paſche Sermo iiiiDn̄ica III pꝰocta.
apothecarios ꝑmittā ergo mori filiū meum paciētē ⁊c̄. Falſum eſt. quia xp̄s medicus magnꝰ vbiqꝫ eſt. Ad ipſum ergo recurrendū eſt qͥ virtute noīs ſui curat omnem infirmitate. Quinta fidelitas eſt/tocius corporis qnͣdo illi de matrimonioet alij faciūt luxuriā ꝙ ſit infidelitas claꝝeſt quia qn̄ vir curat de vxore alterius.vel de alia muliere. fidē ꝓmiſſā vxori frāgit ⁊ econuerſo. De illis qui non ſunt dematrimonio ꝙ luxuria ſit infidelitas. ꝓbatur ſic. Nā ille qui ymaginē xp̄i crucifixi vel ꝟginis marie ꝓiceret in latrinameſſet infidelis ⁊ proditor. Modo nullaymago eſt magis ꝓpria ymago dei qͣꝫ homo. Auctoritas ad ymagine dei factꝰ ēhomo. Nec ſol nec luna nec aliqua ſtellarum habet imagine dei. Quamo ergo tufacis luxuriā ꝓicis ymagine dei in latrina ⁊ luto luxurie. Dicat contra illos quidicūt ſimplicē fornicacionē nō eſſe peccatum. De luxurioſis autē dicit̉ generacioenī ꝑuerſa eſt ⁊ infideles filij. Deutronomij. xxxij. Ergo cū venerit ille arguet mūdum de peccato ſcꝫ infidelitatis. Taliterergo viuamus vt contra iſta tria peccatadeus det nobis tres virtutes eis oppoſitas contra ocioſitatē diligenciā ſpūalemcontra crudelitatē dilectionē ꝓximalem⁊ contra infidelitatē credenciā cordiale.hic per graciam¶ De eadem dominica poſt octauaspaſcie Sermo qrtus ve epiſtolaErbum poteſtaluare aīas noſtras Iacobi. jͣ.Iſtud verbū dat mihi motiuū p̄dicandide effectu verbi dei in ſaluacionē animaꝝMateria erit bona ⁊ vtilis. Sed pͥmoſalutet̉ virgo maria ⁊cͣ. Iſtud verbū indiget breui declaracōne ꝓ introductōe materie. Pro quo ſciendū ꝙ in ſacra ſcpͥtura verbū dei accipit̉ dupliciter. quia inuenitur verbū dei. pͥmo ꝓpriū ⁊ eternale. ſe-
cundo inuenit̉ verbū dei cōmune ⁊ tēporale. Quantū ad pͥmū illud verbū eſtfilius dei. nō eſt verbū tranſitoriū vt meūverbū vel tuū ꝙ non durat niſi qͣꝫdiu fit.ſꝫ verbū dei eſt eternū ⁊ durabile ſine pͥncipio ⁊ ſine fine. Unde beatus Thomasmultiplicē ponit differenciā inter verbūdiuinū ⁊ noſtꝝ verbū. Uerbū enim diuinum vt dicit in de potencia. q. ix. articu. v.eſt tantū vnū perfectu. ⁊ idē quod eſſencia diuina. ideo eſt filiꝰ Non autē noſtꝝquia eſt multiplex imꝑfectū ⁊ accidensItē in de potencia. q. viij. ar. pͥmo in corpore articuli dicit ꝙ verbū noſtꝝ non ꝑmanet in intellectu nr̄o niſi durante actuintelligendi. Sed clarū eſt ꝙ verbū diuinum nō eſt tranſitoriū nec tēporale ſedeternū. Dicat̉ de illo magno alphaqͥnoſcꝫ ſacerdote ſarracenoꝝ qͥ petijt a mgrōvincentio qͦmodo poteſt ficri ꝙ deus habeat filiū. Cui reſpondit magiſter vincentius. tu credis ꝙ deus ſit eternus. reſpondit ꝙ ſic. ⁊ credis ꝙ ſit mutꝰ vel loquat̉.reſpondit ꝙ nō credebat ipſū mutū eſſe.ſꝫ loquebat̉. ⁊ magiſter. ⁊ illud verbū d̓rfilius dei. de quo ꝟbo Iohānis pͥmo Inpͥncipio ſcꝫ mundi erat verbū. ⁊ verbumerat apud deū ſcꝫ patrē quia pr̄ non eſtſuū verbū. ſed diſtinguūtur ꝑſonalit̓ Etdeus erat verbū. Si thema intelligit̉ deiſto verbo certū eſt ꝙ poteſt ſaluare aīasnoſtras ſcꝫ cauſalit̓ ⁊ pͥncipalit̓. quia ipſecauſa totalis ⁊ pͥncipalis eſt noſtre ſaluacionis. Ideo dixit angelꝰ Ioſeph ſponſevirginis marie. poſtqͣꝫ virgo cōcepit filiūdei. vocabis nomē eius iheſū .i. ſaluatorem. Ipſe eniꝫ ſaluū faciet populū ſuuma peccatis ſcꝫ credētes ⁊ obediētes a peccatis eoꝝ. Mathei pͥmo. Si de iſto verbo volumꝰ loqui claꝝ eſt thema Dicoſcd̓o ꝙ inuenit in ſacra ſcpͥtura verbū deicōe ⁊ tēporale. qꝛ habuit pͥncipiū ⁊ iſtudeſt verbū ſacre ſcpͥture. tā in veteri qͣꝫ innouo teſtamēto ⁊ v̓bū p̄dicacōis. Sedqͣre ſacra ſcpͥtura d̓r verbū dei ⁊ nō ꝓphe-