Dnīca xuii poſt trinita. ſermo iii

tn̄ ſunt bona accidentalia ⁊ non perſonalia. nec eſſentialia. Sꝫ corpus anima etvita ſunt bona perſonalia ⁊ eſſentialia.Corpus eſt primū ꝙ formatur a deo invtero matris ⁊ vix eſt tam magnū vt auellana iam habet om̄ia mēbra ⁊ liniamta. Rō quia prius fabricatur domus qͣꝫinhabitet. Ita corpus humanum eſt vtdomus terreſtris ⁊ aīma ſeu ſpūs ē habitator. domus vr̄a huius habitationis⁊cͣ. ij. ad Cor. v. Deinde creat̉ anima.non de materia p̄exiſtenti. ſꝫ de nihilo qꝛhoc eſt creare/ ⁊ creando infunditur ⁊infundendo creat̉ ad habitanduꝫ in domo corporis. ſcd̓o ex corꝑe ⁊ aīma ſimulꝯiunctis. ſeqͥtur vita tꝑalis. ⁊ homo viuit per annū vxl. v. vel. x. vxl. xx. vel plures annos. ẜm ꝙ deus dat tp̄s Ecce oīabona ꝑſonalia. de iſtis Aucͣtas. Formauit deus homineꝫ de limo terre qͣꝫtum adcorpus. ⁊ inſpirauit in faciē eius ſpiraculum vite. qͣꝫtum ad animaꝫ. ⁊ factus eſthomo in animam viuentem. Geneẜ. ij.Nota formauit deus non dicit creauit.quia corpus de p̄ia centi materia fuit formatū ⁊ inſpirauit in faciē eius ⁊cͣ. qꝛ licꝫtota aīa ſit in toto corꝑe ⁊ tota in qualibet ꝑte. ẜm auguſtinū tn̄ oꝑa aīme plusapparet in capite in qͥnqꝫ ſenſibꝰ qͣꝫ in alijs ꝑtibus corporis. modo dico ꝙ ẜmſcripturā. ꝙ omīa iſta bona ꝑſonalia veniūt ad malā ꝯcluſionē ex peccato. ꝓpt̓hoc dicit thema. Concluſit ſcriptura .i. cōcludendo dixit. om̄ia ſcꝫ bona perſonaliaꝯcludens eſſe mala ꝯcluſione ſub peccato .i. ꝓpter peccatū ptꝫ thema ¶ Dico primo ꝙ pͥmū bonū ꝙ habemus eſt corpꝰmateriale cum ſuis mēbris ⁊ officijs etiſtud venit ad malam ꝯcluſionē ſcꝫ mortis. nec vnqͣꝫ intrauit aliquis in hunc mūdum qͥ ab iſta ꝯcluſioue fuerit exemptꝰſcꝫ de morte corporali. non xp̄s nec ꝟgomaria mater ſua. de quibus magis videretur. Recte iſte mundus eſt vt carcermortis. Sicut iſti prelati ⁊ dn̄i tenent

iam vnū carcerem de quo dicitur. ꝙ ſi aliqui ibi intrant non exeunt niſi per mortem. Ita eſt de hoc mundo qͦtqͦt intrantnon exeunt niſi per mortem. Et ſicut illequi intrat carcerem dum capitur. ploratdicens. O miſer ⁊cͣ. Ita quando intramus hunc mundum. om̄es intramꝰ plorando. Et ſi ſciremus loqui ⁊ eſſemꝰ interrogati. Reſponderemus. ploramꝰ qꝛintramus carcerem ⁊cͣ. Ideo Ecc̄i. xli.Noli metuere iudiciū mortis. mementoqui ante te fuerunt ⁊ que ſuper venturaſunt tibi hoc iudicium a domino om̄i carni. Nota noli metuere iudicium mortisdicit ph̓us in politicis. ꝙ dr̄ia eſt inter timorem ⁊ dolorem. quia timor non habet obiectū pn̄s. ſed eſt futurum contingens. ⁊ poteſt euenire vel non. Iſto modo marinarij timent periculum maris.quia poſſunt ſubmergi vel non. ⁊ homicida captus timet furcam in qua poteſt ſuſpendi vel non. ſed dolor habet obiectumpn̄s quia dolor eſt de malo pn̄ti ⁊ ineuitabili. Sicut ille qui ducitur ad furcā vtſuſpendatur ille non dicitur timere ſꝫ dolere. quia iam hꝫ obiectū pn̄s īeuitabileModo certū ⁊ clarū ē ita neceſſariū ⁊ineuitabile ꝙ non poteſt mutari. ⁊ ſententia eſt iam data. ⁊ hoc iudiciū a dominō om̄i carni. Et iam fit execucō qꝛ currendo vadimus ad mortem. tempꝰ ducit nos. Non enim habemus rati oue timendi ſed dolendi. Sicut decapitandusquia iam tenet caput ad gladium non timet ſed dolet. Idem de nobis propterhoc dicit. Noli metuere iudicium mortꝭſed ſp̄ dole quia iam malum mortis preſens eſt. Ideo apoſtolus. Statutuꝫ eſtom̄ibus hominibꝰ ſemel mori. ad Heb̓.ix. pꝫ ergo mala ꝯcluſio corꝑis materialDicūt logici ꝙ cōcluſio ſꝑ infert̉ ex aliqͦan̄cedente ſiue ex p̄miſſis. Modo videamus vnd̓ vl̓ qūo iſta ꝯcluſio mors corꝑalis ſequitur. Dico ꝙ entimematice ſequitur ſcꝫ ex vno antecedente. qꝛ Adaꝫ