Dnica xxv pꝰ trinita. ſermo V
vobis. Sꝫ velitis habere ſcīaꝫ q̄ ē ſupravos ſcꝫ illā quā deꝰ reuelauit. rō qꝛ ſcientia arte ⁊ ingenio ſeu ītellectu hūanoinuēta modica ē. Sꝫ ſcīa a deo reuelataē alta ⁊ magna. Et hͦ poteſtis videre ꝑqͣꝫdā ſimilitudinē quā tāgit augꝰ de ruſtico ſeu paſtore intrāte palaciū ⁊ dicēte. Illa ē camera regis ⁊ illa regīe ⁊ illa filiorū ⁊ ille feneſtre ⁊cͣ. ſꝫ ipē nō intrat camērā regis nec vidit regē nec ſcit qͥd facit ſꝫhoc ſciūt cubicularij ꝯſiliarij ⁊ barones qͥintrāt camerā ⁊cͣ. Ideo iſti iudicāt̉ ſapientes ⁊ nō paſtor ſeu ruſticus. Iſte mūdus ē palaciū dei ipē fabricauit ⁊ creauitO iſrahel qͣꝫmagna ē domꝰ dei ⁊cͣ. Baruch. iij. Hoc palaciū intrauerūt ph̓i pitagras anaxagoras plato. ariſtotiles ⁊cͣ⁊ nihil̓ ſciuerunt niſi ꝙ in illa camera ſcilicet in celo eſt prima intelligentia cumſuis conſiliarijs. ſcilicet angelis diſputabāt de feneſtris .ſ. luna ſole ſtellis d̓ motibꝰ orbiū de aīalibꝰ ⁊cͣ. Sꝫ ip̄i nō viderūt rege deū. Sꝫ ſecretarij dei ſcꝫ ſanctipr̄iarche ꝓph̓e apl̓i ⁊ doctores ſcī. iſti habuerūt ſcīam ex diuīa reuelacōe. ſcientesqūo deꝰ regit ⁊ gub̓nat md̓m. ptꝫ diffetētia int̉ antiqͦs ph̓os ⁊ ſctōs apl̓os ⁊cͣ.qͥbꝰ dixit ſic Iā nō dicā vob̓ ẜuos vt ph̓ifuerūt qꝛ ẜuꝰ ⁊cͣ. vſqꝫ nota feci vob̓. Iohānis v̓. Nolitę ergo eſſe imprudentes.Scia q̄ ē corā nob̓ apd̓ voſip̄os ſuppletm̄ ſcꝫ de ſcīa ph̓oꝝ. Et cōcordat ſapiēsdi. Ne ſis ſapiēs apd̓ temetip̄m. ꝓuerb̓iij. qꝛ caderes in errorē apud theologia.Scīa em̄ ph̓oꝝ nō dꝫ recipi ī dn̄aꝫ dīneſcīe vl̓ vxorē. ſꝫ ī ancillā l̓ captiuā ⁊ bonꝰtheologꝰ p̄t ſibi ſumere in obſequiū ph̓ieſꝫ nō nimis cū ea ſtare dꝫ d̓ ill̓ qͥ ſtāt ⁊ ſedāt ph̓ie nimiū. d̓t ſcpͥtura. Ut qͥ ſapiētes eſtis ī ocl̓is vr̄is. yſa. v. ꝓpt̓ hoc dicitthe. Nolite eſſe ⁊cͣ. Si dicat̉. gͦ frat̓ quāſapīaꝫ dēmꝰ hr̄e ⁊ ſtudere Rn̄dēdo. d.ꝙ ī pn̄ti ẜmōe ego volo vob̓ on̄dere ſeptē artes liberales. qͣs magr̄ nr̄ xp̄s ordi
nauit. Sic̄ em̄ ph̓i in ſua ſcīa hn̄t ſeptemartes lib̓ales ad qͣs ſtudēdū r̄qͥrūt̉ ml̓tiāni. ita ego mō de ſcola xp̄i on̄dā ſuas ſeptē artes lib̓ales. q̄ ſūt apd̓ noſmetip̄osqꝛ ſcꝫ ſuꝑ nos. ¶ Prīa ſcīa ph̓oꝝ ē gramatica. q̄ docꝫ loqͥ ꝯgrue ſcꝫ vt ſubſtautiuū ⁊ adiectm̄. nomē ⁊ verbū. relatm̄ ⁊an̄cedēs ꝯueniūt. Ita ī gͣmatica xp̄i. ſubſtātiuū ē deꝰ cūcta ſuſtinēs. Adiectīa atq̄ ī eo ſuppoſitat ſeu ſuſtētat ſūt oīa oꝑabōa ſiue mala penalia q̄ oīa a deo ſūt. ſedmala culpe nō ſūt a d̓o. pctm̄ eī n̄ ē a deonec deꝰ cā pctī ē ſꝫ qͥcqͥd entitatꝭ ē ī pctōē a d̓o. vū d̓t. b. tho. pͥma ſcd̓e ꝙ deꝰ nō ēcā pctī. ſꝫ bn̄ actꝰ qͥ ē ī pctō deꝰ cā ē. qꝛ actꝰ pctī ē qͥd poſitm̄ ⁊ ē ens mō om̄e ensderiuat ⁊ cauſat a pͥmo ente vtꝫ. ij. methaphiſice. Nō tn̄ vt dixi deꝰ pctī ſū mali culpe cā eſt qꝛ qͦ ad ſuū formale malaculpe nō ſūt encia nec qͥd poſitiuū. ſꝫ qͥdpͥuatiuū deformitas eī q̄ ē formale pctīſū mali culpe ē q̄dā pͥuacō Ur̄a āt oꝑadeo ſūt attribuēda. qꝛ ip̄e facit om̄ia ⁊ ſicſubſtāciāt̉ ī deo. Et iſta ē bona ꝯgruitasattibuere d̓o illa q̄ fiūt ⁊ nō creaturꝭ. qꝛincongruū eſſet. Uerbi gratia de pluuia.ſi attribuitur deo. tunc eſt boua gramatica. Sꝫ creaturis tunc ē incōgruitas. quianature ⁊ ꝯſtellatōs ſolū ſunt iuſtrumētabonitas lr̄e non attribuit̉ calamo ſed notario. Ita pluuia vl̓ ſiccitas habūdāciavel ſterilitas. fames vel mortalitas noninſtrumentis ſed deo attribuenda ſunt.quia inſtrumenta nihil poſſunt niſi qͣꝫ deus vult ⁊ permittit. Ideo ſancti patresantiquitus om̄ia attribuebant deo. Dixityſaac iacob filio ſuo. Quomō inquit taꝫcito inuenire po. fi. mi. Beneẜ. xxvij. Reſpondit voluntas dei fuit ⁊ ceta. Itemquomodo Eſau queſiuit a iacob. Quidſibi volunt iſti ⁊ ſi ad te pertinēt Geneẜxxxiij. Reſpondit iacob parnuli ſūt quosdonauit mihi deus ſeruo tuo. Ecce qualiter attribuebant deo nr̄o. Adiectiua