De appellationibus

CLXXXVIII

cām ad ro. eccle. venientibꝰ intelligit̉ ad ſe. ap. ꝓuocatū: mādamꝰ quatenus ſi eſt ita: ⁊ dictos .i. ⁊. h. denūciatis excōicationis vinculo non teneri.Idem ep̄o elien̄.¶ Per clauſulā appellatiōe remota inhibet̉ oīs appellatio q̄a iure non indulgetur expreſſeh. d. vſqꝫ ad. §. verum.Aſtoralis officij diligētia⁊ infra. Queſiuiſti: vtruꝫqn̄ inhibet̉ ap. in reſcripto: fruſtratoria tantū inhibita videat̉Nos igit̉ attendētes ꝙ ꝑ appellationē fruſtratoriam etiā ſi nōfuiſſet inhibita: negociū nō debeat impediri: reſpōdemus ꝙquelibet ꝓuocatio intelligit̉ reuocari: que a iure nō indulget̉a expreſſe: ſꝫ ſi appellās fuerit gra

uatus iniuſte grauamen hmōib per ſuperiorē poterit emēdari.¶ Ueruꝫ quia multotiēs quisē ad tempꝰ ꝑ appel. legitimā a iudicis ſui quo ad aliquē certumarticulū eximit̉ poteſtate cōſuluiſti nos: vtrū ſi quis excōicationis ſnīa innodatꝰ ante denūciationem ipſius ab ea tāqͣꝫ minus rōnabiliter ꝓmulgata ī eod caſu in quo ante ſnīam appel.vires obtinuiſſet: curauerit ꝓuocare eo qd̓ per appel. interpo.excōicantis videtur iuriſdictioē dormitaſſe ip̄e denūciare poſſiteundeꝫ: ⁊ ad tempꝰ eccl̓iaſticisbeneficijs clericum ſpoliare.¶ Nos itaqꝫ rn̄drmꝰ ꝙ cū exes cutione excōicatio ſecū trahat⁊ excōicatus ꝑ denuciationemamplius nō liget̉: ipſum excōi-

vocatus eſt in plenitudinē ptātis. alij in partē ſolicitudinis.ij. q. vj. qui ſe ſcit. ⁊ sͣ. de vſu pal. ad honore. Io. dixit aliā rōnēſcꝫ quia nō itur ad archiep̄m ꝑ querimoniā ſed hoc eſt falſumjͣ. e. ſollicitudinē. ⁊ sͣ. de offi. ordi. ad reprimendā. Sed videt̉ꝙ iter arreptū nō ſufficiat ꝓ appellatione in iudicio niſi iuſtacauſa alleget̉ talis: q̄ſi eēt ꝓbata ⁊cͣ. jͣ. e. vtdebitus. cū aliter nonvaleat appellatio. ſedpoſt ſnīaꝫ diffinitiuān̄ſufficit iter arreptūniſi viua voce appellaret̉: quia ibi eſt opꝰfacto. ar. jͣ. de ſen. ex.a nobis. vbi nō ꝓdeſtiter arreptū in partedeciſa. ⁊ ī ſcriptis etiāappellādū eſt. ij. q. vi.forma. ⁊. jͣ. eo. cordi. li.vj. ⁊. ff. d̓ ap. a ſnīa. §vlt. alias iter arreptūnihil oꝑat̉: niſi incontinenti quis appelletviua voce. ⁊ aliud an̄ſnīaꝫ qd̓ poſt: qꝛ excōcat̉ poſt arreptū vt h⁊ ita perinde habet̉ac ſi excōicaret̉ poſtap. vt hic. ⁊ p̄terea archiep̄s nō poterat eēiudex in cauſa ꝓpria:cum inter ip̄m ⁊ captulū ehor̄. eſſet cōtrouerſia ſuꝑ capella iſtajͣ. de no. ope. nunci. c. ij. ꝓ qua controuerſia monachi iſti ibātad curiā. vnde excōicatio nō tenuit poſt iter arreptū: ⁊ ſic nonobſtat qd̓ dicit̉ iter arreptū nō ſufficit ꝓ appellatione in iudicio: quia hic nō erat iudex archiep̄s vt dixi. ⁊ credo idem eſſe ſicapitulū habeat cām cum ep̄o. vt ſi capitulū mittat ad archiep̄m ꝓ cā illa. ⁊ ep̄s excōicat nūciū poſt iter arreptū ꝙ ſnīa nōtenet cum archiep̄s in hoc caſu ſit iudex ep̄i: vel dic ꝙ ſecꝰ eſtin archiep̄o. vt dictum eſt. Ber.Aſtoralis ¶ In iſto principio. Primo ponit̉ cōſultatio. Secundo reſponſio ibi: reſpondemus. Abbas ſi.a ¶ Expreſſe. ar. ꝙ oīa intelligunt̉ ꝓhibita que nō īueniunt̉in iure cōceſſa. sͣ. de traſla. inter corꝑali. vbi de hoc expreſſe indulget̉ appellatio ſi etiā remota ſit appellatio in reſcripto ſiiudex denegaret reſtitutionē ſpoliato .s. de reſti. ſpo. ex ꝯqueſtione. Item ſi nō vult admittere recuſationē cōſanguinitatꝭsͣ. eo. poſtremo. Itē ſi nō facit exprimi res petitas in libello. sͣ.eo. ſignificantibꝰ. Item ſi citat partes ad locū nō tutum. sͣ. e.ex ꝑte. ſi cogit partes litigare coram ſubdelegato ſuſpecto. sͣ.de offi. delegato. ſuꝑ queſtionū. in fi. Multa exempla poſſesaſſignare in quibꝰ recipit̉ appellatio: lieet ſit remota in reſcripto vbicūqꝫ ꝑmittit ius appellare ẜm antiqua iura bene admittebat̉ appellatio licet cauſa in iure nō exprimeret̉ dūmodo nō eſſet manifeſte fruſtratoria. de qua intellige quod dicitver. nos igit̉ attendētes vbi ꝑ appellationē fruſtratoriā etiaꝫſi nō eſſet manifeſte ⁊cͣ .i. manifeſte fruſtratoria alias ſi habeatqualēcūqꝫ excuſationē poterat appellare dūmodo nō conſtaret ip̄am fruſtratoriā. ij. q. vj. ad romanā. ⁊ pluribꝰ alijs ibidē⁊ sͣ. e. ꝑſonas ⁊. c. ꝑuenit. ⁊. c. cum ſit romana. hodie vero ſiuſit remota appellatio ſiue non in reſcripto nō pōt appellari niſi ꝓbabilis cā fuerat allegata talis: que ſi foret ⁊cͣ. Itē ſiue ſitexpreſſa in iure ſiue nō cauſa ꝓpter quā appellat̉ dumodo ſitꝓbabilis bene tenet appellatio. jͣ. e. vt debitus. ⁊ ita cōſtitutioiſta addit huic decre. hoc .ſ. ꝙ ſit cauſa ꝓbabilis ꝓpter quā appellat̉ non ſit expreſſa valet appellatio ẜm hanc decre. nō valebat: quid operet̉ remotio appellationis hodie. dicet̉. jͣ. e. vtdebitus. b ¶ Emendari. non enim debuit appellāti obeſſeꝙ non fuit ſue appellationi delatū cum appellatio eius iuſtafuerit. ij. q. vj. appellatore. ⁊ sͣ. e. ſepe hodie vero nō ſtamꝰ huicſed ei quod dicit̉. jͣ. e. vt debitus. vt videlꝫ appellatio teneat ſi

ue grauamen in iure ſit expreſſum ſiue non: dū tn̄ ſit ꝓbabile.¶ Uerum ¶ Licet cxcōicatus ab excōicatione appellet nihilominus denunciari pōt ac beneficij redditibus ſpoliari. Primo conſultatio. Secundo rn̄ſio ibi: nos itaqꝫ. ab. c ¶ Ad tēpus. qui enim appellat a iudice ordinario ſuper aliqua cauſaad tempus tm̄ exemptus eſt ab ipſo ꝙͣtuꝫad illū articulum. ſedī alijs remanet iudex⁊ tn̄ pendente illa cāpōt illū ſi voluerit inalia cā tāꝙͣ ſuſpectuꝫrecuſare. sͣ. e. ad hoc. ſiin vna. ⁊. c. ꝓpoſuit. ⁊c. cum teneamur. ⁊ .jͣ.e. romana. §. cū vero.li. vj in delegatis ſecꝰd ¶ Caſu. hoc dicit̉ꝓpter crimīa notoriain quibus non admittit̉ apeellatio. sͣ. e. cuꝫſit romana. ⁊. c. conſuluit. e ¶ Dormitaſſe .ſ. ne vlteriꝰ ſit ꝓcedendū: qꝛ appellatione interpoſita extinguit̉ ꝓnūciatū. vt. ff.ad turpil. l. j. in fi.f ¶ Executionem. hͨrō nō eſt ſufficiens: qꝛnō appellat̉ a ſnīa excōicationis. nam cuꝫquis abſoluit̉ ab impetitiōe alicuiꝰ hmōiſnīa ſecum trahit executionē ⁊ tn̄ ab ea appellat̉. sͣ. de excep.ſignificauerunt. ab executore appellat̉ ſi modū excedat. ij. q. vj§. ab executore. ⁊ sͣ. c. ꝓxi. quod ad cōſultationē. Iteꝫ ſnīa furti trahit ſecū ſuā infamiā. ff. de fur. nō pōt. ⁊. ff. de his qͥ noͣ. infa. furti. Que eſt ergo cā. Pe. hul. dixit ꝙ deꝰ ligat ⁊ nō homo.xj. q. iij. nemo. vbi de hoc. ⁊ a principe nō appellat̉. Illa videt̉verior rō vt homo creſcat ꝑ meritu parendo etiā inique ſnīe.ar. viij. q. j. ſciendū. ⁊. xj. q. iij. quid ergo. ⁊ vt magis timeat̉ diſciplina eccl̓iaſtica lau. Io. dixit ꝙ cōſtitutio eccl̓ie hoc facit vtmagis timeat̉. ſicut enim cōſtitutio hoīm facit ꝙ ſnīa que citoligat quo ad eius effectū tardiꝰ liget. ij. q. vj. anterioꝝ. ⁊. xj. q.iij. cū apud. Io) ſed videt̉ ꝙ nō ſit dr̄a inter ſnīam excōicationis ⁊ alias ſnīas. īmo idem: verbi gr̄a: cū dico excōico te ſtatiꝫes excōicatus: ita ꝙ nihil aliud eſt neceſſe. Idem eſt cum dicocondēno te vt ſoluas illi. x. quia ſtatim es condēnatus: ⁊ ſi appellet̉ ab iſta ſnīa cōdēnatio non remouet̉ ꝑ appellationē īmoremanes ꝯdēnatus ꝙͣtūcūqꝫ appelles: ſicut ille remanet excōicatus qui poſt excōicatione appellet: qd̓ patet ꝑ ſnīam appellationis in qua dicit̉: cōfirmo vel caſſo primā ſnīam. ⁊ ſic ſententia ſemꝑ durat vtroqꝫ caſu jn alijs ſententijs appellatio retardat id quod nondū erat .ſ. ſolutionē vel rei de qua cōdēnatio facta eſt traditionē: qꝛ verū eſt iſtum condēnatū ſed nō eſtverum iſtuꝫ adhuc ſoluiſſe. ⁊ ſi ſtatim condēnatus ſolueret ⁊poſtea appellaret nihil releuat talis appellatio niſi in euentucauſe appellationis. ff. de appel. cum ex cā. In excōicatione nibil eſt qd̓ poſſit appellatio retardare: verus efficax ſnīe eſt vtcondānatus ſoluat qꝛ ad hoc agit̉: ⁊ finis excōicationis eſt vtſit excōicatus. ⁊ in ipſa ꝓlatione ſnīe ſtatim ꝑuenit̉ ad iſtuꝫ finem. ſed in alijs ſententijs condemnationis non ſtatim ꝑ ſentēntiā cōſequit̉ finē .i. iudicatum. ⁊ appellatio impedit ſolamexecutionem quia ad hoc eſt opus facto: licet ꝯdēnatio ſit facta. ſed in ſnīa excōicationis nō eſt ita opus facto quo ad ſuuꝫeffectū niſi vt publicet̉. g ¶ Secū trahat. ex hoc pꝫ ꝙ ſnīaexcōicationis vel ſtatim ligat: vel ſtatiꝫ nulla eſt ſed quid ſi aliquis excōicat̉ poſt appellationē ꝓbabilē aut iſte eſt excōicatꝰaut nō. ꝓꝓbo ꝙ non eſt excōicatus qꝛ excōicatus eſt poſt appellationē ꝓbabilem quia legitima eſt ergo nō eſt excōicatus. jͣ.de ſen. ex. per tuas. ⁊. jͣ. e. dilectis ſed ꝯͣ videt̉ ſic ꝙ iudex appellationis ꝓnūciat appellationem nō tenere ergo ꝑ cōſequens

A iiij