Dn̄ica. XVI. poſt trinitatis Sermo. VII
Id̓o apl̓s de ſe ⁊ de alijs dicebat gl̓iam̄ī tribulacōibꝰ ſciētes ꝙ tribulatio pacīaꝫoꝑat̉ ad Ro. v. ¶ Nota gloriam nō ſolum ſupportamꝰ patienter. ſꝫ gloriam̄ ꝙin tribulacōnibꝰ ſit gloriandū pōt declarari ꝑ parabl̓aꝫ de duobꝰ pauꝑibus obligatis dn̄o in magna quantitate ſub penamortis certa die nihil ſoluerent qͥ nichilhabehāt quibꝰ dn̄s pius ꝯpatiens ſecrete ⁊ ſigillatim maſſas auri īuolutas pannis rudibꝰ ꝓiecit in captiuitatē vni fregitcaput qͥ iratꝰ volens ſe vindicare remiſitmaſſā. Alteri fregit brachiū. Sꝫ poſtqͣꝫfuit dies recognouit ⁊ inuenit maſſam ⁊gloriabat̉ d. Deo gr̄as nō curo de fractione brachij exqͦ habeo vnde ſoluā dominō ⁊cͣ. Iſte euaſit ⁊ alius fuit ſuſpenſus.Ita quilibet noſtꝝ obligat deo ꝓ quolibet peccato mortali magno vel ꝑuo ſeptem ānis de pn̄ia qꝛ peccat ꝯtra ſeptē dona ſpūſſancti. Iam eſt tēpus taxatum iniure. Sed qͣlitas pn̄ie eſt arbitraria de hͦtn̄ ſuꝑius in quodā ſermone latius īuenies. Modo pro quolibet peccato mortaliꝯputa ſepteꝫ annos de pn̄ia forte eſt hicaliqͥs qui obligat deo in. x. milibꝰ annoꝝ.de pn̄ia. Et remediū eſt lucrari indulgętias facere pnīaꝫ ⁊cͣ. qꝛ qͦt dies lucranttot reſecant̉ ⁊ ſi in hͦ mundo nō ꝯple̓t̉ penitentia ī purgatorio ꝯplebit̉ ſꝫ qui in hocmūdo nō vult inciꝑe nec penitere nec ſatiſfacere in inferno patiet̉ ſꝫ nō valebit aliqͥd ſibi. Id̓o pius dn̄s mittit maſſā aurivel globū ſcꝫ tribulacōneꝫ cooꝑtā ſꝫ intus eſt theſaurꝰ. Id̓o attendatis ꝙ nō ꝓiciatis foras ꝑ impacīaꝫ murmurādo vl̓blaſphemā do ſꝫ debetis dr̄e deo gr̄as dicendo mō poſſū ſoluere debitum. qꝛ dn̄eego val de modicū ſolui. Sed modo citopoſſum ſoluere. Id̓o iacobꝰ om̄e gaudiūſcꝫ in corꝑe ⁊ in aīa exiſtimate fr̄es meicū in tēptacōibꝰ varijs incideritis ſciētesqꝛ ꝓbatio fidei vr̄e pacīam oꝑat̉ pacīaaūt opꝰ ꝑfectū hꝫ Iacobi pͥmo
¶ Sermo ſeptimus de eadē dominicaatitudo longitudo ſubtilitas ⁊ ꝓfundū adEph̓. iij. Iā videtis ꝙ iſtudꝟbū īdiget magna declaracōne ⁊ vt intelligatis quō ſigͣt res altas ⁊ vtiles ad noſtra ſalutē. Sciendū ꝙ apl̓s int̓er aliasorōnes deuotas qͣs faciebat xp̄ianis iſtaerat p̄cipua dicēs ꝙ d̓s daret xp̄ianis latitudīeꝫ. Hoc pꝫ in epl̓a cū d̓t hꝰ rei gr̄aflecto genua mea ad pr̄eꝫ dn̄i nr̄i ih̓u xp̄ivt poſſitis ꝯprehendere cū oībꝰ q̄ ſit latītudo ſublimitas ⁊ ꝓfūdū. ⁊ qꝛ tal̓ apl̓s⁊ tātus de qͦ credit ꝙ ſit de maioribꝰ ſāctis ꝑadiſi petebat iſtas qͣtuor dimēſiōesqͣntitatīas poteſtis ſcire ꝙ ſignificant resvtiles. Nā latitudo eſt beniuolētia vel dilectio generalis. longitudo eſt perſeuerātia vel duratio tꝑalis Sublimitas eſt ſapiētia vel intentio ſuꝑnalis. ꝓfundū eſtpn̄ia vel humiliatio ꝟtualis. Ecce latitudo longitudo ⁊cͣ. De iſtis quatuor volomō loqͥ audite ¶ Dico pͥmo ꝙ apoſtolꝰorat petes ꝙ nos xp̄iani habeamꝰ latitudine cordis ſcꝫ beniuolentiā ⁊ dilectione generalē tā generalis dꝫ eſſe. Iſta dilectio ꝙ in corde xp̄iani debet recipi om̄sgentes ꝑ dilectōnē ⁊ nō debēꝰ dre. Egodiligo om̄s ſꝫ nō talē qͥ interfecit patremmeū ⁊cͣ. vel furatus eſt michi hͦ vel diffamauit me tales nō hn̄t cor latū ſꝫ anguſtu. vultis ꝙ dicā vob̓ vnū mirabile. Latiꝰ dꝫ eſſe cor xp̄iani qͣꝫ celum vel terra inbeniuolentia. Diceres quō poſſibile eſſetdico ꝙ ē poſſibile qd̓ declaro ſic. Celumempireū lꝫ ſit īmenſurabile tn̄ nō pōt retinere nec reciꝑe niſi bōas ꝑſōas ⁊ ſctāsnō em̄ recipit īfid̓les nec malos xp̄ianosſꝫ laycꝰ dꝫ eſſe cor xp̄iani qꝛ ibi non ſolūbōe ꝑſone. ſꝫ etiā male ⁊ nō ſolū xp̄iani ſꝫīfideles vt iudei agareni. debēt recipi in dilectione xp̄iani boni debēt diligi vt conſeruentur in fide catholica vt ſaluentur.