Dn̄ica. X. pꝰ trinitatis Sermo. IIII.
eas aliqͣ modo. ¶ Primo de creaturisangelicis q̄ erant īnumerabiles. erāt enīplures qͣꝫ folia arboꝝ vel capilli capitis.tn̄ creauit eas īfirmas graui īfirmitate .ſ.peccabilitatꝭ qꝛ poterāt peccare ſic̄ patuitꝑ effectū. qꝛ illa infirmitate venerūt admortē eternā vt lucifer ⁊ alij qͥ ſunt plures qͣꝫ hoīes ſint ī mundo. O gͣuis infirmitas q̄ portat pacientē ad morte eternā. Sed alij vt michael gabriel raphaelſteterūt fortes. Et deꝰ de ſe dedit ꝟtutēſcꝫ confirmādo eos in grā ⁊ gloria ⁊ mōſunt īpeccabiles ⁊ curati ab illa īfirmitate. Ecce ꝟtus dei quō ſanauit eos Auctoritas. ꝑ ſapientiā ſanati ſunt qͥcunqꝫ placuerunt tibi dn̄e a pͥncipio. Sapīe nonoNō intelligit̉ de hominibꝰ qꝛ non erāt apͥncipio ſꝫ de angelis qͥ placuerūt deo nōpeccando. Et ꝟtus de illo exibat ⁊ ſanabat eos. ¶ Scd̓o de creaturꝭ rōnalibusſcꝫ hoībus qͥ nō dicunt̉ ꝓprie intellectuales. Rō quia ꝑ diſcurſū oportet nos venire in cogniconē veritatis. ſcꝫ rōcinandoſylogiſando diſputādo ⁊ per effectꝰ cognoſcimꝰ cauſas ⁊ ecōuerſo. Angeli veroſubito ⁊ ſine diſcurſu vidēt effectū ⁊ cauſam. fine ⁊ pͥncipiū. concluſionē ⁊ p̄miſſas. ¶ Dico ꝙ etiā creature rōnales fuerunt create infirme ſicut angeli ſcꝫ peccabiles. licet enī deꝰ in grā creauit Adā ⁊Euā ⁊ in optimo ſtatu tamē peccauerūt&ex illa infirmitate venit mors aīe ⁊ corporis ꝯn̄ter. aīa enī creat in vtero matrꝭpeccabilis. Nō eſt hō iuſtus in terra quifacit bonū ⁊ non peccet. Ecͣci. vij. Sedꝟtus dei ſanat aīas quādo exeunt corꝑainnocētes vel penitētes deꝰ ſanat ponēseis emplaſtꝝ glorie ⁊ curant intm̄ ꝙ nōpoſſunt peccare. Creditꝭ ꝙ illi de ꝑadiſopoſſint peccare ꝓfecto nō. Sunt enī īpeccabiles ſicut deꝰ ⁊ angeli beati. De angeloꝝ beatoꝝ īpeccabilitate vide ſcm̄ Tho.pͥma ꝑte. q. lxij. articl̓o. viij. et. ſcd̓o ſcripto diſtinctōne. vij. q. pͥma. articulo pͥmo
Iſtā ſanitatē petebat Iheremias dicēs.Sana me dn̄e ⁊ ſanabor. ſaluuꝫ me fac̄⁊ ſaluus ero qͦniā laus mea tu es Iheremie. xvij. Nō legitur tūc fuiſſe infirmuscorporaliter ſꝫ loqͥtur de ſanitate aīe. qd̓patet cum dicit. Saluū me fac ⁊cͣ. ergovirtus de illo exibat et ſanabat omnes¶ Tertio de creaturꝭ corporalibꝰ Nā celū ſol ⁊ luna et ſtelle et aer ⁊ aqͣ et terraet oīa elemēta. creata fuer̄t cū īfirmitatenō peccabilitatꝭ qꝛ nō habēt rōnē. ideo nōpoſſūt peccare. Nā ſi leo vel lupus īterficiūt hominē. non peccant Sed in īfirmitate corruptibilitatis. nō excompoſicōne contrarioꝝ qͣutū ad corpora celeſtiaet elemēta qꝛ nō ſūt cōpoſita ex cōtrarijstn̄ poſſūt ānihilari et corrūpi et de factoelemēta corrūpūt̉ et corpora celeſtia fuer̄t immutata. qꝛ an̄qͣꝫ homines peccaretſol ſeptēplicit̓ erat clarior. luna vero tūcerat clara ſicut ſol nūc ē. Sed ex pc̄tō adeſol ꝑdidit. ſeptē ꝑtes claritatꝭ. et luna etſtelle ⁊ celum et elementa ſeptem ꝑtesvirtutis. Elemēta vero in iudicio purgabūt̉ et ſtabunt pura. Corpora qͦqꝫ hoīmlicet ſint corruptibilia. tn̄ ī iudicio reſurgent gl̓ioſa cum animabus. et erunt tuncincorruptibilia īpaſſibilia clara ⁊ agilia.iſta eſt doctrina certa in ſancta theologiaAuctoritas. Erit lux lune ſicut lux ſolis⁊ lux ſolis erit ſeptēpliciter ſicut lux ſeptem dieꝝ in qua allegauerit dn̄s vulnꝰpopuli ſui ⁊ percuſſurā plage eius ſanauerit. Yſaie. xxx. Nota erit ſeptēpliciterſicut lux ſeptē dieꝝ ſcꝫ pͥme ebdomademundi anteqͣꝫ homo peccaret in die ſcꝫ iudicij in qua ſanabit̉ vulnus mortalitatiscorruptibilitatꝭ ⁊ peccabilitatꝭ. patet ergo ꝙ omnes creature create fuerūt infirme. Sed virtus de illo exibat ⁊ ſanabatomnes. patet themaModo declarandūeſt thema moralit̓. Cum enī dicit virtusde illo exibat non ſolū vna ſꝫ multe virtutes exibant de xp̄o ſingularit̉ quatuor deFF5