Druckschrift 
2 (1485) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo. iiiDe corpore chriſti

ſꝫ criminalis auiſentur rectores vt hoc vicium corrigatur. Aliter ecce quid dic̄ deꝰrectoribꝰ dn̄atores populi mei inique agunt ⁊cͣ. Yſaie. lij. Ideo non miremini ſihabetis tribulacōnes Quinto xp̄i paſſio repreſentat guſtui in ꝯmunionē. Adhoc em̄ ordinauit hoc ſanctum ſacramentum vbi deuote ꝯmunicantes ſenciūt dulcedinem ſaporis palato anime xp̄s ī ſuapaſſione ſenſit duos ſapores ſcꝫ ſaporeꝫdulcem alium ſaporem amaꝝ diuerſisreſpectibꝰ. Et quis poſſet cogitare amaritudinem paſſionis xp̄i. Dicunt doctores ſpēaliter ſanctus thomas in tercia parte nullus dolor martiꝝ poteſt ei cōpararinec laurentij nec vincentij ⁊cͣ. Ideo dicebat ipſe. O vos omnes tranſitis viam attendite videte ſi eſt dolor ſic̄ dolor meus Trenoꝝ.. Iſte dolor erat inſenſualitate in parte infima. Sed in parte ſuperiori ſcꝫ in mente habebat tantamdulcedinem glorie qͣntum habet modo īcelo. Sic in ꝯmunione homo debet ſentire iſtos ſapores. Primo amaritudinempaſſionis. Cogita illa hoſtia conſecrataſit diſcus argenteus vbi eſt ille agnus filius illius benedicte ouis virginis coctusin verū crucis inter duos ignes ſcꝫ amoris dolorꝭ. Sic ſentitur amaritudo paſſionis criſti guſtu anime. Quotienſcunqꝫmanducabitis panem hūc ⁊cͣ.. ad Coꝝxj. Sapor aūt dulcedinis ſentit̉ in ꝯmuīone cogitādo fructꝰ gratias quas habemus ex ꝯmunione plꝰ em̄ ꝓficimus ingr̄a ꝯmunionē qͣꝫ alia oꝑa. qꝛ ex bonis oꝑbꝰ licet merita multiplicant̉ tamē ex qͣlibet bono oꝑe augmentat̉ gratiaſic̄ nec puer augmentat ex quolibet bolopanis. Sed qn ꝯmunicat digne ſemper augmentat gr̄a. Idēo dicebat dauidGuſtate vrdete qm̄ ſuauis eſt dn̄s ſcꝫdigne ꝯmunicātibꝰ. btūs vir ſꝑat in eopͣs. xxxiij. Ecce qͣre dicebat thema. Hocfacite in meā ꝯmemoracōeꝫIn die corporis xp̄i Sermo. iij

Emoriam fecitmirabiliū ſuoꝝ eſcā dedit timentibꝰ ſe psͣ. xj. In iſtis verbis deſcribit ꝓph̓ta tria mirabilia hꝰ ſacramenti. FiguramNaturā. Culturam. memoriā fecit eſcādedit timentibꝰ ſe. Pro primo ſciendum inter omnia mirabilia nr̄e fidei ſūt illaque de ſacramēto p̄dicamꝰ credimꝰ ſcꝫ in hoſtia ꝯſecrata ſit xp̄s deusrealiter ſūmendo hoſtiā ꝯſecratā xp̄mſumimꝰ. vt ad credēdum oīa que ſūt inhoc ſacramento veraciter facilius nos induceret qͣntumcūqꝫ ſūt mirabilia factamirabilia inducit hijs ſil̓ia vt rebꝰ mirabilibꝰ fidē p̄berēt fcā mirabilia. Ideo dicitmemoria fecit. Mirabilia āt vident in ſacͣmēto difficilia ad credēdū pn̄t reduci ad ſex īueniūt p̄ceſſiſſe ordīacōeꝫ hꝰſacͣmēti in reꝝ nat̄a ī ſcript̉ a ordinādo iſtd̓ ſacͣmētū deꝰ fecit memoriā mirabiliū ſuoꝝ. pͥmū mirabile ē paīs tnͣ ſubſtāciacōe poīt .n. fides catholica. in ſacr̄oꝯuertit̉ ſubſtantia paīs vini in corpꝰſanguinē xp̄i eſt mirabile quō poſſit fieri. Sꝫ diuīa ꝟtute poſſit fieri on̄ditdeꝰ alid̓ mirabile qd̓ p̄ceſſit in nat̉a īſcripta. In nata qͥdeꝫ qꝛ videmꝰ gra ſemīatū in terra att̄hit terrā ꝯuertitin herbā dein̄ in ſpicā vltimo ī gͣnū. Idēfacit vitis qꝛ tͣhit huōrē ꝯuertit in vuādeinde in vinū. Ml̓tomagis pōt facere ꝟtus dei in xp̄i corpꝰ ſanguinē pane vinū ꝯuertēdo. Itē adhuc certū eſt ꝟtus celeſtis vapores eleuatos a terra ꝯuertit in aliā mat̓iā aliqn̄ in pluuiamaliqn̄ in pruinā aliqn̄ in niuē. etiā aliqn̄ īranas. vn̄ recitat albertꝰ aliqn̄ pluuia cecidit ꝟmiculꝰ. Ergo ſi hac ꝯuerſio pōt facere ꝟtus celeſtꝭ corꝑal̓ multofortiꝰ xp̄s illa mirabilia. ſꝫ illa miranthoīes qꝛ frequētia ſūt tn̄ ſūt mirabiliaſꝫ mirant. qꝛ noua qn̄ xp̄s ꝯuerſionēpaīs vini ī ſuū corpꝰ ſanguinē inſtituit ſuoꝝ mirabiliū erāt in nat̉a memo