nitatis Sermo iuidn̄ica xviii poſt tri

turā ſanctā tm̄ qͣꝫtuꝫ vob̓ eſt neceſſariūꝓ bono regimine hꝰ vite. Salutet̉ virgo Maxia ⁊cͣ. Ad bonū regime ⁊ gubernacōeꝫ humane vite. virtuoſe viuedo ⁊ vicia vitādo multū fuit neceſſariūvt deus daret mādata. Rō qꝛ licet ꝑ intellectū ⁊ rōneꝫ naturalē in aliqͥbus homo cognoſcat quō ſe dꝫ habere erga deum ⁊ ꝓximū. tn̄ in omībꝰ nō ſufficit intellectus. nec rō natural̓. Quia aliquociens intellctūs ⁊ racō iudicāt de aliquoeſſe bonū ⁊ iuſtū. qd̓ tn̄ eſt viciū ⁊ peccatū. Iō neceſſariū fuit dare p̄cepta dicēdo ⁊ hoc ⁊ hoc facietꝭ. qꝛ iſtud placet mihi. ⁊ iſtud nō. nec iſtud facietis. qꝛ iſtuddiſplicet mihi. ⁊ exqͦ homo ſcit dei volūtate. homo nō p̄t errare. Cū qn̄qꝫ erraret niſi volūtas dei reuelata eēt cū ī oībꝰnō ſufficeret intellectꝰ natural̓. ꝟbi grā.Nā de aliqͥbus vos intellectu naturaliiudicatis eſſe fiendū dicēdo ⁊ iſtud benep̄t fieri. ⁊ ꝙ peccatū ē ⁊ erratis. qn̄ eniꝫmutuatis pecuniā intellectus veſter iudicat aliqͥd recipiendū de intereſſe. qꝛ illede moneta vr̄a lucrat̉ ⁊cͣ. Cū iſta rōnediuites vſurarij vadūt ad infernū qꝛ pecunia nō eſt vr̄a qꝛ dn̄s nō tenet reddere ꝯputū alteri Uos āt de omībꝰ habetꝭreddere ꝯputū xp̄o. Uos āt ſoluꝫ eſtisdiſpenſatores. Iō ſi ꝯͣ voluntatē ⁊ p̄ceptū dnī diſpēſaueritꝭ damnacōeꝫ incurritis ⁊ peccatis. Un̄ dicit p̄ceptū dominiNō feneraberis fratri tuo ad vſurā pecuniā. nec fruges nec aliā reꝫ. Deūt̉. xxiij.Iteꝫ mixtionē carnaleꝫ ſoluti cū ſolutahoīes non iudicāt eſſe peccatū ꝑ intellectū ⁊ rōneꝫ. Sꝫ dicūt aliqͥ. cui fit iniuriaquaſi diceret hulli. Sꝫ falſuꝫ dicunt. qꝛſit iniuria regi xp̄o patri mulieꝝ ⁊cͣ. Ecce p̄ceptū abſtineatis vos a fornicacōe.vt ſciat vnuſqͥſqꝫ vas ſuuꝫ poſſidere inſanctificacōne ⁊ honore ⁊c̄. jͣ. ad Theſẜ.iiij. ¶ Nota in ſanctificacōe. Hic apl̓usrn̄det tacite q̄ſtioni. De qua oēs audēt

predicare ſꝫ oportet ꝓ ſanitate ꝙ medicus tāgat vulnera licet corrupta ⁊ fetida. dicūt aliqͥ falſe. Sed ego tangendome ⁊cͣ. volo reciꝑe delectacōneꝫ qd̓ peccatū eſt cui facio iniuriā quaſi diceret nullū. Sed falſuꝫ dicūt. qꝛ maius peccatuꝫeſt peccatū molliciei. qͣꝫ ſi cuꝫ matre carnali peccaret. Rō qꝛ cōtra naturā. Eccequare fuit neceſſariū mandatuꝫ. Iō dic̄vt ſciat vnuſqͥſqꝫ vas ſuuꝫ ⁊c̄. Iteꝫ ſi aliquis iniuriā vobis intulit qͥd iudicat intellectus veſter. Ptꝫ ꝙ ad vindictā qd̓non eſt peccatū. ſꝫ naturale. ſꝫ qꝛ vna formica vertit ſe vindicādo ſe. Sed hoc falſuꝫ eſt. qꝛ vindicans ſe xp̄m rege offendit. qd̓ patꝫ a ſimili. Nā ſi in palacō regis ⁊ in ſua pn̄tia recipiatis vindictā deiniuria veſtra ⁊cͣ. rege offenditis. Ideodicit ſcriptura. Mihi vindictā ſup̄ reſeruaui ⁊ ego retribuaꝫ vel in hoc mūdo vl̓in alio. Ad roma. xij. ⁊ ſic de alijs multꝭPatet qͦ ꝙ nec intellectus necrō naturalis ſufficit qͣꝫtū ad omīa oſtendere qͥdſit ꝟtuoſuꝫ ⁊ faciendum. ⁊ qͥd ſit peccatū et viciuꝫ ⁊ cauendum. Ideo ad melius gubernanduꝫ vitam noſtrā neceſſaria ſunt mandata. Aucͣtas. Mandatumlucerna eſt ⁊ lex. lux ⁊ via vite. increpatio doctrine. ꝓuerb̓. vj. Ideo qui vultgubernare bene vitam ſuam non ſe debetregere in omībus ẜm intellectum ſuumnaturaleꝫ. ſꝫ ẜm dei mandata. Non ẜmꝓpriam ſuam appaxentiā. ſꝫ ẜm dei precepta. Non ẜm ꝓprias inclinacōnes. ſꝫ ẜmdiuinas ordinacōnes. Tunc poteſt talisdicere thema. Sicut mandatū dedit mihi pater ſic facio. ¶ Nota non dicit ſicutmandata in plurali ſꝫ mandatum in ſingulari. Scd̓m iſtū modum loquendi ꝙin lege dei non ſit niſi vnū mandatumPro quo ſciendum ꝙ ẜm diuerſas condicōnes ⁊ ꝓprietates mandatorum dei.diuerſimode annumerātur. Mandataenim dei habent quīqꝫ condicōnes. quia