Feria ſecundaSermo

quo vtemur. Ioh̓. vi. Qui māducat exhoc pane viuet in eternū. Igit̉ ꝓpter cōdicōeꝫ cibi in paradiſo oportꝫ corruptibile hoc induere incorruptelā. ⁊ mortale hoc induere immortalitatē. jͣ. ad Coꝝxv. Hoc eſt qd̓ apoſtolus dicit ibidemſupra Seminatur in corrupcōe ſurget inincorrupcōe. Hee ſūt quatuor dotes velnobilitates quas recipient corꝑa noſtraa deo mediāte gloriā anime. Et vt nosaſſecuraret in pn̄ti voluit eos in corporeſuo monſtrare ad tempus cum adhuc inmundo eſſet. Naꝫ ſubtilitate habuit qn̄de clauſo ꝟginis vtero exiuit. Agilitateqn̄ ſuper vndas maris ambulauit. Mathei. xiiij. ⁊ Ioh̓. vi. Claritatem quādoin monte thabor tranſfiguratus gloriaꝫclaritatis ſue diſcipulis oſtendit. Mat.xvij. Impaſſibilitatem qn̄ de manibꝰ iudeoꝝ ipſum precipitare ſeu lapidare volentium euaſit. Iohānis. viij. Si ergo īreſurrectione renouari deſideramus ẜmhas nobilitates corporis quas ante reſurrectōeꝫ dominus in ſuo corpore oſtēdit ⁊ poſt reſurrectionem perpetuo conſeruauit. oportet ꝙ ſic in nouitate vite ābulemus ⁊ eciaꝫ nos in hac vita eas ſpiritualiter in anima repreſentemus. Itavt habeamus ſubtilitatem agilitateꝫ ⁊cͣSubtilitatē habemus quando cor nr̄mpurgatum eſt ab inordinato amore terrenoꝝ in quibꝰ impuritate ⁊ groſſiciemcōtrahit. Amor enī inordinatus impuritatē facit in aīa. ꝑ hoc ꝙ eam extͣ ſe effluere facit in id quod amat ⁊ cum eo vniripͣs. Factū eſt cor meum tanqͣꝫ cera. Sic̄enim argentum ꝑ liquefactōeꝫ mixtumcū cupro impurū efficitur. Ita aīa ꝑ inordinatum amore mixta terrenis impura efficitur. Igitur qͣꝫto anima plus eleuatur ſuꝑ terrena ea contemnēdo tantoſubtilior eſt. Sicut eī aer dicitur ſubtil̓qn̄ non eſt ꝑ mixtus ⁊ ingroſſatus nebula groſſa. ⁊ vinū ſubtile quādo eſt eleua

tum ſupͣ feces ⁊ depuratuꝫ. Sil̓r homodicitur ſubtilis ingenio cuius mens noneſt depreſſa ſuꝑ ſenſibilia ⁊ groſſa quinſpūalia poſſit ⁊ latencia conprehendereSicut eciaꝫ videmus cū omnibus beneordinatꝭ. ꝙ id quod ſubtilius eſt ſuꝑeminet vt flos in arbore. ignis inter elementa. Sic ⁊ anima qn̄ ſuꝑfertur iſtis terrenis ſubtiliatur ex hoc ꝙ tunc vnitur deo.qui eſt in termino oīs ſubtilitatis. q̄ libetenim res qͣꝫto magis a ꝓpinquat ſuo perfectīo ⁊ illi a quo recipit ſuam ꝑfectiōeꝫtanto plus nobilitatur. ſicut aer illumīatus nobilior eſt qͣꝫ obſcurus ⁊ ſil̓r corpꝰconiūctuꝫ anime qͣꝫ ſeꝑatū. Cū igitur anima ſoli deo inherens que ſurſuꝫ ſunt qͥrit non que ſuꝑ terrā vt dicat cum apl̓oNNoſtra cōuerſacō in celis eſt tunc ſubtil̓eſt et eciam abilis ⁊ meretur ſubtilitatēin corpore. Econuerſo autē quādo conuertitur ad terrena ⁊ deſideria corꝑis ꝑficit. groſſa efficitur vt patꝫ in auaro quianimā habet terrenam qꝛ totam voluntatem ponit in acquirēdo terrena. Sil̓it̓luxurioſus animā habet luteā. qꝛ in lutoꝑ luxuriā iacet. Suꝑbus habet animaꝫde vento ⁊ ſic de alijs. Iō ſi aīa velit ſubtilitate habere. oporteret hmōi remouere ⁊ ab inordinato amore terrenoꝝ ſe extrahere ⁊ ad celeſtia ꝯtemplanda eleuare ꝑ hāc ſubtilitatē. Seqͥtur alia nobilitas ſcꝫ agilitas. dū enim mēte abſtractiſumus ab amore ⁊ groſſicie deſideriorūterrenoꝝ ⁊ mente totaliter erecti in amorem dei ⁊ deſideriū celeſtiuꝫ. tūc efficim̄agiles ⁊ ꝓmpti ad currendū ꝑ incremeta bonoꝝ operum illuc quo amor noſteret deſiderium tendit. Augꝰ. Amor meus pondus meū. ego fetor quocunqꝫ feror. Ad hanc agilitatem ꝓficiendi hortatur nos apoſtolus dicens. Sic curritevt conprehendatis. prīo ad Corinthiosix. ⁊ dat in exemplū dicens. Sequor antē ſi quō conprhendam ⁊ ꝑ hunc curſum