Onīca. Xpꝰ trinitatis Sermo. IIII

vt viuā caſte. ieiuno bis in ſabbato. id ēin ebdomada. nō ego ſū talis vt h̓ ribaldus publicanꝰ. O de iſto ſtulto attēdeqꝛ cōdemnatꝰ deſcēdit in domū ſuā Id̓oſi. nolumus cōdemnari. de nullo bonohabeamꝰ ſuꝑbā p̄ſūpcōꝫ. De hoc daturtalis declracō Ponat̉ caſꝰ ꝙ aliqͥs pauper hō. mutuo recipiet a diuite mille florenos. tali cōdicōe. ꝙ qͦlibet āno teneatdare diuiti cētum florenos cēſuales ſubpena mortis ⁊ qn̄cumqꝫ voluerit diuesſortē pͥncipalē teneatur reddere ſibi eciāſub pena mortꝭ Si talis pauꝑ homo vellet ſe iactare ⁊ ſuꝑbire dicēdo. O quōſū diues ⁊cͣ. nūqͥd hͦ eſſet ſtulticia. Immo.qꝛ cū tanto onere habet illas peecuniasꝙ non eſt gaudendū ſed pocius flendumet timendū. Ita eſt de nobis. Nā omnia bona q̄ habemꝰ ſiue tēporalia ſiue naturalia ⁊cͣ. non ſūt nobis data ꝓprie. ſedſunt a xp̄o diuite mutuata. qꝛ ſibi habemus de omnibꝰ dare vſuram bonam ſubpena mortis eterne Prīo de bonis terrenis. ſi habetis campos vineas. et poſſeſſiones alias. omnia iſta ſūt vobis a diuite xp̄o non data. ſed mutuata qꝛ de oībꝰvſqꝫ ad vltīm obulū. habetis ſibi reddere computū quō habuiſtis. cōẜuaſtꝭ. qͣliter expendiſtis Ergo vos nō eſtis dn̄sſed xp̄us Dauid Domini eſt terra et plenitudo eius orbis terrarū et vniuerſi quihabitant ni eo Uos autem diuites ſolum eſtis diſpēſatores Sic vos exiſtimꝫhomo vt miniſtros xp̄i et diſpenſatores.jͣ. ad corꝭ. iiij Et loqͥtur apl̓us in ꝑſonadiuitum Et ſub pena mortis. diuites tenentur ad vſuras. ſcꝫ opera miſericordieet pietatis. non ſolum ſemel in anno. ſedquolibeet die. hec contentatur xp̄us deſorte principali Modo dicatis. Quomodo es diues. quot peccunias habes cūita ſis oneratus ⁊cͣ. Patet ſtulticia diuitū. qꝛ oīa mutuo receperūt. Aucͣas homo quidam peregre ꝓficiſcens ⁊c̄. matꝰ

xxv. Et loquitur chriſtus de ſe. dicaturhiſtoriaᵉ. dixit chriſtus illi qͥ nihil fuit lucratus Serue male et piger opportuit tepeccuniam meam committere. nummularijs ¶Et ego venieus recepiſſem vtiqꝫ cum vſuris. Loquitur hic chriſtus ſimilitudinarie Mathei xxv. et Luce xviiiNolite igitur vos app̄ciari de diuicijs ⁊poſſeſſionibus ⁊ huiuſmōi Sed ſꝑ timete dicendo O miſer. et quātū debeo ⁊c̄Ideo iac̄. v. Agite nunc diuites ploratevllulantes in miſerijs veſtris que adueīent vobis ¶ Nec enimmeſt ſuꝑbiendumde bonis ꝑſonalibus ſeu eſſēcialibus vtde ingenio. de ſubtilitate intelictus. necauiſamentis mūdanis. nec de ſapiencianec de eloquecia. nec de pulcritudīe. fortitudine. ſanitate et huiuſmōi. qꝛ totū ēnobis hoc a deo mutuatū. ⁊ de oībꝰ bonā hr̄e vult vſurā Sꝫ vtinā ſubtilitas ītellectus nō ſit aliqͥbus cauſa damnacionis intellectu male vtentibus ¶ Dicat̉breuiter. hiſtoria illius ceci que chriſtusſanauit. Cui dixit xp̄us tu credis in filiūdei. vſqꝫ peccatū veſtrū manet ſcꝫ infidelitatis hoc dicebat chriſtus qꝛ ille cecus rudis et ignorans. viſo miraculo illumiātus adorauit xp̄m Sed phariſei p̄ſūptuoſi ⁊ ſubtiles faciendo rōnes ſuasceciderunt in fatuitates pauci ſunt ſubtiles intellectu qui ſint vere fideles quiaſuo intellectu volunt comprehendere eaque fidei ſunt ¶ Dicatur quomodo eſtſtulticia lumine intellectus velle comprehn̄dere articulos fidei. Exēplo illiꝰ quilumine candele volebat probare ducatos aureos et florenos florencie ⁊c̄.Uſuram quam deus vult de intellectueſt ſimplex credenciaDe volūtate amoremDememoria ſuorum operum recordacionemDe eloquencia proximi ſubuentioneSꝫcoīt̉ eloquētes mali moriūt teſtam̄ti