Onica xii. pꝰ triniSermo
ꝙ mādata obligāt ſēꝑ. ſed nō in ōni caſu ſeu nō ad ſēꝑ ſicut honora pr̄em tuūquoniā ſi pater ſe facit infidele tūc filijnō tenet ip̄ꝫ honorare. nō ergo obligātmādata in ōni caſu Sed ꝯtͣ p̄cepta nullo modo eſt faciendū Nota tamē ꝙ doctores diſtinguūt p̄cepta ⁊ dicūt ꝙ q̄dāſūt affirmatiua q̄dā negatiua Negatiua obligat ſēꝑ ⁊ ad ſēꝑ veꝝ qꝛ pͥma p̄cepta habēt ſpeciale nomē qꝛ dicūt̉ madata id̓o p̄t hͦ nomē p̄ceptū poni tantūꝓ negatiuis ẜm regulā topicā. ⁊ id̓o dicit adiecit illi p̄cepta ⁊ mādata. ſequit̉ īaucͣtate appoſuit tibi deꝰ aquā ⁊ ignemad qd̓ volueris porrige manū tuā aquāi. grām. ignem .i. pctm̄. Ad quā volueris porrige manu tuā ſequitur ante homine vita ⁊ mors quod placuerit eī dabitur illi. Nota ꝙ placuerit. ⁊cͣ. ſi quis.vult ſaluationē habebit. ſi damnationeꝫidem. tn̄ ſunt plures mendaces circa hocqm̄ oēs hoīes volūt vt dicunt ire ad ꝑadiſum. ⁊ tn̄ nullo modo ſe preꝑant quiacū dn̄t ſequi iter ꝑadiſi .ſ. humilitatē liberalitatē caſtitatem patientiā caritatē abſtinentiā ⁊ diligentiā. iſta em̄ ꝓducunthoīem ad ſaluteꝫ tn̄ ſequūtur iterꝭ quodproducit ad infernū .ſ. ſuꝑbiam auariciāluxuriam. ⁊ ſi aliquis querit vultis vosire ad ꝑadiſum diceret tā bene qͣꝫ vos tamen falſum dicūt quia iter inferni tenet⁊ non ꝑadiſi. Iteꝫ ſi dicatur vſurario vl̓raptori. quo vultis vos ire dicūt ꝙ a dꝑadiſum ⁊ falſum dicūt qm̄ ſequūt īterinferni .ſ. vſuram ⁊ rapinam que ducūthoīem ad infernū Item tam oēs xp̄ianimali qͣꝫ iudei ſiue ſarraceni oēs dicunt ꝙvolūt ire ad ꝑadiſum ſed falſum dicūtquia iter inferni ſequūtur. ⁊ ſtc de alijs.Ecce quare dicit ſcrptura ante homīēꝫvita ⁊ mors bonū ⁊ malū. Nam dominus vellet ꝙ omēs ſaluaretur. ⁊ ideo ſinos ſeqͣmur iter ꝑadiſi ſaluabimur qꝛhoc iter bonū ⁊ acceptum eſt coram ſaluatore noſtro deo qui vult omēs homi
nes ſaluos fieri ⁊ ad agnitionē veritatisvenire. vnus eſt em̄ mediator dei ⁊ hoīmhomo xp̄ūs ihūs qui dedit ſemetip̄m ꝓomībus. pͥma thi. ij. Nūc mouetur queſtio quia ſi iam ſcit deus ꝙ eris damnatꝰquare ergo creauit te. Dico ꝙ creauit tevt ſaluus eſſes. ⁊ eris ſi teneas bonamvitam ⁊ continuas bonam vitam vſqꝫ īfinem ſaluaberis. Unde debetis ſcire ꝙſeruat in nobis deus modum quem ſeruat qui in domo ſua habet aliquem malūhominem ⁊ proditorem. Et ideo ponamus ꝙ aliquis rex dat alicui militi in domo ſua exiſtēti malo et proditori villas⁊ caſtra. qui miles quanto rex ſibi pluradat̉ tanto ipſe miles perſeuerat magis īproditione qͥd facit ipſe rex de illo. nōnedeſtruet eum profecto. ita deus facit qͣꝫuis ſumus mali facit nobis multa bona.vt malicia noſtra auferatur fecit nos adimagine ſua ⁊ lauit nos in baptiſmo vteſſemus boni ⁊ mundi. ⁊cͣ. finaliter ſi inmalis p̄ſenerauerimus deſtruet nos. deiſta tn̄ malicia vide ad longum in ſermone de predeſtinatione. ⁊ hoc ſufficit d̓ ſecunda parte. ¶ Tercio videamus opera redēptōis hūane nature ⁊ hͦ duobꝰmodis d̓clarabo. pͥma ꝑs erit ſpeculatīareſpiciendo dīnitate et̄nalē. ſecūda eritſpeculatīa ſil̓ ⁊ moral̓. quo ad ꝑte primadicūt phī ⁊ multi alij qͣre ihus cū poſſetfacere remiſſionē generalē ſe īcarnauit ⁊voluit ſuſtinere labores ⁊ paſſiōꝫ maxīecū dicat ph̓s ꝙ fruſtra fit ꝑ plura qd̓ p̄tfieri ꝑ pautiora. rn̄deo ꝙ iſtd̓ arguinētūveīt ꝑ ignorātia vl̓ ꝑ īaduertentia. ꝓ qͦſciendū ꝙ dra eſt inter deum et hoīemꝟtutes qͣs nos habemꝰ nō ſūt eſſencianoſtra ſimilt̓ nec bonitas iuſficia in iudice iuſto īmo ſūt accidēcia ⁊ ſūt qͣlitatesaduēticie qꝛ qͥ mō ē iuſtꝰ forte erit poſtea īiuſtꝰ ⁊ īiuſtꝰ ꝯuertit̉ qn̄qꝫ ⁊ fit iuſtꝰItē miſericordia magna ꝟtꝰ eſt. maxīein diuitibꝰ qui tā de hoīs tꝑalibꝰ qͣꝫ ſpiritualibꝰ dat indigētibꝰ mag enī ꝟtꝰ ē ſꝫ ēqͣlitas aduētitiā in hoībꝰ qꝛ vna ꝑſona