Dnica viii poſt Trinitatis Sermo vi

indeclinationes patris Ideo dicit xp̄usiudeis gloriātibꝰ de abrahe filiatōe Sifilij abrahe eſtis opera abrahe facite ⁊c̄Ioh̓is octauo ¶ Modo videamꝰ periſta duo ſigna quomodo poſſimus ſcirevel cognoſcere filiationē dei ꝑ gratiā innobis hoc poſſimꝰ videre ꝑ faciē ſuā qͣꝫnobis oſtendit et per oꝑationē principalem Fades quā nobis oſtēdit ſēper deꝰmōſtrat eſt amor ⁊ dilectō Nō oſte ditnobis dorſū ſcꝫ vigorem iuſticie ſed fadie amoris ⁊ dilectionis Quare deuscreauit mūdū nō ꝓ ſe quia nō indigebatſed ꝓ nobis vt hic mereamur ⁊ in celoquieſcamꝰ hoc ſola dilectione fecit Itēquare voluit īcarnari nunqͥd cōgebat abaliquo nō. ſꝫ ſola dilectōe. Ada voluitdeo aſſimilari ꝑ cibū ſed nō potuit Seddeus voluit īcarnari vt eſſet nobis ſimilis. Itē qͣre voluit naſci de virgīe ⁊ virgo eſſe ꝓfecto ꝓpter amore ⁊ dilctīonē.vt daret nobis exēplum caſtitatis Itēqͣre in cruce portauit onꝰ oīm peccatorūnr̄oꝝ ſola dilectiōe ⁊ amore. ne aliquisſibi credens ⁊ obediēs ſuſpendat̉ in furca īferni. Itē qͣre voluit deſcēdere ad inferos ⁊ inde ſcos pres extrahere. Itemqͣre voluit reſurgere dās nobis ſpem reſurrectōis in iudicio. Iteꝫ qͣre voluit aſcedere vt p̄pararet nobis locū. Iteꝫ qͣre ordīauit ſacͣmentū altaris vt ꝯtinueeſſet nobiſcū ⁊ alia ſacͣmenta ī remiſſionē pctōꝝ. Totū hͦ fecit amore ⁊ dilection nobis faciē ſuā on̄dendo. Qn̄ ergoaliqua creatura habet amorē ⁊ dilectione ⁊ caritatē ad ꝓximū eſt ſil̓is xp̄o ī facie. Aucͣtas. In hͦ cognoſcēt oēs qꝛ diſcipuli. ymmo ⁊ filij mei eſtis ſi dilectione habueritis ad īuicem Ioh̓. xiij. Ideodicit alia aucͣtas ⁊ eſt apl̓i. Ergo eſtoteymitatores dei ſicut filij cariſſimi ⁊ ambulate in dilectione ad eph̓. v. Nōne ēhomo de magno genere. magnū eſt eſſefiliū regis ſed maximū eſt filium eſſe dei

videte fratres qͣlē caritatē dedit nobisdeus pater vt filij dei noīem̄ ⁊ filij ſimꝰpͥma Ioh̓. iij. Sed h̓ multi deficiūt. qꝛexquo ꝯceperūt odiū rancore ⁊ malaꝫvoluntate ꝯtra aliū. Nolūt ꝑcere Id̓oauiſetis vos ⁊ emendetis qꝛ alias noneſtis filij dei. ¶ Scd̓o in oꝑe filius pr̄iaſſil̓atur opus dei pͥncipale eſt ꝙ dauiddicet nobis. Suauis eſt dn̄s vniuerſiset miſeracōes eius ſuꝑ om̄ia oꝑa eius.Ergo pͥncipale opus dei eſt opus miſericordie. Qn̄ ergo aliquis nō eſt miſericors ⁊ ꝓnꝰ ad oꝑa miſericordie feruēter exerceda circa pauꝑes viduas ⁊ pupillos captiuos hoſpitalia ⁊cͣ. cognoſcitur ꝙ eſt filius dei. Eſtote gͦ miſericordes ſicut pater veſter miſericors eſt Lu.vj. ¶ Secundū opus q on̄dit aliqueꝫeſſe filiuꝫ dei eſt correctio doctrinal̓. qn̄deus cū virga paterne correctōis ꝑcutitaliquē. virga eſt dolor vel pauꝑtas īfirmitas vel p̄dicio amicoꝝ ſiue bonoruꝫQn̄ deus iſta virga ꝑcutit aliquem ſignū eſt euidens ꝙ talis eſt filius dei. ſi pacienter recipit. Ad hͦ dicat exēplum depueris in platea ludentibꝰ ⁊ facientibꝰtruffas ⁊ venit vnꝰ hō ⁊ dimiſſis alijspueris corrigit vel ꝑcutit vnū vl̓ duosde illis ſtatī vos dicetꝭ. O ille dꝫ eſſe filius eiꝰ. Ecce qūo caſtigat eū. Ideꝫ denobis quotqͦt ſumꝰ ſumus pueri ⁊ facimus truffas qꝛ nullus eſt ita ſapiens qͥin aliquo nō erret vel in verbo ⁊cͣ. Ideoapl̓s. Nolite pueri eſſe ſenſibꝰ ſed malicia ꝑuuli eſtōte ſenſibꝰ āt ꝑfecti ſitis. jͣ.ad coꝝ. xiiij. Sed qͥd facit deus. dat mihi vel tibi cū virga caſtigādo ⁊ corripiēdo ⁊ nō alios ſignū eſt ꝙ ſumus filij deiet illi nō. ymo poſſūt dicere alij. vere illifilij dei ſūt qͦs corrigit. Tn̄ credit ab inſipiētibꝰ ꝙ illa correctio ſit ira dei cū ſitdilectio. Sꝫ qn̄ deꝰ dimittit ꝑſonā ꝙnō habet aduerſitates ⁊cͣ. malū ſignumeſt. dicat̉ h̓ miraculū qd̓ legit̉ ī vita btī