ſpiritualibꝰ ſpiritualia cōparandaPropteres iam paratum eſt cōuiuium noſtrū fratres: iam cocta ſunt ōiua; et epulādi tēpꝰ aduenit. Dignū eſt eim vt anima priꝰ ſaciet̉.ꝙ hec ſine dubitationē et ſine cōparationē ſit potior. p̄ſertī cū ſcōꝝꝫ ſolempnitates/ manifeſtū ſit ad qnimas magis ꝙͣ ad corpora ꝑtincre.et que animiarū ſūt anime plꝰ acceptent; quippe naturali quadā eis cognatione cōiuincte. Quibus ꝓpteresquoqꝫ ſancti iſti cōpatiūtur aplius?ꝓpterea megis deſiderant animaꝝbona. et plus earum refectionibusdelectantur: qm̄ et ipſi ſimules nob̓fuerunt paſſibiles. qͣn̄do et ipſi peregrinationis huiꝰ et exilij miſerabiles deplorauere moleſtias; et ipſi gͣue huius corporis onus. ⁊ tumultꝰſeculi. et tēptationes experti ſunt inimici Nichil itaqꝫ dubiū qͥn gratiorcio ſit ⁊ multo acceptabilior. qua ītenditur epulis animarūꝫ ꝙͣ ſit eoque celebratur a ſecularibus curamcarnis perficientibꝰ ī deſiderijs VBerūptamen vnde nobis animaꝝpanis in terra deſerta. et loco horroris et vaſte ſolitudinis? Vnde nōbis ſub ſole ſpiritualis cibus. vbinichil eſt iuſi labor et dolor et afflictio ſpūs? Sed ſcio quis dixerit: petite et accipietis. Et illud. Si vosrum ſitis mali noſtis bona data dore filijs veſtris. quātomēgis paterpveſter de celis debit ſpiritum bonūpetentibus ſe? Nec ignoro ꝙͣ obnixe bota ac nocte ac die petieritis mendicantes dari vobis panem de celodiuum: non cum qui corpus corroborat: ſed qui confirmat cor hoīs.Nam cōuiuas quidē nō auſus ſūdicere: ſed mendici ſumus īprebendodei viuētes. Mendici inquā iacētesante ianuā regis p̄diuitꝭ vlceribuspleni; et cupiētes ſaiturari. p̄mo etſuſtentari de micis que cadūt de mēſa dn̄orū nrōꝝ. quoꝝ celebramushodie ſolēpnitatē: quoniā delicijsaffluūt. et menſurā accipiūt bonāet cōfertū et ſuꝑeffluētē. Cōfidimꝰautē: qm̄ erit qui det nob̓. Chaosenī magnū et diſtātici eſt multa nimis. īter libec̓litatē et benignitatēdei: ⁊ auari diuitꝭ crudelitatē Proptereā dedit hodie pat̓ nr̄ patrē enīmīaꝝ. potre rē neceſſe ē etiā miſeo̓rū:dedit īquā nob̓ pane de celo et cibai̓a ī habūdātia: qͦꝝ vtinā ego coquꝫ fidelis: vtinā oīa meo coqͥna vtil̓ videat̉. Siqͥdē ad p̄parāda fercula vra cōcaluit cor meū ītra me. ⁊ īmeditatioē mea ignis exarſit. illeſine dubio quē dn̄s ih̓us miſit ī terra; et voluit vehemēt̓ accēdi Nā ſpiritualē cibū ⁊ coqͥna. et ignē haberencc̄e ē ſpiritualē. ¶¶ Suꝑeſt iā vtdiſtribua q̄ p̄ꝑaui? vos at cōſideratepotiꝰ dātē dn̄m. ꝙͣ mīſtrū diſtribuētēEgo enī qͣntū ī me eſt nichil aliudſū ꝙ cōſeruꝰ veſter: qͥ vobiſcū pai̓teret in et vob̓ ſicut ip̄e dn̄s nouit. mēdico panē de celo et alimoniā vite.Propterea nec ego vob̓ ſꝫ pat̓ vr̄ipſe ē qui dat vobis panem de celoviuū: ipſe vos paſcit et opei̓bꝰ etſermonibus: etiam et carne filij ſui. qui eſt vere cibus. Nam et de operibus lego. Meus cibus eſt: vt faciam voluntatem patris mei Et de