Dnica ix poſt tritatis Sermo
Nota ꝑ mgrōꝝ ꝯſiliū ſcꝫ ꝓph̓arū quātū ad vetus teſtamentum. ⁊ apl̓oꝝ quātū ad nouuꝫ. a paſtore vno ſcꝫ xp̄o. Iōin nocte paſſionis dixerūt apl̓i xp̄o dūeecce duo gladij hic Luce. xxij. allegoricedicit beda ꝙ duo gladij ſūt vetus ⁊ nouū teſtamentū. Rn̄dit xp̄ūs ſufficit ſcꝫad ſtudendū predicandū diſputandū ⁊ſcindendū pctā. Quā do gͦ aliqͥs indutꝰeſt bonis moribus ⁊ comedit in menſadn̄i coīcando ⁊ audit libenter verba deiſermones miſſas ⁊cͣ. Signū eſt ꝙ eſt filius dei. Ideo dicit thema. Teſtimoniūreddit ſpiritui ⁊cͣ. Deo gracias¶ Dm̄ca nona Sermo pͥmusAcite vobis amicos de māmona iniqͥtatis Lu. 2 xliEuāgeliū hodiernū declarat nob̓tria multum nccͣia nobisPrimū iuſticia diuinalis.Secūdum prudencia humanalisTercium clemencia fraternalis.De tercio dicit thema. Facite vob̓ amicos ⁊cͣ. ¶ Dico pͥmo ⁊cͣ. que in hͦ cōſiſtit nā quilibet habet reddere rōem de ſeet de om̄bus q̄ habuit a deo. Et hͦ oſtēditur in hoc ꝙ dicit pͥma pars euāgelij.Homo quidā erat diues qͥ habebat villicū ⁊ hic diffamatus ⁊cͣ. vſqꝫ nō poteris villicare. verba ſunt ⁊ doctrina xp̄i.In quibꝰ oſtendit iuſticia diuinalis qm̄deus ab om̄bus nobis q̄ret ꝯputuꝫ. Etſūt hic qͣtuor declaranda. Primū quiseſt iſte dn̄s. Scd̓o qͥs eſt iſte diſpenſator. Tercō quo diſpēſat bona. Quartoqn̄ vocat̉ ad rōnem reddendā ¶ De pͥmo dn̄s iſte eſt xp̄s vt dicūt oēs gloſeqꝛ de ſe loq̄bat̉. Sed quare dicit diues:Nūquid dicit ſcriptura ꝙ ſꝑ fuit pauꝑCxulta ſatis filia ſyon iubila filia iheruſalem. Ecce rex tuus veniet tibi iuſtꝰ ⁊
ſaluator ipſe pauꝑ zach̓. ix. Quare vocat̉ diues. Rn̄ſio. Ꝙ totū eſt verum.qꝛ xp̄ūs diuerſis reſpectibꝰ diues fuit ⁊pauꝑ. Si em̄ volumꝰ reſpicere eiꝰ modū viuendi. ſemꝑ fuit pauꝑ qꝛ non habuit domū cellā ſeu camera. ſed ſi in ſero inuitabat̉ ꝑ aliquē ad aliquā domuꝫrecipiebat hoſpicium amore dei. vel ibatad montes dormiendū Nunqͣꝫ portauitpecunias. Si poſtqͣꝫ p̄dicauerat inuitabat̉ ad prādiū ꝑ aliquē recipiebat amore dei. Trigīta annis portauit eandē tunicā. Ecce qūo fuit pauꝑ quātū ad eiꝰmodū viuendi. dans nobis exēplum ꝙnō faciamꝰ que volumꝰ ſcꝫ vſuras furta deceptōes ſymonias ꝓ diuicijs habēdis. ¶ Sꝫ ſi volumꝰ loqui nō de eiusmō viuendi ſed de eiꝰ dn̄io dn̄s eſt omniū rerū dauid. Dm̄ eſt terra ⁊ pleītudo eius orbis terraꝝ ⁊ vniuerſi qui habitāt in eo ⁊cͣ. ¶ Scd̓o diſpenſator cuixp̄s ꝯmiſſt bona p̄t triplicit̓ intelligi qꝛvel intelligit de bonis terrenalibꝰ vel debonis ſpūalibꝰ vel de bonis ꝑſonalibꝰ.¶ De pͥmis bonis diſpēſatores ſūt diuites ſcꝫ imꝑatores reges comites ⁊cͣ.nō credāt ſe dn̄os bonoꝝ tꝑaliū vl̓ terrenaliū ſed diſpēſatores. Qꝛ de omnibꝰq̄ receperūt habēt reddere cōputū xp̄o.quos habuerūt ⁊ qūo expenderūt. Sicnos exiſtimet homo vt miniſtros xp̄i ⁊diſpenſatores. jͣ. ad coꝝ. iiij. O ſi dn̄i ⁊diuites cogitaret iſtā veritatē qūo nonſūt dn̄i ſed diſpenſatores dn̄i. nō reciperent a vaſallis ꝑ vim ⁊cͣ. Et diuites cauerēt ab vſuris. qꝛ eſt ꝯtra volūtatē deiſeu dn̄i. Nō diceret vſurariꝰ qͣre de bonis meis ⁊cͣ. Hic decipit̉ qꝛ nō ſunt ſuaItē dn̄i vitarēt tot vanitates ⁊ exceſſꝰcū deberet dicere Iſta bona nō ſunt meaſolū ſum diſpenſator. diſpenſatores aūtpoſſunt reciꝑe neceſſitatem. Ideo auiſaDiſpenſatores bonoꝝ ſpūaliū ſunt p̄lati .ſ. papa cardīales ⁊c̄. vſqꝫ ad vicarios