Druckschrift 
2 (1485) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Dnīca viii poſt trītatis Semro vi

ille qͥdebet alteri pecunias vel alia bona vult ſoluere dāpnat̉ Idē qui nonvult ſoluere ꝓximo debitū dilectōis cordialis dānat Sꝫ hodie iſtd̓ debitū male ſoluit quot ꝓchdolor ſūt odia deſideria vindicte in mūdo Ideo apl̓us Fr̄esnemini qͥdqͣꝫ debeatꝭ niſi vt ī vicē diligatis ad. Ro. xiij. Nota nemini qͥdqͣꝫ debeatis ſcꝫ corporale Duplex eſt debitū ſcꝫcorporale cordiale. differūt. qꝛ ſoluto debito corꝑali vel pecuniali. homoeſt liber a debito. ſꝫ de debito cordialidebet ſolui quāto plꝰ ſoluit plꝰ tenet homo ſoluere. qꝛ qͣnto plꝰ ſoluit̉ ille ſoluit efficit̉ ſāctior qͣnto ꝑſona ē ſanctiortāto plꝰ tenet̉ ꝓximū diligere Iſtd̓ debitū dilectoīs in hac vita etiā ī alia ſoluit̉. qꝛ ſācti diligūt ſe mutuo. Un̄ dicitaugꝰ. p̄ceptū de dilectōe in hac vitainchoat̉ in alia īplet̉ Iſtud preceptūdebet ſolui ex cor de ex ore oꝑe Cordeſoluit̉ iſto modo qꝛ ſi ꝓximus ſit male vite debemꝰ deſiderare ſuā ꝯuerſionē o2are vt exeat pctā ⁊cͣ Itē quādo erit inbona vita debemꝰ ip̄m diligere eoorare vt in ea ꝯſeruet̉ ⁊cͣ a malis ꝑiculis Ore ſoluit̉ ſalutādo adīuicē qꝛ dilectō cordis ore on̄dit̉ qꝛ etiā ſi homo diligit ꝓximū corde ſꝫ vult loqui ſibi tal̓dilectō defectū habet In iſto defectuſūt muleres nolūt loqͥ dicendo Ipſadixit michi iiurias ⁊cͣoꝑe ſoluit̉ ẜuiendo ſb̓ueniēdo adīuice Ideo dicit̉..Ioh̓is tertio. Filioli mei diligamꝰꝟbo neqꝫ lingua ſp̄ tm̄ ſꝫ oꝑe veritateNota diligamꝰ ꝟbo. v̓bū ꝓprie ēceptus mētis. ideo ſigͣt dilectōꝫ cordis ſolū corde vel lingua eſt ſoluēda. ſꝫetiā oꝑe Dico tertio debemꝰ nob̓metip̄is rigorē penitētialeꝫ qꝛ ad beatitudinē ſumꝰ ordinati hinc eſt neceſſariū eſt vt ꝑemꝰ nos penitentiā debemꝰ viuere ẜm carnis inclinationē velſenſualitatē. Id̓o apl̓us poſtqͣꝫ dixit fra

tres debitores ſumus dixit non carni vtẜm carnē viuamus. Si em̄ ẜm carnemvixeritꝭ moriemī. Si aūt ſpū carnis fcamortificaueritis viuetis. Nota pn̄iaē duplex. ſcꝫ eligēda infligēda Prima ē volūtaria qn̄ſcꝫ eligit ſibi certas or̄oes ciliciū vl̓ hmoi. ſi diſcrete illam ꝯtinuat multū placꝫ deo talis pn̄ia.Alia pn̄ia ē inflicta. vt īfirmitas paupertas. aduerſitas ſimilia. bona pn̄iaeſt ſi ſuinat̉ ſalſa paciētie qͣſi dicendodeo. Dn̄e ego recipio iſtā pniam qꝛ peccata mea bene demeruerunt ⁊cͣ. Ideovos vt ꝯfeſſor dediſtis mihi iſtā pn̄iaꝫ ego recipio libent̉ pacient̉. Luc.xxj. In padētia vr̄a poſſidebitꝭ aīas veſtras. Sermo ſextꝰ de ead̓ dn̄ica.Eſtimoniū reddit ſpūi nr̄o ſūꝰ filij d̓i ad ro.viij. cap̄. Thema dat mihi motiuūdiceꝫ de filiatōe qͣꝫ hēmꝰ a Ih̓u xp̄o pergratiā ſcꝫ qūo ſumꝰ filij dei in cognoſcit̉ iſta fil̓acō. Sed pͥmo ſalutet ꝟgomaria reſumat̉ thema. Queſtio ē multūbona in theologia. an aliqͦs de ſe vel dealio poſſit cognoſcere certitudinaliterſit filius dei gr̄am. Rn̄ſio ſtat in ꝯcluſionibꝰ duabꝰ. Prima cauſā ſciēcialit̓ p̄t ſciri. Scd̓o effectusꝯiectualit̓ p̄t ſciri. Ecce due q̄ōnes. vnaaffirmatiua alia negatīa. De pͥmaq̄ſtiōe dicit cauſam ſciencialit̓p̄t ſciri. eſt qꝛ et pͥncipiū filiationis Ih̓u xp̄i ē volūtas diuīa. cuꝫ iſta p̄t ſciri niſi ſpāli reuelatōe Igit̉. Sedbn̄ ꝯiectualit̉ ẜm d̓t ſcd̓a cōcluſio. qn̄ ī creatura vidꝫ effectus. venertniſi diuinā grām declaretur hoc ſicutarbore ſi fieret q̄ſtio iſta. tunc homo ſevel de alio poteſt coniectuari eſt filiꝰd̓i per gratiam. declaretur hoc ſicut de arbore ſi fieret homo Iſta arbor viuit vel ōportet reſpondere diſtinctōꝫ ſcꝫ