nitatis Sermo. VIIDn̄ica. XX. pꝰ tri
vnde anaſtaſius ī pͣs. Quicūqꝫ vult quicum deus ſit ⁊ homo noͣ duo tamen. ſedvnus eſt criſtus nuptie em̄ fiunt in ꝑadiſo. Querit quare deus aſſumpſit noſtrāhumanitate dico ꝙ ꝓpter pacem habendam. vnde ſciendum eſt ꝙ qn̄ principesaut reges habent iurgiū ⁊ litē inter ipſosnullo modo poteſt fieri pax faciliter qͣꝫ ꝑmr̄imoniuꝫ. vnde ſciatis ꝙ lixa erat interdeum regem ⁊ principe adam patrem noſtꝝ qui etiam dicit princeps vnde inqͥtps. conſtituit deus dn̄m ⁊ principem omnis poſſeſſionis ſue. Inter iſtos fuit bellum ⁊ rixa quā perpetrauit adam cū peccauit ⁊ tūc incepit deus deſtruere terraꝫade ⁊ eiecit eum a paradiſo. vnde dic̄ deus āgelis ſuis. Ecce videte ne forte mittat manū ſuaꝫ ⁊ ſumat de ligno vite ⁊ comedat ⁊ viuat in eternū emiſit eos deꝰde paradiſo Geneẜ. iij. Et tūc adam videns ſe eiectū ſciens. ꝙ nō poſſet reſiſterenoluit bellū ꝯmittere ac tn̄ genuit filios ⁊filias ⁊ ꝯmiſerunt iteꝝ bellū cum deo ſcꝫ anpeccauerūt qm̄ qui peccat ꝯmittit bellū cōtra deū ⁊ ip̄i fecerūt ⁊ maxime in tempore nōe ⁊ tūc deꝰ incepit deſtruere eoꝝ terrā ⁊ occidit oēs dēptis pauciſſimis aīabꝰvt patet Beneẜ. vij. c. poſt diluuiū veroiteꝝ ꝯͣmiſerūt bellū ꝯtra deū turrim babilonis edificando vt poſſent celū pertingere ⁊ per ꝯn̄s fortiter cōtra deū inceperūtpugnare. vnde dixerūt inter ſe venite faciamus nobis ciuitatē ⁊ turrim cuiꝰ cacumen attingit celū Beneẜ. xj. Ꝙ vidensꝯmouit gentes ſuas ſcꝫ angelos ⁊ ait ill̓in loco p̄allegato. venite igit̉ aſcendamꝰ⁊ ꝯfundamus ibi linguā eoꝝ qd̓ factū ē⁊ fuerūt ꝯfuſi. vnus alteꝝ nō intelligentes naͣ cum vnus petebat aquā alius portabat lapi des ⁊ ecōuerſo ⁊ ita dimiſerūtedificiū nō ꝯpletū ⁊ durauit iſtud belluꝫmultis temꝑibꝰ poſt vero fuerunt aliquiboni proceres qui viderūt tantā rixam ⁊tantū iurgium inter deum ⁊ homineꝫ ⁊ ſi
cut inter duos reges tractaueruūt ⁊ rogauerūt pro bono pacis ⁊ federꝭ eterni ⁊ filium dei ⁊ filiam regis noſtri ſcꝫ ade quiahumanitas filia eſt ade ⁊ dixerūt illi boni proceres ſi deus vellet ſe tantū indinare ꝙ reciperet filiaꝫ regis noſtri ſcꝫ humanitatem in vxorem valde eſſet benignus⁊ deus preſciens futurum illud matrimoniū ſuam benignitatem oſtendendo dixitad abraham Geneẜ. xij. ca. Abraham inſemine tuo benedicent vniuerſi fines terre ꝓphete etiam ꝓphetarunt de iſto matrimonio vnde dic̄ yſaias. Ecce virgo concipiet ⁊ pariet filiū ⁊ vocabit̉ nomen eiꝰemanuel. Ad hoc matrimoniū electa eſtvna nobilis aula ſiue camera ſcꝫ ventervirgīs. De quo dauid. In ſole poſuit tabernaculū ſuū ⁊ ipſe tanqͣꝫ ſponſus procecedens de thalamo ſuo. Cum aūt natuseſſet ſponſus de thalamo ſuo. dixit angelis vt facerent cantilenā ſcꝫ gloria in excelſis deo Et in terra pax hominibꝰ bonevoluntatis. Sic ergo per illud matrimonium fuit facta pax inter deum ⁊ hominēꝓpter ꝙ xp̄s cum ſalutabat homines ſemper dicebat pax vobis tam in conuerſatione huius mundi qͣꝫ etiam in aſcenſionead celum. Cum dicit pacem meā do vobis pacem meam relinquo vobis. Et itaaparet ex predictis quomodo ⁊ qualiterfuit factū matrimoniū prelibatū Sꝫ qͥseſt locus vbi celebrabunt̉ nuptie. Dicoꝙ ꝑadiſus cū ſit multitudo maxīa tam angeloꝝ qͣꝫ hominū qui ad dictas nuptias īuitati ſūt ⁊ in paradiſo dicunt cantilenaꝫquā audiuit Iohannes in apocalipſi decimo nono capitulo. Gaudemus ⁊ exultemus ⁊ demus gloriam ei. quia venerūtnuptie agni. Unde nota que differentiaeſt inter gaudere ⁊ exultare. dico ꝙ gaudium eſt in corde ſine oſtenſione extra. ſexultatio eſt quādo illud gaudium nō poteſt teneri ſecrete in corde pre nimio. gaudio ſed oſtenditur ad extra. Ita faciūt in