Dn̄ica. IX poſt trinitatis Sermo. IIII
adhuc pōt deꝰ ſibi dare ꝯtricōm. ⁊ demones qͣlis ꝯtritio hoīs qͥ tenuit talē vitam.⁊cͣ. Et angelꝰ eleuatis oculis in celū d̓tdn̄e habeatis me excuſatū ⁊ aīa ſic īpenitens recipit̉ a demonibꝰ ⁊ angelꝰ aſcendit ī celū. Si ꝟo ſit aīa ꝑſone penitentistūc angelꝰ bonꝰ deridet demones di. Canes qͥd vultꝭ hͦ. o dicūt adhuc poſſet peccare. Et angelꝰ nō peccabit. Nā deꝰ quiconſeruauit eū vſqꝫ mō etiā cōẜuabit eū⁊cͣ. Uos nō auditis iſtas diſputacōnes.qꝛ ex peccatis habemꝰ aures obſtructas.Finaliter angelꝰ recipit aīaꝫ ⁊ demonesfugiūt ⁊ angelꝰ portat aīaꝫ ſecū in celuꝫFactū eſt vt moreret mendicꝰ ⁊ portaretur ab angelis in ſinū abrahe Luce. xvj.Nōne videt gͦ vob̓ ſi angelus eſt bonusamicꝰ ꝑmanens a pͥncipio viteʸ vſqꝫ adfinē de hͦ auctoritas. Ecce ego mitto angelū qͥ precedat te ſcꝫ in natiuitate ⁊ cuſtodiat te in via. Ecce ſcd̓m ⁊ introducatte in locū qͣꝫ ꝑaui. Ecce terciū Exo. xxiijAngelus dꝫ fieri amicꝰ ex ꝑte nr̄a ꝑ orationē. Nā debēꝰ dr̄e ſibi qͦlibet die mane⁊ ſero vnam breuem orōnem ſcꝫ angeleqͥ meꝰ es cuſtos pietate ſuꝑna. Me tibiꝯmiſſū ẜua defende gub̓na ¶ Dico tercōꝙ qͥlibet debet facere ſibi amicū ih̓m xp̄mtotū piū bonꝰ amicꝰ eſt hō virtuoſꝰ melior eſt angelus gl̓oſus. Sꝫ optimꝰ ih̓sxp̄s pijſſimus ⁊ pietate plenꝰ Tū raōneſue bouitatꝭ. Tū rōne durabilitatis. Tūratione vtilitatis. Id̓o dic̄ ſcripta de eo.Amicꝰ fidel̓ ſcꝫ xp̄s medicamētū vite ⁊īmortalitatꝭ ⁊cͣ. Eccl̓i. vj. Nota medicamētū vite qꝛ nec xp̄s ꝟtuoſꝰ nec angelꝰgl̓oſꝰ pn̄t dare medicinā remiſſione peccatoꝝ niſi d̓s. Quis pōt pctā dimittereniſi ſolꝰ d̓s Mar. ij. Iſtā medicīam datxp̄s in hͦ mūdo. In alio mūdo dat medicinā īmortalitatꝭ ī gl̓a et̓na iſte amicꝰ lucrat̉ ꝑ tīorē cū ſequit̉. Qui metuūt dominū īueuiūt illū. Qui timet dn̄m eiushabebit amiciciā Eccl̓i. vj. ¶ Dupl̓r pōt
timēi d̓s. Prīo ẜuil̓r ſcꝫ inchoādo pn̄iaꝫtiore pene. Nā pn̄ia īcipit a tīore pene ⁊ꝓcedit amorē gr̄e ⁊ gl̓e. Exēplū de acu⁊ filo ī ſuēte. Nā acꝰ penetrat pūgēdo⁊ filū ꝯiūgit ⁊ colligit ſubſequēdo. Itaꝯtricō ē acꝰ pētrās cor filū ꝯiūges cumd̓o ē ꝓpoſitū bn̄ viuēdi ⁊ ſic xp̄s fit aīcꝰnr̄. Qui diligit cordis mūdiciā ſ. ex ꝯtricōne ꝓpt̓ gr̄aꝫ labioꝝ .ſ. ī ꝯfeſſiōe habebitaīcū rege Pro. xxij. ecce qͣre dic̄. qͥ ti. ⁊cͣ.Scd̓o dꝫ tīeri final̓r ẜuando ſua p̄cepta⁊ tl̓ibꝰ d̓t ip̄e. Uos amici mei eſt(ſi feceritꝭ q̄ ego p̄cipto vob̓ d̓t dn̄s Ioh̓is. xvEt ſic tenebimꝰ ꝯſiliū xp̄i ego vob̓ dico¶ Sermo qͣrtꝰfacite vob̓ amicosUi ſe exiſtimatſtare videat ne cadat. jͣ. ad Coꝝx. In p̄ſēti volo p̄dicare vnā mat̓iā magni auiſamenti vite nr̄e ẜm ꝙ thema datmihi motiuū ſ. qͦt modis ⁊ qͥbꝰ ꝑſone cadūt ī pctīs. Iō volēs vos auiſare vt caueatꝭ decreui de iſta matęria nūc p̄dicareſalutet̉ ꝟgo mariaꝟ eſūat thema. Scriptura ſcā q̄ ē os qͦ loquit̉ nob̓ d̓s declaratnob̓ altitudīes vt excellētias qͣs hꝫ ꝑſōadeuota ẜuiēs d̓o di. Ecce ītelliget ẜuꝰ meus ⁊ exaltabit̉ ⁊ eleuabit̉ ⁊ ſublimis eritvalde Iſa. lij. Ponūt in dctā aucͣte. iiij.altitudīes ſeu excellētie ẜui dei. ſꝫ vt melius ītelligatꝭ. Sciēdū ꝙ ī hͦ mūdo ꝑſonehn̄t altitudineꝫ ⁊ excellentiaꝫ aliqͣ iſtaꝝqͣtuor rōne .ſ. vel ꝑ ſcīaꝫ vel ꝑ nobilitatēgeneris vel ꝑ diuitias vl̓ ꝑ potētiā. Iſtꝭqͣtuor modis etiā hꝫ altitudīeꝫ ⁊ excellētiā ꝑſōa deuota q̄ ẜuit deo. Prīo ꝑſonehūt altitudīeꝫ ꝑ ſcīaꝫ qꝛ qn̄ꝑſona ē ſubtilis. Iſto mō ꝑſona deuota q̄ ſeruit deohꝫ excellētiā qꝛ licet neſciat legere tn̄ exbona vita qͣꝫ tꝫ hꝫ magnā ſcīam. qꝛ hꝫ ad̓o mgͣnā claritate intellcūs. qꝛ ſn̄ mgr̄oſcit qͥd credēdū ⁊ ſꝑādū. Tl̓ibꝰ d̓r vnctionē accepiſtis ab eo maneat ī vob̓ ⁊ non