Druckschrift 
2 (1485) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Dnīca viii poſt Trinitatis Sermo v

mentōem de cauſa finali ip̄ius homīs ſcꝫde btītudine. nec mirū qꝛ cognitio ph̓oꝝ tm̄ aſcēdit licet eoꝝ cognitio aſcenderet vſqꝫ ad nonū celū. qꝛ vocarūt ꝓmuꝫmobile. tamē ad celū eſt locꝰ btītudinis ꝑtingerūt tn̄ ph̓i credebāt ſe demōſtrare. Sed diffinitio bona ſine defectu ip̄ius homīs eſt theologoꝝ dicētiūhomo eſt creatura rōnalis ad beatitudīeꝫordinata. In hoc dicit eſt creatura.facit mentionē de cauſa effectiua. qꝛ homo eſt effectus dei. qꝛ creatura eſt effectus creatōis. ꝯuenit ſcriptura. Scitotē qm̄ dūs ipē eſt deꝰ ipē fecit nosip̄i nos pͣs. xcix. In d̓t rōnalis on̄ditcauſam formale differt ab angelo qͥaangelus non eſt rōnalis ſꝫ intellectualis.Rōnalis eſt qꝛ diſcurſū accipit cognitōeꝫ de rebꝰ ſcꝫ nota ꝑueīt ad cognoſcēdū ignota. ſed angelus ſine diſcurſu ſimul intelligit. ptꝫ deficit porphiriusqm̄ dixit ſumꝰ rōnales nos dij ſꝫ mortale additū ſeꝑat nos ab illis. materialis etꝭ p̄t addi in diffinitōne. final̓tangitur d̓r ad btītudīeꝫ ordīata. Exiſta diffinitōe ego facio fundamentū qͥa eſt creatura dei. Ideo obligatur ſuocreatori in aliquo. Itē qꝛ eſt rōnalis et ꝯſequēs ꝓxīo ſocialis. ideo in aliqͦ tenetur ꝓximo. Itē qꝛ ad btītudinē ordinatur tenet̉ ſibi met in aliquo ſcꝫ vt ſe p̄paret ad illā. Ergo fratrcs debitores ſumꝰſcꝫ do ꝓximo. de nob̓ metip̄is.Primo debemꝰ deo honorē pͥncipalēScd̓o debemꝰ ꝓxīo dilcōeꝫ fr̄nalem.Tercio debemꝰ nob̓ metip̄is rigorempm̄alē. Dico pͥmo debemꝰ deo ⁊cͣ.Dt ph̓us honor eſt exhibitio reuerēciein teſtīoniū ꝟtutis. ꝟbi gr̄a. qn̄ vidꝫaliqͣꝫ honorabilē ꝑſonā cogitat ē ꝟtuoſa excellēs ī aliqͣ. Id̓o ſit ſibi reuerencia. Iſta reuerēcia exhibet̉ alicui ꝑſōe ꝓpter aliqͣꝫ qͣtuor cauſaꝝ ſcꝫ vel ꝓpt̓ poteciā vl̓ ꝓpt̓ ſcīaꝫ vl̓ ꝓpt̓ vtilitate vl̓ ꝓpt̓ ſcītatē Propt̓ poteciā honorāt̉ ſolū

imꝑatores reges ⁊cͣ. ſꝫ etꝭ officiales ī feſtīoniū ꝟtutꝭ potēcie ꝓpt̓ p̄cepit apl̓usẜuitoribꝰ vt dūos ſuos honoret ⁊cͣ. di.Quicunqꝫ ſunt ſub iugo ẜui dn̄os ſuosom̄i honore digͦs arbitret̉.. thi. vj. Nota om̄i honore ijꝑdulie nec latrie queſoli deo ꝯpetit ſꝫ omī honore ſcꝫ cordis n̄odeſpiciēdo oris reuerencialit̓ loquēdo oꝑis hūilit̓ obedie do. Scd̓o aliquihonorant̉ ꝓpt̉ ſcīaꝫ licꝫ pauꝑ ſit ſi habetſcīaꝫ acqͥſitā vl̓ infuſā dignꝰ eſt honore. p̄cepit deꝰ honorare ſenes. Rōeꝫ aſſignat Iob. xij. qꝛ in antiqͥs eſt ſapīa ſciꝫvt ꝯmuniꝰ. Ideo p̄cepit deꝰ Grā canocapite ꝯſurge honora ꝑſonā ſenis Lenit̉. xix Tercio ꝓpt̓ vtilitatē qn̄ aliqͣſona ē alicui vtilis bn̄fica. talis ſonahonorat̉ ab alia. Iſta rōe fit honor medicis qꝛ ſunt vtiles neceſſarij Eccͣi. xxx.Honor a medicū ꝓpt̓ neceſſitatē .i. vtilitatē. Iſta eadē rōe p̄cepit deꝰ vt filij honorent ꝑntes ꝓpter vtilitate qͣꝫ ab eis habuerūt etiā ſpectāt. Honora patrē tuum et mr̄em tuā eſt mandatū. pͥmū inꝓmiſſiōe vt bn̄ ſit tibi ſis longeuꝰ ſuꝑterrā ad Ephe. vj. Quarto ꝓpter ſanctitatē qꝛ licet ꝑſona ſit potes nec ſciens nec vtilis tn̄ ꝓpter ſanctitatē honoratur. Iſta rōne deus p̄cepit honorare ꝓximos qꝛ dulibꝫ dꝫ p̄ſumere de ꝓximoeſt bonus ſanctusʳ. Ideo vult̉ ho­ apꝰnoremꝰ nos inuicē p̄ueniētes ad Ro. xij.Nota p̄ueniētes qꝛ qͥlibꝫ dꝫ p̄ueīre.. pe. ij. Oēs abprate apl̓s d̓t mo ſcꝫ honorare inuicē p̄ueīentes ad voͣ.xij. Nota p̄ueīentes qꝛ qͥlibꝫ dꝫ p̄ueīrehonorā do aliū. qꝛ ille incipit honorarealiū. lucrat̉ meritū. Iſtis qͣtuor rōibꝰſone honorāt̉ nec ſunt alie cauſe ſi ſintręducūt̉ ad iſtas qͣtuor cās. Hijs etttuor rōibꝰ debet̉ d̓o honor pͥncipalis. Pꝰ. Propt̓ potenciā qꝛ ſi ex potēcia r̄ges imꝑatores honorant. ml̓tomagis deꝰQuid ſunt reges imperatores niſi officiales dei. Utam potenciam habent