Druckschrift 
2 (1485) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Dnica. XVI. poſt trinitatis Sermo. V.

bus .i. rogantibꝰ. pͥma pēna pͥmapluma quā habēt pulli coruoꝝ eſt quaſialba coruus zelotipꝰ de corua ſuſpicat̉ ſint filij ſui dat eis paſtū necmittit mat̉ det qͣſi dicat Nunqͥd filijsalienis ꝓuidebo ego. ſꝫ qn̄ pēne plumemutant efficiunt nigre tunc nutrit pullos illos. ſꝫ tunc q̄rit de viuūt interim.d̓t gloſa deꝰ mittit eis rore de celo qn̄ipſi īuocant ſibulādo. qͣꝫto magis nos ſumꝰ rōnales cognoſcimus creatorēnoſtꝝ in nr̄is neceſſitatibꝰ tribulacōnibꝰ ꝑiculis debemꝰ ad recurrere. qͣſi diceret. dn̄e derelictꝰ ſū ab amicis ab humano ſuffragio. Auctoritas de hoc ſcd̓oꝑalipomenō ſcd̓o. ignoremꝰ qͥd agere debeamus hoc ſolū habemus reſidui vtoculos nrōs dirigamꝰ ad te. Ideo orando oculos nrōs ad deū leuemꝰ Iſtū mo tenuit dd̓ qui de ſe d̓t. Ad te leuauioculos meos habitas ī celis. Ecce ſic̄oculi ſeruoꝝ in manibꝰ dn̄oꝝ ſuoꝝ. Sicut oculi ācille in manibꝰ dn̄e ſue. ita oculi noſtri ad dn̄m deū noſtꝝ donec miſereatur nr̄i. pͣs. cxxij. Auiſent̉ mulieresſi volunt tenere bonū modū orandi. neon̄dāt aliā faciem ſcꝫ depictā illā quā adeo receperūt ⁊cͣ. Dicat̉ ꝯͣ iſtud viciū mulierū fuco vtenciū ⁊cͣ. lauēt eam vt ꝟgomaria aqua diſtillata ſcꝫ lacrimaꝝ adquā ſpūſſcūs d̓t. Quāpulchra es amica mea ⁊cͣ. Canticoꝝ. ij. Ideo hodie inniundo ſūt tot mulieres tribulate varijs infirmitatibꝰ grauate qn̄ orantexaudiunt iſtis vanitatibꝰ impedientibꝰorōne exaudicionē. Iheronimꝰ Deꝰ nonlibent̉ aſpicit vultꝰ qͣs ipſe fecit. Id̓oauiſetꝭ vos in veſtris neceſſitatibꝰ poteritis ſecure recurrere ad deū. Sicut illaſcā mulier cōtra quā fuerat data ſentencia ⁊cͣ. Que flens ſuſpexit ī celū. erat enīcor eius fiduciā habes in dn̄o. Danielisxiij. Scd̓s modus orādi ē per oppoſitum depͥmēdo caput ad terrā. Iſte ꝓcedit ex verecundia. Quilibet veſtꝝ ſcit

credit deus vidit ſcit oīa peccata hominū qͣꝫtūcunqꝫ ſecrete fuerint facta quo ſi hominibꝰ poſſūt latere tamē deo.Quādo ergo orat recordat̉ peccata ſua depͥmit caput qͣſi diceret. O miẜ quō reſpiciā ⁊c̄. Iſtuꝫ modū on̄duntnob̓ pueri qꝛ ſi pr̄ mr̄ vel mgr̄ redarguiteos de aliqͣ minus benefacto qn̄ cogitanttūc intra ſe dicentes. O pr̄ vel mr̄ vidit ego feci hoc ⁊cͣ. ex verecūdia inclinantcaput audent eleuare caput eſt bonum ſignū in pueris. Ita de nob̓ quādovenimꝰ corā patre mgr̄o noſtro deo.matre ꝟgine maria in orōne cogitādoſcit oīa per nos malefacta depͥmūt caputſuſpirando plorādo Et iſte modꝰ orādi optimꝰ modus ē. Iſtū modū tenuitille ſcūs eſdras di. Deus meꝰ confundor erubeſco leuare facie meam ad tequoniā iniqͥtates mee multiplicate ſuntſuꝑ caput meū d̓licta mea creuer̄t vſqꝫad celū. pͥmo eſdras. ix. Nota differenciam int̓ iniqͥtates delicta licet vulgarit̉ eodē ſumant̉. tn̄ ꝓprie loquēdo ſtricte differūt qꝛ iniqͥtates ꝓprie loquēdoſunt defectꝰ facti de directo ꝯtra ꝓximūSed delicta ſunt pctā facta directe ꝯtradeū. verbi grā. Si vos vaditꝭ in ortū vineā vel campū recipiēdo fructus ⁊cͣ. contra voluntate dn̄i ſui iſtud ē iniqͥtas .i.equitas. Sed qn̄ vaditꝭ ad diuinos ⁊cͣ. ſanitate vel filijs vel ad inueniendūperditū. hoc dr̄ delictū aſcēdit vſqꝫ adcelū. qꝛ tangit deū de directo. Itē ſi loquēdo aliqͣ hoīe dicitis mendaciū veldiffamādo aliquē hoc eſt iniqͥtas. Sediurare blaſphemare ē delictū. Itē ſi ſeruitis vel laboratꝭ in poſſeſſione alicuiusdn̄i defraudatꝭ in ſeruicio. dr̄ iniqͥtas Sꝫ qn̄ facitis ſeruiciū deo debituſicut ē in dn̄ica audire miſſam ⁊cͣ. eſt delictum ⁊cͣ. Terciꝰ modus ē extendēdomanꝰ in altū ſicut fit cōiter in eleuacōnecorporis xp̄i Iſte modus ꝓuenit ex indigencia Attendatꝭ quāta ſit īdigencia hu