Liber

Secundus

a licet nō potuit nobis legem imponere vt eam teneamur infradictū terminū expedire: cum ⁊ẜm legitimas ſanctiones lis q̄in cōſiſtorio principis ſperat̉ inferri: abſqꝫ dāno more ītacta ꝑmaneat: donec ip̄am faciat introduci ⁊ aproceribꝰ dirimi iuxͣmorē interim aūt nunciꝰ camerarij p̄ueniens nunciū eorūdeꝫnec ipſo vſqꝫ ad terminū legitibmū expectato impetrauit lr̄as⁊ receſſit. ¶ Quia vero fraus⁊ dolus alicui patrocinari nondebet mandamꝰ q̄tenꝰ ſi eſt itacꝑtibꝰ ꝯuocatis audiatꝭ cām ⁊cͣ.Idem rofon̄. ⁊ bonden̄. ep̄is.¶ Qui extra iudicium appellatex veriſimilibꝰ ⁊ ꝓbabilibꝰ cauſis ne in poſſeſſione moleſtet̉ ſipoſtea ſpoliat̉ reſtituitur anteomnia in ſtatū in quo erat tꝑeappellationis emiſſe.HOne mēorie. o. de camera ꝑſona eccl̓ie d̓ fan̄. viāvniuerſe carnis īgreſſo abbasſctī auguſtiui cātuarien̄. eiuſdēeccl̓ie quaꝫ ad ſe aſſerit ꝑtinereprimo ꝑ quoſdam monachosſecundo ꝑ ſeipſum poſſeſſioneꝫd̓ ingreſſus ad nos pluries vocēap. emiſit: ne quis eum ſuꝑ poſſeſſiōe ipſiꝰ eccl̓ie p̄fumeret moleſtare. cūqꝫ aliquādiu p̄dictāeccl̓iam pacifice poſſediſſet: qͥdā laici cātuarie. dioceſis ip̄mabbatē ⁊ monachos de poſſeſſion ipſiꝰ eccl̓ie ꝑ violentiā eiecerūt: ⁊ īfra. ¶ Procurator ꝟo

archidi. ꝓpoſuit ex aduerſo ꝙdefuncta ꝑſona eccl̓ie archidi.tm̄ dat̉ eiꝰ cuſtodia. īmo archidi. qui fuerūt ꝓ tꝑe taꝫ de iureē cōmuni qͣꝫ de generali cōſuetudine tam ī illa eccleſia qͣꝫ ī alijsvniuerſis eiuſdeꝫ dioceſis hociure ſemꝑ vſi fuerūt. Pretereat p̄fatus. o. noīe archldi. eccl̓iampoſſedit eandem: vtpote qui eis vnā procurationē: ⁊. v. ſol. nomine eccleſie annis ſingulis exſoluebat: ⁊ infra. ¶ Premiſſisigit̉ diligent̓ inſpectis p̄dictosb abbatē ⁊ monachos in eū ſtai tum in quo tꝑe ap. facte ex veriſimilibꝰ ⁊ ꝓbabilibꝰ cauſis adnos legitime interpoſite fuiſſenoſcunt̉: ꝓprietatis parti vtrilibet ſaluo iure decernimus reducendos: ac fructus medij tēporis ꝑceptos cenſuimus pariter aſſignandos eiſdem.Idem s. aug. ⁊ s. gre. pͥoribꝰ¶ Itineris arreptio hꝫ vim ap̄pellationis ſi ſeruāt̉ ea que ſeruari debent in appellationeIlecti filij. i. ⁊. h. pͥoris ⁊monachoꝝ cātuarien̄. eccleſie nuncij retulerunt. ꝙ cū ꝓcā que inter dictos priorē ⁊ monachos ⁊ cātuarien̄. archiep̄mſuper capella de lamēde vertebat̉ ab ipſis ad ſe. apo. mitterētur: idem archiep̄s poſt iter arreptū in eos excōicationis ſententiā ꝓmulgauit. ¶ Cum aūtk plus ſit ad ſe. ap. facto ꝓuocare qͣꝫ verbo: ⁊ ipſis ꝓpt̓ dicta-

a ¶ Pot̓uit. ſi. xxj. di. inferior. ⁊ sͣ. de elec. innotuit. ff. de mīno. minor. ff. ad trebel. ille a quo. §. tempeſtiuū. ⁊ sͣ. de maio. ⁊obe. cū inferior. b ¶ Expectato. de termino cōſtituēdo dictūeſt sͣ. e. ꝑſonas. qꝛ triplex eſt terminus vt ibi dicit̉. ſed de quotermino intelligit̉ quod hic dicit. de anno appellationis nonpōt intelligi: quia terminus ille bene pōtp̄ueniri: dūmodo nimiū aduerſarius nōp̄currat. sͣ. eo. oblate.Io. ītelligit terminūiſtū de termino legaliſed de illo non pōt intelligi: quia ſi nō ꝓſequit̉ aliquis appellationē vſqꝫ ad annumpoſtea nō pōt ꝓſequiquia rata manet ſnīavel iudex ꝓcedet ī pͥncipali. sͣ. e. cū ſit romana. ⁊ ſic neceſſe eſt vtintelligat̉ de terminoſtatuto a iudice. vt intelligamus ꝙ vſqꝫ adfeſtū purificatiōis altera ꝑs expectare debeat: nec antea debeat lr̄as impetrare. qd̓cū nō fecerit nō valētlr̄e ante terminū illuꝫimpetrate vt hic dicit⁊ sͣ. e. ſepe. ⁊ ſic terminus iſte ſtatutus fuitad p̄ſentandū ſe iudici: licet alia fuiſſet intentio ſtatuentis terminū ipſuꝫ. ⁊ ſic quianō poterat ſtatuere illū terminū valeat qd̓ſtatuere potuit: quiaſi nō valet vt ago: valeat vt valere pōt. Cplus valere qd̓ agi. l.j. ⁊ per totuꝫ. ⁊ qd̓ detali termino intelligatur: pꝫ ex lr̄a vbi dicitinterim aūt ⁊e. quaſiante terminū ſtatutūab ipſo iudiee. vn̄ nōvalent lr̄e. c ¶ Audiatꝭ cām. vt ſi de hisconſtiterit: lr̄e camērarij nō valebunt. vtsͣ. c. ſepe. ⁊ iſte ꝓcedetin cauſa ẜm iuris ordinē: alioquin remittent̉ partes ad iudices camerarij ⁊ puniētur in expeſis. sͣ. de reſcrip. ceteꝝ. ⁊ sͣ. de do. ⁊ ꝯtu. ex lr̄is. Ber.inherēdo verbis lr̄e ⁊ vt mos gerat̉ cuiqꝫ lec. ſūmat̉ geOue ¶ Pōt intelligi pluribus modis: vt. jͣ. patebit ſꝫneralius ſic vt in rubro. Prima pars ponit allegatiōes appellantis. Secunda appellati. in tercia ꝓnunciat ibi p̄miſſis. ab.d ¶ Ingreſſus. videt̉ ꝙ male. jͣ. de priuile. paſtoralis. qd̓ verum eſt niſi ſpāliter hoc eſſet ei cōceſſuꝫ. vt in decre. paſtoralisvel niſi clericus p̄mortuus eoꝝ noīe poſſediſſet. sͣ. de reſti. ſpo.cum veniſſent. vin. e ¶ De iure cōi. hoc .n. videt̉ ſpectare adip̄m de iure. lxiij. diſ. ſi in plebibus. jͣ. de inſti. cuꝫ veniſſent. īmopotius ad archiep̄m vt ibi dicit: quia archidiaconus hoc habebat ex donatione archiep̄i. f ¶ Nomine. archidiaconi. ⁊ita archidiaconus intelligebat̉ poſſidere per alium: quia quiper alium poſſidet: poſſidere intelligit̉. inſti. de interdi. §. poſſidere ⁊ sͣ. de preſcrip. ſi diligenti. ⁊ sͣ. de reſti. ſpo. cum veniſſentg ¶ Unam ꝓcurationē. hec ratio nō fuit ſufficiens quia ſolutio penſionis nec dominiū nec poſſeſſionē ꝓbat. nec priuat

alium ſua poſſeſſione. sͣ. de fi. inſtru. inter dilectos ad fi. ⁊ sͣ. ti.ꝓxi. cum bertoldus. ff. de acqui. poſ. qͣꝫuis. §. j. Io. h ¶ Ineum ſtatum. ſed cū abbas ⁊ monachi ſpoliati fuiſſent ꝑ laicosillos ⁊ non ꝑ archidiaconū. quomodo cōpetit eis interdictuꝫvnde vi contra archidiaconū: nec etiā videt̉ feciſſe ꝯtra appellationē monachorū: ⁊ſic eſt ꝯtra sͣ. de reſti.ſpo. cum ad ſedē in fi.pōt dici ꝙ reſtituunt̉hic non ex vi interdicti ſed iudicis officioar. ij. q. j. ī primis vbiremouet̉ tercius quiſucceſſerat iam defuncto ⁊ forſitan cōſtititpape ꝙ abbas poſſidebat: cuꝫ appellatiofuit ab ipſo interpoſita: vel forte hec factafuerant ꝑ laicos mandante archidiacono:vel ratū habente. vnde tenet̉ vnde vi. vtff. de vi ⁊ vi ar. l. j. §.deieciſſe. ⁊. §. ſed ⁊ ſiquis. ⁊ sͣ. de reſti. ſpo.cum ad ſedeꝫ. lau. velquia ſciēter archidiāconus recepit rē quamonachi fuerunt ſpōliati: ⁊ ita ſucceſſit invicium. sͣ. de reſti. ſpolia. ſepe. ⁊ sͣ. de iudi.quia. u. ⁊ hoc veriusputo. vnde tenet̉ adipſam rem reſtituendam cum fructibꝰ medio tꝑe perceptis. vthic dicit: ⁊ non ſolumperceptis ſed qui percipi potuerunt. sͣ. dereſti. ſpo. grauis. ⁊ qꝛpoſt appellationē reꝫrecipit ab illis laicis:vnde oīa reſtituunt̉ īpriſtinū ſtatū tꝑe appellationis facte.i ¶ Ex veriſimilibꝰ.ſufficit ergo ꝙ ſit probabilis cauſa appellationis lꝫ non ſit veravel neceſſaria talis videlꝫ debet eſſe: que ſieſſet ꝓbata legitimaeſſet tunc valet appellatio. jͣ. e. vt debitus.Iecti filii ¶ Si cōtra ſuperiorē ſuū quis itinerat adpapam habet̉ ꝓ appellante ita ꝙ excōicatio poſtea ineum lata non tenet vel aliter ⁊ ſic vt in rubro ẜm vnū intrinſecum intellectū. Prima pars ponit querelam. Secunda dat iudicium ibi: cum aūt. Ab. ſi. k ¶ Facto. ꝓuocare. quoniamplus eſt factis demonſtrare ꝙͣ verbis dicere. ff. de edili. edi. ſi tamen. §. ei qui. ⁊. ff. de legi. de quibus. in fi. sͣ. eo. ad audientiam⁊. jͣ. e. vt noſtrum. ſic facto renunciat quis iuri ſuo. jͣ. de his q̄fi. a ma. par. ca. ex ore. ⁊ sͣ. de offi. dele. gratum. ⁊ etiā factis metimur. xxij. q. v. cauete. ⁊ factis conſentit quis. jͣ. de condi. ap.tuas. ⁊ ipſo facto conſentit quis malis. xliij. di. ſit rector. ver.quid aliud eſt ꝙͣ tacendo terga prebuiſſe ⁊cͣ. ⁊ factis quis probat̉ incontinēs. xxviij. diſ. priuſꝙͣ. ⁊. xij. q. ij. quatuor. factis etiāratum habemus. ff. rem ra. ha. l. iij. §. falſus. ⁊ factis negamusdeum. xij. q. iij. extimant. Et ita ſicut non tenet excōicatio poſtappellationē. jͣ. de ſen. exco. ꝑ tuas. ſic nō tenet excōicatio poſtiter arreptum ad papam. Sed non eſt ita in archiꝰp̄o: qꝛ papa