Neqꝫ em̄ vult cū diuina iuſticia cōtēdere. neqꝫ cōſciencie ꝓ iuſticia teſtimoniū ferēti cōtra reū ſilenciū impone̓. ſuodet pocius ut clamet vocibus inanis. Iſte ē equiſſime iudex deꝰ. iſte qͥ iuſto iudiciotuo dūpnādꝰ ē. peccciuit em̄ in talibꝰ et talibꝰ ſuꝑnu̓m arene maris. ita ut pcc̄a ſua vix totus cape̓poſſit mūdus. ſūt em̄ obiſſus multo et tenebroſanimis q̄ altā ſibi dāpnacōis abiſſū meruerūt et inuocāt. et hoc dn̄e deꝰ in voce cōtharcictarū tuarū heſt viarū tuarū inſcrutubiliū et iudicioꝝ occultoꝝin quibꝰ hō cōſtitutus vide̓ nō poteſt an amore velydio dignꝰ ſit. neqꝫ cognoſcere de ſuis oꝑbꝰ qͣntūtūqꝫ iuſta videant̉ quo terminēt̉ fine aūt qua di-trictione iudicentur. Accuſatus inter talia reꝰ nōdefenſoris ſed accuſatoris teſtis ⁊ iudicis in ſe partes agit exaggerās quantum poteſt; qui eciā ſi tocius populi criſtiani fudiſſet ſanguinē. ſpercit in illo apoſtoli verbo. ſi nos iudicaremus nō vtiqꝫ iudicaremur. Quo ꝯtra fit in humanis iudicijs. qm̄cōfitēti crimē mors infert̉; apud deū vero apud quēeſt miſericordia et copioſa redempcio. Giſericordiohic dū viiuimus ſuꝑexalcat iudicium. quo ſit utdāpnandꝰ in curic iuſticie hēat aditū cū fiducia adthronū gracie eius q̄ ſalucit dūpnantes ſe abſolucionē cōferens in auxilio oportuno. p̄cipue ſi dimiſerit homo ex corde debitoribus ſuis. ut ꝑticipes velit eos fieri glorie. neqꝫ vindictam querere cupiat