tatis ſermo iiiDIica lī poſt trini

tute fortitudīe ⁊cͣ cuꝫ tn̄ n̄ ſitis certi ſi hodie vel cras vos moriemī. quādo d̓r religioſo iuueni. O quare nō ſeruatis regulā ⁊ ceremoīas ⁊c̄. Rn̄det mō ſuꝫ iuuenis ſꝫ qn̄ ero ſenex ⁊cͣ. qn̄ non poterit ſeruare. Ide de clericis ⁊ laycis ⁊ mulieribus pauci iuuenes ſūt qui vadūt ad deum qn̄ vocantur vadunt ad heli. hoc eſtad fortē qꝛ ꝯfidunt de ſua iuuētute ⁊ fortitudine ⁊ frequēter iuuenes improuiſemoriunt̉ ⁊ ſic vadunt ad infernuꝫ. Qn̄ſunt infirmi dicūt ſui. nō dicatis ſibi ꝙ ꝯfiteatur qꝛ poſſet terreri ꝙ ⁊cͣ. ſꝫ qn̄ medicus dicit ſcm̄ eſt. faciatꝭ ip̄m ꝯfiteri qꝛmortuus ē. Nō fiet ita dicit dyabolus.Qn̄ venit ꝯfeſſor facit ip̄m dormire. ⁊dicūt ſui ꝯfeſſori. pr̄ mō dormit. tn̄ redeatis in ſero. ⁊ tunc dyabolus facit ipſuꝫſudare. ⁊ d̓r cōfeſſori. o pr̄ redeatis crasdemane qꝛ mō ſudat. Et in craſtinū qn̄cōfeſſor venit querēs de eꝰ ſtatu dicuntpr̄ in media nocte mortuus ē. Iō cōfiteri ſtatī debetꝭ ⁊ non ꝯfidatis de fortitudine Iō dauid. Fortitudinē meā ad te cuſtodiā ⁊cͣ. Alij vadūt ad heli ẜm ꝙ int̓pretat̉ aſcendēs appetētes aſcenſū mundialē in honoribꝰ dignitatibꝰ diuicijs ⁊cͣQn̄ vocātur a deo ipſi vadūt ad heli. ꝟbi grā. Deus vocauit religioſuꝫ in ſtatureligionis. ſꝫ ipē quid facit. vult aſcend̓e.vadit ad ſtudiū vt aſcendat ad magiſteriū ep̄atuꝫ ⁊cͣ. Ide de clerico qui poīt ſein domo magni dn̄i ⁊cͣ. Idē de illis quiꝑ vſurā volūt aſcendere ad magnas diuicias oēs vadūt ad heli ⁊cͣ. Alij vadūtad heli ẜm tercia interp̄tacōem ſcꝫ deusmeus vt ſūt illi qͥ ſtultē cōfidūt de mīadei qꝛ ſine pnīa ꝯfidere de dei mīa ſtulticia eſt. dicendo qͣre xp̄s fecit tantā pnīaꝫnō pro ſe ſꝫ ꝓ me. ⁊ cū iſta cōfidecīa vana vadūt ad infernū Iicitū eſt confiderede deo qͣꝫtuncūqꝫ homo ſit pctōr. ſi homovult penitere. ſꝫ qui nō vult penitere ſcꝫnec reſtituere nec iniurias remittere. tal̓

nō dꝫ de dei mīa ꝯfidere. qꝛ ſtulticia eēt.Ecce qͥd dicit ſcriptura ne dicas miſeracō dei magna eſt. ml̓titudinis pctōꝝ meorū miſerebit̉. mīa em̄ ⁊ ira cito ab illoꝓximāt. Ectī. v. De nullo legit̉ niſi delatronē ꝙ baberet malā vitā ⁊ bonuꝫ finem. Iō faciamus vt ſamuel fecit qͣrtavice quādo fuit a deo vocatus dixit. loq̄re dn̄e. qꝛ audit ſeruus faciēdo qd̓ precipit. Et tal̓ p̄t dicere cū ſancto Iob. vocabis me ⁊ ego rn̄debo tibi. Nō heli. ſedtibi ⁊ oꝑi manuū tuaꝝ porrigēs dexterāIob. xiiij. ¶ Dico tercō deus vocat pernunciū veꝝ. vt iudex qͥ nō vocat ꝑ ſignūnec ꝟbo viuo ſꝫ ꝑ nunciū .i. p̄conem quēmittit. Ita facit iudex noſter ⁊ rex xp̄usꝑ nuncios curie ſue vocat multos. Nūcij ſūt infirmitates dolores. aduerſitatesfebres. ſenectꝰ ⁊ hmōi. Miſit ancillasſuas vt vocaret ad arcē̓ ſcꝫ altitudinemglorie ⁊ ad menia ciuitatꝭ. ꝓuer. ix. SSꝫquare dicit ā cillas ⁊ nō nuncios qꝛ nullus iudex vocat ꝑ ancillas ſꝫ ꝑ nuncios.Reſpōdeo ad innuendū ꝙ infirmitatesſunt ancille qͥbꝰ deus vocat. Qui gͦ hētfebre vel aliā infirmitateꝫ citatus ē. Iōparetis vos qꝛ nōnulli ſic vocati remanet ꝯtumaces. Iō trahūtur vehementercōdemnandi. ¶ Nota exēpluꝫ de illo diuite cui ꝑmiſſi fuerūt tres nūcij ꝑ angelū ſuuꝫ ante mortē ſuā qui volebat hr̄emalā vitā ⁊ bonum fine ⁊cͣ. Iō auiſetꝭvos ne ita ꝯtingat vobis. De talibꝰ dic̄Salomō in ꝑſona xp̄i. Qꝛ vocaui ⁊ rēnuiſtis. ego quoqꝫ ī interitu veſtro videbo ⁊ ſubſanabo cū vob̓ ꝙ timebitis aduenerit ꝓuer. prīo. Iō ſꝑ debet homo eēparatus. nullus qͥ habet. l. vel. lx. ānos vite p̄t allegare preoccupacōnem mortis.¶ Dico qͣrto ꝙ vocat nos deus ꝑ ſcriptum claꝝ ⁊ non ſunt plures mōi vocationis. Iſto mō quādo rex vult facere nupcias de ſuo pͥmogenito ſolet vocare ꝑſcripturā nobiles ſuos ⁊ qͥlibet ornat etUU .iiij.