ⁊ sͣ. c. ꝓxi. ver. nos igit̉. e ¶ Poſt appellationē. hmoi appellationē dicit legitimā ⁊ tn̄ factū decanifuit minus legitimū. ſi. jͣ. de cōceſ. p̄ben. conſtitutus. ꝙͣtum adꝑtem deciſam. ⁊ ſic videt̉ ꝙ appellatio minus legitima impedit effectū excōicationis. hoc ſatis potuiteſſe vt factū decani fuiſſet minus legitimuꝫ⁊ tn̄ decanꝰ ex alia cāpoſtea potuit legitime appellare.f ¶ Quā denunciationi. hic videt̉ ꝙ ī dubio magis ſtet̉ appellationi qͣꝫ denūciationi excōicationis ⁊ qͣꝫipſi ſmīe cū tn̄ potiꝰ ꝑſumendū ſit ꝓ ſnīa qͥꝓ appellatione. quiaappellans tenet̉ ꝓbare ſnīam iniuſtā: vt. sͣe. cū eccl̓ia. ⁊ eſt ſi. ff.de mino. minor .xxv.an. in fi. Io Credo ꝙeū dubitat̉ an teneatappellatio potiꝰ vitādus eſt qͣꝫ in dubio eicōicandū. ar. jͣ. de cle.ex. mi. illud. Ber.T noſtrum¶R ¶ Hoc. c. legit̉varijs modis ⁊ vt cuilibet lecture ſatiſfaciat ita generalit̓ ſūmatur vt in rubro. Primo ponit dictū. Secūdo rōnem dicti ibi: cūplus. ab. ſi. g ¶ Utnoſtruꝫ. hec decre. eſtpars illius quam habes. jͣ. vt eccl. bene. vtnoſtrū. ⁊ ꝑ illā ītelligeiſtam. h ¶ Reuocauimꝰ. ⁊ ita quicquidpoſtea factū fuit nontenuit. ⁊ ita traditio ſigilli poſtea facta nonvaluit tāꝙͣ a non ſuoiudice. ſi. sͣ. vt lit. pen.eccleſia ſancte mariesͣ. de offi. lega. licet. ⁊sͣ. de poſtu. bone.i ¶ Cuꝫ plus. ſic ip̄ofacto negat aliqͥs dericatū. jͣ. de ſen. ex. contingit. ⁊. jͣ. de vi. ⁊ ho.cle. c. vl ⁊ plus eſt reuocare negociū ad ſeꝙͣ ſit appellare ſꝫ poſtappellationē nihil eſtinnouandū. sͣ. c. ꝓxi.⁊. c. bone. ergo multofortius poſtꝙͣ ſuꝑiorad ſe negociū reuocat inferior nihil facere pōt. ij. q. j. nomen.⁊ ſi iudex dicat ſe velle referre negociū ſuperiori ſtatim tenetꝑtibꝰ tradere acta. jͣ. eo. intimaſti. ſi partes hoc approbauerintC. de rela. l. ij. ſimile. sͣ. e. dilecti. vbi de hoc. BerBlate ¶ Cōmunis diuiſio. ſecūda ꝑs ibi: licet igit̉. qͥ¶diſtīguit̉ ⁊ ſcd̓m mēbrū diſtinctiōis ꝓſequit̉ ibi: ſi vo. .tercia inſtruit iudicē ibi: ſuꝑior. In quarta ibi: ex his cōcluditad ſecūdū ꝓpoſitū. ab. ſi. k ¶ Bienniū. sͣ. eo. cū ſit romaua.⁊. c. conſtitutus. l ¶ A prouocante. sͣ. eo. perſonas.