gacionibꝰ ſermo. II.Feria ſecūda in ro

erat mons altiſſimus ⁊ ad aliaꝫ partemmare rubrū ⁊ inceperunt murmurare cōtra moyſen dicendo. Nunquid erant ſepulchra in egipto ⁊cͣ. moyſes vero vidēsneceſſitatē ſtetit corā domino. Non legitur ꝙ diceret aliquid ſꝫ deſiderabat ī corde auxilium diuinū. cui dixit deus. qͥd clamas ad me. Exodi. xiiij. Dicunt gloſe ꝙdeſideriuꝫ moyſi erat clamor in auribusdei ⁊ obtinuit ꝙ mare diuideretur. Ecceqͦmodo eſt iſte bonꝰ modꝰ Dico ſecundo ꝙ ſcd̓s modus eſt plorare lacrimabiliter quādo enī perſona eſt in aliqua tribulacione. anguſtia. vel temptacione. correſtringit̉ ⁊ cerebrū velud ſpongia diſtillat lacrimas. Iſte modus eſt melior qꝛnon ſolum eſt ibi deſideriū cordis ſꝫ etiālacrime que deū pungunt. Unde Bernardus. Oracio deum vngit ſꝫ lacrimadeū pungit res aſpera dura ⁊ rigida ſi vngatur mollis efficit̉ ⁊ ſuauis. Sic ꝓpterpeccata noſtra deꝰ eſt nobis rigidꝰ aſper⁊ durus Sed oracio deuota ipſum vngit⁊ efficitur ſuauis mollis ⁊ benignꝰ Notaexemplū de euangelio vbi xp̄s loquensde ſe in ꝑſona cuiuſdā regis dixit. ꝙ quidam rex pecijt cōputū a ſuo theſaurario ⁊facta adequacione inuenit ꝙ theſaurariꝰtenebat̉ reddere dece milia talenta. Quidixit domine nō habeo nunc vnū denariūEt rex tu expendiſti pecuniā meā cū vxore ⁊ filijs tuis ⁊cͣ. Ideo p̄cepit vt ipſe caperetur cum vxore ⁊ filijs ⁊ ꝙ venderentEcce hic duricia regis ⁊ aſperitas. Seddicit textus ꝙ ille theſaurarius ꝓcidensad pedes regis orauit humilit̓ dicens domine pacientiā habe in me ⁊ miſertus ēei. Mathei. xviij. Et dimiſit ſibi totumdebitū. Ecce oracio quomodo deū vngithoc eſt plus. Sicut enī oracio deū vngitad remittendum peccata. ſic lacrima pungit eum ad dandū gracias. Ideo eſt bonus modus ꝓ perſonis ⁊ deuotis ⁊ ꝑſonis tribulatis ⁊ viduis pupillis ⁊ orpha

nis qui non habent aliud remediū niſi recurrere ad dominū ⁊ flere coraꝫ eo ⁊ iſtelacrime pungunt deū ad dandū eis conſolaciones. gracias. ad faciendū iuſtidaꝫde perſecutoribus. Auctoritas. Non deſpiciet deus viduā ſi effundat loquelamgemitus. nōne lacrime vidue deſcendūtad maxillā. ⁊ exclamacio eius ſuper deducentem eas. a maxilla ēnī aſcendunt vſqꝫad celū. ⁊ dominꝰ exauditor nō delectabitur in illis qͥ adorat deū in oblectacioneſuſcipiet ⁊ dep̄catio illius vſqꝫ ad nubesꝓpinquabit Oracio humiliantꝭ ſe nubespenetrabit donec ꝓpinquet non conſolabitur ⁊ nō diſcēdet donec altiſſimus reſpiciet. Et dominꝰ non elongabit ſed iudicabit iuſtos ⁊ facit iudiciū. Ecͣci. xxxv. Oisqͥ petit ſcꝫ plangendo lacrimabilit̉ accipitDico tercio ꝙ tercius modus eſt explicare patenter ſcꝫ ore dicendo deo ſuas neceſſitates miſerias tribulaciones ⁊ tēptaciones Iſto modo dicēdo domine egoſum in tali temptacione anguſtia. miſeriaſeu tribulacione vel infirmitate velitꝭ meiuuare. Non intelligatis ꝙ talia ſint deoexplicanda vt ipſe neſciat quia melius ſcitqͣꝫ vos veſtras tribulaciones ſꝫ dicit̉ adhumiliandū cor quia qnͣdo talęs tribulaciones dicunt ore. cor humiliat ⁊ deuocio augmentatur. Iſtum modū oſtenditdauid. Reuela domino viam tuā ſcilicꝫaſperā ⁊ durā ⁊ ſpera in eo ⁊ ipſe faciet.pſalmo. xxxvi. Legitur in vitis patrum ꝙquidā ſanctus heremita mirabiliter habebat graciā orandi. ⁊ aliqui queſierunt abeo vt doceret eos orare qui reſpondit eisIlli qui docuerūt me docebunt vos modū orandi ſi vultis qui dixerūt ei. ⁊ quisdocuit vos. Reſpondit pauperes. qͥ oſtedentes plagas ſuas. dicendo videte. ⁊cͣ.mouet pias ꝑſonas ad dandū. Ita egooſtēdo plagas peccatoꝝ meoꝝ vilitatesmiſerias meas ⁊ neceſſitates dicendo domiue totus ſum corruptus de luxuria cor