Druckschrift 
2 (1485) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Dnīca viii poſt Trinitatis Sermo vi

per cauſā poteſt ſciri qꝛ cauſa pͥncipiū arborꝭ vite ē radix eſt ignota ⁊cͣSed p̄t ſciri effectꝰ qn̄ arbor floretꝓducit folia fructꝰ ſcitur viuit. Ita inꝓpoſito Cogitate ōnes ſumꝰ arboresplantate in viridario Id̓o Marci. viij.vid̓o hoīes velut arbores ābulātes Ambulare dicūt̉ arbores emittūt ramosfolia fructꝰ ⁊cͣ Ita vult deꝰ nos ambulemꝰ. Radix vite ſpūal̓ hoīs eſt gr̄aſp̄s ſcī videri poteſt. niſi ip̄e reuelꝫQuis hoim̄ ſcit ſūt hoīs niſi ip̄s homīs ī ip̄ſo eſt Ita dei ſūt volūtatis nemocognoſcit niſi ſp̄s dei.. ad cor. ſcd̓o.cauſā ſcit̉ ſꝫ effectꝰ qn̄ ſcꝫ bona opera ſūt ita bona clara p̄t cognoſcerede ſe vel de alio ē filiꝰ dei gr̄aꝫ. hocdicit. the. teſtīoniū reddit ſpūi noſtro ſcꝫoꝑatō exterior ſumꝰ filij dei Multaſūt ſigͣ multi effectꝰ in p̄t homo cognoſcere de ſe vl̓ de alio ſit filiꝰ dei Sꝫmodo ſolū dicā tria pͥncipalia ſigͣ. Pri ē imitatōeꝫ ẜm ē corectōeꝫ doct̓nalē Terciū eſt ꝓuiſionē ſpecialem. De qͦli bet dicit the. teſtimoniū r̄dditſpūi ⁊cͣ Dico pͥmo ſignū filiacoīs attēdit̉ penes aſſil̓ationē vel penes ſimilari pr̄i in mēb̓s pͥncipalibꝰ ſeu ī oꝑibꝰ pͥncipalibꝰ Cōmuniter filij in hijs duobusaſſimilāt̉ pr̄i pͥmo ſciꝫ ī mēb̓s pͥncipalibꝰ ſcꝫ ī facie licꝫ in aliqͥbꝰ mēb̓s minꝰ pͥncipalibꝰ aliqͦciēs ꝯtīgat oppoſitum.eſt ex culpa mr̄is qꝛ filius aſſiml̓abiturilli imagini de ip̄a cogitat qn̄ ꝯcipit filiū ē ratō natural̓ d̓t ph̓us ōne receptibile recipit̉ ad modū rei recipiētꝭ ſic̄ aqua ī vaſe recipit ẜm forma ip̄iꝰ vaſis Idē de imagīe ī ſpeculo que recipiturẜm formā ip̄iꝰ ſpeculi diſpōnēz. Undealiqͦciēs facie faciet diſſil̓eꝫ ſcꝫ longamvl̓ torta ⁊cͣ. erit ita qꝛ ymago recipit̉ ī ſpeculo ẜm ſpeculi dipoſitōeꝫ Indeeſt ml̓r ſiue ꝙlibꝫ femineū genus recipit ī generatōe ẜm mētꝭ imagīatōeꝫ qꝛ

fetꝰ aſſimilabit̉ rei tunc imaginate Hocpatēꝑ aucͣteꝫ ſacre ſcripture gene. tertōDicat̉ hijſtoria de patriarcha. Iacobmorabat̉ laban paſtore auūculo ſuoDicat̉ hijſtotia de ꝟgis poſitꝭ ī canalibꝰ⁊cͣ fecit reuelatōeꝫ angeli ptꝫclare in beſtijs ẜm imagīatōꝫ femelleꝯcipiūt de hoībꝰ etiā q̄rit ſcūs thomas inpͥma ꝑte theologie Si adā peccaſſet fuiſſemꝰ ī ꝑadiſo ſi ml̓ieres ꝯcepiſſētfilios filias cui aſſimilaret Rn̄dꝫẜm deſideria imagīatōes ml̓ieꝝ ⁊c̄ de poterꝭ laciꝰ en̄ videre. Dicat̉ exemplū de illo pulchro hoīe pulchra ml̓iere ip̄a mulier peꝑit filiū ethiopi ſil̓eꝫ vir ꝯcepit ſuſpitōem ne aliqͦ captiopeccaſſꝫ Sꝫ ex alia ꝑte videbat ml̓iereꝫita deuotā eſt meliꝰ ſignū vir p̄t habere debonitate vxoris ſit deuota id̓oex ꝯſciētia audebat ea iudicare adulteriū ꝯmiſiſſe Sꝫ ex alia ꝑte qn̄ vid̓batfiliū tl̓eꝫ ſuſpicabat fīalit̓. acceſſit ad q̄ꝫdam doctore in ōni facultate aptū. Sierat poſſibile homo pulcher mulierpulchra poſſent naturaliter generare filium nigrum ⁊cͣ Reſpondit ſic ⁊cͣait in loco concepit dicatis michi et ſierat ibi aliqua pictura et fuit iuuentuꝫin camera in qua ipſa cōcipit erat imagoethiopis de picta in qua ipſa reſpiciebatquando concepit patet igitur regulaomne receptibile ⁊cͣ. Sed vt communius filij filie patri aſſimilantur in facie inclinatōibꝰ ſeu oꝑibus pͥncipalibus filij aliquotiēs cognoſcūt per patre vtptꝫ de thobia vij. cap. vbi legit̉ thobias iunior fuit in domo Raguelis cōſanguinei ſui. qꝛ aſſimilabat pri ſuo petijtab eis ſi cognoſcebant thobiā. Rn̄ debat ſic. quia pater erat huins rn̄dit Raguel bn̄dictō ſit tibi fili mi. qꝛ boni optimi es filius Thobie. vij. Itē filius aſſimilatur patri in operibus ſeu inclinationibꝰ. quia filius naturalitꝭ oꝑat hꝫ