Druckschrift 
2 (1485) Sermones de tempore. Pars aestivalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

.II.Sermo

vel bonoꝝ. homo ſciat gubernare ſe ergoobiectū ſuum in creaturis eſt. Iteꝫ quideſt virtus iuſticie. nihil aliud eſt niſi innegocijs huiꝰ mundi queſtionibꝰ litigijs⁊cͣ. detur vnicuiqꝫ qd̓ ſuum eſt; ergo ſuūofficium eſt circa creaturas. Itē de virtute teperancie quid eſt ꝟtus temperancieniſi in delicijs huiꝰ mundi homo ſciattenere menſura. Ide de fortitudine quein hoc cōſiſtit ex laboribꝰ tribulacionibus anguſtijs ꝑſecucionibꝰ. homo nondimittat bonā vitā nec bona opera. Idēde humilitate in hoc conſiſtit in honorihus officijs dignitatibꝰ non tranſeat limites ſꝫ cognoſcat ſuā fragilitatē. Idemde virtute miſericordie in hoc conſiſtit de bonis ſpiritualibꝰ tēporalibꝰ ſubueniatur indigentibꝰ. Idem de caſtitatead quā pertinet cuſtodire ſe ab actibꝰ verecundis luxurie. Idē de paciētia que inhoc conſiſtit de iniurijs recipiat homo vindictā. ſic de alijs. Patet ergoomnes ꝟtutes morales ſuum actū effectum officium operacionē habent circacreaturas etiā obiectum eaꝝ aliquodcreatum eſt. Caritas ſolum deum habet obiecto. quia caritatis eſt diligere deūꝓpter ſe. ꝓximū ꝓpter deuꝫ. totū hoc eſtdiligere deuꝫ vnica rōne. Quia d̓t ph̓us vbi vnū ꝓpter alteꝝ. vtrobiqꝫ tantuꝫvnū. verbi grā. vos diligitꝭ ſanitatē diligitis medicinā amarā ꝓpter ſanitatem.ergo tota amabilitatis eſt in ſanitate.Sic nulla creatura eſt amabil̓ de ſe amore caritatꝭ ẜꝫ ꝓpter deū inquantū eſt ymago dei. patet ergo caritas excellit ꝟtutes morales. Auctoritas. Induite vosſicut electi dei ſancti dilecti viſcera miſericordie benignitate. humilitate modeſtiam pacientiā ⁊cͣ. vbi numerat multasꝟtutes morales. ſuꝑ omnia autē caritatem habentes qd̓ eſt vinculū perfectionisAd colocenẜ. iij. Nota induite quia virtutes ſunt veltes aīe. ph̓us in ethicis

virtutes vocat habitus ſicut frater ſinehabitu dicit apoſtota. ita anima ſine virtutibus abhominabilis eſt deo omnibꝰſanctis. Suꝑ omnia autē caritatē babentes. Ecce qͦmodo ponit̉ ſuper omnes virtutes morales. quia eſt vinculū perfectionis. dicamus hec caritas nonnemelius diceret̉ que eſt vinculū tunc relatiuū antecedēs conuenirēt. reſponſione nota ꝟtutes morales ſunt acquiſite exercitio bonoꝝ opeꝝ. habitꝰ virtutum ex bonis operibꝰ diu ꝯtinuatis generatur. Sed caritas eſt puꝝ donū deiinfuſionē. non enī educit ad eſſe de potencia materie ex vſu bonoꝝ opeꝝ ſicut virtutes morales ſꝫ infunditur a deo. Id̓o lyqd̓ facit relacionē ad id qd̓ dicit̉ caritas ſꝫ ad donū qd̓ ſubintelligit̉. Quandodicit ſuꝑ omnia caritatē habentes quodſcꝫ donū caritatis eſt vinculū ꝑfectionisItē caritas habet excellentiā maioritatem ſuꝑ alias ꝟtutes theologicales. Dicuntur enim theologicales a theos eſtdeus quia ordināt ad deū habent deumſolum obiecto. ſunt tres ſcilicꝫ fidesſpes caritas. De iſta materia vide ſcm̄Thomā pͥma ſcd̓e. q̄ſtione. lxij. Ibi oſtendit articulo pͥmo quare dicunt̉ theologice. Et arti. ij. oſtendit differenciā earuꝫa virtutibꝰ moralibꝰ intellectualibꝰ.articulo. iij. eiuſdē queſtionis oſtēdit numeꝝ eaꝝ quia tres ſūt plures neqꝫpauciores. Et arti. iiij. oſtendit ordinemeaꝝ que ſit pͥor inter eas ſcꝫ inter fidemſpem caritatē. Quaꝝ actus ſunt vt ſeqͥtur. Fides eſt credere deo de hijs nob̓reuelauit. quia fides xp̄iana eſt credere petro nec paulo nec apoſtolis nec ꝓphetis. Sed credere deo locutꝰ eſt apoſtolis ꝓphetis. Spes autē eſt ſperare ī deo ſperare in pͥncipibus ſeu p̄latis. Ideodauid. Nolite cōfidere in pͥncipibꝰ neqꝫin filijs hoīm in quibꝰ eſt ſalus Sed īdeo. Sed caritas eſt maior. de hoc videMM .iiij.