Druckschrift 
2 (1485) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Dnica. Epoſt trinitatis Sermo. I.

quia nullus eſt dn̄s beneficiorū vt ipſapoteſt vendere ſꝫ diſpenſator nec ſacͣmentoꝝ ad vendendū ſꝫ diſpenſator ad miniſtrandū. De bonis corporalibus qͥlibetnoſtꝝ eſt diſpenſator valet excuſacioſi aliqͥs diceret ego ſum dn̄s tēporal̓nec p̄latus. ego ſum diſpenſator. Dico īmo. cuilibet noſtꝝ cōmiſit deꝰdiſpenſacōne triū magnaꝝ ciuitatū qͣrūq̄libet eſt maior troya qͣtuor villaꝝqͥnqꝫ caſtroꝝ. Ciuitatū pͥma eſt memoria maior toto mundo habet in ſe tot habitator es qͦt habes recordacōnes. omnibus habes deo reddere cōputū. Alia eintelligecia maior eſt celo terra quiaīmenſa ē habet tot habitatores qͦt intelligencias. Tercia eſt volūtas eſtcapax infiniti boni ſcꝫ dei qͦt habes deſideria tot habēs habitatores qͦt affectōes de omnibꝰ habēs reddere cōputū deo. Quatuor ville ſunt pote cie ſenſitiueinteriores ſcꝫ ſenſus cōis. ꝟtus eſt imatiua. fantaſia reminiſcētia Quinqꝫ caſtra ſunt qͥnqꝫ ſenſus corporales oīa iſtate oportet miniſtrare. Id̓o apl̓s. Miniſtri xp̄i ſunt ſcꝫ pauperes licet ſint domini nec p̄lati ergo. ſcd̓a ad Choꝝ. xi.de omnibꝰ iſtis te oportet reddere cōpu. Tercio vidēdū eſt quō bona diſſipant̉ a villico. Bona terrena diſſipantin vanitatibꝰ pompis ſuꝑfluitatibꝰ ⁊cͣ.quia tot ſunt vanitates plus expendit̉in eis qͣꝫ in neceſſitatibꝰ quia ſi dn̄i diuites vellent eſſe contenti de neceſſitatemulta bona poſſent facere. qͦt ſunt ſuperfluitates indumentoꝝ ornamentoꝝ ⁊cͣ.Et pauperes captiui moriūt̉ fame ⁊cͣ.Bona ſpūalia diſſipant̉ a p̄latis dandomagna beneficia pinguia ꝑentibꝰ amicis ſuis ī meritis vel ſeruientibꝰ indignisdiſſipant̉ ſymoniā ⁊cͣ. p̄cibus armatis⁊cͣ. Bona vero ꝑſonalia vt memoriadebet expendi memorando xp̄i oꝑa creacionis redēpcionis ⁊c̄. diſſipat̉ memorā

do īiurias ad vindicandū peccata ad delectandū Intelligēcia in vanis cogitacionibus. voluntas in vanis deſiderijs Idēde qͥnqꝫ ſenſibꝰ in cōtrarijs vſibus applicando. Sic diſſipant̉ bona corporalia.Ideo xp̄s ſciēs iſta querit. Quis putaseſt fidelis diſpenſator prudēs queſtituit dn̄s ſuper familiā ſuā vt det illi intꝑe tritici menſurā Lu. xij. hoc dixit xp̄sbeato petro diſpenſatori ī nouo teſtamēto dicēs petre. Quis putas ē fidelis ſcꝫpoſt te Ideo apl̓s pͥma ad Choꝝ. qͣrto.Hic qͣrit inter diſpenſatores vt fidelisqͥs inueniat̉ qͣſi dicat nullus inuenit̉ infidelis. Quarto vocat̉ vt reddat rōnēſcꝫ in morte. Nuncij citātes ſunt īfirmitates dolor capitꝭ febris ſenectꝰ ⁊cͣ. qn̄iſta veniūt poterꝭ dicere ego ſū citatꝰ ⁊cͣ.Auctoritas. Sapīa miſit ancillas quiamulieres ſunt debiles ⁊cͣ. qꝛ infirmitates debilitāt dicunt̉ ancille. Ideo qn̄ citamini ſiue ſitis diſpēſatores bonoꝝ temporalium ſiue ſpūalium ſiue corporaliūparetis vos. Ne accidat vob̓ vt illi homini diuiti male vite in omnibꝰ vicioſopeccatori erat ſolū hoc bonū habensorabat cōtidie deus daret ſibi morte.ſuā p̄cognoſcere vt poſſet vitā emēdareCui ſemel oranti apparuit ſibi eius angelus bonꝰ dicens ipſū a deo eſſe exauditū ante mortē mitteret ſibi tres nūcios.⁊cͣ. Alibi poterꝭ hoc exemplū videreſitis parati ſiue iuuenes ſiue antiqͥ qn̄dodeus vocat vos. Ita faciebat Iob. xiiij.Uocab̓ me ſcꝫ iſtos nūcios ego reſpōdebo tibi. Rn̄det̉ deo qn̄ emēdatvitā ſuam Operi manuū tuaꝝ porrigesdexterā qn̄ ſibi dicet. Cuge ſerue bonefidelis qꝛ in pauca fuiſti fidelis ⁊cͣ. Mathei. xxv. Sed iſto modo ſit remiſſionēpeccatoꝝ Ideo d̓t ſꝫ parge peccatis meis Dico ſcd̓o oſtendit prud entia humanalis. quādo iſte diſpenſator dequo legitur euuangeliū ſciuit habebatDDD .j.