Dn̄ica. ℟poſt trinitatis Sermo. V.
fugiendo ⁊cͣ. Patet ergo quare aliqͥ cadunt dyabolica tēptacone. Id̓o remedium eſt vigilando ī orōne appōdiare ſe.Ideo dic̄ thema qͥ ſe exiſtimat ⁊cͣ. Dicoſcd̓o ꝙ ſcd̓us modus qmō ꝑſona deuotacadit eſt familiaris affectio. Et iſte multos ⁊ ml̓tas ꝓſternit. Qn̄ em̄ religioſusvel clericꝰ ſeu heremita eſt deuotꝰ ⁊ bōevite ſtat alte in gr̄a. ⁊ qn̄ dyabolꝰ nō poteſt ipſū diruere in pingendo ponit ſibi invia ſcandalū vt ibi īpingendo cadat. ſcandalū eſt familiaritas alicuiꝰ ml̓ieris etiādeuote ⁊ benigne bone intencōnis ſꝫ paulatim cadūt. Et ſic̄ grauius cadit ille quicurrit qn̄ īpingit qͣꝫ ille qui vadit ſpacioſe ſic gͣuior ⁊ ꝑiculoſior eſt caſus ꝑſonedeuote currentis ad ꝑadiſū ꝑ magna opera qͣꝫ illiꝰ qui leuiter ambulat. Ideo auiſo vos. O qͦt ſancte ꝑſōe fuerūt in mundo q̄ cū maximo furore ſpūs inceꝑunt vitā ſcām currētes vt cameli. ſꝫ īpingendoceciderūt. O qͦt mulieres deuote q̄ qn̄ vidēt aliqͣꝫ religioſū deuotū vel clericū cupiūt hr̄e ſuā familiaritatē etiā bona intecōne dicendo. O quō eſt iſte gr̄oſus hōego faciā amiciciā cū eo. Dicat̉ hͨ hyſtoria q̄ cōtigit in ytalia de filia illiꝰ comitisdeuotiſſima q̄ clam dimiſit pr̄em ⁊ in habitu diſſil̓ato iuit romā ⁊cͣ. Tūc fuit verificata ꝓphetia illa Iere. Fortis īpegit inforte ⁊ ambo ꝑiter corruerūt Iere. xlv.Quia fortis erat illa puella ⁊ fortis illeſcūs ſacerdos. Id̓o mulieres vos auiſetꝭꝙ vos cū nullo qͣntūcūqꝫ deuoto recipiatis familiaritateꝫ nec intromittatis vosde cōquina ⁊cͣ. Dicatis ſibi pater orate ꝓme ⁊ orabo ꝓ vobis ego nō ſum cōqͥnaria ⁊cͣ. Id̓o dic̄ ſcriptura in via ruine nōeas ⁊ nō offendas in lapides nec tradeste vie laborioſe nec ponas aīe tue ſcādalum Eccl̓i. xxxij. Uia ruine ſcꝫ cadēdi eſtfamiliaritas ibi offendit̉ in lapidibꝰ pctōrū via eſt laborioſa ꝓpter tꝑis ⁊ aīe ꝑdicōmgͣ. Qui ſe exiſtimat ſtare ⁊cͣ ¶ Ter
cius modꝰ cadēdi eſt ꝑ delicioſaꝫ ꝯuerſacōm qn̄ ſcꝫ tenent bona vitā ſꝫ d̓ delitijsmūdi volūt ſcꝫ qͣntū pn̄t reciꝑe ſine pcōIſti cadēt nō īpulſi nec offendēdo ſꝫ ex lubricitate vie. qꝛ ſic̄ ille qͥ vadit ꝑ viā lutoſā licet nō īpellat nec īueniat ſcādaluꝫcadet ex lubricitate ꝙ nō fieret ſi ꝑ viamſiccā recederet Ita qn̄ ꝑſona vult ire perviam deliciaꝝ bn̄ comedere ⁊ ſepe rigareguttur dicēdo vere iſtud nō eſt pctm̄ exqͦhō nō frāgit ieiunia eccl̓ie. Item ꝯmederecarnes ꝑtare camiliā tl̓is diu ſtare nō poteſt ẜm Bernar. Lub̓ cauerūt veſtigia noſtra ī itinere plateaꝝ nr̄aꝝ ⁊ appropinqͣuit finis nr̄ Trenoꝝ. iiij ¶ Nota dr̄as inter plateas ⁊ vicos platee ſūt late ⁊ ſignāt ꝑſonas q̄ late vadūt in delitijs ⁊cͣ. ꝑvicos ſtrictos ſignant̉ ꝑſone que reſtringut ſe a delitijs ⁊cͣ. ⁊ vadūt ſine ꝑiculode luto. Sꝫ de illis qͥ vadūt ꝑ plateas d̓litiaꝝ dicentibꝰ hoc bn̄ pōt fieri. qꝛ nō eſtpctm̄ dic̄ aꝓpinqͣuit finis nr̄ ſcꝫ bone viteDe iſtꝭ dd̓ ꝯcordās cū Iere. d̓t Ip̄i obligati ſūt .i. īuoluti ⁊ ceciderūt psͣ. xix. Remediū qd̓ habēꝰ h̓ ad hͦ dat apl̓s di. Carnis cura ne feceritꝭ ī deſiderijs ad Ro. xiij.Licet bn̄ in uccͣrijs qꝛ qn̄ ꝑſona deuota īfirmat̉ q̄ alias nō ꝯſueuit comedere carnes nec dormire in lecto ſꝫ ꝯſueuit portare ciliciū. In infirmitate nō dꝫ iſta ẜuareqꝛ fic̄ aſinꝰ oneratꝰ cadēs ī terrā non pōtcōmode eleuari niſi onus deponat̉ qͦ eleuato iteꝝ reponit ſibi onꝰ. Sic ꝑſona depn̄ia eſt vt aſinꝰ ſuꝑ ſe portās onꝰ pn̄ieq̄ ſi cadat ꝑ īfirmitatē dꝫ dēponere onusqꝛ al̓s nō poſſet curari ſatꝭ pn̄ia ē hr̄e paciētiā ī infirmitate. Pꝰ curacōꝫ ſūmatisonus. Ecce quare dicit Carnis curam nefeceritis in deſiderijs. Nemo em̄ vnqͣmcarnem ſuam odio habuit ſed nutrit ⁊ fouet eam neceſſarijs ad Eph̓. v. ¶ Quartus modus eſt ꝑ negligentialem operacōnem. Deuotio em̄ ſpiritualis ⁊ oracōes⁊ opera penitentialia ſunt fortitudines