aſcenſionis dominiDn̄ica infra octa.
tu dicis deuote ⁊ diligenter matutinas.deus diriget vitā tuā per viā humilitatꝭīperbiā. Si pͥmā dirigit vitā tuā perviā miſericordieʸ liberalitatꝭ contra auariciam ⁊ ſic alijs virtutibꝰ Ꝙ dicit̉. Semper laus eius ī ore meo refert̉ ad laycosqͥ mane ⁊ veſpere ſemꝑ debent orare qͣſiiuge ſacrificiū offerant deo. Ergo offeramus hoſtiā laudis ſemper deo .i. fructumlabioꝝ confitenciū nomini eius. Ad heDico tercio ⁊cͣ. ſcꝫbreos vltimo.per penitencia ieiunij vigiliaꝝ ⁊cͣ. Si rexcōmitteret caſtꝝ cuſtodiendū militi. quiſciens caſtꝝ regi rebellare quantū placeret regi ſi ille miles prudent̓ ⁊ cū rigoreteneret caſtrum. ne poſſet rebellare. Siccuilibet noſtꝝ cōmiſſum eſt caſtꝝ corporis ⁊ habitatores ſcꝫ ſenſus īclinaciones⁊ mēbra vellent cōtra deū rebellare Senſus enī ⁊ cogitacio humani cordis in malum ꝓna ſunt ab adoleſcentia ſua Geneẜviij. Itē alia ſapīa carnis inimica eſt deo.legi enim dei non eſt ſubiecta Ad roma.viij. Quantum ergo placebit regi xp̄o ſicū rigore pn̄ie prudent̉ cuſtoditis caſtꝝ⁊ notabiliter talis remunerabitur ab eoIdeo apoſtolꝰ Ego quidē ſic pugno nōquaſi aere verberans Sed caſtigo corpꝰmeū ⁊ in ſeruituteꝫ redigo ne forte cumalijs p̄dicauerim ipſe reprobus efficiar.pͥma ad Choꝝ. ix. Ecce qualit̓ penitenciaeſt neceſſaria Dicunt ſtulti. Et quid ꝓficit deo mea penitēcia vel ieiuniū ⁊cͣ. Reſpondendū eſt hijs ſtultis. Et quid ꝓficit regi quādo miles ſibi cuſtodit caſtruꝫ:Nonne de hoc rex habet honorē ſeruiciuꝫ⁊ gloriā? Immo d̓t apoſtolꝰ. Obſecrovos fratres per miſericordiā dei vt exhibeatꝭ corpora veſtra hoſtiā ſanctā deo placentē rōnale obſequiū veſtꝝ Ad roma.xij. Ideo dicit thema. In omnibꝰ ſupplecorporibꝰ honorificet̉ deus ſcꝫ per penitenciam. Empti enim eſtis p̄cio magno.Dico quartopͥma ad chorinth̓. vi.
ꝙ debemꝰ dare deo de bonis exterioribꝰ.deꝰ nō indiget pane vino ⁊ alijs ꝓ ſe. ſꝫ ꝓſuis ſeruitoribꝰ. Sicut nec rex expendit ꝓſe omnes redditus ſꝫ indiget ꝓ ſeruitoribus. In rebus eſt deus honorādus pͥncipalit̓. Et hoc fit ſoluēdo iuſte decinias⁊ pͥmicias ⁊ dādo pauperibꝰ elemoſinasamore ſui Multū honorat patre qͥ filijsſuis pauperibꝰ dat elemoſinā. Nota parabolam de illo magno dn̄o qui dimiſſisfilijs iuit peregrinacionē. Filijs autē depauperatis. quidā dabat eisʳ elemoſināamore patrꝭ ⁊cͣ. Iſte dn̄s eſt xp̄s iheſusAuctoritas. honora dn̄m de tua ſubſtācia ⁊ de primicijs omniū frugū tuaꝝ dapauperibꝰ. ⁊ implebunt horrea tua ſaturitate ⁊ vino ⁊cͣ. ꝓuerbioꝝ. iij. Nota honora dominū ſcꝫ dando decimas ⁊cͣ. Scd̓oda pauperibꝰ. Si dicat̉. mihi deficiet ⁊cͣ.non eſt veꝝ. īmo magis habundabis Ecce quid d̓t Et implebunt̉ horrea ⁊cͣ. Sꝫhic multū deficiunt diuites qͥ nolunt dominū honorare dando vel mutuando ſine vſura Nota hic ſpeciēs ⁊ rōnes vſureDeo gracias¶ De eadē pominica. Sermoſcd̓sNte omnia caritatem habentes. Uerbumiſtud habetur textualit̓ in canonica petri ꝓcapitulo. iiij. ⁊ recitatiue in epiſtola currentis dominice. Pro huiꝰ verbi declaracione ⁊ materie p̄dicande introductioneSciendū ꝙ doctrina eſt cōmunis in ſacͣtheologia. certa ⁊ vera. ꝙ inter omnes virtutes morales ⁊ theologicales; virtus caritatis eſt maior pͥncipalis ⁊ excellenciorPatet hoc pͥmo in virtutibꝰ moralibusnam ꝟtutes morales ſolū habent ꝓ obiecto creaturas quia ſolū habēt ſuū actūofficiū ſeu oꝑacionē in rebꝰ creatꝭ. verbigracia. Quid eſt ꝟtus prudētie niſi ꝙ inpericulis huiꝰ mundi ſiue aīe ſiue corporꝭ