dnīca xxv poſt trītatis Sermo v
in qͣrto ꝙ ſi ſanitas corꝑalis ſit vtilis aīeſine dubio ex huiuſmodi ſacramēti ſūpcōe curabit̉ infallibilit̓ hoc extrahit ſctūsthomas ab illo textu. iacobi. v. Infirmat̉aliqͥs ex vobis inducat p̄ſbiteros eccl̓ie⁊ orent ſuꝑ eū vngētes eū oleo in noīne⁊ or̄o fidei ſaluabit infirmū. ⁊ alleuiabiteū dn̄s. Uox dn̄i eſt forma huius ſacramenti q̄ d̓r a ſacerdote qn̄ vngit dicens.per iſtā ſanctā vnctione ⁊ ſua pijſſimaꝫmiſcd̓iam indulgeat tibi deus qͥcqͥd peccaſti ꝑ viſum ⁊c̄. ⁊ ſimiliter formā dicitvngēdo ſinguloꝝ ſenſuū inſtrumēta perque peccauit vtꝫ ⁊cͣ. Scd̓us effectꝰ ſeuvtus eſt maior. aliqn̄ ex obliuiōe ſūt ml̓ta pctā mortalia dimiſſa in ꝯfeſſione q̄talis non ꝯfitētur qͥ tn̄ ſūt in ꝓpoſito ꝯfitēdi ſi ea recordarent ⁊ talis in ſtatu gͣtie eſt. Sꝫ reſtat pena ī purgatorio. Etetiā de pctīs venialibꝰ reſtat pena in purgatorio. Sꝫ hoc ſctm̄ ſacramentū d̓ mortalibꝰ oblitis ⁊ de venialibꝰ nō oblitꝭ purificat aīaꝫ ab illoꝝ culpis ⁊ peīs. ita vtrecte vadāt ad paradiſum ſine aliqua pena. De mortalibꝰ oblitis. Iacobi. v. Etſi in pctīs ſit dimittet ei. Ecce qͣre dicit.Uox dn̄i p̄ꝑantis ceruos id eſt ſpirituꝫad ſaltandum vſqꝫ ad paradiſuꝫ. Ideo.dd̓ in ſpū pph̓ie dicebat in pͣs. Diligā tedn̄e. Qui ꝑfecit pedes meos tanqͣꝫ ceruoꝝ ⁊cͣ. Io qn̄ infirmꝰ coīcat debet petere iſtud ſacramentū. qꝛ pꝰ ſic̄ appropinquāt morti ꝑdūt ꝟbū ⁊ nō pn̄t ip̄m petere ⁊ ꝑdūt magnū bonuꝫ. Iō d̓t Uoxdn̄i p̄ꝑantis ceruos. Et ſeqͥt̉ ſtatim. Etreuelabit ꝯdenſa .i. ſecreta gl̓e. ⁊ in tēploeius om̄s dicēt gl̓am. Sed multi clericiex auaricia ſiue ſymonia impediūt hoc ſacramentū. Dicit vnꝰ. Lintheamīa qͥbusvngit̉ dūt eſſe mea. alius dicit tot ſacerdotes ſunt neceſſarij ⁊ hētis dare tantūcuilibet ⁊cͣ. Dicat̉ qūo libere ſacramētaſunt miniſtranda ⁊c̄. Extollēs vocē quedā mulier ptꝫ (ino. Deo. ¶ Semo. v.
Olite eſſe prudentes apud voſmetip̄os.Roma. xij. Pro cuius declaratione oportet declarare quid eſt prudētia cum dicit prudentes. Scd̓o oportetdeclarare quid eſt hoc dictū apud voſmꝫip̄os. Pro quo ſciendū ꝙ tres ſunt ꝟtutes intellectuales ſcilicꝫ Scientia. Pru.dentia. ⁊ Spientia. Scīa ē cognicō q̇ habet̉ de creaturis. Prudētia cognitio ītellectualis de actibꝰ hūanis. Sapiētia ꝟoeſt cognicō ſpeculatīa q̄ habet de diuiniscū ſapore deuotionis. licet aliquotiēs cōiter loquendo. ſapientia et ſcīa ⁊ prudentia ſumātur ꝓ eadē ꝟtute. quia qui habꝫſapientiā ſcꝫ agnitionē dei cum ſapore deuotionis ſtatim ſaltat ad prudentiā ſcilicet ordinando actus ſuos. erga deū ⁊ ꝓximū .i. ꝟtuoſa prudentia. qꝛ mulier .i. ſapientia corona eſt viro. Prouerb̓. xij. Itꝭſcīa p̄t dici prudētia. qꝛ ille qͦ hꝫ ſcīam d̓creaturis d̓r ſciēs. Et qn̄ vidꝫ ꝙ creature irracōnabiles gub̓nat ſe iuxta dei ordinacōꝫ ⁊ ī nullo faciūt ꝯͣ. Statī d̓t. O qͦmoego qͥ ſū rōnabil̓ debere me gub̓nareẜm dei ordīacōꝫ ⁊cͣ. Et ſic ſcīa efficit̉ prudentia. Aucͣtas. Scīa ſcō̓ꝝ prudētia ſp̄ē. ꝓuer. ix. pꝫ gͦ ꝙ ꝓ eodē ſumūt cōit̉ liꝫſtricte loq̄ndo differāt ⁊ ſic nō ſumūt̉ ꝓeodē. Cōit̉ ꝓ eodē capiūt ī them̄. cū d̓t.Nolite eē prudētes .i. ſapiētes ⁊ ſciētes.¶ Secūdo debet declarari hoc. ꝙ d̓t voſ apdmetip̄os. Cum deus precipiat ꝙ ſimꝰſapiētes. Pro quo ſciendū ꝙ ſcīa eſt duplex vna q̄ eſt corā nobis. Alia q̄ eſt ſupra nos. Corā nobis ē ſcīa q̄ intellectuingenio hūano eſt inuenta. Cuiuſmōiē ſcīa ſeptē artiū lib̓aliū Supͣ nos ē ſcīaq̄ non intellectu humano ſed a deo eſt reuelata. vt eſt ſcientia noui ⁊ veteris teſtamenti. Cum ergo dicit thema. Noliteeſſe prudentes apud voſmetip̄os ſuppletm̄. vel nimiū de ſcientia que eſt coram