nec ex immutabilitate dei vel p̄uūciacionis ſue de-peracioni locus datur. Eluteſcit omplius nō eſſeſeruiendū deo ꝓ ſola ꝓſperitatis adepcione vel aduerſitatis eitucione tēꝑali. q̄ veritas in euangelio manifeſtius cradita ē. ꝙͣ lex antiqua tē poraliacōmodo vel incōmoda rememorans exponeret; eſtequidē premiū p̄ſtancius merito nichil autē tēpo-le p̄ſtancius eſt virtute. Sed neqꝫ cū ſtoycis ē ſatis dicere virtutē eſſe premiū ſui. ſicut vicium ſeipſum penam hebet. Alliciendi fuerūt homines adloborioſa virtutum opera et a ſuis voluptatibusvicioſis arcendi ꝑ ſeporatū aliquod mauis tā premiū ꝙͣ ſuppliciū. Ad qd̓ ph̓ia qꝛ pertinge̓ non potuit hic deficit cū ſua cōſolacione; deficiunt et illi quivolētes ſuis exhorcōibꝰ vel p̄dicacōibꝰ bn̄ inſtitue̓ad amorem dei ꝓmittūt ꝓ illo qͣſi cōmutocōnē qͣndā bō tēꝑalia ut diuicias ut ſanitutē ut ꝓlē egregiū a aliqd̓ ſimiliū. ſit em̄ et cortex lrē veteris p̄tēdebat ꝙͣuis intꝰ ꝓphetici et eleuati viri ſpūalia ſubhijs tēporalibus ꝓmiſſionibꝰ obumbrata cōcipe-rent et guſtarent. ſed de hoc lacius infra. Eluceſcit poſtremo ex hac diuine volūtatis ad vtrumlibet actione extra ſe liberrima que ſolo muitu tēꝑatorbem ꝙ orciciones ſpesqꝫ noſtre diriguntur noninaniter ad deum ꝙͣuis immtitabilem. qꝛ ceteraomnia mutare ſcit et potiſt dū vult. et hic ē gn̓al̓motus inſitꝰ omni creature. quem obediencialem

rillui