Dn̄ica IIpꝰ octa.paſche Sermo. II.

Et quilibēt eſt meritorius ſi bēne ordīet̉ẜm ꝙ ego declarabo vobis de hijs dic̄ criſtus in themate dico vobis ꝙ plorabitis⁊ flebitis vos. ¶ Primus fletus eſt detemporali afflictione vnde quando homoꝑdit anicum caꝝ ſicut patre vel matremfiliū vel fratrem vel homo perdit bona teporalia ⁊ venit ad paupertatem tunc vltimum remediū eſt flere. Ratio eſt naturalis. Qm̄ leticia ⁊ triſticia contraria ſūt ⁊habent effectus ꝯtrarios leticia aūt dylatat ⁊ hilarat cor. Ideo homo tunc ridet ſꝫtriſticia ſtringit cor ⁊ faciē ⁊ oculos ⁊ cerebrum ⁊ ideo homo tunc plorat. Sicutquādo ſpongia humida ſtringit̉ deguttatSic quando ſtringit̉ cerebꝝ a triſticia deguttat per oculos. Ideo legit̉ Trenoꝝ. j.de quadam muliere que vna die perdiditomnes filios ⁊ filias ſuas ⁊ amicos ⁊ cūnō haberet remedium fleuit d̓ qͣ dicit Ieremias plorans plorauit in nocte ⁊ lacrime eius in maxillis eius nō eſt qui conſoletur eam ex omnibꝰ caris eius. Trenoꝝj. Patet fletus ex temꝑali afflictōne Etlicet hic fletus ſit naturalis tn̄ ſi homo gubernat ſe in hoc fletu eſt meritorius. Uerbi gratia In morte amicoꝝ homo nataliter plorat. Sed tunc homo debet cogitare infra ſe dicēdo. Iſta pena ſcilicet morovn̄ venit nōne eſt a deo qꝛ omne malumpene eſt a deo. licet actio peccati ſit a dyabulo. Exemplū in multis in quibꝰ culpaeſt a dyabolo ⁊ hanc nō facit deus. Sedmalum pene Ꝙ ego verberer paſſiue hoceſt a deo ꝙ iudas vendidit xp̄m eſt opusdyaboli. Sed ꝙ xp̄s fuiſſet venditus hocerat opus dei/ ⁊ ordinadio dei omnipotetꝭpatris idem ꝙ eſſet captus ligatus ſpiniscoronatꝰ crucifixus ⁊ paſſus actiue. hocerat a dyabolo paſſiue auteꝫ totum erata deo quantum ad penam actio diſplicuitpaſſio gͣta fuit auctoritas Actuum. iiij.Cōuenerūt gͦ vere in ciuitate iſta aduerſū pueꝝ ſcm̄ tuū ih̓m qͣꝫ vnxiſti heco des

⁊ poneiꝰ pylatus cum gētibꝰ ⁊ ppl̓is iſrl̓facere. Ecce actōm dyaboli. Que manꝰtua ⁊ ꝯſiliū tuū decreuerit fieri. Ecce paſſionē a deo. Idem de dāpnis nobis datꝭvel illatis in bonis tollendo vel in ꝑſonispercutiendo actiue eſt a dyabolo. Sꝫ ꝙtu ſis dāpnatus ꝑcuſſus vel ſciſus hoc eſta deo qͣntū ad penā. Qn̄ ergo homo plorat ex afflictōne temꝑali cogita ꝙ iſta pena ⁊ paſſio eſt a deo qͣ vult ꝙ habeas iſtūlaborem ⁊ tūc debes te ꝯformare cum diuina volūtate d. dn̄e exqͦ vobis placetplacet michi. tunc totum eſt meritoriumde hoc auctoritas de alia muliere que perdiderat omnes filios ⁊ plotabat cui dixitꝓph̓a. Hec dicit dominꝰ quieſcat vox tuaa ploratū ⁊ oculi tui a lacrimis. quia eſtmerces oꝑi tuo ait dn̄s Iere. xxxj. et iſtofletu plorauerūt apoſtoli ⁊ alij ſancti naturaliter ſꝫ cogitabant hoc vult deus ⁊ iō¶ Scd̓us mō dus lacrimarū eſt meliorde fr̄nali cōpaſſione. Quando homo nonhabet in ſe afflictōneꝫ ſꝫ quando homo videt ꝓximum in dolore ⁊ miſeria ⁊ homoꝯpatitur ei in corde ⁊ incipit plorare cumillo. Iſtę modus eſt melior primo. Ratio quia iſte fletus nō venit ratione naturali vt prius ſꝫ ratione morali ex dilectōne fraternali que ẜm dioniſiū eſt vis vnitiua. Qm̄ dilectio facit vnū qͥd ex amante ⁊ amoto. De hoc auctoritas Actuumiiij. Ml̓titudinis credentiū erat cor vnū⁊ anima vna. Quādo ergo diligo aliqͣmꝑſonā vere facimꝰ vnū cor ⁊ vnā volūtatē. Ideo qn̄ ille patit ego recipio malum ſuū vt meū non ſic de inimico. Ideohomo plorat ex cōpaſſione hoc dicit apoſtolus ad Ro. xij. gaudere cū gaudentibꝰflere ⁊cͣ. Ꝙꝛ gaudiuꝫ amici eſt gaudiummeum. Idem de malo. Iſte lacrime ſūtmagis meritorie qͣꝫ prime. Racio qꝛ heceſt maior elemoſina q̄ poteſt fieri ꝓximoſcꝫ ꝯpaſſio cordis. Quia plus dat pauperi tribulato ille qui compatit̉ ei ī corde