De ſctā. TrinitateSermo.III
In locucōe rōnali ſine offenſione.In diligencia virtuali cū rcā intencōne.In pacientia tꝑali cū vera exultatione.Dico pͥmo ⁊cͣ. ſcꝫ dilectio vniuerſalis ſine exceptōne eſt ſiue ī hoc ꝯſiſtit qd̓eſt diligere oēs homīes vniuerſal̓r. tamviuos qͣꝫ etiā mortuos ſcꝫ illos de paradiſo de eis laudā do deū. de purgatorio.pro eis orādo vt inde exeant. ꝓ xp̄ianisvt in fide ⁊ in bona vita cōſeruent. ꝓ inimicis etiā orādo vt ad bonū finem peducant: nō ſolum debet quis diligere domū ſuam ſed etiaꝫ omnes alios ita ꝙ totus mūdus recipiatur in cor de ſuo ꝑ dilectionem vniuerſalē. Talis eſt in pͥmogradu ꝑfectōnis vite ſpūalis. quia nemine excludit a dilectōnē. Sicut faciūt aliqui. vnus dicit ego diligo amicos meosſed nō inimicos. Alius dicit ego diligoparētes meos ſed nō curo de alijs. Aliꝰdicit ego diligo illos de loco meo. ſꝫ nōalios. nihil valet. Rō eſt oportꝫ ꝙ dilectio ſit vniuerſalis Quilibet diligit ymagineꝫ xp̄i vel virginis marie cuiuſuis materie ſit ſiue auri ſiue argenti. ⁊cͣ. Diligit̉em̄ ⁊ honoratur ymago nō rōne materieſed racōe illius cuius eſt ymago. Cū ergo hō ſit ymago dei magis ꝓpria qͣꝫ ymago facta a pictore ad tmagine quippe deifactꝰ eſt homo Ben̄. ix. Ideo talis ymago diligenda eſt in qͣcūqꝫ materia ſiue īauro ſiue in argēto. ymago dei antea eſtin hoīe ſcē ⁊ bone vite diligenda ē Iteꝫymago eſt de argento qn̄ hō hꝫ intellectū clarū in ſcīa. ⁊ os in eloquēcia. ⁊ cor īcredencia. Iteꝫ de ferro qn̄ eſt īpactens.tn̄ eſt diligenda. De ligno putrido eſt ymago qn̄ eſt pctōr. De lapide duro qn̄nō hꝫ deuocōem. De carbone nigro qn̄ꝑſona eſt male fame. tn̄ eſt diligenda qꝛymago dei eſt. deſiderādo ⁊ orando proſua ꝯuerſiōe. Si gͦ ymagines ſūt amabiles rōne illoꝝ quos repn̄tant qͣꝫto magꝭhomo. De hͦ aucͣtas xp̄i qͥ predicā do po-
pulo dixit audiſtis qꝛ dictū eſt antiquisdiliges ꝓximū tuum ⁊ odio habebis inimicū tuū ⁊cͣ. vſqꝫ ꝑfectus eſt Mat. v.Nota ꝙ loquit̉ de dilectōne generaliet generalibꝰ ſignis eius. Si em̄ diligitꝭbene factores nec gratis nec grās habebitis qꝛ etiā iumenta diligunt bn̄factoresCanis em̄ diligit bn̄factorē ſuū ⁊ oditmalefactorem. qꝛ tn̄ ſolum diligit amicos ⁊ benefactores nullū meritū habetapud deum a portꝫ gͦ generalit̓ diligere.omnes amicos ⁊ inimicos ꝓpter deum.In hͦ eſt meritū. Si ergo eſt aliqͥs nr̄mqui ī corde ſuo habꝫ odiū rancorem ſeumalā voluntate deponat Iō apl̓us videte ne quis malū pro malo alicui reddat.ſed ſꝑ ꝙ bonum eſt ſectamini inuiceꝫ etin omnes. pͥma ad theſal̓. v. Dico ſecūdo ⁊cͣ. locutio rōnalis ſine offenſione.Prima ꝑfectio vite ſpūalis ꝯſiſtit ī corde iſta autē ſcd̓a in ore calis em̄ dꝫ eſſelocutio ꝙ nō offendat deum nec ꝓximūOffendit autē deus qn̄ homo loquiturmendaciuꝫ. qꝛ ip̄e eſt veritas. Ego ſumvia ⁊ veritas. ⁊ vita. Ioh̓is. decīo qͣrtoPeius eſt mendacium in ore qͣꝫ ſtercusRatio quia aufert officium lingue quedata eſt homini ad exprimendum mentꝭconceptum Ideo ⁊cͣ. Secundo iurādo inuanum offenditur deus Inuanumiurare eſt quādo ſine neceſſitate vel vtilitate homo iurat. dicendo per deum iſtacappa eſt nigra ⁊ huiuſmodi Tercio iurando falſe. ſicut multi miſeri qui faciendo cōplacentiam ⁊ ad complacendumamico vel vicino in iudicio falſum iuramentum faciunt. Quarto iurando ēnormiter cum lingua quaſi cum enſe diuidunt dominū ſuum qͣꝫtum in eis eſt videtur nobis modica iniuria.Quintorenegando terribiliter. Quia iam hodienon ſufficit iurare. ſed dicunt maledicarego a prauis hominibus iniquis ⁊ peruerſis ⁊ ſimilia terribilia ꝓferendo ⁊cͣ.