De ſimo. ⁊

CCCXLVI

tradicentibus: quidam amicus tuus de conſcientia tua ⁊voluntate turbata ei: qui magiſter diſcordie videbat̉: certe quantitatiſ munus exoluit⁊ ſic contradictio conquieuitnunc autem dubitas: ꝙ nonſis a labe ſimonie prorſus īmunis: donec in adminiſtration voluerꝭ remanere. Quiaigitur conſiliū requiſiſti: qͥdtibi ſit faciendum reſpondemus: ꝙ multum tibi ꝯſulisᵍſi adminiſtratōnem celerit̉ʰac ſponteⁱ dimittas illius verbi memor exiſtens. Nil prodeſt homini: ſi vniuerſum mūdū lucretur: anime vero ſue d̓trimentum patiatur.Idem.D aures noſtras per36ueniſſe noueris: ꝙ cuꝫIc. de ſeneuilla propterpecuniam quam debebat: vīculo fuiſſet excōmunicatōnisaſtrictus: creditoribus ſatiſfecit: ſed excōmunicatoribus. x.lib. pro abſolutionē querētibus non valuit abſolutiōisᵏbeneficiū obtinere. Quoniaꝫigitur indignum eſt ⁊ eccleſiaſtice rationi ꝯtrarium. vt abſolutionis beneficiuꝫ redimatur. diſcre. v. mandamus: qͣtenus ſi prefatus. c. d̓bitum ſoluit: ipſum gratis facias abſolui: ſi excōicatoreſ id nō fecerītrequiſiti.

Ulemens tertius.Eregularibꝰ canonicꝭſeu monachis nos cōſulere voluiſtis: qui ꝑſimoniam ingreſſum ipſis ſcientibus habuerunt. Undecum ſuper hoc auctoritatesmulte repperiuntur expreſſe:non aliud qͣꝫ ſtatutum eſt: reſpondemus: vt locum quemtaliterᵐ adepti ſunt: omninodimittantⁿ: ⁊ ſolitudines ſeualia mōaſteria diſtrictiora adeant: in quibus tam execrabilem exceſſum ſine intermiſſione deplorent. Si aūt ignorātibꝰº illis pecunia data fuerit:cogas eos ad renūciandūᵖ loco eidem: ⁊ poſtmodum in idipſumq reducere: ſi ibi abſqꝫſcandalo potuerint remanerevel in alio qui ſit de ordine ipſo ad ſeruiendum d̓o poteriſcollocare.Idem.xinſinuatione tua no2bis innotuit: ꝙ patertuꝰ interueniēteʳ pecunia olī tibiᵍ prebende bn̄ficiuꝫacquiſiuit. Cūqꝫ ad annos diſcretionis perueniēs accepiſſes dominice crucis ſignum:dictam prebendā in manu p̄poſiti ⁊ fratrū libere reſignaſtiᵉ. Sed ijdem tibi cōpatientes de nouo te in ſuū canonicum elegerūtⁿ: ita videlicet ꝙꝑ electiōꝫ iſtā poſtremū locū

h ¶ Celeriter. id eſt incontinenti. quia qͣꝫto rem amplius non contractat. tanto grauius peccat s. eo. cumin eccleſie. ſicut fur qͥ ſemper eſt in mora. ff. de ꝯdi. fur. īre furtiua. §. i. ⁊. l. vl. ber.i ¶ Sponte .i. q. i. ſiquis neqꝫ.D auresabſolutōTnis. Bn̄ficiū abſolutioniscū ſit eccleſiaſticūmī ſteriū ⁊ ſpūalenihil eſt exigēduꝫꝓ ip̄o p̄ſtando s.e. ad nr̄am. ⁊. c. nemo. ⁊. c. cū ī eccl̓ie⁊ iō qͥ p̄ciū ꝓ ipſorecipit ſimōiacꝰeſt. .i. q. iij. nō ſolū⁊.c. q̄ſitū. Sꝫ illudp̄t dubitari: vtrūſi dediſſet aliqͥd ꝓabſolutiōe ſimoniā cōmittat. ⁊ p̄tdici ꝙ nō qꝛ iniuſte abſolutio d̓negat̉ ſibi exqͦ ſatiſfecit: cuꝫ vexatōeꝫſuā redimat. jͣ. e.dilectꝰ vbi de hocvn̄ poſſet ab eo legitime appellari.cū graue immineat aīe periculū. argu. de appel. vt debitus. Nihil gͣ directe iudici ꝓ abſolutiōe dari dꝫ.Secꝰ ſi aduerſarius ꝓpter illiꝰ cōtumaciā fec̄ ſumptꝰ qꝛ illos debetſoluere anteqͣꝫ abſoluat̉ .s. vt lite n̄ꝯte. quoniā. §. inalijs. Et idem credo. ſi ꝓpter hoc iudex feciſſꝫ ſumptꝰꝓpter ꝯtumaciaꝫexcōmunicati illos refundere debet anteqͣꝫ abſoluatur: quia nondātur intuitū abſolutionis: argumentum. jͣ. de ſenten. excom. ſacro. vtputa cum iudexprocedit ex officio ſuo. sͣ. de appel. cum ſpeciali. ſed ſi iniuſte illum excōmunicaſſet: ſine omni difficultate abſolui dꝫ abſqꝫ grauamine. jͣ. de ſen. ex. ſacro.E regl̓aribꝰ. aucͣtates .i. q. i. ſiqͥs neqꝫ ⁊. c. qͥ ſtudꝫ⁊ ī ml̓t̓ꝭ. c. eiuſd̓ qōnis ⁊ ꝑ totā illā cām.m ¶ Taliter. ſcilicet ſimoniace.n ¶ Dimittant. Nunquid licet ſimoniaco dimittereecciam ſine lnīa ſuꝑioris ar. ꝙ nō. s. de renū. niſi cū pridē. §. i. ⁊. c. poſt trāſlationē. §. rurſus. ſꝫ illa loquūtur tm̄in ep̄o circa regl̓ares tene qd̓ d̓r. jͣ. e. qm̄. de alijs ꝟo dic:ꝙ ep̄i non pn̄t renūciare in māibꝰ p̄latoꝝ ſine lnīa dn̄ipape: īferiores renūciāt ī māibꝰ p̄latoꝝ ſuoꝝ. ar. s. de renu. admonet. qͥ ſi nollēt reciꝑe reſignationē: nihilomi

nus cedāt qꝛ nō dimittit̉ pctm̄ niſi reſtituat̉ ablatū. xiiij. q. vi. ſi res. qꝛ furtiuū eſt bn̄ficiū .i. q. i. ordinationes ⁊ſꝑ eſt in mora ſic̄ fur. ff. d̓ ꝯdi. fur. ī re. §. i. ⁊. l. vl.o ¶ Igͦrantibꝰ. Iſti nō ſunt ſimoniaci lꝫ ſimoniaceꝓmoti. vt. sͣ. e. de ſimoniace ⁊ iō pn̄t in ſuis ordinibꝰ remanere. ⁊ poſt renūciationem ſeureſignationeꝫ adbn̄ficia ī̄ſtitui diſpenſatiue: vt ibid̓r. ⁊ h̓ idēp ¶ Ad renūciādū. qꝛ aliter ager̄pnīam n̄ pōt d̓ pe.di. v. falſas. ar. s.de renū. niſi cū pridē. §. i.q ¶ In idip̄m. jͣco. qm̄. ber.X inſinuaEtione. interueniēte pecunia. ex pacto. s. e. de hͦ qd̓ eēnō dꝫ. jͣ. e. tua. i. q.ij. qͣꝫpio. ⁊ ſupͣ depac. c. vl.s ¶ Tibi. igͦranti al̓r capl̓m vel epiſcopus cū eo diſpēſare n̄ potuiſſꝫjͣ. c. ꝓxi. in fine.t ¶ Reſignaſti.poſtqͣꝫ ītellexit ſimoniaꝫ fuiſſe cōmiſſam: quia adhoc tenebat̉. sͣ. ca.ꝓxi. ⁊ ſic factū alterius ei preiudicat: et ſic puniturſine culpā: qd̓ eſtꝯtra illud generale: rem que culpacaret ⁊c̄. sͣ. de ꝯſti.c. ij. ſed hoc eſt ſpeciale in caſu. in odium ſimoniacorū: qꝛ ſi non punirentur: nimis frequētaretur illudcrimen.v ¶ Elegerūt. diſpenſatiue. Et itahabes hic arg. ꝙcapitulū diſpenſat cum ſimoniaco. Sed poteſt dici ꝙcapitulum non diſpenſat: ſed ip̄m eligit per diſpenſationem epiſcopi. nam epiſcopus de cōſilio capituli cūtalibus diſpenſat .i. q. v. preſentium. ⁊ sͣ. de elec. c. penulti. obſeruata diſtinctione ibi circa prelationes. ar. j. ca.proxi. in fi. ⁊ sͣ. de iudi. at ſi clerici. ⁊ .i. q. vl. c. vl. ⁊. i. q. i. ergo ſimoniacos. Cōtraria intelliguntur qn̄ ipſimet ſimoniam cōmittunt vel conſentiunt: ſed iſte ſimoniacꝰnon fuit .s. e. de ſimoniace. ⁊ ideo nō fuit indignus miſericordia: quia alieno vitio laborauit. C. de naͣ. li. legē⁊ iō ꝓpter vitium alienum diſpenſatur cum eo.a ¶ Indulgentia. Ex hoc notatur. ꝙ capitulū diſpenſauit cum iſto ſed poteſt intelligi: vt dictum eſt in ꝓxi.no. ⁊ expone indulgētia .i. gratia: qꝛ non tenebātueū

ebātur eūS