¶ Primaaut quod eſt longe deterius: opera nephanda ꝑpetrant. Vnde nudi et rei de mūdo exeunt/ nihil ſecū preter peccata portantes: et in egeſtatē perpetuā incidentes. Quia ſcriptū eſt.Egeſtatē operata eſt manus remiſſa. manus aūt fortiū diuitias parat. Pēſa quantā penuriā ſuſtinebat ille diues qui ardore gehenne ineffabiliter cruciatus: vnā guttā aque nō po-tuit impetrare ¶ Paragͣ. tertius. ¶ Tertio oꝑari debemusꝓpter delectationē internā. Om̄e ei virtuoſū opus: delectationē quādā habet ānexā/ et qui oꝑat̉ illud: delectat̉ in eo. Si-cut ecōtrario. Om̄e malū ſeꝗt̉ remorſus ꝯſcīe. Hec delectatioeſt qͣſi quedā remuneratio: ſed nō plena uel potiꝰ qͣſi q̄dā prelibatio remuneratiōis future. Quis eī plātat vinea et de fructu illius nō edit. ait apl̓s. i. coꝝ. ix. Nā ſicut ait ſapiēs ꝓuer.xii. Qui oꝑat̉ terrā ſuā: ſatiabit̉ panibus. Et. xiii. Aīa oꝑā-tiū impinguabit̉. Et ipſa veritas ait math. x. Dignus eſt oꝑarius cibo ſuo. Quis aūt ſit ille cibus: teſtat̉ ipſe Io. iiii. Meꝰcibus eſt ut faciā voluntatē eius qui miſit me: ut ꝑficiā opuseius. Ad hūc cibum hortat̉ ipſe Iohā. vi. dicens. Oꝑamininō cibū qui perit: ſed ꝗ ꝑmanet in vitā eternā. Nota ꝙ dicitꝑmanet. ꝗa hic inchoat̉ ibi aūt nō ceſſat ſed ꝑmanet ineternū. Hic valde tenuit̓ p̄guſtat̉: ibi in ſua plenitudine mīſtrat̉.¶ Paragͣ. qͣrtus ¶ Quarto oꝑari debemꝰ ꝓpter retributōemeternā. Magnus eī pr̄familias qͣlibet hora mittēs oꝑarios īvineā ſuā ꝯuentiōe facta cū eis ex diurno denario. facto ſe-ro dixit ꝓcuratori ſuo: voca oꝑarios/ et redde illis mercedē.pr̄familias eſt deus pater. chriſtus aut huius vinee ꝓcurator/in ſero. i. in vltima hora vite nr̄e. vocat dn̄s oꝑarios/ nō ocioſos/ nō pigros/ nō oꝑarios iniquitatis: ſed oꝑarios veritatis.Merces q̄ reddit̉ oꝑariis: eſt denariꝰ diurnus .i. viſio dei eterna: ẜm aug. Ad hanc mercedē adquirendā ſapiēs hortat̉ ec-cl̓ia. vlt. Oꝑamini opus veſtrū ante tpūs/ et dabit vobis mercedē in tp̄e ſuo .i. tp̄e opportuno. Et ipſe dn̄s ait apoc. vlt. Ecce venio cito et merces mea mecū ē: reddere vnicuiqꝫ ẜm oꝑaſua. Ex his verbis intellige ꝙ tꝑus noſtrū eſt breuiſſimū qd̓notat̉ cum dicit: uenio cito/ videlicet in ſero mortis ad retribuendū. Qui cito ſe venturum aſſerit: hreui tp̄e nos innuit