nitatis Sermo. IIII.DIIICa. IX. poſt tri
Item aliqͥ qui faciūt contra deū peccatū⁊ iniqͥtate hoſtes ſūt aīe ſue Thobie. xij.Fiat gͦ ratio. Si ꝑſona vitioſa nō diligitſe quo poterit diligere ꝓximū ſuū maxīeqꝛ dic̄ ſcriptura. Qui ſibi neqͣꝫ eſt cui aūtbonꝰ erit Eccl̓ci. xiiij. Quia dic̄ ph̓s amicabilia que ſūt ad alteꝝ veniūt ex amicabilibꝰ que ſūt ad ſeip̄m. Si ergo peccator nō diligit ſe quo diliget te. Si gͦ vishr̄e bonā amicicia oꝫ ꝙ amicus ſit perſona virtuoſa al̓s meliꝰ eſſet nō hr̄e amiciciā Id̓o reſpice bene cū q̄ habes amiciciā⁊ ꝯmunicacōneꝫ qꝛ ꝯmunicatio amicitiecauſat moꝝ ſimilitudinē. Exemplum depomis qꝛ vno corrupto corrūpunt oīaalia ⁊ oīa alia nō poterūt ſanare corruptūIta eſt in vna ſocietate vna mala ꝑſonacorrupta corrūpit om̄s alias ⁊ om̄s nōpoterūt ſanare corruptā. Qui cum ſapientibꝰ gradit ſapiens erit. Amicus ſtultoꝝ ſil̓is efficit̉ Prouer. xiij. Id̓o pͥmuꝫamicū qͣꝫ debemꝰ nobis facere eſt ꝓximꝰvirtuoſus de qͦ dic̄ ſcript̉ a. Amicus fi del̓ꝓtectio fortis qͥ īuenit illū īuenit theſaurū Egl̓i. vj. Nota amicꝰ fidelis ⁊cͣ. duomala habemꝰ in hͦ mundo ſcꝫ habundantiā tribulacōm. Scd̓o defectꝰ ꝯſolacōmSꝫ bonꝰ ⁊ fidelis amicus. pͥmo eſt prorectio fortis ꝯtra tribulacōes ⁊ aduerſitates ⁊ ſcd̓o ꝯſolat̉ id̓o dic̄. Qui īuenit illum īueuit theſauꝝ. ¶ Dico ſcd̓o ꝙ quilibet debet facere ſibi amicū āgelū glorioſū Magnū qͥd eſt ꝙ poſſumꝰ hr̄e amicūangelū glorioſū d̓r angelꝰ amicus eo ꝙhꝫ ꝯdicones fidelis amici ⁊ boni Amicꝰfidelis firmꝰ eſt in dilectione nō ſtatim ꝓnichilo recedit ab amico. Id̓o dicit ſcriptura. Amicus ſi ꝑmāſit fixus erit tibi qͣſicoequalis ⁊ in domeſticis tuis fiducialit̓aget Eccl̓. vj. Nota amicꝰ ſi ꝑmanſeritfixus qꝛ eſt amicus temꝑalis ⁊ ꝯmenſal̓De quibꝰ Accl̓. vj. Tales nō permanentin tepore tribulacōis vt patet in beato petro qͥ anteqͣꝫ eſſet perfectꝰ cū eſſꝫ īmenſa
cū xp̄o dicebat dn̄ e ꝑatus ſū ⁊cͣ. Sꝫ inaduerſitate negauit eū. Ita eſt de multisId̓o dic̄ amicꝰ ſcꝫ ꝑmaſerit ⁊cͣ. Iſtamꝯdicōneꝫ hꝫ angelꝰ qͥ nō deſerit amicumſuū a principio vite vſqꝫ ad fineꝫ. Notaquō qn̄ mulier dꝫ ꝑere d̓s vocat angelūdicēs ſibi Ecce vides illā muliere mododꝫ ꝑere ꝯmitto tibi ꝓlē. Angelus reputat hͦ ad magnā gr̄aꝫ ⁊ regrat deo ⁊ dēſcedit ⁊ ciciꝰ creat̉a venit ī manꝰ angeli q̄ſūt cuſtodia ⁊ diligētia qͣꝫ ī maībꝰ obſtetricꝭ. vos nō cogitetꝭ hāc maxīam angeliamiciciā. Si rex vellet ꝯmittere oues ſuas alicui militi vel comiti ſtatī indigͣrentnec faceret tn̄ an̄geli qͦꝝ minor maior eſtpapa vel imꝑatore libeter veniūt ⁊ recipiunt ī cuſtodia oues dei. Id̓o dic̄ Hieronimꝰ ſuꝑ illo verbo Dico vob̓ ꝙ angelidei in celis ſꝑ vidēt facie pr̄is mei Mat.xviij. Dic̄ ibi ieronimꝰ Magna ē dignitas aīaꝝ vt vnaq̄qꝫ ab ortu. Itē nō deſerit ꝑ totā vitaꝫ. qꝛ tot ſūt demones ꝙnō ꝑmitterēt hoīeꝫ facere aliqͥd bonū necp̄dicare īmo qn̄ dormimꝰ ſuffocaret nosniſi qꝛ bonꝰ angelus cuſtodit nos. Nosdormīꝰ ⁊ ip̄e vigilat. Ecce qͣlis amicusnullꝰ rex vl̓ papa ita bn̄ cuſtodit a ſuis cubicularijs Ide de eo dic̄ dd̓. ecce nō dormitabit neqꝫ dor. ⁊cͣ. Et ſi aliqn̄ aſcenditin celū nō tn̄ ex hͦ dimittit cuſtodiā. ymoſi videt dyabolū īua dentē amicū ſuū ſibiꝯmiſſū ſtatī occurrit ad adiuuandū. Itēqn̄ facis aliqͥd pctm̄ licet dicat. O iſte ribaldꝰ tn̄ nō deſerit te. qꝛ ſtatī dyabolꝰ teduceret ad infernū. ſꝫ tantꝰ eſt amor angeli ꝙ nō dimittet te nec ꝑmittit ꝙ dyabolꝰ faciat ꝯtra te. Id̓o dd̓. Angel̓ ſuismādauit de te ⁊c̄. In oībꝰ vijs tuis. ſcꝫꝑ terrā mare de die ⁊ de nocte dormiēdo⁊ vigilā do. Item nec in finem deſerit qn̄ꝑſona laboret in extremis veniūt demones ⁊ ſi ꝑſona ſit īpenitens demones deridēt bonū angelū dicēdo ⁊ qͥd vis tu h̓