dnica vi poſt Trinitatis Sermo iiii
Iniciū omnis peccati eſt ſuꝑbia. qui tenuerit tllā adīplebit maledictis Eccī. x.ſi ergo oīs inordinacio male vite ⁊ abūdancia peccatorū venit ex ſuꝑbia. Si gͦvis renouari in anima ꝑ oppoſitū hūiliate ſubiciē do mandatis dei. dicē do decetero volo viuere iuxta mādata dei. ⁊ ordinacōem eccleſie. dicēdo e go ſum religioſus. decetero iuxta regulam volo viuereIdē de clericis ⁊ ſecularibꝰ. Et qn̄ ꝑſona ꝓponit ſic viuere Ex tali cordis hūilitate ꝯpletur bn̄dictōibus. Auctas dd̓.in pͣs. bn̄dicite pͥmo. Qui replet ī bonisdeſiderium tuum renouabit̉ vt aquile iuuentus tua. Super hoc ꝟſu tangūt gloſeꝯdicōem aquilę dicētis. Ꝙ aquile ex ſenectute indurat roſtrū ⁊ incuruat̉ intm̄ꝙ nō poteſt ſumere cibū ⁊ tūc ip̄a ſit macilēta ⁊ creſcūt ſibi plume. Sꝫ naturaliinſtinctu ip̄a ꝑquirit vnū lapidem ⁊ ibiferit de roſtro ⁊ finalit̓ comedit ⁊ renouatur Ita vt dicit dauid Renouabiturvt aquile iuuētus tua. Aquila antiqua ēanima peccatrix. roſtrū eſt intellectꝰ acutus reuerſus ad ſemetip̄m. ꝑ ꝯſideracionem ꝓprie excellencie. qn̄ cogitat ſe eſſede genere regio vel diciore alijs ſeu forciorem vel apciorem. Ide de mulieribꝰqn̄ cogitant ſe pulchriores vel melius īdutas ⁊ ſic de alijs. tā in bonis nature qͣꝫgr̄e talis cōſideratio generat ſuꝑbiam inhomīe. Sicut ꝯſideratio excellencie alterius. generat hūilitatem ī corde cogitantis. verbi gr̄a. Qn̄ homo cogitat excellēcias alterius qꝛ eſt deuotus vel magnusclericus vel in magna dignitate ⁊cͣ. talisꝯſideracio eſt cauſa hūilitatis ꝯſiderāti qͥtūc dicit O miſer non ſum talis ⁊cͣ. ꝯtraiſtā ꝯſideratōem ꝓprie exellēcie. dicebatapl̓us. In hūilitate ſuꝑiores ſibiinuicearbitrates nō q̄ ſua ſūt ſupple excellecieſinguli ꝯſiderās. ſed ea que alioꝝ ad philipp. ij. Si ꝯſideras bona tua ⁊ mala ꝓximi ſuꝑbia inflaris. Ecce ſuꝑbiā phariſei
De quo Luce. xviij. Grās ago tibi dūeqꝛ nō ſum ſicut ceteri hominū. Qn̄ vaquila habet roſtrum durū ⁊ retortum.nō poteſt reciꝑe eſcas ſpūales. ⁊ ſic maceratur. quia nō inuenit. ſibi delectacōemnec ſaporem ī aliquo bono ſpūali augꝰªImpiꝰ .i. ſuperbus nō ſentit dulcedinedei. quia de febre iniqͥtatis palatum amiſit. De iſtis ſuꝑbis dicit dauid. Eſurietes ⁊ ſicientes aīa eorum in ip̄is defecitps. c. vj. Sed abūdauit in plumīs vt aqͥla id eſt vanitatibꝰ ornamentorum caudarū ⁊ mulieres in capite abundāt. IōEccīaſtes pͥmo. Uanitas vanitatum ⁊om̄ia vanitas dixit eccīaſtes. Ratio qͣreiſta fiūt eſt. quia anima neſcit eē ſine aliqͣdelectacōe ſpūali. qua perdita recurrit ⁊ꝑquirit delectacōes ⁊ ꝯſolacōes tꝑales.et mūdanas vanas. remediū ergo habemus. ꝙ vt aquila ad renouādū debemꝰꝑcutere roſtrum in lapide illo de qͦ apl̓sPetra autē erat xp̄us. pͥma ad Choꝝ.decimo. Percutitur em̄ cogitando vitaꝫquā xp̄us voluit tenere in hoc mūdo vbi gr̄a. Si venit temptacio vt faciatꝭ vanitatem in veſtimentis. Cogitate qͦmōxp̄ūs iuit indutus qui triginta annis portauit eandem tunicam. quā virgo mariaſibi fecit. cū eſſet puer. ꝑcuciatis hic roſtrum dicendo. O miſer rex meus triginta annis portauit eandē tunicam ſeu veſtem. ⁊ ego facio qͦtidie iſtum exceſſumIdem quando mulier temptatur de bonis ornamētis. Cogitet de virgine maria regina celi que nunqͣꝫ ornauit ſe. necdepinxit. Dicatur qūo lauabat faciemſua cū lacrimīs ⁊cͣ. Quā do beata annamater ſua faciebat ſibi pulchra veſtimēta nolebat portare niſi infra domum ⁊cͣ.Item quādo homo temptatur de multis ſcutiferis de equis de xxxiilis aureiset ſil̓ibꝰ. Cogitate quomē do ibat xp̄ūsſine equis eundo pedibus humiliter ⁊cͣ.Per tales enim cogitacōnes frangitur