ch 7I

¶ Dn̄ica prima aduētus dn̄i Her mo primus beati bernardi abbotꝭ de ſex circūſtoneijs aduētus dn̄i. Odie frēs Daduētus in Iiciū celebra mꝰ. cuius vtiqꝫ ſicut et ceterarū ſolēpnita rL tum nomē quidē celebre ſatis ⁊ notū eſt mūdor ſꝫ ratio noīs forte nō ita. Infelices enī filij adā omiſſis veris ⁊ ſaluta ribꝰ ſtudijs: caduca potiꝰ ⁊ trāſito rici q̄runt Quibꝰ enī aſſimilabimꝰ hoiēs generatioīs huiꝰ. aut quibꝰ cōꝑabimꝰ illos. quos videmꝰ a ter renis ⁊ tꝑalibꝰ ꝯſolationibꝰ quelli ſeꝑariqꝫ nō poſſe? Profecto ſile̓s ſūt hijs qͥ ſubmerſi ꝑiditōtur in aquis Nimiꝝ videas eos tenētes tenere. nec vlla rōne deſerere qd̓ primū oc currerit manibꝰ quicqͥd ſit illud? li cet ſit aliquid vile qd̓ ꝓdeſſe oīno nō poſſit: vt ſunt radices herbarum ceteraqꝫ ſil̓io. Nom ⁊ ſi qui ad eos forte veniāt vt ſubueniāt. nōnū q̄ ſolent app̄henſos īuoluere ſecū: ade o vt iā nec ſibi. nec illis opē ferre p̄ ualeāt Sic pereūt ī hoc mari mog no ⁊ ſpacioſo⁊ ſic pereūt miſeri du ꝑitura ſectātes. omttūt ſolida: qͥbꝰ app̄hēſis emergere ⁊ ſaluare poſſēt aīas ſuas. Neqꝫ enī de vanitate ſꝫ de veritate dicit̉: ꝯgnoſcetis eā ⁊ li bec̓bit vos/ ¶ Vos āt frēs quibꝰ tanꝙͣ ꝑuul̓ reuelat deꝰ q̄ abſcōdita ſūt a ſapientibꝰ ⁊ prudētibꝰ: circa ea q̄ vere ſalutoria ſūt ſedula cogita LIIDE UIIDD STADT BIBL.IDTHER DLE SEI I tione verſamī: diligent̓ penſate rō nem huiꝰ aduētꝰ: querētes nimiꝝ qͥs ſit qui veriat: vn̄/ quo ad quid qn̄/ et qua. Iaudebil̓ ſn̄ dubio iſta curioſitas ē. I ſalubris. Neqꝫ enī tā deuote ecc̄ia vniu̓ſa pn̄tē celebra ret aduentū: niſi lateretiij eo ineg nū aliquod ſacramētū Primū ergo cū apl̓o ſtupente ⁊ q̄mirāte in tuemī et vos quātus ſit iſte qͥ ingre dit̉. Ipſe ē enī ſcd̓m gabrielis teſti moniū altiſſimi filiꝰ: ac proin̄ coal tiſſimꝰ ip̄ē Neqꝫ enī phas eſt dei fi liū degenerē ſuſpicari: ſꝫ equal̓ fate ri ncc̄e eſt altitudīs ⁊ eiuſdē penitꝰ dignitatꝭ. Nā ⁊ principū filios pͥn cipes. ⁊ filios regū reges eſſe quis neſciat? ¶ Verūptn̄ qͥd ſibi vult ꝙ e tribꝰ ꝑſonis qͣs in ſūmo trinitate credimꝰ. ꝯfitemur ⁊ adoramꝰ. non pr̄ non ſpūs aduenit ſꝫ filiꝰ? Mini me quidē ego id factū eſſe arbitror ſn̄ cauſa. Sꝫ quis cognouit ſenſū dn̄i: aut qͥs ꝯſilioriꝰ eius fuit; Nc qꝫ enī ſn̄ altiſſimo trinitatis ꝯſilio factū ē? vt filiꝰ adueniret. ⁊ ſi ꝯſide ramꝰ exilij nr̄i cauſā. fortaſſis adu̓ tere poſſumꝰ vel ex ꝑte ꝙͣ congruū fuerit a filio nos maxīe liberari Iucifer enī ille qͥ mane oriebatur. ꝓ eo ꝙ altiſſimi ſimulitudinē vſurpare tēptauit ⁊rapinā arbitratꝰ eſt eſſe ſe equalē deo. qd̓ vtiqꝫ filij ē? p̄cipi tatus ilico corruit. qm̄ zelauit ꝓ fi lio pr̄: ⁊ oꝑe dixiſſe videtur. michi vīdictā ⁊ ego retribuā Cōtinuo vi debis ſathanā tanꝙͣ fulgur de celo cadentē Quid tu ſuꝑbis terra et ci nis? Si ſuperbiētibꝰ āgelis deꝰ nō peꝑcit: quātomagis tibi putredo et S iARece Lukzelane M40. x

ꝟmis. Nichil ille fecit. nichil oꝑa tus eſt: tātū cogitauit ſuꝑbiā: ⁊ in momēto ī ictu oculi irreꝑabiliter p̄ cipitatus eſt; quia iuxta apoſtolū in peritate non ſtetit. Fugite ſuꝑbian frēs meiꝫ quēſo multū fugite iniciū omīs peccati ſuꝑbiam. que tā velo riter ip̄m quoqꝫ ſyderibꝰ cūctis clari us micantē eterna caligine obtene brauit luciferū: que nō modo ange lū. ſed angeloꝝ primū in dyabolū cōmutauit. Vnde ⁊ protinꝰ inuidēs homī quā cōceꝑot in ſemetipō in eo peperit iniquitatē; ſuadens vt lignū vetitū guſtans. fieret ſicut deꝰ ſciēs bonū et malum. Quid enī pollice ris/ quid ꝓmittis miſer. cū filius al tiſſimi ſcientie clauē habeat⁊ ȳmo ei ip̄ē ſit clauis. claius vtiqꝫ dauid. qui dlaudit ⁊ nemo oꝑit̉ In eo ſt oēs theſauri ſapīe ⁊ ſcīe obſcōditi Tū ne eos vt hoī p̄ſtes iniq̄ fura beris? Videte qꝛ vere iuxͣ dn̄i ſn̄iaꝫ mēdax iſte eſt; ⁊ pr̄ eiꝰ Nā ⁊ men dax fuit dicēs. ſimilis ero altiſſiō? et mēdecij pr̄: cū in hoīe quoqꝫ ve nenatū ſue falſitatꝭ ſemīcriū fudit dicens/ eritis ſicut dij Tu qͦꝫ hoſi dides furē curris cū eo ¶ Aduertiſ tis frēs ꝙ ī hac nocte lectum eſt in yſuya dicēte dn̄o. Prīcipes tui īfide les. vel vt ulia trāſlatio hēt in obe diētes; ſocij furū Reuera eī pͥncipes nr̄i adam Il euci. pͥncipia nr̄e ꝓpogi nis īobediētes et ſocij futū; dū qd̓ filij dei eſt. ſerpentis ymmo dycibo li per ſerpentē ꝯſilio ſubripere temp tant. Hec diſſimulat iniuriani filij pater. Pater enī diligit filiūª. ſꝫ cō tinuo et in ipſū hominē vindictam retribuit; I aiggrauat ſuꝑ nos mo num ſuam Om̄s enim in adā pecco uimꝰ; et ī eo ſn̄iam danatiōis ccce pimꝰ oēs Quid ergo egat filiꝰ vi dens ꝓ ſe zelare preꝫ. ⁊ nulli peni tus ꝑcere creature. Ergo inqͥt occa ſiōe mei creatuc̓is ſuas pr̄ amttit? Altitudinē meā pͥmꝰ cgelꝰ effecta uit. et ppl̓m qͥ ſibi crederet habuit. ſꝫ cōtinuo pr̄ meꝰ guiter vidicauit in illuꝫ ꝑcutiens eū pariter cū oībꝰ ſuis plaga īcurabili/ caſtigatiōe cru deli Sciam qͦꝫ q̄ nichilominꝰ meo eſt ſb̓riꝑe voluit hō. ⁊ ne illi quidē miſertꝰ eſt: nec peꝑcit oculꝰ eiꝰ Nū quid de bobꝰ cura eſt deo? ¶ Du as tm̄ fecit nobiles crectuu̓s rōnis ꝑticipes. capaces btītudinis qgelū videlicꝫ atqꝫ hoīeꝫ: ſꝫ ꝓpt̓ me ꝑdi dit q̄gelos multos/ hoīes vniu̓ſos Ergo vt ſciāt qꝛ ⁊ ego diligo pr̄eꝫ ꝑ me recipiat qͦs qͦdamō ꝓpt̓ me a muſiſſe videt̉. Si ꝓpt̓ me tēpeſtas hec orta eſt ait ionas: tollite me et mittite ī mere Oēs michi inuidēt? vado ⁊ talē eis exhibebo memetip ſum: vt quiſquis īuidere voluerit. quiſquis geſtierit imitari; fiat ei e mulatio iſta in bonū. Noui tamen in affectu malicie A nequitie ange los trāſiſſe deſerrores. nec ex igno tantia aliqua ſeu īfirmitate peccaſ ſe: ideoqꝫ perire neceſſe eſt. penitere nolētes Patris enī amor et honor regis iudiciū diligit. Propter hoc etum ⁊ ipſe creauit hoīes abutio vt repleantur ex hujs loca racus et ruine iheruſalem reſtaurentur. Sci ebat enim nullam angelis viam patere redeundi. Nempe nouit

ſuꝑbiam moab ꝙ ſuꝑbꝰ eſt valde ⁊ ⁊ ſuꝑbia eiꝰ remediū pnīe non ad mittit; ac ꝑ hoc nec veniā Atuero hoīs vice nullā poſtes cōdidit crea turā: innues ex hocipſo redimēdū adhuc hoīeꝫ. qͥppe quē ſupplātauit aliena malicia; ideoqꝫ ꝓdeſſe ei p̄t caritas aliena IItaqꝫ dn̄c obſecro ꝯplaceat tibi vt eruos me; qm̄ ego infirmꝰ ſū: qm̄ de terra meo furtim ſublatꝰ ſū. ⁊ hic innocēs ī lacū miſ ſus ſum. Nō peritꝰ quidē innoces: ſꝫ ꝙͣtū ad eū qͥ me ſeduxit. īnoces aliquatenꝰ. Mēdaciū michi ꝑſuoſū eſt dn̄e. veniat veritas vt poſſit fal ſitas dep̄hendi; ⁊ cognoſcā verita tē. et veritas liberabit me: ſi tn̄ dep̄ hēſe falſitati penitꝰ abrenūciaueo̓. A cognite adheſero veritati Alioqͥn nō humana erit temptatio. nec hu manū peccatū: ſꝫ obſtinatio dyobo lica Nepe ꝑſeuerare ī malo dyabo licū eſt? ⁊ digni ſunt ꝑire cū illo. qͥ cūqꝫ in ſimilitudinē eiꝰ ꝑmanēt in pcc̄o. ¶ Ecce audiſtis frēs qͥs ſit q̄ venicit: ꝯſiderate iā vn̄ venicit. ⁊ quo Venit vtiqꝫ de corde tei pr̄is. ī vterū dirginis mr̄is: venit a ſum mo celo in inferiores partes terre. Quid ergo? Nōne ⁊ nob̓ in terra eſt ꝯuerſādū? Eſt. ſi tn̄ in ea perſti tit ille Vbi enī bene erit ſine illo? aut vbi male eſſe potei̓t cum illo Quid michi ē in celo. ⁊ a te qͥd vo luū ſuꝑ terram? Deꝰ cordis inei ⁊ pars meā deꝰ in eternū Nā ⁊ ſi a bulciuero ī medio vmbre mortis; nō timebo mala qm̄ tu mecum es. Nūc cutē vt video et ad terras et ad ipſū quoqꝫ deſcēdis infernū: nō tanꝙͣ ꝑunctus. ſꝫ tanꝙͣ inter mortu os liber: ſicut lux q̄ in tenebris lu cet. et tenebrē eā nō cōprehēderūt Un̄ nec relinqͥtur aīa in inferno nec ſāctū corpꝰ eius in terra vidit corruptionē Xp̄us enī qͥ deſcendit ipſe eſt qui aiſcēdit. vt adimpleret oīa. de quo ſcriptū eſt: qͥ ꝑtrāſijt bn̄faciēdo et ſanādo om̄s oppreſſos a dyabolo Et alibi Exultauit vt gygas ad currendā viam. a ſūmo celo egreſſio eiꝰ? I occurſus eiꝰ vſ qꝫ ad ſūmū eius Merito ꝓinde da mat aplūs dicēs Que ſurſum ſūt querite: vbi xp̄s eſt in dextera dei ſedēs Incaſſū enī loboraret erigere corda nrā: niſi collocatū in celis ſa lutꝭ nrē doceret auctorē Sed videamꝰ iam que ſequūtur. na R ſi materis quidē copioſa inuenit̉ ⁊ vberrima valde; ſed anguſtie tꝑie tantam ſermonis lōgitudinē non admittūt ¶ Cōſiderantibꝰ igitur quis veniat; magna ōnino ⁊ inef fabilis inaieſtas innotuit ¶ Suſ picientibus vnde venicit. grandis plone patuit via: ſcd̓m eius teſtiō nium qui ꝓphetico preuentus ſpi ritu. ecce inquit nomen domni ve rūt de longinquo. ¶ Porro quo venicit intuentibus. apparuit ineſti mabilis dignatio et penitus inex rogitubilis; ꝙ in carceris huiꝰ hor rorē fetorēqꝫ tāta deſcēdere digna ta ē celſitudo ¶ Iam qͥs dubitet mognū in cauſa aliquid fuiſſe. vt inaieſtas tanto de tā lōginquo iu locum tam indignū deſcēdere dig naretur? Plone magnū aliqͥd: qꝛ mīa magna?. qꝛ miſeratio multa:

qꝛ caribuscopioſa. Ad qͥd enī veniſ ſe credēdꝫ eſt?. Hoc nōqꝫ eſt qd̓ iux ta ꝓpoſitū ordine oporteat iā ꝑſcru tari. nec ſane laborādū eſt nobis in hac ꝑte: cū moīfeſte aduētꝰ eiꝰ cau ſam ⁊ verba ip̄iꝰ ⁊ oꝑo dlomēt. Ad q̄rendā qͥppe ouē cēnteſimā q̄ erraue rat. de motibꝰ ꝓperauit Et vt maī feſtiꝰ confiteātur dn̄o mīe eiꝰ. et mi cabilia eius filijs hoīm: ꝓpter nos verūt. Mira queretis dei dignatio magno dignitas hoīs ſic queſiti in qua ſi gloriari voluerit nō erit in ſipiens. Nō ꝙ aliquid videatur eſ ſe a ſeipſo: ſed ꝙ tanti eū fecerit ip̄ē qui fecit. Omnes enī diuitie. omīs gloria mūdi et quicquid ī eo concu piſcitur: minꝰ eſt ad hanc gloriā. ȳmo nec eſt aliquid in eius cōpara tione Dn̄e quid eſt homo qꝛ inag nificas eū. aut quid apponis erga eū cor tuū? ¶ Attamē velim noſſe quid ſibi voluerit ꝙ ad nos venit il le: aut quare nō megis iuimꝰ nos ad illū. Noſtra enī neceſſitas erat. Sꝫ nec cōſuetudo diuitū vt ad pau peres veniāt; nec ſi p̄ſtare voluert. Ita eſt frēs. Nos mogio ad eū ve ture dignū fuit: ſed duplex eſt īpe dimentū. Nam caligabāt oculi noſ tri ille vero lucē inhobitat iacceſſi bilē; et iacentes paralitici in graba to diuinā illā non poteramus attin gere celſitudinē. Propterea benig niſſimus ſaluator at medicus ar maꝝ ⁊ deſcendit ab altitudīe ſua claritatē ſuā infirmis oculis tem perauit. Induit ſe laterna quadā: il lo vtiqꝫ glorioſo ⁊ ab omni labe pu riſſimo corpore quod ſuſcepit. Hec eſt illa leuiſſima plane et prefulgi da nubes; ſupra quā aſcenſurū eum ꝓpheta p̄dixerat. vt deſcenderet in egiptū ¶ Tēpꝰ eſt iā ipſū quoqꝫ ꝯſiderare tꝑs qn̄ ſaluator aduenit Verit enī qd̓ I vos credimꝰ nō lo tere; nō in inicio. nō in medio tꝑis. ſꝫ in fine Nec incōgrue factū eſt. ſꝫ vere ſapient̓ diſpoſuit ſapiā. vt cū pͥmo megꝭ eēt neceſſariū. tūc pͥmo afferret auxiliū; pronos ad ingrati tudinē ade filios non ignorās. De re enī adueſperaſcebat et inclinata erat iam dies. receſſerat paulomi nus ſol iuſticie: ita vt exiguꝰ nimis ſplendor eius. aut calor eſſet in ter ris. Nam Ilux diuine noticie par ua admodū erat; et habundante ini quitate feruor reſriguerat caritatis Iam non opparebat angelus. non loquebatur propheto. ceſſabant ve lut deſperatione victi. pre nimia v tiqꝫ duricia hominū ⁊ obſtinatiōeꝫ ⁊ ego ait filius tunc dixi ecce venio Huic et alibi legimus ſcriptū. Ego ipſe qui loquebar ecce aſſū. Sic ſic dum mediū ſilenciū tenerent oīci. ⁊ nox in ſuo curſu mediū it̓ perage ret oīpotens ſermo tuus domine a regalibus ſedibus venit. Quod ⁊ apoſtolus intuens ait. Quondo ve rūt plenitudo temporis: miſit deus filiū ſuū Nimirū plenitudo ⁊ hobū da ntio temporaliū obliuionē ⁊ ino piam fecerant eternoꝝ. O portune ergo tūc aduenit eternitas quādo magꝭ tꝑalitas p̄ualebat. Nā vt ce tera ſileā: ip̄a quoqꝫ pax tꝑalis illo in tꝑe tanta fuit. vt ad vniꝰ hoīs edictū deſcriberetur vniuerſus orbis

¶¶ Hobetis ium et ꝑſonā veniē tis. ⁊ locū vtrūqꝫ. id eſt a quo ⁊ ad quē vert. cauſā quoqꝫ ⁊ tempꝰ nō ignoratis: vnū reſtat. via ſcilicet ꝑ quā venit. Et hec quoqꝫ diligēter requirēda: vt poſſimꝰ ſicut dignū eſt occurrere ei. Berūptū ſicut ad ope randū ſalutē in medio terre. ſemel venit in carne viſibilis. ita cotidie ad ſaluādas oīas ſinguloꝝ in ſpū vert et iiuſibilis; ſicut ſcriptū eſt. Spus ante faciem nr̄am xp̄s dn̄s Et vt noueris occultū eſſe hūc ſpi ritualē aduentū; in vmbra eiꝰ in quit ꝑiueniꝰ int̓ gētes. Propterea dignū eſt vt ſi non valet infirmꝰ in occurſū tanti medici ꝓcedere lōgiꝰ? ſaltē conet̉ erigere caput. I aliqua tenꝰ aſſurgere veniēti ¶ Non te o portet o hō marici trāſfretare. nō pe netrare nubes. nō trāſalpinare ncc̄e eſt; nō grandis inquā on̄dit̉ tibi vi aª vſqꝫ ad temetip̄m occurre deo tuo: ꝓpe eſt enī verbū in ore tuo et in corde tuo. Uſꝫ ad cōpuctionē cor dis/ ⁊ cōfeſſionē oris occurre: vt ſal tem execis de ſterqͥlinio miſere cōſci entie. qm̄ indignū eſt illuc auctorē puritatꝭ ītrare. Et hec quidē de eo aduētu ſūt dicta: quo ſinguloꝝ mē tes iniiſibili dignat̉ illuſtrare potē tia Libet autē ⁊ manifeſti ad uētus ꝯſiderate viā: qm̄ vie eiꝰ vie pulchre: et oēs ſemite eiꝰ pacifice Ecce inqͥt ſpōſa venit ſaliēs in mō tibꝰ: trāſiliēs colles. Venientē vi des o pulchra: ſꝫ cubātē videre ā̄te non poteras. Dixiſti enī. Indica in quē diligit aīa mea; vbi paſcas. v bi cubes. Cubās paſcit q̄gelos. in il las ꝑpetuas eternitates: quos ſaci at viſiōe eternitatꝭ ⁊ īmutabilitatꝭ ſue. Sed ne ignores te o pulchra. qm̄ mirabil̓ frā ē viſio illo ex te ꝯ fortata ē ⁊ nō poterꝭ ad eā Verūp en ecce egreſſꝰ ē de loco ſcō ſuo. ⁊ qͥ cubas paſcit agelos. ipē cepit ſicqꝫ ſanobit nos: ⁊ videbitur veniēs ⁊ paſtꝰ. qui cubas et paſcēs videri an te nō poterat. Ecce venit ſaliens in mōtibꝰ: trāſiliēs colles. Mōtes ⁊ colles prīarchas ⁊ ꝓph̓as accipe? A quēadmodū venit ſaliēs I trāſi liens. in libro generatiōis lege A brohā genuit yſaac? yſaae genuit iacob Ic. Ex hijs mōtibꝰ ꝓdijt vt īuenies radix yeſſex vn̄ iuxta ꝓphe tā egreſſa eſt virga. T exin̄ flos aſ cēdit; ſuꝑ quē reqͥeuit ſpūs ſepti for mis Qd̓ manifeſtiꝰ alio in loco ape riens idē ꝓpheta. ecce inqͥt virgo ꝯ cipiet et pariet filium I vocabitur nomē eiꝰ emānuel: qd̓ interp̄tat̉/ nobiſcū deꝰ. Que enī prius florē. ip̄m dein̄ emanuelē: et quā dixerat virgam. manifeſtiꝰ expͥmens/ ꝟgi nem noīauit. Sꝫ neceſſe eſt altiſſi mi huiꝰ ſacramēti ꝯſiderationē die i alteri reſeruare. digno enim ꝓprio ſermone materia; p̄ſertim qꝛ in lō gum iā hodiernꝰ ſermo ꝓceſſit. ¶ Sermo eiuſdē ſecūdꝰ vn̄ ſupre ij de verbis yſoye ꝓphete. Iocutꝰ eſt dn̄s ad achaꝫ dicens. Pcte tibi ſignū a domino. Ic Adiuimus ſuadentem regi a chasyſciyam prophetam/ pe tere ſignū a dn̄o. ſiue in ꝓfundū in ferniꝫ ſiue ī excelſū ſupͣ. Audiuimꝰ

rn̄ſionē eiꝰ: formā qͥdē habētē pie tatꝭ. ſꝫ nō v̓tutē Propt̓ hͦ demqꝫ ab eo qͥ ītuet̄ eor ⁊ cui cōfitet̉ hoīs eo gitatio meruit reprobari Nō petā in qͥt: ⁊ nō tēptabo dn̄m ¶ Elatꝰ e rat achaꝫ faſtigio ſolij r̓gal̓; aſtutꝰ huāne ſapiētic b̓bis Audierat ergo yſaias a dn̄o. Hade dic vulpi illi petet ſibi ſignū a dn̄o in ꝓfundū in ferni Habet enī vulpes foueā: ſꝫ in infernū quoqꝫ ſi deſcenderit. adeſt qͥ ꝯp̄hēdat ſapiētes ī aſtuciā ſuaItēqꝫ vade ait dn̄s dic volucri illi; petat ſi bi ſignū in excelſū ſupra Habet enī volucris nidūꝫ ſꝫ et ſi in celū aſcēde rit. illic ē qui ſuꝑbis reſiſtēs. ꝓprio tute calcat ſuꝑboꝝ ⁊ ſublimiū col la. Veruptamen diſſimulat ille po teſtatis excelſe/ ſeu incōprehēſibilis ꝓfunditatis. vel ſapiētie quērere ſig nū; I propterea ſignū bonitatꝭ do inui dauid dn̄s ip̄e ꝓmittit: vt quos nec poteſtas nec ſapientia terruit. alliciat ſaltē exhibitio caritatꝭ. Po teſt tn̄ in eo ꝙ ait ī ꝓfundū inferni caritas eciā ipſa qua maiorē nemo habuit. vt ī infernū quoqꝫ ꝓ amig moriendo deſcēderet nō īmerito de ſignari: vt p̄cipiatur achaꝫ vel ī ex celſū regnātꝭ expaueſcere maieſtatē. vel deſcēdētis ad inferos aplecti cari tatē. Moleſtꝰ ē ergo nō ſolū hoībꝰ ſꝫ eciā deo? quiſqͥs nec māieſtatē cō gitōt in timore; nec caritatē in amo re meditatur. Propter hoc inqͥt do bit dn̄s ip̄e vobis ſignū: in qͦ moni feſte ⁊ inaieſtas ⁊ caritas īnoteſcat ¶ Ecce virgo cōcipiet et pariet filiū? et vocabitur nomē eius emo nuel: quod interp̄tatur nobiſcū deꝰ Noli fugere adā; quio nobiſcū deꝰ Ne timeas o homo/ nec audito nō mine dei terrecris. quid nobiſcū de us: nobiſcū carnus ſimilitudine. nō biſcū vtilitate. Propter nos venit tanꝙͣ vnꝰ ex nobis: ſimilis nobis paſſibilis. Deiūqꝫ butirum ⁊ mel ī quit comedet Ac ſi dicat. Poruulꝰ erit; et veſcetur infantilibus alimē tꝭ Vt ſciat inquit reprobare malū: et eligere bonū. Eciam hic bonum et malum audis ſicut in arbore peti ta: ſicut in ligno tranſgreſſionis. ſꝫ multo melius a pͥmo adam ſecūdꝰ iſte ꝑtitur Eligens enim bonū. mo lum reprobat⁊ non ſicut ille qui di lexit moledictionē et venit ei: ⁊ no luit benedictionē ⁊ elongabitur ab eo. Nam I in eo ꝙ p̄miſit. butirū et mel comedet. aduertere poteris paruuli huiꝰ electionem: tantū aſ ſit eius gratia. vt qd̓ p̄ſtat vtcūqꝫ ſentire. digne ⁊ accōmodate ad intel ligentia ꝓferre cōcedat. ¶ Duo ſunt in lacte oīs: videlicet butirū ⁊ cuſeus. butitum pingue ⁊ humi dum: caſeus ecōtra qridus Idurꝰ Bene ergo patuulus noſter eligere nouit; qui butirum comedens. caſe um vtiqꝫ non comedit Que eſt enī centeſima oius q̄ errauit: ⁊ in pſal mo loquit̉ erraui ſicut oius que pe rijt? Vtiqꝫ genus humcnū. qd̓ be nigniſſimꝰ paſtor q̄rit: alijs ſane nō nagintanoue oubꝰ in montibus de relictis ¶ In hac igitur oue duo re peries. natura dulcē naturā bonā. et bonam valde tanꝙͣ buticū: ⁊ pec cati corruptionem vt caſeum. Vide ergo quā oportune puer nr̄ elegit:

qui naturam nrām ſine vlla peccati corruptionē ſuſcepit Nā de peccato ribꝰ legꝭ. coagulatū eſt ſicut lac cor eoꝝ; in quibꝰ vtiqꝫ puritatē lactis/ corruperat fermentū malicie/ coqgu lū iniquitatꝭ Dꝫ ⁊ opīs habet mel lis dulcedinē: habet eciā aculei pūc tionē Apis vero eſt qͥ paſcitur inter lilia. qͥ florigerā inhabitat patriā an geloꝝ: vn̄ ad ciuitatē nazcre th qd̓ interp̄tat̉ flos aduolauit. ⁊ ad ſua ue olentē ꝑ̄petue virginitatis flore aduenit. Illi īſedit; illi adheſit Hu ius apis mel ⁊ aculeū nō ignorat: qui mīam ei ⁊ iudiciū cū ꝓph̓a decā tat. Attn̄ ad nos veniēs. ſolū mel attulit. ⁊ nō aculeū. id eſt mīam et nō iudiciū; ita vt ꝑſuadentibꝰ qn̄qꝫ diſcipul̓ vt ciuitatē q̄ ſuſciꝑe eū no luit. p̄ciperet igne cōſumi: rn̄derit nō veniſſe filiū hoīs vt iudicaret. ſꝫ vt ſaluaret mūdū Nō habebat acu lcū apis nrāꝫ quodāmō depoſuerat illū. qn tāta indig patiēs mīam ex hibebat ⁊ nō iudiciū. Sꝫ nolite ſpe rare in iniqͥtate; nolite peccate in ſpe Habet enī apis nr̄a qn̄qꝫ reſumere aculeū ſuū: ⁊ acriter nimis infigere illū in medull̓ hoīm pcc̄oꝝ. qm̄ pr̄ nō iudicat quēꝙͣ: ſꝫ oē iudiciū dedit filio Nūc āt ꝑuulꝰ nr̄ butirū ⁊ mel romedit: qn̄ bonū nature huāne di uine mīe ſic ī ſemētipō vniuit vt eſ ſet hō verꝰ. I pcc̄m nō habēs: deꝰ miſei̓cors. ⁊ iudiciū nō exhibēs Ex hijs iā manifeſtū arbitror q̄nā ſit ꝟga de radice yeſſe ꝓcedēs. qͥs ped̓ flos ſuꝑ quē reqͥeſcit ſp̄s ſcūs: qm̄ ꝟ̓go dei genitrix virga ē/ flos fi liꝰ eiꝰ flos vtiqꝫ flos filiꝰ ꝟginis? flos cādidꝰ ⁊ rubicūdꝰ: electꝰ ex nu libꝰ Flos ī quē ꝓſpice̓ deſiderat age li.flos ad cuiꝰ odorē r̓uiuiſcūt mor tuiꝫ ⁊ ſicut ip̄e teſtat̉ flos. flos capi eſt ⁊ nō orti Cāpꝰ eī ſine oī huano viret aminiculo: nō ſeminatꝰ ab ali qͦ. nō defoſſꝰ ſarculo: nō īpīguatꝰ fi mo Sic oīno ſic ꝟ̓ginis aluꝰ florū itꝫ ſic īiuolato integ et caſta marie viſcec̓/ tꝙͣ paſcua cterni viroris flo rē ꝓtulere: cuiꝰ pulchritudo nō vide at corruptionē: cuiꝰ gle̓ ī ꝑpetuū nō inarceſcat ¶¶ Oꝟgo virga ſubli mis. ī ꝙͣ ſublime ticē ſcm̄ erigꝭ: vſꝫ ad ſedētē in trono. vſꝫ ad dn̄m ma ieſtatꝭ. neqꝫ id micu; qm̄ ī altū mit Cradice huīlitatꝭ O vere celeſtis plā ta? p̄cioſior cūctꝭ: ſāctior vniu̓ſis O vere lignū vite? qd̓ ſolū fuit dignū portae̓ fructū ſalutꝭ ¶ Dep̄hēſa ē iā malignē ſerpēs ꝟſutia tua: nuda ta ē plane falſitas tua Duo īpoſue ras creatori. mēdocij ⁊ iniudic infa maueras eū: ſed in vtroqꝫ cōuictus es eſſe mentitus Siquidē ab in ciō moritur cui dixeras. nequaꝙͣ morie ris: ⁊ veritas donun menet in eter num. Sed et nunc reſpōde ſi potes Quam ei arborem cuius arboris fructu inuidere potuit. qui nec hāc quidem virgam electam/ ⁊ fructum ſublimem negauit? Eterum qui ꝓ prio filio non pepercit. quomodo nō omnia ſimul cum illo donauit. Sed iā aduertiſtis in fallor. quoniam virgo regia. ipſe eſt via per quam ſaluator aduenit: pro cedens ex ipſius vtero tanꝙͣ ſpon ſus de thalamo ſuo Tenentes er go viam quam pͥore ſi meminiſtis

cepimꝰ inueſtigare ſermone. ſtudea mꝰ ⁊ nos dilectiſſimi ad ip̄m ꝑ ea aſcendere. qui ꝑ ip̄am ad nos deſcen dit; per eam peſure ī gratiā ipſius. qui ꝑ eam in nram miſeriam venit. ¶ Per te acceſſum habeamꝰ ad fi liū o benedicta inuentrix gratie. ge nitrix vite. mat̓ ſalutis: vt ꝑ te ſuſ cipiat nog. qui ꝑ te datus eſt nobis Excuſet apud ip̄m integritas tuci. culpā noſtre cortuptionis; et hunuli tas deo grata. nr̄e peniā īpetret va nitati Copioſa caritas tua nrōꝝ co operiat multitudinem peccatoꝝ; et gl̓oſa fecūditas. fecunditatē nobis ꝯfec̓it meritoꝝ Dn̄o nrā/ medictrix nra. aduocata nr̄a tuo filio nos recō cilia. tuo filio nos recōmēda? tuo fili o nos repn̄ta. Fac o bn̄dcā ꝑ gram quā īueniſti. ꝑ p̄rogatiuā quā meru iſti? ꝑ mīam quam peperiſti. vt qui mediante te fieri dignatꝰ eſt parti ceps miſerie et infirmitatis noſtre. te quoqꝫ intercedente ꝑticipes faciāt nos glorie ⁊ beatitudinis ſuc. xp̄s iheſus filiꝰ tuus dn̄s noſter; qui eſt ſuper oīa bn̄dictus in ſecula Amen. ¶ Sermo terciꝰ vnde ſupro. ⁊ de ſeptem columpnus. ⁊ aduentū dn̄i quē celebramꝰ ſi ꝑ ſonam venientꝭ intueor nō capio ex cellentiā maieſtatꝭ: ſi attendero ad quos venerit. digͣtionis magnitudi nē expaueſco Stupent certe et qge li de nouo. vidētes infra ſe quem ſu pra ſe ſemꝑ adorant: manifeſte iō et aſcendētes et deſcendētes ad filiū hoīs Si ꝯſidero ꝓpter qͥd venerit: amplector quoad poſſū ineſtimabilē latitudinē caritatis. Si modū cogi to: exaltationē aignoſco humane cō ditionis Verit ſiquidē vniuer ſitatis creat̓or et dn̄s: verit ad ho mines. venit ꝓpter hoīes: verit hō Sed diceret aliqͥs. Qūo veniſſe di citur: qui ſemꝑ vbiqꝫ fuit? Erat qui dem in mūdo. et mūdus ꝑ ip̄m fac tus eſt; et mūdus eū non cognouit Nō ergo venit qͥ aberat: ſꝫ apparu it qͥ latebat. Vn̄ et humanā in qua agnoſceretur induit formā? qui ni mirū in diuina lucē habitat inacceſ ſibilē. Nec ſane ingloriū inaieſtati apparere in ſimilitudine ſua quā fece rat ab īicio. nec iudignū deo/ a qui bꝰ uꝫ ſubſtātia ſuo nō poterat agnoſ ci. inj ymogine exhiberi: vt qͥ fecerat honunē ad ymogine ⁊ ſimilitudine ſuam. ip̄ hominibꝰ innoteſceret fac tus homo Huiꝰ ergo aduentꝰ tante inaieſtatis. tante humilitatꝭ. tante caritatis. tanie eciā glorificati orus nr̄e; ab vniuerſa ecc̄io ſemel ī anno ſolemptus memoria celebrat̉ Dꝫ vtinā ita ſemel egeretur vt ſem per: id quippe dignꝰ. Quante enī inſanie eſt. vt poſt tanti regis aduē tū/ alijs qͥbuſlibet negocijs/ hoīes velint ſeu audeat occupari; ⁊ nō mo glomiſſis oībꝰ. ſoli eiꝰ cultui vacet: nec in eiꝰ pn̄tic cuiuſꝙͣ meminerint ceteroꝝ Sed non oīm eſt qd̓ ait ꝓ pheta. memoriā habundantie ſuaui tatis tue cructobūt: ſiquidē nec oēs hec memoria paſcit. Sone nemo qd̓ nō guſtauit ſꝫ neqꝫ qd̓ tm̄ guſta uit eructat Ructꝰ qͥppe nō niſi de ple nitudīe ⁊ ſacietate ꝓcedit. Propte req̄ qͦꝝ ſclurꝭ ē mes ⁊ vita. memori am hac et ſi celebrat nō c̓ructat: ſn̄

deuotione ⁊ affectione dies iſtos a rida quadā ꝯſuetudinē obſeruantes ¶ Seniqꝫ quod dūpnabilius eſt. ipā quoqꝫ īeſtimabilis huiꝰ dignati ons mēmoris datur in occaſioēm carnis. vt videas eos tanta ſollici tudine diebꝰ iſtis veſtiū gl̓um. cibo rū parare delicias. ac ſi hec ⁊ hmōi quecat in ſua natītate xpūs: ⁊ ibi ſuſcipiatur dignius/ vbi hec accura tius exhibētur. Sed ipſū audi dicē tē. Suꝑbo oculo ⁊ īſaiciabili corde cū hoc nō edebā. Quid tanta ombi tione veſtes paras in natale meū? Deteſtor ego ſuꝑbia; non aplector Quid tanta ſollicitudīe ciboꝝ copi as reponis intēpus illud? Dapno egs carnis delicias; non accepto. Plans inſaciabilis es corde tanta parās/ ⁊ ex tam longo. nam corꝑi vtiqꝫ ⁊ pauciorā ſufficerent: ⁊ q̄ poſ ſent oportunius īueniri. Celebras ergo aduētū meū: lobijs me hono ras. eor autem tuū longe eſt a me Nō me colisIſꝫ deus tuus venter eſt: ⁊ gloria in cōfuſione tibi. Infe lix oīno qui voluptatē corꝑis/ I ſe cularis gle̓ colit vanitatē: btūs au tē ppl̓u̓s cuiꝰ dn̄s deus eiꝰ. Frēs nō lite vos emulari in malignatibꝫ: ne qꝫ zelaueritꝭ faciētes iniqͥtatē Intel ligite mogꝭ in nouiſſima eoꝝ: ⁊ cō patimī cis ex aīmo; Iorate ꝓ eis qui p̄occupati ſunt in delictis. Hec enī faciūt miſeri; quia ignorontiam dei hobent. Nam ſi cognouiſſent: nunꝙͣ dn̄m glor: e tanta aduerſum ſe inſanis prouocaret. Nos autem dilectiſſimi excuſatioēm de ignoran tia non habemus. Plone noſti eū quiſqͥs hic es: ⁊ ſi dixeris quia nō noui cum. eris ſinulis ſecularibus mendox. Deniqꝫ ſi eū non noſti qͥs te huc adduxit. aut quomō huc ve niſtiꝰ Alioqͥn quando tibi perſuaderi poſſet caroꝝ affectibꝰ. corporis vo luptatibus. ſeculi vanitatibus ſpon te obrenuciare. ⁊ iactare cogitatum tuū in domino. I omnem ſollicitudi nem tuam in eum proicere. de quo nichil bene ymo tam male conſcien tia teſte merueras? Quis tibi īqua perſuadere id poſſet. ſi neſcires qui a bonus dominꝰ ſperantibus in ſe. anime querenti ipſum. niſi cogno uuiſſes ⁊ tu. quia ſuauis eſt dominꝰ ⁊ mitis. ⁊ multe muſericordie ⁊ ve rax? Hec autem vnde noſti: niſi qꝛ non ſolum ad te. ſed eaam in te ve nit? ¶ Triplitem enim eius ad uētū nouimus. ad hoīes. in hoīes. ꝯtra hoīes. Ad hoīes quidē indiffe reter: nō aūt ita in hoīes. aut ꝯtra hoīes. Sed qꝛ pͥmus ⁊ tercius nō ti ſūt vtpote manifeſti: de ſecūdo qui ſpiritalis ⁊ occultꝰ eſt: ipſū audi di cetē. Si qͥs diligit me. ſermonē me um ſeruabit; ⁊ pater meus diliget eu; ⁊ ad eū veniemꝰ. et māſionē q pud cū faciemꝰ. Btūs apud quem māſionē facies dn̄e ih̓u. Gtūs ī quo ſapīa edificat ſibi domū. excidēs ca lūpnas ſeptē: btā aīa q̄ ſedes eſt ſa piētie. Quenā ē illaꝰ Aīa vtiqꝫ iuſ ti. Mei̓to planc: qꝛ iuſticia ⁊ iudiciū p̄ꝑatio ſedis tue. Quis in nobis eſt frēs: qͥ deſiderat in aīa ſuo ſedē ꝑore xpoº Ecce qnā illi ſerica/ q̄ tapecia: qd̓ puluinar oꝑtet p̄ꝑari. Iuſticiā in qͦt ⁊ iudiciū p̄ꝑatio ſedis tue. Iuſticia

virtꝰ ē: qd̓ ſuū eſt vnicuiqꝫ tribuēs Tribue ergo tribꝰ q̄ ſua ſūt: redde ſuperiori. redde inferiori. redde equa li cuiqꝫ quod debes. et digne cele bras aduentū xp̄i: parans ei in iuſ ticia ſedem ſuā. Redde inquā reuere tiā prelato et obedientiā: quaꝝ al tera cordis. altera corꝑis eſt. Nec enī ſufficit exteriꝰ obtēperare maio ribꝰ nr̄is: niſi ex intimo cordis af fectu ſublimiter ſentiamꝰ de eis Ꝙ ⁊ ſi tā manifeſte īnotuerit indigna alicuiꝰ p̄lati vita. vt nichil oīno ex cuſationis nichil diſſimulatiōis ad muittat: ꝓpter eū tn̄ a quo eſt omīs ptōs. ipſum quē modo talem noui mus. excelſū reputare debemꝰ: nō pn̄tibus ꝑſone meritis. ſꝫ ordinati om diuine Adignitati ip̄iꝰ officij deferētes ¶ Sic ⁊ frībꝰ nr̄is inter quos viuimꝰ ipo iure fr̄nitatꝭ ⁊ ſoci etatꝭ humane. ꝯſilij ſumꝰ ⁊ auxilij debitores. Hec enī volumꝰ vt ipſi nobis impendunt; conſiliū quo eru diatur ignorantia nr̄a?: auxiliū quo uiuetur infirmitas nrā. Sed forte exit inter vos qui tacitus reſponde at dicens. Qd̓ ego ꝯſiliū debo fra tri. cui nec vnū quidē dicere verbū phas eſt abſꝫ licentia; Qd̓ auxiliū impenderē: cū ne minimū aliquod agere liceat obſꝫ obediētia? Ad que ego. Nō deerit certe qd̓ facias: tā tūmodo caritas fraterna nō deſit. Nullū eſſe meliꝰ ꝯſiliū arbitror. ꝙͣ ſi exēplo tuo fratrem docere ſtudeas q̄ oporteat. que nō oporteat fieri? prouocās eū ad meliorā; ⁊ cōſulēs ci nō verbo neqꝫ lingua/ ſꝫ opere et peritate. An pero ptiliꝰ aut efficaci us auxiliū aliqd̓ eſt. ꝙͣ vt oreo de uote ꝓ eo. vt non diſſimules redar guere culpas eiꝰ⁊ vt nō modo nul lū ei offendiculū ponos. ſꝫ ſollicitꝰ ſis quantū preuales tanꝙͣ angelꝰ pacis de regno dei ſcādalo tollere. ⁊ occaſiones ſcādaloꝝ penitus remo uere? Si talē frī ꝯſiliariū ⁊ auxili ariū exhibes. reddis ei qd̓ debes: nec hebet vn̄ cauſetur ¶ Porro ſi cui forte p̄latus es? huic ſn̄ dubio teneris debitor ſollicitudinis q̄plio ris. Exigit ⁊ ip̄e a te cuſtodiā ⁊ diſ ciplina Cuſtodiā quidē. vt poſſit ca uere pcc̄m: diſciplinā vero. vt quod munꝰ cauit. mīme meneat impuni tū ¶ Ꝙ ⁊ ſi nemī fr̄m p̄eſſe vide ris. hobes tn̄ ſub te cui cuſtodiam hāc ⁊ diſciplina oporteat exhiberi dico aūt corpꝰ tuū. quod ſn̄ dubio regendū accepit ſpūs tuus. debes ei cuſtodiā. vt nō tegnet ī eo pccm̄. nec mēbra ciꝰ arma fiaint iuiqͥtati debes et diſciplinā vt dignos faci at pn̄ie fructus. caſtigatū ⁊ ſubditū ſeruituti ¶ Iōge tn̄ grauiori et pe riculoſiori debito tenetur aſtricti; qͥ pro multis aīabꝰ reddituri ſūt rati onē. Quid ego infelix quo mē ver tam. ſi tantū thezauꝝ/ tā precioſū depoſitū iſtud. qd̓ ſibi xp̄ūs ſanguīe ꝓprio p̄cioſius iudicauit. contigerit negligentiꝰ cuſtodire? Si ſtillantē in cruce dn̄i ſanguinē collegiſſem; eſſetqꝫ repoſitꝰ penes me in vaſe vi treo. qd̓ ⁊ portari ſepiꝰ oporteret. quid anmūi habiturus eſſem in diſ crimine tanto; Et certe id ſeruādū accepi? pro quo mercator non iuſi piens. ipſa vtiqꝫ ſapiētia ſanguinē

illū dedit. Sꝫ ⁊ habeo theſaurū iſ tū in vaſis fictilibꝰ: ⁊ qͥbꝰ multo plu ra ꝙ vaſis vitreis īminere ꝑiculo vi dentur. Accedit ſane ad ſollicitudi nis cumulū I pondꝰ timoris; ꝙ cū l meā ⁊ proximi cōſcientiā ſeruare noce ſit. neutra michi ſatis ē nota? vtraqꝫ abiſſus iꝑſcrutabilis. ꝑtra qꝫ michi nox eſt: ⁊ nichilominꝰ exi gitur a me vtriuſqꝫ cuſtodia: ⁊ do inetur. cuſtos qͥd de nocte. cuſtos qͥd de nocte Non eſt in dicere cū cayn. nūqͥd cuſtos fratris mei ſū ego. ſed eſt fateri huīliter cū ꝓpheta; niſi do mnꝰ cuſtodiei̓t ciuitatē. fruſtra vigi lat qui cuſtodit eam. In eo tomen excuſabilis ego videor: ſi vt p̄dixi debitō exihbeo cuſtodiā parit̓ et diſ ciplina Ꝙ ſi priora quoqꝫ quatuor nō de fuerit. dico ctē erga prela tos reuerentiā ⁊ obedientia. conſili um ⁊ auxiliū erga frēs: qd̓ ad iuſ tiā ꝑtinet. non imparatō ſedē īueni et ſapiētia Et fortaſſis hec videon tur ſex colūpne quas excidit in do mo quam edificauit ſibi: ⁊ ſeptima quoqꝫ querenda eſt. ſi forte ⁊ eā no bignotā facere ip̄a dignet̉ ¶ Ꝙ vero ꝓhibet ſicut ſex in iuſticio. ſepti ma quoqꝫ ītelligi in iudicio? Neqꝫ enī iuſticiā ſola? ſꝫ iuſticio inquit iudiciū preparatio ſedis tue. Deni qꝫ ſi prelatis Lequalibus ⁊ inferio ribus reddimus qd̓ oportet. nichil ne accipiet deus? Ac ei plene qd̓ debet. nemo retribuere poteſt; ꝙ tā copioſe cumulauerit ſuper nos miſe ricordiā ſuā. ꝙ tā multa deliquera mus ei. ꝙ tam fragiles ⁊ nichil ſu mus: ꝙ tam plenus ⁊ ſufficiens il le ſibi: ⁊ bonoꝝ oīm noſtroꝝ non egens. Audiui tamen ip̄m dicentē ei cui īcerta ⁊ occulta ſapientie ſue reuelauit; qꝛ honor regis iudiciū di ligit Nichil qd̓ in ſe eſt a nobis exi git qplius. tm̄ dicamꝰ iniqͥtates. ⁊ iuſtificabit nos gratis: vt gracio cō mendetur. Viligit enī aīam. que in cōſpectū eius ⁊ ſine intermuſſiōe cōſiderat. ⁊ ſine diſſimulatione diju dicat ſeipſā; idqꝫ iudiciū a nobis nō niſi ꝓpter nos exigit: qꝛ ſi noſmet ipſos iudicauerimꝰ nō vtiqꝫ iudica bimur. Propterea ſapiens veretur oīa oꝑa ſua: ſcrutatur diſcutit. dijn dicat vnuuerſa. Honorūt qͥppe veri tatē: qui ſe ⁊ ſuc omnis in eo ſtatu quo veritas habet. Icignoſcit vera titer. ⁊ huīliter confitetur. Audi te niqꝫ maīfeſtiꝰ iudiciū a te exigi ptꝰ iuſticiā. Cū feceritis inquit oīa que p̄cepta ſunt vobis; dicite ſerui inuti les ſumꝰ. Hec plone qd̓ in hoīe eſt digna ſedis p̄ꝑatio dn̄o moneſtatis vt et iuſticie mādata ſtudeat obẜuo re: ⁊ ſꝑ ſeſe īdignū ⁊ īutilē arbitret̉ ¶ Sermo quartus. de duplici ad uentu et de penius argentatis. d Ignū eſt frēs vt tota deuotio ne dn̄i celebrētis aduētū: de lectati tāta ꝯſolatione. ſtupefacti tā ta dignatōe. inflōmati tāto dilecti one Nec veo̓ ſolū rogitetis cū quo veīt q̄rere ⁊ ſaluū face̓ qd̓ periecit. ſꝫ ⁊ illū nichilominꝰ qͦ veniet. l aſ ſumet nos ad ſeipſū Vtinā c̓ca hos duos aduētꝰ iugi meditatiōe ꝟſemi ni⁊ ruminātes in cordibꝰ vr̄is qnͣtū in pͥmo p̄ſtiterit; quātū ꝓmiſerit in ſecūdo. Vtinō certe dormiatis inter

medios cleros Hec enī ſūt duo bra chia ſpōſi⁊ int̓ que ſpōſa dormuēs aiebat Leua eius ſub capite meo: et dextera illiꝰ amplexabitur me Nā in ſiniſtra ſiquidē eius ſicut alibi le gimus. diuicie A gloria; in dextera lōgiturnitas vite ¶ In ſiniſtra in quit eꝰ diuicie ⁊ gl̓ei. Filij adam ge nus auarū ⁊ ambitioſū audite. Ꝙ vobis cū terrenus diuicijs ⁊ glorio tꝑali. que nec vere nec veſtre ſunt? Argentū I aurū nonne terra eſt ru bea et alba? quam ſolus hominū er ror facit aut magis reputat precio ſam? De iūqꝫ ſi veſtra ſunt hec: tol lite ea vobiſcū Sꝫ homo cū interie rit nō ſumet oīa: ncqꝫ deſcendet cū eo gl̓ci eiꝰ. Vere gͦ diuicie nō opes ſūt ſꝫ virtutes: quas ſecū ꝯſcīa por tat. vt īperpetuū diues ficit/ ¶ De gl̓a quoqꝫ dicit apoſtolus. Gloria nrā hec eſt: teſtimoniū ꝯſcīe noſtre Hec ē vtiqꝫ vera gl̓e? que eſt a ſpū peritatis. Ipſe enī ſpūs teſtimoniū ꝑhibet ſpiritui nr̄o? ꝙ filij dei ſumꝰ Gloria vo quā ab iuice accipiūit/ qͥ gl̓um que eſt qͥ ſolo deo nō requirūt vana eſt: qm̄ vani filij hominū Inſi piens tu/ qui merces congregas in ſaccū pertuſū: qui theſaurū tuum alieno in ore cōſtituis: ignorans ꝙ archa iſta non clauditur. nec ſeras habet. Quanto melius ſapiūt qui theſaurū ſuū ipſi ſibi ſeruant; alijs non commuttunt. Berum nunquid ſemper ſeruabunt? Nunquid ſemꝑ abſcondent? Seiuet cū manifeſto erunt abſcondita cordis; qui vero fuerint oſtentata non comparebūt Huic eſt ꝙ veniēte domino. fatuoꝝ ꝟginū lāpades extinguūtur. et q̄ re ceperūt merdecē ſuā ob hoībꝰ/ ⁊ do muno neſciūtur. Propterea dico vo bis kmni: vtile eſt abſcōdere. mogis ꝙͣ oſtentare ſiquid habemꝰ boni: ſi cut ⁊ mendici cu elemoſina petunt. non precioſas veſtes oſtendunt. ſed ſeminuda membro/ aut vlcera ſi ha buerint; vt qidius ad mīam vidētis animꝰ inclinet̉. Quā regulā publi canꝰ ille ſeruauit/ multo meliꝰ pha rizeo: ⁊ iō deſcēdᵗ iuſtificatꝰ ob illo id ē pͦ illo/ ¶ Tꝑs eſt frēs: vt iu diciū īcipiat a domo dei. Quis vero finis eoꝝ qui nō obediūt euāo? Qd̓ iudiciū hijs qͥ in hͦ iudicio nō reſur gutꝰ Quicūqꝫ ei iudicat̓̉ diſſimulāt eo iudicio qd̓ nūc eſt. in quo pͥnceps huiꝰ mūdi eict̉ foras: iudicē expec tent vel inegistimeant. quo cū īp̄o principe ſuo foras eijcientur et ipſi Nos aūt ſi perfecte iudicamur nūc. ſecuri ſaluatorē expectemꝰ dominū nr̄m iheſū xp̄ꝫ: qͥ reformabit corpꝰ huīlitatis noſtre. cōfiguratū corpori claritatis ſue Tūc fulgebūt iuſti: ita vt videri poſſint docti pariter ⁊ īdocti. Fulgebūt eī ſicut ſol in regno patris eorū. Erit erum claritas ſo lis ſeptēpliciter; id eſt ſicut lux ſep tē dieꝝ/ ¶ Adueniēs eī ſaluator re formabit corpus huīlitatis noſtre. configuratū corpori claritatis ſue: ſi tamē prius fuerit cor reformatū. ⁊ configuratū huīlitati cordis ipſius Propt̓ qd̓ ⁊ dicebat. Diſcite a me qꝛ mutis ſū ⁊ huilis corde Cōſidera ſaine in hijs verbis qm̄ humilitas duplex e? altera cognitiōis. altera affcionis q̄ hic dicit̉ cordis Priore

cignoſcimꝰ qm̄ nichil ſumꝰ: hāc diſ cimꝰ a nobiſip̄is. I ab īfirmitate ꝓ pria. Poſteriore calcamꝰ glum mu diꝫ ⁊ hac ab illo diſcimꝰ/ qͥ exinatu uit ſemetip̄ꝫ formā ſerui accipiēs. qui etiā queſitus in regem fugit: q̄ ſitus ad tāta ꝓbra. ⁊ ignonunioſū ſignū crucis/ ſponte obtulit ſemetip ſum Suit ergo ſi dormire veli mꝰ inter medios tleros. id eſt duos aduentꝰ/ pene nr̄e deargentate; vt illā ſcilicet virtutū formā teneamꝰ. quā I verbo I exēplo cōmendauit inituui. xp̄s pn̄s in carne In argento ſiqui dem nō incōgrue intelligitur huma nitas eius; ſicut in auro diuinitas Omnus itaqꝫ virtꝰ nr̄a. tam longe eſt q̄ virtute vera. ꝙͣ longe eſt ab ea forma; ⁊ oīs pena nr̄a ad nichilum valet: ſi non fuerit deargentato/ Magna quedā pēna eſt pauꝑtas: qua tā cito volatur in regnū celoꝝ. Na in alijs virtutibꝰ que ſequtur. ꝓmiſſio futurs temꝑe indicat̉. pau pertati nō tam promittitur ꝙͣ datur Vnde ⁊ in pn̄ti temꝑe enūciatū eſt. qm̄ ip̄oꝝ eſt regnū celoꝝ: cū in cete ris dicatur. hereditabūt. conſolabū tur et ſimilio. ¶ Videmꝰ autē pau peres aliquos/ qui ſi verā haberent pauꝑtatem. nō adeo puſillanimes uiuenirētur. et triſtes; vtpote reges ⁊ regeꝫ celi. Sꝫ hij ſunt qui paupe res eſſe volūt. eo tn̄ pacto vt nichil eis deſit; ⁊ ſic diligūt pauꝑtatē. vt nullā inopia paciantur ¶ Sunt et alij mites: ſꝫ ꝙͣdiū nichil dicitur vel cgitur niſi ꝓ eoꝝ arbitrio Patebit autē ꝙͣ longe ſint a verai māſuetudi neꝫ ſi leuis oricitur occaſio. Hec au tem māſuetudo qūo hereditabit. q̄ anͣ hereditatē deflectitur vel deficit? ¶ Alios quoqꝫ lugētes video: ſed ſi de corde ꝓcederet ille lacrime. nō ita facile ilico ſoluerētur in riſū Nūc aūt cū habūdantiꝰ ocioſa ⁊ ſcurrilia perba ꝓfluant ꝙ prius lacrime. la crimas huiuſmodi de hijs eſſe non cirbitror. quibꝰ cōſolatio diuina ꝓ mittitur: qn̄quidem poſt illas tam facile cōſolatio vilis admittitur Alij tam vehementer contra alioꝝ delicta zelantur. vt videri poſſent e ſurire ⁊ ſitire iuſticiā. ſi eſſet apud e os de ſuis quoqꝫ peccatis ⁊ idē iudi cium: ſꝫ nūc pondꝰ ⁊ pondꝰ vtrūqꝫ eſt abhominatio apud deū Nam ꝯ tra alios tā impudēter ꝙͣ īmaniter eſtuant: ſeipōs tam inſipienter ꝙͣ in utilit̓ palpant ¶ Sunt alij miſeri cordes de hijs q̄ ad ip̄os nō ꝑtinet. qui ſcādalizātur ſi nō datur oībꝰ ha budanter; ſic tn̄ vt ip̄i ne ī modico quidē gͣuent̉. Ꝙ ſi miſericordes eſ ſent: de ſuo facere deberet mīam. ſi nō poſſūt de terrena ſubſtātici. de vo lūtate bona duiret hijs qͥ cōtra eos forte peccare viderēt̉ indulgētiā: de rēt dulce ſignū. ꝟbū bonū qd̓ ē ſuꝑ datū optimū. vt eoꝝ mētes ad peni tētiā ꝓuocaret Deniqꝫ et hijs et or bꝰ quos ī pcc̄o eē cognoſceret; ꝯpaſ ſione īpenderet. ⁊ orationē. Alioqn̄ mīa illoꝝ nulla ēt ⁊ mīam ꝯſequēt̉ nullā ¶ Itē ſt̓ qͥ pcc̄a ſua ſic ꝯfitēt̉. vt videri poſſēt ex deſiderio mūdādi cordis id age̓: oīa eī ī ꝯfeſſioē lauā t̉; niſi ꝙ ec q̄ ip̄i ſpōte dicūt alijs/ ab alijs paciēt̓ audie̓ nō poſſūt Que ſi ve̓ mūdari deſideraret. vt vidētur.

nō irritatentur: ſꝫ haberēt ī eis gra tiā. qui ſuas illis maculas demōſtra rent/ ¶ Sūt ⁊ alij qͥ ſi viderīt quē pia vel leuiter ſcandalizatū. valde ſol liciti ſunt qūo eū in pace teducere poſ ſint: ⁊ vidētur pacifici? niſi ꝙ eoꝝ ꝯ motio/ ſi forte quid contra eos fac tum dictūve videbitur. tardius vni uerſis/ difficiliuſqꝫ potei̓t ſedari Qui nimirū ſi vere pacem diligerēt: haut dubiū qͥn eā quererēt ſibijpſis Deargentemꝰ igit̉ pēnas noſtras in xp̄i ꝯuerſatiōe: ſicut et mortires ſancti lauerūt ſtolas ſuas in eiꝰ paſ ſioē Imuitemur gͦ quoad poſſuꝰ eūꝫ qui ſic dilexit pauꝑtatem. vt ꝙͣuis iu manibꝰ eius eſſent fines terre tn̄ non habuerit vbi reclinoret caput: ita vt diſcipulos adherētes ei/ lega mus famē cōpulſos ſpicas manibꝰ ꝯfricaſſe/ cū ꝑ ſcita trāſirēt. quiqꝫ tꝙͣ oius ad occiſionē ductꝰ ē. ⁊ ſicut ag nꝰ vorā condēte ſe obmutuit. ⁊ nō q peruit os ſuū: quē ⁊ ſuꝑ lozarū ⁊ ſu per ciuitatē fleuiſſe. ⁊ ī orationibꝰ ꝑ noctaſſe legiꝰ. riſiſſe vero aut iocaſ ſe nuſꝙͣ. qͥ ſic eſuriuit iuſticiā. vt cū ꝓpͥa nō hoberet. tātā ꝓ peccatꝭ nr̄is a ſemetipſo exegit ſatiſfactionē. vn̄ in cruce nichil aliud ꝙͣ iuſticiā ſitie bat; qͥ ꝓ īinuris mori nō dubitauit. ⁊ orquit ꝓ crucifixoribꝰ ſuis: qͥ pec catū nō fecit. et īpoſita ſibi ab alijs patiēter audiuit: qͥ ꝓ tecōciliādis ſi bi peccatoribꝰ tāta ſuſtinuit Sermo quintus de triplici aduē tu. et de triplici īnoucitione Iximꝰ nuꝑ hijs qͥ deargētaue rut pēnas ſuas dormiendum inter medios deros. duos ſignan tes aduētus: ſed vbi ſit dormiendū non diximꝰ Terciꝰ eī quidā aduen tꝰ eſt meliꝰ inter illos: in quo delee tabilit̓ dormiūt. qui eū nouerūt. Il li eī duo manifeſti ſūt: ſꝫ nō iſte. In priore quidē in terris viſus. ⁊ cū ho minibꝰ ꝯuerſatꝰ eſt: qn̄ ſicut ip̄ē teſ tatur. ⁊ viderūt et oderunt In poſte riore vero videbit omnis caro ſalu tare dei nr̄i: ⁊ videbūt in quem trāſ fixerūt. Medius occultꝰ eſt: in quo ſoli eū in ſeip̄is vident electi. ⁊ ſal ue fiūt aīe eoꝝ/ ¶ In pͥmo ergo ve nit in carne ⁊ infirmitate: in hoc medio in ſpū ⁊ v̓tute; in vltimo in gloria ⁊ maieſtate Per nirtutē enī ꝑuenit̉ ad gl̓um: quia dn̄s ꝟtutū ip̄ē eſt rex glorie. Et itē alibi ait idē ꝓph̓a: vt viderem ꝟtutē tuā ⁊ glo riā tuā/ ¶ Aduentꝰ ſiquidē iſte me diuo via quedā eſt: ꝑ quā a primo ꝑueniat̉ ad vltimū. In primo xp̄s fuit redēptio noſtra: ī vltimo appo rebit vita noſtra. in iſto vt dormio mus inter medios cleros. requies eſt ⁊ cōſolatio nrā Sꝫ ne qui forte ī uēticia videantur. q̄ de hͦ medio ad uētu diximꝰ: ip̄ꝫ audite Di qͦs inqͥt diligit me ẜmoēs meos ẜuobit. ⁊ pr̄ meꝰ diliget eū: ⁊ ad eū venieꝰ Sꝫ qͥd eſt qͥ diligit me ſermoēo me os ẜuabit? Legiꝰ eī alibi qͥ timet de ū faciet bona: ſꝫ plꝰ aliqͥd dictū ſen tio de diligēte. qꝛ ẜmoēs meos ẜua bit Vbi gͦ ſeruādi ſtHaūt dubui qͥn ī corde: ſicut ait ꝓph̓a In corde meo abſcondi eloquia tua: vt non per cem tibi. Sed quomodo in corde ſeruondi? An ſufficit ſola eos ſerua re memoria? Atuero ſic ſeruanti

dicit apoſtolꝰ: qm̄ ſciētici inflat. De niqꝫ ⁊ memoriā facile delet obliui o. Serua ſic ſermonē dei; qūo meli us ſeruare poteris cibū corporis tui Nā ille panis viuꝰ eſt: ⁊cibꝰ men tis eſt Panis terrenꝰ dū in archa ē. p̄t a fure colli. p̄t a mure corrodi p̄t vetuſtate corrupi. Ibi po̓ comē deris illū: qͥd hoꝝꝫ times? Hoc mō cuſtodi ꝟ̓bū deitbtī enī qͥ cuſtodiūt illud. Ergo traijciat̉ in viſcera que dā aīe tue. trāſeat in affectiones tu as. et in mores tuos; romede bonū ⁊ delectobitur in craſſitudine aīa tu a. Ne obliuiſcaris comedere panē tuū/ ne oreſcat eor tuū: ſed adipe et puīguedine replecitur aīa tua. Si ſic ꝟbū dei ſeruaueris: haud dubiū qͥn ab eo ſerueris. ¶ Beniet enī ad te filius cū patre: veniet ꝓph̓a magnꝰ qui renouabit ihrlm; et ille noua faciet ōnia. Hoc enī facit hic aduētus: vt ſicut portauimꝰ ymci ginē terrem. ſic ⁊ portemꝰ ymagi nem celeſtis. Sicut fuit vetus qdā effuſꝰ ꝑ totū hoīem ⁊ totū occupa uit ⁊ita mō totū obtineat xpūs/ qͥ dotū creauit. totū redemit. totum ⁊ glorificabit: qͥqꝫ totū hoīem ſaluū fecit ī ſabbato Erat in nobis ali quādo vetꝰ hō p̄uaricator ille: erat in nobis tā in manu. ꝙͣ in ore ⁊ in corde. In menu dupliciter ꝑ facinꝰ I flagiciū: in ore ſinulit̓ ꝑ arrogā tia I detractionē: un corde quoqꝫ ꝑ deſideris carnis/ et deſideris glie̓ tē poralis. Nūc eūt ſi qͣ noua crecitu ra in xp̄o vetera trāſierūt; ⁊ cōtra fa cinꝰ in manu/ īnocentia. ꝯtra flegi aiū/ cōtinentis eſt: in ore cōtra arro gantiā/ verbū cōfeſſionis: cōtra de tractionē/ Vbū edificatiōis: vt rece dunt vetera de ore vr̄o. In corde ve ro cōtra carnis deſideris/ caritas: huīlitas cōtra gl̓um tꝑalē. Et vide ſi non in hijs tribꝰ xp̄m dei verbū recipiāt ſinguli clectorū: quibꝰ dic tū eſt. Pone me ſignaculū ſuꝑ bra chiū tuū: ſignaculū ſuꝑ cor tuū Et alibi. Prope eſt verbū in ore tuo. ⁊ in corde tuo. ¶ Sermo ſextus de aduētu dn̄i. I cartus reſurtectione. ¶¶ ¶Olo voo ſrēs nō ignoree̓ tꝑs viſitatioīs vr̄e: ſꝫ ne illud qͥdē qd̓ hoc tꝑe viſitetur in vobis. Ani mabꝰ enī hoc tēpus eſt/ nō corꝑibꝰ aſſignatū: ꝙ videlicet longe digni or cinima corpore. priorē ſollicitudi nem ſibi noturali vendicet dignita te. Sed et prior reparanda eſt; quā conſtat corruiſſe priorem Anima ſi quidem corrupta in culpā: fecit vt corpus quoqꝫ corrūperetur in penē ¶ Ocniqꝫ ſi xpriſti membra vo lumus inueniri ſequendū eſt nobis ſine dubio caput noſtrū: vt videli cet prima nobis reparādorū animo rum ſit ſollicitudo. pro qͥbus ipſe iā venit. I quarū pͥus mederi ſtuduit torruptioni. Corporis vero curam ei magis tempori reſeruemꝰ. et dif feramus in illū diē. quo reformandi corporis gracia eſt venturus: ſicut meminit apoſtolus dicens. Saluci torē expectomꝰ dn̄m nr̄m iheſū criſ tū: qͥ reformobit corpꝰ huīlitatis nrē. cōfiguratū corpori cloritatis ſue ¶ In pͥori ſiqͥdē aduētu tāꝙͣ preco. vel megꝭ de̓ p̄to ip̄iꝰ ioh̓es baptiſ ta dlamat. Ecce inqͥens agnꝰ dei

dollit pcc̄a mūdi Nō dicit morbos corꝑis. nō moleſtias carnis: ſꝫ pec catū qd̓ ē morbꝰ aīe ⁊ corrupīo mē tis Ecce qͥ tollit pcc̄a mūdi Vn̄? Vtiqꝫ a monu. ab oculo. ⁊ collo; de mū eciā a carne ip̄a. cui alciꝰ infixū ē Tollit pcc̄m e manibꝰ ꝯmiſſa pec cata delēs: tollit ab oculo purgās cordis intētionē. tollit a collo vio lētā remouēs dn̄ationē: ſicut ſcrip tū ē Sceptrū excictoris eiꝰ ſuꝑaſti ſicut ī die madyan Itēqꝫ Cōputreſ cet iugū a facie olei. Et oplūs loqͥ tur dicēs Vt nō regnet pcc̄m̄ ī vr̄o mortali corꝑe Siqͥdē alio ī loro a it idē apl̓u̓s. Scio inqͥt ꝙ nō eſt in me bonū: hoc ē ī carne mea Et a libi Infelix ego hō. qͥs me libera bit de corꝑe mortis huiꝰ? Sriebat rumirū nō pͥuo liberādum ſe eſſe q peſſima illa radice. q̄ cartū infixa ē a lege pcc̄i que eſt in mēbris nr̄is; donec ab illo corꝑe ſolueret̉ Vn̄ ⁊ cupiebat diſſolui et eſſe cū xpot ſci ens ꝙ pcc̄m ſeꝑans int̓ nos ⁊ deū penitꝰ auferri nō poterit. donec libe remur a corꝑe. Audiſtis de quodā quem dn̄s curauit a demonio: qm̄ collidēs ⁊ multū decerpēs eū/ demo exiuit ab illo Ita dico vobis. genꝰ illud pcci qd̓ totiens ꝯturbat nos ꝯcupiſcētios loquor ⁊ deſideria ma la) rep̄mi qͥdē debet et pōt ꝑ gracia dei vt nō regnet in nob̓. nec demꝰ mēbra nr̄a orma iniqͥtatis pcc̄ōr ⁊ ſic nulla dāpnatio ē hijs qͥ ſunt in xp̄o ih̓uꝫ ſꝫ nō eijcietur niſi in mor te. qn̄ ſic diſcerpimur vt aīa ſepare tur qͥ corꝑe Sabes ad quid penerit xp̄us: ⁊ cui intēdere de bet xpīanus Propteres noli o corpꝰ. pripere temꝑa. potes ei qīe īpedi re ſalutē: tuā ipſiꝰ oꝑari non potes Omnia tempus habēt Patere vt nūc aīa ꝓ ſe laboret. magis at eci am colloborā ei: qm̄ et ſi cōpateris ⁊ conregnabis. Quantum eius im pedis reparationē. tātū impedis tu am? qꝛ ninuꝝ ante reparari non po teris. donec ſuā in ea deꝰ ymciginē videat r̓formatō ¶ Nobilē hoſpi tē habes o caro. nobilē valde; ⁊ to ta ſalꝰ tua pēdet de eiꝰ ſalute Da honorem hoſpiti tāto. Tu qͥdē ha bitas in regioē tuā: aīa tuci ꝑegri na I exul apd̓ te ē hoſpitata Que ſo te qͥs ruſticꝰ/ ſi forte nobilis ⁊ p̄ potēs quiſpiā apud eū voluerit hoſ pitari. nū libenter in agulo domus ſue/ aut ſub gradibus ſuis/ vel in ip̄ ſis cineribus ſuis accubabit: cedēs hoſpiti ſuo locum ſicut dignum eſt pociorem? Et tu ergo fac ſimilit̓? iniurias vel moleſtias tuas ne re putaueris: tantum vt hoſpes tuꝰ honorifice poſſit apud te demorari Honor tibi eſt vt pro eo interim te exhibeas inhonorum. Ac ne forte deſpicias aut periupendas hoſpitē tuum. pro eo ꝙ peregrinus tibi vi detur ⁊ aduena: diligenter atten de quid hoſpitis huius tibi preſen tia largiatur. Ipſe eium eſt qui tribuit oculis viſumLauditum au ribꝰ preſtat: ipſe qui lingue voce. palato guſtum. motum membris oībus miniſtrat Si quid vite. ſi qͥd ſenſus. ſi quid in te decoris eſt; hu ius hoſpitis beneficium recognoſce Ueniqꝫ diſ ceſſus eius ꝓbat: quid

pn̄tia conferebat Protinꝰ erum aīo diſcedēte. lingua ſilebit. oculi nil vi debūt. obſurdeſcat aures: corpꝰ oc rigebit. facies expalleſcet. in breui quoqꝫ totū cadauer putreſcet et pu tridū fiet: ⁊ decor omīs in ſane ꝯ uertetur Vt quid ergo pro tēpora li qͣlibet delcātiōe ꝯtriſtas et ledis hoſpitē tuū iſtū. cū nec ſentire qui dem vllo mō poteras iuſi ꝑ ipſum. Adhuc ſi tantū ꝯfert tibi exul ⁊ in imiciciarū cauſa qͦ facie dn̄i ſui eiet tus: ⁊ quantū tibi p̄ſtabit recōcilio atus? Noli o corpus noli impedire recōciliationem illam;: qm̄ grandis exin tibi gle p̄paratur. Pacienter ymo libenter temetip̄m expone ad oīa; nichil diſſimulēs qd̓ huic vide at̄ recōciliatiōi poſſe ꝓdeſſe Dic hoſ piti tuo qꝛ recordobit̉ dn̄s tui. ⁊ reſ tituet te ī gradū pͥſtinū: ⁊ tu memē to mei. Oīno enī memor erit tui in bonū ſi bn̄ ſeruerꝭ illi: ⁊ cū ꝑuene rit ad dn̄m ſuū ſuggeret ei de te. et loq̄tur bonū ꝓ bono hoſpite dicēs. Cū in vltionē culpe ſue exularet ſer uus tuꝰ. pauꝑ quidam apud quem hoſpitatꝰ ſū mecū fecit inaꝫ: ⁊ nūc retribuat ꝓ me dn̄s meꝰ Primo ſiqͥ dē oīa ſua. dehinc eciā ſemetip̄m ex poſuit vtilitatibꝰ meis. nō ꝑcens ſi bi ꝓpter me. in ieiunijs multis. in laboribꝰ frequēt̓. in vigilijs ſupͣ mo du; in famē et ſiti. ⁊ in frigore ⁊ nu ditate Quid igit̉? Profecto nō mē tietur ſcriptura q̄ dicit. Volūtatē ti mentiū ſe faciet; ⁊ dep̄cationē eoꝝ exaudiet. O ſi forte guſtare poſſes dulcedinē hanc: ſi forte gloriā iſtā valeas eſtimare. Mira enī dcūrus ſum: ſꝫ tn̄ vera ⁊ oīno indubitata fi delibꝰ Ipe dn̄s ſabaoth dn̄s ꝯ b̓tutū I rex gle̓. ip̄e deſcēdet ad reformā da corꝑa nr̄a: ⁊ ꝯfigurāda corꝑi do ritatꝭ ſue Quāta eit illi gl̓ei. ꝙ inef fabilis exultatio. qn̄ crector vniu̓ ſitatꝭ qͥ ꝓ aīabꝰ iuſtificādis humil̓ ante venerat I occultꝰ: pro te glo rificāda o miſera caro/ ſublnus ve iuet ⁊ maifeſtꝰ: nō iā in īfirmitate ſꝫ in gl̓ci ⁊ maieſtote ſua? Quis cō gitabit diē aduentus illiꝰ. qn̄ deſ cendet cū plenitudīe lumīs. ange lis p̄currētibꝰ ⁊ tube ꝯcitu excitōti bus de puluere corpꝰ inops et ra pientibꝰ illud obuiani xp̄o in aera Quouſꝫ ergo caro miſera inſipiēs/ ceca/ ⁊ ꝓrſus inſana. trāſitorias ⁊ caducas q̄rit cōſolatiōes ymo deſo latiōes. ſi forte cōtingat repelli/ ⁊ ī digna iudicari hac gle. mogꝭ autē nichilominꝰ ineffabili in eternū ex truciori pene? Non ſic obſecro frēs mei nō ſic: qnymo delectetur in hu iuſmodi meditatioībꝰ aīo nta. qn̄e cia caro nr̄a reqͥeſcat in ſpē. ſaluato rē expectas dn̄m nr̄m ih̓m xp̄m: q̄ reformabit illā ꝯfiguratō corꝑi do ritotꝭ ſue. Sic enī ait ꝓph̓is. Siti uit in te aīa mea: ꝙͣ multiplicit̓ ti bi caro nieā. Deſiderabat ſiquidē o nima ꝓphetal̓ aduentū pͥorē. quo ſe nouerat redimendā: ſꝫ multo ani pliꝰ caro deſiderabat aduentū poſ teriorē. ⁊ gl̓i̓ficationē ſuā Tūc enī īplebūtur deſideria nr̄a: et plena ei̓t inqueſtqte dn̄i oīs terra. Ad quom gl̓u̓ꝫ. ad quō btītudinē. ad quā deni qꝫ pacē q̄ exuperat oēm ſenſū. ip̄e ſu a mīa nos ꝑducat. nec ꝯfūdot noc

ab expectatiōe noſtra: ſaluator quē expectamꝰ iheſus xpriſtꝰ dn̄s noſ ter. qͥ eſt bn̄dictꝰ in ſeculai. ¶ Sino vij. de triplici vtilitate ad uētꝰ dn̄i ẜᵐ tres īdigētios huanas Ideuote celebramꝰ aduentu dn̄i: id facimꝰ qd̓ oportet Si quidē non modo ad nos. ſꝫ et ꝓpter nos venit: qͥ bonoꝝ nr̄oꝝ nō eget Verū nre qui dē īdigentie qnͣtitatē. maīfetiꝰ ip̄a dignatiōis eiꝰ indicat magnitudo. Nec mō ꝑiculū egritu diuis ex ipo p̄cio medicamīs īnoteſ cit: ſꝫ ⁊ valituduiū numerꝰ. ex mul titudinē remedioꝝ. Vt qͥd enī diui ſiones graꝝ ſūt. ſi non videtur ne ceſſitatū vlla diuerſitas? ¶ Et qͥ dem difficile ē vniuerſas vno ẜmo ne ꝓſequi indigentias quas experi mur; ſꝫ occuerūt mͥ interī tres cōes oībꝰ. ⁊ quodāmō pͥnapales Femo enī reꝑitur in nobis: qͥ nō interi u cōſilij. ⁊ auxilij. I p̄ſidij indigens videatur. Nimirū generalis eſt hu mano generi miſeria triplex. et qͦt qͦt degimꝰ ī regione vmbec mortꝭ. in īfirmitate corporis. in loco tēpta tionis: ſi diligent̓ aduertimꝰ tripli ci hoc incōmodo miſerabilit̓ loboro mꝰ. Nā et faciles ſumꝰ ab ſeducen dū: et debiles ad oꝑandum. et fro giles ad reſiſtendū. Si diſcerncre volumꝰ īter bonū et malum decipi mur. ſitēptamꝰ facere bonū defici mꝰ: ſi conamur reſiſtere malo deijci mur et ſuꝑamur. Neceſſarius ꝑ in de ſaluatoris aduentus: neceſſario ſic p̓occupatis hoībꝰ pn̄tia xp̄i. At qꝫ vtinā ſit veīat. vt copioſiſſiā ſua dignatiōe ⁊ in nobis ꝑ fidē hītans illuīet tecitatē nram: ⁊ nobiſcū ma nens adiuuet īfirmitatē nr̄aꝫ: ⁊ ꝓ nobis ſtans fragilitatē nr̄aꝫ ꝓtegat ⁊ ꝓpugnet Si enī ille in nobis. qͥs iā decipiet nos? Si ille nobiſcū: qͥd de ceteo nō poſſumꝰ in eo qͥ ꝯfortat nos? Si ille ꝓ nobis: quis cōtra nos. Fidelis ꝯſiliariꝰ eſt: qͥ neqꝫ fal liōnino/ neqꝫ fallere queat. Fortio auxilioriꝰ qui non laſſeſcat: patro nus efficax: qͥ et ipſū ſu̓thanā ſub pedibꝰ nr̄is velociter cōterat; et oīai machincimēta ꝯfrīgat. Nimirū ip ſe ē dei ſapīa. cui ſemꝑ in ꝓmptu ſit inſtruere ignorātes: ipſe dei virtꝰ. cui facile ſit ⁊ deficiētes reficere. ⁊ e ripe̓ ꝑiditōtes. Ad hūc gͦ tm̄ eru ditorē frēginei. ī oī deliberatiōe cur ramꝰ: hūc tā ſtrēnuū adiutorē in oī oꝑatione inuocemꝰ Huic tā fido ꝓ pugnatori in oī colluctatiōe ꝯmitta mus aīas nrās: qͥ ad hocipſū venit in mundū. vt habitōs in hoībꝰ. cū hoībꝰ. ꝓ hoībꝰ. et tenebras nrās illuīaret; ⁊ loibores leuaret. ⁊ peri cula propulſatet. ¶ In vigilio natiuitatis dn̄i Ser mo pͥmus beati bernardi abbatis: de pronūciatione natiuitatis dn̄ice Onuit vox leticiē in ter P nēāt nox exultationis I ſalutis in tabernocul̓ poc̄oꝝ Auditū ē ꝟbū bo nū. ꝟbū ꝯſolatoriū. ẜmo iocudita te plenꝰ: dignꝰ oī acceptatiōe Iubi late mōtes lautē; ⁊ oīa ligna ſilus tū plaudite moībꝰ qn̄ faciē dn̄i qꝛ veīt Audite celi ⁊ auribꝰ ꝑcipe tra obſtupeſce ⁊ lauda vniu̓ſitas creatu re; ſꝫ tu mogꝭ o hō. Ih̓s xp̄s filiꝰ dei

naſcitur in bethleem iude Quis tā lapidei cordis:cuiꝰ aīma nō lique facta ſit in hoc verbo? Quid enūci ari dulcius potee̓t: qͥd delectabiliꝰ cōmendariˢ Quid tale vnꝙͣ auditū eſt: aut qͥd ſimile mūdꝰ vnꝙͣ acce pit̉ Iheſus xp̄s filiꝰ dei naſcitur ī bethleem iude O breue verbū. de verbo abbreuiato: ſed celeſti ſuaui tate refertū Iuborabat affectio mel liflue dulcedinis/ copiā latius effū dere geſtiens; nec inueniēs verba Tāta ſiqͥdē grā eſt ſermoīs huiꝰ? vt continuo incipiat minꝰ ſapere; ſi vel vnū yota mutauero Ilijs xp̄us filiꝰ dei naſcitur in bethleem iude. ¶O natiuitas illibata ſcītate. honorabilis mundo. amabilis hoī bus. collati magnitudine bn̄ficij: inueſtigabilis eciā angelis ſacra ꝓ funditate miſterij: ⁊ in hijs oībꝰ amirabilis ſingulari excellētic nati uitatis; vtpote q̄ nec pͥmā ſimilem viſa eſt nec habere ſequētē O ꝑtꝰ ſo lus ſine dolore/ ſolꝰ neſciꝰ pudorio. corruptioīs ignarꝰ; nō reſerās ſed cōſecrās. virginalis pteri tēplū O ntitas ſupra naturā. ſed ꝓ natura miraculi excellētia ſuperās: ſꝫ repa rās v̓tute miſterij Frēs. generatio nē iſtā qͥs enarrabit? Angelꝰ nūci at. birtꝰ obumbrat. ſuꝑuenit ſp̄s: ꝟgo credit. fide ꝯcipit ꝟgo. ꝑturit ꝟ̓go. manet virgo. qͥs nō miret̉: Naſcit̉ altiſſimi filiꝰ. deus de deo gerutꝰ qn̄ ſecula; noſcit̉ demqꝫ ver bū infans: quis vel ſaitis miretur; Nec ſane ocioſa natītas: infrcū oſa dignatio maieſtatis ¶ Ih̓s xp̄s filiꝰ dei naſcit̉ ī bethleem iude Vos qͥ in pulue̓ eſtis exꝑgiſcimī ⁊ laudate: ecce dn̄s venit cum ſalute Benit cū ſalute: venit cū vnguen tis: venit cū gle Neqꝫ eī ſine ſalu te ilis. neqꝫ xp̄s ſine vnctiōe; neqꝫ ſine gl̓e venit filiꝰ dei Siqͥdē ipē ſa lus: ipſe vnctio: ip̄ē glci ſicut ſcrip tū eſt Sl̓e̓i prīs/ filiꝰ ſapiēs. fclix aīa q̄ guſtato ſalutis ficū trahit̉ et currit in odore vngētoꝝ: vt videat gl̓uꝫ eiꝰ. gl̓am qͣſi viugeniti a prē ¶ Reſpirate ꝑditi: veīt il̓s q̄rere ⁊ ſaluū face̓ qd̓ perierat Morbidi qualeſcite: veīt xp̄us qͥ ꝯtritos cor de ſancit vnctiōe mīe ſue Exultate quicūqꝫ eſtis grādia cōcupiſcētes: deſcēdit ad vos filius dei. vt regni ſui faciat cohcredes Ita obſecro ſa na me dn̄e ⁊ ſanabor. ſaluum me ſac ⁊ ſaluꝰ ero: glorifica. ⁊ ero glo rioſus. Sic nēpe bn̄dicet aīa meo dn̄m. ⁊ oīa q̄ intra me ſt̓ noī ſcō e ius⁊ cū ꝓpiciatꝰ fueris oībꝰ iniqͥta tibꝰ meis. ſanqueris oēs īfirmita tes meas: repleuei̓s ī bonis deſide riū incū ¶ Hᵗ tria dilēſſum ſapit in: ꝙ audio noſci ih̓m xp̄ꝫ filiū dei Quae̓ vocamꝰ eī nomē eiꝰ ih̓m. ni ſi qꝛ ip̄ē ſaluū faciet ppl̓m ſuū a pec catis eoꝝ? Aut xp̄s qͣre noīari vo luit. niſi qꝛ ip̄ē cōputreſce̓ faciet iu gū a facie oleiꝰ Quare ſiliꝰ dei fa tus ē hō. niſi vt hoīes face̓t filios dei? Voluntati aūt eiꝰ qͥs reſiſtet; Iſ̓s qͥ iuſtificat: qͥs eſt qͥ adēpnet; Xp̄s qͥ ſanat. qͥs ē qͥ vulneret. Fi liꝰ dei exaltat: qͥs ē qͥ huīliet? Naſ cit̉ ergo il̓is Gaudeat qͥſqͥs ille ē? quē ꝑpetue dāpnatiōis reū adiudi cabat ꝯſcīa pcc̄oꝝ Excedit qͦppe pi

etas ih̓iu oēm criminū quātitatē ⁊ ⁊ numeroſitatē. Noſcit̉ xp̄s. letet̉ quicūqꝫ vicijs īpugnabat̉ ātiquis: ſiquide an̄ facie vnctiōis xpī/ nullus oīno ſtare poterit morbꝰ aīe ꝙͣlibet iuuetecatꝰ. Faſcit̉ filiꝰ dei: exultet qͥ mogna ſolꝫ deſiderae̓; qꝛ magnꝰ munecitor aduenit rēs. h̓ eſt he res. deuote ſuſcipiamus eū. ſic eī ⁊ hereditas nr̄a erit. Qui enī ꝓpriū filiū dedit. quomō nō oīa nobis ſi mul cū illo donauit? Nemo diſcre dat: nemo heſitet. habemꝰ teſtimo niū credibile nimis; Vbū caro fac tū eſt. Ihabitauit in nobis. ¶ Fra tres habere voluit viugenitus dei; vt eſſet in multie ſtībꝰ pͥmogenitꝰ ipſe Vtqꝫ nichil heſitet puſillanimi tas fragilitatꝭ humane. pͥus ip̄e fac tus eſt hoīm frater: factꝰ eſt hoīs filiꝰ: factꝰ ē hō. Si et hͦ hō iudicat incredibile/ fidem aſtruūt oculi: il̓is xp̄s filiꝰ dei naſcit̉ in bethleem iu de. Et vide dignationē. Nō in ihe ruſalē ciuitate regia: ſꝫ in bethleē q̄ minima eſt in milibꝰ iuda. ¶ O bethleem parua. ſꝫ iā mogͥficata q dn̄o: magnificauit te qͥ factꝰ ē in te paruꝰ ex mogno. Ictare bethleē ⁊ ꝑ oēs vicos tuos feſtiuū hodic al leluya cantet̉ Qūc tibi ciuitasſi au dicit nō īuideat p̄cioſiſſimū illud ſta bulū. I illiꝰ p̄ſepij gl̓um; In vniu̓ ſa ſiqͥdē terra iā celebre eſt nomē tu um: ⁊ beatā te dicēt oēs generatio nes. Vbiqꝫ glo̓ſa dicūtur de te ciui tas dei. vbiqꝫ pſallitur. qꝛ hō natꝰ ē in ea; ⁊ ipē fūdauit ec altiſſimꝰ B biqꝫ īquā p̄dicat̉. vbiqꝫ dlamat̉: qꝛ iſ̓s xp̄ūs filiꝰ dei noſcitur in bethle em iude/ Ncc ocioſū ꝙ additur iu de; ſiquidē amonet nos eiꝰ que ad pres facta eſt re ꝓmiſſio. Nō aufere tur ſceptrū de iuda. ⁊ dux de femore eiꝰ. donec veniait qͥ nuttendꝰ eſt: ⁊ ip̄e erit expectatio gentiū. Salꝰ qͥp pe ex iudeis: ſꝫ ſalꝰ vſꝫ ad fines ter re Iutā ait te laudobūt frēs tui. ma nus tue in ceruicibꝰ īimicorum tuo rū: ⁊ cetera q̄ de iuda illo nuſꝙͣ legi mus. ſꝫ in xp̄o videmꝰ īpleta. Ipſe enī leo de tribu iuda: de qͦ ⁊ addit̉ Catulꝰ leonis iuda; ad predā inqͥt fili mi aſcendiſti. Magnus p̄dator xp̄s: qͥ pͥuſꝙͣ ſciāt vocare prem aut matrē. ſcimarie ſpolis dixipit Mog nus p̄dator qͥ aſcendēs in altū. cap tiuā duxit captiuitatē: nec tn̄ abſtu lit qͥcꝙͣ: ſꝫ magꝭ ipē dedit dona ho minibꝰ Has itaqꝫ ⁊ ceteras ſile̓s ꝓ phecias īpletas ī xp̄o. de eo ſiqͥdē ⁊ p̄dcās; ad mētē reuocat ꝙ d̓r beth leē iude. Nec oīno q̄rere et vtrū e bethleē poſſᵗ aliqͥd boni eē Sone qd̓ ad nos ſpectat: diſcimꝰ eciā ex hͦ. quē admoᵐ ſuſcipi velit. qͦ ī beth leē voluit naſci. Erat enī qͥ forte et ſublimia q̄rēda arbitraret̉ eē palaci a: ut cū glu̓ rex gle̓ ſuſciꝑet̉ Dꝫ nō ꝓpt̓ hͦ a regalibꝫ illis ſedibꝰ penit. In ſiniſtra eiꝰ diuiciē ⁊ gleꝫ ī dextra lōgit̓ nitas vite. Hoꝝ oīꝫ eternā ī cel̓ affluētia ſuppētebat: ſꝫ pauꝑ tas nō īueīebat̉ ī eis. Porro ī t̓ris abū dabat ⁊ ſuꝑobūdabat hͨ ſpes: ⁊ neſ ciebat hō p̄ciū eꝰ Hāc itaqꝫ dei filiꝰ cōcupiſcēs: dn̄dit vt eā eligat ſibi. nob̓ qͦꝫ ſuci eſtiātiōe fc̄at p̄cioſā Ad orna thalamū tuū ſyon: ſꝫ humili tate ⁊ pauꝑtate. In hijs enī pānis

cōplacet ſibi: ⁊ maria teſtimoniū ꝑ hibēte. hijs ſericis delectatur īuolui Abhoīatiōes egiptioꝝ īmolo deo tuo Cōſidera deniqꝫ ꝙ ī beth leē iude naſcit̉: ⁊ ſollicitꝰ eſto qūo bethleē iude īueniarꝭ: ⁊ iā ne ī te quidē ſuſcipi dedigͣtur. Gethleē qͥp pe domū panis: iuda ſonat confeſſio ne. Tu gͦ ſi diuinuꝰb̓bi pabulo reple as aīam tuāꝫ fidelit̓qꝫ/ ⁊ ſi nō dig c̓te quāta potes deuotiōe ſuſcipias panē illū qͥ de celo deſcēdit. ⁊ dat vi tā mūdo. dn̄icū viꝫ il̓iu corpꝰ. vt ve tere vtrē corꝑis tui. nouai illa reſur rectiōis caro reficiat et ſuſtineat. qͣti nus nouū qd̓ ē intus binū. hoc ſoli datus glutino/ valeat ꝯtinete: ſi de niqꝫ ex fide viuos. ⁊ neqͣꝙͣ gemere oporteat qꝛ oblitꝰ ſis cōedere panē tuū. bethleē fcūs es: dignꝰ plane ſuſcrptiōe dn̄ica. ſi tn̄ ꝯfeſſio nō de fuerit. Sit ꝓin̄ iudea ſcīficatio tu a cōfeſſionē et decorē induere quā maxīe ſtolā mīſtris ſuis xp̄s accep tat Deniqꝫ breuiter vtrūqꝫ tibi cō mēdat aplūs. corde īquiens credit̉ ad iuſticiā. ore aūt ꝯfeſſio ſit ad ſe lutē. Iuſticia ſiquidē in corde: panis ī domo Eſt enī iuſticiā panis: ⁊ btī qui eſuriūt iuſticiā: qm̄ ip̄i ſaturabū tur. Sit ergo in corde iuſticiaꝫ ⁊ iuſ ticia q̄ ex fide ē: hec enī habꝫ gl̓uꝫ apud deū Sit eciā in ore ꝯfeſſio ad ſalutē A ſecurꝰ iam ſuſcipe eū qͥ in bethleē iude naſcit̉: ih̓m xp̄m filiū dei. ¶ Sermo ſccūdus vn̄ ſupͣ. ¶ Iuda ⁊ ihrl̓m nolite timere cras egrediemī? Adn̄s erit vobiſ cū. Veros alloqͥmur iudeos nō lrā ſꝫ ſpū: ſemē abrahā. cꝰ multiplica tio ſicut ꝓnuſſa legitur. ſic videtur impleta Neqꝫ enī filij carnis: ſꝫ fi lij ꝓmiſſionis deputētur in ſemine Sꝫ nec illi iheli dicimꝰ: q̄ occidit ꝓphetas. Vn̄ enī illā ꝯſolemur ſu per quā dn̄s fleuit: q̄ data eſt in ſb̓ uerſionē. Illi dicimꝰ q̄ de celo noua deſcēdit Nolite timēre o iūdā ⁊ ihe ruſalē Nolite timere veri ꝯfeſ ſores: qͥ nō ſolū ore ſꝫ toti ꝑit̓. et ex oī ꝑte dn̄o ꝯfitemī. induti ꝯfeſſionē ſicut veſtimētū; p̄mo quoꝝ oīainte riora dn̄o cōfitētur. Ioī a oſſa dicūt dn̄e quis ſimilis tibi: non ſicut hij qui cōfitētur ſe noſſe deū. factis aūt negant Vera cōfeſſio ē: ſi oīa oꝑa nra frēs. oꝑa eiꝰ ſint et cōfiteant̉ ei Cōfiteant̉ aūt gemna quadā cōfeſ ſione vt duplicibꝰ veſtiumī. id ē cō feſſione peccatorū veſtrorum: ⁊ cō feſſiōe laudis diuine. Tūc enī veri iudei eſtisI ſi om̄is vita vr̄a cōfiteo tur vos pcc̄ores. et dignos multo maioribꝰ penis: deū vero ſūme bo nū. qͥ ꝓ hijs leuibꝰ et trāſitorijs/ e terna cōdonat ſuppliciā que meruiſ tis Quiſqͥs enī ardēt̓ nō deſiderat pn̄iani. videt̉ oꝑbꝰ dicere non iudi gere ſe pn̄ia: ⁊ ita ſuam nō cōfitet̉ culpā. aut non poſſe ꝓdeſſe ei peni tentiam? I ſic diuinā nō cōfitetur bonitatē. Sos autē eſtote veri iudei. ſꝫ ⁊ ihrl̓m vera. vt nichilra timeatis Eſt enī ihrlm viſio patꝭ? viſio nō poſſeſſio: cuiꝰ fines dn̄s po ſuit parē. nō iniciū ſane nec mediū. Si ergo parē nō habetꝭ. ymo qꝛ ꝑ fectā hr̄e in hoc ſcl̓o nō poteſtꝭ. ſal tem videte ea. intuemī/ conſiderate

et deſiderate eam. Illuc ſint oculi cordis peſtri; ad pacem ſeſe dirigat intentio veſtra. vt omnia quēcūqꝫ facitis/ huiꝰ pacis que exuperat om nem ſenſū deſiderio faciatis: in om nibus hoc intendatis. vt reconcilia ti/ potem habeatis ad deum. Hijs dicimus. nolite timere: hos conſolo mur? non eos qui biami pacis non cognouerunt. Nam ſi illis dicitur cras egrediemini; comminatio erit iſta non conſolatio. Soli nimirum diſſolui deſiderant et egredi concupiſ cunt qui pacem vident̉. et ſciunt. ſi terreſtres domus eorum huius habi tationis diſſoluantur. quoruam edi ficationem habent ex deo; et non il li qui in inſaniam verſi/ ſuis compe dibus delectatur. Denūqꝫ hij tales moriēdo. nō tam egreſſi dicendi ſūt/ ꝙͣ ingreſſi. qui nō in lucē nec ī liber tatem vadūt; ſed in carcerē. ſed in te nebras. ſꝫ in infernū Vobis aūt di citur. nolite timerẻ. cras egrediemi ni: ⁊ iā non erit timor in finibus vel tris ¶ Pultos quidē hobetis hoſ tes. Carnē/ quā nullꝰ poteſt eſſe vi rinor hoſtis. pus ſeculū nequam qd̓ vndiqꝫ circū fuſū eſt; principes te nebrarū qui viam veſtra obſident ī gere collocati Attamē nolite time̓ cras egrediemuni. id eſt in ꝓximo cras enī in ꝓximo eſt. Un̄ ⁊ iarob ſanctꝰ ait Cras rn̄debit michi iuſti cicimea ¶ Tres enī ſūt dies: de quibꝰ etiā legimꝰ Diuificabit nos poſt duos dies; in die tercis ſuſcita bit nos ¶ Vnꝰ ſub ada. alt̓ ī xp̄o? terciꝰ cū xp̄o Vn̄ et ibi ſubditur Sci emꝰ ſeq̄murqꝫ vt cognoſcamꝰ dn̄m? ⁊ hic dicit̉. cras egrediemini. ⁊ dn̄s erit vobiſcū ¶ Hijs enī dicitur qui dinudiauerūt dies ſuos. ī quibꝰ pe rijt dies in qua nati ſunt. q̄ eſt dies ade/ dies peccati: cui iheremias quo qꝫ moledicebat dicēs. Maledicta di es in qua natꝰ ſū Omēs enī in illa naſcimur. Vtina perecit in omnibꝰ nobis dies illa. dies nebule ⁊ cali ginis. dies tenebrarū et turbinis: quā nobis fecit odam. quā fecit īinu cus qui dixit. aperientur oculi veſtri ¶ Ecce veb̓ illuxit nobis diesre demptionis noue. reparationis āti que: felicitatis eterne Hec eſt dice quā fecit dn̄sAcxultemꝰ I letemur in eaꝫ quia cras egrediemur Vnde? niſi de condaui huius ſeculi. de eir gaſtulo huius corporis. de compedi bus neceſſitatis. curioſitatꝭ. vanita tis et voluptatis. que eciam inuitꝭ nobis pedes tenent affectionis. Quid enim eſt ſpiritui noſtro cum terrenis? Cur non ſpiritalis deſide cat. ſpiritalio querit. ſpiritalia ſa pit? Que ſurſum ſunt querite. vbi xpriſtus eſt in dextera dei; que ſur ſum ſunt ſapite. non que ſuꝑ terrā. Sed corpꝰ qd̓ corrumpitur aggra uat animam; ⁊ deprimit terteno inhabitatio ſenſum multa cogitan tem. Neceſſitates multe miſeri hu ius corporis detinent nos. Biſcus quidē in praui deſiderij et delegati onis terrene volare nō patitur: ⁊ ci cius trahit mentem/ ſi forte aliquan do ſubleuatur. Sed nolite timere; cras egredic mini de locu miſerie. ⁊ de luto fecis Nam vt inde nos edu ceret: infixus eſt ipſe quoqꝫ in limo

profundi Nolite ergo limete: cras egrediemī de corꝑe mortꝭ. et de oī corruptiōe pcc̄i ¶ Agite die iſtū in xpōꝫ vt ābulētis ſicut et ipē ābula uit. Qui enī ſe dicit in xp̄o menere; debet ſicut et ille ābulauit et ipſe a bulore. Nolite timere quis cras egrediemini; ⁊ ſic ſempercum domi nō eritis. Vel qꝛ ſignāter dictum eſt. et dn̄s erit vobiſcū/ ſic intelliga mus. vt cū ſumꝰ in corꝑe/ poſſumꝰ nos eſſe cū dn̄orid ē adherere eius volūtati: ſꝫ nō ille nobiſcū vt cōſen ticit volūtati nrē. Vellemꝰ iā liberi eſſe: cōcupiſcimꝰ diſſolui: egredi deſi deramꝰ/ ſꝫ adhuc differt ille certe ex cā. Cras egrediemur/ ⁊ dn̄s erit nobiſcū. vt quicquid voluerimꝰ ve lit: ⁊ in nullo a nr̄a volūtate diſcor det ¶ Itaqꝫ iuda et ihrlm nolite ti mere. ſi ꝑfectionē quā deſideratꝭ nō dū poteſtis adipiſci? ſꝫ qd̓ minꝰ ha bet imꝑfectio ꝯuerſatiōis. ſuppleait humilitas ꝯfeſſionis; et iꝑfectū veſ trū viderūt oculi dei. Proptereq eī mandata ſua mandauit cuſtodiri ni mis. vt vidētes ī perfectionē nrōm deficere. Inō poſſe īplere qd̓ debet. fugiamꝰ ad muam ⁊ dicamꝰ. qꝛ me lior eſt mīa tua ſuꝑ vitas; ⁊ qͥ non poſſumꝰ in veſtitu īnocētie ſeu inſtici ē appareamꝰ veſtiti confeſſionē Cō feſſio enim ⁊ pulchritudo in ꝯſpcū dn̄i. ſi tn̄ ſit vt diximꝰ nō oris tm̄. ſꝫ totius hoīs. vt omnuci oſſa dicat. dn̄e quis ſil̓is eſt tibi: idqꝫ ſoliꝰ pa tis intuitu. ⁊ deſiderio reconciliatio tus ad deū. Talibꝰ enī dr̄. O iuda et ihrli nolite timere: cras egredi emini. ⁊ ꝙͣ cito a corꝑe exierit aīaꝫ omēs ſimul offectiones oīa deſideri a q̄ per vniuerſum interī mūdū diſ perſa et ligata tenētur egrediētur de viſco hoc? ⁊ dn̄s erit vobiſcum. ¶ Nimis id quidem videri p̄t. ſi tn̄ ad vos reſpicitis. et nō ad ea q̄ expectāt vos. Nōne hoc vniuerſꝰ mūdꝰ expectat? Crecitura enī ſub iecto eſt vanitati; et cadente homīe quē cōſtituerat dominꝰ dn̄m domꝰ ſue. pͥncipem poſſeſſionis ſueꝫ ſimul tota hereditas eſt corrupta. In̄ diſ temꝑatus cer. terra in oꝑbꝰ ade maledcā; et omīa ſubdita vanitati Nec ſane reparabitur hereditas: donec reparēt̉ hcredes. Vn̄ ⁊ iuxto apl̓i teſtioniū: īgemiſcit quoqꝫ ⁊ ꝑ turit uſꝫ adhuc. Nec ſoli vtiqꝫ mu do huic: ſꝫ ⁊ āgel̓ ⁊ hoībꝰ ſpcāculū facti ſumꝰ. Me inqͥt expcant iuſti donec retribuas in. Et mrͣes cū diē iudicij poſtularēt nō tāꝙͣ vindiē cū pidi: ſꝫ ꝑfectionē deſiderātes btītu dinis/ quā tūc hīturi ſūt; acceperūt diuinū rn̄ſū Suſtinēte modicū tēpꝰ donec īpleat̉ numerꝰ fr̄m prorum Acceperūt quidē iā ſīgulas ſtolas; ſed nō veſtientur duplicibus. donec peſtiamux ⁊ nos. Hadis tenemus I obſides. ipſa eorum corꝑa ſine quibus conſummari non poſſunt; nec ea recipiēt ſn̄ nob̓ Vn̄ ⁊ de pr̄i archis ⁊ ꝓph̓is ait apl̓u̓s Dco meli us aliqͥd ꝓuidēte de nob̓: vt nō ſn̄ nob̓ ꝯſūmorēt̉. O ſi ꝯgnoſceremꝰ ⁊ nos qūo aduētū nrm̄ exp̄cant: quā tū deſiderāt. ꝙͣ ſollicite q̄rūt ꝙͣ libēt̓ bona audiūt de nob̓. Quid tn̄ de hijs loqͦr q̄ didicerūt ex hijs q̄ paſſi ſunt compaſſionem. qn̄ ⁊ ipſi nos

angeli ſancti deſiderant? Nōne de vermicul̓ iſtis/ ⁊ de puluere iſto re ſtaurādi ſunt muri ihrlin? Putatꝭ ꝙͣtū deſiderāt ciues celi inſtaurari ci uitatꝭ ſue ruinā? Qūo ſolliciti ſt̓ vt peniāt lapides viui? qͥ coedificētur eisᵈ Qūo diſcurrūt medij īter nos et deū. fideliſſime deportōtes ad eū gemitus nr̄os. et ipſius nob̓ gram deuotiſſime reportōtes? Plone nō dedignabūtur vt ſimus eorū ſocij quoꝝfacti ſūt miniſtri Nōne ei oēs āminiſtratorij ſpūs ſūt in miniſteri um miſſi. ꝓpter eos qui hereditatē capiunt ſalutis? ¶ Feſtinemꝰ ob ſccro dilēſſimi feſtinemꝰ: tota nos multitudo curic celeſtꝭ expectat Ex ultare fecimus q̄gelos quando con uerſi ſumꝰ ad penitētiam: proficia mus et feſtinemꝰ cōplere de nobis eorū leticiā Ve tibi quicūqꝫ es qui deliberas redite ad lutū. reuerti ad vomitum. Putaſne plocatos habe bis in iudicio. quos tāto ⁊ tam ſpe rato priuae̓ vio gaudio? Exultaue runt cū nos ad penitentiā venimꝰ tanꝙͣ ſuper hijs quos ab ipſa infet̓ porta cerneret reuocari. Quid nūc erit ſi ab ipſa ꝑadiſi ionuā reuerti viderint ⁊ obire retrorſum. eos qui iam pedem alterū habēt in parady ſo? Nā etſi corꝑa inferius; ſꝫ cordo ſurſum. ¶ Currite frēs currite. nō ſolum q̄geli: ſꝫ ⁊ ipſe āgeloꝝ creq tor nos expectat Nuptie ꝑate ſūt. ſꝫ nondū plena domꝰ: adhuc expec tantur de quibꝰ nuptie implecitur. Expectat nos pr̄ et deſiderat; non ſolum ꝓpter nimia caritatē qua di lexit nos: vnde ⁊ vnigenitus qui in ſinu prīs eſt ipſe enarrauit. Po ter inqͥt amat vos: ſꝫ ꝓpter ſemet ipſum ſicut loqͥtur ꝑ ꝓphetō Prop ter meipſū ego faciā: nō ꝓpter vos Quis enim implendū dubitet qd̓ promſit filio dicēs. poſtula a me et dabo tibi gētes hereditotē tuā? Et alibi Sede a dextris meis; do nec pona inimicos tuos ſcabellū pe dum tuorū Non cōterentur omnes inimici eius: dū nos qui ſumꝰ mē bra eius aliqͣtenus impugnabunt Non īplebitur hec ꝓmiſſio donec nouiſſima inimica deſtruatur mors ¶ Nā de filio quis neſciat ꝙͣtum deſideret fructū natiuitatꝭ/ et totiꝰ pite quā geſſit ī carne. deniqꝫ fruc tum crucis et mortꝭ ſue. preciū ſan guinis precioſi? Nōne traditurus eſt deo ⁊ patri regnū quod acquiſi uit? Nōne eium reſtauraturus eſt crecituras ſuas. pro quibꝰ illū pa ter miſit in terris? ¶ Expectat et nos ſpiritus ſanctꝰ Eſt enī caritas et benignitas in qͣ p̄deſtinati ſumꝰ ab eterno; nec dubiū quin velit p̄ deſtinationē ſuā impleri. Ergo qui a parate ſūt nuptie. ⁊ oīs nos curie celeſtꝭ frequētio deſiderat expetit ⁊ expectat. curramꝰ nō qͣſi in icerto curramꝰ deſiderijs ⁊ ꝓfectūꝟtutū Proficere ꝓficiſci ē Dicamꝰ ſinguli Aſpice in me ⁊ miſerere meiꝫ ſcd̓m iudiciū diligentiū nomē tuū Nō ſi cut ego merui: ẜꝫ ſicut decreuerꝭ mi ſerere Dicaꝰ itē ſicut fuei̓t volūtas ī celo ſic fiait Itēqꝫ Ficit volūtas tuo Scimꝰ eī qm̄ ſcriptū ē: ſi deꝰ ꝓ nob̓ quis 9 nos? Aut qͦs accuſabit ad uerſus elcōs dei? An nō licꝫ michi

quod volo facere? Hec ſit interim ꝯ ſolatio noſtra cariſſimi donec egredi cimur vt dominꝰ ſit nobiſcum. qui miſericordia ſua magna ad beatā illam egreſſionem/ et ad clatum il lud rras nos perducat. et in hoc qͦ qꝫ proximo cras viſitate nos Inō biſcū eſſe dignetur.: vt ſi quis forte in temptatiōe qualibet detinetur. ipſo nuſcrante qui predicare venit dauſis apertionem/ cras egredio tur vt cum gaudio ſalutari ſuſcipi amus roronam paruuli regis noſ tri: ipſo preſtante qui cum patre et ſpiritu ſancto viuit et regnat de us. per omnis ſecula ſeculorum. Amen. ¶ Sermo terciq. vxide ſupro Odie ſcietꝭ quia veniet domi nus; ⁊ mane̓ videbitis glori am eiꝰ. Quiqꝫ terrigene et filij ho nunū audite. Vos qui in pulucre eſtis expergiſcimini et laudate. qꝛ penit medicus ad egrotos. redemp tor ad venditos; ad errantes vici. ad mortuos vita. Venit quippe qͥ proijciāt in profundum moris om nic peccata noſtra. qui ſanet om nes infirmitates noſtras; qui nos proprijs humeris ad proprie dig nitatis reportet originem. Magna eſt iſta potentia: ſed plus eſt anmi randa miſericordia: ꝙ ſic venire vo luit qui potuit ſubuenire ¶ Ho die inquit ſcietis quia veniet domi nus. Verba hec ſuo quidem loco ⁊ tempore in ſcriptura poſita ſunt: ſꝫ non incongrue illa ad vigiliom do minice natiuitatis/ eccleſia mater aſſumpſit. Eccleſia inquam illo q̄ ſecum habet conſilium et ſpiritum ſponſi. et dei ſui: cui dilectus inter v bera commoratur. ipſam cordis ſe dem principaliter poſſidens et con ſeruans. Nimurum ipſa eſt que vul nerat eor eius. et in ipſam obyſ ſum ſecretorum dei oculum centem plationis immerſit; vt et illi in ſu o/ et ſibi in eius corde perhennem faciat manſionem. Cum ergo ipſa in ſcripturis diuinis verba vel alte rat vel alternat. fortior eſt illa cō poſitio. ꝙͣ poſitio prima verborum: et fortaſſis tanto fortior. quantum diſicit inter figuram et veritatem. inter lutem ⁊ vmbram: inter domi nam et qinaillam Hodie ſciētꝭ quia veniet dominꝰ. Scd̓m eſtimā tionem meam duo ſunt dies. qui in verbis iſtis nobis expreſſius cō mendantur. ¶ Primus qui a pri mi hominis lapſū labitur uſqꝫ ad finem mundi: dies cui ſancti ſepius maledixiſſe noſcuntur. Ab illa enī lucidiſſima die/ in qua conditus fue cat adum ciectus eſt? et in hac re rum contruſus anguſtias. diem te nebroſum incurrit. et pene a lumi ne veritatis extinctus. In hec die naſcuntur vnuuerſi. ſi tamen dieo debeat et non potius nox nomina ri: niſi ꝙ lumen rationis quaſi quandam ſcintillulam nobis inſupe rabilis illa miſericordia dereliquit. ¶ Secunda vero dies erit in ſplē doribus ſanctorū. in perpetuas eter tutates. cum incaluerit illud ſere niſſimū mane/ cui eſt miſericordici

repromiſſa. I obſorta erit nox in victoria: cū dimotis vmbris et te nebrio/ ſplendor vere lucis ſurſū ⁊ deorſum/ intus et exteriꝰ. cūcta pari tet occupabit Auditā fac michi ma ne nuſericordiam tuam ait ſanctꝰ. Et repleti ſumꝰ mane muſericordi a tua. ¶ Ded ad noſtrum diem te uertamur/ qui tanꝙͣ cuſtodia ī noc te pro ſui breuitate dicit̉: qui tan ꝙͣ nichilū ⁊ mane ab illo familiari ſpūs ſancti organo nominatur cū dicit Qm̄ omēs dies nr̄i defecerūt? et defecerūt ſicut ſumꝰ dies mei: et dies mei ſicut vmbra dedlinauerūt Parui et peſſimi ſunt omnes dies pite mee; eit ille ſanctꝰ priarcha qͥ vidit dn̄m facie ad faciem Et quidē in hacipā dic homini deꝰ rōnem p̄ſ tat: tribuit intelligentiā. ¶ Sed neceſſe eſt vt exeuntem de hoc mū do illuminet lumine ſciētie ſue. ne ſi de domo carceris ⁊ vmbra mortꝭ extinctus exierit/ illuminari non va lect in eternū. Ideo quippe vnige nitus dei ſol iuſticie tanꝙͣ immenſi ⁊ preclari luminuis cereus. in huius mundi carcerem illuminatus eſt et accēſus; vt omnis qui illuminari voluerit accedat ad illum. illiqꝫ iun gatur: vt nichil mēdui ſit inter il lum et ipſum Peccata enim noſtra ſeparant inter nos et deū: ſed illis ſublatis vero lumini illuminādi et quaſi incorꝑandi connectimur in id ipſum. Sic lumen extinctum lumi nū lucenti et ardenti ſine aliquo me dio conuigitur vt illuminetur; qua tinus per exemplum viſibilium ef fectus retum iiuſibiliū cognoſcamꝰ l1 ¶ Ad hoc ergo tam magnū et prefulgidum ſydus/ iuxta prophe tam illuminemꝰ nobis lumen ſciē tie/ priuſꝙͣ de mūdi huiꝰ tenebris exeamꝰ: ne de tenebris trāſeamꝰ ad tenebras. et tenebras ſempiter nas. Que eſt autem iſta ſcientia; Profecto ſcire quia venuiet dominꝰ? et ſi qn̄ veniet ſcire non poſſumus: hoc eſt illud totū quod poſtulat̉ a nobis. At inquis. Iſta ſcientio om niū eſt. Quis enum neſciat vel nō minetenus fidelis. quia venturus eſt donunus iudicare viuos et mor tuos. ⁊ reddere vnicuiqꝫ iuxta ope ra ſua? Non omniū eſt iſta fratres mei: ſꝫ nec multorum. Paucorum eſt; quia reuera pauci ſunt qui ſalua tur. Putas quia illi qui cum male fecerint letantur. et exultant in re bus peſſimis. vel ſciant vel recogi tent quia veniet dominus? Si dix erint ipſi tu noli credere: quia qui dicit ſe noſſe deum et mandata eiꝰ non cuſtodit. mendax eſt. Confitē tur ait apoſtolꝰ ſe noſſe deum/ ſac tis autem negant; qua fides ſine operibus mortua eſt. Non eium ita ſe omni impuritate polluerent ſi dominum veniurum ſcirent vel formidarent: ſed digilarent vtiqꝫ. et non ſinerent tam grauiter perfo di conſcientios ſuas. ¶ Scienti a autem iſta in primo gradū opera tur penitudinem/ id eſt dolorem. vt riſum in luctum. cantum in plāc tum. gaudium in merorem conuer tat: et incipiant diſplicere tibi que vehementer ante placuerant: et il la ſpēcialiter horreas que ſpecialit̓

appetebas. Sic enim ſcriptum eſt. quia qui addit ſcientiam/ addit ꝓ dolorem: vt veracis ⁊ ſancte ſcien tie ſit dolor ſubſequens argumen tum ¶ In ſecundo vero gradū ope ratur correctionem/ vt iam non ex hibeas membra tua crma iniqui tatis peccato. ſed coerceas gulam. iugules luxuriam. ſuperbiani de primas; et facias ſanctitati ſeruire corpus. qd̓ iniquitati ante ſeruierat Venitudo enī ſine correctione non proderit: ſicut ſapiens ait. Vnus edificans ⁊ vnꝰ deſtruens. quid ꝓ deſt ei niſi lobor? Qui enī baptiza tur a mortuo et iterū tangit cum. ni chil proficit lauatio eius: ſed iuxta ſaluatoris ſententiam videndū ne et deteriꝰ aliquid contingat ¶ Sed quia hec diutiꝰ haberi non poſſunt. niſi circa ſe multa circūſpectiōe mes indefeſſa vigilet et attendat: in ter cio gradū oꝑatur ſollicitudinem. vt iam incipiat ſollicitus ombulcire cū deo ſuo: I ex omni parte ſcrutetur ne vel in leuiſſimo re tremente illiꝰ maieſtatis offendat aſpectus In pe nitudine accenditur. ui correctione ardet⁊ in ſollicitudine lucet: vt in terius I exterius renouetur. Hic iā reſpirare incipit a tribulatioē mō lorū et dolore. et timoris inognitu dinē ſpiritali leticio temꝑcite: ne ſu orum enormitate ſcelerum habun dantiori triſticio abſorbeatur. Hinc eium timet a iudice. ſperat a ſalua tore: cum ium in cinimo eius timor A leticiā obequitēt ⁊ obient ſibi: plerumqꝫ timor leticiam ſuꝑet. leti na ſepius timorem excludat: et in fra ſui gaudij condludat archanum Felix conſcientio in qua luctamen huiuſmodi indeſmnenter conficitur: donet qd̓ mortale eſt abſorbeatur q vita. donec euacuetur timor qui ex parte eſt. et ſuccedat leticia qd̓ perfectum eſt: quia non timor ſem piternus. ſed leticia ſempiterna e rit ei. Iam vero ſic ardens et lucens: nondum ſe eſſe in domo confidat. vbi ſine omni timore ven torum. eccenſum lumen ſoleat de portari. ſed meminerit ſe eſſe ſub diuo: et vtraqꝫ manu ſtudeat ope rite qd̓ portait. nec credet aeri. eci am ſi viderit eſſe tranquillum. Re pente enim hora qua non putaue tat mutabitur. et ſi vel ad modicum manus remſerit lumen extingue tur. Ꝙ ſi etiam ardor portantio manus vt quandoqꝫ fieri ſolet aduſ ſerit. eligat potius pati. ꝙͣ retra here manus ſuas; quia in momen to in ictu oculi poterit exſufflari. Si eſſemus in domo illa non mo nūfacto eterna in celis; vbi nullus iiumicus intrat. nullus exit ami cus. nichil eſſet timendum. Nunc pero tribus maligniſſims et vali diſſimis ventis expoſiti ſumus. car ni. dyabolo. et mundo. qui con ſcientiam illuminatam moliuntur extinguere. inſufflantes in cordo noſtra deſideria mala/ motus illici tos: et ita te repente turbantes. vt vix prenoſcere valeas/ vnde vo niqs aut quo vadas. Ex quibus et ſi duo ſepius intermittunt: a tercio tamen nemo vn̄ꝙͣ ſufflandi inducias extorſit. Ideo vtuſqꝫ

manibus I cordis ⁊ corporis ani ma tegenda eſt; ne forre que iam il lununata fuerat extinguatur. nec cedendum vel recedendum/ etiam ſi grauis temptationum feruor vtriuſ qꝫ hominis ſtatum vehementer at traxerit: ſed dicendum cum ſancto. Anima mea in monibus meis ſem per. Eligamus potius ardere ꝙ ee dere. Et ſicut que in manibus noſ tris tenemus. non facile obliuiſci mur. ſic nunꝙͣ obliuiſcamur nego tium amimarum noſtrarum; et illo cura principaliter vigeat in cordi bus noſtris ¶ Cum ergo ſit lum bi noſtri preuincti fuerint. ⁊lucerne ardentes. cuſtodiende ſunt vigilie noctis ſupra gregem cogitationū et actionū noſtraꝝ: vt ſi in primo vigilia vel ſecūda vel tercio dominꝰ venerit. inueniat nos paratos Prima vigilia eſt rectitudo operis: vt ad hanc quā iuraſti regulā oēm vitam exequare coneris. nec tranſ grediaris terminos quos poſuerūt partes tui: in ōnibꝰ vie ⁊ vite hu ius exercitijs. nō declinans ad dex tram vel ſiniſtram ¶ Secunda eſt puritas intentionū: vt ſimplex ocu lus totū corpus lucidū faciat. qua tinus quicquid feceris/ facias prop ter deum: ad locū vnde exeunt gra cie reuertōtur vt iterum fluant ¶ Tercio eſt cuſtodis vnitatꝭ: vt in congregatione poſitus/ voluntates aliorum tuis voluntatibus antepo nas. vt non ſolū ſine querela. ſed et cū gratia maneas inter frattes. por tans ōnes/ orans pro ōnibus: vt et de te quoqꝫ dicatur. Hic eſt fra trum amator populi iſtael. Hic eſt qui multū orat pro populo; et pro ciuitate ſācta iheruſalem. Ita ergo in hac die aduentus vnigeniti nō bis veram ſcientiam accendit. ſci entiam inquam illam que nos do ceat quia veruet dominus; que ſit morum noſtrorum perpetuum ⁊ ſta bile fundamentum ¶ Et inqne inquit videbitis gloriam eius. O mont o dies que melior es ī atrijs domini ſuper miliaquondo erit menſis ex menſe. et ſabbatum ex ſabbato: cum ſplendor lucis et fer uor caritatis vſqꝫ in altiſſima illo magnalia/ terrarum incolas illuſ trabit: quis de te cogitae̓ necdum aliquid recitare preſumat; Interim tamen fratres edificemꝰ fidem noſ tram. vt ſi mirabilia illa q̄ nobis reſeruantur videre non poſſumus? ſaltem mirabilia que propter nos in terris facta ſunt aliꝙͣtulum con templemur ¶ Tria opera/ tres mixturas/ fecit illa inoieſtas ī aſſūp tione noſtre carnis. ita mirabiliter ſingularia/ ⁊ ſingularit̓ mirabilia: vt talio nec facta ſint. nec faciendo amplius ſuper terram. Coniuncto quippe ſunt ad inuicē deꝰ ⁊ homo moter ⁊ virgo: fides ⁊ eor huma nū. Admitabiles ſūt iſte mixture? et ōni miraculo mirabiliꝰ: quomo do tā diuerſa tāqꝫ diuiſa ob iuitē. iniicem potuere coniūgi¶ Et pri mo quidem intuere creationem. diſ poſitionem. cōpoſitionem rerum. ꝙͣ ta ſit videlicet in creationē potētio? quāta in diſpoſitione ſapientia: in compoſitionē benignitas quanta.

In creal̓ioē vide ꝙͣ multa/ ⁊ ꝙͣ mog na potenter crecita ſūt. in diſpoſitio ne ꝙͣ ſapienter cūcta locata ſunt: in compoſitione ꝙͣ bengne ſup̄ma ⁊ ī fima cōnexa ſunt. tam cimabili ꝙͣ q̄ mirabili caritate Hic etenī limo t̓ reno vim vitalē miſcuit: vt in arbo ribꝰ vnde ſurgit venuſtas in folijs in floribꝰ pulchritudo: ſapor in frue tibꝰ et medicina. Nec hoc cōtentus ad iecit eciam vim ſenſibilē limo noſ tro: vt in peroribꝰ que nō ſolum vi tam habeant/ ſed ⁊ſentiant quīqꝫ partita ſenſualitate pigentes Addi dit adhuc honorare limū noſtrum. et vim ei rationalē īmiſit. vt in ho minibꝰ qui iam non ſolum viuūt et ſentiūt: ſed et diſcernūt inter cōmo dum ⁊ incōmodum. inter verū ⁊ fal fū ¶ Voluit eciā quoqꝫ infirmio ra noſtra habundātiori gloriā ſubli mare: ⁊ cōtraxit ſe inaieſtae vt qd̓ meliꝰ hobebat videlicet ſeip̄m/ limo noſtro cōilingeret; et in ꝑſona vnci ſibi īuicem vnirētur deus et limus. ineueſtas ⁊ infirmitas. tōta vilitas et ſublimitas tanta Nichil enī deo ſublimius. nichil vilius limo; et ta men tanta dignationē deo deſcen dit in limū. tantaqꝫ dignitate limꝰ aſcendit ad deū. vt quicqͥd deus fe rit/ limꝰ feciſſe credatur; quicquid li mus ꝑtulit. deus in illo ꝑtuliſſe di catur. tam ineffabili ꝙͣ incōprehen ſibili ſacramento. Et attende quid ſicut in illa ſingulari diuinitate tri nitas ē in ꝑſonis/ vnitas in ſubſtan tia: ſic et in iſta ſpeciali cōmixtione. trinitas eſt in ſubſtantio/ vnitas in perſona. Et ſicut ibi perſone nō ſcin dunt vnitatem. vnitas non minuit trinitatē. ita ⁊ hic perſona non con fundit ſubſtantias; nec ſubſtātie ip ſe/ perſone diſſipant vnitatem. Su ma illa trinitas hāc nobis exhibu it trinitatem; opꝰ mirabile. opꝰ ſin gulare. inter oīa et ſuꝑ omnio oꝑa ſua. Serbū enim et aīa et caro. in vnam cōuenire ꝑſonam? ⁊ hec tria vnū. et hoc vnū tria ſunt; non in cō fuſione ſubſtantie/ ſed vnitate perſe ne. Hec eſt prima et ſuꝑ excellens mixtura; et hec prima int̓ tres Ad uerte homo. quia limus es/ et non ſis ſuꝑbus; quia deo iunctus es/ et non ſis ingratus. ¶ Secunda eſt virgo et mater; vtiqꝫ amirabilis et ſingularis A ſeculo non eſt auditā ꝙ virgo eſſet que peperit; ꝙ mater eſſet que virgo permanſit. Nuciꝙͣ iuxta certum ordinem virginitas eſt. vbi ferunditas predicatur; nec fecunditas vbi pirginitas honora tur Sola hec eſt/ in qua virginitas et fecunditas obuiguerunt ſibi. Ibi ſemel factum eſt/ qd̓ factum non fu erat/ nec fiet in eternum; quid nec primam ſimilem viſa eſt nec habe re ſequentem ¶¶ Tercio eſt fides et cor humanum. Et hec quidem prima ⁊ ſecunda inferior; ſed non mi nus forſitan fortis Mirum eſt enī quomodo eor humonum/ hijs duo bus fidem accōmodauit. quomodo credi potuit. ꝙ deus homo eſſet: ꝙ pirgo fuerit que peperiſſet. Sicut ferrum A teſta iungi non pn̄t: ſic ꝓ hec duo nequeūt ꝯmiſceriꝫ ſi nō miſ cent glutinū ſpūs dei Ergo ne credē dū eſt ꝙ ille deus ſit qui ponitur in

preſepio. qui vagit in cunīe. qui oī um infantilium neceſſitatum iniuri as patitur. qui flagellatur. qui cō ſpuitur. qui trucifigitur. qui ponit̉ in ſepulchro. et inter duos lopides concluditur. excelſus et immenſus? Illa ne virgo erit q̄ lactat puerū⁊ rui maritus continuus comes eſt in oniuiuo. in thalamo. qui ducit illā in egiptum. reducit ob egipto. ⁊ ſo lus cum illa tam longinquam. tō ſecretam viam conficit? Quomodo hoc potuit perſuoderi humano ge neri. vniuerſo orbi terrarum? Et tam facile tam potenter perſuoſum eſt: vt michi illud credibile faciat credentium multitudo. Iuuenes ⁊ virgines ſenes cum iutuoribus ele gerunt mulle mortibus mori: ꝙͣ vl̓ ad monientum ab iſta fite deficere Et hec quidem mixtura excellēs? ſed excellētior eſt ſecunda; tercia ve ro excellentiſſima eſt ¶ Primam auris audiuit. ſed oculꝰ nō vidit quia auditum eſt et creditum vſqꝫ in fines terre mognum illud pieta tis ſacramentum; ſed tamē oculꝰ non vidit deus abſqꝫ te. quomodo te intra virginei ventris aguſtias humano corpori iunxiſti ¶ Secū dum oculus vidit. quia ſe fecundam ⁊ pirginem illa ſingularis regina conſpexit. que conſeruabat omnis perba hec: conferens in corde ſuo. Cognouit ⁊ ioſeph non minꝰ teſ tis ꝙͣ cuſtos tante virginitatis Tercici in cor honunis aſcendit? cum quod factum eſt creditum eſt. cum inegis oraculo ꝙͣ oculo credi mus: cum que dicta vel facta ſunt lenemus firmiſſime. nullolenus du bitantes In prima vide quid. in ſe cūda per qui d. in tercio propter qͥd deus dederit tibi. Dedit tibi xpriſ tum per mariam; propt̓ ſqnitatē In prima remedium eſt: quio ex deo et homine cathoplaſmā cōfec tum eſt. qd̓ ſanaret omnes infirmi tates tuas. Contuſe autem ſunt ⁊ cōmixte hec due ſpeciēs in ꝓtero dirginis tanꝙͣ in mortariolo; ſpū ſancto tanꝙͣ piſtillo illas ſuauiter cōmiſcente. Sed quia tu dignus non eras cui donaretur. detum eſt marie/ vt per illam acciperes quid quid haberes; que per hoc ꝙ ꝟ̓go eſt. exaudita eſt pro reuerentia ſua in cauſa tua ⁊ totiꝰ generis huma ni. Si ſola mater eſſet; ſufficeret ei vt ſaluaretur per filiorum gene rationem. ſi ſola virgo. ſufficeret ſi bi vt benedictus fructꝰ ventris eiꝰ mundi precium eſſet. Cum ergo ī prima remedium ſit. in ſecunda ad iutorium eſt; quia nichil nos deus habere voluit. quod per maric mo nus non pertranſiret. In tercio au tem meritum habemus. et in fide ſanitas eſt; quia qui crediderit ſal uus erit. ¶ Sermo quartus. vn̄ ſupro Udiernum ſiquidem ſermo nem ordinis noſtri conſuetu do non exigit. ſed craſtina opus e rit circa miſſarum ſolempnia diuti us occuparit ⁊ hora breuis ẜmoīe

longitudinem nō admittet Propte rea nō ab re puto hodie preparare corda veſtra tonte ſolempnitati. p̄ ſertim cum ſit ꝓfūdiſſima ſacramen ti huiꝰ; ⁊ īcoprehēſibilis altitudo ⁊ tonꝙͣ fons vite quo magis houri atur. eo magis exuberas nūꝙͣ va leat exhauriri. Deniqꝫ ſcio que ad modū habūdet pro xp̄o tribulatio bra: vtina hobudet ꝯſolotio veſtra ꝑ ipſum Nā mundialem quidē cō ſolationem vobis offerre nec libet nec licet. vilis eſt ⁊ ad modicū vti lis hmōi ꝯſolatio: ⁊ qd̓ mogis eſt metuendū. eciā vere ac ſalubris cō ſolatiorus eſt impedimētū Propte rea qui delectatio eſt et gl̓e angelo rū: ipſe factꝰ eſt ſalꝰ ⁊ cōſolatio mi ſerorū Qui in ciuitate ſuā mognꝰ et ſublimus valde beatificat ciues. ipſe in exilio paruꝰ ⁊ humilis valde letificat exules: et qͥ in altiſſimis ē gloria patris. factus eſt ī terra pax hominibꝰ bone voluntatis Paruū lis eium datus eſt ꝑnulus. vt mag nis detur magnus; et quos inog nificat paruulꝰ. mognificet poſtmo dum et glorificet magnus et glori oſus Hinc ſine dubio vas electioīs quod de plenitudine paruuli huiꝰ acceperat. licet ꝑuus ſed plenus: plenus graciā ⁊ veritate. ⁊ in quo habitat omnis plenitudo diuinita tis corporaliter. vtiqꝫ hinc paulꝰ cructat verbum illud bonum. quod hijs diebus frequenter audiſtis: gaudete inquiens in domino ſemꝑ iterum dico gaudete Saudēte inqͥt de exhibitione: iterum dico gaude te de promiſſione: quonam ⁊ res plena gaudio. ⁊ ſpes plena gaudi o eſt Saudete qꝛ iam percepiſtis do na ſinuſtre: gaudēte qꝛ ium expecto tis premia dextere Ieua inqͥt eius ſub capite nneō; et dextera eius am plexabitur me Ieuā quidē leuat: dextera ſuſcipit Ieua medet̉ ⁊ iuſti ficat; dexterā amplectit̉ et btīficat In leua eius merita; in dextera ve ro p̄mia atinētur In dextera inquā delicie: ī ſinuſtra ſūt medicine Sed attende pium medicū. atten de medicum ſapientem; conſidera diligentius ꝙ nouā mēdicamino portat Vide ꝙ nō modo precioſcis. ſꝫ et ſpecioſas attulit medicinas. non ſolū ꝑutiles ad ſanitatis fruc tum: ſed et delectabiles ad aſpectū A ſuaues ad guſtum Deniqꝫ pͥma eius medicinam/ primū quod in ſi niſtra portat attende; et conceptū inuenus ſine ſemine Intuere obſecro quale ſit iſtud: ꝙͣ nouum. ꝙͣ animi rabile. ꝙͣ cimobile. ꝙͣ iocundum. Quid eium pulchrius ꝙͣ genere tio caſta? Quid glorioſius. ꝙͣ ſan cto ⁊ ſincera conceptio; in qua rclꝫ il pudoris eſt. nichil ſordis. nuchil vorruptionis? ¶ Ac quoniam mi nus fortaſſis detineret nos grata licet ammitatio nouitatis. niſi fruc tus quoqꝫ ſalutis ⁊vtilitatis con ſideratio animum delectaret: cōcep tus iſte non modo glorioſus in ip ſa quaſi exteriori ſpecie. ſed ⁊ pre cioſus eſt in uiteriori ꝟ̓tute. vt ſcd̓m quod ſcriptum eſt. in ſiniſtra domi ni gl̓ui ſimul et diuicie īueniāt̉: diui cie īquā ſalutis cū gl̓ri nouitatis. Quis eſt enī qͥ p̄t facere mūdū de

īmundo conceplū ſemine. niſi tu qui ſolus ſine omni illicita ⁊ īmūdo con ceptus es voluptate. In ip̄a radice et origine mea infectus ⁊ inquincitꝰ ſum: īmunda eſt conceptio mea: ſed eſt a quo tollatur iſta confuſio Ipſe eam tollit; in quem ſolum ip̄a non cadit. Diuicias ſalutis habeo. qui bus redimā ꝓprie conceptionis īpu ritatem; xp̄i puriſſima conceptionē Adde adhuc domine iheſuꝫ iunoua ſigna. īmuta mirabilia; nam pͥora quidem ipā conſuetudine viluerunt Plane enī ſolis ortus ⁊ occaſus. t̓ re fecunditas temporum viciſſitudo. iniracula ſunt et mogna miracula: ſed totiens hec vidimꝰ vt iā non ſit qui attendat. Innouo ſigna: īmuta mirabilia. Ecce uit/ noua facio oīo Quis hoc ait? Agnꝰ vtiqꝫ qui ſede bat in throno. agnus plonc totus ſuauis/ totus delectabilis: deniqꝫ to tus vnctus Hanc enim hobet inter pretationē nomen eiꝰ qd̓ eſt xpriſ tus Cui poterit aſper et durus vide ri. qui nec ipſi matri in natiuitate quicꝙͣ aſperitatis. quicꝙͣ intulit le ſionis? O vere noua miracula Con ceptus fuit ſine pudore: partus ſine dolore Mutata eſt in virgine male dictio eue: peperit enī filium ſine do lore. Mutata eſt inquā maledictio ī benedictionē: ſicut predictū eſt per angelū gabrielem Benedicta tu in mulieribus. O beaita ſolo inter mu lieres: benedicta. et nō maledicta; ſola a generali maledicto libera? et a dolore parturientium aliena Nec mirū frēs. ſi dolores non intulit me tri? qui tulit dolores mundi. ſcd̓m qd̓ yſoyas ait: quia vere lāguores nros ipſe portauit. ¶ Duo ſunt que timet humana frogilitas: pu dor et dolor. Utrūqꝫ xp̄s tollere ve nit: vnde et vttumqꝫ ſuſcepit: quā do ut cetec̓ ſilea. morte/ ⁊ morte tur piſſime condempnatus eſt ab iniqͥs Itaqꝫ vt fiduciam nobis daret ꝙ tolleret hec a nobis. prius motre ſuam īmunem ab vtroqꝫ ſeruauit: vt nec in conceptu quicꝙͣ doloris ex iſteret. ¶ Accumulantur adhuc di uicie. creſcit glorio: innouantur ſig na; et miraculo īmutantur Non ſo lum cōceptio ſine pudore. ⁊ partus ſine dolorc: ſed et mater eſt ſn̄ cor ruptione. O vere nouitas inaudita Virgo peperit: et poſt partum inui olata permonſit. Iccunditatem ꝑ lis cum carnus integritate; et gau dium motris habens cū virginita tis honorē. Iam ſecurus expecto ꝓ nuſſam michi gloriā incorruptioīs in carne mea: qn̄ quidem ꝑ cū ꝯſer uata eſt incorruptio in nire ſua. Fo cile erit illi pec quem mat̓ ipſa in corruptionem nō perdidit pariendo vt et corruptibile hoc īcorruptionē induot reſurgendo ¶ Hobes tamē adhuc maiores diuicias: habes glo riam ampliorem. Mat̓ eſt ſine cor ruptiōe virginitatis: filiꝰ ſn̄ omni labe pcc̄i. Non cadit et in matrem eue moledictio: non cadit in prolē generalis illa conditior de qua dic tum eſt ꝑ prophetā. Nemo mun dus a ſorde; nec infans cuius vnu us diei eſt vita ſuper terram. Ecce infans ſine ſorde⁊ ſolus inter ho nunes verax: ymmo et veritas

ipſa Ecce agnꝰ ſine maculaꝫ agnꝰ dei qͥ tollit pcc̄a mūdi Quis enum pcc̄a meliꝰ tolleret ꝙͣ is in quē pec catū non cadit. Iſte ſine dubio me lauare p̄t? quē ꝯſtat inqͥnatū nō eſ ſe Hec manꝰ oꝑtum luto detergat oculum meū: q̄ ſola ſinc puluere eſt Iſte michi feſtucam educat de ocu lo. qui non habet trabem in ſuo? p̄ mo iſte trabes educat de meo. qui nec exiguū puluerem habet in ſuo ¶ Vidimꝰ certe diuicias ſalutis uvite:. vidimꝰ glum eius. gloriā quaſi vnigeniti a patre. Queris a quo patre? Et filius altiſſimi voca bitur. Manifeſtum quis altiſſimꝰ ſit. Sed ne quis remoneat locus diſſimulationis: quod ex te naſcet̉ ſanctum ait gabriel ad mariam vo cabitur filius dei O vere ſanctum. Non debis domine ſanctum tuum videre corruptionem? qd̓ nec me tri quidem abſtulit incorruptionē. ¶ Creſcunt miracula. multiplicā tur diuicie: thezaurus aperit̉ Que generat mater et virgo eſt; qui ge neratur deus et homo eſt Sed nū quid dabitur ſanctum canibꝰ: aut margarite porcis? Abſcondat̉ certe thezaurus noſter ī agro; ⁊ pecuni a noſtra in ſacculo reponatur. Ope riatur conceptus ſine ſemine mr̄is deſponſatione; partus ſine dolore. pagitibus paruuli et merore Abſcō datur ⁊ parturientis incorruptio le gali purifitatione; infantis innocē tiai ſolita circūciſionē. Abſconde in quam abſconde marici noui folie fulgorem. pone in preſepio: inuol ue pannis infantem. Nam ⁊ ipſi pāni diuicie noſtre ſūt Precioſioree ſiquidem pāni ſaluatoris ōni pur pura; ⁊ glorioſius hoc p̄ſepe aurea tis regum ſolijs Dicior deniqꝫ xpi pauꝑtas/ cūctis opibꝰ: cūctiſqꝫ the zauris. Quid enī huīlitate dicius quid p̄cioſius pauꝑtate īuenitur. qua nimirū regnū celoꝝ emitur. ⁊ grā diuina adqͥritur? Sicut ſcriptū eſt. Beati pauꝑes ſpū: qm̄ ipſoꝝ ē regnū celoꝝ. Et apud ſalomonē. Deꝰ ſuꝑbis reſiſtit: humilibꝰ autē dat grām Habes cōmēdatō hu mulitatē in natītate?ī hac eī exina niuit ſemetipſū formā ſerui accipi ens; et habitu inuētus vt hō Hic adhuc p̄cioſiores diuicicis ⁊ ſuꝑex cellentē gl̓um īuenire? Hobes cari tatē in paſſiōe Maiorē hac dilectio ne nemo habet: ꝙͣ vt aīam ſuā qͥs ponat pro amicis ſuis Hec diuicie ſalutis et glorie. ſāguis p̄cioſus q̄ redēpti ſumus: ⁊ crux dominica in qua cum apl̓o gloriamur Michi in qͥt abſit gloriori; niſi in cruce domi ni mei ih̓u xp̄i Et dicebat. Nichil arbitratꝰ ſum me ſcire inter vos niſi xp̄m ih̓m i hūc crucifixum Ip ſa eſt leua; xp̄s ih̓s ⁊ hic crucifix? Nā dextera quidē eſt: iheſus xp̄uo t hic glorioſus Xpriſtum inquit et hunc crucifixum. Fortaſſe crux ipſa nos ſumus: cui xpriſtus memorat̉ infixus. Homo enim formā crucis habet: quam ſi manus extenderit expͥmet monifeſtius Ioquitur aūt xpriſtus in pſalmo;: infixus ſum in limo profundi. Iimū quidem nos eſſe manifeſtum eſt. quoniā de limo plaſmati ſumus Sed tunc quidem

limꝰ paradiſi fuimꝰ: nūc vero limꝰ ꝓfundi. Infixꝰ ſum inquit nō ꝑ̄tra lij nō receſſit vobiſcū ſum uſꝫ ad ꝯſū mationē ſeculi. Sic enim olim tha mar pariente ſaram. prius ſolā ꝓtu lit manū: q̄ in ſacramēto dn̄ice paſ ſionis coccinio alligata eſt filo Itoiqꝫ ia quidem tenemus ſiniſtrā ſed adhuc clamare neceſſe eſt. operi monuū tuarū porrigēs dexteram. Domine oſtende nobis dextram: et ſufficit nobis Gloriā inquit ⁊ di uicie in domo eius: vtiqꝫ qui timet deum Sed in domo tuā domīe qͥdꝰ Profecto graciarū actio et vox lau dis. Geati qui habitāt in domo tu a dn̄e: in ſecula ſeculorū laudabunt te ¶ Oculꝰ enim non vidit. auris nō audiuit. in eor homīs nō aſcen dit; q̄ p̄ꝑauit dn̄s deꝰ diligentibꝰ ſe. Iux eſt erum inacceſſibilis; pax eſt q̄ exuperat omnem ſenſum: fons eſt qui aſcenſum neſcit. ſꝫ deſcenſum Nō vidit oculꝰ lutē inacceſſibilem: nō audiuit auris incōprehēſibilem Specioſi ſiquidem pedes euangeli zantiū pacem. Sed licet in omnem terrā exierit ſonꝰ eorumApax tamē que exuperat omnē ſenſum. nec ab ipſis quāta erat potuit capi; nedū aliorum auribus tradi. Ait enī pau lus ipſe. Fratres ego me non arbi tror comprehendiſſe. Fides quidē ex auditu. auditꝰ ꝑ verbū dei: ſꝫ fi des non ſpecies: ⁊ p̄miſſio non ex hibitio pace ¶ Et quidē pax ē nūc eciam in terra. hominibꝰ bone vo luntatis. Sed quid eſt pax iſta ad illiꝰ plenitudinem ⁊ ſuꝑemunentiō pacis? Vnde et ipſe dominus ait. Pacem micam dovobis: pacem me am relinquo vobis. Mea ſiquidem que exuperat omnem ſenſum: et eſt pax ſuper pacem. cuius necdum capaces eſtis. Propteres do vobis patriam pacis; I relinquo iiterim viam pacis Sed quid eſt quod dix imus in eor hominis non aſcēdit? Vtiqꝫ quia fons eſt: ⁊ aſcenſum neſcit Scimus enim quia fontium natura eſt. riuos ſectari conualliū? montiū ardua declinare: ſicut ſcrip tum eſt. Qui emittis fontes in con uallibus? inter medium montium pertranſibunt aque. Hoc autem ē vnde ammonere ſepius ſtudeo cari tatem veſtram; quia deus ſuperbis reſiſtit. humilibus autem dat graci am. Fons enim ad altiorē locū nō aſcēdit: ꝙͣ ſit locus eiꝰ ꝓprius de quo aſcēdit vel procedit. Sꝫ vide ri poteſt ſcd̓m hanc regulam nō im pediri a ſuperbia vios gracie. pre ſertim ꝙ ille primus ſuperbus/ qui ſcd̓m ſcripturā rex eſt ſuꝑ oēs filios ſuperbie dixiſſe non legitur altior ero; ſed ero īquit ſimilis altiſſimo Attamen non mentitur apoſtolus; quoniam ille extollitur ſuꝑ omne qd̓ creditur. aut qd̓ colitur deus. Horret humanus auditus verbū: ſed vtinam horreat ſimiliter animꝰ cogitatum malignum pariter ad af fectum. Dico enim vobis ꝙ non il le tantum? ſed et omnis ſuperbus extollitur ſupra deum. Hult enim deus fieri voluntatem ſuam; et ſuꝑ bus vult fieri ſuam. Iam videtur e qualitas; ſed attende male congru am ꝓportionē. Deus quidē in hijs

tantum que ratio approbat: ſuam vult fieri volūtatē. ſuꝑbus vero ⁊ cū rōne/ et cōtra rōnem Vides qm̄ altitudo eſt: ⁊ nō illuc ꝑueniūt flu enta grē Niſi cōuerſi fueritis inqͥt ⁊ efficiamī ſicut ꝑuulus iſte(ſe aut dicit qui eſt fons vite. in quo habi tat et vnde manat plenitudo oīm grārum) non intrabitis in regnū ce lorū ¶ Para ꝓinde riuulos. agge res terrene ⁊ elate rogitatiōis diſ ꝑge. ꝯformare filio hoīs/ nō pͥmo hoī? quia fons gracie ī eor homīs carnalis ſcilicet et terreni nō aſcen dit Oculū quoqꝫ purga. vt videre poſſis meriſſimam lucem. ⁊ aurem tua inclina ad obediendū: vt quā doqꝫ ꝑuenias ad quictē ꝑpetuam et pacem ſuꝑ pacem Iux enī eſt propter ſerenitatē: pax ꝓpter tran quillitotē: fons ꝓpter affluentiam et eternitatē Fōtem aſſigno prī ex quo filiꝰ noſcitur: ⁊ ſpūs ſcūs ꝓce dit: lucē filio/ qͥ eſt vtiqꝫ cādor vite eterne; et lux vera illuīnans omnē hoīem in hūc mūdū venientē: pacē ſpiritui ſcō qͥ nimirū ſuꝑ humulē quietū requieſcit. Nec hoc dico/ tō ꝙͣ ꝓpria iſta ſint ſinguloꝝ: nam ⁊ pater lux eſt. vt ſit filiꝰ lumē de luī ne? I filius pax eſt. pax noſtra qui fecit vtraqꝫ vnū: ⁊ ſpūs ſāctꝰ fons eſt aque ſalientis in vitam eterna Sed quando ad hec perueniemꝯ? Quando implebis me dn̄e leticio cū vultu tuo. Gaudemꝰ in te? quo niam viſitaſti nos oriens ex alto. Iterū gaudeaimꝰ expectontes beatā ſpem in aduentu ſecundo. ſed quā do venuet plenitudo leticie. non de memoria/ ſed de pn̄tia: de exhibiti one/ nō de expcātioē. Modeſ tici veſtra git apl̓u̓s nota ſit oībus hoībus: dn̄s ꝓpe eſt Dignū eſt eī vt et modeſtia nr̄a onibꝰ nota ſit ſicut dn̄i dei nū̄ iheſu xp̄i modeſtio tūctis īnotuit Quid enī megis in ꝯguū ꝙͣ vt īmoderate agat homo cōſcius ꝓprie īfirmitatis. qn̄quidē apparuit inter hoīes modeſtꝰ dn̄s inqieſtatis? Diſcite inqͥt a mē qui a mitis ſū ⁊ humilis corde: vt poſ ſit eciā modeſtia veſtra ceteris inno teſcere. ¶ Iam ꝙ ſeqͥtur dn̄s ꝓpe eſt. de dextera debet ītelligi. nā de ſiniſtra ipſe loqͥtur: ecce ego vobiſ cū ſū oībus diebꝰ vſqꝫ ad ꝯſūmatꝭ onē ſeculi Prope eſt dn̄s frēs mei nichil ſolliciti ſitis. in ꝓximo eſt? ⁊ citius apꝑebit Nolite deficere/ noli te laſſari. querite eū dum inueniri pōt: īuocate eum dum ꝓpe eſt Pro pe eſt hijs qͥ tribulato ſunt corde ꝓpe eſt expcāntibus eum: expcanti bus eū in veritate Deniqꝫ vio noſ ſe ꝙͣ ꝓpe eſt: audi ſponſam de ſpō ſo canentē. quoniā ecce ſtat poſt pa rictem Parietem iſtum corpus tuū intellige: quod obſtaculum īpedit. vt eum qui prope eſt nondum vale as intueri Propterea paulꝰ ip̄ē diſ ſolui cupit ⁊ cum xp̄ō eſſe: ⁊ exclo mans miſerabiliꝰ. infelix inqͥt ego hō quis me liberabit de corꝑe mor tis huiꝰ? Sic ⁊ ꝓpheta in pſalmo Educ de carcere aīam mea: ad cō fitendū nomī tuo ¶ Sermo eiuſdem qͣntus vnde ſu pra ⁊ de ſanctificationē ⁊ p̄parati one ⁊ de viſione.

Anctificamini hodie. ⁊ eſtote parati: die enim eraſtino vide bitis maieſtatē dei in vobis. Cele braturi dominice natiuitatꝭ ineffo bile ſacramētum: iure quidem mo nemur frattes in omni ſanctificatio ne preparari. Adeſt enī ſcūs ſcōꝝ: adeſt ip̄e qui dicit. ſancti eſtote quia ego ſanctꝰ ſum dn̄s deꝰ veſter. Alio quin qūo dabitur ſcm̄ canibꝰ ⁊ mor garita porcis. niſi prius illi ab ini quitate. et iſti ab illicita voluptate purgati. de cetero tota ſollicitudine fugiant/ illi quidē vomitū/ iſti volu tabrū luti? ¶ Suſcepturus olim diuinai mādata carnalis iſrohel: ſāc tificabatur in iuſticijs carnis: ī bap tiſmatibꝰ varijs. ī muneribꝰ ⁊ hoſ tijs. que nō poterat ſcd̓m conſciām ꝑfectū facere ſeruiētē. Verū hec qui dē oīa tranſiere. nimitū uſꝫ ad tēpꝰ correptionis impoſita: qd̓ vtiqꝫ iā aduenit ¶ Oportune ergo ex hoc iā perfecta nobis indicit̉ ſcificatio. interna mādatur ablutio: exigitur mūdiciā ſpūalis/ dicēte dn̄o. Scati mūdo corde; qm̄ ipſi deū videbunt Ad hoc ꝑiuimꝰ frēs: ad hoc nati ſu mus. ad hoc vocati ſumus. ad hoc nob̓ dies hodiernus illuxit Erat a liqn̄ nox; qn̄ nemo poterat hec oꝑo ri Erat nox vnuuerſo orbi/ ante veri lumīs ortum; an xpriſti natiuitotē Erat nox eciam ſingulis quibuſqꝫ noſtrū: ate ſuam cuiuſqꝫ conuerſio nem et internam regenerationem. An nō profundiſſima nox et dēſiſſi me tenebre ercint ſuper vniuerſam faciem terre. cum olim patres noſ tri facticios volerent deos. et inſano penitus ſacrilegio. ligna et lapides adorarent? An non ecium cuiqꝫ noſ trum caliginoſa nox erat. cū tanꝙͣ ſine deo in hoc ſeculo viueremꝰ: cū ambulciremꝰ poſt concupiſcentias nras. cum ſectatemur carnis illece bras. cū obtēperaremꝰ deſiderijs ſe cularibꝰ:cū exhiberemꝰ mēbra noſ tra arma iuiqͥtatis pcco. cū ſeruite mꝰ iniqͥtati ad iniquitatem. in qui bus nūc merito erubeſcimꝰ tanꝙͣ o ꝑibꝰ tenebraꝝ; Qui dormiūt noc te dornuūt ait apoſtolꝰ. et qͥ ebrij ſunt: nocte ebrij ſunt. Et hec quidē fuiſtis. ſꝫ excitati eſtis: ſed ſanctifi cati eſtis. ſi tamē filij lucis eſtis. ⁊ filij dici. non noctis neqꝫ tenebraꝝ Siquidem preco dici eſt eciam ille qui dlamat. Sobrij eſtote: ⁊ vigi late. Et iudeis in pentecoſte de con diſcipulis loquebatur. Quomodo hij ebrij ſunt. cum ſit hora diei ter cio? Hoc enī eſt quod cocplus eiꝰ ait. Nox p̄ceſſit. dies aūt appropi quabit. Abiciamꝰ ergo opera tene brarum. I induamur crma lucis? ſicut in die honeſte ambulemꝰ Abi ciamus inquit opera tenebrurum. ſompnolētiani ſcilicet et ebrietatē: quoniam vt ſupra meminimꝰ. qui dormiūt nocte dormūt. ⁊ qui ebrij ſunt nocte ebrij ſunt: ſed vt tanqͣ in die non dormitemus. ſed ombu lemus. atqꝫ hoc quidem honeſte nō temulente. Vides hoīēm cuius ad oē bonū dormitat aīa eiꝰ pre tedi o; in tenebris eſt vſqꝫ adhuc. Di des inebriatū obſcinthio. ſapientē pluſꝙͣ oportet. nō ad ſobrietatē: cu ius nec oculꝰ viſu/ nec aurꝭ īpleat̉

auditu: qui pecuniā aut ſimile ali qͥd diligens nō ſaciētur. longam in ſtar ydropici ſitim bibēs: filiꝰ noctꝭ eſt et tenebrarū Nec facile ſeꝑant̉ hec duo; dicēte ſcriptura Qm̄ ī de ſiderijs eſt oīs ocioſus: hͦ ē in ebri etate eſt oīs ſompnolētꝰ ¶ Sa ctificemur ergo hodie et ꝑati ſimꝰ: ꝑati quidē hodie. nocturnū excutiē do ſoporē. porro ſcīficati nichilomi nus tanꝙͣ in die ab ebrietate noc turna/ cupidinis noxie frenando fu rorē In hijs enī duobꝰ mādatis. to ta lex pēdet ⁊ ꝓphēte; q̄ ſūt dedina re a malo et facere bonū Serū hec hodie. nā craſtina nec in ſcificatio ne erit nec p̄ꝑatione; ſꝫ in viſiōe ꝑ tiqꝫ maieſtatis ¶ Craſtina inqͥt die videbitis inaieſtatē dei in vol̓. Hoc eſt quod ait prīarcha iacob? cras reſpondebit michi iuſticio me a. Hodie eium iuſticiā colit̉: cras reſpondebit Hodie exercetur: cras fructificabit. Alioquin quod non ſe minauerit homo; nec metet Nec iaieſtatem tunc videbit. qui con tempſerit interim ſanctitatem. nec oriētur ei ſol glorie. tui ſol iuſticie ortus nō fuerit; nec illuceſcet dies craſtina. cui non luxerit hodierna. Nimirum idem ipſe qui hodie ſac tus eſt nobis a deo patre iuſticio? appcirebit cras vita noſtra⁊ ⁊ aſſu met nos ad ſeipſum: vt et nos ap parecimꝰ cum ipſo in gloris. Hodi ē erum ꝑuulus noſcitur nobis. vt non apponat homo magnificare ſe ipſum: ſed cōuertamur magis ⁊ ef ficiamur paruuli⁊cras exhibebitur magnus dn̄s ⁊ laudabilis nimis: vt ipſi quoqꝫ magnificemur in lau de. cum videlicet erit vnicuiqꝫ laue a deo Frimirū quos hodie iuſtifica uerit/ cras mognificabit; ⁊ conſū matioī ſāctitatis/ ſuccedet viſio ma ieſtatis. Nec ingnis viſior que nō niſi in ſimilitudinē conſtat. Simi les enum ei erimꝰ; quonam vide bimꝰ eum ſicuti ē Vnde ⁊ hic quo qꝫ non ſimplicit̓ dicit videbitis ma ieſtotem deiꝫ ſed additur ſignāter in vobis. Hodie nimirum tanꝙͣ in ſpeculo nos in eo videmus. dum noſtra ſuſcipit.eras videbimꝰ eum in nobis. quando iam ſua donabit: cum oſtendet nobis ſeipſum. ⁊ aſſu met nos ad ſeipſum Hoc eſt ꝙ trā ſeuntem ſeſe miniſtraturū fore ꝓmi fit. de cuiꝰ īterim plenitudine acci pimꝰ. non ſane gl̓um pro gl̓ei. ſed grām ꝓ grā: ſicut ſcriptū eſt. grām ⁊ glum det dn̄s Ne ergo ꝯtēpnas priora munera ſi ſequentia cōcupiſ cis. nec faſtidios pͥus eduliū. ſi vis acciꝑe q̄ ſequūtur: vel ꝓ ipſo fercu lo ī quo apponit̉. qd̓ apponit̉ ſume re nō recuſes Ferculū eī īputribile fecit ſibi pacificꝰ: corpꝰ īcorruptibi le aptōs ſibi. in quo ſalutꝭ epulais mīſtraret. Nō dabis inqͥt ſcm̄ tuum videre corruptionem Illud vtiqꝫ de quo gabriel ad meria; quod naſce tur ex te ſanctū. vocabitur filiꝰ dei Ab hoc ergo ſācto hodie ſanctifice mur; vt inoieſtatem eiꝰ vbi dies il la aſpirauerit videamꝰ: ſiqͥdē dies ſāctificatus illuxit nobis: dies ſalu tis. non glorie aut felicitatis 7 Deniqꝫ donec paſſio ſancti ſanctoꝝ ānūciatur. qui rumirum in ꝑaſceus

paſſus eſt/ id eſt in die preparatio nis; merito omnibus dicitur. ſanc tificamī hodis et eſtote parati. Sac tificamini magis de ꝟtute in virtu tem proficiendo; ⁊ eſtote parati per ſeuerando ¶ In quibus tamen ſāc tificabimur. Legi de quodam dicen te ſcriptura; quoniam in fide ⁊ leni tate ipſius ſanctum fecit illum. Nc qꝫ eium hominibus ſine lenitate: non plus ꝙͣ deo ſine fide placere poſ ſibile eſt Merito ſane in hijs mone mur eſſe parati. quibus i deo con uenicimus/ cuius inqieſtatem viſuri ſumus; et nobis inuicem vt in no bis eam pariter videamus. Prop terea ſiquidem oportet nos prouide te bona; non ſolum coram deo/ ſed eciam coram hominibus; vt non ſolum regi noſtro. ſed ⁊ conciuibus/ ſed ⁊ cōmilitonibus noſtris grati eſ ſe poſſimus ¶ Et quidem fides an te omnia querenda eſt: de qua legi tur Fide mundans corda eorum Ge ati enim mundo corde; quoniam ip ſi deum videbūt Crede ergo te deo: cōmitte te ei. Iacta in eum cogitatū tuum/ ⁊ ip̄e te enutriet: vt fiduciali ter et fideliter dicas. dominus ſolli citus eſt mei. Neqꝫ enim hoc ſapi unt homines cimantes ſeipſos. ho mines ſcioli ⁊ ſolliciti pro ſeip̄is. curam carnis perficientes in deſide rijs: ſurdi ad vocem dicentis. Om nem ſollicitudiuem veſtram proijciē tes in cum: ipſi enim cura eſt de vo bis. Nam ſibi ſiquidem ipſi fidere/ non fidei/ ſed perfidie eſt; nec confi dentie ſed diffitētie eſt megis in ſe ipſo habere fiducia Is vro̓ fidelis eſt qui nec ſibi credit. nec in ſe ſperat. factus ſibi tanꝙͣ vas perditum: ſed ſic ꝑdens animā ſuam vt in vitam eternam cuſtodiat eam. Porro id quidem ſola facit humilitas cordis. vt nō ſibi fidelie anima uinitatur? ſed deſerens ſemetipſam/ eſcendat iō de deſerto. innuxa ſuꝑ dilectum; et qꝫ ideo delicijs affluens ¶ Pane vt perfecta ſit ſanctificatio. eciā man ſuetudinem ⁊ ſociatis vite gratiani a ſancto ſanctorum diſcamus opor tet: ſicut ipſe ait Diſcite a me quid mitis ſum et humilis corde. Quid enim eiuſmodi hominem dicere ꝓ hibet delicijs affluentem. qui ſuo uis et mitis et multe miſericordie. omnibus omnia factus eſt?: et vni uerſos perfundit oleo quodum man ſuetudinis et lenitatis: quo ſic infu ſus eſt/ ſic ꝑfuſus. ſic eciam et ſuper fuſꝰ vt ſtillate vndiqꝫ videatur. Fe lix qui gemine hac ſanctificatione paratus dicere poteſt; paratum cor nicum deus. paratum eor meum. Habet enī hodie quidē fructū ſuū in ſanctificationem: craſtina die finem habiturus vitā eternā. Videbit enī inqeſtatē dei qd̓ vtiqꝫ vita eterna eſt; ſicut veritas ait. Hec eſt vita e terna; vt cognoſcant te verum deū. et quem miſiſti iheſum xpriſtum. Reddit ei coronam iuſticie iudex in illum diem: cui ſane altera non ſuc cedet. Tunc videbit et affluet: et mirabitur et dilatebitur eor ipſius Quouſqꝫ dilatabitur? Uſqꝫ ad vi dendam maieſtatem dei in ſe. Noli te arbitrari fratres: ꝙ illā vobis ꝓ miſſionem ꝟbis explicare poſſimus

¶ Sonctificamī hodie ⁊ eſtote pa cati. craſtina die videbitꝭ ⁊ gaude bitis: ⁊ gaudiū veſtrū implebitur. Quid enī illa maieſtas nō īpleat? Eciā ſupereffluet et ſuperimplebit: qn̄ menſura bonam et cōfertam et conigitatam et ſupereffluentē dobit in ſinꝰ vr̄os. Uſꝫ adeo ſiquidē ſuꝑ effluet. vt ſupra modū in ſublimi tate excedat nō modo merita ſꝫ ⁊ vo taꝫ ſicut vere potēs eſt facere ſupro ꝙͣ nos intelligere aut ſperare poſſi mus ¶ Nā deſideria quidē nrā in tribꝰ maxīe cōſtituta videntur: qd̓ decet. quod expedit. quod delectat. Hec ſunt que concupiſcimꝰ omnes quidē omīa. ſed alius megis hoc aliꝰ aliud. Ille enim ſic deditus vo luptati: vt nec honeſtatem ſatis re putet. nec vtilitatem. Ille queſtui megis incubans; et honeſtum diſſi mulat et iocūdum. Ille voluptatꝭ pariter et vtilitatis negligentior: ſo lum vel moxime ſectātur honorē. Nec vere reprehenſibile deſiderium horum; ſed ſi ibi quereremus ea ꝑ bi vere inueniremꝰ. Hec enim vbi vere ſūt: vnū ſunt. etqꝫ ip̄m vtiqꝫ ſūmū bonū. ſūma gloris. ſūmo vtili tas. ſūma voluptas. atqꝫ hec qͥdē qͣ tū īteri caꝑe poſſumꝰ expectatio nr̄a ē? I pmiſſa nob̓ viſio maieſtatis ī nobis: vt ſit deꝰ omnis ī omnibus omne iocundū. omne vtile. omne honeſtum. ¶ Sermo ſextus eiuſ dem de vigilia natiuitatꝭ dn̄i Vditū audiuimꝰ plenū grā dignū oī acceptione. Iheſus xp̄s filius dei. noſcitur in bethleem iude. Anime mea liquefacia eſt in ſermone iſto: ſꝫ ⁊ ſpūs intꝰ in p̄cor dijs meis eſtuat; iocūditatē hac et exultationem ſolito vobis deſiderio e ructuare feſtinans ¶Iheſus ſal uator. Quid tam neceſſariū ꝑditꝭ. quid tā optabile miſeris. quid tā vtile deſperatis? Alioquin vn̄ ſalꝰ. vn̄ vel tenuis aliqua ſpes ſalutis ī lege pcc̄i. in corꝑe mortis. in malici a hac diei ⁊ loro afflictionis. nifi noua nobis et inſperata naſceret̉? At tu forte ſalutē optas: ſꝫ curatio nis acerbitatē. teneritudinis ꝑit̓ ⁊ egritudinis proprie conſcius refor midas. Ne timeas. xp̄s eſt ſuonus plane et mitis ⁊ multe miſericordi e. vnctꝰ oleo leticie pre participibꝰ ſuis: eis nimirū qui licet non ipām plenitudinē. de plenitudīe tn̄ huiꝰ accipiunt vnctionis Ne vero ſuauē audiens/ īefficacem fore autumēs ſaluatorē: addit̉ eciā filiꝰ dei Que lis enī pater talis filiꝰ: cui ſubeſt cū voluerit poſſe. Aut forſitan vtilita te ſalutis. I iocūditate vnctiōis au dita. neſcio quid ſubmurmuras puto eciom de honeſtate ſollicitus. ſaluatorem tibi gratuloris adeſſe: vtpote iacens poraliticus ī grabato aut magis inter iheruſalem ⁊ ihe richo ſemiuiuꝰ in vici. Amplius au tem leturis nec durum eſſe medicū nec grauibus vti medicinus: ne tibi forſitā intolerabilior videatur bre ius ipſa curatio. ꝙͣ diuturna egritu do. Sic nimirū ſic vſqꝫ hodie mul ti pereunt medicum fugientes? ꝙ iheſum quidem nouerint. ſed xpriſ tum neſciant: humano ſenſu de

multitudine et malignitate morbo rū. parate ſibi medele moleſtiā eſti mates ¶ Iam vero ſi certus es de ſaluatore. et nichilomunꝰ xp̄m eſſe cognoſcis. nō vtentē cauterio ſꝫ vn guento. nō ꝑſtione ſꝫ vnctione cura tem. vnū adhuc arbitror ingenua poſſe mouere creaturā; ne forte qd̓ abſit ſaluatorꝭ hꝰ nō ſatis cōdigna videatur eſſe perſona. Puto tamen non uſqꝫ adeo ambicioſus es et gle̓ cupidꝰ. aut zelator honoris: vt ab vnoquopīā ē cōſeruis tuis ſi p̄ſtare poſſet honc graciam ſuſcipere detrec tares. Nom ſi angelus aut archan gelus eſſet: vel ex ſuperiori quouis ordinē ſpirituū btōꝝ: multo minus aīoſitas tua/ quod cauſaretur habe ret. Nunc autē tanto ampliorē tibi deuotiōe ſuſcipiendus eſt iſte ſalua tor. quanto differentiꝰ pre ceteris omnibꝰ/ nomen hereditauit: ih̓us xpriſtus filiꝰ dei. Et vide ſi nō ei dētius tria hec ad paſtores loquens angelus ꝯmēdauerit. gaudiū mog nū quod euangelizabat exponens: quia inquit natus eſt vobis hodie ſaluator qui eſt xpriſtus donunus. ¶¶ Exultemus ergo fratres in hac natiuitate ⁊ multiplicit̓ gratū lemur in ea? quam et ſalutis vtili tas. ⁊ vnctionis ſuauitas. ⁊ filij dei maieſtas tam eleganter illuſtrat? vt nichil deſit ex omnibus quē deſi decantur; nec cōmodū. nec iocūdū nec honeſtum. Exultemꝰ inquā ru minqntes intra noſmētipos. ⁊ īuicē cructuates ſuaue verbum: eloquiū dulce. iheſus xpriſtus filius dei naſ citur in bethlcem iude. Nec michi quis ad iſta reſpondeat īdeuotus. ingratus. irreligioſus. Non eſt hoc nouū: olim auditum eſt. olim factū eſt: olim natus eſt xp̄ūs. Ego enī dico: olim et ante natus eſt. Nec murabitur olim ⁊ ante: cui ꝓpheticū illud occurrit. in eternū ⁊ vltra Na tus eſt ergo xp̄us; non mō qn̄ hec nr̄a tꝑo. ſꝫ an̄ tꝑa vnuuerſa Seꝝ il la qͥdē natiuitas poſuit tenebras la tibulū ſuū: ȳmo vero lucē mogioha bitat īacceſſibilē. Latet in corde pa tris: in mote vmbroſo ⁊ condenſo Vt ergo aliquatenꝰ īnoteſceret nō tus eſt; ⁊ in tꝑe natꝰ ex carne. intꝰ in carne factū ē ꝟbū caro Ꝙ tamē mirū. ſi vſqꝫ hodie dicit̉ in ec cleſia. xp̄ūs filiꝰ dei naſcit̉. qn̄ tō longe ante dicebat̉. haud dubiū qͥn de ip̄o. puer natꝰ eſt nob̓; Olī cepit audiri ꝟbū hoc; et nemo ſcōꝝꝫ ali quādo faſtidiuit. Siqͥdē xp̄ūs ihu̓s filiꝰ dei. heri ⁊ hodie. et in eternū. Hunic nimaꝝ pͥmꝰ hō oīm viuentiū pr̄. mognū euictuas ſacramētū. qd̓ in xp̄o et in eccia. aplu̓s poſtmodū ē iuidentiꝰ cōmēdauit. relinq̄t eūit hō preꝫ ⁊ matre ⁊ adhe̓bit vxori ſue? ⁊ erūt duo in carne vne ¶ Hīc ni chilominus abraham pater omniū credentiū exultauit vt videret hunc diem; ⁊vidit et gauiſꝰ eſt Alioqͥn qn̄ ſeruū iurantē ſibi per deū celi/ ſub femore ſuo inanū ponere p̄cepiſſet? nuſi xp̄m vtiqꝫ deū celi/ ex eodē naſci tuꝝꝫ femorē p̄uidiſſet. Hoc qͦꝫ ꝯ ſiliū cordis ſui. homī ẜᵐ cor ſuū reue lauit deꝰ Icui iurauūt veritatē ⁊ nō fruſtrabit̉ eū: de fructu ventris tui ponam ſuper ſedem tuam. Vnde et

in bethleem iude noſcitur ſicut āge lus uit cuitate dauid; vtiqꝫ ꝓpter veritatē dei. ad confirmādas ꝓmiſſi ones patrū Hoc eciā multifarie multiſqꝫ modis ceteris reuelatū eſt patribus ⁊ prophetis. Abſit autē vt a diligentibꝰ deum aliquādo fue rit negligēter auditū. niſi forte ne gligere videbatur qui dicebat. Ob ſecro domine mitte quem muſſurꝰ es: aut faſudire qui dicebat. U tinam diſrumpētes celum. et deſcen deres. ceteraqꝫ ſimuilia. ¶ Idipſū deniqꝫ apoſtoli ſancti viderunt et audierunt⁊ manus eorum trac tauerūt de verbo vite; quibꝰ ſingu lariter aiebat Gecti oculi qͥ vident que vos videtis ¶ Poſtremo hoc idem nobis quoqꝫ ſeruatū eſt fideli bꝰ vtiqꝫ thezauris fidei ꝯmēdatū: ipſo eque dicēte Scati qͦ nō viderūt ⁊ crediderūt Paro nr̄a hec in ꝟbo vite. Nec ſane ꝯtēptibilis ex qͣ ni mirū viuit̉; ⁊ quā ꝑincitur mūdꝰ. qm̄ iuſtꝰ ex fide viuit: ⁊ hec eſt vic toris q̄ vincit mūdū fides nrā Hec eſt q̄ velut quoddā eternitatis exē plar/ p̄terita ſimul et pr̄itia ac futu ra ſinu quodā vaſtiſſimo cōprehen dit: vt nichil ei p̄tereat. nichil pere at. p̄eat nuichil Merito ꝓinde in teſtimoniū fidei pre. vbi facta ē pox anūciationis huiꝰ in auribꝰ veſ tris. exultaſtis in gaudio/ egiſtis g cias/ ꝓſtrati ſolotenꝰ adoraſtis. con currentes velut ſub vmbra alarum eius; et ſub pennis eius ſperantes Nūquid nō ſinguli natiuitate ſal uatoris audita. clomaſtis in cordi bus vrīs dicentes. michi adherere deo bonū eſt. aut pociꝰ illud qd̓ idē propheta ait. deo ſubiecta eſt ani ma mea? Infelix quippe nimum quiſqius ficte proſtratus: corde ri gido corpus humiliquit. Eſt eium qui humilicitur nequūiter; interiora autem eius plena ſunt dolo. Quiſ quis enim neceſſitatem ſuum nunꝰ conſiderat. minꝰ ſentit incommoda. minus pauet periculaIminus deuo te confugit ad remedia orte ſalutꝭ muinus affectuoſe ſe ſubicit deo; m nus fideliter pſallit. donune tefugi um tu fectus es nobis. huius ado ratio minꝰ accepto. huius proſtra tio minus verax. huius humiliatio minus hobēs: huius eciam minꝰ hictorioſa ymmo ⁊ minus viuida fi des ¶ Quid tamen dicit. beati qͥ non viderunt et crediderunt. qua ſi non videatur ipſum credore quo dummodo iam videre? Sed aduer te diligenter cui ⁊ quando dictum eſt: ei vtiqꝫ qui arguebatur ꝙ qui q̄ vidiſſet credidiſſet Ncqꝫ eium id ipſum eſt vidiſſe/ ⁊ ideo credidiſſe: ꝙ credendo vidiſſe Alioquin abra ham pater noſter quonam modo dominicum hunc vidiſſe diem. niſi credendo credendus eſt? Sed illud quomodo accipietur quod in hac nocte cantatum eſt nobis. ſanctifi camini hodie et eſtote parati. craſ tina enim dre videbitis maieſtatē dei in vobis. ſi non mente videre eſt. pie deuotione repreſentare. et recolere fide non ficto. mognum il lud magne pietatis ſacramentum quod manifeſtotum eſt in carne. iuſtificatum eſt in ſpirtu. opparuit

angelis. predicatū eſt gentibꝰ. cre ditum eſt mūdo. aſſumptum eſt in gl̓o? Semꝑ ergo nouū qd̓ ſemper mouat mentes. nec vnꝙͣ vetus qd̓ fructificare nō ceſſat; qd̓ in ꝑpetuū non mnarceſcit. Hoc enī ſanctū qd̓ nō datur videre corruptionē: hic nō uus hō qͥ nulliꝰ vebſtatis capax. eti am eos qͦꝝ īueterauerunt oīa oſſa in verā vite trāſferāt nouitatē In̄ ē ꝙ eciā in pn̄ti tā iocūdiſſimā ānūci atiōe ſi aduertiſtis/ cōgrue ſatis di citur non tam natus eſſe ꝙͣ naſci ih̓us xpūs filiꝰ dei. naſcitur in beth lecm iude. Sicut enī quodamodo ī molatur adhuc cotidie donec mortē eiꝰ annūciamꝰ: ſic videtur ⁊ naſci. dū fideliter repn̄tamus eius natiui tatem. ¶ Die enim craſtina vi debimꝰ maieſtatē dei ⁊ſꝫ ſane in no bis nō in ſeipſo: vtiqꝫ inoieſtatē in humilitate. virtutē in infirmitate. in hoīe deū. Ipſe eſt enim emanuel qd̓ interp̄tatur nobiſcū deꝰ Et cui tētius audi. Verbum inquit caro factum eſt; et habitauit in nobis. Deniqꝫ ex tūc et deinceps vidimꝰ gloriam eius ſed gloriam queſi v nigeniti ⁊ pr̄e: vtiqꝫ plenū gracie vidimus et veritatis. Non enim gloriam poteſtatis aut claritatis. ſed gloriam paterne pietatis. glori am grē: de quā aplūs in laudē inqͥt glorie grē ſue. Sic ergo naſci tur: ſꝫ vbi putas. In bethleē iude Neqꝫ enī decet nos ita bethleē p̄ terire. Trāſeaimꝰ vſꝫ bethleem di cunt paſtores; non bethleem ꝑtran ſeamꝰ Quid enī ſi pauꝑ viculꝰ eſt? Quid ſi videtur mīma in iudea? Ne id quidē incōgruū ei. qui dū di ues eſſet/ ꝓpter nos pauꝑ factꝰ ē: I cū eēt mognꝰ dn̄s A laudabil̓ ni mis; patuulꝰ natus eſt nobis et di cebat. Beciti pauꝑes ſpiritu; qm̄ ip ſorū eſt regnū celoꝝ. Itēqꝫ. Niſi cō uerſi fueritis et efficiomini ſicut pu ex iſte: non intrabitis in regnum ce loꝝ. Vn̄ eciam ſtabulū elegit ⁊ p̄ ſepe. vtiqꝫ domū luteam et diuerſo riū iumētoꝝ. vt hūc eē ſcias qͥ de ſtercore erigit pauperem: ⁊ ſaluos facit homines et iumenta S tinam autem inuenicimur et nos bethleem iude. vt in nobis quoqꝫ dignetur naſci ⁊ audire mereaimur qꝛ vobis timētibꝰ deum orietur ſol iuſticie. Forte enī hͦ eſt qd̓ ſupra me nunimꝰ. ad vidēdā in nob̓ dn̄i ma ieſtatem. et ſanctificationē opꝰ eſſe I p̄ꝑatiōe. Nā ⁊ iuxta ꝓphetam facta eſt iudea ſanctificatio eius. qꝛ videlicꝫ oīa in confeſſione lauātur. Sic et domꝰ panis qd̓ bethleem ſo nat/ ad p̄parationem fortaſſe vide bitur mognopere ꝑtinere. Quomō enim paratus ille vt accipere tantū hoſpitem poſſit. qui dicit quia non eſt in domo mea panis? Deniqꝫ qꝛ imparatus erat quidam/ neceſſe ho buit clauſū amiri oſtiū media nocte pulſare et dicere. qui cunicus meꝰ venit de vio ad me? I non habeo qd̓ ponā ante illū Poratū cor ciꝰ ſperare ī dn̄o ait ꝓph̓a. haut du biū quin de iuſto loquēs: cōfirmotū eſt cor eiꝰ. nō cōmouebitur. Nō ē paratū eor: qd̓ nō eſt ꝯfirmatū Sci mus aūt ip̄o eodē teſte ꝓph̓o: ꝙ pa nis eor hoīo ꝯfirmet Non eſt ergo

paratum ſed qridū et ex ſangue cor eius. qui oblitꝰ eſt comedere panē ſuum. eſt aūt pacatus et nō turba tus vt cuſtodiat madata vite: qui oblitꝰ eſt ea que retro ſūt. ⁊ ī ea q̄ ante ſūt ſe extēdi. ¶ Vides ꝙ fugi enda quedā ſit ꝙͣ ſit quedā obliuio cupienda Neqꝫ enī totꝰ manaſſes iordanē trāſijt: ſꝫ nec totus citra ē legit ſibi māſionē Eſt qui oblitꝰ ē dn̄i creatoris ſui. I eſt qͥ ꝓuidet e um in cōſpectu ſuo ſemꝑ: oblitꝰ po pulū ſuū et domū prīs ſui Et ille qͥ dem celeſtiā obliuiſcitur; hic vero q̄ ſunt ſuꝑ terram Iſte pn̄tia: ille futu ra Iſte que vidētur: ille q̄ nō viden tur Poſtremo iſte q̄ ſūt ſua: ille que ih̓u xp̄i. Vterqꝫ manaſſes: vterqꝫ obliuioſus: ſꝫ alter quidē ihrlm. al ter babilonis oblitus Oblitꝰ eſt al ter eorum que impediunt. ⁊ iſte po tus. alter ſane eorum magis que expediunt et que non expedit obli uiſci: atqꝫ hic penitus imparatus. ad nidendam in ſe domini maieſto tē. Neqꝫ enī eſt domꝰ panis in qͣ ſal uator oriatur; non eſt monaſſes il le cui appareat ille qui iſrael regit. ⁊ ſuper cherubin ſedet. ¶ Appo re inqͥt coram ephroym benyamyn et manaiſſe Ego arbitror iſtos eſſe tres qui ſaluantur. quos alius qui dem propheta noe daniel em̄ ⁊ iob nomnauit: eoſdem quoqꝫ I tribꝰ illis paſtoribus deſignari/ quibus nato angelo magni conſilij q̄gelꝰ euangelizauit. V. de autem ne for te ipſi ſint tres megi/ venientes iā non modo ab oriente/ ſed eciam ab occidente: vt recumbant cum abre ham yſaac Iīavob ¶ Forte enim non incongrue videbitur ad ephra ym quidem quod fructificationem ſonat partinere thuris oblationē? ꝙ offerre incenſum dignum in odo rem ſuauitatis/ proprie ſit corum quos poſuit dominꝰ vt cant ⁊ fruc tum afferant: id eſt eccleſie prelo torum. Nam ⁊ beniamyn filius dextere offerat neceſſe eſt aurum. id ē ſubſtantiā huiꝰ mundi. vt vi delicet populus in parte dextera cō ſtitutus/ ⁊ iudice merecitur audire quia eſuriui ⁊ dediſtis michi mādu care et cetera Porro manaſſes ſi ta men is eſſe voluerit cui apporeat do minꝰ/ mirram offerat mortificatio nis: quam quidem a noſtra ſpecia liter arbitror profeſſione requiri. Et hec dicta ſint ne ad eam partē tribus manoſſe que citra iordanem ſubſtitit pertincamus; ſed obliuiſca mur magis ea que retro ſunt. extē ti ⁊ intenti ad onteriora. ¶ Nunc vero redeamus vſqꝫ in bethlcem: ⁊ videamus hoc verbum quod fecit dominus. I oſtendit nobis. Do mus panis eſt vt iam diximus: bonum eſt nos illic eſſe Vbi eium fuerit verbum domini. non deeſt v tiqꝫ panis qui ꝯfirmet cor: dicente ꝓpheta cōfirma me in verbis tuis Nimirū in verbo quod procedit de ore dei ꝑiuit homo. viuit in xpriſ to: ꝑiuit in eo xpriſtus. Ibi ori tur. ibi opporet. nec omnino e mat titubans eor aut vacillans: ſed ſtabile ⁊cōfirmatum Si quis murmurat. ſi quis heſitat. ſi quis nutat. ſi qͥs cogitat reuolui in lutū

redire ad domitum. mutare propoſt tū: nō eſt bethleem: nō eſt domꝰ pa nis. Sola enī fames ⁊ famēs vali da in egiptū eū deſcendere. porcos paſcere. ſiliquas eſurire compellit? xtpote ꝓcul aigentem ē domo pr̄is in qua mertenarij panibꝰ habundo re noſcūtur. Non ergo in huiuſmo di corde naſcitur xp̄us cui deeſt fidei fortitudo. vtiqꝫ panis vite. ſcriptura teſte/ quoniā iuſtus ex fide viuit: ꝙ videlicet vera qnimē vite q̄ ipſe eſt nō niſi ꝑ fidem interimi habitet in cordibꝰ nr̄is. Alioquin qūo in illo naſcitur iheſus. qūo ſalus erit illi? qn̄quidē vera omnino certaqꝫ ſn̄is eſt. ꝙ is tm̄ qui perſeuerauerit vſqꝫ in finē ſaluus erit? Nā ꝙ minime inueniatur in eo xpriſtus. nec de e is ſit quibꝰ dicitur. qꝛ vnctionē ha betis a ſanctoꝫ ex eo vel maxime cō ſtat ꝙ ſine dubio eciā aruit cor eiꝰ ex quo oblitꝰ eſt comedere panē ſu um. Multo minꝰ aūt ad filiū dei ꝑ tinet qui eiuſmodi eſt: ꝙ nō niſi ſu per quētū ⁊ humilē ac trementem ꝟba ſua requieſcat ſpūs eiꝰ. nec ſit vlla ſocietas eternitati et tante mutabilitati; ei qui eſt/ ⁊ ei qui nū ꝙͣ in eodē permanet ſtatu. Ceterū quātūlibet firmi. quātūlibꝫ fortes. quātūlibet ꝑati. quātūlibet panibꝰ habūdantes. ipſo quidē largiēte cui votidie orantes dicimꝰ. panē noſtrū votidianū da nobis hodie: neceſſe habemꝰ addere ꝯſequēt̓ dimitte nō bis debita nrā. Alioquī ſi dixerimꝰ qꝛ pcc̄m nō habemꝰ: noſmetipōs ſe ducimꝰ et veritas in nobis non eſt. Nimuꝝ veritas ipā eſt q̄ nō ſimpli titer in bethleem. ſed in bethlcem iu de noſcitur: xpriſtus iheſus filius dei. Srcoccupemus ergo faciem e ius in confeſſionē: vt ſanctificati pa riter et parati. iuuenicmur I nos bethleem iude; atqꝫ ita naſcentem dominū videre merecimur in nobis ¶ Ceteꝝ ſi qua aīa eouſqꝫ ꝓfe cerit. quod quidem multum eſt ad nos: vt ſit fecunda virgo. ſit ſtella moris. ſit plena gracio ⁊ ſuperueni entem hobens in ſe ſpiritū ſanctu puto ꝙ non in ea/ ſed ex ea quoqꝫ nō dedignabitur naſci Nemo ſanc id ſibi arrogare preſumat. niſi qͦs ipſe ſpeciali deſignatione tanꝙͣ di gito demonſtrauerit dicens. Ecce mater mea ⁊ fratres mei. Enimue ro audi vnum ex iſtis. Filioli mei quos iterum parturio. donec for mētur xpriſtus in vobis. Si enim noſci videbatur in eis cum formo batur in eis. quomodo non eniam ab eo ſimuliter naſci eum dicere qͥs preſumat. qui in ipſis eum quodā modo parturiebat? ¶ Et tu qui dem impio ſynagogs hunc filium nobis peperiſti; officio quodam mo tris. ſed non matris affectu. Excuſ ſiſti eum de ſinu tuo. extra ciuitatē deiciens/ et eleuans ſuper terram: tanꝙͣ diceres eccleſie gentium pari ter et eccleſie primitiuorum que eſt in celis; nec michi nec vobis ſit. ſed diuidatur. Diuidatur inquam non inter vtraſqꝫ: ſed ab vtriſqꝫ. Expul ſum etum et exaltatum. et quidem modice ſatis. tamen vt nec in tu is eſſet menibus. nec in terra. fer ro vndiqꝫ coartaſti. ne forte vel hac

vel illae excederet: vel videlicet o de ſuꝑatus. ad neutra ꝑuerret illarū Seua nimiū mater. ita abortiuū facere voluiſti: dum eſſet qͥ excipere poſſet excuſſū Age ergo qͥcquid ꝓ feceris; p̄mo ꝙͣ richil ꝓfeceris intu ere Vndiqꝫ egrediūtur filie ſyon vt videāt rege ſalomonē in dyade mate quo coronaſti eū Relinquens mntēm adheret vxori ſueꝫ vt ſint du o in carne vno Et ciuitate pulſus atqꝫ exaltatꝰ a terra. omīa trahit ad ſe: qͥppe qͥ eſt ſuꝑ oīa deus bene dictus in ſecula Amen. ¶ In die ſancto natiuitatꝭ dn̄i. ſer mo primꝰ beati bernardi abb̓is de duobꝰ hoſtibꝰ ⁊ v fontibꝰ Nondis qͥdem eſt dilēſſimi hodier ne dn̄ice natiuita tis ſolēpnitos: ſꝫ dies breuis rogit breiuare ſermonē Nec mirū ſi facimꝰ nos breue ver bum: qn̄ et deꝰ pater verbum fecit abbreuiatū Vultꝭ noſſe ꝙͣ lōgū/ ꝙͣ breue fecit? Cclū inqͥt hoc verbū ⁊ terram ego impleo. nūc verbum caro factū eſt; in aguſto p̄ſepio loca tum eſt A ſeculo uit ꝓph̓o ⁊ ī ſeculum tu es deus? ⁊ ecce factꝰ eſt infans dici vniꝰ. Ad qͥd hoc frēs; Aut que neceſſitas fuit vt ſic exinci niret ſe. ſic humiliaret. ſic abbreui aret ſe dn̄s maieſtatis. niſi vt vos ſimiliter faciatis. Iam clamat ī ex emplo: quod poſtmodū p̄dicaturꝰ eſt verbo. diſcite a me. qꝛ mitis ſū ⁊ humilis corde: vt verax īueruat̉ ng qui dicit. q̄ cepit ih̓s facere ⁊ docere Obſecro proinde ⁊ plurimū rogo frēs. nō patiaimī ſine cauſa tā p̄cio ſum exemplar vobis exhibitū eſſe ſed ꝯformamī illi. ¶ renouamī ſpū mētis veſtre: ſtudete hunulitati. q̄ fundamētū eſt cuſtoſqꝫ virtutū: ſec tamī illam q̄ ſola ſaluare pōt aīas veſtras Quid enī mogis indignū. quid deteſtādū ampliꝰ. quid graui us puniēdū: ꝙͣ vt vidēs deum celi ꝑuulū factū. vltra apponat megni ficare ſe homo ſuꝑ t̓rā? Intolerabi lis impudencie ē: vt vbi ſeſe exino rumit moieſtas. vermiculꝰ infletur I intumeſcat Hoc igitur eſt ꝓp ter quod exinaniuit ſe formā ſerui accipiens. qui in forma dei patrieſ qualis erat. ſꝫ exinoni uit ſe moīe tate ⁊ potētia: nō bonitate I miſe ricordia Quid enim ait opoſtolꝰ? Apparuit enim benignitas ⁊ huā nitas ſaluatoris dei noſtri ¶ Ap patuit ante potentia in rerum creati one: opparebat ſapientia in earum gubernatione: ſed benignitas mi ſerccordie nūc moxime opparuit in humanitate Innotuerat iudeis po teſtas in ſignis atqꝫ portentis: vn de et in ea lege inuenies ſepius. e go dominꝰ. ego deus Philoſophis quoqꝫ habundantibus in ſuo ſenſu moieſtas innotuit: quoniā iuxta apoſtoli verba. quod notum eſt dei manifeſtum eſt in illis Verumpta men ⁊ iudei poteſtate ipſa pͥmeban tur: philoſophi ſcrutatores mnaieſ tatis opprimebātur a gloria.: ptōo ſubiectionem/ iaieſtas exigit am mirationem: neutra imitationem

¶ Apporeat domine bonitas/ cui poſſit homo qui ad ymoginem tua creatus eſt conformari; nam ingieſ tatem poteſtatem ſapientiam/ nec imitari poſſumus. nec expedit emu lari. Quouſqꝫ anguſtata eſt miſere cordia tua in ſola angelorum par te: reliquū occupat iudicium cum to to pariter humano genere? Domi ne in celo miſericordia tua. et veri tas tua vſꝫ ad nubes: terram vni uerſam condempnans in ccreas po teſtates Dilatet miſericordis ternu nos ſuos. extendat fines. expandat ſinum: attingat q fine vſꝫ ad finem fortiter; et diſponot omnia ſuauit̉ Reſtrictus eſt domine iudicio ſinus tuus. ſolue cingulum tuum: ⁊ veni muſerationibus offluens. ſuperflu ens caritate ¶ Quid tu times o homo? quid trepidas a facie domini quia venit. Venit non iudicare ſed ſaluare terrā Olim̄ tibi ꝑſuaſum eſt ab infideli quodā ſeruo vt furtū tol leres; ⁊ īponeres regiū dyadema ca piti tuo Deprehenſus in furto. qͥd ni timeres: quid ni fugeres a facie eius? Forte enim iam gladium vi brat ignitum. Nunc in exilio poſi tꝰ. in ſudore vultus tui veſcerꝭ pane tuo: et eccc vox audita eſt in terra. quia domnator aduerit Quo ibis a ſpiritu eius. ⁊ quō a facie eius fu gīes? Noli fugere. noli timere. non venit cum arnus; non puniendū ſed ſaluandum requirit. Et ne for te dicageciam nunc. vocem tuam au diui et abſcōdi me? ecce infans eſt. et ſine voce Nam ragientio vox mi ſerāda magis eſt ꝙͣ tremenda Aut ſi cui forte terribilis: ſed nō tibi. Por uulus factus eſt: tenera membra I go mater panius alligat. ⁊ adhy timore trepidas; Vel in hoc ſcies quia non venit perdere te ſed ſalus re. cripere non ligare. Iuam aduer ſus hoſtes tuos dimicat: iam ſuper borum et ſublimium colla tanꝙͣ dei virtus et dei ſapientia calcat Duo tibi ſunt hoſtes; peccatum et mors: id eſt mors corporis et ani me. Vtrumqꝫ debellaturus adue nit⁊ ab vtroqꝫ ſaluabit te: noli ti mere Et iam quidem peccatum in propria perſona vicit: quādo hu manam naturam ſine vllo contagi one ſuſcepit. Grandis enim pecco to facta eſt violentia. Ireuera ex pugnatum eſſe cognoſcitur: quan do naturam quam ſe totam infeciſſe ⁊ occupaſſe gloriabatur; ab eo peni tꝰ aliena. in xpriſto inuenta ē De huic perſequitur inimicos tuos ⁊ cō prehendit eos; nec conuertitur do nec deficiant. Contra peccatum di micans. in cōuerſatione ſua verbis pariter et exemplis oppugnat: ſed in paſſione ſua alligat illud Alligat plane fortem; et diripit vaſa eius. ¶ Iam vero eodem ordine mortē quoqꝫ prius ſuperat in ſeipſo: cum reſurgit primicie dormientium. et primogenitus mortuorum. poſtmo dum debellaturus cam parit̓ in no bis omnibus; quando videlicet ſuſ citabit mortalia corꝑa nrā. ⁊ deſtru et̉ nouiſſima īimica mors. Propte rea e ī reſurgēs decorē īdutꝰ ē: nō ſi cut atea naſcens inuolutꝰ eſt panis Propterea qͥ pͥꝰ mīe ſinū affluebat

non iudicans quēꝙͣ:reſurgens pre tinxit ſe. et iuſticie cingulo videtur quodāmodo affluentem ſinū miſeri cordie vollegiſſe: qm̄ extunc prepa ratur ad iudicium qd̓ in noſtra reſur rectione futurum eſt. Nam et prop terea ꝑuulꝰ ante venit vt miſericor diam prerogaret; et futurum in fi ne iudicium precurrens temꝑaret. Licet erum ꝑuulus ad nos ve nerit. non parum tamen attulit: non patum contulit nobis. Di que ritis quid attulit. primo omniū et tulit miſericordiam: ſecundum quā teſte apoſtolo ſaluos nos fecit. Ac qꝫ hijs tantum profuit quos tūc p̄ ſens inuenit; ſed fons eſt qui nunꝙͣ poterit exhauriri Fons nobis ē xp̄s dn̄s. vnde lauemur. ſicut ſcriptū eſt. qui dilexit nos ⁊ lauit nos ⁊ pecco tis noſtris ¶ Verūptamen non iſte ſolus aquarū vſus eſt. vt tantū ſordes abluāt. ſꝫ et ſitim extinguūt Beatus vero ait ſapīēs qui in ſapi entici morabitur; et in iuſticia medi tabit̉ Et ptꝰ pauca Aqua inquit ſa pientie ſalutaris potabit illum. Ge ne ſapientie ſalutaris: quouiā ſapi entia carnalis mors ē: ⁊ ſapientio mūdi eciam ip̄a īimica eſt deo. So la que ex deo eſt ſapiētia ſalutarꝭ: que ſcd̓m beati iocobi diffinitionē pͥ mū pudica. deinde pacifica eſt Nam ſapientis carnis voluptuoſa eſt nō pudica: ſapientia mūdi tumultuo ſa/ nō pacifica. Sapientio vero que ex deo eſt. pͥmū pudica quidē eſt. nō querēs q̄ ſua ſunt. ſꝫ que iheſu xp̄i vt non ſuā quiſqꝫ faciāt voluntatē: ſed ꝯſideret que ſit volūtas dei De niqꝫ paufica non hobūdans in ſenſu ſuo: ſꝫ alieno magis adquieſcens conſilio vel iudicio Terciꝰ& quarū vſus eſt irrigatio: quā ꝓfecto neceſſariā habent nouelle moxime plantationes. alioquin aut minus ꝓficient. aut ex toto pre ſiccitate pe ribunt. Querat ergo deuotionis a quas/ quiſquis ſeminauerit bonoꝝ operum ſemina. vt irrigatus fonte gratie. bone ꝯuerſationis ortus nō excreſcat: ſed in perpetus viriditate ꝓficiat. Orat enī pro huiuſmodi ꝓ pheta: ⁊ holocaſtum tuū pingue fi at. Sic et in laudibꝰ aaron legis: quoniā ſacrificiū eius cotidianꝰ ig nis aſſumpſit In quibus omnibus nichil aliud intelligendū videtur: niſi vt bona oꝑa feruore deuotioīs/ ⁊ dulcedine ſpūālis gracie condiant̉ ¶ Putas inueruri poterit quar tus fons. vt paradyſum recupare mus quatuor fontium irrigatione a meniſſimum; Nam ſi terrenum pa radiſum denuo nobis reddendum non ſperamus. quomodo regnum celorum ſperabimus. Si terrenci inquit dixi vobis ⁊ non creditis quomodo ſi dixero vobis celeſtia cre detis? Nunc autem vt de exhibiti one preſentium. firma ſit expectati o futurorum. paradiſum hobemus multo meliorem et longe delectabi liorem quam primi ꝑentes habue runt: et poradiſus noſter xp̄s dn̄s eſt. in quo tres quidem fontes iā in uenimꝰ. quartū queramꝰ ¶ Hobe mꝰ de fonte mīe/ ad diluendas cul pas: aquas remiſſionis Habemꝰ de fonte ſapīe ad potandā ſitim nrām;

aquas diſcretionis. Hobemus de fonte gracie ad irri gandas bonorū oꝑm plantas: aquas deuotionis. ¶ Queramꝰ ad decoquēdos cibos aquas feruentes: aquas emulatio nis. Hee nunurum condiunt ⁊ de cōquūt affectiones noſtras: et ebul liunt de fonte caritatis Vnde ait ꝓ pheta. Cōcaluit eor meū ītra me et in meditationē mēā exerdeſcet ig nis. Alibi quoqꝫ Ielꝰ inquit domꝰ tue comedit me Siquidē ex dulcedi ne deuotionis diligens iuſticiam? ex feruore emulationis/ odio habet iniquitatē Et vide ne forte de fonti bus iſtis p̄dixerat yſaias: haurictꝭ aquas in gaudio de fontibus ſaluci toris Num vt promſſionem hanc pite preſentis eſſe noueris. non fu ture? illud attende quod ſequitur. Dicetis in illo dic̄. cōfitemini dn̄o ⁊ inuocate nomen eiꝰ Inuocatio qͥp pe pn̄tꝭ temꝑis eſt: ſicut ſcriptū eſt Inuoca me ī die tribulatioīs 1V Porro ex hijs qͣtuor fontibus. treo quidē ꝓprie ceuenire videntur tribꝰ eccie ordinibꝰ: ſinguli ſingulis Na pͥmus quidē omnibus eſt ꝯmunis. in multis enim offendimꝰ omēs; ⁊ neceſſariū habemꝰ fentem miſericor die/ quo poſſimus ecrū offenſionū abluere ſordem. Omēs inquā pecco iuimus ⁊ egenꝰ gloria dei: ⁊ prela ti/ ⁊ cōtinentes ⁊ ꝯiugati Si dixeri mus quia peccatū non habemꝰ: noſ metipſos ſeducimus Quid ergo ne mō mūdus a ſorde. neceſſarius eſt omnibꝰ foris mīe; ⁊ pari voto debēt ad huc fontem noe. daniel. ⁊ iob ꝓ perare ¶ De cetero iob quidē moxi me fontem ſapiētie querat: qm̄ ip̄ē magis inter medios laqueos ābu lat: ita vt magnū videatur ſi ci ma lo declinet ¶ Daniel vero currēdū eſt ad fontē gracie: cui nimirum pe nitentie oꝑa. I lobores abſtinētie. deuotionis gracia neceſſe eſt impin gugre Oportet enī vt nos oꝑa mīe in hylaritate omīa faciamꝰ: qm̄ hy latem datorē diligit deus. Verum terra nr̄a nequaꝙͣ fertilis eſt huiuſ modi ſeminis. bone ſcilicet cōuerſa tionis. peribit facile et contabeſcet? ideoqꝫ facile excireſcet/ nſi crebris ir rigationibꝰ adiuuētur: vt merito ī oratioē dn̄ica huiuſmodi gram ſub cotidictu nomine ponis cotidie pe tamꝰ. Ꝙ enī nobis timendum ne forte cadat ſuper nos terribilis illo molēdictio prophetice imprecatio tus: fiāt ſicut fenū tectoꝝ/ qd̓ pͥuſꝙͣ cuellet̉ exaruit. Fōs vro̓ emulo tioīs noe ſpēcialiꝰ ꝯuenit: qꝛ moxīe p̄latos decet hic zelꝰ ¶ Quatu or itaqꝫ fōtes iſtos/ adhuc in carnc ꝓiētibꝰ nobis ī ſemetipō xp̄s exhi bet. quītū qͥ eſt fons vite ptꝰ hͦ ſcl̓nt repromittēs: ad quē ſitiebat ꝓph̓a cū dice̓t Ditiuit aīa mea ad deū fō tē viuū ¶Fortaſſis eciā ꝓpt̓ hos qͣ tuor fontes. qͣtuor ī lotꝭ vulneratꝰ e adhuc viliēs in cruce: ꝓpter quintū cū ium tradidiſſet ſpm̄ trāſforatꝰ in latere. Diuebat adhuc quando fode runt ei manꝰ I pedes: vt quatuor fontes nobis adhuc viuentibꝰ ex ſe ipo proferret. Quintū ꝑtulit vulnꝰ cum iam expiraſcet: vt in ſe nichilo minus fontem quintum nobis poſt obitū aperiret ¶ Sed dū loq̄mur

de miſterijs naliuitatis: deuenimꝰ repente ad ſcrutanda ſac̓mēta dnīce paſſionis Nec mirū tamē ſi q̄rimꝰ in paſſiōe qd̓ in natiuitate ſuā xp̄us artulerit: tunc enī conſciſſo ſacco pe cuniam que latebat/ in precium nre redēptionis effudit. ¶ Sermo ſecundus de triplici dei opere et de triplici eius commuxtio ne. Agna opera domī ait ꝓpheta Magͣ qͥdē oīa oꝑe eiꝰ frēs. ſiqͥdē magnꝰ ipēꝫ ſed ad nos moxi me ſpectāt. que in eis maxime eſſe vidētur. Hinc eſt quidē quod pſallit idem ꝓpheta dicens Magnificauit dominꝰ facere nobiſcū. ¶ Deniqꝫ ꝙͣ magnifice nobiſcū ogat. ſpeciali ter tria quedā eiꝰ oꝑo dlamat; pͥme nre creationis. preſentꝭ redēptionis et ſuture glorificatioīs. Ꝙͣ mogni ficata ſunt opera in ſingulis: opera tua dn̄e: Tuū ē virtutē oꝑm tuoꝝ annūciare ppl̓o tuor nos ipſa ſaltim oꝑa non ſilemꝯ. ¶ Triplicē frēs conuxtionē ī hijs tribꝰ cōſideraē? ē celeſtis planc operis et diuine ꝟtu tis. Nam in primo quidē opere cōdi tionis nr̄e de limo terre plaſmauit homine deus; et inſpirauit in facie eiꝰ ſpm̄ vite. Qual̓ artifex. qͣl̓ vni tor rerū; ad cuiꝰ nutū ſic cōglutina tur ſibi limus terre et ſpiritus vite. Iimus qͥdem iā ante crecitꝰ erat; qnͣdo in pr̄īcipio creauit deus celū ⁊ terra. Ac ſpiritus ſane non cōmune ſed ꝓpam habet cōditionem. nec ī maſſam creatur: ſed ſingulori qua da excellentia inſpiratur ¶ Agnoſ ce o homo dignitatem tuā: agnoſ ce gloriā conditionis humane. Eſt tibi cum mundo corpus: ſic enim de cet eum qui conſtitutus eſt ſuꝑ vni uerſam huiꝰ crecture corporee mo lem aliqua ſimilari ei ex parte. Sꝫ eſt tibi eciam ſublimius aliquodꝫ nec omnuno comparandus reteris creaturis. Compacta et confedera ta ſūt in te caro ⁊ quima. illo plaſ mata: hec inſpirata. Sed cuius in tereſt hec commixtio. qui ve hec v iuo preſtatur? Etenim iuxta ſapi entiam filiorum huius ſeculi. vbi ſo ciantur ſūmis inferiorā; preualent qui poteſtatem hobent. ⁊ humiliori bus vtūtur pro libitu ſuo. Concul cat fortior minus fortem; ridet ſa piens indoctum. ſimplicem fullit aſtutus: potens deſpicit imbecillē. Non ſic in opere tuo deus. non ſic in tua conmixtione. nō ad hoc ſoci aſti ſpm̄ limo. ſublimē humili? dig nā et excellentē creaturā obiecte et inutili moſſe Quis non videat fra tres; qn̄tū corpori preſtet anima? Nunquid nō trucꝰ eſſet īſenſibilie caro ianimata? Ab anima em̄ pul chritudo. ab aīmo erum īcremētū; ab auima enim dloritas viſus et ſo nus vocis. Deniqꝫ ſenſus oms ab cima eſt. ¶ Caritatē michi iſta cō iūctio cōmēdat. caritatē in hocipſa condicionis ꝓpe pagine lego: cari tatē in ipſo ſtatim pͥncipio nō ſolum p̄dicat. ſed ingerit michi manus be nigniſſima creatoris. Et qͥdē inog na hec cōuictio dilēiſſimi: ſꝫ ſi ſtabil̓ ꝑmāſiſſet. Nunc autē licet diuino fuerit munita ſigillo. ad ymagine

q̄ppe ⁊ ſil̓i̓tudinē ſuā crequit hoīeꝫ teꝰ: heu dicuptū eſt ſigillū. ⁊ vnitas diſſipata Acce dēs ille peſſimꝰ latro. recēs adhuc ſigillū fre git: ⁊ ſic mulctā ſil̓i̓tudīe di̓na: aꝑatꝰ em ſer hō iumiētis īſipiēᵇꝫ: ⁊ ſili̓s fcus eſt illis Fem̄ qͥppe fecit deꝰ hoīeꝫ; atqꝫ hͨ ſiliᵈº eiꝰ/ de qͦ ſc̓ptū eſt Qd rcūs dn̄s deꝰ nr̄: ⁊ nō ē īiqͥtas ī eo Veracē qͦꝫ ⁊ iuſtū fecº eū: ſicut ⁊ ip̄e vi̓tas ⁊ iuſticia ē Nͨ vnitas ipā poſſꝫ diſ iugi: dū ſigilli huiꝰ īteg̓tas ꝑmane̓t Berū ſuꝑueīt falſariꝰ: qͥ īdoctꝭ ſigillū ꝓmittēs me liꝰ: ve ve fregit qd̓ erat manu dinitatis im preſſū Eritis inqͥt ſicut dij: ſciētes bonū ⁊ malū. O maliuole. o maligne. ad qͥd eio hꝰ ſiliªª ſcīe? Sīt certe ſicut dij: recti. iuſti. veraces Sint ſicut deꝰ: ī quē nō cadit pcc̄ꝫ Hoc qͥppe ſigillo ſtāte: ſtabit vnitas illa. Iō exꝑim̉ muſeri: qͥd nob̓ ꝑſuoſerit ꝟſucio dicibolice fraudis Fracto nāqꝫ ſigillo: ſequi tur amaꝝ diſſidiū: triſte diuorciū Vbi ē qd̓ dixiſti nequā. neqͣꝙͣ moriemī? Ecce eī mo rimur om̄s ⁊ nō ē hō qͥ diuāt et nō videāt mortē. ¶ Sed qͥd erit dn̄e deus/ nūꝙͣ ne re parabit̉ opꝰ tuū? ⁊ qͥ cecidei̓t nō adiciet ut re ſurgat? Nō ē qͥ reficiat: niſi qͥ fecᵗ. Itaꝫ ꝓpt̓ miſeriā īopū ⁊ gemitū pauꝑm; nūc exurgo ditᵗ dn̄s Iona ī ſalutai̓: fiducialit̓ agā ī eo Diqͥdē nichil ꝓficiet īumicꝰ ī eo et filiꝰ īiqͥ tatꝭ nō apponet noce̓ ei. Nouā īqͥt facio cō mixturā. nā exp̄ſſius ⁊ robuſtius ponoſigil lū. eū qͥ nō ad ymoginē meā fcūs. ſꝫ ē ip̄a ymago. ſplēdor gle̓ ⁊ figura ſb̓e; nō fcūs ſꝫ gertꝰ qn ſcl̓ei. Et ne forte timeas eē frā gēdū. aruit inqͥt tꝙͣ teſtaqb̓tꝰ mēq: ſꝫ talis teſta/ quā nͨ ip̄e malleꝰ vniu̓ſe tre noce̓ pl lo mō poſſᵗ ¶ Sane cū pͥª ex duobꝰ frā ſit. 2ª iā ꝯmxtio ſit ex tribꝰ: vt diſcat ex hͦ ipō ad ſacͣmētū accede̓ trinitatꝭ Verbū qd̓ erat ī pͥncipio apd̓ deū ⁊ deꝰ erat. aīa q̄ de nichi lo crecta ē. ⁊ qnͣ nō eq̓t. caro de maſſa cor 16 a j ruptioīs ſn̄ corrupºᵉ aliqͣ. dino ſegregā ar tificio qͣl̓ nulla caro iō erat: vīculo īdiſſolu bili in ꝑſoē coeūt vnitatē Hēs ī hijs triplex genꝰ potētie Qd̓ nō eq̓t creatū. qd̓ ꝑierat reꝑatū: qd̓ ſuꝑ oīa eq̓t paulo minꝰ ab āge lis mīoratū/ Hͨ ſt̓ cuageª illa ſata farine q̄ parit̓ fermētāt̉ ut ſit panis angeloꝝ quē māducꝫ hō: panis ꝯfirmās cor hoīs Felix ml̓i̓er/ bn̄dca ī ml̓i̓eribꝰ; ī cuiꝰ caſtis viſceri bꝰ ſuꝑueīente ignē ſp̄s ſcī. coctꝰ ē panis iſ te Felix īqua ml̓ier: q̄ ī hͦ tria ſata īmuſit fi dei ſue fermētū Siqͥdē fide ꝯcepᵗ fide peꝑit? ⁊ ut ait elizabeth/ btā q̄ credidit: qm̄ ꝑfrā ſt̓ ī ea/ q̄dcā ſt̓ ci a dn̄o Nᵉ mirerꝭ ꝙ fide eo mediāte/ vnitū dixeri ꝟ̓bū carni. qn̄ qͥdē ⁊ carnē ipāꝫ de eꝰ carne ſuſcepᵗ Sone ne hͦ q̄ dē pn̄ti expoſitioī obuiae̓ p̄t. qd̓ de celeſtis regni d̓r ſil̓i̓tudīe: neqꝫ eī īdignū videt̉ ſi ce loꝝ r̓gnū fidei mai̓e ꝯꝑat̉ qͣ ⁊ r̓ꝑat̉ Hꝰ ita qꝫ viculū vnioīs: nlſci oīo ſolue̓ p̄t creatua̓ Diqͥdē nͨ pͥnceps mūdi hꝰ hꝫ ī eo qͥcꝙͣ n̓ ip̄e ioh̓es ſolue̓ dignꝰ ē corrigia calciamēti Ꝙ tn̄º Soluat̉ certe aliqͣtenꝰ ncc̄e ē: alio qͥn qd̓ diſſolutū ē n̄ r̓ſolidat̉ Panis īteger. thezaurꝰ abſcōditꝰ. ſapīa occulta? q̄ vtili tas ī hijs oībꝫ? Mei̓to flebat ioh̓es n̄ īue turi qͥ aꝑiret libꝝ: ⁊ ſolue̓t ſigͣcula e9. Dū eī dlauſꝰ ſioe̓t: nemo ex nob̓ di̓nā illā atti ge̓ ſapiētiā p̄uale̓t. Apei̓ tu libꝝ ogne de i. māſueᵈº vee̓i fodiēdas expone iudeo ma nus tuas ⁊ pedes: vt ꝓcedat qͥ ī eis latet thezaurꝰ ſalutꝭ ⁊ copioſa redēptio Frange deniqꝫ eſuriētibꝰ panē tuū Solꝰ enī frāge̓ potes. qͥ ſolꝰ ut ꝯfracta ſolides ſtare potes. ⁊ in ip̄a ꝯfractiōe Solꝰ ptōtē hēs ponēdi aīaꝫ tuā/ cū volueris reſumēdā. Tua igit̉ miſeraºᵉ ſoluat̉ aliqͣtenꝰ tēplū hͦ ſꝫ nō peītꝰ diſſoluat̉ Seꝑat̉ ab aīo caro ſꝫ ꝟ̓bū ſane et carnis ſeruet īcorruptiōꝫ. I aīe plena ꝯ ferat lib̓tatē vt ſola īter mortuos libe̓ agat

educens vinctos de domo carceris. ſedentes in tenebris et vmbra mor tis Ponat aīa ſcā carnē immaculo tam. ſꝫ reſumēdā tercio die. vt mo riens mortē perimat; et vita hoīm cū reſurgente reſurgat Ita factum eſt dilectiſſimi; et ita factū gaudeo mus Morte illa mors mortua eſt: mliet et regenerati ſumꝰ in ſpem vite per reſurrectionē iheſu xp̄i ex mortuis. ¶ Ioni qͥd futurū ſit in vnione tercia qͥs loquet̉? Nec oculꝰ vidit Aut ait et nec guris audiuit. nec in eor hoīs ituſqd ciſcēdit: q̄ p̄parauit deꝰ diligentibꝰ ſe Cōſūmatio erit illa cū tradiderit xp̄s regnū deo prī et erūt duo nō iam in carne vna. ſꝫ in ſpū vno Et enī ſi adherēs carni verbū factum eſt caro: multomagis qͥ adheſerit deo vnꝰ ſpūs erit cum eo ¶ Et in hac quidē vnione medici huīlitas exhibet̉. et huīlitas mugna. I mo gna nimis; in ea vero quā expecto mus. ad quā ſuſpiramꝰ. ꝑfecta no bis/ ſi tn̄ nobis. repoſita glorificati o eſt Ꝙ ſi memīmꝰ in pͥma ꝯiuncti onē quā ex aīa et carne ꝯpactꝰ eſt hō caritatē ꝯmendari. inerito emi net humilitas in ſecūda; qꝛ ſola eſt virtꝰ huīlitas/ leſe reꝑatio caritatꝭ Porro ꝙ vnit̓ rōnalis anime crec nus tuas ⁊ peles.p tura terreno corꝑi; oīno nō eſt hui litati aſſcribere. Siqͥdem non ex de liberatione ꝓpria cartū mſcet̉? ſꝫ creando īmittit̉/ īmittendo crecitur. Nō ſic ſane ille ſūmꝰ ſpūs: qui cū eſſet iagis bonꝰ/ ipſo beneplaciti ſui arbitrio acceſſit ad corpꝰ incoin qͥnatum. Merito deniqꝫ caritatem et humilitatem ſequitur glorificati o. quia ſine caritate nichil prodeſ ſe poteſt: ⁊ nemo niſi qui ſe humili at exaltabitur ¶ Sermo terciꝰ de natiuitate dn̄i Icircuſtantijs eius Vo quedam terū genera frēs in hac natītate dn̄i ꝯſidero: nō ſolū diuerſa. ſꝫ et diſſimilia val de. Siqͥdē puer qͥ noſcit̉ deꝰ eſt. ⁊ mater de qͣ naſcit̉ virgo eſt: ⁊ ꝑtꝰ ip̄ē ſine dolore eſt Fulget ī tenebris lux noua de celo. gaudiū mognū āgelꝰ euoangelizat: laudat multitu do celeſtis milicie. datur gl̓e̓i deo: pax hoībꝰ bone volūtatis Currūt paſtores: inueniūt qd̓ ad eos dictū eſt verbū. nunciant olijs: quitūqꝫ audiūt admirāt̉ Hec ⁊ hijs ſimili a dilectiſſimi di̓ne virtutis ſūt. non fragilitatis huāne. vaſc ſūt aureo ⁊ argētes; qͥbꝰ ꝓ tāta ſolēpnitate in menſa dn̄i eciā egenis quibuſqꝫ hodie mīſtratur Nō eſt nob̓ tollere iſta? nō nobis aureꝰ diſcus det̉ aut ciphus: ſꝫ qui in eis cibꝰ eſt ⁊ potꝰ ¶ ¶ Diligēt̓ ꝯſidera ait ſapiēs? que apponūt̉ tibi Et ego certe ag noſco ī ec eſſe natītatis huiꝰ tēpus ⁊ locū. ⁊ infantilis corꝑis teneritu dinē. ꝑuuli vagitꝰ et locrimas: ſed ⁊ ipſoꝝ qͥbꝰ pͥmo annūciat̉ natim tas ſaluatoris/ pauptatē paſtorū. atqꝫ digilias Hec ſūt hec. ꝓ me fi unt: michi apponūt̉: michi ꝓponū tur imutōda/ Hyeme natꝰ eſt: nocte natus eſt xp̄s Nūquid credi mus caſu factum. vt in tanta cieris intlementio. et in tenebris noſcere tur: cuius eſt hyemps Ieſtas. di es ⁊ nox. Nō cligunt ꝑuuli ceteri

quando naſcūtur: quippe quibꝰ vix adhuc viuere incipientibus. nullus ſubeſt rationis vſus. nulla eligendi libertas: ſacultas nulla delibetan di. Xp̄s fratres ⁊ ſi homo erat. erat tamen in pͥncipio apud deū. et deꝰ erat eiuſdem cuiꝰ nunc eſt ſapientie et ptātis: vipote dei virtus ⁊ dei ſa pientia Naſciturus itaqꝫ dei filius. cuiꝰ in arbitrio erat. qd̓cūqꝫ vellet e ligere tempꝰ. elegit qd̓ moleſtius eſt/ p̄ſertim ꝑuulo ⁊ pauperis mr̄is filio. que vix panos habetet ad in uoluendū. p̄ſepe ad reclinandū. Et cum tāta eſſet ncceſſitas/ nullā au dio fieri pelliū mentionem. Primꝰ adam pelliceis veſtit̉ tunicis: panio ſecundꝰ obuoluitur Non eſt tale iu dicium mundi. Aut iſte fallitur aut mundus errat: ſed diuinam fulli im poſſibile eſt ſapiētiam. Merito pro inde ⁊ carnis prudentia mors. ſi quidem ⁊ ipſa inimica eſt deo: ⁊ ſeculi quoqꝫ prudentio ſtulticia nō minatur. Quid eium? Xpriſtus vtiqꝫ qui non fallitur. elegit qd̓ car nū eſt moleſtius: id ergo ielius. id vtilius. id pocius eligendum Et quiſquis aliud docent vel ſuodeat; ab eo tanꝙͣ a ſeductore cauendum. ¶¶ Iā vero eciā nocte voluit noſ ti Vbi ſūt qui tam impudenter oſtē tare geſtiūt ſemetipos; Xp̄s eligit qd̓ ſalubriꝰ iudicat: vos eligitis qd̓ reprobat ille Quis prudētior ē duo bus? Cuiꝰ iudiciū iuſtius? Cuius ſentētia ſanior? Ienūqꝫ tacet xp̄s: non ſe extollit. non magnificat. nō predicat̉. et ecce ānunciāt eum an gelus ⁊ laudat multitudo celeſtis ex ercitus. Et tu ergo qui xpriſtum ſe queris: inuentum obſconde theſau rum Ama neſciri. Iaudet te os alie nū: ſileat tuū ¶ Adhuc autē in ſtabulo naſcitur xp̄us; et in p̄ſepio redinctur Et nōne ipē eſt qui dicit̉? meꝰ ē orbis terre et plenitudo eiꝰ Quid ergo ſtabulū elegit? Plane vt reprobet glam mundi: dampnet ſeculi vanitatē. Necdū loquitur lin gua. ⁊ quecūqꝫ de eo ſunt. ilamat. predicant. euāgelizant Ipſa quoqꝫ infantilia mēbrū non ſilent. In omnibꝰ mūdi iudiciū arguitur: ſubuertitur. cōfutatur. Quis enim hoīm ſi datetur optio/ non mogis e ligetet robuſtū corpus. et etatem ī telligibilem qua infentilem? O ſapi entia que de occultis traheris O pe re incarnata. et velcta ſapiētio. Et tamen fratres. ipſe eſt promiſſus o lim per yſciam. paruulus ſciens reprobare malum. ⁊ eligere bonum. Malum ergo voluptas corporis: bonum vero afflictio eſt. Siqui dem ꝟ hanc elegit. I illomi repro bat puer ſapiens: verbum infans. Serbum enim caro factum eſt: ⁊ caro infirma. caro infantilis. caro tencra. caro impotens omnis ope ris; omnis loboris impatiens. M Et vere fratres. verbum factum eſt caro; et habitauit in nobis. Dum eſſet in principio opud deum. lu cem inhabitat inacceſſibilem; et nō erat qui caperet illud. Quis enim iuueſtigauit ſenſum domini. aut quis conſiliorius eius fuit? Car nalis homo non percipit ea. q̄ ſpiri tus dei ſunt. Sed iam capiat et

carnalis; quia factum eſt caro. Si tum An nichil preter carne nouit audire nū: ple ecce verbū caro factū eſt; audiat il ſiabulonu lud vel in carne O homo in carne ti adirtre. bi exhibetur ſapientia illa quondā meꝰ ī glbi occulta: ecce iā ipſis ſeſe ingerit ſen Quid ti ſibꝰ carnis tue. Carnaliter vt ita bt ſeprola dixerim p̄dicatur tibi Fuge volupta ſeuli ruritit tem; quic mors poſita eſt ſecꝰ introi tum delectationis Age penitentia: qua: ⁊ qutū quia per hanc appropinquōt regnū predicant. cu Hoc tibi p̄dicat ſtabulū illud: hoc p̄ ſepe clamitat̉: hoc mēbra illa īfan tilia manifeſte loquūtur: hoc lacri me ⁊ vagitꝰ euāgelizant 1 ¶ Plo rat quippe xp̄us; ſed nō ſicut ceteri. aut certe non quare ceteri ſolent. In alijs ſenſus: in xp̄o p̄ualebat affec cntia que ſ exulus tus Patiūtur illi. non egunt: vtpo v incarnati. et u. te nec ip̄ius adhuc vſum voluntatꝭ timen patus. ixli habentes. Illi ex paſſione lugent lmn pet jſuum. pi xp̄s ex compaſſione Illi iugum gra xprobeti nalumin ue qd̓ eſt ſuꝑ oēs ade filios; xp̄s fi Salum tep ulipp lioꝝ ade peccata deplorat Et certe pro quibꝰ nūc latrimas fundit? poſ bonum deū aſi tea fundet et ſanguinem O duricio dem ⁊ lint dlet al cordis nēi. Vtinam dn̄e ſicut per bat putt ſapitrtinuū bum caro factum eſt: ita ⁊ eor meū Vetlum t carneū ficit Siquidē ⁊ hoc pollicitꝰ es ꝑ prophetam. Auferam inquit tencta: catō tnptunū q vobis eor lapideū; et debo vobis tint omris laluian ror carncum ¶ ¶ Fratres: locrime Et ter fiutro. vtiin xp̄i michi et pudorem pariūt ⁊ dolo tato: a rem Iudebam ego foris in plateqꝫ tſet in pu ⁊ ui ſecreto regalis cubiculi/ ſuꝑ me ſerebatur iudiciū mort Audiuit hoc diugeratus eius: exijt poſito dyade mate. ſaccō veſtitus. aſperſus cnere caput: nudus pedes. flens ⁊ eiu lans/ ꝙ morte dāpnatꝰ eſſet ſeruulꝰ eius. Iniucor illum ſubito ꝓceden tem. ſtupeo nouitatē: cauſam ꝑcon tor et audio; Quid facturus ſūꝰ Ad huc ne ludam: ⁊ deludam lacrimas eius? Plane ſi inſanꝰ ſum et mente inops nō ſequar eum: nec ſimul cū lugente lugebo Ecce vn̄ pudor/ Dolor ⁊ timor vnde? Vtiqꝫ quid ex cōſideratione remedij. ꝑiculi mei eſtimo quātitatem Neſciebā. ſanus michi videbar; ⁊ ecce mittitur filiꝰ virginis. filiꝰ dei altiſſimi. ⁊ iubetur occidi: vt vulneribꝰ meis precioſo ſanguinis illiꝰ balſamo medeatur. ¶ Agnoſce hō ꝙͣ grauia ſunt pul nera tua: pro quibꝰ neceſſe eſt xp̄m dn̄m vulnerari Si nō eſſēt ad mor tem/ et mortem ſempiternā: nunqͣ pro eoꝝ remedio filiꝰ dei moretetur Pudet itaqꝫ dilectiſſimi ꝓpriam ne gligenter diſſimulare paſſionē: cui tantā a moieſtate tanta exhiberi vi deo compaſſionem. Cēpatitur filiꝰ dei ⁊ plorat: homo patitur ⁊ ride bit? Sic et medicine eſtimatio: et doloris nuchi ⁊ timoris exaggera tio eſt. Verū ſi diligenter obſeruem peccepta mediciꝫ erit eciā conſolati onis occaſio. Sicut enim grauem agnoſco morbum cui tanta opponi tur medicina; ſic ⁊ ex hocip̄ō nō in curabilem eſſe cōiector: neqꝫ enī p̄ci oſiſſimas ſpes fruſtra inſumeret me dicꝰ ſapiēs. ȳmo ipā ſapiētia Porro fruſtra īſumi cōſtat. nō ſolū ſi abſꝫ e is eēt facilis curatio: ſꝫ multomogꝭ ſi ⁊ cū eis ſit īpoſſibil̓. Animat ita qꝫ ad pn̄īaꝫ; ⁊ ciccēdit vehemēciꝰ de ſideriū ſpes ꝯcepta ¶ Sone aret dit ad ꝯſolationē. ip̄a qͦꝫ q̇ paſtoribꝰ

digilantibꝰ exhibita eſt viſitatio: ⁊ allocutio q̓geloꝝ. De vob̓ diuites qui habetis cōſolationē veſtram: vt ia nō merecimī habere celeſtem. Ꝙ multi etum nobiles ſcd̓m carne. ꝙ multi potētes. ꝙ multi ſapiētes hu ius ſeculi. hora illa in ſtratis moili bus quieſcebāt̉. et nemo eoꝝ dig nus habitus ē noua videre luce. ſci re magnū illud gaudiū: q̄gelos au dire cātōtes glc̓i in excelſis deo. Ag noſcant ergo homines; qꝛ qͥ in la bore honunū nō ſūt: viſitari ob an gelis nō mereturagnoſcant ꝙͣ plo ceat ſuꝑniociuibꝰ lobor. cuiꝰ ſpirita lis intētio ē: qn̄ quidē ⁊ eos qͥ ꝓ vic tu corꝑis/ corꝑali vrgente ncc̄itate laborant. ſuo dignatur alloqͥo/ ⁊ al loqͥo tam felici. Nimirū humanū ī eis ignoſcūt ordine: quo cōſtituit deꝰ vt in ſudore vultus ſui veſcatur adā pane ſuo ¶ Obſecro vos di lectiſſimi: cōſiderate diligentiꝰ quan tum fecerit deꝰ ꝓ veſtra exhortatio ne et ſalute. nec in fructuoſus īueni atur in nobis ſermo tam viuꝰ ⁊ ef ficax: ſermo fidelis ⁊ omni accepti one dignꝰ. ſermo nō tam oris ꝙͣ o peris. Putatis frēs parū michimo leſtū eſſe: ſi hocip̄m verbū qd̓ nūc loquor ad vos. vacuū ſū aliqua vti litate deperire de cordibꝰ pr̄is noſ ſem? Et quis ſum ego. aut quis e hic ſermo meꝰ? Si hūc tantillū vo tis loborē inutilē eſſe doleret hō pu ſillꝰ/ p̄mo ⁊nichilū: ꝙͣ iuſtiꝰ indig nabitur dn̄s maieſtatis. ſi tn̄ eius oꝑam nrā aut duriciā cūt negligē tia contingat euacuori? Auertat hͦ a ſeruulis ſuis. qui pro eoꝝ ſalute induere dignatꝰ eſt formā ſcrui. v. nuigenitꝰ dei patris; qui eſt ſuꝑ oīa deus benedcus in ſecula Amen. Sermo quartus de eo ꝙ paſto res inuenerunt mariā ⁊ ioſeph ⁊ in fantē iheſum Aquanta ſit hodierna ſolēpni Unoſcite fratres dilectiſſimi tasª. cui et dies breuis/ Iterre an guſta eſt latitudo: loco parit̓:⁊ ⁊ tꝑe dilatatur. Noctem p̄orcupat. celū replet an̄ꝙͣ terra. nox emī vt dies illuīata eſt: cū intēpeſte noctis hora paſtores circūfulſit lux noua de celo Et vt noueritis quo in loco ſolēpni tatis huiꝰ ceperit gaudis celebrori qd̓ iam agelis ec̓t/ futurū omni po pulo gaudiū euangelizat̉; ſed ⁊ cō feſtim adeſt diuinis ꝑſonang laudi bus celeſtis exercitꝰ multitudo Hic eſt ꝙ ſolempnis ducit̉ nox iſta pre ceteris; in pſalmis. ymtus. Icatig ſpūalibꝰ. Et hijs potiſſimū in vigi lijs ſine vlla heſitatione credēdum eſt celeſtes illos pͥncipes p̄uerre ꝯ iūctos pſallentibꝰ: in medio iuuen culairū tympaniſuarū. Sed ꝙͣ mul ta hodie gemmnis ⁊ auro fulgent altaria; quantis vbiqꝫ pollijs pari etes adornantur. Putas ad hec di uertent angeli. I pannoſos homi nes declinabunt? Si ita eſt: cur paſtoribus oīum magis apparue re ꝙͣ terre regibus. ꝙͣ ſacerdotibus templi? Cur et ipſe ſuluaitor cuius eſt aurum pariter et argentum. la cram in ſuo corpore dedicat pauper tatem? Aut certe cur paupertas ip ſa tā ſollicite enarratur ab q̄gelo Neqꝫ eium ſine certi rationē mſte

rij: pannis ſaluotor obuoluitur ⁊ ponitur ī preſepio: qn̄ id maīfeſte ī ſignum nobis commendatur ab an gelo. Hoc īquit vobis ſignū. Inue ruetis infantem ponnis inuolutum In ſignum poſiti ſunt pāt tui domine ihu̓; ſed ī ſignum cui a mul tis vſqꝫ hodie contradicitur. Multi quippe vocatꝭ. ſed non multi electi? ⁊ ideo nec ſignati. Agnoſco certe cignoſco iheſū mognum ſacerdotē. fordidis opertum veſtibus: cum al tricaretur cum dyabolo. Scientibꝰ ſcripturas loquor; et quibus nō ig nota eſt prophetica viſio zacharie Vbi vro̓ exaltatum ē caput noſtrū ſuper inimicos noſtros: ex hͦ plone mutauit veſtē/ decorē īduit. amiciꝰ eſt lumine ſicut veſtimento. Exem plum dedit nobis; vt et nos eqdē faciamus. Btilior ſiquidem in con flictu lorica ferrea. ꝙͣ ſtola lineaꝫ li cet oneri illa ſit. hec honori. Erit cum et mēbra ſequentur caput: vt corpus iam vniuerſum vno pſallat ſpiritu et dicat. Concidiſti ſaccū me um; et circuindediſti me leticio/ Inuenietis inquit infantem panis uiuolutum; et poſitum in preſepio. Et poſt pauca. Venerunt ait euan geliſta feſtinanter; et īuenerūt me riam et ioſepl. et infantem poſitū ī p̄ſepio. Quid eſt ꝙ ſola ab angelo comendari videtur humulitas⁊ nec tamen ſola ⁊ paſtoribus inueniri? F orte ſpecialius commendat egelꝰ humilitatem; quia ruentibus ceterꝭ per ſuꝑbiam. ipſe in humilitate per ſtitiſſet. Aut certe propteres celitꝰ annungatur humilitas? ꝙ hec qua ſi ꝓpria virtus diuine exhibēda ſit inaieſtati. Sola tamē nō potuit in ueniri; quia ſemꝑ datur grā humuli bus ¶ Inuenerūt ergo inciriā et c ioſephꝫ ⁊ infantē poſitū in p̄ſepio. Dicut enī ſaluatorꝭ infantio mani feſtam p̄tendit humilitatē. ſic ꝑ vir ginem cōtinentia: iuſticia ꝑ ioſeph dirū iuſtū: vel cuius laus eſt in euo gelio non incōgrue deſignātur/ Sane ꝯtinētiū debei̓ carni qͥs neſci at; Iuſticio vero virtꝰ eſt. qd̓ ſuū ē vnicuiqꝫ tribuēs; ⁊ hͦ erga ꝓximos ē neceſſaria. Borro humilitas deo nos r̓cocilicit. deo facit eē ſb̓iectos. deo placet ī nob̓ ſicut ait virgo btā: reſpexit deus humilitatē ācille ſue. ¶ Itaqꝫ qͥ fornicat̉ pcc̄at in corpꝰ ſuū: qͥ īiurioſus ē ī ꝓximū: qͥ extol lit̓ ⁊ īflatur. ī deū. Fornicator ſemet ipm̄ dehoneſtat. īiurioſus moleſtar ꝓximū: elatus ꝙ ī ſe ē deū inhono rat. Gloriā meā dit dominꝰ alteri non dabo. Et ſuꝑbus. Ego inquit michi eā licet nō dederis vſurpabo. Nec enī plocet ei egelica diſtribu tio: dans gloriā deo. parē homībꝰ Nō ergo colit deum: ſed aduerſus deū extollit̉. īpius plone ⁊ infidel̓ Que enim pietas niſi cultus dei; Quis vero deum colit. niſi qui vo luntarie ei ſubiectus ē. ⁊ ſicut oculi ſeruoꝝ in monibus domini ſui. ſic oculi cordis ſui ad dominum deum ſuum? ¶ Vt ergo ſemꝑ inuenuat̉ in nobis mariai et ioſeph/ ⁊ īfans poſitus in preſepio? ſobrie ⁊ iuſte et pie viuamꝰ in hoc ſeculo Propt̓ hͦ enī epparuit gratio dei erudies nos: ut abnegantes īpietatē. et ꝑ

hoc quoqꝫ gloria illius apporebit. Sic enī habes. Apparuit gracio dei oībꝰ hoībꝰ erubiens nos: vt obne gātes īpietatē ⁊ ſeculario deſidei̓s. ſobrie et iuſte ⁊ pie ꝑiuaniꝰ in hoc ſeculo; expectātes beatā ſpem/ ⁊ ad uentū gle̓ magni dei. Apparuit in paruulo gra dei ad eruditionē: et hic erit mognꝰ ſicut de eo gabriel locutꝰ eſt: ⁊ quos paruulꝰ erudici̓t ad huīlitatē cordis ⁊ māſuetudinē? inag̓ficabit poſtmodū ⁊ glificabit magnus ⁊ glorioſus aduentus: ihe ſus xpriſtꝰ dn̄s noſter Sermo qͣntus eiuſtē vnde ſupͣ. Enedictus deus ⁊ pater dn̄i noſtri iheſu xp̄i/ pater mīarū et deus totius cōſolatiōis: qui con ſolatur nogiū oī tribulatiōe noſtra Benedictus qui propter nimiā cari tatē ſuā qua dilexit nos. miſit nob̓ filiū ſuū dilectū in quo ei bene ꝯplo cuit. ꝑ quē recōciliciti pacē hobeaꝰ ad deū. et idem ſit nobis reconcilici tionis huius/ et medictor et obſes Nō eſt quod vereamur frēgmei ſub tā pio mēdiatore; non eſt qd̓ de tā fido obſide dubitem3. ¶ Sꝫ qualis mediator eſt inquies qui in ſtabulo nuſcit̉. in preſepi ponitur. pannis obuoluitur ſicut ceteri. plorat vt ce teri. deniqꝫ infans iacet vt ceteri cō ſueuerūt? Magnꝰ plane medicitor eſt: eciā in hijs oībus que ad patē ſunt non perſunctorie. ſed efficaciter querens. Infans quidē eſt. ſed ꝟbū infans: cuiꝰ nē ip̄a quidē infuncio ta cet. Conſolamni conſolamini dicit dn̄s deus veſter; dicit hoc emanuel nobiſcū deus Clomat hoc ſtabulū. damat preſepe? dlamant locrime. dlamāt pāni Clamat ſtabulū: curā do ſeſe hoī qui in latrones inciderat preꝑairi. Clamat p̄ſepeꝫ eidē hoī. qui in iumentis ꝯparatus fuerat pa bulū mīſtrari. Clamāt lacrime. cla mant pani: eiuſdē ip̄iꝰ eruenta pul nera abliū et detergi. Siquidē nul lo hoꝝ xpūs egͣuit; nichil hoꝝ illi ꝓpter ſeꝫ megis aūt oīs ꝓpter elec tos ¶ Verebuntur filiū ineū git pater mīaꝝ. Verū id quidē dn̄e⁊ re uerētur eum Sꝫ qui? Nō plone iu dei ad quos muſſꝰ: ſed electi ꝓpter quos miſſus eſt Reueremur eū nos in p̄ſepio:. reueremur in patibulo: reueremur in ſepulchro Deuote ſuſ tipimus tenerū ꝓpter nos. eruentū ꝓpter nos. pallidū ꝓpter nos: ſepul tum ꝓpter nos reueremur. Deuote adoramꝰ cū inugis. deuote aplecti mur cū ſymcone ſancto infancia ſal uadoris; ſuſcipientes mīam tuā in medio templi tui. Siquidē ipſe eſt de quo legimꝰ; miſericordia dn̄i ob eterno Alioqͥn quid roeternū patri niſi filiꝰ: aut ſpūs ſcūs? Et vterqꝫ qͥdē nō tā muſericors: ꝙͣ ip ve̓ mīo Nichilominꝰ eciā pr̄ mīa eſt: atqꝫ hij tres nō niſi vna mīa. ſicut vna eſſētia. vna ſapīa; vna diuinitas. vna maieſtas. ¶ In eo tamē ꝙ pr̄ mīaꝝ dicit̉ deꝰ. qͥs nō videāt vel ꝓp̓o noīe filiū deſignari? Sꝫ forte qͥs dicat. Eūo illi ꝓpriū eſt miſere ri. cuiꝰ iudicia obiſſꝰ multa? Neqꝫ enī d̓r. oēs vie eiꝰ mīa ſola: ſꝫ mīa ⁊ veritas Nō minꝰ iuſtꝰ ꝙͣ nōre eſt: cui mīa et iudiciū decantontur. Verum id quidem. cui vult miſero

tur. et quē vult indurat: ſꝫ qd̓ miſe retur propriū illi eſt: ex ſe crum ſu mit materiā/ et velut quoddā ſemi narium miſerēdi. Nā quod iudicat ⁊ condempnat. nos eū quodāmodo rogimus: vt longe aliter de corde ipſius miſeratio: ꝙ aī aduerſio pro cedete videātur. Ipſū audi dicentem Nūquid voluntatis mee eſt mors impij dicit dn̄s. et nō megis vt cō uertat̉ et viuait? ¶ Recte ergo nō pr̄ iudiciorū vel vltionū dicit̉/ ſꝫ mi ſericordiaꝝ pater; nō mō ꝙ patris videat̉ miſereri pocius ꝙͣ indignari? A quēadmodū miſeretur pater fili orū/ miſereatur timētiū ſe. ſꝫ eo mō gis ꝙ miſerēdi cauſam ⁊ originem ſumat ex ꝓprior iudicādi vel vltiſcē di magis ex noſtro. Sꝫ ſi propter hoc pater miſei̓cordie. quare pater miſericordiaꝝ? Semel locutus eſt deus ait ꝓpheta; duo hec audiui? quia poteſtas dei eſt; et tibi dn̄e mi ſericordi ¶ ¶ Ceterū apoſtolus nō bis in vno ꝟbo ⁊ filio vno ipſam quoqꝫ miſci̓cordiā duplicem comen dat. patrem dicens nō vnius tātum miſericordie. ſed nuſericordioꝝ: et deum nō vnius/ ſꝫ totius conſolatio tus. qui cōſolatur nos nō modo in hac vel in illa? ſꝫ in oni tribulatiōe noſtra. Miſericordie dn̄i multe ait quidā. videlicet quia multe tribulati ones iuſtoꝝ; et de ōnibꝰ hijs libe rauit eos dn̄s Vnus eſt dei filius. vnum verbū: ſꝫ miſei̓a noſtra multi plex. non modo mognā miſericordi am. ſꝫ multitudinem querit miſera tionum ¶ Forte tamē ꝓpter ſub ſtātiam duplicē qua ſubſiſtit huma na condicio. cū ſit vtraqꝫ tam miſe ra. nō incongrue duplex hoīm dica tur miſeria: licet ſit multiplex in ꝑ traqꝫ. Siquidē ⁊ corꝑis ⁊ cordis noſtri tribulatiōes multiplicate ſūt. ſꝫ ab vtriſꝫ neceſſitatibus eruit: qui totū hominē ſaluū fecit Cū ergo v nus ille ⁊ vnicus dei filiꝰ. eciā ion nūc venerit ꝓpter aīas/ tollere ſcili cet peccata mūdi. I ſecundo ꝓpter corꝑa ſit veturus vt ea reſuſcitet et cōfiguret corꝑi claritatꝭ ſue: nō in congruū fortaſſe videbitur. vt ī eo ꝙ pr̄i mīaꝝ bn̄dicimꝰ. duplicē hūc miam ꝯfiteamur. Suſcipiēs eī hu manc nature corpꝰ ſimul I aīam. nō modo cōſolamī ſemel? ſꝫ vt ſupͣ qͦꝫ meminimꝰ cōſolonuni ꝯſolamī dicit dn̄s deꝰ pr̄: vt videlicꝫ certi ſi mus ꝙ vtrūqꝫ ſit ſaluaturꝰ. qͥ neu trū ſuſciꝑe ē dedignatꝰ Sꝫ in qͥbꝰ putas? Plane ī ppl̓o̓ ſuo Ipſe eī et nūc ſaluū fret nō quoſꝫ/ ſꝫ ppl̓m ſuū a pcc̄is eoꝝ: ⁊ poſtmodū nō oē cor pꝰ: ſꝫ corpꝰ huiliq/ ꝯfigurabit corꝑi daritatꝭ ſue Deniqꝫ ppl̓ꝫ ſuū ꝯſolat̉ vtiqꝫ ppl̓m huīlē quē ſaluū faciet: na oculos ſuꝑboꝝ huīliabit. Bis noſſe ppl̓m eis? Tibi detelictꝰ ē pau perruit hō ſcd̓m cor dei Sꝫ ij. pſe ī euāgelio Ve vob̓ diuites: qꝛ hētꝭ ꝯſolotiōem vr̄am ¶ ¶ Et nos di lūſſimi ī eo ppl̓o̓ ſꝑ īuēruri optemꝰ nō cui dᵗ ve: ſꝫ quē ꝯſolat̉ dn̄s deꝰ ſuꝰ. Ꝙ eī ꝯſolet̉ eos? qͥ ſuā habēt ꝯſolatiōem? Nō ꝯſolat̉ xp̄i in fūcio garrulos: nō ꝯſolāt̉ xp̄i lacrime ca chīnates. nō cōſolāt̉ pami eiꝰ ābu lantes in ſtolis: non conſelantur ſtabulum et preſepe amātes pͥmas

cathedras in ſynogogis. ¶ Sed equanimiter forte vniuerſe hec cō ſolatiōes exp̄cantibꝰ ī ſilētio dn̄m: lugentibꝰ. panoſis. pauꝑibꝰ tedere videbūtur. Ceterū audiat? ꝙ ⁊ ip ſi quoqꝫ ā̄geli nō alios ꝯſolātur Vi gilātibꝰ eium Icuſtodiētibꝰ vigili as noctis/ euāgelizatur gaudiū nō ue ſalutꝭ: ⁊ eis natꝰ eſſe dicitur ſal uator. Pauꝑibꝰ atqꝫ laborantibꝰ. nō vobis diuites qui veſtrā hobetꝭ ꝑſolationē et ve diuinū. īt̓ ip̄as noc tis pigilias dies ſcīficatꝰ illuxit. ⁊ nox ſicut dies illuminata. ymmo in diem mutata eſt: dicēte q̄gelo Qui a natus eſt vobis ſaluator hodie ꝓtiqꝫ nō hac nocte Sꝫ et quidē nox p̄ceſſit. dies aūt appropiquabit. ve rus vtiqꝫ dies ex die. ſalutare dei iheſus xp̄us dn̄s noſter: qui eſt ſu per omīa bn̄dcus deꝰ in ſcl̓e Amē ¶ Sermo ſextus de natiuitate do mini. vn̄ ſupro. On poterit explicari ſermo: que mente ꝯcepi Stupor enī muraculoꝝ opprimit me; ⁊ du om niq replico oīa cōplicatur Quis po terit excogitare diem aduentꝰ eiꝰ? Ideo ſit elinguis lingua: memori a īmemor/ inſenſibil̓ ſenſus.inſue ta nouitate relucēt oīa? I oīa ꝑtui ꝟginis obſequūtur Fiūt mirabilia in celo ſurſum/ ⁊ in terra deorſū; qui a viuuerſa in naſcētꝭ dei obſequiū iurauerūt. Inſigniūtur cōnexa celo rū: ſtella lucētior/ et multo lumīe lo ca flāmantia preſtrīguntur: diffū duntur per quadrifidū orbem radij rutulantiores: I pluralitatem ſtel larum igniū nouꝰ ignis obtundit. Miratur orbis celos nouum pepe riſſe ſplēdorem; et incōuerſibilē eo iu ſtatū ad ſignā et ꝓdigia fuiſſe ꝯ uerſū ¶ Vident caldei in celis qd̓ baloam reliquit in ſcripturis. Orie tur īquit ſtello ex iocob. ⁊ cōſurget hō ex iſtl̓: ⁊ erit oīs terra poſſeſſio eiꝰ Naſcitur ſtella in excelſis; ⁊ de us in terris: cuiꝰ poſſeſſio c mari vſ qꝫ ad mare ¶ Preparant ſe reges thorſis: vt cū nouitate munerū vi deāt nouā mr̄em: filiū nouū: nouā natiuitatem Fons olei de terra eru pit: templū romē qd̓ vocabat̉ eter nū corruit: oībꝰ impēſis ⁊ vrbis ⁊ orbis mirabiliter conſummatū Cū enim romani īuictorioſe ātiquitatꝭ memoriā. templū ſingulari ſceme te facere decreuiſſent; ab oī illo deo orū ymmo demoniorū multitudine queſierūt vſqꝫ qͦ durare poſſet tā ex cellētis oꝑis operoſa cōſtructio. Rn̄ ſum eſt donec ꝟgo pareret. Illi ad impoſſibilitatem oraculū retorquē tes: templum eternū ſolempnem illam machinam vocauerūt. Nocte aūt cum ꝟginali thalamo ꝟgineꝰ flos incirie egreſſus eſt; ita cecidit ⁊ confractum eſt illud mirabile ⁊ co lumnarium opus vt vix appereant veſtigia ruinarū. ¶ O bethleem ciuitas dei ſummi; et in te et in ſub urbibꝰ tuis viſa ſūt mirabilis hodie Deus pendet ad vbera. ponitur in preſepe. ligatur in cuius: pannis inuoluitur. ⁊ laxatis faſciolis. feli ces manꝰ ⁊ ſancta brachiola. ꝑ cu narū ꝑuitatē expādit. alludit ꝟgi ni; matri arridet. et blandientes o culos ad mariam intorquet. Stat

ꝑterrita tantis miraculis regina ce loꝝ: confert in corde ſuo ſalutatio nem airchangeli. conceptionem dei. natiuitatem pueri; ⁊ miratur ꝙ ille qui ſic potuit ad nos verire. ſic volū it ſubuenire ¶ Adeſt ⁊ ioſeph/ ſed ab vtroqꝫ remotus; ⁊ in exceſſu mē tis miratur. ⁊iirari ſatis nō poteſt qualit̓ ad tāte dignationis admiſ us ſit archa̓nū. Adeſt multitudo ce teſtis exercitus. vocibus glorioſis gla in excelſis deo auditur. Paſto res veruiūt ⁊ inueniūt puerū ⁊ pu ellom; p̄cedit ſtello. regesaccedūt; adorant filiū. nirem venerantur; of ferunt munera. deferunt inaieſtati? cruciatur herodes. iheroſolima tur batur: requirūtur ſcribe: locus p̄di citur. indicitur ſimulatio: ſimulator ad nichilū deducitur. deteguntur cō mēta fraudiū. magi ꝑ aliam viam reuertūtur. pax īaudita a ſeculo reg nat. vniuerſꝰ orbis ad cenſū deſcri bitur:riuus olei de terra ꝓſudat. ⁊ in diuitē venā liquor ſcīficatus ebul lit. Quid eſt hoc niſi quia vera pax in terris apparuit. niſi quia ad ſuꝑ nū regnū ciues aſcribimur. niſi quid fons mīe de virgine emanat? Ole um effuſū nomen tuū Spiritꝰ ſcūs ſcripture ip̄ius vnꝰ ⁊ vnicus fabrica tor? nō ꝑuani ſue pinguedinus dul cedinem ſub hoc capitulo dereliquit Sed vos nocturnis vigilijs ita de fatigati eſtis: vt vix poſſitꝭ ſompnū ab oculis amouēte Euigilate tamē pauliſper/ et ſompnū torporem excu tite: q̄derit ille de cuiꝰ natiuitate lo quimur. vt illuminet oculos nrōs ne obdormiamꝰ. Totus aūt ſentētie ſenſus ex illiꝰ archa mutuabitur: cuiꝰ cōſiliū eſt quaſi conſiliū dei Ipē ille eſt dn̄s videlicet cloreuallenſis: cuiꝰ religio ⁊ diſcretio/ ſapiētis/ elo quētiā/ vita I fama ꝑ totam latinū tatem non īmerito decucurrit. Libē ter enī illius ſarcinas adoro. Sed ad ꝓpoſitum reuertamur ¶ ¶ Ge nignus ille ſpūs de cuius ſecretiore fonte canticorū flumen euadit: in hijs tribꝰ verbis tria nobis requirē da reliquit. videlicet nomen ſponſi. quare oleo cōparetur. quomodo ⁊ ef fundatur: quia ⁊ nomē tacet. de cō natione nil loquitur. de effuſione nichil dicit Primū de nomine vidē amus Multa vt arbitror vocabulo ſpōſi. ꝑ diuina ſcripturam ſperſa le guntur. ſed in duo vobis vniuerſa cōplector. Nullū profecto reperies qd̓ nō ſonet aūt inqieſtatis potenti am? aut gram pietatis Puer dn̄i de quo frequētiꝰ facio mētionem: ad re gis cubiculū introductꝰ. duo quaſi ſublimioro de ip̄ius ore diuinitatis audiuit; poteſtas dei eſt inquit. ⁊ ti bi dn̄e mīa. Sed i ip̄e ſaluator. ꝓ phetice veritati atteſtans ait: vos vocatis mē mogiſter ⁊ dn̄e. Dn̄s nomē eſt maieſtatꝭ: pietōtꝭ inegiſ ter. Si enī piū eſt p̄bere eſcam cor pori. multo mſericordiꝰ eſcam aīe impertiri qd̓ eſt ꝓprie magiſtroꝝ: qui mentes indiſciplinatas ſub diſci pline rigore coercet. ¶ Videcimꝰ qd̓ hoꝝ nominū effūdatur: vtrū nō mē potētie ī nomē grē. vel nomē pi etatꝭ ī inaieſtatꝭ vocabulū Abſit vt mīa in potentia inclucat̉: qꝛ mſera tiones eius ſuꝑ omnia opera eius.

Certum eſt ergo qꝛ poteſtas dei in maiorē hodie pietotē effuſs eſt. cū celi diſtilloret a faciē deiꝫ ⁊ de virgi neis membris vetuſtus dierum ex oritur. nō eſt qui ſe abſcondat a ca lore iſto. quā largior olei effuſio a capite deſcēdit in barbam; qua ē ciam extremam veſtimēti fimbriā largius irrorauit ¶ Tāta eſt habundantia miſerentis: vt non ſo lum ſub nomne effuſioīs. ſꝫ exina nitionis cenſeat̉ Exinanuuit ſemet ipſum ait apl̓u̓s formā ſerui hodi erna die accipiēs: ⁊ cū tota multi tudine miſerationū ſuarum de tha lamo proſilijt virginali Nō eium habuit dulciore in modum ad redi mendum nos abiſſus illa conſilio rum dei. quia quicqͥd in diuinitatꝭ theſauro pietatis inuentum eſt: to tum in vtero virginis congeſtum eſt. Nō me capio pre leticia. quio illa inqieſtas naturam ſuam natu re mee carnus et ſanguinus ſubue lat. ⁊ me nuſerū in diuicias glorie ſue non ad horam ſed in ſempiter nū includit Fit frater meꝰ dn̄s me us: ⁊ timorem dn̄i fratris vincit af fectus Dn̄e ih̓u xpriſte. libenter au dio te regnatem in celis: libentius naſcentem ī terris: libentiſſime cru cem dlauos ⁊ lancecim ſuſtinentem Hec ſiquitē effuſio rapit affectum meum; ⁊ iſtoꝝ memoria incaleſcit cor meum. viuentis ⁊ ꝑiuide poti onis aſperitate purgatum Viuēs eſt iſte ſermo ⁊ efficax; et penetra bilior omni gladio qͥncipiti. pertin gens pſqꝫ ad diuiſionem anime ⁊ ſpūs cōpagum quoqꝫ ac medullo rum ſcrutator Vnꝰ illoꝝ qui ꝓph̓alis chori aut magiſter aut in ter inagiſtros eſt: ſub ſenaris diui noꝝ noīm ꝑticione.: de hec effuſio ne mirabiliter quidē ſed ſubtiliter ꝓphetauit Vocabitur nomē eius amūicibilis. conſilioriꝰ. deꝰ. fortis. pater futuri ſeculi; pͥnceps pacis. E rat quidē q̄mirabilis dn̄s meꝰ uiter angelicos ordines audiens vnum glorie ſue: amirabilis illi nurabili creature/ fagiens mirabilio in celo ⁊ in terra in mari et in omnibus abiſ ſis Ego autem in luto fecis ⁊ miſe rie obuolutus miſer et miſerabilis: ⁊ omnem ſpēm emergendi ꝑdide ram Ille in gloria: ego in miſeria? ammirabilis ille. miſerabilis ego. Sanctum ⁊ terribile nomen eius; quod vix audeat dignior natura. Nomen iſtud clauſum ⁊ integrum quomodo capere poteram. quē vix angelicus oculus proſpicere/ nedū perſpicere poteſt? Sed vide effuſio nem Ille qui erat ammurabilis ag nunibꝰ angelorum; indlinat celos ⁊ ſit conſiliurius hoīm. Maieſtatiuū nomen in pietatiuum effunditur. ⁊ qui miruibilis eſt in celis; conſule re venit in terris Abſcondit purpu ram ſub miſerie veſtimentis Et ad lutum vbi iacebam iuclinatur non inergitur: ⁊ ſi audeo dicere/ infixꝰ ſum in limo ꝓfundi/ operi manuū ſuarū porrigit dextera; de ꝓfundis aquarū extrahit. extraciū abluit. ablutum induit. indutū reportat? reportatum cōfirmat Porrigit dex teram cum naſcitur. cum loquit̉ ex trahit. abluit cum moritur. induit

rum reſurgit: cū oſcendit reportat. cōfirmat cū ſpiritū emittit de celis Bonꝰ quidem cōſiliarius; qui con ſilium qd̓ voce dederit. et morte de fendit Erat enī docens ait euange liſta ſicut poteſtatem habēs: non ſi cut ſcribe ⁊ pharizei eorū. Deus. fortis. noīa ſunt poteſtatꝭ: ſed de effunditur in patrē futuri ſeculi: for tis in pͥnipe pacis Greuiter curro. quici ⁊ fatigatis ⁊ ſcientibꝰ legem n term in loquor ¶ Quid tibi muſitabūde lucifer in tāta defluitiōe et effuſio ne? Clauſum ē tibi totū itinerariū deiꝫ ⁊ malignās oculus tuꝰ hic ni miū caligauit Sꝫ ⁊ dn̄s incꝰ ami rabilis fuit ī natiuitate: cōſiliarius fuit in p̄dicatiōe. deꝰ un miraculorū choruſcatiōe. fortꝭ in paſſiōe. pr̄ fu turi ſeculi ī reſurrectione; pͥnceps pa cis ī illa eterna btītudine Nō terre cimini nouitate verborū: qꝛ nichil nouū introducit̉. Sic et olim noīa cōmutata Ieffuſa ſunt. abram in abrahā. ſarai in ſaram: ⁊ ſi quas alias īmutationes in illa veteri of ficina vos legiſſe recolitꝭ ¶ Sed et ab ipſis pene mūdi principijs; in archano quodā ſcripturarū loco di veruit in tuus dli iuini nomīs effuſionē inueniſſe me recolo Ioquitur dn̄s ad moyſen de liberatione iſtahelis: et poſt multā dei ⁊ moyſi cōfabulationē. prophe ta ſubtiliter inquirit nomē eius Et dominus dicit Ego ſū qui ſumꝫ hoc eſt nomē meū ineternū Hec dices filijs iſcael Qui ē miſit me ad vos Perterritꝰ moyſes iextricabil̓ auc toritate vocabuliac ſi diceret. hoc excedit intellectū meūꝫ non poſſum liiluue capere n̓ſi effūdatur. Audiat a mo ieſtate Ego ſum deꝰ obrohā deus yſcac ⁊ deus iacob Vides effuſio nem? Ecce deus angelorū vocat ſe deum hominū ¶ Curramꝰ ergo fratres in odore vngentorū iſtorū. curramus ad olcū de oliua ſpetioſci in campis expreſſū. nulla infectū q murca; nulla ſubſtantiatū amoritu dine Oleū quod exhilarat faciē ho minis; quod ſanat vulnera. dolore tollit: reddit ſanitatē. Nōne ſamā ritanus noſter nobis a latrone peſ ſimo pulneratis/ attulit vinū ⁊ ole um. ad purgandū I mitigandum vulnerꝭ magnitudinem? Sed mul tum olei. parū vini Multum miſcri cordie; iuſtitie parū Sic quippe de cebat miſeratem. ſic miſero expedie bat Nō intres in iudicio cum ſeruo tuo ait iuſtꝰ: quia nō iuſtificabitur in cōſpectu tuo oīs ꝑiuens. ſꝫ coro na me in mīa ij muſerationibꝰ De niens qͥppe hodie quinqꝫ vaſa attu lit olei: nō niſi duo vini Spiritꝰ e nim ſapiētie. intellectꝰ. cōſilij. ſcien tie. piētatio. mīe dulcedinē ſonat. mīam fragrat: eructuat ſanitatem Fortitudo I timor vinū ſunt; ſꝫ hoc vino potatꝰ eſt potēs ille cū xp̄s in ſpū fortitudinis deſcēdit ad īferos nō timidꝰ ſꝫ timēdꝫ ¶ Videamꝰ nūc qꝛē oleo coꝑetur. Oleū ſi vos meliꝰ nō hētꝭ: lucet paſcit ⁊ pn̄git. Idē facit xp̄i nomē. et ꝑ oīa ꝯſonat ꝯꝑatiōi Iucet p̄dicatū: paſcit r̓cogi tatū: īuocatū lenit ⁊ u̓git ¶ Vide qn̄ p̄dlerra luiaria lumē noīs hꝰ ſuꝑ eloquētie cādelabrū portauerūt. ſi nō illuxerūt choruſcatiōes dei orbi

terre: ſi non in ſplendore fulgoris huuis cōmota eſt et contremuit ter ra. In noīe iheſu criſti ſurge et am bula: dicit claudo princeps apl̓orū Nōne quaſi fulgor exiliuit ab ore petri. cū noīatū eſt nomē quod oc dn̄i noīauit. Et ſtatim inqͥt cōſoli date ſunt baſes eiꝰ et plante. Voca bulū iheſu ſicut origenis lingua nō bilior diffiniuit. dulce et glorioſum omni adoratu cultuqꝫ digniſſimū. qd̓ nō prius ab hoībꝰ decuit efferri in mūdū: ſed a quodam ſublimiori excellentioriqꝫ natura. Omnes qͥp pe prophete nomen iſtud aut neſci erūt. aut penitꝰ tacuerūt; ⁊ reſeruo ta eſt p̄rogatiue dignitas archan gelo gabrieli: qͥ ſcīcto ore ſācte vir gini illud pͥmū euoluit ¶ Nōne yſcias in exceſſu mentis raptus ver bis archagelicis eiſtē pene ſillabis conſentit vſqꝫ ad ſancti nō ī snouita tem? Paſcit reuera; nec eſt felicior paſtio in loco paſcue vbi nos domū nus collocauit. Quid eque mentē cogitantis īpinguat. Nomē iheſu mel in ore. in aure melos; in corde iubilus. Omīscibus qui non condi tur hoc ſale: infatuatus eſt. Scrip tura que non fuerit īterlita oleo tō te deuotionis. inſipida eſt Olim mi chi tullius dulceſcebat: blandiebat̉ et ſyrenes; vſqꝫ in exiciū dulces ine um iicantauerūt ītellectū. Iex. pro phete. euāgeliū. epiſtole. et omnis gloria ſententioꝝ dn̄i mei ⁊ ſeruoꝝ eius: aut parua videbatur aut nul la. Feſcio modo quid dulciꝰ michi īmurmurat filio yeſſe: qui vario ſer monū et ſentētiaꝝ cōcentu. omnes illos quos diligere conſueuerā. ine loquētes reddit et mutos. Ienit et vngit; quia nichil ſic recreat ī tribu latione Uerūqꝫ et probare licet. In uoca me inqͥt in tribulatione: eruc te et honorificabis me. Hoc eſt no men. hoc eſt oleū: hec olei effuſio. Amen dico vobis; non deficiet hic lechitus olei nec nunuetur. donec pluuā volūtariā que ſegregata eſt hereditati eius diffuſius inſtillet? donec faciat celum nouū et terra nō uam? quia mīa eiꝰ ab eterno et vſꝫ in eternū ſuꝑ timentes eū. Sed ia ſurgamꝰ et preparemꝰ nos ad ſolēp nioris miſſe iubilationē. nec cordi bus parcentes nec bocibusad ho norē pueri qui natꝰ eſt nobis: qͦ eſt deꝰ in ſecula benedictus Amen. ¶ Sermo ſeptimꝰ vnde ſupͣ. Vel potius debet legi in conceptionē be atiſſime morie virginis Rultate frattes in dn̄o? quia de dn̄s illa ſermo ſuc pedit. que ſingulare in cor dibus veſtris vēdicat pͥncipatū: que eſt ad cuiꝰ nomen humiliter inclino tis: cuiꝰ horis reuerenter aſſiſtitis. cuiꝰ memoria iugiter frequētatis. Hec eſt que veſtris affectibus ſuaui ter īdulceſcit: qꝛ mogna multitudo dulcedinis eius. Spiritus enī eiꝰ ſuper mel dulcis: in qua dulcisdn̄s cū omni ſua dulcedine ſuperuenit. Cū enī fecerit deus onid opera ſua valde bona. hic meliꝰ fecit ꝯſecras in ea ſibi reclinatoriū aureūꝫ vt ptꝰ tumultus angelorū et hominū. et redinaret et requie inueniret. Hoc eſt quod natura miratur. reueretur

angelꝰ: veretur homo. ſtupet celū extremit terra. infernus exhorret: in huiꝰ vtero maieſtas altiſſimi nu rabiliter liq̄facta. ſicut adipe et pin gͣuedine repleuit terras uifudit ce los: īferna reſꝑſit. Hic exinaniuit ſemetip̄m excelſus īmenſus: mēſu ra bona et cōfertō ⁊ coqigitatā mit tens in ſinū vr̄m. Hic diuinis me nibꝰ vnctꝰ oleo leticie: ⁊ ſicut alta re in ſignū pontificij cōſecratus De altari hoc ad cirā crucis aſcendens ꝓp̓o cruore tanꝙͣ alteriꝰ generis o leo ꝑ fuſus; iō non cōſecratus/ ſed cō ſecrans totū corpꝰ machine mūdia lis. largiore liq̄mine ꝯſecrauit Fateſcat gͦ meror. triſticia fugiat: eliminetur dolor. rancor abſcedat: vt liceat vacae̓ ⁊ videre cū moyſe vi ſionē hanc grandē: qualiter deus in hoc ventre ꝯcipiatur. decipiatur dy abolus: recipiatur perditū. indebi tū accipiatur. Totū me trahit af fectio: ſed or̄o deficit; diuēs cogita tio vocis pauꝑtate confūditur. Fer uent interiora/ et inundoſā ebulliūt altitudinē: ſed frigiditas lingue cu mulos refrigerat exūdētes ¶ Ꝙ eſt btīſſimaˢ Nūquid ita ſenſi taci turnꝰ obdormiā: vt ibi mutus ſim vbi oīs loqͥtur creatura? Verūptn̄ non tacebo et non quieſcā: donec e grediatur vt ſplendor vultus tuꝰ: ⁊ ſermo de te cōceptus. ſi non vt lā pas; ſaltē vt ſcintilla accendat̉. Mo uet fateor ꝙ diſponente deo peccāt racionales creature: ⁊ multigānoꝝ milibus tam celeſtia ꝙͣ terreſtria in caſſū ſtare videantur: ſemirutis il lis: iſtis diuuitis. Stat illa magna fiuitas. ciuiū ſuorum numeroſitate fraudata; et a ſtellantibꝰ palcicijs; multiplex hobitātiū multitudo ꝓ pellitur. Obſcurātur ſtellarij ignes ſolē loquor et lunā et ſtellas: ⁊ mul ta ſui luminis claritate mutantur. Terra maledicitur. cū dampnatur hoīm ſucceſſio: et oīs creatura iuxta apoſtolū parturit et ingenſcit. Ta cet deus omnipotēs; et ordinans e ius omnipotentia tantō diſſimulat confuſionē ¶ Tandē noſcitur me ria. ⁊ ad nubiles annos egrediens ſpeciē iuduit ſpecioſā. que ipſū alli ciat deū; et diuinitatis oculos in ſe cōuertat. Vide qͥd in̄ dicat ille: nō minimꝰ explorator ſecretoꝝ dei Au di ⁊ vide ⁊ īdina aurē tuā; obliuiſce̓ pplin iuū ⁊ domū prīstui. ⁊ ꝯcupiſ cet rex decorē tuū: qm̄ ip̄e ē dn̄s deꝰ tuus ¶ Serminet igitur virga yeſſe de tortuoſa radice generis hu mani ei patriarcharū arbore in al titudinem I rectitudinem erūpens: omnem ignorat nodoſitatem. filio rum tenebros neſcit: fruticoſa que qꝫ non habet. Videt et ardet ille vehemens amator. et totum cpy talamium in eius laudibus decan tat Avbi manifeſte ſponſus induci tur. ſpirans omorem ſinceriſſimū: nec vltra valens diſſimulore quod patitur. Euocatur ſtatim celeſtis il le conuentus; et iuxta prophetam inijt deus conſilium. cogit conſiliū: facit ſermonem cum angelis de reſ titutione eorum. de redemptione hominū: de elementorum reuoca tione. Illis ſtupentibus Imiran tibus pre gaudio. queritur modus

redēptionis: ⁊ ſtatim de thezauro diuinitatis marie nomē euoluit̉? ⁊ ꝑ ipſam/ et in ip̄a/ et de ip̄a/ ⁊ cū ip̄a totū hoc faciendū decernit̉: vt ſicut ſine illo nic hil eſt factū. ita ſine illo nichil refectū ſit Tradit̉ epl̓e ga brieli. ī qͣ ſalutatio ꝟ̓gīs ī carnatio redemptoris: plenitudo grē. glorie mugnitudo. multitudo leticie conti netur Miſſus ergo angelꝰ gabriel a deo. eciam anteꝙͣ ad ꝟ̓gine ꝑue niret: inuenit deū ꝟgineis illapſū diſceribꝰ: et maieſtatē dei ꝟginal̓ ventris breuitate cōcluſam O venter diffuſior celis. terriſqꝫ āpli or. capacior elementisqui totum dlaudit omna concludētem; in quo deꝰ glorie reclinatur. Deniqꝫ I or changelꝰ nō ait. que maria replen da. ſꝫ plena; nō dominꝰ veniet in te ſed dominꝰ tecū. qꝛ inde totā eam ſibi rapuerat ſpūs ſcūs: ⁊ celeſtibꝰ inſignierat ornamētis Iā cōſecrata crat in loco voluptatis: de quo fōs iſte debebat aſcēdere qui vinuerſam terre ſuperficiem irrigaret. Satis hucuſqꝫ ſparſimus verba: et volo ticis ſermonibus diuerſa p̄ſemīaui mꝰ. nūc inſiſtamꝰ hic ſi forte aliqd̓ dignū elicere valecimꝰ Fluuius ait ſcriptura egrediebat̉ de loco volup tatꝭ ad irrigandā vniuerſā ſuꝑficiē terre; qui in diuiditur in quatuor ca pita. Fluuꝰ iſte ē dn̄s meꝰ ih̓us. q̄ de duobꝰ locis voluptatꝭ egredit̉. ex vtero prīs. ⁊ ex vtero ꝟginis. Vn̄ ꝓpheta. Dn̄s deꝰ noſter fluui us glorioſꝰ: exilies in terrā ſitiētē Sꝫ ineffabilibꝰ differentijs longe aliter a pr̄e ꝙ q̄ matre egreditur: quia et ſi hec tꝑalis natiuitas glō ſa eſt: multo glorioſior eſt eterna. ¶ Hortōtibꝰ vobis de vtraqꝫ ge neratiōe volo aperire qd̓ ſentio. nō ꝙ aliqͥd exponere p̄ſumci. cū hoc vl tra oīm vires. quantomagis vltra nicas ſit: ⁊ extreme demetie ſic vel le fari īeffabilia. maxīe hoīem īpe ritu Nō enī oblitꝰ ſū ſalomonē ditē tē. Sicut qui ſumiū comedit mel. euomit illud. ſic qui ſcrutator ē ma ieſtatꝭ opprimet̉ a gloria De vtra qꝫ enī ꝑ ꝓph̓am dici puto Sencra tionē eiꝰ quis eneirrabit? Quio et pr̄is illa iueffabilis et inacceſſibil̓ eſt: ꝙ nulli ꝑiua creciture. Hoc ſen ſu credo apl̓m dixiſſe de deo; qui ſo lus habitat lucē inacceſſibilem: cū eciam pruriores nature tōto reuer berentur intuituꝫ nec poſſint irrum pere tante claritatis abyſſum. Ipſe enim filiꝰ proteſtatur. nemo nouit filiū niſi pater? neqꝫ patre quis nō uit niſi filiꝰ. ⁊ cui voluerit filiꝰ reue lare. Non ſicut eſt: ſed ſicut capere poteſt: cui tanta dignatio reuelat̉. Un et illa ſublimis aīa; que vſqꝫ ad terciū celū in diuicias glorie cap ta fuerat dicit Lego me non arbi tror omīa comp̄hēdiſſe. Veriſſimo ergo diffinitio eſt: quia illā gignē tis et geniti generatione nullꝰ om tuno penetrat intellcūs. Hanc ecia de mire; omni humane creature reor inextricabilem. I neſcio vtrum ab illa excellētiori ncturā valeat com prehendi. Quis enim compre hendat vnitionem carnus et ver biᵐ. qualiter deus et homo in ꝑ nam perſonam conueniat/ ſalius

imperturbatiſqꝫ ꝓprietatibꝰ natura rū? Vnuſqͥſꝫ in ſuo ſenſu cibūdat. e go hac omnē ſenſum ſuꝑgredi credo veteꝝ virorū veſtigijs iuheres: qͥ ſu per hec ſanais ⁊ inconcuſſas ſn̄ias reliq̄rūt. Ad paterna igit̉ gene rationē recurrētes. locū voluptatis pr̄em eſſe cēſemꝰ: cū deꝰ illocalis ſit. ſꝫ efficiētios rerū. niſi per vulga tos ſermones explicare nō poſſumꝰ In ip̄o autē omnē voluptatē eē ītel ligit/ qͥ legit apl̓m dicētē: qm̄ ex ip̄o et ꝑip̄m et ī ipo ſunt oīa. ⁊ aliū ex illo duodeno opice ſimiliter cructus tē? oē datū optimū. ⁊ omne donuꝑ fectū deſurſū eſt deſcendēs a pr̄e lu nunū. Ipſe eciā filiꝰ dicit̉. Hec ē vi ta eterna vt cognoſcāt te ſolū veru deū. Cognitio igit̉ patris vita eter na eſt; ⁊ vbi vita eterna ibi ſempi terna voluptas ¶ Egreditur er go fluuiꝰ de loco voluptatis; quia gignitur de vtero pr̄is. deus de de o. lumē de lumīe. de dn̄o dn̄s Egre ditur aūt ydēptitate? qꝛ idē ē cū pa tre. Idē dico ſcd̓m ſb̓am; nō ſcd̓m ꝑ ſonā Egredit̉ ⁊ eqͣlitate: qꝛ prīs oī potentiā reſpicit generātē. cū oīa q̄ poſſit pat̓/ poſſit hec et filius: ſicut ip̄e teſtatur. Oīa q̄ facit pr̄/ facit et filis? nec pōt filiꝰ facere quicꝙͣ. iu ſi qd̓ viderit pr̄em facientē. Egredi tur ⁊ eternitate. qꝛ licet generetur. nō eſt poſterior generate: ſed ābo v nius atiquitatis ſūt: ſi tn̄ vocabu li nouitatē non exhorretis; qd̓ licet quoquomō ſignificet que dicūtur. lōge tn̄ eſt a ſn̄ie inaieſtate. Egre ditur ſimilitudīe: qͥa ſimilis eſt pa tri. prīs ymcgo. ſplendor glorie: ⁊ figura ſubſtātie eius. Egreditur al ternitate: quid alius eſt ab illo: a lius dico nō aliud Ego inquit ⁊ pa ter vnū ſums. Unū dixit non vnꝰ quia vnum ſignificat ſubſtātie vnū tatem; vnus vero perſonarum pro prietatem. Sic igitur et longe ex cellentiori modo de patre filius egre diens inūdet angelicas ſtationes? quia iuxta ſalomonē fons ſapiētie verbi dei. in excelſis. Cythoredꝰ pu er de hoc fonte pleno petre potaue rat cum diceret. apud te eſt fons vi te; et in lumine tuo videbimꝰ lumē Apud te inquit eſt fons vite: quio tu non ſolum vita. ſed et filius tuꝰ fons vite eſt. Et vt patenter quod ſentiebat oſtenderet. ſubiunxit. In lumine tuo videbimus lumen? ad irrigandam vniuerſam ſuperficiem terre. Quenum terra eſt in illo ce lorum ſummitate repoſita. quā ſuꝑ flucit et irriget fluuius glorioſus. Regnū celorū: terra biuentium eſt. Vnde. credo videre bona donuni. in terra ꝑiuentiū: I placebo domū no in regione viuorū. Irrigatio hec indicibilis eſt. Inebriantur quippe angeli ab vbertate domus dei: ⁊ tor rente voluptatꝭ eius potantur. Hic quid dicam neſcio; quia plurimus ſtupor ſenſum opprimit aſſurgentē. Vbi ſunt oratorij ſermones: quos h in fornaice rethorica omnis ille phi loſophorum conflauit chorus. S bi ſunt gygantes a ſeculo nomna ti qui ab inicio fuerunt. mogni ſta tura. ſciētes bellū. languētes circa pugnas verborū? Nuqͥd nō maxi mꝰ ille gygas(platonē loqͦr) ab itel

lectu tam puriſſime veritatio repul ſus eſt? Nūquid acerrimo mentꝭ in gero tangens ſꝫ non attingens di uinitatem dei dicit̉. vnū inuēni qd̓ cuncta oꝑetur. et aliud ꝑ quod cūc ta efficiūtur. terciū autem nō potui inuerure? Recte de ſpū ſcō inſcius qͥ illi nō erat īfuſus. qui ſcātum reue lationū magiſter eſt: q̄ reuelat pau lo q̄ oculꝰ non vidit ſicut idem apoſ tolus gloriatur. nobis inquit teuela uit deꝰ Per qͥd apl̓e̓? Per ſpm̄ ſcm̄ nō ꝑ ſpm̄ nr̄m. ꝑ quē ſicuti philoſo phi ⁊ ſeducti ſt̓: ita ⁊ ſeduxerūt Ille nr̄ philoſophꝰ qͥ ſuꝑ ſenes ⁊ ſuꝑ oēs docētes ſe intellexit: qͥd ſuꝑ hoc ſen ſerit audiamꝰ Rigans montes inqͥt de ſuꝑioribꝰ ſuis. De ſublimioribꝰ quippe angelos; qui non ꝑ ſpeculū in erugmate: ſed facie ad fagem ip ſā dei ſubſtātiā luminibꝰ indefeſſis aſpectat ¶ Seqͥtur Qui inde di uidit̉ in qͣtuor capita. In qͣ quatuor capita? Dicamꝰ breuit̓: qꝛ grādis nobis teſtat dia In qmuratione: qͣ vel fragilitate cōplexionis humane bibūt de torrēte voluptotis: tota ob ſtupet illa dignior creaturā de creci toris gloria. Et gle̓ ratione in puri tatē: quid nō in vaſe teſteo. ſꝫ remo to velcmine hauriūt aquas in gau dio de fontibꝰ ſaluatoris In ſaciēta tem; quid ⁊ ſi deſiderāt in eū proſpi cere non tn̄ deſideriū neceſſitatē vel neceſſitas muſeriā inducit. ſed nura biliori modo. et ſemꝑ deſiderant vt ſemꝑ ſacientur: ⁊ ſemꝑ ſaiciantur vt ſemꝑ deſiderent. In ſecuritatē: qꝛ de ſuā ſtabilitate certe perhēnibꝰ gau dijs īmerguntur. expectātes beatō ſpem ⁊ aduētū gle̓ magni dei? quā do fiet vnū ouile ⁊ vnꝰ paſtor: ⁊ ſuꝑ na illa ihrlm ꝯſūmobitur in idip̄m ¶ Sic īfluit fluuiꝰ iſte ꝑ qgelicas officinas: ſꝫ hec oīa fides capit. neſ cit ratio: intellectꝰ ignorat humanꝰ Hec ſunt fortaſſis illa qͣtuor q̄ vas clectioīs felici qͣternario in epl̓e ad hebreos xijº. vidit dicēs. Nō acceſ ſiſtis inqͥt ad montē fumantē. ſꝫ ad montē ſyonꝫ ad iheruſalem auitatē dei viuētis: ad multoꝝ mliū ange loꝝ frequēciā; ad ecciam pͥmitiuoꝝ aſcriptū in celis Nūc accinga mꝰ nos ad videndū qualiter egredi aitur de ꝟgine; quia egreſſio iſtu dul cior et affectuoſior eſt humane miſe rie. q̄ intuentiū pectoro cōcutit. et ir rorat oculos: ⁊ beatꝭ fontibꝰ vultꝰ amantiū ꝑfundit Hic locū volupta tis̓ vterū maris intelligo. in qͦ cumu lauit oēs delicias deliciārū dn̄s: de cuiꝰ delicijs ſpūs ſcūs admiratorio ſermone in omoris cantico etuctat. Que eſt iſta que aſcēdit de deſerto delicijs affluēs; Nūquid in qgelis voluptatē hobet altiſſimꝰ ⁊ qͥbꝰ ip̄ē repperit puitatē. Nūqͥd in ꝯſtellatio ne vel ſcītillatioē ſtellorū? quarū q lie ꝯuertūt̉ in ſāguine. alie cadūt de celo. alie ī tenebris obſcurāt̉? Nū qͥd ī gere vel igne vel vētis? Neqͥs ī igne dn̄s. nō ī ꝯmotioē dn̄s/ nō ī ſpū dn̄s: ſi verꝰ ē ille qͥ ī currū igneo et equis igneis eſt aſſumptus in ee lum. Nunquid in aquis vbi furens et tortuoſus leuiathan īmoratur? aut in terra que ſub moledicto q̄de ſpinas emittit ⁊ tribulos? Non eſt locus voluptatꝭ niſi vterꝰ virginis

Ex hoc egreditur humanitate: qꝛ peſtitꝰ cilicio nrē mortalitatꝭ. viſibil̓ humanis oculis apparuit: de ꝟgīe virga. de libro aūt generationis li nea faciens diuinitotis humonum innexuit. quē carne operuit ꝟ̓gina li? vt draco magnꝰ illectus ad car nem ferrū diuini numīs ſubſentiret Egreditur I cū nouitate: qꝛ nūꝙͣ ſic natꝰ eſt hō ſicut naſcitur Primꝰ enī hō pͥmo de terra format̉: ſecun do mulier ex eiꝰ latere fabricatur: tercio cayn cōſuetudinario noſcēdi ordine gignitur ab vtroqꝫ. Solus iſte de ſola virgine noſcitur. ⁊ vir ginis vterū nouo ⁊ ſingulari partu diuinitas humanata ſigillat. Vbi nūc ariſtotilice ſubtilitatis facundo quidē ſed infecūda loquacitas: ſi pe perit/ cū viro concubuit? Velit no lit pertitur in habitum priuatio nec aſtringitur dyoletitꝭ terminis omniū terminator.; ad cuiꝰ imperiū perit natura/ diſſueſcit cōſuetudo E greditur etium cū claritate. naſcen te qͥppe illo. ſepelitur omīs illa ſtel lantiū luminū luminoſa ſerenitas I ſtello cādidior lucidioribꝰ radijs p̄ſcintillās totā ſibi celi rapit porti onem. Ambulāt reges in ſplendore ortus eiꝰ. qm̄ ecce reges cōgregati ſunt: ꝯuenerūt in vnū. Ipſi vidētes ſic deū ⁊ hominē noſcentē. mrēm ⁊ birginem parientem. ammirati ſūt conturbati ſunt. commoti ſunt: tre mor app̄hendit eos in tantoꝝ luce miraculorū. Egreditur ⁊ cū pauper tate: qꝛ pānis viliſſimis redinatꝰ iam extunc ſanctiſſinus membris. legem martirij p̄figebat. Egredit̉ occulte: quia ſubb̓liſſimꝰ ille ftaudi um inueſtigator. tāte ab altitudine digͣtionis excluditur. Hinc ē ꝙ qbi guis alternatiōibꝰ fatigatꝰ illū tēp tat: nūc temptatū filiū appellat al tiſſim. nūc inſtruit crucem. nūc deſ truit. mandās per mulierem conſue tū ſibi organū. nichil tibi I iuſto il li ¶ Sequitur. Ad irrigandum vniuerſam ſuperficiē terre. ad ter renā miſeriā expiandā: quā nob̓ in he̓ditatē pͥmꝰ ille pcc̄or reliq̄rat Vo lo vt apoſtolꝰ hic eū michi ſicut et ſuperiꝰ ī quatuor capita diſtribuat: quia ſecuriꝰ eiꝰ expoſitionem ſuſcipi o. Qui factꝰ eſt nobis inquit ſapiē tis. iuſticia. ſanctificatio. redemptio. Ad nos quippe veniēs qui cramꝰ in carcere. primo omniū tenebras ignorantie nrē depulit luce ſapīe ſu e: demū ꝑ iuſticioni q̄ ex fide eſt ſol uit funes pcc̄orū nrōꝝ. ſanctificās nos in ſuo corꝑe Zredimens in ror poris paſſiōe. Dn̄s eium ſoluit cō peditos: dn̄s illuīat cecos. ſcificat tabernaculū? de monu redimit ini mici ¶ Diuiditur ⁊ in pacientio qua pcc̄ores ſuſtinet: in miſericordi am qua pcc̄ores fouet. in largitatē qua proficiētes exoltat; ī fortitudi nem quā perficientes conſeruat. De hoc ſecundo quaternario toto hoc aduētu veſtre fraternitati confa bulatus ſum. per fluminū decurſio nem I noīm interp̄tationē: mora lia miſticis internectēs. vtrū aliqͦd digne vos videritꝭ. Serum nō om nia poſſumꝰ preſenti ſermone rocir tare: faſtidium euitantes ¶ Ho beo ego quatuor capita dulciora

prioribus. que fortaſſis veſtris co dibus dulcius cōplacebunt. Donū nus enim veſter eleuatꝰ ī cruce lor giſſimas ſanguinis vndas a quātu or partibꝰ ſui corꝑis habūdantius emanauit. ſpinis enī pugentibus ſāctiſſimū caput/ niuea ceruice reflex um. et claius pedes ⁊ manꝰ/ I lan cea latus eius trāſuerberātibus pre cioſus ſanguis emicuit: cuiꝰ aſper ſionē iudex trāſit in patrē. iratus in mitem. in miſericordiā virga. cap tiuitas ī corona. Epriſtꝰ ergo fōs lotēs ⁊ occultꝰ in celis; fons patēs et aꝑtus in terris Illic de vtero pa tris: hic egredit̉ de vtero virginis Illic diuēs terrā irrigat viuuentiū: hic moriēs terrā morientiū Illic di iuditur ī quuternariū ammirabilē? hic ī dulcem Dulcis dn̄s/ dulcis do mina. quid ille dn̄s meus. miſeri cordia mea: hec dn̄s mea. nuſci̓cor die porta. Ducat nos mnēter ad fi lium. filia ad patrē: ſpōſa ad ſpon ſum: qui eſt deꝰ bn̄dictus in ſecula Amen ¶ Scrmo re natītate dn̄i. ¶ Andem de mari ad portū. de promiſſo ad p̄mium: de labo re ad requiē:. de deſꝑatiōe ad ſpē de via ad patriā peruenimꝰ Scrip ſerat ſiquidē nobis frequētibus epiſ tolis calaimꝰ ſcribe. velociter ſcribē tis. expecta reexpectả ſꝫ nos quod ſubiungit̉ dicere potecimꝰ: modicū ibi ⁊ modicū ibi. Precurrerat curſo res ꝓmiſſione diuites; ſꝫ exhibitio ne pauprimi. Dicebat aliꝰ viriliter age ⁊ confortetur cor tuū ⁊ ſuſtine dn̄m. alter vero. ſi mora fecerit. ex pecta cum: quia peniēs peniet Pa ri conſilio exierāt de ſcīctuario dei: nichil ſecū. niſi promſſionū multi tudinem reportōtes Vnte ⁊ cytha riſta noſter iā dormitauerat pre te dio; et in ipſum deū tacitis oblocu tionibꝰ totam culpa modis flebili bus intorquebat. Tu vero inquit reppuliſti ⁊ deſpexiſti: diſtuliſti xp̄m tuum De flebili quoqꝫ ad īꝑatiuū conuerſus eſt: exogitōte īpacientia. que īpudentie ⁊ frōtoſitatis moter eſt Qui ſedes ſuꝑ cherubin maīfeſ tae̓ Ut quid tam diu dn̄otrici ſedēs in cathedro. circūuallātibus ⁊ vallō tibus angelis. nō reſpicis ſuꝑ filios homnū. quos abſorbuit ⁊ obſur duit iniquitas ꝑ adā quidem cōnuſ ſa: ſed a te ꝑmiſſa? Memorare que mea ſit ſubſtantia/ ad tue ſubſtan tie ſimilitudinem fabricata? qꝛ ⁊ ſi omnis homo viues vanitas eſt; in ymaginē tamē tua ꝑtrēſiens varū tas eſſe nō poteſt Nunqͥd ita vane conſtituiſti ones filios hominū. de quibus dicis ⁊ delicie mee eſſe cū fi lijs hoīm. vt eos verberet ⁊ diuer beret a te malignꝰ ille deceptor qui deciꝑe niſi te ꝑmittente nō potuit; Inclina celos tuos ⁊ deſcēde. et il los miſei̓cordes oculos miſerꝭ iflec te peccantibus: vt ſaltem nō in per petuū obliuiſcaris nos. Hec quidē iſte. ſꝫ gemitibꝰ ⁊ erupius intortꝰ? tāte p̄ſumptiōis ſnīam obiurabat. Dixi inquit cuſtodia vias meas: vt non delinquam in lingua meci. ¶ Sed ⁊ ille vir nobilis et pro fundi ſermonis vrbanitate perluci dus/ affectuoſis exceſſibus incaleſ cens. propter ſyon inquit non

lacebo: et propter iheruſalem non quieſcā et cetera. Vtinā ait diſtūpe res celos ⁊ deſcenderes; ⁊ aliq mul ta q̄ faſtidioſa ꝓlixitas vetat īſerere Hic eciā moroſioris gre longinqui tate ſuſpenſus I minuetate doloris excedens īpacient̓ oblatrat dicens Ecce gentes quaſi non ſint ſic ſunt rorā eo: quaſi nichilū ⁊ inane repu tate ſūt ei ¶ Iheremias quoqꝫ in vocem gratulobunde laudis aduer bio demonſtrādi prorūpens: ecce ī quit faciet dn̄s nouū ſuper terra: ⁊ mulier circūdabit virū Sed tn̄ repe tine ſubmerſionis lacrinus edocet̉: vt prius lamentū xp̄i ſuſcipiens ꝙ aduentū cōticeſcat ¶ Danieli di citur: viſio eſt in dies. I in temporci longa Et ezechiel tātis caliginibꝰ inuoluitur vt vix dinoſci poſſit vnde veniat. aut quo vadat. Deniqꝫ oīs ille ꝓph̓alis cōuentus longā tordē tis gracie moroſitate ꝑteſus; nūc ro gando. nūc cōquerendo variat orati onem: et plerūqꝫ ſermonibꝰ exora tiuuis īdignatorios ītermiſcet Nos quoqꝫ ſatis eos audiuimus; et no bis in faſtidiū releguntur Iā fugit moyſes. impedicioris ſiquidē lingue factus eſt nobis. yſcie lobia īmun da ſunt. iheremias neſcit loqui quia puer eſt: ezechiel polluto pane veſ citur. ozee fornicaria ⁊ adulterā du cit vxorem: daniel poſt viſionē gra uiter infirmatur. Omēs ꝓph̓e elin gues ſunt ⁊ muti: iā letari et exul tate nō poſſumꝰ. niſi oſculetur nos oſculo oris ſui. Auditi ⁊ exauditi eſ F adeſt benignitas ⁊ humanitas ſaluatoris noſtri dei. que vel differ ri non patiatur amplius amorē lan guentiū ¶ ¶ Quid enī audiſtis: Sanctificamini filij iſtael ⁊ eſtote parati. quia die craſtinadeſcendet dn̄s Reſiduū diei huiꝰ ⁊ ſuꝑuentu re noctis vix meditanda ꝓgreſſio: dirimit nos a dultu glorie. a puero deo. a p̄uerperio ſingulori. Currite celeris hore. ⁊ rapidiori paſſu cōfici te mētas veſtras/ vt liceat videre fi lium dei vagientē in cunis: ⁊ ſaluce trici natiuitati qualiacūqꝫ obſequia preparare Credo vos eſſe filios iſtl̓ ſanctificatos ab omni inquinamēto carnis et ſpūs: preparatos ad diei craſtine ſacramenta et ſollicitato de uotioni ⁊ deuota ſollicitudine V Quid enī aliud hijs ſacris diebus ⁊ aduentu eiꝰ dedicatis egiſtio? Vi di ego ſenes ſenectutꝭ oblitos: aſta re ſacrꝭ iuuenili alacritate vigilijs. ⁊ iuuenes iuuentute ſepulta ſenili grauitate reuerentie diuinitatis aſ ſiſtere. Plena erat ſubſellia concinē tibus ⁊ cōcentu parili/ voces in ſubli mibꝰ reſonabant: vt felici īuidia iu raſſe vos credērem iubilore deo ī vo &e exultationis. Pſalteria erāt pre manibus. pſalmū in labijs. in cor de deuotior ſolemprtatem onimi indicabant hilaritas vultus. diſcur ſio corporis. operis ſollicitudo. In ſpexi ſacerdotes vigilontibus ocu lis primos dici ortus ſubtiliter in degare: ſaccamentalibus indiu veſ timentis: introire ad altare dei. ad ſacrificandum corpus ⁊ ſangui nem redemptoris. Vidi aſſiſtenti um turbam miniſteriali deuotione nunc flectere genuo. nunc oſculari

manꝰ. I ad imꝑantiū nulū. nutu cē ciꝰ obedire Sꝫ ⁊ pueros aſpexi qui neſciūt qͥd ſit inter dexterā ⁊ ſinſtrā ſibi adīuicē pſalteris īuidere ⁊ repor tare ad lectulos ſuos. fucari ſompnū ab oculis ſuis: ⁊ ī lectulo ſuo ꝑ noc tes q̄rere quē diligebat aīa eoꝝ: qd̓ licꝫ ꝯtra ꝯſuetudinē p̄ſumptū ſit nō tn̄ cōtra deuotionē. Fateor int̓ hec oīa cogitabā caſtra dei ſūt hec nō eſt hic aliud niſi domꝰ dei ⁊ por ta celi. Vellē nollē veſtra deuotioē trahebar; ⁊ vobis negociātibꝰ ociori nō poterā Seq̄bar vos ſꝫ alōge vel aberrās a via vel daudicās a ſemi tis meio: lugens ⁊ ꝯtriſtatꝰ. qꝛ nō poterā equare currentes Nouit ille vnꝰ cū quo vno vnū cepi eē in dn̄o. ꝙͣ frequētibꝰ querelis īpleuerim au rec eiꝰ? ꝙ vos in meridie eſſetis cū ſponſor et ego cū ſponſa in veſperti d̓ nō frigoe̓ ꝯmorarer. ¶ Eya frēs ſi aliqͥd adhuc influꝰ humor de flumū ne mortalitatꝭ huiꝰ veſtras circūro rat affectiones; tergite ⁊ tegite illū niueo ꝯfeſſionis amictu? ⁊ calciate vos in p̄paratione euāgelij pacis: vt ſitis de quibꝰ dicit ſcūs In lumi ne ꝑtrāſibūt pede Quid aūt ꝑ hec? Ibi letabimur ī ipo ¶ De flumi ne hoc p̄mo de fluminibꝰ iſtis: yſai as ꝓpheta in nocturnis lectionibus largiꝰ diſputauit. Percuciet inquit dn̄s fluuiū egipti in ſeptē riuis: ita vt trāſeāt ꝑ eū calciati Volo de flu uio et riuis eiꝰ pauliſper ꝯfabulori vobiſcū? qūo ⁊ qͣliter ꝑcucict̉: qͦd ſit ꝑ eū trāſire calciato ¶ Egipto fi guralit̓ expͥmi mūdū iſtū diuinoꝝ eloc joꝝ ſcrutatores affirmāt. qͥ po ſitꝰ in maligno: q̄ tenebris ⁊ ꝯfuſio nibꝰ eſt repletꝰ Flumē. fluxꝰ hucni generis ē: qͥ de p̓mus ꝑntibꝰ infelici vena prūpens in īpetuoſū prūpens tortentē ꝑ totā mundi latitudinē in ſtagnauit Qui in ſeptē torrētibꝰ diri uatꝰ valles ⁊ capeſtria ꝓfunda vora gine ſuꝑſedit: ip̄is quoqꝫ mōtiū co cuminibꝰ eandē refuſione intentōs. vn̄ vnꝰ de altioribꝰ dlamat: torrētes n̄qͥtatꝭ ꝯturbauerūt me. ⁊ ītrauerūt ciq̄ vſꝫ ad aīam meā ¶ Primꝰ hu e ius fluminis riuus ēꝫ cogitatio mō la Riuꝰ exūdās ⁊ qͥ nullis obicibꝰ re pellat̉ hobꝫ frequēciā fluiuoꝝ. feneſ tras corporeoꝝ ſenſuū: qͥ ei de mū tanis catharactis mortiferos p̄breo īfuſiꝰ ānuniſtrāt Occueſāt aſpectui mētis qd̓ vidit ⁊ audiuit. qd̓ odora uit ⁊guſtauit. qd̓ palpauit ⁊ teti git: ⁊ plerūqꝫ qd̓ ſimplici oculo aſ peximus ꝟſipellis cōtortor ī offēdi culū retorquet ac ſcandalū: fingit ſi militudines/ ymogines pingit. colo res aptat. ⁊ in thalaimo mentis ꝑ niuerſa cōuoluit: ſi forte conſenſum eliciat. et affectum inficiat. Offert horribilia de diuinitate. terribilio de fide. mirabilio de fidei inſtituti one: et in aluēolo mentis veneni feraꝝ ingerit potiones. quas in con feſſione euonere peccator oneratus exhorret. Venit in oratorium. dornutorium occupat: inſidet re fectorio. circuit dauſtrum. reiuſit officinas; nullam pretermittit ar tem nocendi. ſed vbilibet ſue calli ditatis aſſignat argucias. ⁊ in cho ro quidem inter orandum et pſallē dum mentem pertrahit in diuerſaꝫ

iium preteritorum rememoratione puri tatem intellectus inuellens In cho ro vero multiformes libidinis ſen ſus euoluit. inſidions ſollicitudini veſtre. et telis fortioribus oppug nans vos; vtinam non expugnet. pungat non vulneret. In refectorio autē gulā allicit ad vidēdū que ꝑfe runtur; ⁊ ingenti auiditate onerat diſtētū vetre: vt maioe̓ oꝑo ad ege rēdū egecis ꝙͣ ad īgerēdū. In daiuſ tro libros reuellit a manibus⁊ me moriam reſecat ſcripturatum; ⁊ nūc de iſto ad illū. nūc de illū ad iſtū cū ſignis et ſcurrilitate tranſu̓tit Per officinaꝝ multitudinē te facit excur tere. et ragabūdo ſe cōmitē fecit: do nec taciturnitatis oſtium aut oꝑiat eͥ cōfrungat. ¶ Quid plura. In cho ro deuotionem. in thoro caſtitatē. in refectorio ꝑtitatē. ī clauſtro lectio nem. in officinis ſilentij v̓tutem: dirtutis ūmicus extirpat Nec ſuf ficit in vigilando ſubtilibus ſpiculis cordio terebrare muralia. ſꝫ dormi endo ſingulari ſe verſat Ireuerſat aſtucia: que melius veſtre conſciētie ꝙͣ ſtili ſcīe derelinquo Sꝫ ad altare dn̄i virbutū ſequūtur nos ſpūs ip̄i? et ip̄os mentis oculos īuolantes; et vix aliqͣ vel neſcētis dei vel pēdē tio in crure pn̄t memoria deturbari Magnꝰ ille prīarcha vix volucres huiuſmodi a ſuis ſacrificijs abige bat. nos qͥ ſumꝰ qͥ fugae̓ p̄ſumis? Quis ī hͦ riuo vel merſū vel ſb̓mer ſum ſe eſſe negauerit? Videtis ꝙͣ turbidꝰ torrens ⁊ limoſa regurgita tus cenoſitate. qui vix aūt nūꝙͣ ad hoc ducitur vt pertꝰ exſiccet̉ Nō puto ꝙ ille qui dauſit celū oratiōe. clauſerit animū a cogitatione: vt faciliꝰ ſit/ celum obſecrare ꝙͣ animū ¶ Secundꝰ riuꝰ eſt locutio ꝑuer ſa. Iinguā nullus hominū domore poteſt ait apl̓u̓s; mēbrū inquiētū. membrū mortiferum. facilis ad lo quendū; ad obloquendū ꝓdiuior. Et notādū ꝙ alter naſcitur ex al teroꝫ cū male cogitatiōi ꝑuerſe lo cutionis ianuā ſit operta Et eſt eci am aliud verbū falſum: vn̄ dicitur Perdes omēs qui loquūtur mēdo ciū. Aliud vanū: de quo ſcriptum ē Vana locuti ſunt vnuſqͥſqꝫ ad ꝓxi mū ſuum. Aliud impudituꝫ de quo idem. Turpis ſermo de ore veſtro nō ꝓcedat Aliud excuſatoriū: vnde pſalmiſta. Nō dedlines cor meū in verba malicie: ad excuſandas excu ſationes in peccatis Aliud doloſū de quo ꝓpheta Diſꝑdat dn̄s vniū ſa labia doloſa: ⁊ linguam mogni loquam. Aliud ocioſūꝫ de quo ipſe dn̄s. Sc on̄i ꝟbo ocioſo qd̓ locuti fuerint homīes/ reddent rōnē de eo in die iudicij Et ſi qua alia genera ſunt peſtis huiꝰ. que nos breui ſal tu trāſilite nō poſſumꝰ ¶ Terciꝰ eſt actio praua. Suſt cogitationem ⁊ locutionem venitur ad oꝑa. qn̄ exhibemꝰ membra nrā arma iniqͥ tatis peccator ⁊ contumelijs affici mus corꝑa nrā Quid enim turpiꝰ ꝙͣ membra/ xp̄i ſanguine conſecra ta. et conſepulta ei in baptiſmate li bidinoſis ardoribus meculare. nec attendere reuerentiam preſentis dei minantis penom gloriam pro mittentꝭ? Abſit vt aliqͥs nr̄m huic

ydolo ſubſternatur: vt filiū ꝟginis in veneris tēplo ſuſcipiat: vt archā dei iuxta dagon collocet: vt nutritꝰ in croceis/ ſtercora amplexatur Ꝙ petro cū mogo. qͥd xp̄o cū antixpo. quid virgini ⁊ libidini. quid purita ti ⁊ corruptiōi? Abſit vt qͥſqꝫ veſtrū ābulet in paſſionē deſiderij. ſicut et gentes qͥ ignorāt deū: qͥ corpꝰ xp̄i aut conſeccatis/ aut xpi corpori mn niſtratis. Electi ſeruite imꝑatori vt cū imꝑatorē ſedeatiscū ſederit in ſe de inaieſtatis ſue. qua fronte/ qͥbꝰ oculis videret vos. viueret vobiſcū. cui tātis int̓ vos obſcenitatibꝰ deſer iuretur? Quā mēte qua cōſcīa acce deret ad ſcā ſcōꝝꝫ īmolce̓ ſcm̄ ſcōꝝ. cuiꝰ fama cōtēptibilis: vita notabi lis Iſermo rep̄henſibilis hoberet̉? Sꝫ ⁊ ſi forte(humanū loquor ꝓpt̓ infirmitatē carnus veſtre) aliqͥs veſ trū tale aliqͥd in cubiculo conſcīe cō plicauit: deplicet illd̓ ꝑ cōfeſſionē ⁊ penitētiā: ⁊ ego ei de mīa naſcētio pueri repromitto. Et ſi ꝯfeſſꝫ fuerit I penituerit. naſcit̉ ī eo lux mūdi vt dimotis fallacibꝰ tenebris/ ſplen dorē vere lucis accipiat. Qūo enim miſeris mīam hac nocte negabit? in qͣ miſericordit̓ miōre naſcit̉ ⁊ mi ſerator dn̄s? Adeſt deꝰ ⁊ hō: mat̓ Ivirgo. caro ⁊ v̓bū. lux et illumi nas: bonꝰ et bonitas mīa et veri tas: fecūda ꝟ̓gītas. ꝟginalis fecū ditas Seterna nouitas: noua eter nitas. diuina huānitas. huana di uinitas: huīlis ſublimitas. et hijs oībꝰ mīa fabricat̉. Cohibete gͦ ex tollētiā ab ocul̓: loqͣcitatē alīgua. ciudelitatē a maībꝰ: voluptatē a lū bis: pedes ab itinere nō recto: ⁊ ve nite ⁊ arguite eū ſi nō hac nocte diſ rūpit celos. ſi nō deſcēderit ad vos ⁊ ꝓijcit in ꝓfundū maris oīa pcc̄a vr̄a. Quis tn̄ eſt qͥ huiꝰ tercij riuu li nō ſit merſus ⁊ reuerſꝰ īſtantia; ¶ Quartꝰriuꝰ ē defenſio pcc̄oꝝ In veritate dico vobis. qꝛ nichil ſic exaſperat irā diuinitatis: ꝙͣ iniqui tatis defenſio. E quo enī certamine nos certamus cū dn̄o: cū defendi mus qd̓ odit: cū nobis placet qd̓ diſplicet illi; Magna quippe differē tia int̓ ſuꝑbū et humilē peccatorē. cū illū deſpicit. hūc reſpicit: qꝛ hui lia reſpicit et alta a longe cognoſcit Quādo ſamari poterit qui medicum ſpernit. mediciā conculcat; et īfir mā ſubſtantiā contrarioꝝ receptiōe ſuccendit? Tu dicis malū bonū. amarū dulce. tenebras lucē: ⁊ ī cre atorē refundis iniurias: vt qd̓ lau dauerit tu vituperes; qd̓ vituperauit tu laudes. Non eſt hoc palpatiuo diſſimulatiōe tacendū. cū vider qͦſ dā veſtrū tātis īpaciētie ſtimulis ogi tari. vt ad pͥmas correptoris voces nō ſolū excuſationē ⁊ defenſionē ex hibeant; ⁊ niſi diſciplinalis vigo obuiauerit ad tumultus et iurgis proſilire. Hec eſt īpietas maxima in deū ⁊ delictū maximū: quā vix ſimplex et rectus et puer dn̄i ſūma circūſpectione deuitat. Elegantiſſi mam ſuper hijs comparationem in diuit propheta: quam de ſacrario ſancti ſpiritus aſportauit: ibi inqͥt habuit foueam hericius. Hericius ita confertiſſima ſpinoſitate denſa tus eſt: vt vndiqꝫ punctionibus et

aculeis veſtiatur. Cū vero ſe ſolitu dinem adeptū putat. caput aperit. exexit pedes? I viuificatorios mo tus plona deq̄bulatiōe denitāt. Di quis ſuperuenerit/ ſtutim celerrima velocitote caput cū pedibꝰ in interio abſcōditorium reponit: vt ſi tenere volueris prius videas ſanguinem tuum ꝙ corpus ſuum. Sic et pcc̄ō ris caput cum pedibus. intentio cū actione a paſtorum ſollicitudine pro ſpectatur. I qd̓ fere omniū peccan tium viciū eſt: cū ab omnibus vide atur a nemīe eſtimat ſe videri. Si ꝑiciū reſecare ſtudeas ⁊ intētiorus ingreſſus cū actionis egreſſibus cor rectius dep̄hendere. ſtatim cycero nis eloquētia renouatur: excuſcitur ⁊ defenditur quod apponis: accuſa ris ⁊ offenderis qui proponis. In terrogat de loco et de tempore qn̄ factum fuerit; ⁊ nouus dyoleticus exerta lingua prorumpit in mediū Parentes aduocat. patrotinatoe̓s querit: grauari ſe indicat indicat ſe receſſurū. malle mori ꝙͣ pati talia. et que vidiſti negans; ⁊ que nō vi dit in te cōuicia retorquens: ſic ſpi num ſentis et culpam perdis. odiu uicurris nec corrigis; ⁊ quem totū tenere putabas totum amittis. Bi des ꝙͣ multiplici cumuloſitate riuꝰ iſte omni homini. ⁊ maxime noſtro ordīni ſe infundit? ¶ Quintus eſt exultatio in peccotis. O deteſtā da leticiā et in ſempiterni doloris triſticiam demutanda; in peccatis ſi cut in virtutibus exultare. Nonne latrocinantes et facinoroſi quīqꝫ cu votorum pleritudinem aſſequun tur. non ſe capiunt pre gaudio: ita eciam vt audeant ipſi diuinitati gra rias immutire. Qui cum malefere rint letantur et exultant in rebus peſſinus. cadent ſuper eos carbo nes; et in ignem deijcientur. Sed riuus iſte ꝙ vndoſa refluxionē nuſe ros animantes effundit: melius conſcientia ꝙ eloquentia compre hendit. ¶¶ Sextus eſt alios do cere ad malum. Hec doctrina de ca thedra peſtilentie diriuatur: quam deteſtatur et reprobat qui docet ho minem ſcientiam. O ꝙͣ inuano acci pit qrimā ſuā: qui alioꝝ aīas ve natur ad mortem. qui trahit pecca ta ſicut veſtem longam: qui miſcet ſanguinem ſanguine: cui non ſuffi cit vt intereat in ſeculum ſeculi: niſi et alios ad interitum ꝑtrahat ſem piternū Scitis enim qꝛ multa vici a tenerrimis etatibꝰ impͥmūtur. q̄ poſtea in magno corꝑe vix mitiga re/ nedum extirpare quiſꝙͣ poſſit In felices inagiſtri qui huiuſmodi plā taria plantauetunt: explantabun tur ab illa celeſti plantatiōe quam plantauit pater ille celeſtis. Quis gl̓obit̉ ſe huiꝰ riui tortentibꝰ nō fu iſſe vallatum? ¶ Septimꝰ eſt in omnibus perſeuerare. Hic pec̄or de merſus eſt et abſorptus: et dlauſit ſuper eum puteꝰ os ſuum Cum enī non leuat oculos ad celum. nec re cordatur iudiciorum iuſtorū: mortu us ⁊ ſepultus eſt in ſepulchro ꝯſcīe ſue. Tunc a mortuo tanꝙͣ qui nō eſt perit confeſſio: tunc peccator cu venerit in profundum malorum cō tēprūt: hic eſt in extremo fluminū

egipti. hic multitudo miſerationū dn̄i tollitur ab oculis eius. ¶ O flumen malum. riui peſſimiriui ex terminātes: hac nocte dn̄s eos cal ciatus tnͣſiuit: cū ī ꝟ̓ginali ſubſtā cia purā carnē et omniū p̄taxcitarū peſtiū īmunē accepit: illo calciamē to calciatus qd̓ ī ydumeā extēdit? cuiꝰ corrigiā ſoluere nō potuit mog nus ille baptiſta. Miſit de ſūmo fili um ſuū et accepit me in ptero virgi nis; et ſic tandem aſſūpſit me et de ꝓfūdis aquarū. Percutiemꝰ ⁊ eos ſi cogitamus ꝓ pecccito noſtro: ſi ꝓ hibramꝰ linguā adolo. ſi dedinemꝰ a malo ⁊ faciamus bonū: ſi cōfiteri mur aduerſū nos īiuſticiā nrām do mno. ſi dolor noſter ſit ſemꝑ in con ſpectu nrō: ſi docecimꝰ īiquos pias domini. et ſemꝑ laus eius ſit ī ore nrō. Et vt de arte ſutoriā noſtris moribꝰ aliqͥd cōſuamꝰ Hhobeamus calciamē ta denſa et ſubtilit̓ cōſuta que poſſūt aquas obuigntes exclu dere. Faciamꝰ carnē nrām firmam et cōfixā timore dn̄i: que libidinis humorē excludat. ⁊ excocta tribulo tionibꝰ itaqꝫ denſata: fiat vter no uus ad cōſeruādū vinū nouū de qͦ dicitur Quic factus ſū ſicut vter in pruina. Sed iam corda et corpora bra ad ſuſcipiendū filiū virginis p̄ ꝑata dimittamꝰ in pace. et ōnes in cōmune lumen ad reuelationem gentiū īnocētibꝰ brachijs amplec tamurꝫ qui eſt benedictus in ſecula Amen. ¶ De ſācto ſtephano ex lōone ac tuum apoſtolorum Dhuc filiū ꝟ̓ginis habemꝰ in a moībꝰ: et obſecutoria delini tione ragiētꝭ dei honoramꝰ īfātiā Ducit nos virgo ad veneranda cu nabula: et ſpecioſa pre filicibus ho minū. ad ſpecioſū forme pre filijo hominū: benedicta inter mulieres ad benedictū inter homines nos cō ducit. Submurmurat nob̓ in aurēſi forte domnus exaſperans audiat et quieſcat: reuelata eſſe velcimina prophetaꝝ et cōpletū conſiliū dei. Videte miraculum matris domini quia creatura crat. Crecit̓or creqt̉. ſcintillat ſydus. mogus adorat. ex ultar polus. tellus reſultat. gl̓unt̓ angeli. paſtores aggaudent. virgo parit. noſcitur deus; et celorū lumi narici clariori lumine lumen exortū in tenebris proſequuntur. In iſtis bonis ꝟſamur: bectus vir qui im pleuerit deſiderium ſuum ex ipſis. Scio quia dulce nobis eſt. in princi pio crat verbum. dulcius verbum caro factū eſt: dulciſſimum verbum in cruce ſuſpenſum. At tanto puer perio quis inſanus oculos noſtros amouere necdū auellere p̄ſumat. niſi ipſe iubeat qui dicit. querte ocu los tuos a me̓. quia ipſi me quolei re fecerunt? Ecce dū oſculatur noc oſculo oris ſui. dum tantis miracū lis ⁊ ſtupidos nos facit et attētos? ſte̓phanus plenus graciā ⁊ fortitu dine facit prodigis ⁊ ſigna magno in populo. Nunquid equum eſt de relinquere regem; ⁊ ad milites ocu log detorquere? Nequaꝙͣ niſi īpe rauerit imperator. Surgit ipſe rex

filius regis: ſed lapidantiū aciem in terrumpens. triūphatoris certami ni non ſine dolore cordis aſſiſtit Vi det opprimi primum et prinuceriū purpurate cohortis; et grandinaria lapidū denſitate fontes ſanguinis de corpore prothomartiris ebullie̓ Bidet qꝛ vniuerſa debachatio redū dat in ip̄m; et ipſi ſoli īproperia ex probantiū cumulātur. Vbi pietas Il mīa tua dn̄r? ſi non compateris patienti. vbi equitas et iuſticia ſi nō iudicas et vindicas de populo lapi danti. ¶ Curramus ad ſpectaculū ad qd̓ currit qui exultat vt gygao ad currendā viā et videcimꝰ qͥbus armis cirmatꝰ vexillifer martitū in cāpū pugnaturꝰ deſcēdit. Et vt di ligētiꝫ eluceſcat ſingularis martirij pecrogntiua: reuocemus ad memo riā apoſtolicoꝝ actuū deſe̓ptionē? in quibꝰ hyſtoricis ⁊ figuralibꝰ dic tis cōuerſio ⁊ paſſio belligeri mulitꝭ cōtinetur. Stephonus inquiūt ple nus gracio et fortitudine: faciebat prodigis et ſigna magna ī populo ¶ Non paruū latet hic muſteriū: net vilipēdenda ſimplicioris ſcriptu re moanifeſta poſitio. Ad virginē qͥp pe loquēs aingelꝰ verba de celeſtibꝰ ſcrinijs ſumpta; nec alteriꝰ niſi ip ſius dei ſpiritu fabricata. noua ſalu tatione portat Nulli dubiū qͥn om niū verborū excellant altitudinē; vtpote de melioribus diſciplinis ſāc ti ſpiritus euoluta: quoꝝ anūciatio ne confederandum erat illud vnicū ſaicramentum verbi et hominis: di uinitatis et carnis. Aue inquit for titudo domini: plena gracia. Quid autē de ſtephano? Stepho nus plenus gracio et fortitudine. Nonne lucas eiſtē pene litteris de vtriſqꝫ eloquitur? Sꝫ licet lōge ex cellentior modus in virgine predice tur; ſecūdario tamē laudatur in mar tire Habet igitur graciā ſtephanus ſublimiori genere ꝙ reliqua martiꝝ multitudo. plenꝰ grā refertur ſcilicꝫ et cumulatus: qd̓ raro in ſcripturis canonitis ſubtilis inquiſitor īueriet Iungit̉ gracie fortitudo. infuſo ſpi ritu libertatis. ignitus oimiꝰ. ī vo cem veritatis erūpit: nec patitur vl̓ lo pacto rigorē iuſticie ſubmitti ali quādo A dimitti. Sic loricatꝰ gra cia et haſta fortitudinis ſcipienter infrēdēs: faciebat prodigici ⁊ ſigna magna in ppl̓o̓ Ille p̄t ꝓdigia ⁊ ſig na facere; in qͦ grā et fortitudo ſedē firmiſſimā ſtatuerūt Hic ſtephanꝰ ad homicidas ad legꝭ adulteo̓s. ad trucifixores filij dei patris: loquit̉ genti percatrici in egypto populo gͣ ui iniqͥtate in deſerto. ſemini neq in terra promiſſionis: filijs ſcelera tis in morte ſaluatoris. Dura cerui ce ⁊ incircūriſi corde et auribꝰ⁊ vos ſꝑ ſpūi ſcō reſtitiſtis ¶ Surrexer̄t quidā de ſynaigega. ſyncgoga vti qꝫ ſathane; et vndiqꝫ conglobaban tur. vel ad coniuncendū. vel ad occi dendū Faciūt impietatis pariētem vnū. ſquama ſquomē coniūgitur. Sibilant ſibi ſerpentes ad īuicē: cō ueniūt in vnum aduerſus dominū et aduerſus xpriſtū eius. Selit nō lit cedit impietas pietati. veritati error⁊ ſtulticia ſopiētie: ſpiritui ſcō preſūptio. et vanitas ſpūs humani

Non poterant reſiſtere ſapientie ⁊ ſpiritui qͥ loquebat̉ Nō dixit non volebāt qd̓ ronabiliū ⁊ ꝑfectorum eſt: ſꝫ nō poterāt. vbi mēti male fa cultas tollit̉: nō volūtas mutatur Redarguebātur ait ab eo cū omni fiducia fiducialiter agit. nec mutat nec mutat̉ mes imꝑterrita? q̄ mō gis iuſticiā ꝙͣ vitā. fidem ꝙͣ ſāgui nem. mortē ꝙͣ iuſticie taciturnitatē. elegit ¶ Cōcurrētes capiūt cum. adducūt in ꝯſiliū. ⁊ gaubent eū in fra ſuā reciacula recluſiſſe: ſꝫ fruſtra iacitur rethe ante oculos penatoꝝ Tūc pox liberior et ex eoꝝ rodici bus ſermo exacuit̉ veritatis⁊ totū qꝫ mr̄em rapit ſibi ſpūs dei; ⁊ ex e ius ore ſonanciori organo modulo tur Apparet ei vna facies ſcriptura rū: ⁊ veteris inſtrumēti diſpedia. ī cōpendioſā redigit breuitatē Rēpli cat ꝑmiſſiones ⁊ bn̄ficia deit mur muratiōēs et maleficio ppl̓i. bonsi p̄ſtita. reddito mala; ad extremū diuini ſāguunus exprobrat effuſio nē. refractorios ſpūs. duros cerui ce. incircūciſos corde et auribus: ⁊ ſublimi voce homicidas ⁊ ꝓditores appellat Nō veret̉ cōuenticula con gregata de ſāguinibꝰ. ⁊ int̓ manꝰ q̄rentiū aīam eis: deliberatiori iuſ ticia cacuiiē veritatꝭ aſcēdit Diſſe cant̉ cordibꝰ ⁊ ſtridēt dētibꝰ in eū? ꝯcipiunt dolore; ⁊ ꝓpē eſt vt ꝑturi ant iniqͥtatē Mirū ꝙ nō reuocātur īſueti nouitate miraculi; ꝙ lumino ſa ꝓthomr̄is facies nō tefrenat in ſanos Videbāt inqͥt faciem eiꝰ tanꝙͣ vultum angeli ſtuntis inter illos. Quid eſtᵍ Iumīe vultꝰ dei inſigni tur glorioſus leuita. ⁊ vibrāti ſplē dore ſtephanꝰ ſerenatur et reuerbe rantur oculi veſtri. et tamen inuidi e magnitudo. viſionis maieſtatem obcludit? Reſpondeant in diuinoꝝ volumnū euolutiōēs vbi reuolue runt hoīem ī terris poſitum. pultū cingelicum indiuſſe: ⁊ cū in vtriſqꝫ legibus vel raro vel nunꝙͣ inuene rint: obſtupeat glorie triuphantis ¶ Deqͥtur Cū aūt eſſet plenꝰ ſpū ſancto: intēdens in celum vidit gl̓um dei ⁊cͣ Mirū dictū ⁊ totius ſu ꝑgreſſio creature; intendit in celum Videt iam non celos. ſed apertos celos. videt gloriani dei: iheſum ſtantem a dextris virtutis dei Mo uet me hec intentio. que de cordis puritate r̓fuſa. vim facit celis: ⁊ ad ipſiꝰ diuinitatis ꝯſiſtori penetrat attiungit Celi aperiūtur. glorio dei videt̉: iheſus conſpicitur. ſtans nō ſolum a dextrio dei: ſꝫ a dextris virtutis ¶ Hanc ītentionem fe cerat abiēctio mundi. contemptus ſui/ cordis mūdiciā. dilectio dei proximi qmor. veritatis defenſio. deſiderium xpriſti Retorquenda eſ ſent hec omnia ad cōmunes floſcu los moralitatis. niſi eſſet excellē tis martiris cōmendanda: felices o culi. ſubtilis viſus. viſio glorioſa. Simulqꝫ ſignāter recollige poſitio nem verboꝝ Plenus eſt ſpū ⁊ ſic intēdit in celum; quia in ſpū offla tur. cōculcatis terreſtribꝰ/ celeſtibꝰ inhyā et eternis Poſt hec aperiū tur celi. nulloqꝫ p̄ualet affirmati o vel clauſura; quam nō trāſuolet aut irrūpat mens. illi ſūme menti

affectanter inherens. ¶¶ Aperiūtur ergo celi et puto ꝙ oēs celi eorūqꝫ apertionē ſequitur viſio gle̓ dei:. et videtur dn̄s deus ſtans a dextris ꝟtutis dei; ne pr̄e minor eſſe pute tur. Stat cū ſtante. cū bellante bel latur. qꝛ lapidatur in lapidato. Nō mediocris ſtupor inuoluit meꝫ vtrū pͥmitiuus flos martirū oculis corpo reis an̄ incorporcis iſta perſpexerit ¶ Srande quidē miraculū. ſi men tali intuitu ſtellantibus ſe immerſit archanis: ſi mundi cordis oculi tā ſolempnē inſpexerint viſionē. Qd̓ ſi corporalibus. certū eſt hunc om ulas. ut ne hominū genusdiſparilitate gra ce preuolaſſe: ⁊ pennis fidei̓ et vir tutū incorporea corporeis. Iſi non comprehendiſſe. apprehendiſſe ta men Nichil audeo temere diffinite. vel ex abrupto p̄cipitare ſententiāꝫ cū fintiua ſuper huiuſmodi regulā int non legerī inueniſſe: ſecurius ta rō ſulim men ſequor apoſtolū ym mō ſpiritū dei in apoſtolo: qui cū ſummo ver borum libertate. mogis ſecure ambi ſui pib guitati ꝙ periculoſe diffinitioni iſta proximi cōmittit. Siue in corpore inquit. ſi ue extra corpus neſcio; deus ſcit. ¶¶ Exdlamant ſtatī clomore horri los mualipia i bili. continent aures ſuas et eas ob ſtruunt veritati: impetū faciunt vno numiter in eum facti amici in morte illius; et eijcientes eum extra ciuita ntm iulb tem lapidabant. Eijcitur martir ex intiuitia tra ciuitatē ſanguinū. in qua prius iuſticiā habitauit. nunc autē homici lnlipa xip de. de qua dicit ſanctus: quoniam tit ali. nl vidi iniquitatem et contradictionē qul daſpi in ciuitate. Hec eſt ciuitas quā die uii iupir ac nocte circundat iniquitas. ⁊ ceteqͣ que ſequuntur: ciuitas caſtellū deſ pectiue vocataꝫ quod contra apoſto los ⁊ apoſtoloꝝ dominū diuiſſimio infidelitatis vectibus munitum eſt Extra portā ciuitatis huius paſſus eſt dominus⁊extra eam lapidatur ſeruus: exiens ad eum extra caſtra et portans ſimilitudinē imperij eiꝰ ¶ Seponuntur veſtimenta mor tiris ad pedes perſecutoris; qui at factu ſacraꝝ veſtium ⁊ orationibus lapidandi fuerat conuertendus Et lapidabant inquit ſtephanū in uocantem et dicentem; domine ihe ſu accipe ſpiritū meū. Currunt illi ad lapides; et ille ad preces. Iopi des lapidem percutiunt; ſed lapidē molliorem. de quo fluit oleum cari tatis; et tinnitus redditur piētatis Domine iheſu inquit: ne ſtatuas illis hoc peccatum. Rogat ſuſcipe re ſpiritum ſuum. ſpiritum vtiqꝫ et ſanctum: illum quem ſignanter quo ſi quoddam ſingnaculum apoſtolus in homine precipit conſeruari. Vt integer inquit animā et ſpiritus et corpꝰ in die domini ſine quērela ſer uetur O quanta pietas. qua tus affectus; et ardentiſſime carita tis integritas. Recte martirij florē iſte ſibi preuendicat; in quo ſimili tudo domini pendentis in cruce mi rabilibus formulis eſt impreſſa. In ligno enim ſpinis lancea affixus u trucifixus diſſimulat illum vnicum dolorem. et obliuiſcitur mortis picine. nouum introducturus exem plum; aperit latitudinem caritatis. ⁊ apertiori campo terminos tradite

legis amplificat: iā noͣ ſolum ami cus amas. ſꝫ velint nolint amicꝰ pariter inimicis. Br̄ inquit ignoſce illis: quia neſciūt quid faciūt. Nō potuit eſſe inefficax oro morientꝭ; mi et umicoꝝ numeroſitas. ad nu merū amicoꝝ trāſuūit. Vide ꝙͣ rec to curſu ſtephanꝰ ⁊ſi non equut ſequitur en redēptorē. Solat ſaxō rum ȳber et fortiſſimis īuidoꝝ mā nibꝰ loca vulnerū duplicatur: ſꝫ pa cienter patitur coronatꝰ noſter: de corona noīs ad coronam regimīe trāſferēdus. Neſcit affectū carnis et mortis hora ignorat; et vide qd̓ deliberat faciendū. Poſitis ait ge nibus; exdlomauit voce mogna di cens Dn̄e ne ſtatucis illis hoc pec catū Clamāt vocē magna. qꝛ mog na vtiqꝫ caritate. Poſitis genibꝰ? qꝛ vera et humili ſimplicitate. Pro ſe orās ſtat ⁊ erigitur; pro lapidāti bus flectit genua Quis audiuit vn ꝙͣ talē? Et quis vidit huic ſimilē? Plus dolet ꝑſequentiū pcc̄m̄ ꝙͣ ſuo vulnera; illoꝝ iniqͥtatē ꝙͣ ſuam mor tem Et cū hoc dixiſſet obdormiuit in dn̄o. Felix ſompnꝰ cū requie. reqͥ es cū voluptate: voluptas cū ſacie tate; ſacietas cū ſecuritate. ſecuritas cum eternitate. Obdormiuit inqͥt in dn̄o. abſortus in cloritatis abyſ ſum: ⁊ inter dei ſui brachio requieſ rēs Sedebat a dextris dei domunꝰ il̓s: ſꝫ pͥmo mrͣi mrͣm caput. ¶ Recolitis ꝙ illa ecc̄ie lingua(auguſ tinū loquor) de hoc mertire ſenſerit quem poſt mortem ſeptē mortuos aſſerit ſuſcitaſſe. Eya vos qui le uitali ordine prefulgetis. cantate huic canticum nouū; ⁊ tante feſſiui tati feſtiuus vocibus inclamate. For taſſis continentibus et ſuggeret de vobis domino ſuo iudici veſtro. ne ſtatuas illis aliquid ad peccatum: qui eſt deus benedictus in ſecula A men. ¶ In natali ſanctorum iunocētum ſermo eiuſdē de feſtiuitatibꝰ ſcōrū tephani iohanus ⁊ innocentū Enedictꝰ qui veīt in no mine dn̄i: deꝰ dn̄s ⁊ il luxit nobis. Gn̄dictum nomē glorie eiꝰ: qd̓ eſt ſcm̄. Neqꝫ enim ociōſe venit qd̓ ex maria natū eſt: ſꝫ copioſe diffudit nomē ⁊ gtām ſanctitatis. Nimirū inde ſtephanꝰ ſanctus: inde ioh̓es ſanctꝰ: inde ſancti et īnocentes. Vtili ꝓinde diſpoſitionē triplex iſ ta ſolēpnitas natale domini comi tatur. vt nō modo inter contiguas ſolempnitates/ deuotio ꝯtinua ꝑſe ueret: ſed et fructꝰ dominice natiui tatis exinde nobis velut ex quadā proſecutione euidentius innoteſcat Siquidem aduertere eſt in hijs tri bus ſolēpnitatibꝰ/ triplicem quādā ſpecie ſanctitatis; nec facile preter hec tria ſanctorū genera. quartū a liud in hominibꝰ poſſe arbitror in ueniri. Hobemus in beato ſtepha nō martyrij ſimul et opus et volū tatem⁊hobemus ſolam volunta tem in becito iohanne: ſolum in beatis innocentibus opus Giberūt hij omnes calicem ſalutaris. aut corpore ſimul et ſpiritu⁊ aut ſolo ſpiritu: aut corpore ſolo. Calicem

meū quidē bibetis ait dominus id cobo ⁊iohāni: nec dubiū quin de paſſionis calice loqueretur. Demū cum petro diceret ſequere me. euidē ter eū ad imitationē ꝓuocans paſ ſionio ſue. cōuerſus ille vidit diſci pulum quē diligebat iljs ſequentē non tam greſſu corporis/ ꝙͣ promp te deuotiōis affectu. Et bibit ergo iohānes calicē ſalutaris. et ſecutus eſt dominū ſicut petrus: et ſi nō om nino ſicut petrus Ꝙ enī ſic manſit vt non eaiā paſſione corporea domi num ſequeretur: diuini fuit conſilij. ſicut ipſe ait. Sic eum volo mane re denec veniā Ac ſi dicat Vult qui dem ⁊ ipē ſequiꝫ ſꝫ ego ſic eū volo manere. ¶ An vero de īnocetū coro nis quis dubitat. Ille pro xpriſto trucidatos infantes dubitet. inter martires coronari: qui regenctatos in criſto nō credit inter adoptionis filios numerai̓ Alioqͥn qn̄ coeuos ſi bi pueros/ puer ille qui nobis natꝰ eſt ꝓpter ſe pateretur occidi. qd̓ vti qꝫ ſolo nutu poterat ꝓhibere niſi me lius eis aliquod ꝓuideret: vt quē admodū ceteris infantibus tūc qui dem circūciſio. nūc vero baptiſmus ſine vllo propͥe volūtatis vſu ſuffi tit ad ſalutē. ſic nichilominꝰ ſuſcep tū pro eo martiriū illis ſufficiet ad ſcītatē? Si q̄ris eoꝝ apud xp̄m me ritū vt coronarētur: quere et apud herodē crimina vt trucidarētur. An forte minor xpriſti pietas ꝙͣ hero dis impietas: vt ille quidē potuerit innoxios neci date. xpriſtus non po tuerit ꝓpt̓ ſe occiſos coronare? Sit ergo ſtephanꝰ martir apud hoīes: cuius voluntaria paſſio cuidēter ap paruit in eo vel moxime/ ꝙ in ipſo mortis articulo pro perſequētibus ꝙͣ pro ſeipō ſollicitudinē gereret am pliorē: vinceretqꝫ in eo ſenſū corpo ree paſſionis. interne cōpaſſionis af fectus: vt illoꝝ magis ſcelcra ꝙͣ ſu a bulnera plangeret. ¶ Sit iohon nes apud angelos martir; quibus tanꝙͣ ſpiritalibus creaturis/ ſpirita lia deuotiōis eius ſigna certius in notuerūt. ¶ Ceterū innocentes hij ſunt plane martires tui deus: vt in quibus nec homo nec angelus me ritum inueuit. ſinguloris tue prero gatiua gracie euidētius comendetur Ex ore infantiū et loctentiū perfeciſ ti laudē. Gloris in excelſis deo an geli dicūt: ⁊ in terra pax hoībꝰ bo ne volūtatis. Magna quidem ſed audeo dicere necdū ꝑfecta laus: do nec verucit qui dicat. Sinite paruū los venire ad me. quia taliū eſt reg num celorū: et pax hoībus eciā ſine volūtatis vſu in ſacramento pietatꝭ ¶¶ Conſiderent hec qui de volun tate et opere contentioſis ſolent diſ putatioībus corrixari. conſiderēt ⁊ aduertant neutrū negligi oporte re/ vbi non videtur deeſſe facultas: preſertim cū vtrūqꝫ ſine altero vbi tamen facultas deeſt. non modo ſa lutem conferre poſſit ſed eciā ſancti tatem. Sed et hoc quoqꝫ firmiter teneāt: poſſit prodeſſe quidē opus ſine voluntate. non autē contra vo luntatem: vt vnde ſaluantur infan tes: inde magis dampnentur ficte accedentes. Nichilominus ſane in quibuſdam voluntas ſine opere ſuf

ficiens: non autē contra opus Ver bi cauſa. Ropitur quis in bona vo luntate/ ſed necdū perfecta. necdum ydonea martiriū ſuſtinere. quis illi audeat pro hac imperfectione nega re ſalutē? Forte enī propterea nō ſi nitur in illam grantē temptatione venire: ne deficat et dapnetur. Ni mirū ſi in hac tam infirma volūta te induceretur in ea/ que ſuper ip̄m eſt temptationē/ nec volūtas robo raretur? quis illū dubitet defecturū et negaturum; et ſi in eo mori conti gerit eciā dampnādū? Qui emī cru buerit me cora hoībus: erubeſcā et ego cum ait donunus cora angelis dei. In ea igitur īperfecta volunta te in qua ſaluat̉ vbi deeſt facultas operis; nō iam poſſet ſaluari prop ter defectū operis/ vel opus defectio nis. Idem vero et in ignorantis poſ ſet accidere ¶ Emulemur proinde caritatē. et fectemur bona opera fra tres mei; nec infirmitatisnec igno rantie peccata vllo modo paruipen dentes. Mogis autē ſolliciti ⁊ timo rati agamus gracias benigniſſimo et largiſſimo ſaluatori: qui huma ne ſalutis occaſiones tā copioſa ca ritate perqͥrit. vt in hijs volūtatē ⁊ opꝰ. in hijs ſn̄ oꝑe volūtatē. in hijs eciā ſine volūtate opꝰ ſalutis īuerū re letetur: qui dult ōnes hoīes ſal uos fieri et ad qgnitionē ſui venire Hec eſt eī vita eterna. vt ꝯgnoſca mꝰ pr̄em verū deū. I quē miſit ihe ſū xp̄m: q̄ vnꝰ cū eo verꝰ ē deꝰ ſuꝑ oīa bn̄dcūs in ſcl̓e amē ¶ In circūeſione dn̄i de cauſa car nalio circūciſionis: et de varijs noī bus ſaluatoris ¶ Sermo pͥmus Oſtꝙͣ conſūmati ſunt dies octo vt circūcide retur puer; vocatu ē nomē eiꝰ il̓js. Ab in icio deusmodū accep tat: et nichil vnꝙͣ immoderatū illi placuit equitati. Hinc fuit ꝙ nō tā tūmodo in pondere ⁊ menſura ⁊ nu mero condidit vniuerſa; ſed et ipſi hoī protinꝰ modū p̄ſcripſit: ⁊ ma datū contulit dicens. Ex om̄i ligno paradiſi comedes: de ligno autē ſci entie boni et mali ne comedes. Ie iuſſimū plane mādatū: et larga om nino menſuea. Sꝫ tranſgreſſus eſt homo preſcriptū ſibi modū: et con ſtitutū ſibi terminū pretergreſſus. Vnde et auertens ab eo facie ſuam deus: vix tandē in diebus abrahe cimici ſui placabilis fieri incipiēsrur ſum modū inſtituit: ꝓmulgauit le gem: ſed non priori ſile̓m vſqꝫquo qꝫ. Ea ſiqͥdē ad cautelā fuerat: hec ad medelā. Ibi prohibitio facta ne ſuperfluitas ſubintraret. hic iam in dicta abſciſio eſt: vt ſacramēti reme dio que ſubuitrarat tolleretur. Poſ tremo quidē illa in arbore data eſt ne fructu eius veſceretur: hec in pro prio corpore vt caro prepucij ſcinde retur. Nec dubiū ſane qͥn cetera qͣꝫ humamū corporis mēbra additamē tum illud leuithan occuparet. vene num ſcilicet concupiſcentie: ⁊ īmo dec̓te ctqꝫ iordīate illecebra volup tatis: vt generalis q̄dā abſciſio ōni bꝰ neceſſaria videret̉. Ecteꝝ qꝛ ſin gulorū abſciſionē mēbrorū huane

carnis fragilitas/ et infantilis eta tis infirmitas nullatenꝰ ſuſtinetet? pio moderamine diſpoſitio ſuꝑna prouidit. vt in ce potiſſimū parte cō cupiſcētia caſtigaretur. in qua vehe mentius ea ſeure conſtabat et vio lentius malignari. In omni ſiquidē contradicentiū ſpiritui rebelliōe me brorū/ ſolū illud vſqꝫ adeo ꝯtumax īuenitur: vt cōtra oēm volūtatis de liberatione. ad ihoneſtos et illicidos motus aſſurgat. Nam ꝙ hec ircū tiſio octaus die fiebat. ſpetiē cōmen debat regni celeſtis: ꝙ videlicet ad pͥmū inflexus dierū circulus prefer re quādam corone ſpēcie videretur. Hinc eſt ꝙ octaua potiſſimum dies poſt ſolēpnitates p̄cipuas celebrat̉? ⁊ in ſermōe dn̄i pͥme btītudini cōpu latur octaua: vt celeſtis regni demū iterata ꝓmiſſiōe eudēter nobis eo rona fabricet̉. ¶ Merito ſane dū circūciditur puer qui natꝰ eſt nobis ſaluator vocat̉. ꝙ videlicet ex hoc iā ceperit operari ſcilutē noſtrā: īmo culatū illū pro nobis ſanguinē fun dens. Neqꝫ emī iā querere ē criſtia nis: cur voluerit xius dn̄s circūadi Propter hoc ſiquidē circūciſus eſt. ꝓpter quod natus: ꝓpter quod paſ ſuo Nichil horū ꝓpt̓ ſe: ſꝫ oīa ꝓpt̓ electos. Nec in pec̄o genitꝰ/ nec a pc̄o circūciſꝰ. nec mortuſ ē ꝓ pcc̄ō ſuormogꝭ aūt ꝓpt̓ delicta nrā V Qd̓ vocatū ē inqͥt ab āgelo: pͥuſꝙͣ in vtero cōciꝑet̉. Bocatū plane nō ī poſitū: nēpe ei hoc nomē eſt ab et no Anatura ꝓpͥa habet vt ſit ſalua torinatū eſtci hoc nomē: nō īdit tū ab huana vel angelica creatura ¶ Sed quid dicemꝰ ꝙ egregius e ille ꝓph̓o hūcipſū puerū multis no mnibꝰ appellandū fore predicens hoc tacuiſſe videtur: qd̓ ſolū vt p̄ monuit angelus/ vt teſtitur euage liſta vocatū eſt nomē eius? Exulta uit yſaias vt videret hūc diē: ⁊ vi dit et gauiſus eſt. Seniqꝫ ⁊ loque batur gratulabūdus et laudās deū. Puer natꝰ eſt nobis. filiꝰ detus eſt nobis. et factꝰ eſt pͥncipatus ſuꝑ hu merū eius⁊ ⁊ vocabitur nomē eius āmrabilis. cōſilioriꝰ. deus. fortis. pater futuri ſeculi: princeps pacis. Magna quidē noīa. ſed vbi ē nomē qd̓ eſt ſuꝑ om̄e nomē. nomē il̓iu in quo om̄e genu flectat̉. Forte in hijs oībus vnū illud īuenies: ſꝫ expreſ ſū quodāmodo ⁊ effuſū. Nā et ip̄m eſt de quo ſpōſaui cantico amoris: oleū inquit effuſū nomen tuū. Ho bes gͦ vnū in hijs oībꝰ appellationi bus ih̓m; nec oīno aut vocari poſ ſet. aut eſſe ſaluator. ſi forte horū quippiā defuiſſet. ¶ Fūquid nō ve re q̄mirabilē eū ſinguli ſumus exper ti: in mutatione vtqꝫ volūtatū noſ trarū? Hoc nepe eſt ſaluatioīs noſ tre pͥncipiū: cū incipimꝰ reſpuere qd̓ diligebamus: dolere vnde letaba mur. amplecti quod timebamus. ſe qui quod fugiebamꝰ. optare quod contēpnebamus. Ammicabilis pla ne qui hec opecatur mirabilia. Sꝫ ruchilominꝰ ⁊ conſilioriū ſeſe exhi beat neceſſe eſt in electione peniten tie et vite ordinatione. ne forte ſit nobis abſqꝫ ſcientio zelus: ⁊ holū tati bone prudentio deſit. Sene opus eſt vt deū quoqꝫ ꝓbemus in

remiſſioē videlicet prioꝝ delictoꝝ: quia nec ſine hac ſalus nobis cōſta re poteſt: A nemo poteſt dimittere peccata niſi ſolus deus ¶ Berū ne id quidē ſufficit ad ſalutem. niſi for tem quoqꝫ experiamur in expugna do impugnantes nos. ne ab ciſdem rurſū concuniſcencijs ſuperemur; et fiāt nouiſſima nr̄a deteriora pͥoribꝰ ¶ Videtur nc iā deeſſe aliud ſaluai tori? Plane deeſſet qd̓ maximū ē. niſi ⁊ pater eſſet futuri ſeculi. vt ꝑ eū ſcilicet in īmortalitatem reſurge remus; qui ꝑ preſentis ſeculi patrē generamur ad mortē ¶ Neqꝫ hoc ſatis. ſi non eciā prucceps pacis pa tri nos recōciliaret. cui traditurus eſt regnū: ne forte ſicut filij ꝑditionis vtiqꝫ non ſalutis. reſurrecturi videre mur ad penam. Sultiplicabitur ſa ne ciꝰ imperiū: vt merito ſaluabor decatur. eciā pro multitudine ſalua doꝝ. Et pacis non erit finis: vt ve ram noueris eſſe ſalutē. que nō poſ ſit timere defectum. ¶ Sermo eiuſtem ſcd̓us vn̄ ſupra et de triplici teſtimonio ſalutis. Oſtꝙͣ conſūmati ſunt dies oc to vt circucideretur puerꝫ voca tum eſt nomen eius iheſus. Audiui mꝰ paucis exp̄ſſū magnū pietatꝭ ſa cramētū Audiuimꝰ cōgruā lectionē de verbo abbreuiato; qd̓ fecit dn̄s ſuꝑ terrā Abbreiuatū eſt in carne? ampliꝰ abbreuicitur ſuſcept eciam carnis circūciſione Dinoratꝰ paulo minꝰ ab angelis dei filius humanā naturā induit: ſꝫ tn̄ ne ip̄m reſpuēs remediū huāne corruptionis plons multo minoratur ab eis Hebes hit magnū documentum fidri: habes ⁊ manifeſtū humulitatꝭ exemplā/ Ad qͥd enī tibi circūciſio neceſſaris? qui peccalū nec cōmiſiſti nec ꝯtraxiſ ti? Ꝙ ip̄e non feceris/ etas ipa ma iufeſtat: ꝙ non ꝯtraxeris multo cer cuus ꝓbat patris diuirutas. I inte gritas matris Sūmꝰ ſacerdos es que nec ſuꝑ matre nec ſuꝑ patre cō taminandū. ꝓphetatum in lege eſt potius ꝙͣ mandatū. Aſt enim pater ab cterno; ſed deꝰ eſt in quem pecca tum non cadit Eſt ⁊ mater ex tꝑe ſed virgo; nec parete potuit ī corrun tio corruptelam Suꝑ hec oīa circū ciditur puer. agnꝰ ſine macula: ⁊ ſi non eguit tamē voluit circūcidi Fec veſtigiū quidem vllū vulneris habēs: alligatura pulneris nō refu git. Non ſic impij non ſic: non ſic agit peruerſitas elationis humone Crubeſcimus vulnerum ligaturā? qui de vulneribus interdum eciam gloriamur ¶ Quē nemo poteſt ar guere de peccato. ip̄e peccati remedi um/ ⁊ verecundū pariter ⁊ auſterū ſi ne vlla neceſſitate ſuſcepit. nec rep pulit cultrū lapideum; in quo ſolo ve tus illa rubigo que craderetur non fuit. Nos r̄contra inuerecundi ad obſcenitatem culpe. erubeſcimus& gere penitentiam qd̓ extremē demē tie eſt; male proni in pulnera/ pe ius ī remedis verecūdi ¶ Qui pec catum non fecit. net dedignatus eſt ſe peccatorem reputari; nos et eſſe volumus I nolumus eſtimari. Ita ne ſcino opus eſt medicina. et non male habentibꝰ; Ymmo vers

Ita ne eget medicamine nō eger ſed medicus? Quis hominū tante ſibi nō dicam glorie/ ſed vel innocē tie conſcins. equanimiter manū cir cuncidentis admitteret. Spus veo̓ patiēter que nō rapuit exſoluebat: q̄ verierat purgationem facere/ nō ſuſcipere delictoꝝ Sꝫ dicas. Quid tu ſuſciperet ꝑuulus? Ymmo vero. quidni ſuſciperet humilis ⁊ māſue tus? Quid iū obmuteſceret coram ciccucidente. qui corā dondente ob mutuit. cora crucifigente ſiluit? Ali oquin nō illi eq̓t difficile carnē ſuā integram dſeruare ne ſcinderetur; qui fecerat ne ꝟginalis vteri porta in exitu ſuo aperiretur. Nō erat dif fiale patuulo prohibere ne caro illa nō circacideretur; quādo nec mortu o fuit difficile cuſtodie ne corrūpere tu. ¶ Poſtꝙͣ ergo ꝯſummati ſūt dies octo vt circucideretur puer; vo catum eſt nomē eius iheſus. Mag nū et mirabile ſacramentū. Tircū ciditur puer; Ivocatū eſt nomēne ius ihēſus. Quid ſibi vult iſta con nexio? Circūciſio nepe magis ſal uandi. ꝙͣ ſaluatorꝭ eſſe videtur: et ſaluaitorē magꝭ circūcidere decet ꝙͣ circūcidi. Sꝫ agnoſce mediatorem dei ⁊ hominū: qui ab ipſo natiuita tis. ſue exordio/ diuinis humana ſo ciat: yma ſūmis Naſcitur ex muli ere: ſꝫ cui fecūditatis fructꝰ ſit acce dat: vt nō decidat flos ꝟginitatis. Pannis īuoluitur: ſꝫ pāni ipſi āge licis laudibus honoratur Abſcondi tur ī preſepio: ſꝫ proditur ſtella ra diante de celo. Sic circūciſio/ verita tatem ſuſcepte humanitatꝭ ꝓbat: et nomen qd̓ eſt ſuꝑ omne nomen gloriam indicat inqieſtatis Circun ciditur tanꝙͣ verus abrahe filius: iheſus vocatur tanꝙͣ filius dei Ne qꝫ enī adiuſtar priorū meꝰ iſte ihe ſus nomē vacuū aūt mane portat: non eſt in eo mogni noīs vmbra. ſꝫ veritas. Celitꝰ quidem indictū nō men euāgeliſta teſtatur: qd̓ vocatū eſt ab angelo priuſꝙͣ in vtero conci peretur ¶ Et cittende verbi ꝓſun ditatem. Poſtꝙͣ natus eſt il̓js; voca tur ab hominibꝰ quod vocatus eſt ab angelo. priuſꝙͣ in vtero cōapere tur. Idem qͥppe ⁊ āgeli ſaluator et homns. ſꝫ hoīs ab incarnatiōe: angeli ab initio creature ¶ Soca tum eſt ait nomē eius ilis; qd̓ voca tum erat ab q̄gelo. In ore ergo du orum vel trium teſtiū ſtet oē verbū: et ipſum qd̓ in propheta abbreuo tum/ manifeſtiuo legitur in euēge lio caro factum. Nos frēs inti nec teſpicit hec parabola p̄s enī nec angelico eguit teſtimonio nec hua no? ſed vt ſcriptū eſt omnis ꝓpter elcōs. ¶ Triplex ꝓinde querēd nobis eſt proprie ſalutꝭ teſtiōniū: ne forte videamnr aſſūpſiſſe nomē dei inuanū. Et nos enim fratres cariſſimi circūcidi neceſſe ēt ⁊ ſic nō men ſalutis accipere. Circuncidi ſa ne non littera: ſꝫ ſpiritu ⁊ veritate Eircucidi nō vno membro: ſꝫ doto corpore ſimul. Iicet enī in ea parte magis in qua iudeis mādata eſt cir cunciſio. regnet additatiuum leuuiā than/ quod a malo eſt et amputari debet: vniuerſam tamen occupat carnem. Aplanta pedis vſqꝫ ad

ꝟticē nō ē in nob̓ ſanitas: nec ē ali qua pars que non tabida ſit hoc ve neno. ¶ Propterea ſicut ꝑuulꝰ ad huc in fide et dilcione ppl̓u̓s. congru um ſibi mādatū exigue circūciſioīs accepit. ſic vbi creuit in virū ꝑfecti orem. toto iubetur corꝑe baptizai̓: quē totiꝰ eſt homunis integrā circū ciſio. Hinc eſt ꝙ ſaluator noſter u circuadi octauo die. ⁊ poſt annū tri ceſimum dignatus eſt crucifigi: vbi in penam totū corpꝰ diſtenſum eſt. Quiꝰ ſimilitudini mortis cōplanta mur ⁊ nos/ vt ſcribit oplūs? nimū rum quod nouiſſime traditū eſt ob ſeruantes ¶ Que eſt ergo moral̓ circūciſio noſtra. niſi quā cōmendat apoſtolꝰ idem. viciū inquiens ⁊ vel titum habētes. hijs contenti ſumꝰ? Optime prorſus circūcidit nos. et ſuperflua reſecat prauerſa: volūta ric hec paupertas. penitētie lobor. regularis obſeruatio diſcipline Teterū in hac circuciſionē. triplex nob̓ querēdū eſt ſalutꝭ nr̄e teſtīoruū ab angelo. et moria ⁊ ioſephO por tet inquam vt ante omnua nobis mogni conſilij angelus. ſalutis nō men imponat. ¶ Iehinc quoqꝫ et ipſius congregationis neceſſari q eſt citteſtatiō: que tanꝙͣ moter ē ſingulorum. Mater inquam virgo tanꝙͣ ea quam deſpondit aplus ꝑ ni viro: virginem caſtum exhibere xp̄o. ¶ Sꝫ nec ipſius miniſtri con tempnēdū eſt teſtimoniū: ei qͥ imi tari querit ſaluatoris exemplum. Hic eſt ioſeph locū quidē obtinens ſponſi. re aūt vera ſeruꝰ et diſpenſa tor. qui ſane pater vocatur: magꝭ aūt nutriciꝰ eſt. ¶ Sꝫ dico eadem manifeſtiꝰ Et ab hijs qui foris ſūt ſtēs mei; et ab eo qui intus habere oportet teſtimoniū bonū Cuiꝰ enī omnibꝰ grata. nemini oneroſa eiꝰ. conuerſatio: huis ſine dubio ꝓprio de ſailute. vniuerſa fratrū congrega tio atteſtatur. Fruſtra plane ſuper hijs dutoxat que ſūt in manifeſto. nequiſſimꝰ ille fratrū accuſator tra hit in cauſam que excuſat vniuerſi tus fratrū ¶ Habet ⁊ a p̄latis teſ timoniū. quiſqͥs ⁊ peccata ſecularꝭ vite. ⁊ huiꝰ quoqꝫ temꝑis neglige ticis. qm̄ in multis offendimꝰ oēs. niſi forte ſcctiores nos arbitramur diſcipulo quē diligebat iljs. humili eis ⁊ pura confeſſiōe iudicāda ſemꝑ exponit? I ipſoꝝ ſatiſfacere ſtudet arbitrio. ¶ Iā ne in hijs quidem peſſimi illiꝰ timenda eſt acculcitio? quando non iudicabit dn̄s bis mid ipſum. Forte triminari volet intenti onem: ⁊ in eq̄ ꝑtē calūpniā ſtruere inechinabitur: in qua nec fratrū. nec ip̄iꝰ patris teſtimoniū ſatis effi cax videatur. Feceſſe eſt ergo vt ī hac ꝑte opituletur nobis teſtis in ternus: qͥ mnegis eor ꝙͣ faciem intu etur. A quo ſone ⁊ incipiendum e vt nō pͥus quicꝙͣ cōcipiatur in aīo ꝙͣ ab eo nomē ſalutꝭ acceꝑit. Vbi ergo in opꝰ ꝓceſſerit manifeſtū. ex pedit iam exteriora quoqꝫ ſibi teſti monia cōciliare: ſicut ait apoſtolꝰ Prouidētes bona nō tm̄ corā deor ſed eciam coram hominibꝰ ¶ Sermo tercius de circūciſiōe et de miſterio octaue dici.

N circūciſiōe dn̄i frēs: habemꝰ qd̓ cimemꝰ ⁊ q̄miremur: hēmꝰ eciā qd̓ imutemur. Pcitet in ea magnū dig nationis bn̄ficiū/ vn̄ grās agamꝰ: latet aliqͥd dlauſum. quod in nobis implere debecmus. Venit namqꝫ dominꝰ. ꝓpter nos. non ſolum redi mendos ſanguinis effuſiōe: ſꝫ et do cendos verbis. I exemplis richilo minꝰ inſtruendos. Sicut enī peni tus erat inutile viā ſcire ſi detinere mur carcere: ita redimi nō prodeſſꝫ ſi vie fuiſſemꝰ ignari Nam qui pri us īueniret. prius reduceret in car cerem retrudēdos Itaqꝫ in maiore qͥ dem etate pacientie ⁊ humilitatis ⁊ ſuper omnici caritatis. ceterarūqꝫ dirtutum/ manifeſta dedit ſaluator exempla: in infantie figuris velata Sed anteꝙͣ ad hec diſcutiēdo veni amus: delcāt aliquid prius de tāta ⁊ tam inanifeſta dignatiōe loqͥ Hn̄t angeli gl̓um purā ⁊ ꝑfectam: ſed nec nos erimꝰ ſine gloria. Vide mus glum eiꝰꝫ gloriā quaſi vnige niti ⁊ patre: gloriā miſericordie ⁊ affcūs vere patrisꝫ gloriā ꝓcedētis ex corde pr̄is. ⁊ pr̄na plane viſcera exhibētꝭ. Om̄s enī peccauerūt ait apl̓us: ⁊ egent gl̓u dei. Et alio lo co. Michi inqͥt abſit gloriariꝫ nſi ī cruce dn̄i nr̄i iheſu xp̄i. Quid eī glo rioſius. ꝙͣ ꝙ tanti eſtiāuit nos de us? Que ve illi maior gl̓ei ꝙͣ tanta digͣtio et benignitas tāta: eo vtiqꝫ dulciſſima ꝙ tā gratuita? Nā ⁊ ꝓ impijs mortuꝰ eſt. Videtis quātū fecit. ⁊ ꝓ qualibꝰ? Pro qualibꝰ vt non ſuꝑbicimꝰ: quantum ne deſpe remus. Propteres vt inuenicmini nō ſpm̄ hr̄e huiꝰ mūdi. ſꝫ ſpm̄ qui ex deo ē. vt ſcictꝭ q̄ adeo donata ſt̓ vob̓ Molite obſecro fieri ſicut equꝫ ⁊ muls: ſꝫ ſicut piū iumētū qd̓ ait Vt iumētū factꝰ ſū apud te: ⁊ ego ſꝑ tecū Talia eī ilimēta cognoſcūt poſſeſſorē ſuū. ⁊ p̄ſepe dn̄i ſui: ī quo poſitū eſt eis pijſſimū fenū. ipſe qui panis eſt angeloꝝ. Ipſe ē eium pa nis viuꝰ de quo viuere debuit hō ⁊ ſed quis homo iumētum ſactus e. I panis factus eſt fenū: vt vel ſic biuat de eo. Et huiꝰ quidē mutati onis ſacramentū die natiuitatis ce lebratū eſt. quādo verbum caro ſac tum eſt: cum ſit omnis caro fenū. Ipſo ergo die minoratus eſt ab an gelis? ⁊ habitu inuentus vt homo ¶ Hodie vero mirabilius aliqͥd audio. Iam munoratus eſt multo minꝰ ab angelis. qui non ſolum formam hominis. ſed formam ho bet peccatoris: ⁊ infigit̉ velut quo dum cauterio latronis Quid eſt enī circūciſio: niſi ſuperfluitatis et pec cati indicium. In te domine iheſuꝫ quid eſt ſuꝑfluū quod qūcidatur; Nonne tu verus es deus de deo pa tre. homo verus ſine omni peccato de virgine motre? Quid facitis cir cucidentes eum? Putatis quid ſuꝑ eū cadere poſſit illa ſentētia? moſcu lus cuiꝰ p̄pucij caro circūciſa non fu erit. peribit anima illa de populo ſuo? Poteſt obliuiſci pater filij vteri ſui: aut non cognoſceret eum. niſi ſignum circūciſionis hobetet? Ym mo vero ſi quo modo poſſet non agnoſcete filium in quo ei bene cō placuit: ex hoc maxime ſigno pote

rat ignorare eum: inuenta in eo cir tuciſionē/ quā peccatoribꝰ ip̄ē proui derat. ob purgatione pliqꝫ delicto rū Sed quid iurū ſi caput pro me bris accepit curationē. quā tamen in ſe ipſo nō habuit neceſſaria. Nō ne et in membrionoſtris ſepe pro ꝑ nius īfirmitate. alteri adhibetur cū tatio? Dolet caput. ⁊ in brachio ſit coctura: dolent renes. et ſit in tibis Ita hodie pro totiꝰ corporis putre dineꝫ cauteriū quoddā infixi eſt ca piti ¶ Derūqꝫ quid mirū ſi ꝓ no bis dignatus eſt circuncidi. pro qui bus dignatꝰ eſt et mori? Totus ſi quidē michi datus; ⁊ totus in meos vſus expenſus eſt Ego enī audiēs quid tranſit ante carcerē filius ineg ni regis: cepi altius gemere/ et mi ſerabilius exclomare dicēs Fili dei: miſerere mei. At ille ſicut benigniſſi mus. quiſnā inquit eſt fletus iſte ⁊ plulotus que audio? Et dicunt ei. Ipſe eſt adam proditor ille/ que pa ter veſter ītroduci fecit in carcere: do nec cogitet quibus eum ſupplicijs fa riat interire. Quid ageret cuiusna tura bonitas. cui propriū eſt miſe teri ſemper et parcere? Deſcendit in carcerem: venit vt educeret vinctū de domo carceris. Iudei vere nō im memores odij quo oderant patrē exercent illud in filiū. Vnde ⁊ ipſe ait. Quid oderunt I me I patrem meū. Quid ergo fecerunt īpij. qui bus grauis erat eniā ad videndū: Hic eſt inquiūt heres: venite occido mus eum. Sic ergo occiderunt ag num dei? ⁊ in ſuā quidem perniciēꝫ ſed in noſtram ſalutem. Illi emī ſan guinem agni fuderunt: nos acceſſi mus I bibimus illum. Accepimus calicem ſalutaris: ⁊ calix inebrias ꝙͣ preclatus eſt Ecce vnde gracias cigamus Nam ante paucos dies ce lebrauimus aduentū eius in carce rem huius mundi; id eſt diem nata lis. Hodie vero celebremus ꝙ ca thenas I vincula noſtra ſuſcepit. hodie qui peccatum non fecit vtre os abſolueret innoxias manus eoꝝ cathenuis īſeruit: hodie ſub lege fac tus eſt qui legem dedit ¶ Sed di cendum eſt iam; quid in hac circū ciſione nobis ſpecialiter indicitur a gendum. Neqꝫ eſt ſine cauſa in le ge preceptum. nec ſine cauſa in do mino completū eſt: vt in octauo di e fieret circūciſio. Sed quis cogno uit ſenſum domini. aut quis conſili arius eius fuit? Aſſit nunc noſtris deſiderijs aduocatus ſpiritus/ qui ſcrutatur alta deiꝫ ⁊ ediſſerat nob̓ ſacramentum iſtud octaue diei Non ignoramus iam oportere ho mine naſci denuo: nā propter hoc ſecundo natus eſt filius dei. In pec catis ſiquidem naſcimur omnes? I ncceſſe hobemus renaſci in graci a ꝙ in baptiſmate quidem percepi mus: ſed totū perijt in ſeculari vita Nūc primū miſerante deo virtus gracie in nobis operatur: vt in noui tate vite cimbulemus. Ergo noſci tur homo quādo ſol iuſticie ortus in qnimo. peccatorum illuminat tene bras. horrendumqꝫ dei iudicium internis obtutibꝰ offert: addēs ad terroris vinculū breue dieꝝ numē rum. et finem incertum Hec plone

veſpera eſt ad quā demorebitur fle tus et neceſſe eſt addi matutini le ticiā: vt auditā faciat nobis mīam ſua Sic enī ſit veſpere ⁊ mane: di es vnus. Eſt autē dies iſta iuſticio. reddens cuiqꝫ quod ſuū eſt: nobis nuſeriā. mīam deo. In hac die puer naſcitur: qn̄ ex hijs que diximꝰ ad amorē penitētie/ Nodiū peccati ari mus excitatur. Sed periculoſū eſt ſi forte velit inter ſeculi turbas age re penitentiā. vbi nimirū alij vene natis perſuaſiōibus. alij vndiqꝫ ex emplis prioribus ad peccatū allici ant; alij adulatiōibꝰ in vanā glori am. alij detracuonibꝰ in īpacientiā auimū eius deijciant ¶ Procedet iam neceſſe eſt prudētie radius; oſ tendat quātas I ꝙͣ īportunas pre ſertim in hac generatione oportuni tates Ioccaſiones peccati offerāt mūdus ⁊ ingerat: ꝙ debilis ſit ad illas humanus eimꝰ/ maxime qui peccati ꝯſuetudīe ſit mitritꝰ In hac ergo die prudētie/ eligat de preſen ti ſeculo neꝙͣ fugere: dicens cū pro pheta. Odiui eccleſiā malignātiū: ⁊ cū īpijs non ſedebo Sed nondū ſufficit hoc: forte enim pult eligere ſolitudinem. non ſatis attendens propriā infirmitatē: ⁊ periculoſam dyaboli luctū. Quid enī periculoſi us. ꝙͣ ſolū luctari cōtra antiqui hoſ tis verſucias Ia quo videatur ⁊ quē videre non poſſit? ¶ Itaqꝫ iā for titudīs diē habet neceſſaria: vt no uerit cuſtodiēda ad dominū. fortitu dinē. ⁊ in cicie multorū pariter pug nātiū eſſe querēdā: vbi tot ſint aux iliarij quot ſocij. ⁊ tales qui dice re poſſunt cū apoſtolo: quia non ig noramus aſtucios īimici. Cōgrega tio eī pro fortitudine ſua terribilis eſt: vt caſtroꝝ aciēs ordinata. Be autē ſoli? quic ſi ceciderit non habet ſubleuantē. Ꝙ ſi cuiꝙͣ ex antiquis fratribꝰ grām hanc conceſſā audiui mus; nec expedit temere ſe huic cō mittere periculo. nec oportet tenta re deū. ſicut et mogiſter noſter de e nachoritis loquēs: qui non conuer ſionis inqͥt feruore nouicio. ſed mō naſterij probatione diuturna didice tunt contra dyabolū. multoꝝ ioni ſolatio docti pugnare. Itaqꝫ in hoc fortitudinis die. ad id quod ium ee perat/ id eſt odiui eccleſiā malignā tium; eciā addit quod ſequitur. Ia uabo inter īnocentes manus meas Verū cū eligit eſſe in cōgregatione multoꝝ: nūquid elegit eſſe mog. ij ter qui nondū diſcipulus fuit. ⁊ do cete quod didicit nūꝙͣº Qūo aūt in ſe aut in alijs/ motꝰ irrationabiles poterit temꝑare? Femo carnē ſua odio habuit. Quomō ergo putatꝭ ſi iam inegiſter ſuus fuerit iſte. qͥn facile ſibi aliquādo eo amplius quo familiariꝰ condeſcēdat? ¶ ¶ Illuceſ cat gͦ dies tēperantiē: vt q̄rat qūo temꝑari ⁊ refrenari poſſint in cōtine tes motꝰ voluptatis. beſtiales mō tus curioſitatis: ceruicoſi motus elo tiōis ſue. Eligat abiēctus eſſe in do mo dei ſui. et ſubiectus eſſe mogrō ſub qͦ frāgat̉ eiꝰ volūtas. ⁊ obīe fie nō cōcupīa repͥmat̉; ſit qd̓ ait ꝓph̓o Impoſuiſti hoīe oſr̓ capita nrā Nec dedignādū ẜuo qd̓ p̄ceſſit ī dn̄o: ſi qͥ dem non eſt ſeruus inqor domino

ſuo Ille enī cum iam crruiſſet etate et ſapientia/ ⁊ grā apud deum et ho mines. cum iā duodecim anoꝝ eſſꝫ. ⁊ remanſiſſꝫ in iheruſalem; inuentꝰ a beata diegine/ et a ioſeph cuiꝰ fili us putabatur in medio doctoꝝ audi ens illos ⁊ interrogans: tamē de cendit cum illis/ et erat ſubditus il lis Et tu ergo ſubditus eſto ꝓpter illū ¶ Sed iā tibi in ip̄ai obediētie via aliqua fortaſſis dura Iaſpera occurrere pntvt accipias interdū precepta nōnulla que licet ſalubria ſint: minꝰ tamen ſuauia videantur Hec ſi moleſte ceperis ſuſtinere: ſi dijudicare p̄latum. ſi murmurare in corde. eciā ſi exteriꝰ impleas quod iubetur: nō eſt hec virtus pacientie. ſed velamen malicie ¶Neceſſe ē ergo vt tibi illuceſcat dies pacienti e: ꝑ quam oīa dura ⁊ aſpera tacita amplectaris ꝯſcientia. te mogis di iudicās et duriꝰ arguēs. cui numirū diſplicent que ad ſalutē ſunt? et ī co gitotione tua ſemper partē magiſtri quoad potes/ aduerſus teme tipſum uiuans. te in omnibꝰ accuſare; ip̄m vero magis excuſaire laborās Porro in hoc loco cauendū tibi ar bitror a ſuꝑbia Magnū eſt enī om nino ſic vincere ſemetip̄m. Melior ē enī ait ſalomon patiens viro forti? I qui dn̄atur animo ſuo expugna tore vrbui. Cōſidera deniqꝫ ꝙͣ mo nifeſte ꝓpheta doceat neceſſaria eſſe humilitatē ptꝰ patientiā dicens De rūptamē deo ſubiecta eſto aīa meaꝫ qm̄ ab ipo eſt pacientia mea. Nōne videtur hic occaſionē patientie. tēp tanonem ſenſiſſe ſuperbie? Neceſſe eſt ergo vt illuminet cor tuū radia humilitatis; ⁊ declaret quid a te ſit. quid a deo vt non altum ſapias: qm̄ deus ſuꝑbis reſiſtit. humilibus aūt dat gram ¶ Idim vero cum ī hijs diutiꝰ fueris exercitatus/ roga deū dari tibi lumen deuotionis. diē ſereniſſimū et ſabbatum mentis. in quo tanꝙͣ emeritus miles et labori bus vniuerſis viuas abſꝫ lobore: dilatato nimirū corde currēs viam mandatoꝝ dei. vt qd̓ pͥus cū amori tudine ⁊ cocictioē tui ſpūs faciebas: de cetero iam cum ſūma dulcedine ꝑagas ⁊ delectatione. Hanc ni fal lor petebat qui ait. Remtte michi vt refrigerer. Ac ſi dicat. Quouſꝫ in labore ⁊ dolore iſto trucior; ⁊ morte afficior tota die. Femitte michi vt refligeter Verū ad hanc quidē ꝑfec tionem pauci ni fallor perueniunt in hac vita Neqꝫ enim ſi quis aliquā dij videtur hanc habere/ continuo cre dat̉ ſibi neceſſe eſt: moxime ſi nouici us eſt. nec per prefatos aſcenderit gradus. Pius enim dominus puſil los corde blandicijs talibus ſolet allicere: ſed nouerint qui eiuſmodi ſūt. gratiam hanc ſibi preſtitam nō datam. vt in die bonoꝝ memores ſint maloꝝ: et ī die maloꝝ nō īme mores ſint bonoꝝ Ionge aliter qui exercitatos habēt ſenſus. deuotioīs huiꝰ felici iocūditate ſruūtur. Sed multi tota vita ſua ad hoc tendūt: ⁊ nūꝙͣ pertingunt Quibus tamen ſi pie et perſeueranter conati ſunt? ſtutim vt de corpore exeūt redditur qd̓ in hac vita diſpenſatorie eſt ne gatum Iilluc perducente cos ſola

gratia quo prius tendebant ipſi cū gratia: vt conſummati in breui ex pleant tempora multa ¶ Illis vero qui ad hanc deuotionis gratiam ꝑ ueniunt vnum videtur reſtare peri culum; I omtuno timendum eis a demonio meridiano. Ipſe enī ſatha nas tranſfigurat ſe in angelum lu tis. Hoc ergo timendum ei qui tan ta delectione omnis focit. ne dum ſequitur affectionem/ corpus deſtru at per īmoderatam exercitationē: ac deinde neceſſe habeat non ſine magno ſpiritualis exercitij detrimē to. circa debilitati corꝑis curā occu pari ¶ ¶ Ergo ne hec incurrat qui currit. illumunari neceſſe eſt lumune diſcretionis: que mater virtutū eſt et conſūmatio perfectionis. Hec ni murū docet ne quid nimis. atqꝫ hec eſt octaua dies in qua circunciditur puer; quia diſcretio vere circūcidit. vt non plus nec minus ficit. Nam qui nimius eſt. fructum boni operis abſcindit non circūcidit; ſicut qui te pidus eſt et minus facit. In hac er go die nomen imponitur. et nomen ſalutis; nec de eo qui ſic ꝯuerſatur dubitem dicere. ꝙ ſuāip̄ius ſalutem operatur Bſꝫ ad hunc enim diem di cere poſſunt angeli qui norunt ſecre ta celeſtia: ſed ego nunc primū ei fiducialiter ſalutis nomen impono. Atuero quia omnino rara iſta cuis eſt in terris. huius diſcretionis lo cum ſuppleat in vobis fratres virtꝰ obedientie: vt nichil plus nichil mi nus nichil aliter ꝙ imperatum ſit fa ciatis. ¶ In epyphania domini ſermo pri mus beati bernardi abbatis de tri plici opparitione Pparuit benignitas et humanitas ſalua toris noſtri dei. Gra tias deo per quem ſic habundat conſolatio noſtra in hac ꝑegrinatione: in hoc exilio. in hac miſeria. Super hijs nāqꝫ ſepius vos amonere curamꝰ I vt nunꝙͣ mente excidat peregrinos vos eſſe: longe factos a patria. pul ſos hereditate Quiſquis erum deſo lationem non nouit; nec conſolatio nem ognoſcere poteſt. Quiſquis cō ſolationem ignorāt eſſe neceſſariā? ſuꝑeſt vt non habeat dei gram. In de eſt ꝙ homines/ ſeculi negotijs ⁊ flagicijs īplicati. dū mſcriā nō ſen tiūt; mīam nō attendunt. Bos qui bꝰ nō fruſtra dictū eſt. racate ⁊ vide te qm̄ ſuauis eſt dn̄s. Et de quibꝰ idē ꝓph̓a. virtutē inqͥt oꝑm ſuoꝝ q̄ nūciobit populo ſuo: vos inquā qͦs nō detinet occupatio ſecularis: attē dite qn̄ā ſit ꝯſolatio ſpiritalis Hos qͥ nō ignoratis exiliū; audite qꝛ de celo venit auxiliū ¶ Apparuit eī benignitas et hūanitas ſaluatoris nr̄i dei. Prius ꝙͣ appateret humani tas: latebat benignitas Siquidē ⁊ pͥus erat. nō mīa dn̄i ob eterno Sꝫ vn̄ tāta cognoſci potee̓t? Promitte bat̉ ⁊ nō ſentiebat̉; vn̄ ⁊ a multꝭ nō credebat̉ Multifarie quippe multiſꝫ modis/ loquebatur dominus in pro phetis; ego inquiens cogito cogita tiones paas. et non afflictionis.

Sed quid rn̄debat hō afflictionem ſentiens: patē neſciens. Quouſqꝫ dicitis pax pax. I nō eſt pax? Prop ter quod angeli pacis amure flebāt dicētes. Domine quis credidit au ditui noſtro? Sed nunc credant ho mines vel viſui ſuo: quiā teſtimo nia dei credibilis facta ſunt rumus. Vt enim nec turbatum quidem lo teat oculū; in ſole poſuit tabernacū lum ſuum. Ecce pax non ꝓmiſſa/ ſꝫ miſſa: nō dilata ſed cata: nō ꝓphe tata/ ſꝫ pn̄tata. Ecce quoſi ſaccum plenū muſericordis ſua deꝰ pr̄ nu̓ſit in terram⁊ ſaccū inquā in paſſione concidendū: vt effūdatur qd̓ in eo latet preciū noſtrū. Saiceū vtiqꝫ et ſi paruū. ſꝫ plenū. Paruulꝰ ſiquidē datus eſt nobis: ſed in quo habitat omnis plenitudo diuinitatis. Poſt ꝙͣ enī venit plenibudo tꝑis; venit ⁊ plenitudo diuinitatis. Veīt eī in carne. vt vel ſic carnalibꝰ exhibe̓t̉: ⁊ apporēte humanitate benignitas agͦſceret̉ Vbi eī dei īnoteſcit huārū tas; ia benignitaolatere nō poterit In qͦ eī megis ꝯmēdare poterat be nignitatem ſuā. ꝙͣ ſuſcipiendo car nem meā? Mec in inqua nō carnē ade; id eſt qualem ille hobuit ante culpā. Quid tantoꝝe declerat eiꝰ miam ꝙͣ ꝙ ipſam ſuſcepit miſeri amꝰ Quid ita pietate plenū. ꝙͣ ꝙ dei verbum ꝓpter nos factum eſt fe nū? Domine quid eſt homo qꝛ re putas eū ⁊ aut quid apponis erga eū cor tuū? Hic attēdat homo quā ta cura eius ſit deo: hinc ſcict quid de eo rogitet. aut quid ſentiat Nō interroges o homo ea que pateris ſed que paſſus eſt ille: quantū te fe cit ex hijs que pro te paſſus eſt ag noſce: vt appareat tibi benignitas eiꝰ ex humanitate Quāto enim mi norem ſe fecit in humanitate: tāto maiorem exhibuit in bonitate Et quāto pro me vilior: tanto michi carior eſt. ¶ ¶ Apparuit inquit a poſtolus benignitas ⁊ humonitas ſaluatoris noſtri deiMagna plane ⁊ mnanifeſta bergnitas. dei huma tutas; A magnū benignitatis in dicium declorauit. qui humarutati addere dei nomen curauit Et quidē ad maria miſſus gabriel angelus filium dei loquitur: ſed nō nomīat deum. Benedcūs deus qui talem nobis de nobiſmetipſis angelū de dit: vt noſter ipſe ſuppleret. qd̓ ille nō dixit. Nom et ip̄e ſpm̄ dei habu it. ⁊ eiꝰ ſpū locutꝰ eſt. qd̓ nob̓ valde ncc̄arium fuit. Euid enī ſic īſtruit fidē. ſpem roborāt. caritotē accēdit. qūo humanitas deiꝰ Sꝫ q̄gelo nrō id reſeruatū eſt: quod alij tacuerūt Neqꝫ enī om̄s oīa dicere cōgruū e rat. vt a diuerſis diuerſa colligere gratulemur: ⁊ debitas ſingulio gra cias referamꝰ. Atn̄ vnū eſt in quo aueniūt aplus ⁊ angeli. qui de xp̄i na tiuitate loquūtur. id eſt in nomi ne ſaluatoris. Ad maria quidē tan ꝙͣ pleniꝰ edoctam per ſpm̄. gabriel loquens indicat nomē ſolum; ⁊ vo cabis inquiens nomen eis iheſum. Ad ioſeph veniens angelꝰ/ nō ſelū nomen protulit. ſꝫ cauſam eiꝰ inter p̄tatus edocuit dicens. et vocabis nomē eiꝰ heſū: ipſe enim ſaluū faci et ppl̓in ſuū a pcc̄is eorum. Sꝫ ⁊

paſtoribus quoqꝫ annūciat̉ gaudiū magnum: natum illis ſaluatorem xp̄m dominū. Simile quid paulꝰ loquitur. Apporuit benignitas ⁊ hu manitas ſaluatoris noſtri de i Bn̄ dulce nomen nullus ex ipſis ta cuit. quia hͦ michi neceſſariū fuit. Alioquin quid agere audiens domi num venientē? Nunquid non fuge re ſicut adam qͥ a facie eius fugit. ſed non effugit̉ Nōne deſperarē? audiens quid venit ille cuiꝰ legem ſic preuaricatus ſum. cuiꝰ pac̄ia ſit abuſus ſum. cuius beneficio tam in gratus inuentus ſū? Que vero ma ior poterat eſſe conſolatio: ꝙͣ ui dul ri vocabulo. in nonime cōſolatorioꝰ Propterea et ipſe dicit quia non ve rit vt iudicet mūdum: ſed vt ſalue tur mūdus per ipſū. Iam conſidēter accēdo⁊iam ſupplico fidugaliter. Quid enum timea. quādo ſaluator penit in domū mcam? Ei ſoli perca iu. donatum erit quitquid indulſei̓t ille: vtiqꝫ erum licet eī qd̓ dult face re. Deus qui iuſtificat: quis eſt qui condempnat? Sūt qͥd acculabit ad uerſus electos dei? Propterea gau dyete nos oportet ꝙ ui terra vert?; nunc ad indulgentiā facilis crit De niqꝫ ꝑuulus eſt: leuiter placari po teſt Quis emī neſciat. qͥs puer faat le donat? Ege ſi non fuerit nobis pro minuimio; poſſumus reconciliari pro minimo. Pro minimo īquam na ſine penitentia: ſꝫ quis minimū quiddā ſit ipſa nrā pnīa. Pciuperes ſumus. parū date poſſumus; attamē reconciliori poſſumꝰ ꝓ ꝑno illo ſi vo lumus. Totū qd̓ dare poſſū miſeꝝ corpꝰ iſtud ē: illud ſi dedero ſatigē Di quominꝰ: addo corpꝰ ip̄iꝰ Na iſtud de meo eſt; ⁊ meū ē Patuulꝰ enim natꝰ eſt nob̓: ⁊ filiꝰ datus eſt nobie De te dn̄e ſuppleo: qd̓ minꝰ habeo in me. O duloiſſima recōalio tio⁊ o ſatiſfactio ſuauiſſima O vere re conciliatio facilis: ſꝫ ꝑutilis: ſatiſ foctio ꝑua. ſed nō ꝑrupedenda. Ete ni ꝙͣ facilis modoꝫ tā difficilis erit poſteci. Et ſicut mō nemo ē qͥ recoa liari non poſſit: ita poſt paululū ne mo qui poſſit Qm̄ ſicut benignitas appeeruit vltra oēm ſpem. vltra oēꝫ eſtimationē: ſimilē expectore poſſu mꝰ iudicij diſtricaonem Noli ergo centempnere deimiām: ſi non vis ſentire iuſticiā. ſꝫ irā. ſꝫ īdignatione. ſꝫ emulationē. ſꝫ furorē. Sne ne in furore tuo arguos me; neqꝫ in ira tua corripias mē. At eī ſcires quā ta diſtrictio veīei: tāta illā māſuetu do p̄ueīt Ex magnitudīe īdulgētie mognitudīem vltionis attēde. Im menſus ē cnī deꝰ et infinitus ī iuſti ciaꝫ ſicut ⁊ ī mīa. Multꝰ ad ignoſcē dū: multꝰ ad vlciſcēdū. Sꝫ mīa qͣ dā priora ſibi vēdicat: vt ſi volueri mꝰ. diſtrictio īuerure nō poſſit ī quē ſeiuat. Propt̓ hͦ enī benugnitatē pͥ rogauit: vt ꝑ eam recocilioti. ſeueri tatē vide amꝰ ſecuri Propte̓a voluit nō ſolū ad terras deſcēde̓. ſꝫ eciā in note ſce̓: nō ſolū neſci ſꝫ ⁊ agͦſci De niqꝫ ꝓpt̓ hac egrutionē dies iſta cele bris hēt̉; ⁊ īſignis dies apꝑitioīs ¶ Hodie eī megi eb oriēte vene rūt ortū ſolem iuſticie reqͥrētes; eū de quo legit̉. Etre vir oriens nō men illi. Hodie adorauerūt nouū

dirginis partum: ſequētes noui ſi deris ductum. Nonne I hic nobis magna eſt cōſolatio: ſicut in illo de quo locuti ſumꝰ apoſtoli verbo? Il le dixit deū: iſti nō voce. ſꝫ opere di cunt. Quid facitꝭ o magi. quid fa utis? Iactentē ꝑucrū adoratis ī tu gurio vili: in vilibꝰ pannis? Ergo ne deꝰ iſte eſt? Deꝰ certe in templo ſancto ſuo. deꝰ in celo ſedes eius: et vos eū queritꝭ in vili ſtabulo. ī mo tris gremio; Quid facitꝭ ꝙ ⁊ aurū offertis: ergo ne tex eſt ipſe? Et v bi aulo regia. vbi thronꝰ. vbi curie regalis frequētia? Nunqͥd aula eſt ſtabulū. thronus preſepiū: curie re galis frequentia/ ioſeph ⁊ mario? Qūo inſipiētes facii ſunt viri ſapiē tes. vt aidorent ꝑuulū deſpicabilē. tam ſuō etate ꝙͣ pauꝑtate ſuorum; Inſipiētes facti ſunt vt fierēt ſapien tes: et predocuit eos ſpūs. qd̓ poſte a p̄dicauit aplus: qui vult eſſe ſa piens. ſtultꝰ fiat vt ſit ſapiēs Qui a enim ꝑ ſapientiā mūdus in ſapi entia ſua deum cognoſcere nō pote rat? placuit deo ꝑ ſtulticiā predicati onis ſaluos facere ccedentes Nōne timēdū erat fratres; ne ſcā dalizerētur viri iſti. ⁊ illuſos ſe crede rent: cū tanta indigno viderēt? A regiai ciuitate vbi regē querēdū con iectabantur: ad bethlee villam per uuloni dirigūtur. Ingrediuntur ſta bulū: inueniūt inuolutū panius in fantulū Nō illis ſordet ſtabulum: non pānis offendūtur. nō ſcandali ſantur lacientꝭ infantia. procidūt. penerātur vt regem; adorat vt deū Sed ꝓfecto qꝛ illos adduxit. ipſe et inſtruxit. I qui per ſtellam forio ā̄monuit; ipſe in occuldo cordo edo cuit. Hec ergo dn̄i decloratio cleri ficauit hūc diem? I magorū deuo ta veneratio/ deuotā fecit ⁊ venero bilem ¶ ¶ Nec ſolo hec apporitio. ſꝫ altera quedā ſicut a pr̄ibꝰ noſtris accepimꝰ celebratur. q̄ et ſi longo poſt tꝑe: tamen facta credit̉ hoc ip ſo die. Cū enim iā triginta annoe exegiſſꝫ in carne. qui ſcd̓m diuinita tem idē ipſe eſt et āni eius nō defici ent; inter populares turbas ad bap tiſmū iohānis aduenit Berūt tāꝙͣ vnꝰ ē populo; qui ſolꝰ erat ſine pec cato. Quis tunc crederet filiū dei quis putaret dn̄m inoieſtatꝭ? Bal de quidē humiliarꝭ dn̄e. nims ab ſconderis: ſꝫ iohānem latere nō po teris Nōne ipſe eſt qui ꝑ maternū pterū te nondū natum. nōdum no tus agnouit? None ipſe eſt qui ꝑ vtriuſꝫ materni vteri pai̓etes te eg nouit; et qꝛ verbis camare non po tuit. ſaltē matrem ſuā motu exulta tionis edocuit Nūc autem quidꝰ Vidit eū iohānes ait euāgeliſta ve nientē ad ſe: et ait Ecce agnꝰ dei qui tollit peccata mūdi En ipſe qui purgationē faciet delictoꝝ Ecce ſen tinā nr̄am purgaturꝰ aduenit: ⁊ ta mē poſt hͦ teſtimoniū baptiſari vult a ioh̓e Tremuit ille Quid mirū? Quid īquā mirū ſi tremuit hō. nec audet attīgere ſanctū dei verticē: ca put adorādū angelis. reuerendū po teſtatibꝰ. tremēdū prīcipatibꝰ? Gaptizari vis dn̄e iheſu? Ut quid enim: aut quid tibi opus fuit bap tiſmate. Nunquid ſano opus eſt

medicina: aut mūdatione mundor Vn̄ tibi pcc̄m: vt baptiſma ſit ne ceſſariū. Nūqͥd a pr̄e. At prēꝫ qͥdē habes deū: ⁊ equal̓ illi deꝰ de deo es lumē de lumine. Nam in deū pec catum cadere nō poſſe quis neſciat? Atut vero de mrē? Nā ⁊ intēm ho bes ſed ꝟgo eſt. Qd̓ gͦ pcc̄m ex ea trahere potuiſti. que te ſn̄ iniquita te cōcepit. et ſalua integritate pepe rit? Quam maculam hr̄e poteſt ag nus ſine macula? Ego inqͥt ioh̓es a te de beo baptizari; ⁊ tu venis ad meꝰ Magna vtriuſꝫ humiliatio: ſꝫ nulla cōparatio Quo enī nō huīlio retur hō⁊corā huīli deo? Dine mo do inquit dn̄s: ſic enī decet nog im plere oēm iuſticiā. Acquicuit ioh̓es ⁊ obediuit; et baptiſauit agnū dei et aquas lauit. Nos abluti ſumus nō ille; quis nobis louandis aque cognoſcuntur ablute ¶ Sꝫ fortaſ ſis minꝰ credis ioh̓is teſtimonio qꝛ ⁊ ipſe homo eſt. ⁊ potes hobere ſuſpectū. cognatus eiꝰ eſt cui perhi bet teſtimoniū Ecce teſtimoniū me ius iohāne: teſtimoniū adueniētis colūbe Nec incōgrue ad indicandū agnū venit colūba: qꝛ nichil meliꝰ agno cōuenit ꝙͣ colūba. Quod ag uus in aīalibus: hoc colūba in qui bus eſt Sūma vtriuſqꝫ innorētia? ſūma māſuetudo. ſūma ſimplicitas. Quid erum ſic alienū ab oī malici a. ſicut agnus ⁊ columba? Nocere cuiꝙͣ neſciunt: ledere. nō noueruūt. ¶ Sꝫ ne fortuitu caſu id eueniſſe cauſeris: ecce teſtimoniū dei patris Ecce deus inaieſtatis intonuit; et dominꝰ ſuper aquas multas. ¶ Et vox prīs audita eſt Hie eſt fili us meꝰ dilcus; in quo michi bene cōplacui. Vere enim hic eſt ui quo nō eſt qd̓ prī diſpliceat: qd̓ oculos maieſtatis eiꝰ offendat. Vn̄ ⁊ ipſe ait. Qm̄ que pl̓ucta ſūt ei: facio ſē per ¶ Ipſum inquit audite Ecce dn̄e iheſu: vel iam nunc loquere. Quouſꝫ ſiles? quouſꝫ diſſimulas. Diu tacuiſti ⁊ valde diu: vel iā nūc loquēdi licētiani habes a patre I Ꝙ diu dei virtus et dei ſapiētia/ q̄ ſi infirmꝰ aliqͥs/ ⁊ inſipiens quis. lates ī populo? Ꝙͣ diu nobilis rex ⁊ rex celi. fabri filiū te paterꝭ oppel lori ꝑit̓ et putari? Etenī lucas eua geliſta teſtatur; quoniā adhuc filiꝰ loſeph putabatur. O humilitas vir tus xp̄i: quantū cōfundis ſuperbia mee vanitatis Paꝝ aliquid ſcio vel magis ſcire muchi videor. ⁊ iā ſilere nō poſſū. impudenter me ⁊ īprudēt̓ ingeres Iontans. ꝓmptulus ad loquēdū̄. velox ad docendū. tardus ad audiendū. ⁊ xp̄s cū tāto tꝑe ſi lebat. cum ſeipſū abſcōdebat: nūqͥd incinē gl̓um mētuebat; Quid time ret ab inani gloria. qui eſt vera glo ria patris? Vtiqꝫ timebat ſed non ſibi. Nobis timebat ab illa: quibꝰ nouerat eſſe timendum. Nobis tacebat; nos inſtruebat. Tacebat ore: ſed inſtruebat opere. Et quod poſtea docuit verbo: iam clamabat exemplo: diſcite a me quia mitis ſum ⁊ humilis corde. Nam de in fantia domini parum aliquid audi o. extunc iam vſqꝫ ad hunc tri ceſimum annum ruichil inuēnuo. Nunc vero iam latere non poteſt:

qui tam manifeſte demonſtratur a patre. Nam in prima opparitioē cū virgine matre voluit apporere; ꝙ ve recundis quedā in virginitate ſigni ficaretur ¶ Tercia quoqꝫ appo ritio eiꝰ in euāgelio inuenitur. ⁊ hec nichilominꝰ hodie celebratur Inui tatus enī ad nuptias dn̄s. vino de ficiente compaſſus eoꝝ verecūdie aquā mutauit in vinū. Hoc eciam ſicut ait euāgeliſta: ſignoꝝ eius fu it iniciū. Itaqꝫ in prima apparitione homo verus innotuit: vbi inter vbe ra matris infans apparuit. In ſecū du vero verū eſſe dei filiū patris indi cat teſtimoniū. In tercia vero verus eſſe deus monſtratur; ad cuiꝰ impe rium natura mutatur Tot teſtimo nijs hodie ꝯfirmatur fides nrā: tot indicijs roboratur ſpec nrā: tot in centiuis inflāmatur caritas nrā ¶ Sermo ſecūdus de epyphanio tominū. t Fes apparitiones domini le Igimus: vno quidē die. ſed nō vno temꝑe factas. Et quidē mirabi lis ſecunda. mirabilior tercia; ſed pͥ ma apparitio mirobilius ā̄miranda. Micabilis aquorū mutatio: mirabi lis iohānis ⁊ columbe pariter ac pa terne vocis atteſtatio; ſꝫ illud miro bile magis. ꝙ agnitus eſt a mogis Nam ꝙ deū agnoſcāt indicat ado ratio: eciam indicat thuris oblatio Nec ſolū deū. ſꝫ ⁊ regē agnoſcūt: qd̓ deſignat̉ in auro Et in hijs nō latet eos magnū pietatis ſacramē tū: vn̄ et in mirra indicat moriturū ¶ Adorāt magi ⁊ offerūt mune ca: adhuc ſugenti matris vbera. Sꝫ vbi eſt o mogi. vbi eſt purpu ra regis huiꝰ? Nūquid viles pani iſti: quibꝰ eſt inuolutus? Si rex eſt. dyadema eius vbi eſt. Sed vos eū pere videtis in dyademate quo coro nauit eū mater ſua. in ſacco morta litatis: de quo reſurgens ait Quio conſcidiſti ſaccum meum: ⁊ circūde diſti me leticiā ¶ ¶ Egredinum fi lic ſyon; et videte regem ſalomonē ī dyademote quo coronauit eū ma ter ſua Egredimnumi virtutes angeli cer incole ciuitatis ſuꝑne. Ecce rex peſter. ſed in corona nra; in dyade mate quo coronauit eū moter ſue. Sed hijs delicijs vſqꝫ modo caruiſ tis: hanc hactenꝰ dulcedinem non guſtaſtis. Habetis ſublimitatē eiꝰꝫ ed humilitatē antea nō vidiſtis E gredimini igitur. ⁊ videte regem ſa lomonē in dyademate quo corone uit eū mater ſua. Berūptamen nō eſt opꝰ illis nrā exhortatione: qm̄ ip̄i ſunt qui deſiderant in illū proſpi cere. Illis enī quāto ſublimitas no rior: tanto huīlitas p̄cioſior. ⁊ amo bilior eſt Vnde licet nobis meior ſit cauſa leticie. nobis cnī natus eſt. ⁊ nobis datus eſt: tamen ip̄i nos p̄ ueniūt. ip̄i nos exhortōtur Probat hoc angelꝰ qui gaudiū magnū euā gelizat paſtoribꝰ: ⁊ cū eo facta eſt multitudo celeſtis exercitꝰ ¶ Vob̓ ergo dicimꝰ filie ſyō. aīe ſeculares. debiles. delicate. filie nō filij. ī qͥbꝰ nichil eſt fortitudinis: nichil virilis animi. Egredimini filie ſyon. Egre dimini de ſenſu carnis ad intellee tum mentis: de ſeruitute carnalis ⁊cupiſcentie. ad libertatem ſpūalis

intelligentie. Egredimini de terra peſtra. et de cognatiōe vr̄a. I de do mo patris veſtri; ⁊ vidēte rege ſalo monem: alioquin nō erit vobis tu tum videre eū eccleſiaſtē Idē eī qui ſalomo ideſt paciſitꝰ in exilio eſt. ec cleſiaſtes id eſt cōcionator erit in iu dicio: erit ydide id eſt dilectus dn̄i in regno? ī exilio mōſuētus ⁊ amā bilis. in iudicio iuſtꝰ ⁊ terribilis: in regno glorioſus ⁊ amirabilis E gredimini igitur ⁊ vidēte regē ſalo monem in dyademōte quo corona uit eū mater ſua Nā vbiqꝫ rex eſt. Aicet enim regnū eius nō ſit de hoc mūdo: tamen rex eſt etiā in hoc mu do Interrogatꝰ ſiquidē ergo rex es tuꝫ ego inquit in hoc natꝰ ſum. ⁊ in hoc veni ī hūc mūdū. Hic ergo ret tor eſt moꝝ. in iudicio diſcretor me ritorū: in regno diſtributor p̄moꝝ ¶¶ Egredimini ꝓinde filie ſyon et vidēte cū ī dyademate quo coro nauit eū mēter ſua. in corona pau ꝑtatis noſtre: ⁊ coronā miſerie nrē Siquidē coronatꝰ eſt ⁊ a nouerca ſua corona ſpica. corons miſei̓e. coronādꝰ a familis ſua corona iuſ ticie: quādo exibūt āgeli ⁊ tollēt de regno ciꝰ oīa ſcādala. qn̄ veniet ad iudiciū cū ſenioribꝰ ppl̓i̓ ſui: cū pug nobit ꝓ eo orbis terre ꝯtra infenſa tos. Coronat eū ⁊ pr corona gle̓; ſicut ait psᵗª. Gl̓r̓ ⁊ honorē coro naſti cū ¶ Vidēte eū filie ſyō ī dy ademcte quo corona:ūr eū mr̄ ſua ſuſcipite corona ꝑuuli ꝓpter vos re gis pr̄i: et vna cū magis humilita tem ipſiꝰ adorate: quorū fi dei deuo tio vob̓ hodie ꝓponitur ī exēplum. Qui enim cōꝑabimꝰ ⁊ cui ſimules eſtimabimꝰ viros iſlos? Si lotro nis fidem. ſi cēturionis cōfeſſionem cōſidero. in eo ſuꝑ excellere vidētur viri iſti. ꝙ iam tūc miracula multa fecerat. iam tūc p̄dicatus mults. a multis fuerat ⁊ adoratꝰ. Attamen cōſideremꝰ quid dixert illi Clamā bat latro de cruce: dn̄e memēto mei dū veneris in regnū tuū. Ergo ne per ſuppliciū ille vadit ad regnum. Quis īdicauit tibi qm̄ oporteat pa ti xp̄m. I ſic ītrare in glum ſuamꝰ Tu quoqꝫ ceturio vnde eū noſti? Vidēs ꝙ ſic dlamās expiraſſꝫꝫ vere inquit hic homo filiꝰ dei erat Hira res. et on amiratiōe digna. Prop terea vos rogo ītuimni ⁊ vidēte ꝙ occulta ſit fides. ꝙͣ linceos oculos habeat diligētius cōſiderate. Cog noſcite dei filiū lactentē: cognoſcite ligno pedentē: cognoſcite morientē Siqͥdē latro in patibulo. magi ī ſta bulo agnoſcūt. ille dauis īfixū: iſti panuis īuolutū Cēturio vo̓ vitā eg nouit ī morte: iſti dei ꝟtutē ī teneri corꝑis īfirmitate Ille ſūmū ſp̄m in expiratiōe: iſti dei verbū in inſātici cognoue̓. Siqͥdē quitijd illi ſermo nibꝰ⁊ iſti muneribꝰ cōfitent̉. Iatro rege. cēturio dei filiū ſimul ⁊ hoīem ꝓnūciat: I hͦ tria inegorū indicāt munera; niſi ꝙ ī thute nō tam dei filiū mōſtraue̓ ꝙ deū ¶ Obſecra mus gͦ km̄i. ꝓſit nob̓ tāta caritas quā nob̓ deꝰmaieſtatꝭ exhibiūt̉: tō ta huīlitas quā ſuſcepit; tata beneg nitas/ q̄ nobis ꝑ xp̄i humilitatem appcituit. Agamꝰ gracias redemp tori et medicitori noſtro: per quem

nobis vel innotuit tam bona erga nos volūtas dei pr̄is. Siquidē ta lem iam nouimꝰ eius aīm: vt non immerito dicamꝰ Sic currimꝰ non quaſi in incertū Profecto enim tale eſt cor dei patris erga nos; quale nobis expreſſit. qui de corde eius proceſſit. ¶ Sermo terciꝰ de triplici appori tionē dn̄i in epyphatus Eceſſariū nobis videtur frēs ſcd̓m ceterarū ſolempnitatum conſuetudine: eciā ſolempnitatꝭ ho dierne vobis exponere rationē. In terdū enim cōtra vicia loquimur? et genus iſtud ſermonis ꝑutile: ſed diebꝰ ceteris videtur oportunius cō uenire Feſtiuis aūt ⁊ maxime in p̄ cipius ſolēpnitatibꝰ magꝭ circa eo que ſolēpnitatis ſunt īmorandū vi det̉: vt pariter ⁊ erudiotur animꝰ. et excitetur affectus Qūo enim cele bratis quod neſcitꝭ. aut quomodo ſcitis/ niſi annūcietur vobis? Prop terea non ſit moleſtū hijs qui ſunt in lege periti: ſi parū doctis morem gerimus. vt exigit ratio caritatis. Credo enī ne ipſos quidē ſuis epu lis eſſe fraudabos: ſi minꝰ eruditis tanꝙͣ popularibꝰ turbis/ groſſiores prius appoſuerint cibos. Ita vero apponēt. ſi fraterne caritatꝭ intuitu placuernnt eis q̄ neceſſaria ſunt nō ſatis ītelligentibꝰ: ⁊ ſi fortaſſe ſibi minus videātur neceſſaria. Sic au tem fragmēta poſtmodū recolligēt ſibiipſis. ſi diligētius recogitantes ſubtiliorā q̄qꝫ tanꝙͣ mūda aīmalio raiminauerint: q̄ parū intelligibiles animos pre ſubtilitate effugerint ¶ Solempnitas ergo hodierni dici. ab cippariciōe nomen accepit. Epyphatua qͥppe apparitio eſt Ho die ergo oppertio dn̄i celebratur; nō tantū vna ſꝫ trina; ſicut a patri bus nr̄is accepimꝰ Hodie enim pauiulꝰ rex noſter pautꝭ a natiuita te diebus trāſciētis: ſtella declorāte primitijs gētiū apperuit¶ Hodie quoqꝫ cū iam triginta ferme in diſ penſatiōe carnis egiſ ſꝫ ānos. qͥ ſcd̓ꝫ diuinitatē idēipſe eſt. ⁊ ani eius nō deficiūt tuiter populaires turbas ab ſconditꝰ/ ad iordanē baptizādus ad uenit: ſꝫ dei prīs teſtimoīo īnotuit ¶ Hodie nichilominꝰ cū diſcipu lis ſuis vocatꝰ ad nuptias: deficiē te vino/ ſigno amirabili ſue potētie aquos in pina mutauit. Sꝫ delec tat ea que in infātia ſaluatorꝭ facta eſt appuritionē diligētius intueri. quoniā ⁊ dulciſſima eſt: ⁊ ſpetiali us noſcit̉ hodie celebrari ¶ Ho die ergo ſicut audiuimꝰ in euāgeli ca lectione: ineigi iheroſolimā vene runt ab oriēte. Merito ſane ab oriē te veniūt. qui ſolis iuſticie nouū no bis ortū amnūciantqui letꝭ rumo ribus totū mundū illuminant: qui ſeculum vniuerſum illuſtrāt. niſi ꝙ infelix iudea quis lucem oderat. ad fulgorem noue claritatꝭ obtenebra tur? I caligates oculi eius/ choruſ fate radio ſolis eterni multo mogꝭ excecatur. Beniētes ergo ab orien te magi quid dixer̄t audicimus Vbi eſt qͥ natꝰ eſt rex iudeoꝝ? Ꝙ certa fides: et nichil penitus heſt tans. Nō querunt vtrū natus ſit:

ſed fiducialiter loquūtur. ⁊ interro gant ſn̄ dubitatiōe. vbi ſit qui na tus eſt rex. Porro audito nomīs re gis. rex herodes ſucceſſorem ſuſpica tus expauit. Nec mirū ſi curbatur herodes. ſꝫ ꝙ iheruſalē ciuitas dei ꝙ viſio pacis cū herode turbatur. quis non miretur? Vidēte frcitres quātū noceat iniqua poteſtas: qūo caput impiū ſubiectos quoqꝫ ſue cō formet impietati Miſera plone ciui tas. in qua regnat herodes. quoni am herodiane ſine dubio ꝑticeps erit malicie: ad noue ſalutꝭ ortum herodione turbatione mouebitur. Cōfido ego in dn̄o ꝙ inter nos mi uime regnabit⁊ eciam ſi adeſſe cō tingat: qd̓ et ipſum auertat deus Nam et herodiana mulicio et babi lonica crudelitas eſt: noſcentē vel le extinguere religionem ⁊ allidere ꝑuulos iſrahel. Si quid enī ad ſa lutē pertinēs. ſi quid religiōis orit̉ quicūqꝫ reſiſtit. quicūqꝫ repugnat. plane cū egypcijs ꝑuulos iſtaheli tici gernunis necare conat̉: ymmo rum herode naſcētē perſequitur ſal uatorē. Sed iam inchoatam ꝓſeqͣ mur hyſtoriā. Credo ſi quis ſibi cō feius eſt huius tei? ſtudioſius caue bit de ceteo̓ et heb̓dicinū execrabit̉ aīm ne ſimilē exitū ſortiat̉ ¶ Et go querentibꝰ megis regem iudeo rum. I ſciſcitante ⁊ ſcribis herode. dominice natiuitatꝭ locum: illi iux ta ꝓph̓am nomen ciuitutis edicūt Cūqꝫ receſſiſſent magi ⁊ reliqͥſſent iudeos: ecce ſtella quā viderāt in o riēte. qͥncedebat eos Hic monifeſte datur intelligi i. qm̄ humanū flagitō tes conſiliū. diuinū cimiſerunt duta tum: ⁊ ꝯuerſos ad terrenū documē tum. ſignū celeſte deſeruit. Vn̄ ⁊ re licio herode: ꝯtinuo gauiſi ſūt gau dio mogno valde. Stella enim an̄ cedebat eos: vſqꝫ dū veniēs ſtaret ſupra/ vbi erat puer. ¶ Et intrā tes domū inuenerūt pueꝝ cū mari a matre eis? et procidentes adora uerunt eū. Vnde vobis hoc o alie uigene? Neqꝫ enum inuenimꝰ tan tam fidem in iſtahel. Sic vos non offēdit vilis habitatio ſtabuli? nō pauperes cune preſepij? Non vos pauperis mutris preſentia: nō vos lactentis infantia ſcandolizat? Vi Deniqꝫ aꝑtis theſauris ſuis ait e uāgeliſta; obtulerūt ei munec̓i. auꝝ thus. I mirrā. Si ſolū obtuliſſent auꝝ. videri fortaſſe poterāt pauꝑta ti matris voluiſſe cōſulere: vt habe ret nimirum vnde patuulum poſſet filiū educare. Nunc aūt offerentes parit̓ aurū thus ⁊ mirram: ſine du bio ſꝑitalis oblatiōis genꝰ īſinuāt Auꝝ enī inter diuicias ſeculi videt̉ excellere? qd̓ ꝑ eiꝰ grām oēs nos de uote obtulimꝰ ſaluaitori: cū pro eiꝰ nomine ex integro dereliqͥmꝰ ſb̓aꝫ huiꝰ mūdi ¶ Iā vero nece eſt. vt qui perfecte terrena cōtēpſimꝰ: fla granti deſiderio celeſtia reqͥramus. Sic enim offerimꝰ et thurꝭ odora mentū: quo nimiꝝ vt in apocalipſi beati iohānis legitur ſignātur or̄o nes ſanctoꝝ Vn̄ et ꝓpheta in pſal mo Dirigatur inquit oratio mea ſicut incenſū in cōſpectu tuo. Sic et in loco legis alio: quic celos pene trat oratio iuſti. Oratio inquā nō

cuiuſlibet. ſed iuſti. Nam qui auer tit autem ſuam ne audeat legem; oratio eius erit execrabilis. ¶ Bor ro ſi iuſtus eſſe volueris ⁊ nō auer tere aurem tuam a mandatis domi ni. ne quertat et ipſe ſua a precibꝰ tuis. neceſſe eſt vt non ſolum pre ſens ſeculum contempnas: ſed et carnem ipſam caſtiges et ſubicias ſeruituti. Nam qui dixit. niſi quis renūciauerit omnibus que poſſidet. non poteſt meus eſſe diſcipulus Et alibi. Si vis perfectus eſſe. vade ⁊ vende omnia que habes ⁊ da pau peribus. ⁊ venū ſequere me; idem ipſe in alio loco ait. Qui dult veni re poſt meꝫ abneget ſemetipſum. et toLat crucem ſuam ⁊ſequātur me Quod exponens apoſtolus. quicū qꝫ inquit ſunt xpriſti. carnem ſuum crucifixerunt cū vitijs ⁊ concupiſcen tijs. Duas igitur alas habeat orti tio noſtra. contemptū mundi. et af flictionem carnis: nec dubiū quin celos penetret. ⁊ dirigatur ſicut in cenſum in conſpectu dei. Erit enim gratum ſacrificiū ⁊ acceptabilis ob latio noſtra; in qua cū auro ⁊ thure fuerit eciā nurra. Que licet amora ſit. tamen perutilis eſt: ⁊ conſeruat corpus quod mortuum eſt propter peccatū. ne defluens in viciū putre ficit. Hec breuiter ꝓ mutando mā goꝝ oblatione ſint dicta ¶ Cete rum quoniā apparitionē hanc eſſe diximus: quid in ea apporeat. dig num eſt vt queramus. Vtiqꝫ ſcd̓m verba apoſtoli. apparuit benignitas ⁊ humanitas ſalucitoris noſtri dei. ¶ Ecce enī in cuagelica lectiōe au diuimus. quoniā intrantes domū magi. īuenerūt puerū cū maria mo tte eius In infantili corpore qd̓ bir gineo mater fouebat in gremuo. qͥd nſi veritas ſuſcepte carnis opparu it? Quid in eo ꝙ paruulus cū ma tre īuenitur. niſi verus homo ⁊ ve rus filiꝰ hoīs decleratur? Iam vero ⁊ in ſecūda apparitionē: vide ſi non manifeſte vocis paterne teſtimonio dei filiꝰ approbatur. Celi namqꝫ a perti ſūt ſuper eum. I deſcendit ſpi ritus ſanctus corporali ſpecie ſicut volūba in illū: ⁊ vox patris audita eſt. hic eſt filius ieus dilectꝰ in quo michi bene complacui. Satis equi dem mauifeſtū eſt ex hocipſo. ſatis cuidens ⁊ indubitabile. quoniā dei filiū neceſſe eſt eſſe deū. nam et fili os hoīm hoīes: ⁊ ipſorū quoqꝫ fe tus animaliū ex codē cū eis genere eſſe nemo eſt qui dubitet. ¶ Verū tamen vt nullus ſacriligo errori re inaueat locus. qui in prima oppari tione/ verus homo ⁊ filius hoīs de deratur: in ſecūda verus rūchilomi nus dei filius. in tercia iam verus de us ⁊ auctor nature probatur; ad cu ius nutū notura mutatur. Nos er o go dilectiſſimi xpriſtū iheſū diliga mus vt verum hominē ⁊ fratrē noſ trum. honoremus vt dei filiū: ado remꝰ vt deū. Secure credamꝰ in cū. ſecure credamꝰ ei nomētipſos fratres mei. cui nec poteſtas deeſt ſaluādi nos/ cū ſit deꝰ verꝰ et dei filiꝰ; nec bona volūtas deeſt/ cū ſit tāꝙͣ vnꝰ ex nobis/ verus homo et filiꝰ homi nis. Quomō namqꝫ nobis erit in exozabilis: propter quos factus eſt

ſimilis nobis paſſibilis? ¶ Iam ſi deſideratꝭ ſuꝑ hijs apparitioribꝰ aliqͥd ad edificationē moꝝ audire? iſtud attēdite ꝙ primū omniū xp̄s appae̓at puer cū virgine matre: vt ſiplicitatē ⁊ verecūdiā ante oīai q̄rē da nob̓ docect eſſe Nā ⁊ puerꝭ ſim plicitas naturalis: ⁊ cognata ꝟgi nibus verecūdici eſt. Oībꝰ ergo no bis in cōuerſioīs īicio. nulla magꝭ virtus eſt neceſſariā: ꝙͣ ſimplicitas humilis. I grauitas verecunda In ſcd̓a vero oppai̓tiōe venit ſaluo tor ad aqͣs baptiſmi: non quidē lo uandꝰ: ſꝫ megis a pr̄e teſtimoniū accepturus Hec ſūt lacrime deuoti onis ī quibus nō indulgentia pcc̄o rum. ſꝫ beneplacitū queritur dei pa tris: cū deſcendit in nos ſp̄s adop tionio filiorū/ teſtimoniū perhibēs ſpiritui noſtro ꝙ ſumus ſilij dei: vt mellifluā de celo vorē videamur au dite: quia vere deꝰ pater in nobis cō placet ſibi. Nec parum diſtat inter has lacrimas deuotioīs ⁊ etatꝭ vti qꝫ iam virilis: atqꝫ eas quas pͥme uo etas infātie vagitꝰ emiſit. lacri mas vtiqꝫ penitētie et cōfuſionis. ¶ Verūtamen lōge amplius vtriſꝫ p̄cellūt alie quedā lacrime: quibꝰ et infūditur ſapor vini. Illas eī lacri mas vere in dinū mutari dixerim. q̄ fraterne cōpaſſioīs affectu ex fer uore prodeūt caritatꝭ: pro qua ad horam tuiipſiꝰ īmemor eſſe ſobria quadā ebrietate videris. ¶ Sermo in octaua epyphanie de circunciſione ⁊ baptiſmo et tripli e luſtuias . Opulo dure cetuicis cultel lus erat neceſſatiꝰ. ⁊ lapi deis cordibꝰ merito cultri lapidei debebātur: qualibꝰ a iheſu naue facta circūciſio memorat̉ Noſ ter aūt iheſus tanꝙͣ agnus mōſue tus omnē abſtulit auſteritatē. Do mine agnus es; cū lana et lacte ve niens. aufer a me obſecro cultellū iſtum. Durū enim videtur ⁊ crude le: paruulo recens nato. cultrū lopi deum adhibe̓. Sic agit miſericors duriciā duris cōgruam ſeruis. filijs cōmutau erit in mōſueudinem: vt iubiginē peccati originalis quā vix cultellus eradere poterat: ex hoc iō cū vnctione gracie facile lauet aqua ¶ Nichil ergo mirū ſi pro diuer ſitate temporum mutata ſunt ſacra menta vt daretur vtriſꝫ quod eis cō gruū erat Ipſe vero xp̄s vtrūqꝫ ſuſ cepit. vt tanꝙͣ lapis agularis vtri qꝫ parieti cohereret. ac ſi duarū ca prta corrigiarū conſuendo connecte ret; ſicut ⁊ paſcha figuratū ip̄ē oom pleuit. et veru protinus inchoauit. Sed ⁊ propterea voluit circuncidi. vt oſtenderet auctorem ſe eſſe vete ris legis/ ſicut et euāgelij: quonā qui ꝑ ſemetipſū ait. niſi qͥs renatus fuerit ex aqua ⁊ ſpū ſancto/ ⁊ credi derit. ipſe idem ꝑ ſeruū ſuum prius dixerat. ōnis anima cuiꝰ prepucij caro circunciſa nō fuerit: peribit de populo ſuo Ꝙ ſi ſolū baptiſma ſuſ cepiſſꝫ: videri poterat refugiſſe circū ciſionē tꝙͣ nichil ad ſe ꝑtinentē Si vero circucideretur ⁊ non baptizare tur? quādo michi perſuaderi poſſet baptizari/ circūciſione relicta? Nunc

itaqꝫ poſt circūciſionē baptiſma ſuſci piens; illud michi tenendum tradi dit. quod vl timo loco ſuſcepit. De niqꝫ coītatis amator ⁊ comēdator. qui habitare facit vnius moris in domo: quomodo cōmunitatē deſere ret/ A alios ſcandalizaret? Sic̄ enī ſcandalizaretur videntes eū non cir cūcidi; ſicut hodie ſcandalizaretur eccleſia. ſi infantē videret non bap tizari. Non ſolū coītatis ꝟ vnitatꝭ bonū cōmendare. ſed humilitatē vo luit exhibere: vt ligaturā vulnerū ſuſciperet. qui ſolus erat abſꝫ pulne re. Huic enī dicit apl̓u̓s. Miſit deꝰ filiū ſuū in mūdū. factū ex mulie re: factū ſub lege. Berū ne qͥs for te diceret. ꝙ circāciſus eſt parētes fe cerunt. paruulus enī erat: iam trigī ta annorū ad baptiſmū ipſe perrex it Inclinatur ſub baptiſte manibus caput tremendū poteſtatibus; prin cipatibus adorandū. Quid mirū ſi baptiſta contremuit? Quis vel ip̄a cogitatione non contremiſcit? O qͣ altu erit in iudicio caput. quod mō do ſic inclinatur; ⁊ vertex qui modo tam huīlis videtur ꝙͣ ſublimis ⁊ ex celſus tūc apporebit ¶ Sine inqͥt modo: ſic enī decet nos implere om ne iuſticiā Siquidē qui in plenitudi ne temporis vert. ⁊ in quo habitat omnis plenitudo diuinitatis corpo raliter: nuchil nouit niſi plenū. Nō et legem non venit ſoluere: ſed im plete. Eſt autē iuſticia quedā ſtric ta ⁊ anguſta valde: ita vt ꝙͣ cito pe dem v̓teris in peccati fouea cados: nec preponere ſe equali/ nec equore prepoſito. Huius diffinitio eſt: red dere cuiqꝫ quod ſuū eſt. Altera lo tior ē. et amplior iuſticia? nec equo te ſe pari. nec inferiori prepone̓. Si cut enī grandis I grauis ſuperbia eſt p̄ferri ſe equali. aut equare pre lato: ita magne huīlitatis eſt. infe riorē ſe exhibere equali. aut equalē inferiori/ Maxime ⁊ plena iuſticio eſt: inferiorē exhiberi eciā ipſi inferio ri. Sicut enim ſumma ⁊ intolerabi lis ſuperbia eſt: ſuperiori ſe prepone re: ita inferiori ſubdere ſūma ⁊ ple na iuſticia eſt. Ꝙ iohānes ait. ego a te debeo baptizari/ de prima fuit: quia ſuperiori ſe ſubdidit. Qd̓ autē xpriſtus fecit. de plena iuſticia fecit: ſiquidē ille ſeruuli ſui ſe monibus in dinauit. Videat nunc quiſqꝫ quem imitetur: hunc an eū qui extollitur ſuper om̄e quod creditur deus aut colitur ¶ Studeamus I nos ob ſecro ſtatres: ad implere omnē iuſ ticiam. ipſa enim eſt viā per quam ad leticiā peruenitur. Nam leticio premiū eſt: iuſticiā vero meritū et materia. Nam de ipſa iuſticia erit leticia noſtra? qn̄ xp̄s appurebit vi ta nrā. ⁊nos cū ipſo in gloria: qm̄ ipſe eſt qͥ factus eſt nobis a deo pr̄e iuſticiā. Gcati vo̓ qͥ eciā nūc de iuſti cia letantur. ⁊ exhilcratur in conſci entijs ſuis: ſugenteomel de petra oleumqꝫ de ſaxo duriſſimo. Nunc enī videtur laboriſa iuſticio? ſꝫ veni et qn̄ in ſuauitate et iocūditate ſine oī labore deſideret̉. ⁊ habeat̉. ⁊ a met̉. et ꝑcipiat̉: qn̄ fruemur ipā iuſ ticia Ve at hijs qͥ p̄tergrediūt̉ viā qͥ relicta iuſticia. vanā et tnͣſitoriā le ticiā querūt. Cū enī de tranſitorijs

querūt let̓ciā: non poterit non trā ſire/ tranſeūtibus hijs de quibus e cat. Sicut enī lignis deficientibus igius deficit. ſic mundus tranſit ꝓ concupſcentia eius: haud dubiū qͥn leticia quoqꝫ. ¶ Dominica ſcd̓o ſecmo pͥmus be ati bernardi de euqgelica lectione: vbi continetur miraculum factū in nuptijs. N lectiōe ſā̄cti euāgelij hodie frēs audiuimus: quia dn̄s noſter iuit ad nuptias. Faciamꝰ ergo qd̓ alibi monet; ⁊ ſtudeamꝰ ſil̓e̓s fie ri hoībꝰ expectātibꝰ dn̄m ſuū qn̄ re uertat̉ a nuptijs. Nā tenēti cartu cā in agro. vendenti aliqͥd vel emēti in foro nō dicimꝰ qͥd expectes Neqꝫ enī ſile̓s ſūt expectātibꝰ Ei vo̓ que videmꝰ ſtare ante ianuā. pulſare cre brius. ſepiꝰ ad feneſtras ſuſpicere: nuichil mirū ſi dicit̉. quid expectos? Illi ergo ſunt ſil̓e̓s expectatibꝰ qui non ſurda aure audierunt: vacate et vidēte qm̄ ego ſū deus ¶ Veniet dn̄s expectātibꝰ eū in veritate: qua lis erat qui dixit Expectens exper taui dn̄m. Veniet tāꝙͣ reuertens q nuptijs inebriatꝰ vino caritatis; ⁊ īmemor iniquitatū noſtrarū. ¶ De niet non expectantibꝰ tāꝙͣ reuertēs ri nuptijs. tanꝙͣ potens crapulatus a pino/ vere ebrius et īmemor miſe rationū ſuaꝝ. Tunc enī quātū ad illos: obliuiſcetur miſeteri deus Ve niet in ira et indignatiōe: tanꝙͣ fu ribūdus. Tnunc ne in furore tuo arguas me. Hec modo non tam de preſentibus nuptijs: ꝙͣ pro terum occaſiōe dicta ſint. Iam vero ſequo mur vna tu diſcipulis ad nuptios euntē dn̄m: vt videntes qd̓ faciurꝰ eſt. pariter credemꝰ cū illis ¶ De ficēte vino dixit mēter iheſu ad eū Uinū non hobēt Compaſſa eſt enī eoꝝ verēcūdie ſicut miſericors: ſicut benigniſſima Quid de fonte pieta tis procederet nuſi pietas? Quid in quā mirū. ſi pietatē exhibent viſce ra pietatis; Nōne qui poniū in ma nu ſua tenuerit dimūdia die. reliqͣ dici ꝑte pomi ſeruabit odorē? Quā tū ergo viſcera illa virtus pietatis affecit; in quibꝰ nouē menſibus re queuit? Nā et ante mentē īpleuit ꝙͣ ventrē Et cū ꝑceſſiſſet ex vtero ab animo non receſſit. ¶ Durior fortaſſe ⁊ auſterior videri poſſet re ſponſio dn̄i. ſed nouerat ille cui lo queretur? ⁊ quis loqueretur illa nō ignorauit. Deniqꝫ vt ſcias qūo re ſponſū ipſū acceperat. aut quātū de filij benignitate p̄ſūpſei̓t: cit miniſ tris. ¶ Qd̓cūqꝫ preceperit vobis. facite. Erant autē ibi lopidee ydrie ſex poſite. Has nūc ydrias purificā dis veris iudeis/ non lrā ſed ſpiritu ncc̄e hobemꝰ opponere: vel mogis appoſitas demōſtrare. Ꝙ enī non dū ꝑuenit eccleſia ad perfectā puri ficationē. qn̄ ſibi eā xp̄us exhibebit gl̓oſā. non hobētē meculū. aut iugā aut aliqͥd huiꝰ modi. multis interī purificatiōibꝰ opus habet: quatinꝰ ſicut hobūdant pcēc. hobūdet in dulgētia. ſicut multiplicat̉ miſerio ſit ⁊ miſericordia? niſi ꝙ nō ſicut de lictū ita ⁊ donū. Gracia enim non

ſelū peccata lauat: ſꝫ merita donat ¶ Sex igit̉ ydrie poſite ſūt hijs qui poſt baptiſmū in peccata lebun tur: de hijs enī loquimur. quia de hijs ſumꝰ Exuimꝰ tunicam peterē: ſed heu prius reindiumꝰ eam Iaui mꝰ pedes noſtros; ſed peius inqui nauimꝰ eos. Sicut ergo qd̓ aliꝰ in quinauerat. lauit aliꝰ? ſic inquina tos a nobis lauari opus eſt ⁊ a nō bis Aliena lauit aqua; quos culpa inquinauerat aliena. Nec tamē ſic alienā dixerim vt negem nr̄am; ali oquin nec inquinciret Sꝫ aliena ē: quia in adā omēs neſcientes pecco iumꝰ Noſtra. quia ſi in alio. nos tamē peccauimꝰ: ⁊ nobis iuſto dei iudicio īputabatur. licet occulto De rūptamen vt iā non ſit qd̓ cauſeris o homo. contra inobedientiā ade. datur tibi obedientio xp̄i: vt ſi gratꝭ venūdatus eo. gratis eciā redimaris Si neſciens in adā periſti; neſciens viuuficeris in xp̄o. Neſciſti qn̄ ad lig nū vetitum vetus adam tetendit me nus noxias; neſciſti nichilominus quādo ī ligno ſalutifero īnoxias mō nꝰ xp̄s extendit A pͥmo homine in te manauit macula qua inquinatꝰ es: aͥ xp̄i latere qqua quā mūdatus es. Nūc iam inquinatus culpa pro pria: propria nichilominus aqua mundaberis; ab illo tamē et ꝑ illū. qui ſolus eſt faciens purgationem peccatoꝝ ¶ Prima igitur ydric pͥ ma purgatio in compuctione eſt: de qua legimus Quoniam in quacūqꝫ hora ingenueriat peccator; omniū iniqui tatum euis non recordobor. ¶ Icd̓a tera confeſſio eſt. Omīa ſiquidem in confeſſione lauātur Tercia largitio elemoſinarū. Hinc enī habes in euagelio Date elemo ſinam: ⁊ oīa munda ſunt vobis ¶ Quarta remuſſio īiuriarū? ſcd̓m qd̓ orantes dicimus Dimitte nobis de bita noſtra; ſicut ⁊ nos dimuttimus debitoribꝰ noſtris ¶ Quīta eſt af lictio corporis. Vnde Ioramus. vt niundi ꝑ abſtinentiam deo cana mius gl̓um ¶ Sexta eſt obediētia preceptoꝝ: ſicut audierunt diſcipu li. quod vtinam audire mereamur ⁊ nos. Vos mūdi eſtis: propter ſer monem quem locutus ſū vobis Ni mirum quia non erant ſicut hij qui bus dicitur: ſermo meus non capit in vobis: ſed in auditu verbi obedīe rant ei ¶ Hee ſunt ydrie ſex poſite e in purgationem noſtrā: que vacue ſunt ⁊ plene vento. ſi pro incini glo ria obſeruantur. Aqua replentur. ſi timore dei cuſtodiantur: quoriō tumnor domini fons vite Aqua timor domuni eſt: et ſi minus ſapida. ſed optime refrigerans animam noxijs deſiderijs eſtuantem. Aqua eſt que iocula inimuci ignea poſſit extin guere. Nam nec iſtud diſſonat ꝙ a qua ſemper yma petit. I timor ad yma cogitationem deducit. I in in ferioribus immoratur: atqꝫ horten da loco pauida mente colluſtrat: iux ta illud. Hadam ad portas inferi. Sed diuina virtute aqua mutatur in vinum? qn̄ ꝑfecta caritas foras mittit timorem. ¶ Dicuntur au tem lauidee ydrie. non tam prop ter duriciam: ꝙͣ propter ſtabilita tem. Capientes ſingule mētretas

binas vel ternas. Due metrete/ du plex timor. ne forte trudi in gehen nam: ne forte oib eterna vita cōtin gat excludi. Sed quia de cōtingen ti futuro ſūt iſta. et blandiri ſibi cini ma poteſt dicens; poſtꝙͣ oliꝙͣdiu in voluptatibus tuis vixeris. ages pe ritentiā. nec iſta iam cariturus. nec periturus in illa. bonū eſt adhiberi t terciū. qui vtiqꝫ ſpirituolibus nō tus eſt: eo vtilior quo de p̄ſenti eſt Timent enī qui nouerūt ſpūalem tibum; neqn̄ forte ficudētur eo. Ci bo ſiquidē forti egent: qui manum miſerūt ad fortia. Biuat de palris egipti; qui deſeruiūt in operibus lu ti et loteris. Nobis fortior cibus eſt ne ceſſarius: qm̄ nobis grādis reſtue dia. ut ambulemus in fortitudine ci bi illius. Ipē eſt panis angeloꝝ. pa nis viuus. panis votidion. Hic eſt de quo promiſſū eſt: qꝛ cētuplū ac cipicinꝰ in hoc ſeculo. Sicut enim mercenarijs et cibus cotidionnus de tur in opere. ⁊ merces ſeruatur in fi ne. ſic dn̄s vitam eternā in fine red det: ⁊ interi centuplū repromittit ⁊ exhibet. Quid ergo murū ſi timet ne ꝑdat honc gracia? qui iam conſe cutus eſt eam? Hec eſt metreta ter ria? qua ſub diſtinctiōe ſignenter po ſuit. eo ꝙ nō oīm ſit: qͥ nec omni bus centuplū eſt promiſſū. ſed ſolis qui oīa reliquerūt ¶ Sermo ſecū dus de mutatione aque in pinu N omnibus operibus dn̄i fratres: ⁊ nunus capares aīmos exterior cō ſideratio paſcit: ⁊ qui magis exerci tatos habent ſenſus. ſolidiorē intus cibū inueniūt ⁊ ſuauiorem. tanꝙͣ a dipē medullāqꝫ frumenti. Sūt enī ⁊ exteriori ſpēcie delectabilia: ⁊ in teriori virtute multo delectabiliora Quēadmodū ipē quidem exterius quoqꝫ ſpecioſus erat forma pre fili is hoīm: interius aūt tanꝙͣ candor lutis eternc. etiam ipſis ſuꝑ eminēs pultibus angelorū. Apparebat enī foris hō ſine culpa. caro ſine peccri to: agnus ſine macula. Ꝙͣ ſpecioſi pedes annūciantis patē. anūciantꝭ bona: ſed multo ſpecioſius ⁊ p̄cioſi us caput eius: qm̄ caput xp̄i deus Delectabilis oſpcūs hoīs in quem peccatū nō cadit̉: ⁊ beati oculi qͥ vi derūt: ſꝫ multo magis beati mūdo corde. qm̄ ipſi deū videbūt. Derūqꝫ rū ꝑueniſſet ad nudeū: teſtam iam licet decorā valde non reputabat o poſtolꝰ dicēs. Et ſi cognouimꝰ ali quādo inquit xpriſtū ſcd̓m carnem; ſed iam nunc non nouimus. Nimi rū quia dominꝰ ipſe predixerat Ca ro non ꝓdeſt quicꝙ: ſpiritus eſt qui viuificat Sed hec eſt ſapientia quā loquitur paulus inter perfectos: nō inter eos quibꝰ legimus ab eo dic tū. Nichil arbitratus ſum me ſcire inter vos; niſi xpriſtū ihēſum ⁊ hūc criuifixū. Totus ſuauis eſt. totus ſalubris eſt: totus delcābilis. totus deniqꝫ ſcd̓m ſpōſe votē deſiderabilis ¶ Sicut aūt in eo oſtenſū eſt: ſic ⁊ in oꝑibus eiꝰ reꝑies. Nō et ſuꝑfici es ipatꝙͣ aforis ꝯſiderata decora ē valde: ſꝫ ſi quis fregerit nurē. intꝰ īueniet quod iotudius ſit. I multo amplius delectabile Non ſic apud b patres veteris teſtamenti reperies. Nam in operibus corum decora ⁊

delectabilis ē ſignificatio miſtica ipſa tamē ſi per ſe conſiderentur. in ueniētur aliqn̄ minꝰ digna: vt ſunt facta iacob. adulteriū dauid. ⁊ mul ta ſimulio. Precioſa quidē ſunt fer culai: ſed vaſa nō adeo ſpecioſa. Et fortaſſe ꝓpterea dictū eſt. tenebro ſa aqua in nubibus ceris. qm̄ tene broſe nubes ille fuerūt Et ſubiūctū eſt de dn̄o. Pre fulgore in cōſpectu eiꝰ nubes tranſierūt. Credo iam ad uertiſtꝭ ad qͥd hec dicere velim/ Atudiſtis enī hodie micaculū foctū in nupcijs iniciū vtiqꝫ ſignoꝝ dn̄i ruiꝰ ⁊ hyſtoris ſatis eſt I āmirabil̓ et ſignificatio apliꝰ delcābilis Mogͣ nū enī diuine maieſtatis indiciū fu it. ad nutum dn̄i aquam in viuū cō uerti; ſꝫ eſt ⁊ alia multo melior mu tatio dextere excelſi. quom in iſlo p̄ figucauit. Om̄s enim nos ad ſpiri tales nuptiois vocati ſumꝰ; in qͥbꝰ vtiqꝫ ſponſus eſt xpriſtꝰ dn̄s Vnde canimus in pſalmō. Et ipſe tanꝙͣ ſponſus ꝓcedens de thalamo ſuo. Spōſa vero noſip̄i ſumꝰ ſi nō vide tur nob̓ incredibile. I omēs ſimul vna ſpōſa: I aīe ſinguloꝝ qͣſi ſin gule ſponſe Sꝫ qn̄ hec ſentire pote rit fragilitas nrā de deo ſuo. ꝙ eo affcū nos diligat. quo diligit̉ ſpon ſa a ſpōſo? Multū enī eſt hec ſpōſa ſpōſo ſuo īferior genere: inferior ſpe cie; inſerior dignitate. Attn̄ ꝓpter e thiopiſſam iſtā de longinquo filius eterni regꝭ aduenit; ⁊ vt ſibi de ſpō ſoret illam. eciaim mori pro illa nō timuit. Moyſes q̄ppe ethyopiſſam duxit vxorē: ſed non potuit ethyo piſſe mutare colorem. Epriſtus ve co quam adamauit ignobilē adhuc et fedā: glorioſam ſibi exhibuit ec tleſium. non hobentem maculam neqꝫ rugam. Surmuret aaron. murmuret et maria non nouo ſꝫ pe tus? non mater domini. ſed ſoror moyſi. Non noſtea inquam moria; illa enum ſollicita ē ſi quid forte de ſit in nupcijs. Sos autem vt dig nū eſt. murmurantibus ſacerdotibꝰ murmurante ſynogoga: toto affec tu in graciarum ectione perſamini. ¶ Vnde tibi enim o humona qni ma. vnde tibi hoc? Vnde tibi tam ineſtimabilis gracia: vt eius ſpon ſa mereoris eſſe. in quem deſiderāt angeli proſpicere? Vnde tibi hoc. vt ipſe ſit ſponſus tuus. cuius pul chritudinem ſol ⁊ lunci mirantur? ad cuius nutum vniuerſa mutan tur? Quid retribuēs domino pro eo quod retribuit tibi⁊ vt ſis ſocio menſe. ſociā regni. ſocio deniqꝫ tha lami vt introducat te rex in cubi culum ſuum? Vide iam quid de de o tuo ſentias. vide quantum de eo preſumas⁊ vide quibus brachijs vicarie caritatis redemandus ⁊ am plectendus ſit. qui tanti te eſtima uit. ymmo qui tanti te fecit. De la tere enim ſuo te formauit. quando pro te obdormiuit in cruce? Iob hoc ſompnū mortis excepit. Prop ter te a deo patre exiuit. I matre ynagogam reliquit: vt adherens ci vnus cum eo ſpiritus efficioris. Et tu ergo audi filia et vide et cō ſidera quanta ſit erga te dignatio dei tui; et obliuiſcere populum tuū et domū prīs tui Deſine carnales

affectus. ſeculares mores dediſce abſtine a prioribus vicijs: conſue tudines noxias obliuiſcere. Quid enim putas? Nonne ſtat angelus domini qui ſecet te mediam? ſi for te(quod auertat ipſe) alterum ad miſeris amatorem? Iam cnim de pōſata es illiniam nuptiarum prā dium celebratur; iam cena quidem in celo ⁊ in aula eterna paratur. Berumptamē nunquid ibi dinum deficiet? Abſit. Inebriabimur ab vbertate domus dei; ⁊ torrente vo luptatio eius potabimur. Para tum eſt profecto illis nuptijs flai men vini. vini inquam quod letiſi cat eor? ſiquidem flumins impetꝰ letificat auitatem dei. Nūc autem grandis nobis reſtat via. prandiū ſiquidem accipimus hic; ſed non in tanta copia. quin plenitudo ⁊ ſacie tas cene reſeruetur eterne. Hic er go nōnunꝙͣ vinū deficit: gracio de uotioīs ⁊ feruor caritatis ¶ Quo ciens michi neceſſe eſt fratres; poſt lacrimoſas querimoīas veſtras. ex orare matrē nuſericordie. vt ſugge cat ſuo beigniſſimo filio. quoniam dinum non habeatis? Et ipā(dico vobis cai̓ſſimi) ſi pie a nobis pulſa ta fuerit. non deerit neceſſitati veſ tre: quoniam miſericors i mater miſcricordie eſt. Nam ſi compaſſa eſt vetecūdie illorū. a quibus fuerat inuitata; multo magis cōpatietur nobis: ſi pie fuerit inuocata. Plo rent ei nuptie noſtre. et pertinēt ad eam multo aplius illis; nimirum e cuius vtero tanꝙͣ ē thalamo ſuo ee leſtis ſponſus proceſſit 1 ¶ Sed quem nō moueat. quod in nuptijs illis reſpondit dominus/ benigniſſi meac ſancuſſime mr̄i ſue. qͥd michi et tibi eſt mulier? Quid tibi ⁊ illi eſt domne? Nōne quod filio ⁊ me triꝰ Quid ad illā pertinet queris? cū tu ſis benedictus fructus ventris eius īmocalati? Nōne ipſa eſt que ſaluo pudore ꝯcepit. ⁊ ſine corrup tione te pepei̓t. Nōne ipſa eſt in cu ius vtero nouē menſibus moratus es. cuius virgineis vberibꝰ lactatus es. cum qua iam duoderim qnorum factus de iheruſalē deſcendiſti; et e ras ſubditus illi? Nūc ergo domi ne. quid moleſtꝰ es illi dieens: qͥd michi et tibi? Multum ꝑ ōnem mo dum. Sed manifeſte iam video ꝙ non velut indignas. aut confundere volēs virginis matris teneram ve recūdiam dixerꝭ. quid michi ⁊ tibi cum venientibꝰ ad te iuxta matris precepta miniſtris. nichil cūctatus facias quod illa ſuggeſſerat. ¶ Vt quid ergo fratres: vt qͥd ſic reſpō derat prius? Vtiqꝫ ꝓpter nos: vt conuerſes ad dominum iam non ſol licite carnalium cura parentum. et neceſſitudines ille non impediāt ex ercitium ſpirituale. Ꝙ diu enim de mundo ſumus: debitores nos con ſtat eſſe parentibꝰ At poſtꝙͣ reliqui mus noſmetipſos: multo megꝭ ab eorum ſollicitudine liberi ſumus 1 Vnde ⁊ legimus quēdam fratrem in heremo conuerſantem. cum ad e um carnalis frater auxilij gratio aduentaſſet. reſpōdiſſe vt alterum adiret fratrem: cum ille vtiqꝫ iam obiſſet. Mirante illo ⁊ dicente.

qꝛ mortu eſſet: ſe quoqꝫ mortuū eſ ſe reſpōdit Optime ergo nos docuit dn̄s. ne ſolliciti ſimꝰ ſuꝑ ꝓpinquis cartus nre. plus ꝙͣ religio poſtulat: quādo ip̄e matri ⁊ tali mr̄i reſpōdit. qͥd michi ⁊ tibi eſt mulier Sic ⁊ in alio loco cū ſuggereret ei quidaꝫ qm̄ foris ſtaret mater cū fratribꝰ dn̄i. q̄ rens ei loqui: reſpōdit Que eſt mo ter mea. ⁊ frēs meiꝰ Vbi mō ſunt. qui tā carnaliter ⁊ inciniter ſuꝑ car nalibꝰ ꝓpinquis ſuis ſolent eſſe ſol liciti: ac ſi adhuc viueret ip̄i cū eis? Sꝫ videamꝰ iā qd̓ ſequit̉ ¶ Erāt ait euāgeliſta ydrie ſex poſite: ſcd̓m purificationē iudeoꝝ Vel ex hoc po tes manifeſtiꝰ aduertere. nō pleni tudinē. ſꝫ p̄parationē nuptiarū eſſe: vbi tumirū eſt opꝰ purificatiōe Deſ ponſationis ergo nuptie iſte ſūt: nō cepulationis Abſit enī illis in nup tijs fore vaſa purificationis: quādo glorioſā ſibi xp̄s exhibebit ecciam. non habentē maculā neqꝫ ruga/ aut aliquid huiuſmodi Vbi enī nō erit mocula? quādo purificatio erit neceſ ſario? Nūc vtiqꝫ lauādi tēpꝰē: nūc purificatione patet eſſe neceſſariā? qm̄ nemo mūdꝰ a ſorde; nec infane cuiꝰ ē vita vniꝰ diei ſuꝑ terrā Nūc abluitur ſponſa. nūc purificatur. vt in celeſtibꝰ illis nuptijs ſpōſo ſuo ſi ne oī macula pn̄tetur. Quera mꝰ ergo ſex ydrias: quibꝰ ablutio hec iudeoꝝ id ē ꝯfitentiū purificatio fiat Nā ſi dixerimꝰ quia peccatū nō habemꝰ:noſipōs ſeducimꝰ ⁊ vei̓tos in nob̓ nō eſt: q̄ ſola liberat. ſola ſal uat. ſola lauat Ꝙ ſi ꝯfiteamur pcc̄a nra. nō deerint veris iudeis purificati onis ẜdrie: qm̄ fidelis eſt deꝰ. qͥ di mittit nob̓ pcc̄a. Iemūdet nos ab oī iniqͥtate Ego qͥdē ſex ydrias. ſex obſeruātias arbitror eē. qͥs ad puri ficāda ꝯfitētiū corda ſcī patres īſtitu ere: ⁊ oēs niſi fallor hic poterimꝰ īue nire ¶ Prima ſiqͥdē ydric ꝯtinētio eſt caſtitatꝭ: q̄ diluit quitꝙͣ luxurio an iuqͦnauit ¶ Secūdo veo ieiuniū eſt: vt qd̓ maculauec̓t crapula. nūc abſtinentia mūdet ¶ Per ſegniciē vero ⁊ ocioſitatē q̄ īimica ē aīe. mul tas ꝯtraximꝰ ſordeo. q dei ſn̄ian. in ſudore vultꝰ alieni. nō nr̄o pane veſ centes Propt̓ hͦ qͦꝫ tercio ydria nō bis apponit̉: vt ſordes ille ī labore manuū diluātur ¶ Sic ⁊ ꝑ ſomp nolētiā ceteraqꝫ noxiū ⁊ tenebrarū oꝑa multū deliqͥmꝰ. ideoqꝫ quarta ydria vigiliaꝝ obſeruātia ponit̉: vt nocte ſurgentes ad confitendum do mino. nō bonas noctes preteriti tē poris redimamus ¶ Iam vero de lingua qͣuuis neſciat ꝙͣ multū inqui nauit nos/ per variloquia ⁊ mendo cia. ꝑ detractiones ⁊ adulationes per ꝟba malicie et verba iactantie? Pro hijs oībꝰ neceſſaris eſt ydrio quinta; ſilentiū ſcilicet cuſtos religi onis: ⁊ in quo eſt fortitudo noſtra. ¶ Sexta quoqꝫ ydria diſciplina eſt. qua non noſtro arbitrio ſed ali eno diuimꝰ: vt deleatur quicquid indiſciplinate viuendo deliquimus Iapidea ſunt hec. dura ſunt hec. ſꝫ ncc̄e habemꝰ in hijs lauari: niſi for te volumꝰ ꝓpt̓ feditates noſtras at cipere a dn̄o libellum repudij. Attn̄ in eo ꝙ dicuntur lopidee non ſolum duricia. ſed multo melius ſoliditas

poteſt intelligi; quoniā non lauant hec niſi firma ſtabilitate permanſe rint Ait ergo dominus ad mi niſtros. Implete ydrias aqua Quid ſibi pult iſtud domine. Mi niſtri ſunt ſolliciti de vini penurio. et tu dicis implete ydrias aqua; Il li de poculis cogitant; ⁊ tu precipis vt vaſa purificationis impleant. Sic oīo. ſic ſuſpirati iacob ad rache lis q̄plexꝰ: lya a pr̄e ſupponit̉ No bis frēs qͥ mīſtri ſumꝰ et ſerui vr̄i. ꝑ xp̄ꝫ nobis p̄cipit̉ īplere ydrias aqͣ quociēs deeſt vinū Ac ſi dicatur Illi deuotionē deſiderāt. vinū requirūt. feruorē flagitāt: ſꝫ nondū venit ho ra mea: īplete ydrias qq̄. Que ē eī aqua ſapiētie ſalutaris ⁊ ſi nō adeo ſuauis. niſi fons vite et iniciū ſapiē tie timor dn̄i? Dicitur gͦ mīſtris. In cutite mētū. et ſpū timoris nō tā va ſa ꝙͣ corda replete: qꝛ vt ad caritatē ꝑueniāt initiādi ſūt a timore: vt di cant ⁊ ip̄i A timore tuo ꝯcepimꝰ: ⁊ ꝑturiuimꝰ ſpm̄ ſalutꝭ ¶ Sꝫ qūo ī plebūtur ydrie? Predixerat ei euā geliſta capientes ſingule metretas binas vel ternas. Que ſūt due me trete: q̄ terciā? Vtiqꝫ duplex timor. roīs ⁊ notꝰ oībꝰ: ac terciꝰ quidē mi nꝰ coīs. ⁊ minꝰ notus ¶ Primꝰ ti mor eſt; ne truciemur ī gehena Scd̓s ne excluſi a viſione dei. pͥue mur tā ineſtimabili gl̓e. ¶ Tertis replet aīam oī ſollicitudine timidā? ne forte deſeratur a grā Et quidem oīs timor dn̄i ſicut aq̄ extinguit ig ne: ſic extinguit pcc̄i ꝯcupiſcētiā Sꝫ is maxime cū ad oēm tēptationem ſtatim occurrat. ne forte ꝯtingat a mittere grām; vt ſibi derelictꝰ hō lo batur cotidie de malo in peius: de periculo minori ad grauiorē culpā quales vtiqꝫ multos videmꝰ. cū in ſordibꝰ ſint ſordeſcentes adhuc Nā aduerſus timorē iſtū non eſt vn̄ ſibi blādiatur aīa: ſiue de mnori forte quātitate peccati. ſiue de emendatio ne futura Talibꝰ enī blandimētis impediūtur aliquatenꝰ duo pͥme ge nera timoris. Precipit ergo nobis dn̄s: vt hac aquā ydrias īpleaimꝰ Sūt enī aliquādo vacue ⁊ plene vē to. ſi qͦs tamē adco inſanꝰ eſt. vt in eo ꝑ vanitatꝭ ſtudiū ille quas p̄dixi mꝰ obſeruātie mercete ꝑpetuo vacu entur. vt ſūt fatue ꝟgines. in quorū vaſis oleū nō hobetur Interdū aūt qd̓ peius ē plene quidē ſūt. ſꝫ plene veneno; qd̓ eſt īiudici. murmur. ran cor animi. ⁊ detractio Proptereo ne forte ſubintrēt iſte. dū vinū deeſt iu bemur īplere ydrias oqua: vt obſer uentur mandata domini in timore? que tunc mutatur in vinum. cum ti mor expellitur a caritate? ⁊ imple antur omnis feruore ſpiritus ⁊ io cunda deuotione ¶ Sermo in cōuerſione ſancti pau li quomodo ad exemplum eius de beqimus conuerti. Erito quidem dilec tiſſimi conuerſio doc toris gentium. ab vniuerſitate genti ū feſtiuis hodie gau dijs celebratur. Multos eium.

ab hac radice ramos prodiſſe vide mus. Conuerſus paulus. cōuerſio tus miniſter factus eſt vnuiuerſo mu do. Et multos quidē olim in carneꝫ adhuc. ſed non iam ſcd̓m carnem a bulans. p̄dicationis offiao ꝯuertit ad dn̄m. Nunc in ip̄o felicius viues ⁊ apud ip̄m. ne adhuc quidem ceſ ſat ab hoīm conuerſioneꝫ drco aūt exemplo. orationē. doctrina. Prop terea deniqꝫ conuerſionis eius me moria frequē tatur. ꝙ ⁊ ipſa mēmo rantibus vtilis inueruatur. Sṅ hac enī memoria ⁊ peccator ſpem venit concipit. vt prouocetur ad penitenti am; et qui iam penitet. ꝑfecte cōuer ſionis accipiat forma. Quis deſpe ret vltra ꝓ magnitudine cuiuſlibet criminis. quadoquidem ſaulum au diait adhuc ſpirantē minorum et ce dis in diſcipulos dn̄i. ſubito factum vas electionis? Quis dicat iam in quitatꝭ pondere p̄ſſus. aſſurgere ad ſtudia meliora nō valeo. quando in ip̄o itinere quo ſanguinē ſitiens xp̄i anū. dirum toto pectore virus efflo bat ꝑſecutor crudeliſſimus. in fideliſ ſimū repente mutatꝰ eſt p̄dicatorē? Hagnifice ſiquidē in hec vno ꝯuer ſione. ⁊ miſericordie magnitudo et efficatia gre amēdatur ¶ Subi to cut lucas circūfulſit eū lux de ce lo. O vere ineſtimabilis diuine dig natio pietatis Illuſtrat celeſti fulgo re vel aforis. uitus adhuc luminis incapacem. Qui necdū infundi pote rat: diuina ſaltem circūfunditur dla ritate ¶ Et vox facta eſt. Iucis ⁊ vocis teſtimonia credibilia facta ſūt nimis Nec dubitare ē de veritate; que ſeſe ingerit ꝑ vtraſꝫ oculoꝝ ſcili cet ⁊ auriū feneſtras. Sic nimirum ſic in iordone quoqꝫ ſuꝑ caput dn̄i ⁊ colūba apparuit. et vox ſonuit. ſit ⁊ in monie quādo tranſfiguratus eſt. coram diſcipulis claritas viſa eſt: ⁊ pox nichilominꝰ potris auditat Saule ſaule. quid me ꝑſequeris; Vere dep̄henſus eſt ſaulus. nō eſt diſſimulandi locus: nō eſt facultas vlla negandi In manibꝰ ſunt eple̓ crudeliſſime legationis: gutoritatꝭ execrande. ptōtis inique. Quid me ꝑſequeris inquit. An non ꝑſequeba tur xp̄m. qui xp̄i mēbra trucidabat in terris? Aut vero ꝑſecuti ſūt xp̄m qui ſacratiſſimū illud corpus crucis affixere patibulo: ⁊ nō ꝑſequebatur eū qui aduerſus corpꝰ eiꝰ qd̓ eſt ec dleſia. eſt eī corpꝰ eiꝰ eccīa ip̄a. odio furebat iniqͦ? Deniqꝫ ſi ꝓpriū ſāgui nē dedit ī p̄ciū redēptiōīs aīaꝝ. nū tibi videt̉ gͣuiorē cib eo ſuſtine̓ ꝑſecū tionē. qͥ ſugͣgeſtiōe maligͣ. exēplo ꝑ nicioſo. ſcādali occaſione autit ob ea aīas qͣs redemit. ꝙͣ a iudeo qͥ ſāgui ne illū fudit? ¶ Agnoſcite dilēſſi mi: expaueſcite ꝯſorcia eoꝝ: q̄ ſalu tē īpediūt aīaꝝ. Horrēdū penitꝰ ſa crilegiū: qd̓ ⁊ ipoꝝ videt̉ excede̓ fa cinꝰ. qͥ dn̄o maieſtatꝭ ſacrilegas mō nꝰ īiecerūt Videbat̉ iā ceſſaſſe ꝑſecū tiōis tēpꝰ: ſꝫ vt palā factū ē. nūqͣ de eſt ꝑſecutio xp̄icno. ſꝫ neqꝫ xp̄o. Et nūc qd̓ guiꝰ ē xp̄m ꝑſequūt̉: qͥ ab ip̄o vtiqꝫ xp̄iani dicūt̉ Amici tui deꝰ ⁊ ꝓximi? adu̓ſū te appropinqͣuerūt ⁊ ſteter̄t Cōiuraſſe videt̉ qͣ te vniu̓ſi tas ppli xp̄iani. a mīmo vſꝫ ad maxi mū⁊ a plāta pedis vſꝫ ad ꝟticē nō

eſt ſanitas vlla. Egreſſa eſt iniqui tas a ſemoribus iudicibus vicarijs tuis; qui didentur regere populum tuū Non eſtiam dicere vt populus ſic ſacerdos; quiū nec ſit populs vt ſacerdos. Heu heu dn̄e deus. quici ipſi ſunt in perſecutione tua primi. qui videntur in eccleſio tuo pͥmatū diligere: gerere pͥncipatū. Artē ſyon occupauerūt. apprehenderūt muni tiones: ⁊ vniuerſā deinceps libere et poteſtaitiue tradunt incendio ciui tatē Miſera eorū cōuerſatio. plebis lue miſeraibilis ſubuerſio eſt. Atqꝫ ꝑtinā ſola hac parte nocerēt. Eſſet forte qui dominica p̄monitus ⁊ pre munitꝰ exhortatiōe deret opera. ip forūqꝫ non unitari exempla: ſed ob fetuare precepta. Nūc aut dati ſūt ſacri grādꝰ ī occaſionē turpis lutri; et queſtū eſtimāt pirtatē Copioſiſſi me ſiquidē pietatis īueniūtur in ſuf ripi enda ȳmo accipienda magis qni maqꝫ cura. ſꝫ hec quud eos cura mi riori et de aīaꝝꝫ ſalute nouiſſima co gititio eſt. An do̓ ſaluatori aīaꝝ. granuor vlla poterit eſſe perſecutio? ¶ Inique agunt et ceteri contra xp̄ri ſſtūꝫ multiqꝫ ſunt noſtris tempo ribris antixpriſti. Merito tamen et eru: deliorē eam cenſet perſecutionē pro acceptis beneficijs: ⁊ grauiorē ſentit pro poteſtate ꝙͣ proprijs ſuſti net a miniſtris: licet alij qͦꝫ multi cin tra proximorū ſalutē multifarie multiſqꝫ modis et varijs occaſiora bus agere videā̄tur. Hec videt xp̄s ⁊ ſil et; hec ſaluator patitur ⁊ diſſi mul at. Propterea quoqꝫ nos diſſi multimꝰ ncc̄e eſt/ ⁊ ſilemus inten̄ꝫ meximeqꝫ de prelatis noſtris me giſtrꝭ cccleſiaꝝ Sic nimirū ſic pla cet ⁊ ipſis. vt euadant nunc humo na iudicia: peruetqꝫ ſemel graue iu diciū hijs qui preſūt: ⁊ potenter pa tientur tormenta potentes ¶ Se reor dileciſſimi: ne quis forte ſit et in nobis dn̄i perſecutor: quia mani feſta docuit ratio. impedite ſalutē/ eſ ſe perſequi ſaluatorem. Quas ego de ſalute onime mee fratri illi gra cias egere poſſum. qui michi propi nat detractionis fraterne venenū. Merito/ detractores deo odibiles deſcribuntur: tanꝙͣ perſecutores. Quid ⁊i6 qui exemplo ſuo ad re miſſius agendū ceteros prouocat? aut ſingularitate turbat. aut inqui etat curioſitate. aut impatientia ſu aA murmuratione moleſtat. aut quocunqꝫ modo contriſtat ſpiritum dei qͥ in eis eſt. ſcandalizans vnū de minimis iſtis credentibus in cum: nonne I hic manifeſte perſequitur xpriſtū? ¶ Vt ergo perſecutorū ⁊ nomen Itrimē longe ſit ſemper a nobis. obſecro vosdilectiſſimi be nignos ſemper ⁊ mites exhibeamꝰ nos inuicem. ſupportantes in omni patientia? I ad id quod melius et perfectius eſt alterutrum prouocan tes. Quis enim ſeruus ſufficere ſibi putat non perſequi dominū: ſꝫ nec obſequi domino. Quā habitutus eſt graciā. ſi vt non reſiſtit. ſed nec aſſiſtit quidem? Deniqꝫ ſi quis ade o puſillonimis eſt vt ſatis ſibi repu tet/ nec ꝑſecutorem eſſe nec eoadiu torē dei. audiat quid ipſe loquitur Qui non eſt mecum contra me eſtꝫ

⁊ qui non colligit mecū diſpergit. ¶ ¶¶ Saule ſaule: quid me perſe queris? Et ille. Quis es domine? Hinc ꝓfecto datur intelligi? qꝛ vere ciecūfuſa erat illi claritas. nō infuſa Audiebat paulꝰ dn̄i vocem. ſꝫ faciē dn̄i non videbat. qm̄ erudiebatur ad fidē. vt ipſe poſtea docuit: fides ex auditu ¶ Quis es inquit? Ig notū enim ꝑſeq̄batur: ⁊ in eo conſe cutus eſt mcim; quia ignorans in incredulitate hoc fecit. Diſcite ex hͦ fratres/ iuſtū iudicem deū. nō modo quid fiait ſed quo amnio ficit cōſide rate; I cauēte deincepo/ ne quis ꝑ ua reputet quomlibet ꝑuaſcienter delinquere cōmunicatur. Nemo di cat in corde ſuo leuia ſunt iſta. non curo corrigere non eſt magnū: ſed in hijs monea venialibꝰ minimiſꝫ peccatis. Hec eſt erum dilectiſſimi ī penitētia? hec blaſphenus in ſpiri tū ſanctū: blaſphemia irremiſſibil̓ Paulꝰ blaſphemꝰ fuit. ſed non in ſpiritū ſanctuꝫ qꝛ ignorans fecit in incredulitate Nō in ſpiritū ſcm̄ dix it blaſphenuā: ⁊ ideo conſecutꝰ eſt miſericordiam ¶ Quis es dn̄e? Et dn̄s ad eum. Ego ſum il̓js na zarenꝰ quē tu perſeq̄ris. Ego ſaluo tor quem tu ꝑſequendo petis. Ego ſum de quo in lege tua legis p̄dic tum/ qd̓ neſcis īpletū? qꝛ nozoreus vocabit̉ ¶ Et ille. Dn̄e: qͥd me vis facere? Hec plone frēs perfecte conuerſionie eſt formā. Poratum inquit cor meum deꝰ: paratum eor meū. Haratus ſum ⁊ non ſum tur batus: vt cuſtodiam mandata tua. Domne quid me vis facere? O ꝟ̓ bum breue. ſed plenū. ſed viuū. ſed efficax. ſed dignū omrū acceptione Ꝙ pauci inueniūtur in hac perfec te obedientie forma; qui ſuami ita abiecerunt volūtatem vt ne ipſū qͥ dem eor ꝓprium habeant. vt non quod ipſi. ſed quod dominꝰ velit oī hora requirant: dicentes ſine inter mſſionē. Domine. quid me vis fa cere? Et illud ſamuelis Ioquere do mine: quia audit ſeruus tus. Heu plures habemꝰ euongelici illiꝰ ceci. ꝙ noui apoſtoli imutatores. Quid vis ait dominꝰ ad cecum illum. vt faciam tibi? Quanta eſt mīa tuo do mine. quāta eſt dignatio tua? Sic cine dominꝰ ſerui querit vt eius faci at voluntatem. Vere cecus ille qui non conſiderauit; non expauit. non exclamauit. Abſit hoc domine: tu magis dic. quid me facere velis Sic eium decet. ſic omnino digū eſt: non meam a te. ſed tuam a me queri ⁊ fieri voluntotem ¶ Side te fratres: quia vere neceſſaria errat hoc in loco cōuerſio. Sed profircto ſibi multoꝝ vſꝫ hodie puſillon/ mi tas ⁊ peruerſitas exigit. vt ab eis queri oporteat quid vis vt faciā ti bi? non ipſi querant. dn̄e quid me vis facere Cōſiderare neceſſe hobet miniſter et vicarius xpriſti quid ſibi precipi velint: non ipſi conſider ant que voluntas ſit preceptoris. N2ō eſt eorum obediētia plena. non in omnibus parati ſunt obſequi on per omnia ſequi propoſuerunt eir qui non ſuam ſed patris venit ſaor re voluntatem. Diſcernunt et dixu dicant eligentes in quibꝰ obediat

imꝑāti? p̄mo in quibꝰ p̄ceptorē ſuū ipōꝝ obedire ncc̄e ſit volūtati Huis modi ⁊ſi tolerari ſe videāt/ ac ꝯdeſ rēdi/ ac morē geri īfirmitati ſue: ꝓ ficiat obſecro pudeatqꝫ ſꝑ ꝑuulos ī ueniri. ne qn̄ forte audiat qͥd debui vob̓ facere ⁊ nō feciꝫ ⁊ abutētibꝰ pa cientia ⁊ benignitate p̄lati. fiat tā dem multitudo exhibite miſeratiōis. cumulꝰ iuſte depnatiōis ¶ Dn̄e? quid me vis facere? Ac dn̄s ad illū Durge ⁊ īgrede̓ ciuitatē: ⁊ ibi dice tur tibi qͥd te oporteat face̓ O ſapi entia ſuauit̓ vere vniu̓ſa diſpones Eū cui tu loq̄ris erudiendū de vo lūtate tua mittꝭ ad hoīeꝫ: ut ſocial̓ vite ꝯmēdet̉ vtilitas. ⁊ edoctꝰ ꝑ ho minē diſcat ⁊ ip̄ē ſcd̓ꝫ datā ſibi graꝫ hoībꝰ ſb̓uenire Ingrede̓ ciuitatē Vi tete frēs nō ſn̄ diuino ꝯſilio ſcm̄ cē vt hac ciuitatē v̓tutū dn̄i īgrede̓mūī diuinā diſcere volūtatē. Plone qͥ te ſalubriter terruit. ⁊ ꝯuertit eor tuū ad deſiderādā volūtatē ſuā: ipſe tibi dixit. ſurge ⁊ ingredere ciuitatē ¶ Sꝫ audi ꝙͣ mcnifeſte ī hijs q̄ ſequū tur voluntaria ſimplicitas. I xp̄ici na ꝯmēdet̉ māſuetudo. Aꝑtis ocu lis nichil videbat: ad manꝰ trahe batur ob hijs qͥ comitabāt̉ eūffelix cecitas et qua male quondā illuati in p̄uaricatiōe/ tōdē in ꝯu̓ſiōe oculi ſalubrit̓ excecātur. ¶ Sane ꝙ tri duo paulꝰ ſn̄ cibo manet ꝑſiſtēs in orōne: ad eos moxīe ꝑtinet. qͥ noui ter ſcl̓o abrenūciātes. nccdū ī celeſ ti ꝯſolatiōe reſpirāt Suſtineat gͦ et ip̄i dn̄m in oī paciētia ⁊orēt ſn̄ īter miſſiōe. q̄rētes. petētes. pulſctes: qꝛ exaudiet eos pat̓ celeſtꝭ in tēꝑe oporiuno Nō obliuiſcetur in finē veniet ⁊ nō tardabit. Si triduo ſuſ tinueris eū nō hn̄s qd̓ māduces: fide qꝛ mīors ⁊ miſerator dn̄s. ieiu nū te nō dimittet. ¶ Exin̄ iubet̉ ananyas manꝰ imponere ſaulo: ſꝫ tanꝙͣ bn̄ eruditus nō cōtinuo acqͥeſ cit Vide ſi nō eciā paulꝰ ip̄ē doctrina hāc deniqꝫ tradidit diſcipulo: nemī inquiens cito manꝰ impoſuerꝭ Vidit ait dn̄s viꝝ intro eūtem ⁊ ī ponētem ſibi manꝰ: vt viſum recipi at. Fratres: paulꝰ hoc cū vidiſſet. nō cōtinuo illuīatꝰ ē. Nūquid non expectauit omnāniē manū: qꝛ vētuꝝ eū forte ī ſompnus p̄uidit? Hec di ro qꝛ vereor ne qͥs forte ſit int̓ vos qͥ ſolo ſeſe ſompnio p̄ſumat illuīcitū eſſe. nec iā equatumiter paciat̉ ad incinū trahi: ſꝫ ductorē ſe eē ꝓfites tur alienū Cui necdū ō̄miniſtratio nis cura inuicta eſt. cui necdū credi ta diſpēſatio. cui necdū p̄ceptum ē vt videat et ꝓuideat hijs qͥ aꝑtos oculos hn̄tes nichil vidēt: qͥd hoc p̄ſumere temptat. niſi qꝛ meditat̉ mania et qͣſi ſompnia vana ſectat̉? Caueamꝰ ab hoc vicio frēs ſꝑ qd̓ in nob̓ eſt abiēcti eligamꝰ eſſe ⁊ ad manꝰ trahi. manſuetudinē et huīli tatem diſcentes axpodn̄o? cui eſt honor I gloria in ſcl̓e ſcl̓oꝝ Ame. ¶ Sermo ſecūdꝰ de au̓ſiōe ſanctt pauli et de triplici māſuetudinē Onuerſus ē hodie paulꝰ: ym mo ſaulꝰ cōuerſus eſt in pau lum. Siqͥdē factꝰ eſt tanꝙͣ euange licus ille ꝑuulꝰ: de quo dominus ait. Niſi cōuerſi fueritꝭ et efficiamī

ſicut paruulus iſte: non intrabitis in regnū celoꝝ forte enī ſeipſū dicebat Ninurū ipſe magnus dominus ⁊ laudabilis numis: ipſe paruulꝰ qui datus eſt nobis Nec tamē magnꝰ interim. ſed paruulus exlabetur. vt ſe ipſū faciat gratū et efficax neceſſari ē paruitatis exemplū. Ad paruulū eego ſit conuerſio tua. vt diſcaspar uulus eſſe: tu quoqꝫ cū conuerteris paruulus fiais Eniuero audi ꝙͣ eiu dēter ipſū tibi in quo conſtituat for mam conuerſiōis paruulū monifeſ tat; ſignanter ea que ſunt paruuli in ſeipſo imitanda proponens Diſci te inquit a me? quia mitis ſū et hu nulis corde. Gemina paruitas hu mulitas ⁊ monſuetudo. Et illa inte rior. iſta exterior paruitas: vtraqꝫ ta men non parua eſt virtus. Nempe ꝙͣ paruulus ille tam magnū vnum inagiſteriū profitetur. Hodie ergo conuerſus eſt paulus; hodie deſi eſſe ſaulus. Hodie factus eſt mitis I humilis corde. Probat oris con feſſio/ cordis humiliationē dum dla mat? dn̄e quid mē vis facere. Ma gis autē probat ipſa collata gracie magnitudo; que niminū tam multa niſi multū huīli data non fuit. Ceterū māſuetudo qm̄ exterior que da vt diximꝰ paruitas ⁊ ob hoc mā nifeſtior eſt: tripliciter nobis un con uerſiōe hac cōmendatur. Triplici quidē velut ariete māſuetudo noſtra pulſatur; ꝟboꝝ iniurijs. dampnis terū. corꝑis leſiōe In hijs tribꝰ oīs exhibitio pacie: oīs excitatio māſue tudīs Probata ē illa ꝟtꝰ: quā ni chil hoꝝ videt̉ cōcutere potuiſſe Cō ſiderate libet quēadmodum paulus ſuper hijs oībus in ipſa ſtatī cōuer ſi one ſua tēptatus. vere iā paulꝰ in uentus ſit in hac parte; vere mitis ⁊ patiens. Saule ſaule. qͥd me perſe queris? Durū eſt tibi cōtra ſtimulū calcitrare. Durū equidē verbū. per bū increpatoriū: plenū cōminatiōe Sane qd̓ ad corpꝰ pertinuit cōcuſ ſus eſt ⁊ ꝓſtratus in terra. An vero ⁊ dupno quoqꝫ ꝓbatus eſt? Et po lide. Siquidē ip̄m ei lumē ademp tu oculoꝝ: ⁊ apertis vt ſcriptū eſt oculis nichil videbat. Experta eſt in hijs tribus ⁊ exercitata paciētio iobꝫ quē ī hac virtute opinatiſſimū deus exemplor dedit. Sed veſtre hoc induſtrie relinquimus veſtigan dum. Sufficit mouere nos formā vere conuerſionis. mogno ex parte in hac manſuetudine conſtitutā: vt pudeat eos que conuerſi eſſe debue runt. vel in corpoꝝ leſiōe. vel in dāp nō rerum. vel quod ineigis indignū eſt in verboꝝ īiurijs īuēruri peruer ſos penitus et querſos. ¶ Sermo primus in purificatiōe beate marie virginis de verbispro phēte Suſcepimꝰ deꝰmīam tua ⁊cͣ Odie templi dom num in templum domini virgo ma ter induxit Ioſeph quoqꝫ ſiſtit domi no non ſuū. ſed ei us filiū dilectū: in quo ei bene com placuit. Agnoſcit iuſtus quem ex pectabat: anna quoqꝫ vidua confi tetur Ab hijs quatuor primo hodi erna proceſſio celebrata eſt: que

poſtmodū exultatione vniuerſe ter re in omni loco ⁊ ob omni gente ce lebraretur. Nec ſane mrum ſi tunc ꝑua fuit: qn̄ quidē paruus erat qui ſuſcipiebatur. Nullū ibi locū pecca tor habuitꝫ oēs iuſti. oēs ſancti. oēs fuere perfecti. Sed nūquid hos tm̄ ſaluabis dn̄e? Creſecit corpus. creſ cat ⁊ muſeratio: hoīes ⁊ iumēta ſal uabis dn̄e. cū multiplicaueris miſe ricordiā tuā deus. In ſecunda iā ꝓ ceſſione p̄cūt turbeꝫ turbe ſequūtur. nec ꝟgo portat ſꝫ aſellus Neminē itaqꝫ dedignatur: ne ipos quidē qui cūputruerunt tanꝙͣ iumenta in ſter core ſuo. Non dedignatur inquam ſed ſi apl̓ica veſtimenta non deſint? ſi doctrina eoꝝ. ſi moꝝ iuſticia. ſi obe dientia. ſi caritas rooperiat multitu dinem peccatoꝝ: ex hoc iam ꝓceſſi omus ſue gl̓e non cenſebit indignos Magis vero ⁊ ipam que tam pautꝭ collata videtur: nobis quoqꝫ ob ip ſo inuerure eſt reſeruatū. Quid ni re ſeruaret poſteris. quā ⁊ prerogauit antiqius? ¶ ¶ Dauid rex et ꝓphe ta exultauit vt videret diem iſtū: vi dit ⁊ gauiſus eſt. Alioquin ſi nō vi derat? pn̄ pſallebat? Suſcepimus inquit deus mīam tuam in medio tē pli tui. Suſcepit hanc miſericordiā dn̄i dauid. ſuſcepit ſymeon: ſuſcepi mus I nos. I quicūqꝫ ſūt p̄ordina ti ad vitam. Siquidem xp̄ūs heri I hodie ⁊ in eternū. In medio em̄ templi mīa eſt. ⁊ nō in angulo aut diuerſorio: quia nō eſt perſonarum acceptio apud deū. In cōmuni poſi ta eſt. offertur omnibꝰ: ⁊ nemo il liꝰ expers niſi qui rēnuit. Diriuan tur aq̄ tue foras dn̄e deus. nichilo minꝰ tamen fons tuus tibi ꝓprius eſt; ⁊ nō bibit alienꝰ ex eo. Qui tu us eſt nō videbit mortem donec vi derit xp̄m dn̄i: ⁊ ſecurꝰ dimittatur in pace Quid ni dimttatur in pace. qui xp̄m̄ dn̄i habet in pectore. Ipſe eſt eī pax nr̄aꝫ qui ꝑ fidem habitat in cordibꝰ nr̄is. Tū quomodo hinc exibis aīa miſera. que ducem itine ris ih̓m ignoras. Ignorantiā enim dei quidā habent. Vnde hoc? Nem pe quia lux venit in mundū; ⁊ dilex erunt hoīes megis tenebras ꝙͣ lu cem Et lux inquit ī tenebris lucet: ⁊ tenebrē eā non cēprehenderunt. At ſi operte dicat Et in platei̓s diri uantur aque: ⁊ alienꝰ non bibit ex eis Et mīa in medio templi eſt; nec tamen attendunt quos monet eter na dampnatio. Mediꝰ veſtrum ſta o miſeri quem vos neſcitis: vt mori entes anteꝙͣ videritis xpm̄ dn̄i/ nō in pace dimittamini: ſed potiꝰ rapio mini a rugientibꝰ preparatis ad eſ cam ¶ ¶ Suſcepimꝰ deus mīam tuam; in medio templi tui. Ionge eſt hec grārum actio. ⁊ voce illa ge mētis. Dn̄e. in celo mīa tua; et veri tas tua vſꝫ ad nubes. Quid eī? Di detur ne tibi in celo fuiſſe mīa. cū e pud ſolos celigenas xpriſtꝰ habere tur; At vbi ſane nunoratus eſt xp̄s paulo minꝰ ab q̄gelis. factuſꝫ eſt dei ⁊ hominū medictor; at velut lapis anguloris pacificauit per ſanguinē ſuum. que in celis ſunt. et que ſuper terram: ex hoc iam plane ſuſcepi mus deus miſericordiam tuam in medio templi tui ¶ Eramꝰ enim c

I nos natura filij ire: ſed conſecuti ſumus miſericordiā Cuius ire filij. et quā miſericordiā conſecuti? Nē pe filij ignorantie. ignauie. captiui tatis: et conſecuti ſapientiā. virtu tem. redemptionē. Ignorantia muli cris ſeducte excecauerat nos. molli cies viri abſtraci ⁊ illecti a proprio ꝯcupiſcentia eneruauerat nos: ine licia dyaboli expoſitos iuſte a deo captiuauerat nos. Sic ergo naſci mur vniuerſi. primū quidem vie ci uitatis habitaculi prorſus ignari de in̄ ībecilles ⁊ ignqu. vt ⁊ ſi nota eſſet nobis via vite. ꝓpā tn̄ p̄pēdi remur et detineremur inercici. Boſ tremo captiui ſub peſſimo crudeliſſi moqꝫ tyranno. vt licet prudentes eſſemus atqꝫ robuſti; ipſa tamē mi ſere ſeruitꝭ opprimeremur cōditione Nūquid nō mīa ⁊ miſcratiōe mul ta opus habet tanta muſeria; Aut certe ſi iam ſaluati ſimus ab hac tri plici ira per xpriſtū. qui factus eſt no bis ſapientia a deo patre. ⁊ iuſtiaa ⁊ ſanctificatio. ⁊ redemptio: quanta nobis vigilantia opus eſt dilectiſſi nū. ne forte quod abſit inueniātur nouiſſima noſtra peiora prioribus. ſi denuo contingat irā incidere. vt pote qui nō natura ium. ſed propri a voluntate filij ire ſumus? ¶ Am plectamur itaqꝫ miſericordiā quā in medio tēpli ſuſcepimꝰ: et cū beata anna non dimoueamur a templo. Templū enī dei ſanctū eſt. quod eſ tis vos: ait apoſtolus. Prope eſt hec miſericordiaꝫ ꝓpe eſt v̓bū in ore noſtro ⁊ in corde noſtro. Derūqꝫ in cordibus noſtris per fidem habi tat xpriſtus. Hoc templū eius. et hec ſedes eius: niſi forte excidit no bis qm̄ cinima iuſti ſedes ſapientie eſt. Quod ergo frequenter p̄mo ⁊ ſemper āmonere cupio fratres mei. obſecro ⁊ nuncꝫ vt non ombulem in carne ne diſpliciomus deo. Non ſimus amici huiꝰ ſeculi; ne dei con ſtituamur umici. Reſiſtamus quoqꝫ dyabolo ⁊ fugiet a nobis. vt libe re iā ambulemꝰ in ſpiritu? ⁊ in cor de ſit conuerſatio noſtra. Siquidē et corpus qd̓ corrupitur aggrauat animā et eneruat et effeminat on mami; et terrena inhabitatio ſenſū multa cogitantē depennit. vt ad ce leſtia non aſſurgat. Vnde et ſapiē tia huiꝰ mūdi ſtulticio eſt apud de um: et a moligno qui ſuꝑetur. eiꝰ ⁊ ſeruꝰ adicitur. Borro in corde ſuſ cipitur miſericordia: in corde habi tat xpriſtus. in corde loquitur pacē in plebē ſua. ⁊ ſuper ſcōs ſuos ⁊ in eos qui conuertūtur ad cor ¶ Sermo ſecūdus de ordine ⁊ mo to proceſſionis Racics redēptori nrō qͥ tā copi oſe p̄uenit nos ī bn̄dictiōibꝰ dulcedis; ſacramētꝭ īfātie ſue. gau dia nr̄a multiplicās Celebratꝭ ſiqͥdē paulo an natīitate. circūciſiōe. oppari tiōe eꝰ? feſtꝰ hodie nob̓ oblatiōis ip ſiꝰ dies illuxit Hodie nāqꝫ ſiſtit̉ cre atori frcūs t̓re ſublinus: hodie plo cabilis ⁊ deo plerēs hoſtis/ ꝟgineis muībꝰ offert̉ in tēplo Portat̉ a pa rētibꝰ a ſenibꝰ expectat̉. Offerūt io ſeph ⁊ maris ſac̓ficiū motutinū: ſy meō ⁊ anna ſuſcipiūt Ab hijs que tuor celebrato ꝓceſſio eſt. que per

qualuor orbis dimata ſolempnibꝰ hodie gaudijs ad memoriā reuoco tur. ¶ Quia igitur feſtiuam ho dic ⁊ noſip̄i p̄ter ceterarū conſuetu dinem ſolempnitatū acturi ſumꝰ ꝓ ceſſionem: non inutile crrbitror mo dum ip̄ius ⁊ ordinem diligentiꝰ in tueri. Proceſſuri ſumꝰ bini Ibini. candelas hobentes in monibꝰ/ ipāſ qꝫ ſuccenſas: nec quolibet igne. ſed qui pͥus in ecc̄ia ſacerdotali benedic tione fuerit conſecratus. Adhuc fu turi ſunt in proceſſione noſtra nouiſ ſinu primi et pͥmi nouiſſimi; et can tabimus in vijs domini. quoniam magna eſt gloria domini. ¶ Meri to ſane bini ⁊ bini procedimus: ſic enim ob ꝯmendationem fraterne ca ritatꝭ et ſocialis vite. miſſos a ſaluai tore diſcipulos euāgelis ſacra teſtā tur. Turbat proceſſionem ſi quis ſolitarius incedere curat. nec ſibi ſo li nocet: ſed eciam ceteris eſt moleſ tus Hij ſunt qui ſegregant ſemetip ſos animales ſpiritum non haben tes; nec ſolliciti ſeruare vrtōtē ſpiri tus in vinculo pacis. ¶ Iam vero ſicut non eſt bonum hominem eſſe ſolum: ſic in conſpectu domn vacu um appatere prohibitum. Cum enī arguantur ocioſitatis ipſi quos ne mo conduxit. qui iam conducti ſunt ſi ocioſi inuenti fuerint quid meren tur. Fides quippe ſine operibꝰ mor tua eſt. Ipſa deniqꝫ opera noſtra in feruorē agenda ſt̓ et in deſiderio cor dis: vt ſint lucerne ardētes in mo nibus noſtris. Alioquin timendum eſt. ne forte tepidos nos euomere ī cipiat: qui in euāgelio loquitur di cens. Ignē veni mittere in terrā: et quid volo niſi vt ardeat? Hic plane ſater ⁊ benedictꝰ eſt ignis quē pat ſanctificauit ⁊ miſit in mūdū: et cui benedicit̉ in ecc̄ijs. ſicut ſcriptū eſt. An ecc̄ijs benedicite deo dn̄o. M Habet eciam aduerſarius noſter vt pote peruerſus diuinorum operum emulator. habet inquā ignem ſuum l ipē⁊ ignem concupiſcentie carna lis. ignem inuidie ⁊ ombitionis: quē ſaluator in nobis non accende re ſꝫ extinguere venit. Deniqꝫ ſi qͥs hūc alienū ignem diuino offerre p̄ ſumpſerit ſacrificior eciam ſi patrem habeat aaron. morietur in iniquita te ſua Porro ſuꝑ hec que de ſo riali vita I fraterna dilectione. de operibus bonis ⁊ feruorē ſcō dicta ſunt: humilitatis virtus moximo maxime neceſſaria eſt. vt honore p̄ uerūaimꝰ inuicem. nec modo pͥores ſed et ipos iuniores ſibi quiſꝫ prepo nat: que nimirum humilitatis ꝑfec tio eſt. ⁊ iuſticie plenitudo Et qm̄ hi larem datorem diligit deus. ⁊ frucis caritatis gaudiū eſt in ſpū ſcōꝫ can temus vt dictū eſt in vijs dn̄i. qm̄ magna eſt gl̓a dn̄i. Cantemꝰ dn̄o canticū nouū: quic mirabilia fecit. In quibꝰ oībus ſi qͥs forte proficere diſſimulat ⁊ ꝓficiſci de ꝟtute in ꝟtu tē: nouerit qͥſqͥs huiuſmōi ē in ſtatio ne nō in ꝓceſſioē ſe eē. ȳmo vero ⁊ ī regreſſioē: qm̄ in vici vite nō ꝓgredi regredi ē: cū nichil adhuc ī eodē ſta tu ꝑmaneat ¶ Porro ꝓfectꝰ nr̄ in eo ꝯſiſtit. vt ſepius dixiſſe me memi niꝫ vt nūꝙͣ arbitremur nos oppre hendiſſe. ſed ſemper extendamur in

anteriora. I conemur inceſſanter in melius? I imperfectū noſtrum diui ne miſericordie obtutibꝰ iugiter ex ponamus. ¶ Sermo tercius de purificatiōe beate marie Prificationē becte virginis hodie celebramꝰ: que ſecun dum legem moyſi facta eſt. tranſac tis a natiuitate diu quadrogīta di ebus In lege enī ſcriptum erat: vt mulier qͥ ſuſcepto ſemine peperiſſet filiū. īmūda ſeptē diebꝫ/ ociauo die circuncideret puerū. Dehinc obluti on ⁊ purificationi intenta. abſtine ret ab ingreſſu tēpli trigintatribus diebus: quibꝰ expletꝭ offerret fili um domino cū muneribꝫ Sed quis non aduertat in ipſo ſentētie huius initio. liberam matrem dn̄i ab hōc precepto? Putas eī quia dicturus moyſes muliere que peperiſſꝫ filium īmudam eſſe. non timuit ſuper ma trem domini bloſphemie crimen tu currere: ⁊ idcirco p̄miſit ſuſcepto ſe mine? Alioquin niſi pariturā prciū diſſet ſine ſemune virgine. que ne ceſſitas erat de ſuſcepto ſemine fieri mentionem? Patet itaqꝫ ꝙ lex iſto matrem dn̄i non includit: quia nō ſuſcepto ſemine filiū peperit Sic p̄ dictū fuerat per iheremiā: quiano uum faceret dn̄s ſuper terram Que ris qd̓ nouū? Mulier inquit circun dabit virum. Nō ab altero vrro di rum ſuſcipiet. nō humana lege con cipiet hominem. ſꝫ intra viſcera in facta I integra virū daudet: ita ſa ne vt intrate et exeute dn̄o iuxta a lium ꝓphetō. porta orientalis cleu ſa iugiter perſeueret ¶ Putaser go nō poterat moueri quimꝰ eius et dicere. quid michi opꝰ eſt purifica tione? Cur abſtinea ob īgreſſutem pli. cuius vterus templum factus eſt ſpiritus ſancti? Cur nō ingredi ar templū. que peperi dominū tem pli? Nichil in hoc cōceptū nichil in partu imputū fuit vel illicitū vel pu rificādum. nimirū cum proles iſto fons puritatis ſit; ⁊ purgationem facere venerit delictorum. Quid in me legalis purificet mandatorū ob ſeruatio? que puriſſima facta ſum ip ſo partu īmaculato? Uere o becita virgo. vere non habes cauſam; nec tibi opus eſt purificatione Sꝫ nun quid filio tuo opus erat circunciſio ne? Eſto uiter mulieres tanꝙͣ vna earum; nam Ifilius tuus ſic eſt in numero pueroꝝ. Circūcidi voluit: et nunc multomogis velit offerri. Offer filium virgo ſacrata. ⁊ bene dictum fructū ventrꝭ tui dn̄o repre ſenta; offer ad noſtram enū recon tiliationē hoſtiam ſanctam deo pla centē. Omnino acceptabit deuspꝫ oblatione nouā; et p̄cioſiſſima hoſ tiam. de qua ipſe ait. Hic eſt filius meus dilectꝰ: in quo michi bene cō placui ¶ Sed oblatio iſta frēs ſa b tis delicata videt̉: vbi tantū ſiſtitur dn̄o. redimūit̉ quibꝰ ⁊ illico r̄portat̉ Veniet qn̄ nō in tēplo offeret̉. nec inter brachia ſymcōis: ſꝫ extra ciui tatē intra brcichici crusꝭ Veruet qn̄ nō redimēt̉ alieno. ſꝫ redimet alios ſāguine ꝓp̓o: qꝛ redēptionē eū muſit deꝰ pr̄ ppl̓o̓ ſuo Illud erit ſacrificiū veſꝑtinū: iſtud eſt motutinū. Iſtud

quidem eſt iocundius: ſed illudple nius. Iſtud enī temꝑe natiuitatis illud iam in plenitudine etatis De vtroqꝫ tamē p̄t acciꝑe qd̓ ꝓph̓a p̄ dixit: oblatus eſt quid ip̄ē voluit. Nā ⁊ modo oblatus eſt. nō qꝛ opꝰ habuit: nō qꝛ ſub legis edcō fuit: ſꝫ qꝛ voluit. Et in cruce nichilomi nus oblatꝰ ē. nō qꝛ iudeꝰ p̄uoluit? nō quic ipſe ineruit: ſꝫ quia voluit. ¶ Volutarie ſacrificabo tibi do muine. qꝛ volūtarie oblatꝰ es pro mea ſalute: nō pro tua neceſſitate. Sꝫ quid nos fratres offeremꝰ. aut quid retribuemiꝰ illi? ꝓ oībꝰ que re tribuit nob̓? Ille pro nobis obtulit hoſtia p̄cioſiorem quam habuit: ni mirū qua p̄cioſior eſſe nō potuit Et nos ergo faciamꝰ quod poſſumus. optimū qd̓ habeꝰ offerētes illi? qd̓ ſumꝰ vtqꝫ noſmetip̄i Ipē ſcip̄ꝫ obtu lit. tu qͥs es qui te offerre cūcterꝭ? Quis michi tribuat. vt oblationē meā dignetur meieſtas tanta fuſci pere? Duo mmnuta habeo domine( corpꝰ ⁊ oīam dico) vtinā hec tibi ꝑ fecte poſſim in ſacrificium laudis of ferre. Bonum enim michi longeqꝫ glorioſiꝰ atqꝫ vtiliꝰ ē: vt tibi magꝭ offerar ꝙͣ deſerarmichijpſi. Nam ad meipſum anima mea cōturbat̉. in te vero cxultabit ſpūs meꝰ. ſi ti bi veracit̓ offeret̉ Frēs morituro do mino iudeꝰ mortuas hoſtias offere bat: ſꝫ iā nūc diuo ego/ dicit domi nꝰ: nolo mortē peccatoris. ſꝫ mogi vt conuertatur et viuat. Non dult dn̄s mortem meam; et nō libenter offero illi vitā meam? Hec eſt enī placabil̓ hoſtia: hoſtia deo placēs hoſtia viua ¶ Sꝫ in oblatiōe illa dn̄i tres fuiſſe legunt̉: in hac qͦqꝫ tria nichilominꝰ a dn̄o requirūtur. Fuit in ea oblatiōe ioſeph/ ſpōſus mr̄is dn̄i: cuiꝰ filiꝰ putabat̉. Fuit ⁊ ip̄a virgo mat̓: I puer il̓js qui of ferebatur Sit ergo in oblatiōe nra cōſtātio virilis. ſit ꝯtinētia carnis: ſit ꝯſcīa hunulis Sit inquā in ꝓpo ſito ꝑſeuerādi aīmꝰ virilis. ſit in ꝯ tinētia caſtitas ꝟginalis: ſit in cō ſcientia ſimplicitas ⁊ humilitas pu erilio. ¶ Sermo guerrici abbatis ignacenſis de purificandis ⁊ ador nandis cerdiū affectibꝰ Horna thalamū tuū ſyō. Al ⁊ ſuſcipe regem xp̄m. quē birgo cencepit virgo pepe rit: virgo poſt partum quem ge nuit adorauit. ¶ Ad nos fra tres. ad nos loquitur ſpiritꝰ ſcūs. qui ſumꝰ ſyō. qͥ ſumꝰ ſpeculātes: qͥ dic ac nocte eleuamꝰ oculos nrōs ad dn̄m deū noſtrū. donec mſerent̉ nr̄i. Adornemꝰ igitur thalamū noſ trum: ⁊ ſuſcipianꝰ regem xpriſtū. Ecce frēs xpriſtꝰ in ꝓpria veniens. ⁊ a ſuis repulſus: non hebet vbi ca put reclinet. Pre foribꝰ noſtris int̓ materna brachia pagiens: per ſpi ritū ſanctū querit hoſpiciū dicēs Ad orna thalamū tuū ſyō ¶ Emūde mꝰ igitur thalamū noſtrū prius ex pellendo q̄ oculos xpriſti intrando offendere poſſunt; et ſic demū ador nemꝰ cauiferendo in quibus delec tatur et gaudet. Que ſunt ait for ſan aliquis veſtrum: que oculos xpriſti offendere poſſunt? Cui dici mus. Nichil ita oculos eiꝰ offēdit

ſicut ſuꝑbia: que angelū de celo ⁊ hoīem expulit de paradiſo: que eſt iuiciū oīs peccati Quā hortat̉ nos ſpūs ſcūs vitare dicēs Quid ſuper bis terra ⁊ cinis; Et alibi Omnus caro fenū Exſiccatū eſt fenū: ⁊ flos eiꝰ decidit Videamꝰ nūc quid ſuꝑ bia fecit Angelū de celo: ⁊ hoīem expulit de ꝑadiſo Merito hͦ oculos xp̄i offendit. q̄ pulcherrimū opus ciꝰ in celo ⁊ in ꝑadiſo fedauit: que fecit de angelo dycbolū; et de homi ne nuꝑ creato ⁊ iuſto ꝑfidum Que ſicut ⁊ pcc̄oꝝ pͥmū et maximū: ſic eſt oīm regina ⁊ moter viciorum. Videndū eſt igitur ⁊ ſollicite cō ſidecandū. vt eam mengnrā cū tota prole ſua excludat: vt thalamꝰ noſ ter emundatus et ornatus xp̄m re gem qͥ fores pulſat ſuſcipiat Cum tota inquam prole ſua: ſeptem ſcili cet pͥncipalibꝰ vicijs Quę ſūt hec. inanis gloris. īiudia. ira. triſticic. a uaricici. ventris ingluuies. luxuria Hec ſūt filie ſuꝑbie que mnrēm ſuā ſequūtur. que hoſpiciū quodcūqꝫ in trauerint fetidū reddunt Sed que nobis cū iſtis ꝯmunio; Euis con ſenſus templo dei cū ydolis? Nul la nobis(deo agimꝰ grās) cū eis ſo cietas; quas exuentes veterem ho minē cū actibꝰ ſuis. gladio vere con feſſionis ⁊ pmīe enecauimꝰ Nichil igitur in nobis vltra poſſit ſuꝑbia que de airchangelo dyabolū. et de pͥmo hoīe fecit impiū ⁊ creatori ſu o rebellem ¶ ¶ Nichil habeat in nobis vanai gloria: qͥ a die cōuerſio nis nrē in cruce dn̄i nr̄i ih̓u xp̄i cepi mus gloriari cū apl̓o dicentes Mi chi autem abſit gloriari niſi in cru re dn̄i nr̄i iheſu xp̄i: ꝑ quem michi mūdus crucifixꝰ eſt. I ego mundo. Gloria itaqꝫ nrā ſit etux xp̄i quā portamꝰ: ⁊ teſtimoniū ꝯſcientie ꝑ crurē xp̄i purgate. De qua apl̓us ait Gſti nrā hec eſt teſtimoniū con ſcientie nre In qua ꝯſcientis glorio ri; de donis dei eſt deo gras egere. Ad quod nos hortat̉ oplus dicēs Er gloriatur in dn̄o gloriet̉: id eſt in dn̄o de puritate cōſcientie ſue glorietur Nō enī qͥ ſcipſum cōmē dat ⁊c̓ Ceterū qui in ſe gloriatur. ⁊ qͥ ſibi plaret: ſtulto homini placet. Qui ī alio homine gloriatur. aut laudem in mente ab ore alteriꝰ ex pectat. mercedem operū recipit. ac oleo pcc̄oris vngit caput ſuum; au ditqꝫ ꝓphetam ſibi dicētem Male dictus homo; qui ponit ſpem ſuā in homine Et un die iudicij cū dix erint domine domine aperi nobis. ait Amen dico vobis; neſcio vos. Hec vana gloria filia eſt ſuperbie que in quocunqꝫ fuerit inobedientē facit ¶ Rurſum poſt cenuerſio nem nichil vltra in nobis habeat inuidia; per quam mors intrauit in orbem terrarum Dyabolus enī inuidet homini aſcēſum vnde cor ruerat: ⁊ ꝓpter hoc tēptauit et in animā occidit Hec eſt illa que nō mognos ſed paruos ſemꝑ torquet dicente ſancto iob. paruulum occi dit inuidia In eo enim ꝙ aliquio alicui iuuidet: minorem ſe oſtendit ei cui inuidet. Sic dyabolus inui dit primo homini. ſic eſciu iacob A cayn obel. Hec inuidis ꝑuulum

occidit: qꝛ niſi īferior eſſet/ de bono alteriꝰ nō doleret. Hac peſte nullus moritur. iuſi qui terrena hec appe tit; que tota nō veniūt pluribꝰ Vn̄ ſi qua deſiderat. illi inuitet qui peni tus ea accepit: illius partem hobē do quantitatem ei reſtringit. Hunc paruulū occidit inuidia. qꝛ dū non poteſt adipiſci qd̓ alij inuidet in odi um iuidie filiam cadit ¶ Rurſum fratres poſt cōuerſionē nrām ira nō habeat in nobis locū: quia dn̄s in euangelio gradatim ducit ad gehē ne puteū dicens. Qui iraſcitur ftī ſuo: reus erit iudicio. Qui dixerit racha. hoc eſt vorē indignatiōis per iram emſerit. reus erit conſilio: in quo tractatur quo pena ſit mulctan dus Qui dixerit fatue. hoc eſt tale quid fecerit aut verbo aut verbere. vt inter fratres deſpicietur: reꝰ erit gehenne ignis. niſi reſipuerit Hec eſt ira q̄ ſtultoꝝ oculos extinguit ſapientiū oculos nonnūꝙͣ turbat: dicente pſalmiſta Turbatus eſt p̄ ira oculꝰ meus. Et de ira ſtulti iob ait. Uirū ſtultum interficit iracūdi a. Ecce duos iras videmꝰ quorum altera nōnūꝙͣ turbat oculū: oltera ſemꝑ extinguit. Altera venit ex im pacientia? altera ex zelo rectitudīo Altera venit ex vicio: altera ex ꝟtu te. De altera qui venit ex virtute pſalmiſta ait. Iraſcimini et nolite peccare. Quaſi dicat. Crudeles eſ tote in ꝑiciū. mites in frēm: cōſide rantes noſmetipſos. ne et vos tēp temini De altera que venit ex vicio ait apoſtolus. Sol non occidat ſu per iracundia veſtram. id eſt xi p̄s qͥ eſt ſol iuſticie mētem veſleam iraſcē tem non deſerat: qui cum ira nūqͣ habitat. Ira que venit ex zelo recti tudinis debemꝰ iraſci prius noſtris erratibus. et poſt erratibus proxi morum. que melior eſt riſuꝫ quia ꝑ triſticiam vultus corrigitur proxi mus. Que debet tamen ſubeſſe rati oni. ne ſit immoderata? ſed in vlti one peccati tempus et modum con ſideret. Hec ſapiētes interdumtur bat. Ira per diuum ſtultes occidit: dum in rixuis ⁊ in contumelioni lin guam teloxat ¶ Rurſum fratres poſt conuerſionem noſtram. muniē dus eſt thalamus cordis noſtri. ne triſticia rediens introcat; illam di co que mortem operatur? que de q muſſione rerum temporalium venit Hec eſt illa que prauos rogitatio nes generat. murmuroſum mona chum reddit. que faſtidium parit: ⁊ tenentem cratrum dei. cum vxore loth retro reſpicere compellit. Si ne dolore namqꝫ non poteſt amitte te? quod cum inordiato amore poſſedit. Hanc itaqꝫ triſticiam que mortem operatur excludamus. et intromittamus eam quē venit de memoria peccatorum/ et de peregri natione noſtra: dicamuſqꝫ cū pſal mſta. Heu mithi quiū incolatꝰ me us prolongatus eſt: hobitaui cum hobitantibus cedor. multum inco la fuit anima mea. Hec eſt triſticio que vitam operatur: de qua ait& poſtolus. Quoſi triſtes: ſemꝑ autē gaudentes. Hec eſt illo de qua do minꝰ ad diſcipulos dicit. Triſticia vr̄a ꝟtetur in gaudiū Altera pari

mortē: quia parit animi cancorem. ¶ ¶ Rurſū fratres poſt cōuerſionē muniamꝰ thalamū noſtrū. ne aucri cia que eſt radix oīm maloꝝ rediēs introeat; noſꝫ ab vnius dei cultura abſtrahat. ydolorū cultores faciat. De quit̓ cetera ſic ait aplus ad diſ cipulos ſuos Mortificate mēbra veſ tra que ſūt ſuper terram. formicatio nem. īmundiciam. libidinem. concu piſcentiam malā; ⁊ auariciam que eſt ydoloꝝ ſeruitus. Ecce auariciā ydolatrie comꝑat Et merito Quid ſicut vni deo ydolatria nititur aufer te gl̓um. ne ſolus habeat nomē dei tatis.ita quarus in dei reo ſe exten dit. vt ſolus ꝑſurpet que deꝰ omni potēs in vſum plurimoꝝ fecit Vtra qꝫ deo īimica; quia negat deo que ſūt ei Eſt ⁊ auaricia non ſolū amor congregande pecunie aūt conſeruon de. ſed ambitio p̄lationis. cū nititur homo homini p̄eſſe. Hec vt perum dicam eciā pauperes qui ſemel pro xpo reliquerūt ſua in tantū vexat vt cōtra ius ⁊ phas et ꝓpoſitum ſu um non tantū velint: ſed eciā ſtude ant fratribꝰ et cōſcruis p̄eſſe. Ꝙ ſi abbas aut pͥor eoꝝ voto non cōſen ſerit: iraſcūtur obloquūtur. eoſꝫ aut inuidos. aut ſibi maliuolos. qͥ ſe nō ꝓuehunt dlamant Hec eſt augricio que memoriā mādatoꝝ dei turbat: dicente pſalnuſta dn̄o. Inclina cor meū in teſtimonia tua; ⁊ nō in qua riciam. Que proditionis eſt mat̓: que iudam dei diſcipulū. primū ad mandatoꝝ dei obliuionē. de obliui one ad ꝓditionē. de ꝓditione traxit g ad laqueū ¶ Rurſū fratres poſt conuerſionem noſtram muniamus thalamū cordis ne gula rediens in troeat. que ⁊I adam innocentie veſ te; et eſau priuauit pͥmogeniti dig nitate Hec eſt illa peſtis que patres noſtros in deſerto ingratos benefi cijs fecit; que ꝯpulit eos murmura re contra deū ⁊ dicere. Vtinam mor tui eſſemꝰ in egipto. quando ſedeba mus ſuꝑ ollas carniū: ⁊ comedeba mus allia. cepe. ⁊ pepones. Hec eſt illa funeſta peſtis. que eos ad bloſ phemiā duxit. quaſi non eſſet alia vita poſt iſtam: cum dicebant. come damus ⁊ bibamus. cras enī morie mur id eſt in futuro Quaſi dicerent Hoc ſolum habemꝰ ꝙ comedimꝰ: nichil in futuro poſt hac vitam nos habituros ſperamꝰ. Hanc peſtem cum homine perituram pronūciat aplus dicens Eſca ventri ⁊ venter eſcis: deꝰ hunc ⁊ hanc deſtruet Hec peſtis triꝑtita eſt: quia aut ante ho numpetn ram canonicam comedere. aut aliud ꝙͣ licet: aut pluſꝙͣ neceſſe eſt facit co medere; ⁊ carnis curam in concupiſ rencijs nititur facere. De qua naſci tur inepta leticia? ſicut de populo iſtl̓ dicitur Sedit populꝰ manduca re ⁊ bibere: ⁊ ſurrexerunt ludere Furſū fratres poſt cōuerſionem noſ trā muniamꝰ thalamū cordis noſ tri. ne luxuria rediens introitū inue niat: que peſtilentio rediens/ eſt pe ior quā ante fuerat Nunꝙͣ enī ſolo redit. ſed ſicut dominus ait in euan gelio aſſumit ſeptem ſpiritus nequi ores ſe. I ingreſſi hobitant ibi? ⁊ fiunt nouiſſime hominis illiꝰ peio ra prioribus. Hec eſt peſtis illa q̄

corpus xpriſti dimembrat; que de membris xpriſti facit membra dyc boli. Nam qui adheret alicui perſo ne cauſa libidinis explende: vnum corpus ſit cū illa perſona. et ſit mē brum dyaboli cuiꝰ ⁊ illa membrū eſt per coniūctionē maloꝝ operum. Hec eſt illa peſtis que ignem iufer nalē in corpus humanū accendit: vt regētū ſit ⁊ robuſtū ad libidinē explendam: et que igni illi inextin guibili materiam ſemper apponit. ⁊ vires miniſtrat: vt de ſuo ſemper habeat vnde ſine fine qrdeat. De hijs duobus ignibus luxurie I ge henne; habemus auctoritatē ſcriptu re. De igne luxurie ait. Omnes ad ulterātes: quaſi dibanus ſuccenſus a voquente. De igne gehenne ait. Pones eos vt clibanū ignis in tem pore vultꝰ tui. hoc eſt iudicij: vt in tus ardeant ſicut dibanus accenſus in conſcientia. Dominꝰ in ira ſuo conturbabit eosdicens Diſcedite ⁊ me operarij iniquitatis Et deuora bit eog igius extremus infernalis: quem accenderunt per luxurie fedā opera ¶ Sit ergo fratres ſum ma cura et ſtudium hijs qui in tali bus ſunt de talibus euadere ⁊ fuge re. nobis vero qui per graciā dei eua ſimus ⁊ veterem exiuimus hominē qui ſumus ſyon. ſit ſummum ſtudi um thalamum noſtrum munire et adornare. ⁊ xpriſtum regem ſuſcipe re: ſicut hec ſcriptura precepit quā recitauimus. Adorna thalomum tuum ſyō Quid eſt adornore thala mum tuum? Virtutes congregare? quibus et pauimemtum et porīe tes quaſi cortinis et floribus tota domus adornetur ¶ ¶ Primus ornatus thaloimi noſtri qui ſumus ſyon. ſit timor qui eſt iniciū ſapien tie: id eſt primus gradus per quē aſcenditur ad ſapientiā. De quo ti more ait ſcriptura. Geatus hō qui ſemꝑ eſt pauidus Et pſalmiſta ait Seruite domino in timore; ⁊ exul tate ei cū tremore. vt timor auferat ſecuritatē noxiā? I exultatio morti ferā triſticiā Hic timor generat huīli tatē que eſt precioſiſſimus ornatus thalamus ſyon: que megis plocuit xpriſto. cū in thalamū virgineū in grederetur: dicente btā marici. Qd reſpexit humilitatē cincille ſucꝫ ecce enim ex hoc beaitam me dicent om nes generationes Hec inqua hum litas eſt ornatus ſyon. id eſt pauꝑe rum xpriſti: de quibus ipſe dicit Ge ati pauperes ſpiritu; quoniā ipſorū eſt regnū celoꝝ. Ecce quomō timor domini primus gradus aſcenſionis et primus ornatus thalcimi ſyon. alios ornatus generat: humilitatē ſcilicet ⁊ volūtariā paupertatē. Ad orna ergo thalamū tuū ſyon: timo re domini ¶ Secūdꝰ ornatus tho lami ſyon; et ſecūdus gradus ad ſo pientiam eſt pietas. De que dicit ſcriptura. Miſetere aīe tue placens deo. Et alibi Super quem requieſ cet ſpiritus meus. nſi ſuper humi lem et quietum? Hec miſeretur in ſe peccantibus. fraterna onera por tat: mnagig eligit quelibet temporo lia bona perdere: ꝙͣ cum fratre lite contēdere. Que profecto pietas nō aliud eſt niſi deum colere: ⁊ per

cultū dei deo placere Hec in nobis generat manſuetudinem. optimum ornatum thalamī ſyon: que filias dei nos facit. dicente domino Beati mūtes. quonam filij dei vocabun tur Ecce quomodo pietas ſecūdus ornatus thalami ſyon: ⁊ ſecūdus gradus aſcēſionis alium ornatum de ſe generat monſuetudinem: que filios dei efficit. Adorna igitur tho lamum tuum ſyon: pietate Tercus ornatus thalamū ſyon gradus tercius. gradus aſcenſio nis eſt ſcientia. que homini ſui cog rutionem prebet. vt ſcilicet homo neqꝫ minus neqꝫ plus ꝙ debet de ſe preſumcit. Quorum alterum/ ſcilicet de ſe ninuum preſumere in mala facit precipitem. alterum ſci licet ſe non cognoſcere facit ad que libet bona opera torpetem. Ad hac ſcientiam ſpiritꝰ ſanctus inuitat ec cleſiam in canticis. Si ignoras te o pulchra inter mulieres. qbi poſt veſ tigia falſorum paſtorū/ ſcilicet here ticorum; ⁊ paſce edos tuos. hoc eſt carnales cōcupiſcencias Hec ſcienti a prebet nobis fiduciā vincendi om nes tēptationes per veram fidem. dicēte dn̄o in eucgelio Si potes cre dere omna poſſibilia ſunt credenti; per dei ſcilicet graciā et liberū arbi triū. Videmꝰ iam quomō ſcientio tercius ornatus thalaim ſyon et ter cius gradus aſcenſionis alium or natum ī nobis generat: religioſum videlicet luctum. qui cōſolationem ri domino in futuro meretur. Hec ſcientia parit in nobis dolorem. et luctum peregrinationis. vt viden do mala exilij que patimur. cum luc tu deſideremus patriam. a qua pe regrinamur: audiamuſqꝫ a domi nō nobis dici. Gcati qui lugent: quoniam ipſi conſolabuntur Quartꝰ ornatꝰ thalamī ſyō eſt for titudo: que conuenit laborantibus pro peris bonis acquitendis. Hec eſt que munit thalamū ſyon. vt nō extollatur proſperis. non franga tur aduerſis: que lingua increpan tem ⁊ blādientem hijs verbis con fundit dicens Sne libera animam meam a labijs imquis? A a līguo doloſa. Hec eſt illa que ſemper de dicī diem robuſtior eſuriem ⁊ ſitim iuſticie in thalamo ſyon accendit: facitqꝫ eam audire a domino. Sec ti qui eſuriunt et ſitiunt iuſticiam: quonam ipſi ſaturabuntur. Ador na igitur thalamū tuum ſyonꝫ for titudine ¶ Quintus ornatus tho lami ſyon eſt conſilium: quo homo infremitates ſuas r̓quirit. ſuum poſ ſe/ et ſuum non poſſe inueſtigat: et ex ſua infirmitate alios cōſiderat: alijs parcit ⁊ miſeretur. ſicut ⁊ vult deum ſibi miſereri; alijs dimittit de bita/ ſicut ſibi dult dimitti ci deo increturqꝫ audire a domino. Bectꝭ miſericordes: quonioni ipſi miſeri cordiam conſequenter. Adorna igi tur thalamum tuum ſyonꝫ conſilio ¶ Sextus ornatus tholomi ſy on eſt intellectus: qui mentem ho minis ſuper hec infima rapit⁊ om neſqꝫ corporeas ſubſtatias intellet tuali ītuitu tranſi ens nō corporeis ſubſtantijs figitur: volenſꝫ vltra ꝓ gredi ⁊ ꝓpuis accedēte audit a dn̄o

Ne appropiēs huc: nō enī videbit me hō ⁊ viuet Hic intellectꝰ cōue nit hijs qui a deo purgatū oculū habēt: de quibꝰ dicitur Geati mū do corde: qm̄ ipſi deū videbūt Ad orna igit̉ thalamū tuū ſyon? intel lectu ¶ Septimꝰ ornatꝰ thala mū ſyon eſt ſcipiētia; q̄ ꝯuenit hijs qͥ intellectualibꝰ oculis eternā cōtē plātur:. quoꝝ ꝯuerſatio in celis ē. qͥ cupiunt diſſolui ⁊ eſſe cū xp̄o: in quoꝝ ꝑſona dicebat aplūs Michi diuere xp̄s eſt; et mori luccū Qua ſi dicetet Vt xp̄m inagnificem; xpo diuere volo tm̄: ⁊ xp̄ūs eſt p̄nuū mortis mee. Et poſt pauca Coor tor aut ē duobꝰ ait. deſiderium ha bens diſſolui ⁊ eſſe cum xpo multo mieliꝰ; manere aūt in carne ꝓpter vos Ecce qͥd facit vera ſapiētia. q̄ oēs rebelles motus corꝑis ita ſub iugat: vt nullā vltra pugnam ⁊ in carne ſentiat Pro infirmis ſtībus vt eis xp̄m nūciet exiliū libēter pa titur. ꝓbra nō cuidit. dāpna nō ſen tit. auferēti tiniucā dimittit et palli um. ꝑcucienti ad vnā mexillā pre bet ⁊ altera: auditqꝫ a dn̄o Becti pacifiai: qm̄ filij dei vocabūtur Hij ornatus thalomi ſyoꝫ iſtis nos ad ornemꝰ qͥ ſumꝰ ſyon. ⁊ regeni xpm̄ ſuſcipiamꝰ. quē virgo ꝯcepit ꝟgo peperit: virgo poſt ꝑtū quadrāgē ſima hoc eſt hodierns die in tēplo dei preſentauit ¶ In lege nōqꝫ ſcriptū erat. vt mulier q̄ ſuſcepto ſe mine peꝑiſſet maſculū. quadr agē ſimo die purgata/ tēplū cū filio in traret. deferes hoſtias ſecū ꝓ pcc̄ō agnū anruculū īmaculatū: ⁊ turtu tem ſiue duos pullos colūbaꝝ Si aūt nō haberet agnū: duos pullos volūbe offerret Hec oīa beata me ria nō ex neceſſitate: ſꝫ ex humilita te īpleuit Abſtinuit ab ītroitutem pli quadraginta diebꝰ nō ncc̄e ho bes purgari; q̄ ſine omni delcātiōe ſaluo virginitatꝭ ſigillo. de ſpiritu ſcō ꝯcepit Obtulit hoſtiam nō pro pcco ſicut alie mulieres. ſꝫ ꝓ humi litate; oſtendes eciā in hoc ꝙ filiꝰ dei iheſꝰ xp̄ūs non ſoluere venerat legem ſꝫ īplete ¶ Et ecce ſymeon grandeuꝰ qͥ acceꝑat rn̄ſum nō viſu rū ſe mortē. niſi vide̓t xp̄m dn̄i. vt eum ſuſciꝑet quem expcābat. ⁊ ac cepit eū in vlnas ſuas. hoc eſt int̓ brachia ſua q̄plexatꝰ eſt illū. qͥ ap pedit tribꝰ digitis molē terre: qui oīa implet. oīa ꝯplectitur. int̓ bra chia portat dices Nūc dimittis do minē ſeruū tuū ſcd̓m verbū tuū in pace Cupio diſſolui I eiꝰ aduentū cū prīarchis ⁊ ꝓphetis in inferno expcare: qͥ inter te ⁊ humanū genꝰ facturꝰ eſt pacē Quia viderūt oculi mei ſalutare tuū: filiū tuum quem deſideraui. de quo rn̄ſū de ſpū ſcō accepi Iumē ad reuelationē genti uni; ⁊ gl̓um plebis tue iſrl̓ De qͦ uit yſaias Populus qui ambula bat in tenebris vidit lucem meg nam? quia cum plenitudo gentium intrauerit. tūc omnis iſrl̓ ſaluſ fie ¶ ¶ Audite frēs audite quid oſ fert incria; quid ſymeon ſuſcipit. Unigenitum dei. deo patri conſub ſtantialem. ⁊ coeternum. verbum in pͥncipio. I vt vtilitatem ⁊ conſo lationem noſtram audiamꝰ: illum

offert virgo. quē deus abrohe pro mſit dicens. In ſemine tuo hoc eſt in xp̄o. bn̄dicentur om̄s gentes Et quē dauid ꝓmiſit dicens De fructu ventris tui ponā ſuꝑ ſedem tuā Hic eſt quē virgo offert. patriarcharū gaudiū. deſideriū ꝓphetaꝝ. gentiū expectatio: iudeoꝝ qui eū receperūt ſaluatio: ruine angeloꝝ reparatio. Talis eſt que virgo offert deo? p̄ mo multo maior ꝙ lingua aut ho minū aūt a̓geloꝝ poſſit dicere. Et cū ſit tantus ac talis. qualem aut quātū ſe ip̄ē nouit. nō ſuffecit ꝟgi ni ip̄m ſolū offerre: ſꝫ hoſtiā quam lex p̄ceperat pro eo obtulit. ob hu nulitatis ſciꝫ exēplū: vt nos doce ret qūo et nos eū debecimꝰ offerre ¶ Duos turtures aut duos pul los colūbe pro eo obtulit. Colūba fratres ſimplex eſt animal. felle ca ret. roſtro nō ledit. in cauernis pe traꝝ iudificat. alienos pullos nu tritꝫ iuxta fluenta menet. vt viſa ombra accipitris fugiat⁊ meliora grana eligit. gemitu pro cantu red dit. gregati volat: alis ſe defēdit. viſum recuperat ¶ Et nos frēs cū ante altare ſteterimꝰ. vt dei filiū de o offeramꝰ: cū eo ⁊ pro eo partur turū/ caſtitatem corꝑis ⁊ arume of feramꝰ Et duos pullos colūbaꝝ ꝓ cantū genentes: cōpunctionem ge minam pro deſiderio patrie celeſtis ⁊ de cōſideratiōe nrē miſerie haben tes. Columba felle caret: ⁊ nos ira careaimꝰ. que percare nos facit Rol tro nō ledamꝰ: ſꝫ percuſſi in vnam maxillam. aliam p̄beamꝰ In cauer nis petraꝝ nidificemꝰ: in fide plo gaꝝ xpriſti refugiū habeamꝰ Alie nos pullos nutriamꝰ: de filijs dy aboli faciētes ꝟbo p̄dicationis fili os dei. Iuxta flumīa mancamꝰ: id eſt iuxta hūc mortalitatis fluxū ſe dētes. vmbrā accipitris hoc ē pec̄o que ſunt vmbra dyaboli malorum ruinas cōſiderātes ab eiꝰ vngulis fu giamꝰ. Meliora grana eligamꝰ: id eſt meliores ſn̄ias in ſcripturis ſcis Sregatim volemꝰ: vnū ꝯſenſū in bono. in ꝯgregatione ſub paſtore habētes. Auis noui et veteris teſto menti cōtra in imicos dei nos defen damꝰ: vel duobꝰ p̄ceptis caritatis. dei viꝫ amorē et proximi. Viſum recuperemꝰ: de bono actiōis ad bo nū ſemꝑ intēdentes contēplationis Fratres cariſſimi/ tales nos o portet eſſe cum corpus xp̄i cōſecra mus. cum conſecratum manducan tes ſacrificamus;: cum vobis idem corpꝰ in ſalutem corporis et anime porrigimꝰ Tales eciam vos opor tet eſſe. cū ſacrum ſacramentum de manibꝰ noſtris accipitis: ſciētes ꝙ qui corpꝰ xpriſti indigne accipit. ⁊ ſanguinem eiꝰ indigne bibit. iudici um ſibi manducat et bibit. Verū quia raro inuenitur talis. qui in ſe hec omnis habeat. diligat illum qui bonum habet quod in ſe nō ha bet: et in illo habet quod in ſe non videt. Neqꝫ enim credere debemus ꝙ ſoli ſacerdoti ſupradicte virtutes ſint neceſſarie: queſi ſolus conſe cret et ſatrificet corpus xpriſti. Nō ſelus ſacrificat. non ſolus conſe trat. ſed totus conuentus fideliū qͥ aſtat/ cum illo conſecrat: cum illo

cum illo ſacrificat. Nec ſolus ligni faber facit domū: ſed alius virgas. alius lingna. alius trabes I cetera ꝯportat Debent itaqꝫ aſtantes ha bere de ſuo? ſicut I ſacerdos fidem firmam dorationem puram: deuoti onem piam. Sciendūqꝫ ꝙ ſine fir mia fide nemo aſtanciū eē debet Ce teras vero birtutes quas ſupradixi mus. ⁊ ſi omēs nō habent. diligat illū qui habet qd̓ in ſe non inuenūit: ⁊ in illo habet qd̓ in ſe nondū videt Dicut petrus in iohānē virginita tis habet meritū; ſic iohānes in pe tro mr̄ij habet premiū ¶ Scicn dum quoqꝫ ꝙ corpori xp̄i quem me ric hodie preſentauit ī templo/ quē ſymeon in vlius ſuis ſuſcepit. trio debemus; dignitatem/ reuerentiā ⁊ fructū. Signitatem: vt eum dei fili um. deum de deo. omnipotentē. creq torem oīm. iudicem viuoꝝ l mor tuorum credamus Dignitatem: vt credamꝰ nos ſtatim poſtꝙͣ de corꝑe exierimꝰ ab eo ſicut a iudice ꝑceptu ros ſicut geſſimꝰ ſiue bonū ſiue ma lum Ille namqꝫ quem moria in tem plo preſentauit. quem ſymcon ſu cepit. quem in manibus conſecran tes. ante deum leuamus. benedici mus. manducamus. vobis porrigi mus manducandum? ille fomilis ris noſter iudex erit noſter. Cauea mus ergo ab eo ſeporari per iudici um poſt mortē: cui ita ſumꝰ familio res in vita Dicamꝰ ei itaqꝫ in corde tū eū tractamꝰ: dicamꝰ cū eū ꝯſecra mꝰ Dn̄e ad te veniemꝰ poſt mortē. anͣ tuū tribunal iudicādi aſtabimꝰ: qͥ nobis ita familiaris eē dignaris in vita. ꝙ q nob̓ tractaris ꝯſecraris/ manducaris. noli nobis alienꝰ eē in morte; ſed parce nobis in die mā la Cōfundantur demones. qui nos tūc ꝑſequentur: deſtrue fortitudinē illoꝝ in ꝟtute tua; quid nō eſt qui pugnet ꝓ nobis. niſi tu deꝰ ⁊ fami lioris noſter. Hec eſt dignitas quā ei debemus ¶ Debemꝰ ei reueren tiam. inueſtigare ſcilicet noſmētip ſos: ⁊ ſi inuerumꝰ eor pollutū fedis cogitationibus. aut mala volunta te. ab eius contactu. vt ab igne et nos ⁊ alios arceqius Ignis enim conſumens eſt: ad que indignus nō debet accedere. ne interiꝰ conſumait̉. ⁊ in reprobū ſenſum tradat̉. Exeat ergo extra caſtra ſicut moyſes prece pit. qͥ nocturno pollutꝰ eſt ſompno hoc eſt qui ꝑ negligentiā iſtiꝰ obſcu re vite. q̄ tota vt ſompnꝰ ꝑtranſit. ꝑ uerit vſqꝫ ad pollutas cogitatioēs Exeat extra caſtra. hoc eſt dum in ſtatu eſt. iudicet ſe indignum ſocie tate fidelium cōmunicantium hoc ſa cro corpore: lauetqꝫ veſtimenta ſu a per ſanctam confeſſionem: et poſt ſolis occaſum. hoc eſt poſt temptati orus calorem. et ardorem iam mor tuum. letus redeot et cum alijs fi delibus cōmunicet. Hec eſt reueren tici quam debemus corpori xpriſtiᵗ quem virgo maris hodierna die in templo preſentauit; quem ſymcon letus inter brachia recepit. ¶ De bemus eciam fructum ſcientie; intel ligere ſcilicet quem fructum accip mus ſi eum digne comedimus. Au dite ftatres? non me ſed apoſtolum dicentem. Calix benedictionis cui

benedicimꝰ: nōne cōmunitatio ſan guinis xpriſti eſt? Calix id eſt com municatio calicis: facit nos hobere quandā ꝯmunionē cū xpriſto Et pa nis quē frangimꝰ: nōne participa tio corꝑis eſt domini? Ac ſi dicat. panis quē frangimꝰ facit nos vnū corpꝰ ſub xpriſto capite. qm̄ ſicut ꝑ nus panis ex multꝭ granis cōficit̉. qui poſtea in corpꝰ xpriſti. ⁊ per fidē I per ſancta verba que xpriſtꝰ ſuos docuit cōuertitur: ſic diuerſi partici pantes hoc corꝑe in vnitate fidei. ſpēi et caritatꝭ/ vnū corpꝰ cū xp̄riſ to fiunt: ad xp̄m ſtatim poſt mortē venturi. I cū xp̄o ſicut cū capite ſuo ſine fine regnaturi; quē virgo cōce pit. ꝟgo peperitꝰ e̓go in templo ho dierna die pn̄tauit. Qui cum pr̄e ⁊ ſpiritu ſancto viuit ⁊ regͣt deꝰ? ꝑ omīa ſecula ſeculoꝝ. Amē ¶ Sententia de eodem Ui vult in pace dimitti conet̉ eſſe ſymeō. qui audiens triſti tiam interp̄tatur: vt ꝙͣ horrendū ꝙͣ triſte ſit incidere in monꝰ domī. in tenta mente perſcruteturꝫ ſit ciuis iheruſalē/ hn̄s conuerſationē in cel̓ Sit iuſtꝰ ne male viuendo pereat: ſit timoratus ne de iuſticia ſua teme re preſumat. Expectet xp̄m qui eſt conſolatio fideliū: nō querat an̄ veſ perum denariū⁊ veniat in templū imitetur exempla ſanctoꝝ pueroꝝ Accipiat in manibus verbum dei id eſt compleat operibus. geſtet puerū in vlius: amplectatur eū cū brachijs fidei/ ſpēi et caritatꝭ Gau debitqꝫ de xpriſto. adepto xpriſti a ſortior cupiat indeſinēter mori ſcl̓o ⁊ viuere deo. Tūc tōdē dimittit̉ ī pace: vt nō videat mortēꝫ qͥ mortē ꝑdidit. et vitam inuenit ¶ Sermo pͥmꝰ in ſeptuogeſima. Agno michi cōſolati o ē fratres mei in ver bo illo domī: qui ex deo ē verba dei audit Propterea enī vos li benter auditis? quia ex deo eſtis. Nec ignoro ꝙ ī loco alio dicit ſcrip tura. Ex ipſo ⁊ ꝑ ip̄m. et in ipſo ſūt oīa. Sꝫ multo aliter ſunt ex eo. qͥ ſcd̓m becti ioh̓is euangeliū nō ex volūtate carnis nati ſunt: ſꝫ ex deo Vn̄ ⁊ īuenies ab eodē ioh̓e ī epl̓o ſua ſcriptū. Oīs qui natꝰ eſt ex deo nō peccat: ſꝫ generatio celeſtis ꝯſer uat illū Nō peccat inqͥt id eſt ꝑ pec catum non menet in peccato: quio conſeruat illum vtiqꝫ vt perire non poſſit. ea que falli non poteſt. celeſ tis generatio. Siue nō pereat id ē tantūdem eſt/ ⁊c ſi non peccet. pro eo ſcilicet ꝙ nō imputatur ei pecco tum: generatio enim celeſtis/ eciō in hac parte conſeruat illum. i Sed generationē iſtam quis enar rabit. Euis p̄t dicere ego de elec tis ſum. ego de predeſtincitis ad vi tā: ego de numero filiorū Quis inquom poteſt: reclamāte nimirum ſcriptura. neſcit homo ſi ſit dignus amore an̄ odio? Certitudinem vt qꝫ nō habemꝰ: ſed ſpei fiducia con ſolatur nos: ne dubitationis huiꝰ anxietate penitꝰ cruciemur. Prop ter hoc data ſunt ſigna quedam et

indicia manifeſta ſalutis: vt īdubi tabile ſit eū eſſe de numero elcoꝝ. in quo ca ſigna ꝑmāſcrt Propter hoc inquā quos p̄ſciuit deꝰ ⁊ p̄deſ tinauit ꝯformes fieri filij ſui. vt qͥ bus certitudinē negat cauſa ſollici tudinis: vel fiduciam p̄ſtet gra ꝯſo latioīs Hoc enī eſt dn̄ ſemꝑ ſollici ti in timore et tremore. huīlicmur neceſſe eſt ſub potēti manū dei: qm̄ qͣleo ſumꝰ noſſe poſſumꝰ vel ex ꝑte: qͣles āt futuri ſumꝰ id noſſe penitꝰ nob̓ impoſſibile Itaqꝫ qͥ ſtat videat ne cadat; et in ea forma q̄ ſalutis in diuiū ē. ⁊ argumnētū p̄deſtinatiōīs ꝑſeueret atqꝫ ꝓficiāt Porro ī ter ea que fiduciā p̄ſtāt. ⁊ moteria ſpei. vnū id moximū eſt. de qͦ nunc cepimꝰ loqͥꝫ qͥ ex deo ē verba dei au dit Nōnullos enī ſic interdū audi entes īuenies. ac ſi nichil ad eos ꝑtincāt q̄ dicuntur: nō intrate cor ſuū. nō diſcutere mores ſuos. nō cō gitare ne forte qd̓ audiūt dictū ſit ꝓpter eos Magis at ſi forte ſermo dei viuꝰ et efficax. qͥ ſuo et nō eiꝰ qͥ loqͥtur arbitrio fert̉ quocūqꝫ volue rit: ſi inquā manifeſte aduerſꝰ viciā illa ꝓceſſit. quibꝰ ſeſe illi ſentiūt ob ligatos. diſſimulāt. Ilauertūt ocu los cordis. aut qͣlibꝫ adinuētione palliāt vicio: ⁊ ſeducūt miſeri ſemet ipſos In hijs ergo ſalutis ſigna nō video. in egis at vereor ne forte ꝓp terea nō audiunt verbū dei; qꝛ non ſūt ipſi ex deo In vob̓ frēs grās de o. vere īuenio aures audiēdi; nimi rū cū in emendatiōe vr̄a ſine mora appareat frcūs verbi Sꝫ eciā inter loquēdū fateor: nōnūꝙͣ ego ſentio feruorem ſtudij veſtri Etenim ꝙͣto habundantiꝰ ſuxeritis. tato apliꝰ re plet vbera virtꝰ ſpūs ſcī. ⁊ tāto cō pioſius datur qd̓ ꝓpinem vob̓: ꝙ̄ to citius qd̓ ꝓpinat̉ hauritis Propte rea ſepius loquor vobis. eciā p̄ter cōſuetudine ordinis nr̄i. ſcio eium qͥs dixit: ſi qͥd ſuꝑerogaueris. cu rediero reddā tibi Iniciū ſcp̓tu ageſime frēs hodie celebrat̉: cuiꝰ nomē in vniuerſa eccīa celebrē ſa tis habet̉ Iam vero dico vob̓ kmni. qꝛ plurimū in hoc noīe cōpatior mi chijpſi. ⁊ cōmouetͣ intra me ſpūs nicꝰ. ſuſpirans iumirū ad patria il lam; vbi nec numerꝰ eſt nec meſu ra nec pondꝰ Ꝙͣdiu enī in pondere ⁊ mēſura ⁊ numero. vniu̓ſa corpo ris ⁊ aīe bona recipio? Quāti mer cēnarij in domo prīs mei hobūdēt panibꝰ: ego aūt hic famē ꝑeo Nā de corꝑali cibo ad ad dictū eſt: ⁊ ꝑ uenit vſqꝫ ad me In ſudorē vultus tui veſceris pane tuo Sed ⁊ cū la borauero. panisdat̉ michi ī pōde̓? potus in mēſura; pulmēta ī numeo Et de corꝑali quidē ſic Quid vero de ſpiritaliꝰ Vtqꝫ pͥuſꝙͣ comedam ſuſpiro. atqꝫ ꝑtinā cū ſuſpirauero ⁊ fleuero. vel frogmētū exiguū me recr de celeſti cōuiuio: eciam tanqͣ catellus edam de micis quē cadūt de menſis dn̄orum O iheli cuitas regis magni. qui ex adype frumen ti ſaciat te. I quam fluminis impe tus letificat. in te nec pondus vtqꝫ nec menſura: ſed ſacietas eſt et af fluentio ſumma. Sed nec hobes munerum; quippe cuius particpati o eius in idipſum. Ego pero que

tolꝰ ſum in viciſſitudine ⁊ numero quādo veniami ad vnā illam quā re quiro? Quando ſaciobor apporente gloria tua domine. quādo inebria bor ab vbertate domꝰ tue. et torrē te voluptatꝭ tue quādo potabis me Nunc enim tam exigua ſunt ſtillici dia ſtillancia ſuꝑ terrā: vt nec glu tire quidē poſſim ſaliua micam. Sic oīno ſit inter eſt fratres. qꝛ oīa mō duntur ī pondere et numero ⁊ men ſura: ſed veniet dies qn̄ ſūt omnici ceſſatura. Nam de numero quidem legimꝰ: qm̄ ſapiēcie illiꝰ non eſt nu merꝰ Et in alio toco opud eūdē ꝓ phetū. Delectotiōes in dextera tu a vſꝫ in finē. Audi cciā apud ceplin. pōdꝰ ſn̄ pōdere. Supͣ modū inqͥt et in ſublimitate eternū pōdus glorie. Atudi pondꝰ eternū; ſed attende qd̓ p̄nuſerit ſupra modū. Sic ⁊ xp̄m aiudio. menſurā ſine menſura ꝑmit tentē Menſura inquit confertō. roa gitatā ⁊ ſuꝑeffluentē Sꝫ quādo ve niēt iſta? Profecto in fine ſeptuoge ſime: qd̓ eſt tempꝰ captiuitatꝭ noſ tre Sic enī legimꝰ ꝙ captiuis babi lonijs filij iſrl̓. terminū acceperint ānoꝝ ſeptuaginta; quibꝰ trāſactis tedierūt in ſuā: cū īſtauratū eſt tem plum. et ciuitas reedificata Atuero captiuitas nrā frēs quādo finietur. que tot ānis ab inicio vtiqꝫ mūdi ꝓ tēditur. Quando liberabimur ⁊ ſer uitute iſta? Qn̄ reſtaurat̉ iheruſalē ciuitas ſcā? Vtiqꝫ ꝯpleta hac ſeptu ageſima. q̄ ex denerio et ſeptenario conſtat. propter decem mādata que accepimus: et ſeptem impedimen ta quibꝰ a mandaterum obedientis retardamur. ¶ Primum cuim impe dimentū noſtrū et occupatio grauis eſt ip̄a neceſſitas huius miſeri corpo tꝭ. qd̓ dū modo ſompnū. mō cibū. modo veſtem. ceteraqꝫ ſilia querit: haud dubiū qͥn frequēter impedict nos ab exercitio ſpiritali ¶ Secūdo loco īpediūt viciā cordis: vt ē leui tas/ ſuſpitio. īpacientie atqꝫ inuidie motus. laudis appetitꝰ ⁊ ſimilis: q̄ cotidie experimur in nobis ¶ Ter cium et quartum impedimentū acci pe ꝓſperitatem huius ſeculi et adu̓ ſitatem. Sicut enim corpus quod corrumpitur aggrauat animani ſic deprimit et terrena inhobitatio ſenſū multa cogitantē Vtrūqꝫ ergo caue tanꝙͣ a laqueo tēptatiōis; et quere orma iuſticie ⁊ dextris et a ſi ruſtris. ¶ Quītū īpedimentū gra iuſſimū ⁊ ꝑiculoſiſſimū: ignorantio iſta eſt In multis enim oīno incer tum habemꝰ quid agere debeamꝰ: ita vt quid oremus ſicut oportet neſciamus. ¶ Sextum impedi mentum eſt aduerſarius noſter: qui tꝙͣ leo rugiens circuit querens quē deuoret. Atqꝫ vtinam in ſex tribu lationibꝰ iſtis liberaremur: vt vel ī ſeptima non tangētet nos malū nec app̄henderet nos ꝑiculum in fal ſig ſrībꝰ. Vtinā ſoli īpugnarēt nos maligni ſpūs cū ſuggeſtiōibꝰ ſuis: et nichil nocerēt homines ꝑnicioſis exēplis/ ꝑſuoſiōibꝰ importunis. ſer monibꝰ adulatiōis ⁊ detractionis. atqꝫ alijs mille modis. Vide tꝭ cer te ꝙ ncc̄crriū ſit: vt adu̓ſꝰ hec ſeptē ꝑicula qͥbus īpedimur. ſeptiformis ſeī ſpūs auxilio ſubleuemur. Pro

hijs enim ſeptē. quibꝰ ab obſeruan tis decalogi retardamur; in luctu pe nitētie ſeptuageſima pn̄s agit̉. Vn̄ A reticet̉ interim alleliuo ſolēpne: et huāne trāſgreſſioīs hiſtoria miſe rabilis ab exordio recenſetur ¶ Sermo ſecūdꝰ in lxxͣ. de duplici ſopore ¶ Vmſit dn̄s ſoporem in adam. In miſit I in ſeip̄m. factus eſt nimirū ſcd̓us adam? ſed eſt diſtantia forte non parua. Ille enim ſoporatus vi detur pre exceſſu contemplationis: xp̄s nuſerationis affectu: vt in illū ſoporem īmiſerit veritas. in hūc cari Int a Arina t. tas: cū vtraqꝫ ſit dn̄s. Ait enim io hānes euangeliſta Deꝰ caritas eſt Et ip̄e dn̄s. Ego ſum vici veritas vita. Sane ſoporem xp̄i ſoliꝰ ca ritatis fuiſſe nemo dubitat. vel no minetenꝰ xpianus. Siquidem accu buit vt leo non vicius planei ſꝫ vic tor. ptēte propric ponens aīam; ſompnū mortis excipiens ꝓprio vo luntate. ¶ ¶ Ceterum qualis ⁊ ille ſopor fuiſſe dicendꝫ eſt vel credēdꝰ: quē miſit dn̄s in adum. in quo ſine ſenſu oīno doloris in mulierem edifi candā roſta ſublata eſt de latere dor mnientis? Michi quidē non niſi incō mutabilis veritatis intuitū ⁊ obiſſū diuine ſapientie corporeis excedēs ſenſibꝰ obdormſſe videt̉: qd̓ ex eiꝰ perbis vel maxime cōici poteſt Redi ens nimirū indicat quo aibiſſet. dū tanꝙͣ ebriꝰ de celle vinaria veniēs. euctuās illud magnū ſacramen tū. qd̓ tāto poſt lu xpo ⁊ ecc̄a oplus cōmendauit: hoc nūc inquit os ex oſſibꝰ meis: ⁊ ꝓpter hoc relinquet hō pr̄em ⁊ motre. ⁊ adherebit vxo ri ſue: ⁊ erūt duo in carne vna. An tibi penitus obdormuſſe videtur. qͥ in hanc vocem excitatus erupit. ⁊ non magis dicere potuiſſe. ego dor mio ⁊cor meum vigilot? Verū id quidē ſine preiudicio dixerim. ſi cui forte aliter viſum fuerit. maxime ſi quid aliud in ſcōrū patrum pagi nis inuenitur Neqꝫ enī cōīem arbi tror fuiſſe ſoporem. ct noſtris ſimi lem ſompnis. quos nec contemplo tionis exceſſus. nec muſerationus affectus. ſed infirmitatis defectusī mittit: quos nec veritas. nec cari tas. ſed neceſſitas parit. Graue ſic dem iugum ſuꝑ filios adam; non an te in principio ſuꝑ adam. ſed nūc ia ſuꝑ filios eiꝰ. Quid nō graue miſe ris: quibꝰ ⁊ viuere labor eſt. quibꝰ ⁊ qd̓ pauai videntur aduertere. ſen tire penitus nemo. ipſe quoqꝫ ſenſu alitatis ꝑ ſus inuenitur oneri adeo vt nequeant ſuſtineri. niſi alterno requie foueantur; Quid niſi labor ⁊ dolor et afflictio ſpiritus ex omn bus que ſub celo ſunt. quando et il lud ei grauiſſimum eſt. quo potiſſ mum delectatur. regetatio ſcilicet et ſenſificatio carius. Ninurum q̄ ſit ei dulce conſortium. triſte diuorti um moifeſtat: dum vix tandem auelli poteſt: cum corruptio ip̄a cor poris penitus intolerabilis eſt vege tanti; ¶ ¶ Scine non ſinuliter cor pus. ſed corpus quod corrumpitur aggrauat animam. vt immunem

ab hoc grauamine primi parentis animā noueris extitiſſe: donec cor pus adhuc gereret incorruptū. Ni mirum in libertate poſuit eū deo vt inter ſumma et infima perſans. et in illa excederet ſine difficultate ⁊ ad hec ſine illecebra aut neceſſita te deſcenderet. Illa penetras natu cali viuocitate et puritate mentis: hec auctoritate dijudicans preſiden tis Deniqꝫ adducta ſunt animalio ad adam. vt videret quid vocaret ea: non ipſe aliqua curioſitate duc tus eſt. vt illa videret. Non ſic in nobis libera ratio: ſed vndiqꝫ ei luctandum eſt. Sic erum ⁊ ab in finus viſeo quodā captius tenetur. et a ſummus indigna repellitur: vt neqꝫ ab hijs ſine dolore poſſit auel li: nec ad illa ſine magno gemitu vel raro queat admitti. Hinc nem pe vim faciūt. qui querunt animam meam. vt clamare neceſſe ſit. Infe lix ego homo: quis me liberabit de corpore mortis huius. Vnde pri uſꝙͣ comedam ſuſpiro. quia regnū celoꝝ vim patitur: ⁊ violenti rapi unt illud. Nichilominꝰ tamen et illic vnitas. I hic tenendo diuiſio eſt: ſicut et adam ſoporatus eſt in ꝯ templatione. et omnimalia nominū impoſitione diſcreuit Sic iumirum ſic ⁊ abraham in ſacrificio quidem non volatilia. ſed animalia legitur diuiſiſſe: et mortha erga multa turbatur. cum vnū ſit neceſſariam. Neceſſarium plone vnum et moxi me neceſſarium: quoniā pars hec optima que non auferetur. Ceſſa bit diuſio cum venerit plenitudo. et erit docius ciuitatis ſancte ihrl̓m participatio inidipſum. Interi ſpūs c ſapientie nō modo vnūcus. ſed eciā multiplex eſt: interiorā quidē in vru tate ſolidans ſꝫ ſub iudicio exterioro diſtinguens. Vtrūqꝫ tibi in pͥmiti ua eccleſio commendatur. quoniā multi tudinis credentiū etat cor ꝑ nū ⁊ anima vna. ne volatilis ſcīde rentur: diuidebatur aūt ſingulis ꝓ ut cuiqꝫ opꝰ erat. vt amimalis ſeca rentur. Sit igitur eciom in nobis cariſſimi vntas animorum: vnito ſint corda diligendo vnū. adherēdo vni: et idipſum inuitē ſentiēdo Sic nimurū exterior ipſa diuiſio. et cua dit periculum/ et ſcandalum non in currit: dum videlicet. et ſi proprio cuiqꝫ tolerantia. propria quoqꝫ in terrenus agendis ſententia. ſed et diuerſa interdum dona ſint gracio rum. nec mēbra omnus actum eun dē vidētur habere: vnitos tamen in terior. et vnarumitas ipſam quoqꝫ multiplicitatem colligat et conſtrin gat caritatis glutino ⁊ vīculo pacꝭ ¶ Sermo prinꝰ in capite ieiunij quomodo de beaimꝰ vngere caput et faaem lquate Odie dilectiſſimi ſacrū quadrogeſime tempus ingredimur: tempꝰ mi licie xpriſtiane Non nō bis eſt ſingularis hec oſeruatio; v na omniū eſt quicūqꝫ in candem fi dei conueniunt vnitatem. Quid ni cōmune ſit xpriſti ieiuniū omībus xpriſtianis? Quid ni caput ſuū mē bra ſequatur? Si bona ſuſcepimꝰ

ab hoc capite⁊ mala autem quaro non ſuſtineamꝰ. An reſpuere triſtio volumꝰ⁊ ⁊ communicare iocūdis. Di ita eſt: indignos nos capitis huiꝰ participatione ꝓbamꝰ. Omne enim qd̓ patitur ille: pro nobis e. Ꝙ ſi in oꝑe ſalutis mē ei collobo rare piget. in quo deinceps cōadiu tores nos exhibemus illiꝰ Non e magnū ſi ieiunet cu xpō: qui ſeſſu rꝰ eſt ad menſam patris cum xp̄riſ to Non eſt magnū ſi cōpatitur me brū capiti: cū quō ⁊ glorificādū eſt ¶ Felix mēbrū qd̓ huic adheſe rit ꝑ oīa capiti: ⁊ ſeqͥtur illud quo cūqꝫ ierit Alioqͥn ſi forte abſcindi ſe ꝑariqꝫ cōtingat: p̄uetur ſtatim ne ceſſe eſt eciā ſpū vite Quecūqꝫ enī capiti porcio nō coheret. vn̄ ei iam ſenſus aut vita. Nec ſane deerit qͥ expoſitā occupet: vt ne tunc qͥdem ſit abſqꝫ capite Germinobit rurſū radix omaritudinis: venenatū ca put iterū pullulabit Illud inquā ca put: qd̓ in eo contriuerat an muli er fortꝭ mater ecc̄ia Dico qt quādo ꝑ eam regeneratꝰ eſt in ſpem vite: que natura filiū ire mater carnalis ediderat. Videbit ergo iam ſi fue rit qͥ reuelatos hobeat oculos cor dis. ⁊ ſpūaliter intucatur. horrēdū oīno monſtru. corpꝰ hoīs. caput at temonis habēs Non ſolū aūt: ſed eciā erūt ſine dubio. nouiſſima ho munis illiꝰ peiora prioribꝰ: cū vipe reū id caput qd̓ pͥus fuerat ampu tatū. non abſqꝫ ſeptē nequioribꝰ re uertatur Quis non ſolo tremiſcat auditu? Tollens mēbrū xp̄i. faci am mēbrū demonioꝝ; Abſciſus a corpore ſaluatoris. ſathanc muiſer in corporabor? Dit ꝓcul a nobis ſē per execrando ipſa cōmutatio frēs Michi omruno adhetere tibi bonū eſt o caput glorioſum et benedictu in ſecula; in quo et angeli proſpice re concupiſcunt. Sequar te quocu qꝫ ieris. Si tranſieris per ignem non euellar q te; nec timebo mo la quoniam tu mecum es. Tu do lores meos portas et pro me do les: tu prius trāſis per anguſtum paſſionis foramen. vt latum pre beas ſequentibus membris ingreſ ſum. Quis nos ſeparabit a carita te xpriſti. Ipſa cuim eſt: per quam omne corpꝰ pernexus et iuncturas eteſcit. Hoc glutinum bonum cuiꝰ ieminit yſcyas; hec per quam bo nū eſt et ꝙ iocundum hebitate fra tres invnū. Hoc vnguētum quod deſcendit ⁊ capite in barbam. deſcē dit eciam in oram veſtimenti: vt ne munima quidem fimbria coreat vnctione. In capite ſiquidem pleni tudo graciarum: de qua eccepimꝰ omnes In capite vnuuerſitas miſe rationis: in capite inhauſtis fons pietatis diuine;. in capite affluenti a tota ſpiritalis pniguenti: ſicut ſcriptum eſt. Vnxit te deus deꝰ tu us oleo leticie pre participibus tu 1s. Ipſum tamen quod tam copio ſe pater vnxerat caput: maria vn gere non veretur. Calumpnuantur quidem diſcipuli: ſed reſpondet ꝓ ea veritas. quic bonum opus ſit operata. ¶ Deniqꝫ et nobis ho die quid precipit in euāgelioꝰ Tu inquit tū ieiunaueris: vnge coput

tuum Mira dignatio Spūs dn̄i ſa per eū/ eo ꝙ vnxerit eū: ⁊ nichilo munꝰ tamē euōgelizās pauꝑibus cut Vnge caput tuum Cōplacet ſi bi pater in filio: ⁊ dū vox ſonat in ethere. deſcēdit ſpūs in colūba Pu tatis fratres. qꝛ xp̄i baptiſmo criſ ma defuerit; Manet dn̄i ſpūs ſuꝑ ipſū. ⁊ vnctū ab eo quis dubitet. Hic eſt filius meꝰ dilectus: in quo michi bene cōplacui Hec plone ſpi ritalis vnguenti fragratio eſt Vnx it pater filiū pre ꝑticipibꝰ ſuis; in quo p̄ ceteris ſingulariter cōplacet ſibi Pater vtiqꝫ diligit filium: af fectu vtiqꝫ diuino. ⁊ inexꝑto omni creature Vnxit inquā pre ꝑticipibꝰ ſuis: accumulans ſuꝑ eū viuuerſo cariſmata benignitatis māſuetudi tus. ſuauitatis; habūdantiꝰ replēs eum viſceribus miſericordie ⁊ mſe rationis Vnctum deniqꝫ miſit ad nos: quem nobis exhibuit plenū gratie ⁊pietatio Sic a patre vnt tum caput noſtrum: nichilominus poſtulat a nobis vngi ¶ Cū ieiu naueris inquit: vnge caput tuum Ita ne aquam petit oriuulo/ fōs in teficiens? Petit ſine dubio; aut cer te repetit magis Ad fontem enī vn̄ exeūt flumina reuertūtur: vt iterū fluant Nō vero vt minꝰ hobēs qd̓ dederat repetit xp̄ūs: ſed ne tibi pe reat quicquid ad eum referre volu eris Siquidem eciam fluminis aq̄ ſi ſtare ceperit; et ipſa computreſcet ⁊ inundatione facta/ ſuꝑueniens re pelletur Sic plane ſic gratiarū ceſ ſat decurſus. vbi recurſus non fue rit. nec modo nichil augetur ingra to: ſed qd̓ acceperat ei dertitur in perniciem Fidelis autē in modico cenſetur dignus munere ompliori. Unge ergo caput tuū: refundens in cū qͥ ſupra te eſt. quicquid in te ē deuotionis. quicquid delcationis. quicqͥd affectionis Vnge caput tu um. vt ſi qua in te eſt gra referatur ad ipſū: nec tuam queras gloriā. ſed ipſiꝰ Vngit enī xp̄m: qui bonꝰ vius odor eſt in ōni loco ¶ Me mento ſane aduerſꝰ ypocritas hūc proceſſiſſe ſermonem Folite fieri ſi cut ypocrite triſtes Nō omnimodo nobis triſticiam interdixit: ſꝫ que ī facie eſt coram hoībus Alioqn̄ cor ſapientis vbi triſticia: ⁊ paulū quo qꝫ diſcipulos contriſtaſſe nō piget. ꝓ eo ꝙ triſtati ſūt ad ſalutem Nō eſt talis triſticio ypocritaꝝ: non in corde ſed in facie eſt. Exterminant erum facies ſuos. Nota proinde ꝙ non dixerit nolite eſſe ſicut ypo crite triſtes: ſed nolite fieri. hoc eſt fingi. Sic quippe vulgo dicitur. Triſtem ſe facit. aut inqgnificat ſe. et qui te beatificat in errorem te inducit: ⁊ ſimilio. que ſimulationis ſunt non veritatis. Tu autem cū ieiunqueris vnge caput tuum: et faciem tuam laua. Exterminant illi faciem: tu autem lauare iuberis Eſt autem facies: que in facie eſt conuerſatio. Honc fidelis xpriſti ſeruꝰ lauat. ne quod offendiculum prebeat intuenti; ypocrita mogis exterminat. dum ſingularia mogꝭ et inuſitato ſectatur. Sed nec ca put vngit: cuiꝰ affectio elongat̉ q xpo: ⁊ vanis fauoribus delectatur

Vngit potius ſemetipſū: vt propri am fragrātiā opinionis reſpergat. Aut certe qꝛ manifeſtū eſt non eſſe caput ypocrite xpriſtū. nec ſuū tamen qualecūqꝫ caput vngere po teſt: cuius mens non ꝓprie teſtimo nio conſcientie. ſed adulatiōibus de mulcetur. Date nob̓ oyūt fatue ꝟ gineo de oleo vr̄o Cur hoc? Quid in vaſis ſuis oleū nō habēt. Sꝫ non eſt prudentiū huiuſmodi oleū dare. Quod enī ſibi fieri nolunt. quādo ipſi faciant alijs? Audi vero ꝓphe tam. cui incerta ⁊ occulta ſapientie ſue reuelauerat deus. Olcū inquit peccatoris non īpinguet caput me um Emūt oleū iſtud ypocrite: ſicut dn̄s ait. Amen dico vobis: recepe runt mercedē ſuā. Extermināt enī facies ſuas; vt apporeā̄t hoībꝰ ieiu nātes. Vides ꝙͣ brcui ſcrmone ypo critas ⁊ ſingularitatꝭ notat? I ar guit vanitatis? Vide eciā ꝙͣ paucis I corā deo ſuadet bona. I coram hoībus prouidere. Vnge caput tu um; ⁊ faciē tuā laua. Hoc eſt. Sit te irreprehenſibilē foris exhibe. vt diuinā tibi conciliare ſtudeas grāꝫ: et ante oculos humanos non pro priā queras gloriā. ſꝫ auctoris Poteſt tamen et alio modo lota fa cies conſcientia pura; ⁊ vnctum ca put intelligi mens deuota. Quod ſi id probas: aduerſus duplex vici um quod moxime ſolet appetere ie iunantes. hec duo verba ablutiōis ⁊ vnctionis dicta videntur. Aliuge nim ieiunat ſtudio vanitatis: ⁊ hu ic dicitur faciē tuā lauo. Alius iciu nat cū impacientia et rācore. ⁊ huic opus eſt. vt caput dugat. Eſt aūt caput iſtud mensinterior; que tunc vngitur ī ieiunio cū ſpiritualiter de lectatur in eo. An vero tibi nouū vi detur. vt dicamus caput vngi ieiu nio? Ego plus dicoreciā impinguo tur. Nūquid non legiſti ꝙ ſcriptū eſt. vt alat eos ī famē? Eſt ergo ie iuniū corporis. capitis vnctio; car nis inedia refectio cordis Quid ni dixer vnctionē q̄ et medetur vulne ribus ⁊ exaſperatas cōſcienticisle nit? Emat igitur ypocrita ieiunio ſuo oleum peccatoris. ego meū in terī nō vendo iciuniū: et ipſū muchi olrū eſt. quo vngar. Vnge caput tuū? ne qͥd forte murmuris aut im pacientie ſubeat. Non ſolum autem ſed et gloriari in tribulatione: ſicut ait apoſtolus. Gloriare inquā. ſꝫ ab omni ſtudio vanitatis; vt ſit eciam facies mūda. ab oleo peccatoris Sermo eiuſdē ſecūdus quomo do conuerti debeamus ad deū. Onuertinū ad me in toto cor de veſtro. in iciunio ⁊ fletu et planctu⁊ et ſcindite corda veſtra. et non veſtimenta veſtra; uit dominꝰ omnipotens. Quid ſibi vult dilec tiſſimi. ꝙ precipit donunus vt cō uertamur ad cum̉ Ibiqꝫ enī eſt et omrus replet; ⁊ nithilominus com plectitur vniuerſa Quo mē vertā? vt cōuertar ad te dn̄e deugnicus? Di aſcendero in celum tu illic es ſi deſcēdero ad infernū ades. Quid tu iubes quo conuertor ad te ſupro an infra. ad dexterā an ad ſiniſtrā? Cōſiliū iſtud eſt fratreo miei: ſecretū eſt. qd̓ ſolū credat̉ amicis: Siſteriū

regni dei eſt. apoſtolis reuelatur in aure; nam turbis nichil dicitur obſꝫ parabola Fiſi ꝯuerſi fueritꝭ inquit et efficiamini ſicut paruulus iſte nō intrabitis in regnū celorum. Agnoſ co plone quo velit vt cōuertamur. Ad paruulū conuerti neceſſe eſt: vt diſcamus ab ipſo. quic mitis eſt et humilis corde. Ad hoc ſiquidē par uulus datus eſt nobis. Sane idem et magnus eſt. ſed in ciuitate dn̄i cui ⁊ dicitur. Exulta I lauda habi tatio ſyon; qua mognus in medio tui ſanctꝰ īſrae l¶ Quid tu infla ris o homo? quid extollerꝭ ſine cau ſa? Quid altum ſapis. Ioculi tui omne ſublime vident: quod tibi nō cedet in bonū? Publinus quidem domnus: ſed nō ito proponitur ti bi. Iaudabilis magnitudo illiꝰ: nō etiam inutabilis. Eleuata ē mog ruficentia illius; et non poteris ad eam Nec ſi te ruperis apprehendes Aſcendet inquit homo ad cor eltū et exaltabitur deus. Excelſus ſiqui dem dominus ſꝫ humilis reſpicit: et alta alonge cognoſcit. Humilia re; et apprehendiſti Hec plane lex pietatis: ⁊ propter hac legem ſuſ tinui te die. ¶ Di forte ſublimito tis eſſet viā propoſita. I illic iter quo oſtenderetur ſalutare dei: ꝙͣta facerent homines vt exaltarentur. ꝙ crudeliter īuicem ſternerent. inui cem conculcarent. ꝙͣ impudenter re perent. monibuſꝫ ⁊ pedibus concrē tur in altum. vt imponerent ſeſe ho mines ſuper capita aliena? Et cer te qui ꝯtendit ſuꝑgredi proximos. multas inuenit difficultates: mul tos habebit emulos: multos pacie tur ꝯtradictores. aſcendentes equi dem ex aduerſo. Nichil veo̓ facili us eſt volenti: ꝙͣ humlicire ſemetip ſum. Hoc verbū eſt dilectiſſimi/ qd̓ omnino nos reddit inexcuſcibiles: vt ne tenue quidem nobis velomē pretendere liceat ¶ Sed iam ad hunc paruulum. ad māſuetudinis et humlitatꝭ inegiſtrum: quonam modo conuerti neceſſe ſit videomꝰ. Cōuertimini inquit ad me in toto corde veſtro. Fratres ſi dixiſſet con uertimini. nichil addens⁊eſſet nobis forſitan libere reſpondere fac tum eſt ian; aliud propone māda tum. Nūc autem ſpiritualis vt au dio conuerſionis nos qmonet. que non vna die perficitur: vtinam vel in omni vita quā degimus in hoc corpore valeat conſummari Corpo ris namqꝫ ꝯuerſio ſi ſola fuerit: erit nullo. Forma ſiquidem conuerſio nis eſt non veritas: vacuam virtu te gerens ſpetiem pietatis ¶ Mi ſer homo qui totus pergens in ea que foris ſunt. I ignarus interioꝝ ſuorum. putōs ſe aliquid eſſe cum nichil ſit: ipſe ſe ſeducit. Sicut q qua effuſus ſum cit pſalmiſta in ꝑ ſona huiuſmodi: ⁊ diſꝑſa ſunt om nic oſſa mea. Et aliꝰ quidam pro pheta. Comederunt inquit alieni robur eius. et ignorauit. Exterio rem quippe ſuperficieni intuens. ſal ua ſibi omnia ſuſpicatur. non ſenti ens vermem occultum. qui inter na corrodit. Manet conſura. veſtis necdum mutato eſt: ieiuniorum re gula cuſtoditur: ſtatutis pſallitur

horis; ſed cor longe eſt a mē dicit do minus. ¶ Attende ſollerter quid diligas. quid metucis. vnde gaude as aut contriſteris. et ſub habitu religionis aminū ſecularē: ſub pan rus conuerſionis inueniēs eor per uerſum. Totū crum tor in hijs quo tuor affectionibus eſt; et de eis acci piendū puto quod dicitur. vt in to to corde tuo conuertaris ad deum. Conuertatur prouide amor tuus? vt nichil omnino diligas niſi ipſū aut certe propter ipſū. Conuerto tur eciā timor tuus ad ipſum. quia peruerſus eſt timor omnis. quo mi tuis aliquid preter eum; aut non propter eum. Sic ⁊ gaudiū tuum ⁊ triſticia. eque conuertantur ad ip ſū. Hoc aūt ita fiet: ſi non niſi ſcd̓ꝫ eū dolens aut leteris. Quid enum peruerſū mogis. ꝙͣ letari cū mole feceris. et in rebus peſſimus exulta Sed et ca que ſcd̓m carnem eſt triſticia. mortem operetur. Si pro tuo ſiue proximi peccato doles/ bn̄ faicis; ⁊ hec triſticis eſt ad ſalutem. Si gaudias ad munera gre. hoc gaudiū ſanctū eſt ⁊ ſecurū: gaudiū in ſpiritu ſancto. Debes ⁊ in dilec tione xpriſti fraterius congaudere proſperitatibꝰ. aduerſitatibuſꝫ con dolcre: ſicut ſcriptū eſt Gaudere cū gaudentibus? flere cū flentibꝰ De rū ne ipſa quidē eſt paripendendo corꝑalis cōuerſio; quia ſpūalis hu ius amimiculū noſcitur eſſe non par uum Inde eſt ꝙ in loco hoc dn̄s cū dixiſſet in toto corde addidit ꝓtinꝰ in iciunio. qd̓ vtiqꝫ corꝑis eſt Volo tn̄ āmonitos eſſe frēs meos. obſer uandum illud non ob eſcis tantū: ſed ab omībus illecebris carnis. et vniuerſa corꝑis voluptate: ymo ve ro ieiunandū eſt longe amplius q vicijs. ꝙͣ q̄ cibis ¶ Sꝫ eſt panis a quo vogieiunare nolo. ne forte de ficiatis in via; et ſi neſcitis. panem dico latrimarū. Sequitur erum In ieiunio ⁊ fletu ⁊ planctū Exigit e tum planctū a nobis: conuerſatio nis preterite penitentia. Exigit fle tum: deſideriū future beatitudinis. Fccte ſt̓ michi lacrime mee panes ait propheta: dum dicitur michi es tidie vbi eſt deus tuus Parū eium placet huius vite nouitas. qui nec dum vetera plangit. necdum plon git admiſſa peccata; necdū plāgit tempus amiſſū. Si non plangis? plane non ſentis qnime bulnera. cō ſcientie leſionē. Sed nec futura ſa tis gaudia cōcupiſcis: ſi non cotidie poſtulas ea cum lacrims Minusti bi nota ſunt: ſi non rēnuit conſolari anima tua donoc veniant Addit de inde propheta Et ſcindite corda veſ tra; ⁊ non veſtimenta veſtra. Qui bus verbis manifeſte prior ille po pulus iudeorū. et duricie cordis. et vane ſuperſtitionis arguitur. Cre bra ſiquidem apud cos ſciſſio veſti um: ſed non cordium eſſe ſolebat. Quādo enim ſcinderentur corda la pideā. que non poterant nec circun ridi; Scindite inquit corda veſtra ⁊ nō veſtimēta veſtra. Quis in vob̓ ē. cuiꝰ volūtas circa vnū aliqd̓ ſolet obſtinatior īueniri? Scidet cor gla dio ſpiritus quod eſt verbum dei ſcindat iſtud. et in multas feſtinet

minulias diſpartiri Alioqͥn non eſt conuerti ad dn̄m in toto corde. niſi ſciſſo corde. Donec enim vnā illā accipias in ihrlmi. cuiꝰ eſt participati o eius inidip̄m. multa tibi interim precipiūtur: ⁊ ſi in vno offenderis factꝰ es omniū reus. Sp̄s domini multiplex ait ſapiens; nec potes ſe qui multiplicem ſine multiplici ſciſ ſione. Audi deniqꝫ hominē quem ſcd̓m cor ſuū inuenerat deꝰ. Para tum īquit eor meum deꝰ: paratum cor meū. poratum ad aduerſa. po ratum ad proſpera: paratū ad hu milia. paratū ad ſublimia: ꝑatū ad vniuerſa quēcūqꝫ p̄ceperis Uis paſ torem ouiū facere. vis regem ꝯſtitu ere populorum. paratū eor meū de us: paratū eor meū Quis vt dauid fidelis. ingrediens ⁊ regrediens ⁊ pergens ad imperiū regis? Et dice bat de peccatoribꝰ. Coqgulatū eſt ſicut lac cor eoꝝ: ego vero legem tuam meditatus ſumIn̄ enī cordis duriciaˢ inde animi obſtinatior quia meditatur quis non legem domini ſed ꝓpriam volūtatē ¶ Sādamꝰ itaqꝫ corda nrā dilectiſſimi: quatinꝰ integra proinde veſtimēta ſeruemꝰ Veſtes enim nrē ꝟtutes ſunt. Go na veſtis caritas: bona veſtis obedi entia eſt. Geatus qui cuſtodit veſti menta hec; vt non ambulet nūdꝰ. Deniqꝫ beati quorū tecta ſunt pec cata; et caritas operit multitudinē peccatorum. Scindamꝰ corda ſicut predictum eſt. vt hec veſtimenta ī tegra conſeruemus; quemadmodū cōſeruata eſt tunica ſaluatoris Nec modo ſeruat integram veſtem ſciſſi o cordis ⁊ſꝫ et talarē eam faa̓t ⁊ po limitam: qualem a ſancto patriar cha iacob accepit filius qui pre ce teris amobatur. Hinc nempe virtu tum perſeuerantio. hinc conuerſati onis pulchre diſcolor vnitas. hinc illa eſt gloria filie regis in fimbrijs aureis circumāmūcta varietatibus. ¶ Poteſt tamen et aliter hec ſciſ ſio cordis intelligỉ. vt ſi quid pra uū fuerit. ſcindatur ad confeſſionē? ſi durum ad compaſſionem. Quid ni ſcindatur vlcus. vt ſanies efflu at? Quid tu ſcindatur cor vt viſ ceribꝰ affluait pietatis? Vtilis ꝓr ſus vtraqꝫ ſciſſio: vt nec dlouſum lo teat peccati virus in corde. nec in digenti proximo dciudamꝰ viſcera miſericordie. vt et ipſi miſericordiā conſequamur a domino noſtro ſh̓u xpriſto: qui eſt ſuꝑ omīa benedcus in ſecula Amen. Dermo in quadrogeſima de ie iutuo. pͥmus. Ogo vos dilectiſſimi tota deuotione ſuſci pite quadrageſimale ieiuniū? qd̓ non ſolo 6 abſtinētiā cōmēdat: ſꝫ multomegis ſacramētum. Nom ſi deuote uſqꝫ modo ieiunauimꝰ: vti qꝫ ſcō hoc temꝑe ieiunandū nobie eſt multo deuotius. Si quid enim additur ad ſolitum cibſtinentie mo dum. nūquid non valde indignum eſt. vt oneroſum ſit qd̓ eccleſia por tat vniuerſa nobiſcum? Hactenꝰ uſqꝫ ad nonam ieiunauimus ſoli nunc vſqꝫ ad veſperam ieiunabunt

nobiſcum pariter vniuerſi. Reges ⁊ pͥncipes. derus cum populo. nobi les ⁊ ignobiles; ſimul in vnū diues I pauꝑ. Hec idcirco dixerim frēs. ne quis forte turbet̉ a puſillanimi tate ſpiritus. et ieiuniū preſens mi nori deuotione ſuſcipiat: dum ſe for taſſe meminerit poris quoqꝫ ieiunij pondꝰ ſatis difficile toleraſſe. Hoc enī quando poteſt loborat aduerſari us noſter. vt holocauſtū nr̄m deuo tionis pinguedine vacuetur. vt et nunꝰ acceptum ſit deo. ⁊ conſcientio noſtra in ſpiritali gaudiominꝰ exhi laretur: ſicqꝫ de puſillanimitate to lerātie. eciam cōſcientie puſillanimi tas generetur. Cuiꝰ aſtucias nō ig norates: tota obſecro oduerſus eu ſollicitudine vigilem Et quia hilo rem dacorem diligit deusˢ ⁊ ip̄a quo qꝫ cōſcientia noſtra ampliori exinde fiducia ſubleuatur: vt deuotiora ſint nra ieiunis. ſollicite nobis totius et cleſie ꝓponamus exempla ¶Sꝫ quid de hijs loquor quos habemus in hac ieiutuorū obſeruatione cōſer tes. quaſi non modo excellentiores habeamus in ea duces ymo et ſectā tores? Quāta deuotione ſuſcipien dum nobis eſt. qd̓ a ſācto moyſe tā ꝙͣ hereditorio iure traditur: cui ſpe cali pre ceteris ꝓphetis prerogati ua facie ad faciem dn̄s loquebatur? Quāto feruore eſt amplectendum? qd̓ helycis ille cōmendat igneo cur ru raptus in celūˢ Ecce eī ꝙ multa milio a diebꝰ illis generalis ꝯditio mortis inuoſit: helyas tamen vſqꝫ odhuc ꝯſeruate dn̄o manꝰ eius euo ſit. Iam vero ſi cōmendāt ieiuniū p̄ fens moyſes ⁊ helyas. ꝙͣuis mog nu tamen conſerui noſtri? quantū cō mendat illud ih̓us xp̄s dn̄s noſter. quia ⁊ ip̄ē totidem ieiunauit? Quo lis ille eſt non dicam monachꝰ ſed xp̄ianus qui minꝰ deuote ieiuniū ſuſcipit. qd̓ ei tradidit ipē xpriſtꝰ? Deniqꝫ tāto deuotiꝰ imitādū ē nob̓ dilectiſſimi xp̄i ieiunantis exēplū quanto certiꝰ ē propter nos eum ie uinaſſe/ non propter ſeip̄m ¶ Ie uinemus ergo cariſſim et deuote ie iunemus ſancto hoc quadrageſime tempore: ita ſane vt nouerimꝰ qua drageſimā noſtram non ſolos quo draginta dies habere. Continuon da enī nobis eſt quadrageſimē cūr tis diebus miſere vite huius: dum ꝑ auxiliū grace que in quatuor euq gelijs ꝯmendetur neceſſe eſt decalo gum legis īplere. Errat plane. qui pauciſſimos dies iſtos ad penitenti am ſufficere credūt: cum totum vite huiꝰ tempus conſtet ad nichil aliud conſtitutum. Querite dn̄m eit pro pheta. non ſolum quadraginta die bus. ſed dum inueniri poteſt: inuo cate eum dum prope e¶t Neqꝫ enim tūc erit inuocandi tempus. quando nemini proximus erit deus. ſed e lijs quidem preſens: alijs vero ni nus valde remotus Interim ſane ex eo ꝙ proximus dicitur monifeſtum eſt ꝙ nōdum habetur; et tamen ha beri ⁊ inueniri facile poteſt. Quis ti bi videtur ei proximꝰ fuiſſe. qui inci dit in latrones? Vtiqꝫ qͥ fecit cū eo mīam Ergo quis toto hoc tꝑe mīe proximꝰ: q̄rite dn̄m cariſſimi dum inueniri poteſt: inuocate eum dum

prope eſt. ¶ Verūptamen pn̄ti quadrageſima moiori nobis eſt fer uore querendus; que non ſolū pars. ſed ⁊ ſacramentū eſt totiꝰ temporis huius. Propterea ſi forte diebus ce teris ſtudia nrā aliquatinus intepu erant: dignum eſt vt nūc in feruorē ſpiritus recaleſcant Ꝙ ſi gulo ſolo peccciuit: ſola. quoqꝫ ieiunet et ſuffi rit. Si vero peccauerūt ⁊ cetera mē bra: cur nō ieiunent ⁊ ipā. Ieiunet ergo oculus qui depredatus eſt ani marieiunet auris. īciunet lingua. ieiunet manꝰzieiunet I aminia ipā Ieiunet oculus a curioſis aſpectibꝰ et omni petulantia: vt bene humli atus coerceatur in penitentia; qͥ mo le liber vagabatur in culpa. Ieiunet auris nequiter pruriens: a fabulis ⁊ rumnoribꝰ. ⁊ quecūqꝫ ocioſa ſūt. ⁊ ad ſalutē minime ꝑtinentia Ieuinet lingua a detractione ⁊ murmuratio ne. ab inutilibꝰ. vanis. atqꝫ ſcurtili bus ꝟbis: interdū quoqꝫ ob graui tatem ſilencij. ⁊ ab ip̄is que videri poterant neceſſaria. Ieuinet manus ab ocioſis ſignis: ⁊ ab oꝑibus om nibus que nō ſunt imꝑata. Sed multom agꝭ aīa ipā ieiunet a vicijs: et ꝓpria voluntate ſua. Etenī ſine ieiunio hoc/ cetera a dn̄o reprobāt̉: ſicut ſcriptū eſt Quia in diebꝰ ieiuni orum veſtroꝝ volūtates veſtre inue niūtur.. Sermo eiuſdem ſecundus de ie iuinio ⁊ oratione a ¶ ¶ Via ieiunij qͣdrageſimalio tē pus aduenit. qd̓ tota deuotio ne ſuſcipere moneo caritatē veſtrā 5 dignum reor aliquātinus exponere quo fructu. et quemadmodum opor teat ieiunare. ¶ Primū quidem fratres pro eo ꝙ ab ipſis quoqꝫ lici tis abſtinemꝰ: co nobis que prius ꝯmiſimꝰ illicita condonantur Quid vero eſt condonari cōmiſſa. niſi ieiu nio brcui/ ieiunia redimi ſempiter naº Gehēnam quoqꝫ meruimꝰ. vbi nullus vnꝙͣ cibus eſt. conſolatio nul la. terminus nullus: vbi guttam o que diues poſtulat: et accipere non meretur. Bonū eſt ergo et ſalutare ieiuniū. quoredimūtur eterna ſuppli caa:dū remittuntur hoc mō peccata Non ſolū cutem abolitio eſt peccc toꝝ. ſed extirpatio vicioꝝ: non ſolū obtinet veniā. ſed meretur gratiā? vm iuit non ſolum delet peccata preterita que ꝯmiſimus: ſed ⁊ repellit futura que cōnuttere poteramus. ¶ Dicā vnum adhuc qd̓ facile capiotis: ſe pius ni fallor experti. Ieiinium o rationi ⁊ deuotionem ⁊ fiduriam do nat. Et vide quemadmodum ſibi inuicem et ieiutuum et oraitio ſocien tur: ſicut ſcriptum eſt. Frater adiu uans fratrem; ambo conſolabuntur Oratio virtutem impetrat ieiunan di: ⁊ īeiunium gratiami promeretur orandi. Ieiunium orationem robo rat: oratio ſanctificat ieiutuum. et domino repreſentat Quid crum no bis ieiurum proderit: ſi relinquo tur in terra; qd̓ abſit? Subleuetur ergo ieiunium pēna quadam oratio nis. Verum huic ne forte munꝰ ſuf ficiat: alteram quoqꝫ neceſſe eſt ſoci ari. Oratio iuſti ait ſcriptura: pe netrat celos. ¶ Sint ergo

ieiunio nrō vt facile celos penetret ale duer orationis ſcilicet atqꝫ iuſti ce. Iuſticia vero que eſt. niſi que vni cuiqꝫ reddit quod ſuū eſt? Noli er go quaſi ſolum attendere deum: de bitor es eciam prelatis ⁊ fratribus tuis. Nec vult deus vt peruipen das; quos ipſe quoqꝫ minime perui pendit. Neqꝫ enim ſine cauſa ait q poſtolus: prouidentes bona non ſo lum coram deo. ſed eriam coram ho minibus. Dicebas fortaſſe; ſufficit michi ſi tantum deus approbat qd̓ ago. Que michi de humano cura iudicio? Sed certus ſis ꝙ ei mini me placet. quicquid cum ſcandalo fi liorum eius I contra voluntatem ipſius feceris: qui obedire te tanꝙͣ eius oportebat vicario ¶ Sanc tificate inquit ieiunium: vocate ce tum. Quid eſt cetum vocare? Vni tatem ſeruare: pacem diligere: fra ternitatem amare. Superbus ille phariſeus ieiunium habuit. ieiuni um ſanctificauit: qui nimitum et le iunauit bis in ſobbato. et gratias egit deo. Sed non vocauit cetum dicens. Non ſum ſicut ceteri homi num: ideoqꝫ ala vna rutens ieiuni um eius non ꝑuenit in celum Vos ergo cariſſimi lauate manꝰ veſtras in ſanguine peccatoris: et omnino ſolliciti eſtote. vt alas duas habecit ieiuruum veſtrum. ſanctimoniam ſi mul et pacem: ſine qua nemo vide bit deum. Sanctificate ieiunium: vt pura intentio ⁊ deuota oratio il lud diuine offerat moieſtati. Voca te cetum: vt congruat vnitati. Iau date dominū in tympano et choro vt contors ſit morb̓ficatio carnis. ¶ Porro quis ⁊ de ieiunio ⁊ de o iuſticia aliquā diximꝰ: dignū eſt vt de oratione pauca loquamur. Hec eium quanto efficatior eſt ſi fiait vt debet: tanto callidiꝰ impediri ab ad uerſario ſolet Interdū eium grauit̓ impeditur oratio a puſillanmitate ſpiritus: ⁊ timore īmoderato. Hoc autem tūc ſolet fieri cum ſic cogitat homo ꝓprioni indignitatem: vt nō cōuertat oculos ad diuinam benig nitatem. Abiſſus enim abiſſum iuo cat⁊ obiſſus luminoſa abiſſum tene broſam: abiſſus mīe obiſſum mſe rie Profundū nāqꝫ eſt cor hominis ⁊ imꝑſcrutabile. Sed ſi magna eſt iniquitas nica; multo muior ē dn̄e pietas tua. Ideoqꝫ cum ad meip̄m turbata fuerit anima mea. memor ſū multitudinis mīe tue. I reſpiro ī ea; ⁊ cu introiero in potētias tuas. nolo memorari iuſticie tue ſoliꝰ/ Veruptn ſicut ꝑiculū ē ſi fuerit oro nimis timida: ſic ī ꝯtearia ꝑte nō mi nꝰ/ oīo ⁊ maiꝰ ꝑiculū eſt ſi forte fu erit temeraria De hijs qͥ ſic orant. audi quid loquatur ad prophetam dominus Clamā ne ceſſes: qͣſi tuba exalta vocem tuam ⁊cͣ. Quoſi tuba inquit: quia in ſpiritu vehementi in crepandi ſūt temerarij. He eterum querunt: qui ſeipſos nondum inue nerunt. Nec hoc dico vt peccatori bus auferam orandi fiduciam: ſꝫ vo lo eos orare tāꝙͣ gentem que pecca tum fecerit. nō iuſticioni Orent pro indulgentia peccatorum ſuorum in animo contrito et ſpiritu humilita tis: que admodum publicanus ille

Deus inqͦt ꝓpitiꝰ eſto muichi pereci tori Temeritatē enī dico. quando is ī cuiꝰ ꝯſcientia peccatū adhuc qͥ diciū aliquod regͣt. ambulat ī mog nis ⁊ in micabilibꝰ ſuper ſe: nunꝰ ſollicitus pro periculo aīe ſue. Terciū periculū eſt: ſi ſit or̄o tepi da. I nō ex viua affectione ꝓcedēs Timida quidē oratio celū non pene trat. quia reſtringit cnimū timor ī moderatus: vt omnino nō dicā nō aiſcendere ſꝫ nec ꝓcedere queat Te pida vero in aſcenſu langueſcit ⁊ de ficit: eo ꝙ nō habeat vigorem Nā temeraria aſcendit ſed reſilit. reſiſti tur enim ei? nec tantum non obti net grām: ſꝫ meretur offenſā Que vero fidel̓ ⁊ huil̓ ⁊ feruēs orō fuei̓t celū ſine dubio penetrabit: vn̄ cer tum eſt/ ꝙ vacua redire nō poſſit. ¶ Sermo de periculis temptatio nū et tripliai modo orationis terciꝰ Aritas qua pro vobis ſollicitꝰ Ceſum frēs mei. cogit vt loquor vobis: ⁊ vrgente ea multa ſepiꝰ lo queter: niſi tam multꝭ occupationi bꝰ impediter. Nec murū ſi ſollicitus ſum ꝓ vobis: cū inueniā in memet ipſo materiā multē. ⁊ occaſionē ſol̓ licitudinis Quociēs enī ꝓpriā muſe riam ⁊ multimoda uttendo periculo haud dubiū quin ad meipſū contur bet̉ anima mea. Nec minor michi ſollicitudo eſt pro ſingulis quibuſqꝫ peſtrū: ſi tamē diligo vos tanꝙͣ me ipſum. Nouit ip̄ē qui ſctutatur cor da. quociēs in corde meo ꝓprie ſol licitudini p̄ponderat ſollicitudo veſ tra. Nec mirum ſi multa eſt michi ſollicitudo. et timor magnus contur bat me. ſuꝑ oībꝰ vobis: quos vide o ī tāta miſeria. ⁊ ī tōtis cōſtitutos eſſe periculis. Ip̄i eī vt manfeſtu eſt. geſtamꝰ laqueū noſtrū: nobiſcū vbiqꝫ ꝓpriū circūferimꝰ inimicum. Carne hanc loquor de peccato nō tam. in pcc̄o nutritam corruptā ni nus ipſa origine; ſed multo oplius prauo cōſuetudinē viciatam. Hinc eſt ꝙ tam acciter aduerſꝰ ſpm̄ cōcu piſcit caro. ꝙ aſſidue murmurat. et impatiens eſt diſcipline. ꝙ illicita ſuggerit. ꝙ net rationi obtemꝑat: nec iibibetur vllo timore. Huic ac cedit. hanc cdiuuat. hac vtitur ad impugnondos nos callidiſſimꝰ ſer pens ⁊cui nullum aliud deſiderium eſt. nullum ſtudium. nullum negoci um: nuſi effundere ſanguinē aīaꝝ. Hic eſt qui iugiter machinotur ma lū. qui deſideria carnus inſtigat: q̄ cōcupiſcētie ignē naturalem quodā modo venenatis ſuggeſtionibus ſuf flat. illicitos motus inflāmot. pec cati occaſiones parat; et nulle notē di artibꝰ corda hominū temptare non ceſſat. Hic eſt qui manꝰ nr̄as ꝓprio aingulo alligat: ⁊ vt dicitur baculo noſtro nos cedit. vt caro q̄ rnip i data eſt nobis in adiutorium; in ru inam nobis ⁊ in laqueum fiat Sed quid prodeſt indicaſſe ꝑiculo ſi nullo cōſolatio. nulla adhibeatur remedia? Grande quidem periculū eſt et grauis lucta. aduerſus domeſ ticum hoſtem: maxime cum nos aduene ſimus. et ille ciuis⁊ ille ſu am inhabitet regione: nos exules

ſimus ⁊ petegrini Megnum quoqꝫ diſcrimen aduerſus dyobolice frau dis aſtucias. tam crebros ȳmo con tinuos habete conflictus. quem nec didere quidem poſſumus; et quem nimis aſtutum fecerit tam natura ſubtilis. ꝙͣ longa exercitatio mali cie huius. Verumptamen in nobis eſt ſi vinū volumus; ⁊ nemo noſtrū in hoc certamine deicietur inuitus. Sub te eſt o homo appetitus tuꝰ? et tu domunciris illius. Poteſt inimi cus ſuſcitare temptationis motum? ſed in te eſt ſi voluerꝭ dare vel nega re conſenſum. In tua focultate eſt ſi dolueris inimicum tuum facere ſer uum tuum: vt omnis tibi cooperen tert in bonum. Ecce eium inflamet inimicus deſiderium tibi vanitatio. aut impacientie/ cogitationes inge rit. aut excitat libidinis motum. tu ſolūmodo ne conſenſeris; et quocies reſtiteris ſic. totiens coronaberis. Berumptamen negare non poſſum frattes. moleſta ſunt hec et periculo ſa? ſed eſt et in ipſo certamune ſi vi riliter reſiſtimus pia quedā tranquil litas de conſcientia bona. Credo e ciam ſi rogitationes iſtus ꝙ cito in nobis aduertimus non patimur re morari: ſed in ſpiritu vehementi a nimꝰ aduerſus illas excitatur; quo tuam inimicus confuſus abſcedet. net tam libenter illico reuertetur. ¶ Sed qui ſumus nos aut que eſt noſtra fortitudo. vt tam multis temptationibus reſiſtere valeoimꝰ? Hoc erat certe quod querebat deꝰ. hoc erat ad quod nos perducere ſa fagebat. vt videntes defectum noſ trum. et ꝙ non eſt nobis auxilium aliud: ad eius miſericordiam tota humlitate curramus. Propteren rogo vos fratres. vt ſemper ad ma num habeatis tutiſſimū orationis re fugium: de qua eciam paulo ante me mini me in fine ſermonis eſſe locu tum. Berumptamen quociens de o ratione loquor. V̓ba quedam huma ne cogitationis audire michi videor in corde veſtro: que ⁊ ab alijs fre quenter audiui: ⁊ nonnūꝙͣ exꝑtus ſum vel in memetip̄o ¶ Quid enī eſt ꝙ licet nūꝙͣ ob oratioē ceſſemꝰ ⁊ vix vniꝙͣ experiri videtur aliqͥs noſ trum. quis ſit orationis ſue fructꝰ Dicut ad orationem accedimus. ſic et redire videmur. nemo nobis reſpondet verbum. nemo quitꝙͣ do nat: ſed laboraſſe videmur incaſſum Sed quid dicit in cuangelio domi nus? Nolite iudicore ſcd̓m faciem; ſed iuſtum iudicium iudicate. Quid eſt autem iuſtum iudicium. niſi iudi cium fidei. quoniam iuſtus ex fide viuit? Ergo iudicium fidei ſequēre. et non experimentum tuum? quoni am fides quidem verax eſt: ſed et ex perimentum fallox. Que eſt ergo peritas fidei? niſi quam promittit ipſe filius dei? Qucquid orantes petitis: credite quid eccipietis. et fi et vobis. Nemo noſtrū fratres par iupendat orcitionem ſuam. dico enī vobis; qꝛ ip̄ē ad quē oramꝰ nō ꝑui pendit eā Priuſꝙͣ egreſſa ſit ab ore nr̄o. ip̄e ſcribi eā iubet ī libro ſuo: ⁊ vnū ē duobꝰ indubitāter ſperare poſ ſumꝰ: qm̄ aūt debit qd̓ petimꝰ. aut quod nouit eſſe vtilius. Nos enim

quid oremꝰ ſicut oportet neſcimꝰ: ſꝫ miſeret̉ ille ſuper ignorantis noſ tra. ⁊ orationem benigne ſuſcipiēs. qd̓ nobis aut omīno non eſt vtile. aut non tam cito donari neceſſe eſt. mīme tribuit: bectio tamē ī fructuo ſa non erit: ita ſane ſi fecerimus qd̓ monemur in pſalmo. id ē ſi delecte mur ī domino. Ait enī ſāctus dauid Delectare ī domino: ⁊ ipē dobit tibi petit oēs cordis tui. Sed qͥd o ꝓph̓a tā abſolute mones delectui̓ in domino. ac ſi ad monꝰ nobis ſit huiꝰ modi delectatio? Delcātionē ribi/ ſompnū/ qͥetꝭ/ I ceteroꝝ que in terra ſūt nouimꝰ. deꝰ autē quā de lectationē habet vt ī eo delcēmur; Frēs inci ſeculcires hͦ dicere poſſūt: vos nō poteſtis. Quis enim veſtꝝ eſt qui nō ſepe exꝑtus ſit cōſcientie bone delectationē. et qui nō guſta uerit ſaporē caſtitatꝭ/ humilitatis/ cui̓tatꝭ. Non ē hec delectatio cibi neqꝫ potꝰ aut ſimulis cuiuſlibet rei: delectatio tamē eſt. et maior ōnibꝰ illis. Diuina enī et nō carnalis de lectatio; I cū in hijs delectamur. plane delcāmur ī domino. ¶Sꝫ forte cauſātur multi ꝙ affectū hūc delectabilem et dulciorē ſuꝑ mel et fauū rarius exꝑiant̉. nimirū qꝛ tēp tationibꝰ interī exercēt̉ multoqꝫ dirilius agunt. ſi virtutes ip̄as nō pro delectationē quā exꝑiant̉: ſed ꝓ ꝟtutibꝰ ip̄is. et ꝓ ſolo bn̄placito dei tota intētionē et ſi nō tota affec tione ſectantur. ¶ Nec dubiū qͥn optime cōpleat(qui hmōi eſt ꝓphe te ā̄monitionē. qua dicit/ delectare in domino: qm̄ nō de affectu loqui tur ſed de exercicio Affectꝰ enim il le eſt beatitudinis; exercitiū vero ꝟ̓ tutis Delectare inqͥt in dn̄o Ad hͦ tende. ad hoc conare. vt in dn̄o de lecteris; ⁊ dabit tibi petitiones cor die tui Sꝫ cōſidera ꝙ petitioēs cor dis dixerit; quas approbat iudiciū rationis Nec habes vn̄ cauſeris: ſꝫ bn̄ inagis totē vel affectu in grā rū actionē verſeris. quādo quidē tā ta ſuꝑ te cura ē deo tuo. vt quotiēs ignoras queris qd̓ tibi inutile eſt. nō te audiat ſuꝑ hoc: ſed mutet il lud vtiliori dono Sic ⁊ pater carna lis. ꝑuulo querēti panē libenter por rigit; querenti cultellum quem nō neceſſarium putat nō conſentit. I megis ipſe panem ei quem dederat ftangit: vel ab aliquo mutuſtrorum frangi precipit: vt ille nichil habe at ꝑiculi. nil loboris. ¶¶ Porro petitiones cordis ī tribꝰ credo ꝯſta re; nec video qͥd p̄ter illa electꝰ qͥſ qꝫ ſibi debeat poſtulcire Duo quidē huiꝰ temꝑis ſūt; id eſt bona corpo ris ⁊ bona aīe Terciū vero ē btī tudo vite eterne Nec nureris ꝙ bo no corꝑis a deo dixeri eē quereda qm̄ eiꝰ ſūt corꝑalio oīa ſicut ⁊ ſpi ritalio bona Ab eo ergo eſt petēdū ⁊ ſperandū nobis: vnde poſſimꝰ in eiꝰ ſeruicio ſuſtētari Veruptn̄ pro neceſſitatibꝰ aīe orandū nobis eſt ⁊ frequentiꝰ et feruētiꝰ: id eſt ꝓ ob tinēda gratio dei. aīmeqꝫ virtutibꝰ Sic ⁊ pro vita eterno tota pieta te I toto nobis orādū ē deſiderio vbi nimirū corꝑis Iamime plena ⁊ ꝑfecta eſt beatitudo. ¶ In hijs tribꝰ vt cordis petitioēs ſint: trie

nobis ſunt obſeruāda Nam ⁊ in pͥ me qͥdē ſuꝑfluitas. in ſecūda īpuri tas; L elatio interdū ſubreꝑe ſolet .in tercia Nōnūꝙͣ enī temꝑalici q̄ri ſolent ad voluptatē: virtutes ad oſ tentationē Sed eciā vitam eternā fortaſſis aliqui nō in huīlitate que rūt: ſed tanꝙͣ in fiducia ſuoꝝ meri toꝝ Nec hoc dico qͥn accepta grā fiduciā donet orandi; ſꝫ nō oportet vt in ea conſtituat quiſꝙͣ fiduciam impetrādi Hoc ſolū conferūt hec pͥ ma dona; vt ab ea mīa q̄ tribuit hec. ſperentur eciā āpliora ¶ Sit ergo or̄o que ꝓ temꝑalibꝰ eſt. circa ſolas neceſſitates reſtricta. ſit orō que ꝓ virtutibꝰ aīe eſt ab omni im puritate aliena. I circa ſolū bn̄pla citū dei intēta; ſit ea q̄ fit pro vita eterna ī omni humilitate. p̄ſumēs de ſola vt dignum eſt miſeratione diuina Sermo eiuſdem quartꝰ de oratione dn̄ica. Iat voluntas tuaꝫ ſicut in te Uo ⁊ in terra Volūtas dn̄i fra tres. que prius ā̄gelos crequit faci ens: eoſtē poſtmodū ī eis factō be auit Sicut enī verbum qd̓ erat in pͥncipio. carnē ſuſcipiēs. dicit̉ ⁊ ve re dicitur factū caro; ſic volūtas il la eterna in ā̄gelo facta eſt. cum a gelicam oīno in ſe abſorbuit volū tatem. Quid ni dicat̉ facta in āͣge loccū q̄gelica facta eſt? Hec enī ſū ma illiꝰ felicitatis eſt: hic volupta tis celeſtis torrēs ꝙ diuina volun tas ipſa facta eſt eciā angeloꝝ: vt quēadmodum placet deo vniuerſi tas q̄mīſtrationis huiꝰ: ſic ⁊ ipſi in omnibꝰ delectentur Hoc igitur oramꝰ vt ſicut ī celeſtibꝰ facta ē ere aturis. fiat eciā ī terrenis: vt ſicut ā̄gelꝰ ſic ⁊ hō adherēs vnꝰ cum eo ſpūs ſit ¶ Sꝫ heu me qͦt obſte cula ſeꝑant. qͦt ꝓhibēt īpedimēta; Obicit ſeſe malicia mediā: obicit ī firmitas: obicit ꝯcupiſcētia ⁊ igno rātia nrā ¶ Ineſt eī nob̓ a naturo magꝭ āt ob exterminotiōe nature affectio quedā peſſima ⁊ libido nocē di vt inextīguibil̓ īueniat̉ in mi ſeris aīmabꝰ nr̄is malicie delcātio. Quid vo̓ lōgiꝰ a volūtate diuina? Plone chaos mognū inter nos et illā firmatū eſt in hac ꝑte: cū ſemꝑ eū delectet p̄ſtare bn̄ficia et īgratꝭ; nobis ꝯtraria ſuggerat affectio cru deliſſima vel innoxijs velle nocere. Hinc omnis radix amaritudinis germinat; hinc īiuidie. hinc detrac tioēs. hinc diſſētioēs pullulāt: hīc ſilueſcūt īimicicie At hec quidē ger muna virulēta p̄ſcidi ſemꝑ neceſſe eſt falce iuſticie: qua videlicꝫ extor quemꝰ a nob̓. ne cui faciemꝰ qd̓ no lumꝰ nobis fieri; ſꝫ q̄ volumꝰ vt fa ciāt nobis hoīes ⁊ nos eis eadem faciaimꝰ Eradicari tn̄ aut extirpari a cordibꝰ noſtris omīno nō poterit malicia: donec in mundo fuerimus qui poſitus eſt in maligno Conte ritur quidem ſerpentis caput: ſed experiri eſt frequenter. calcanco in ſidiantem. ¶ Secundo loco ipſa quoqꝫ corruptibilis huiꝰ infirmita te corporis prepedimur; ne volū tas nrā diuine valecit cohere̓ Nob̓ q̄dē qd̓ moleſtū ſentimꝰ nō p̄t non diſplice̓; ⁊ frequēt̓ ī hijs volūtas nra a diuina diſſidet volūtate: cui

ne penitꝰ aduerſetur/ fortitudo eſt nobis neceſſariā: q̄ ſecūda ſpēs eſt virtutis Nec ſola impedit offlictio corꝑis. īpedit Icōcupiſcentia: qua multiplicibꝰ ⁊ inexplebilibꝰ diſtra himur deſiderijs Quando at pote rit anfractuoſa ⁊ angulisplena vo luntas ei vniri. que rectiſſima eſt. A oīmodis indiſtorta? Heu michi dnc deꝰ. qua vndiqꝫ michi bella. vndiqꝫ ꝑicula; vndiqꝫ impedimēta Quacunqꝫ me vertam nulla ſecuri tas. ⁊ que mulcēt I quē moleſtāt timeo: ⁊ eſuries et refectio. ⁊ ſomp nus et digilic. et labor K requies militant cōtra me. Diuicias ⁊ pau pertates ne dederis michi orat ſa piēs. numirū qꝛ ꝑtrobiqꝫ laqueꝰ? ꝑtrobiqꝫ ꝑiculum. Ꝙ ſi repͥmit tē perantia cōcupiſcētiam. hoc quippe in hmōi remedium eſt: erit quidē ⁊ viuo iam nōnulla. ſed plena non e rit Hinc ⁊ aplus de ſe futetur Ego ipſe ait mente cōſentio legi dei: car ne aūt legi peccati Ex parte ergo coheret. et ex ꝑte diſſidet. donec ve nuat quod ꝑfectum eſt: ⁊ qd̓ ex ꝑte eſt euacuētur ¶ Quarta eſt igno rantia; quam ⁊ ipſum nobis pluri mū obeſſe nō ignoratis Quo enim pacto voluntatem puuam ſequor. vbi ignoro eom? Cognoſco autem tantum ex parte: ⁊ necdū ſicut cog nitus ſum Propterea inquirēda ſūt nobis cū om̄tū deſiderio incremēta prudentie. vt magis ac magis nō tam faciat nobis deꝰ voluntatem ſuam: vt ſciamus quid acceptū ſit ei omni tempore Sic virtutum cō ſūmatio viuonem illā tam felicem tam deſiderabilem cōſummabit. vt 33 ſit nobis cū deo vna volūtas. ⁊ q̄ cūqꝫ ei placet. ploceant ſimul no bis; otqꝫ hoc nobis erit vt de age lis ſupradictū eſt oīno ꝑfecta iocun ditas ¶ Oramꝰ aūt vt adueni at regnū diu; quo videlicet nobis plena ſit de regiū ptāte ſecuritas. ¶ Ꝙ at petimꝰ vt ſanctificetur nō men eiꝰ; oīno ſuꝑ nos in eiꝰ notici am ꝑgere cōcupiſcimꝰ Vbi nimirū nobis in nobis I felix ſecuritas ⁊ ſecura felicitas; in eū qui ſuꝑ nos eſt tota iam ſpūs vehemētia rapie mur Sanctificetur nomē tuū. No men eiꝰ gl̓e eius Et illa qn̄ nō ſāc ta; Fieri tamē dicitur ſcā gloriā eiꝰ cū in ſcītate glorificatur a nobis: ſi cut ⁊ volūtatē eiꝰ que eternā eſt in nobis fieri poſtulamꝰ Hoc ergo pͥ mū fieri petimꝰ qd̓ inqximū eſt: vt nobis glorie illiꝰ innoteſcat ſcītas illibata ¶ Exuide qd̓ ad nos ſpec tat optamꝰ et regni ptōtem propt̓ ſecuritatem: ⁊ voluntatis eiꝰ in nō bis ꝑfectione propter iocūditatem ¶ Sed quia necdū illa perfectione gaudentes. nō ſine mogno labore diuine poſſumꝰ obtemꝑcire volūta ti; opus eſt pane cotidiano ¶ Se pius quoqꝫ oberrantes ab eci. ⁊ de linquētes hoc eſt derelinquētes eaꝫ neceſſario pro indulgentia ſupplica mus dicentes Dimitte nobis debi ta nr̄a ⁊c̓. ¶ At ne forte in ecdē re cidamꝰ poſt acceptā veniā pcc̄oꝝ. o randꝰ a nol̓ idē ipſe eſt: ne inducat nos in tēptationem. ſꝫ magis edu car nos I liberet a malo.

¶ Sermo de peregrino ⁊ mortuo quiintus. Bſecramꝰ vos tanꝙͣ aduenas ⁊ peregrinos: abſtinere vos a carnalibus deſiderijs. Felices qui ſe preſenti ſeculo nequā aduenas ⁊ peregrinos exhibent: īmaculatos ſe cuſtodientes ab eo. Neqꝫ enim ha bemus hic manentem locum; ſed fu turum inquirimus Abſtineamꝰ nos ergo a carnalibꝰ deſidecijs. que nu licant aduerſus quam?: tanꝙͣ adue ne ⁊ peregrini ¶ Peregrinus ſiqui dem via regis incedit; non dedlinat ad dexterā neqꝫ ad ſiniſteam. Et ſi forte iurgantes viderit nō attēdit? ſi nubentes aut choros ducētes aut aliud qd̓libet faciētes. nichilonunꝰ ttanſit: quia peregrinꝰ eſt. et non ꝑ tinet ad eū de talibus. Ad patriani ſuſpirat. ad patriam tendit: victum ⁊ veſtitū habens. nō vult alijs one rari. Gtūs plane qui ſuū ſic agnoſ cit. ſic deplorat incolatū: dicēs dn̄o Quoniā aduena ego ſum apud te ⁊ peregrinꝰ: ſicut omēs patres mei Magnū hoc quidem: ſed fortaſ ſe gradꝰ aliquis altior eſt. Nam pe regrinꝰ et ſi non admiſcetur ciuibꝰ: aliqn̄ forte delectatur videre que fi unt. aut audire ab alijs. aut ip̄e nor rare que viderit. Hijs et hmōi et ſi nō penitus remoniet vel detinetur. ta men et retardatur: dū minꝰ memor patrie. mnori accelerat deſiderio. Nam ⁊ tandoꝑe poteſt in hijs delec tari. vt iam non ſolum remoretur. ⁊ minus cito veruiait: ſed ⁊ remanes ex toto. nec tarde qͥdem perueniat. ¶ Quis igitur eſt magis alienꝰ ab actibꝰ ſeculi ꝙͣ peregrinus? Pro fecto quibus dicit apoſtolus: mortui enim eſtis. et vita veſtra abſcondita eſt cū xp̄o in deo. Peregrinꝰ nimirū poteſt facile occaſione victici pluſqͣ oporteat et detineri querendo; I p̄ grauari portando. Mortuus. ſi deſit ipſa ſepultura: non ſentit. Sic vitu perantes ſicut laudantes; ſic adulā tes audit vt detrahētes; ȳmo vero nec audit. quia mortuꝰ eſt Omtuno felix mors q̄ ſic imaiculatū ſeruat. ȳmo penitus alienū facit ob hoc ſe culo. Sed neceſſe eſt; vt qui nō vi uit in ſe. viuat xp̄us in illo Hoc eſt qd̓ dicit apoſtolꝰ. Uiuo autem iam nō ego: ꝑiuit vero in me xp̄ūs. Ac ſi dicetet Ad alio quidē omnā mor tuus ſum: nō ſentio. nō attendo. nō curo. ſi qua vero ſunt xp̄i: hec me vi uū inueniūt et paratum Nam ſi nō aliud poſſū ſaltem ſentio. placet qd̓ ad eius honorē fieri video; diſplicēt que aliter fiūt. ¶ Mognꝰ omni no gradus eſt iſte: ac fortaſſe pote rit aliquid adhuc ſuperius inueniri. In quo igitur queremꝯ? In qͦ ergo putas. niſi in eo de quo nūc loque bamur qͥ raptus eſt vſꝫ ad terciū ce lum? Quis enim prohibet tercium celū dicere. ſi quem gradum ſupra iſtos poteris iuuerre? Audi igitur ipſum de tanta altitudine non in ſe gloriantē: ſꝫ dicentem. Michi autē abſit gloriari niſi in cruce dn̄i noſtri ih̓u xp̄i: ꝑ quē michi mūdꝰ crucifix us ē. ⁊ ego mūdo Frō ſolū inqͥt mor tuus ſum mūdo. ſꝫ et crucifixus. qd̓ eſt ignominioſum genus mortis: c go illi pariter. ⁊ ip̄e michi. Omnia

que mundꝰ amat crux michi ſunt: delcātio carnis. honores. diuicie. va ne hoīm laudes Que vero mūdꝰ re putat crucē. illis affixꝰ ſū. iilis ad hereo; illa toto q̄plector affcū. An nō maior iſte eſt ſecūdo. I pͥmo g̓ca duꝰ Peregrinꝰ ſi prudēs eſt ⁊ noob liiuſcitur ſuę ꝑegrinationis. licetcū labore ꝑtranſit. ⁊ non mognoꝑe ſe culoribꝰ implicatur: mortuus eque blāda huiꝰ ſeculi ſicut aſꝑa ſpernit Qui vero raptꝰ eſt vſqꝫ ad tercium celū. crux illi eſt omnē cui mūdꝰ in heret; et hijs adheret. q̄ mūdo crux eſſe vidētur. Ꝙiuis in hijs verbis apoſtoli: llud quoqꝫ non in congrue poteſt intelligi. crucifixum ei mūdū reputatione: ipſum vero mūdo cru cifixum compaſſionē. Crucifixū enī videbat mūdū obligationibus vici orum: ⁊ ip̄ē crucifigebatur ei ꝑ com paſſionis affectū ¶ Benſemꝰ ſīgu li in quo gradū qͦſqꝫ ſit poſitus. et ſtudeamꝰ proficere de die in diem; qm̄ de virtute in virtutem videbit̉ deus deoꝝ in ſyon. Maxime vero in hoc ſccto temꝑe in omni obſecro puritate cōuerſari ſtudeamꝯ. vbi ⁊ certus et breius dierum numerus poſitus eſt: ne deſperet humana fra gilitas. Nam ſi dicitur nobis om ni temꝑe ſolliciti eſtote oīno ad cuſ todiendam puritatem cōuerſatioīs prē. quis nō deſperet? Nūc autem monemur breui dierū numero om nes aliorum temꝑm negligentias emēdare: vt vel ſic guſtemꝰ dulcedi nem perfecte puritatis: ⁊ omī dein ceps tꝑe in ꝯuerſatione nrā ſancte huius quadrageſime veſtigia dlora reſplendeāt ¶ Conemur igit̉ frēs ſcm hoc tēpꝰ tota deuotiōe ſuſciꝑe et nūc mnagꝭ arma ſpūalia reꝑare. Nūc enī generali quodā totiꝰ orbis exercitu ꝯtra inimicū ſalua tor ꝯgre ditur: beati qui ſub tali duce ſtrēnue nulitorint. Toto ſiquidem q̄no do meſtica regis familia militat. I aſ ſidua eſt in belloꝝ procinctuꝫ ſemel āt et certo temꝑe vninerſū imperiū generali cōgregatur exercitu. Feli ces vos qui domeſtici meruiſtꝭ eſſe quibus dicit aplūs. Iam nō eſtis hoſpites et aduene; ſed eſtis ciues ſcōrum et domeſtici dei. Quid ergo facturi ſūt qui toto āno pugnore ce perunt? qn̄ et ip̄i rudes ⁊ vacātes pͥ us ſpūalia arma crripiūt? Vtiqꝫ ſolito ampliꝰ ſollicite opus eſt inſiſte re pugne. vt magna quēdā victorio regi noſtro ad gl̓uim: nobis ꝓueni at ad ſalutem. Sermo in natali ſcī bn̄dicti ab batis de eo qd̓ ſcriptu eſt. Et erit tanꝙͣ lignū qd̓ p. eſt ſ. d. aquaꝝ Onuenientibꝰ vo bis in vnū ad au diendum verbum ſalutis: magnus michi timor frēs mei. ne qͣs forte mnꝰ digne illud recipiait. ⁊ non ſicut recipiendū eſt ꝟ̓ bū dei. Scio enī terram q̄ ſepiꝰ ſuꝑ uenientem in ſe recipit ymbrem. ſi fructum non fecerit reprobam fore. t proximam maledicto. At ego ꝑ tiqꝫ ſi poſſem bn̄dictiones vobisdo re mallem: ⁊ nō maledictiōes Ym mo vero ip̄am benedictionē celeſtis

vtiqꝫ patris noſtri non meoni. quā cū ipſo quidē dignante accipitis per os meū. opto vobis benedictionem manere ſemꝑ: nec in moledictionē poſſe mutari ¶ Celebramus ho die megiſtri noſtri glorioſi benedit ti natale; pro eo vobis/ et de eo ſo lempnis ex more ſermo debet̉ Tu ius dulciſſimū nomē cū oī nobis io cū ditate aplectendū eſt ⁊ honoran dū? quoniā ipſe dux noſter: ip̄ē mo giſter ⁊ legifer noſter eſt. Delector quidē et ego in ip̄iꝰ memoria: licet non ſine mea fateor confuſione Nō inquā ſine meo rubore. btī hꝰ pr̄io nomen audiā meōrari. Eſt enī mi chi de ip̄is imuitatione vobiſeū ſeculi abrenunciatio. et moneſtice ꝓfeſſio diſciplineꝫ ſꝫ ſingulariter ſine vobis tā eo participo nomē obb̓is Abbas fuit; ⁊ ego. O abbas et abbas. O nomē vnū: ſꝫ in altero fola magni noīs vmbra. Miniſteriū vnū: ſed heu me ꝙͣ diſſimiles miniſtri: quā to miniſtratio ipā diſſimilis Ve mi chi ſi tā longe fuero a te beate bene dicte in futuro: ꝙͣ a tue veſtijs ſancti tatis longe reꝑior eſſe in pn̄ti. Sꝫ non michi hoc apud vos perorare neceſſe eſt. Scio ꝙ ſcientibus me lo quar; tantū pēto vt pudorē hūc. ⁊ hūt timorē meū fraterna cōpaſſio ne leuetis ¶ Quoniā tamē oīno diſpenſatio michi credita eſt. ⁊ ſi non hobeo apud me qd̓ vobis appo nā? querā a btō bn̄dicto trespanes qͥbꝰ vos paſcā. Reficiat vos ſcītas eiꝰ ⁊iuſticio eiꝰ: pietas eiꝰ Recolite dilciſſimi: ꝙ nō oēs qui in proceſſio ne dn̄i fuerūt ſua illi veſtimēto pro quam qnuente domino in proximo ſtrauerunt. In illa inquā ꝓceſſione ſumus celebraturi. quando verienti ad paſſionē ⁊ ſedenti ſuper eſellum populi occurrerunt. non omnes veſ timenta ſua proſternebant in via ſed cedebant aliqui ramos de arbo ribus. Non crat hoc magnum; ꝙ gratis acceperant gratisdobant Be rūptamen ne ipſi quidem penitus ocioſi fuerunt: ſed nec ⁊ proceſſiōe leguntur expulſi Fratres mei pium xpeſti iumentum. qui cū propheta dicere poteſtis. Vt iumentū factus ſum apud te et ego ſemper tecum? vos quibus inſidet xpriſtus. quoni am anima iuſti ſedes eſt ſapientie. et apoſtolus xprſtum predicat dei dirtutem et dei ſapientiam. ſi veſ tes non habeo quas pedibus veſtris proſternam. tēptobo vel ramos ce dere de arboribus: vt tante proceſ ſioni vel parum aliquid non deſit nuniſterij mei. ¶ Arbor eſt be atus benedictus. arbor grandis et qꝫ fructifera: tanꝙͣ lignū quod plan tatum eſt ſecus decurſus aquarum. Vbi ſunt decurſus aquarū? Profec to in vallibꝰ: quia inter mediū mō tium pertranſibunt aque. Quis e nim non videat eciā hoc torrentes montiū arduo declincre: et mediū ad humilitatē ſemꝑ diuertere val lis? Sic profecto ſic deus ſuperbis reſiſtit: humilibus autē det graciū. ¶ Securus hic fige pedē quicūqꝫ egiumētū xp̄i. ſuper hūc ramū tan tū innitere: ſemitā vallis incede. Ni murum in montem ſedem ſibi conſti tuit ſerpens antiquus: mordens

vngulas equi. vt cadat aſcenſor e ius retro Propteres vallem inogꝭ elige ad ambulandū: vallem elige ad plantandū Neqꝫ enim vel in ſe tendis arboribus motana ſolemus eligere. ꝙ frequenter qrida ſint ⁊ petroſa. In vallibus pinguēdo eſt. vbi proficiūt plante: vbi plena ſpi ca. vbi centeſimꝰ oritur fructus: iux ta hoc. et valles habundabunt fru mento. Audis quia vallis laudat̉: vbiqꝫ humilitas p̄dicatur. Ibi plā tare. vbi decurſus aquarum. quia ibi copia gracie ſpiritalis. I aque que ſuꝑ celos ſūt laudant nomē do mini; id eſt celeſtes benedictiones faciunt vt laudetur. Stemꝰ in hac cariſſimi. et plantati ſtemus vt nō cireſcamus. non moueaimur quocū qꝫ flatuꝫ ſicut ſcriptum eſt. Si ſpi ritus habentis poteſtatem ſuper te irruerit: locum tuū ne deſeras Nul la eium tēptatio vobis preualebit. ſi non in magius et mirabilibus ſu per vos ambuletis; ſed permanea tis firms radicibꝰ in humilitate ra dicati atqꝫ fundati ¶ Sic planta tus ſecus decurſus aquarū ſanctus iſte confeſſor domini: fructum ſuum dedit in tempore ſuo Sunt enī qui fructum nō faciunt. ſunt qui fructu faciunt. ſed non ſuum; ſunt qui faci unt ſuum. ſed non in tempore ſuo. Sunt inquam arbores infructuoſe vt quercus et vlmꝰ. ⁊ ſilueſtres ar bores alie. ſꝫ huiuſmodi nemo plō tat in orto ſuo. quia nō faciunt fruc tum; et ſi quem faciunt non huma no vſui aptus eſt. ſed porcino. Ta leg ſunt filij huius ſeculiꝫ ogentes in ꝯmeſſationibus ⁊ ebrietatibus. in cubilibꝰ ⁊ impudicitijs. Hec nā qꝫ porcorum cibus ſunt. eorū quos iudeus verꝰ prohibetur comedereꝫ quibus xpriſtianus nō debet adhe rere. Sicut erum caro porcina cū eo meditur noſtre adheret carni. vt iā ſit vna caro. ſic tragreſſor dn̄ici pre cepti. ſpurcos ſibi ſpiritus ſociat: et adheredo eis vmnꝰ cū eis efficitur de mon. Nō ⁊ idcirco in ſacrificijs pro hibet̉ animal illud offerri. qꝛ ſpur ros ſpiritus īmūdoſꝫ deſignet: qui relicta ōni mūdicia ſolis ſibi in ſpur ritijs ꝯplacentes viciorū ⁊ criminū ſemꝑ ceno delectātur inuolui Vnde et in euāgelio. legio illa maledicta dum eiceretur ab hoīe. tanꝙͣ ſimile ſibi aīal porcos poſtulat; nec negā tur. Hijs fructū ferunt arbores in fructuoſe: ad quarū cadices ſecuris poſita iā videtur. ¶ Arbores autē que fructū faciūt ſꝫ non ſuū ypocrite ſunt cū ſymone cyreno crute portō tes non ſuā.qui religioſa intētione carētes angariātur: et q̄ nō aimāt. cimorē glorie quā deſiderant facere compelluntur IIam in eo ꝙ dici tur tempore ſuo: arguūtur quidam ante tempus fructificare volentes. Nōne enī et orboribꝰ noſtris ciciꝰ ꝙͣ oporteat pullulātibꝰ. timeremꝰ onino floribꝰ intēpeſtiuis? Sic ſūt aliqui quorū fructꝰ qꝛ nimis ꝓpere: minꝰ ꝓſpere oruitur. Hij ſunc qͥ in initio ꝯuerſiōis ſue alijs ꝯtinuo vel fructificae̓ p̄ſumūt: ꝯtra legꝭ decre tum crate ī pͥmogenito boius. et o uis condere primogenita feſtinan tes ¶ Vultis noſſe ꝙ ſollicite id

vitauerit ſāctꝰ iſte magiſter veſter? Et hunc ramū vobis appono: quo niā tribus annis ſoli deo notus. ho minibus manſit incognitus. fructū quidē multū tulit vt ipſi cernitis: ſꝫ in tempore ſuo. Neqꝫ enim crede bat tēpus eſſe fructificandi: quando tanta temptatione carnus grauatꝰ eſt. vt pene cederet. pene diſcederet. Ęgo enim nec iſtum quidem ramū pecteribo. quoniā ⁊ ſi hirſutꝰ quo dāmodo ſpinciū aculeis quibus ſeip ſum domini benedictus iniecit: ta men vtilis eſt omnino. vtilis iumē to domini propter foucas temptati onum. ne in eis incidet cōſentiendo. ſꝫ magis reſiſtat ⁊ virilit̓ ogat; ſuſ tincatqꝫ dn̄m nec deſperet. Hic gͦ fige petē iumentū xp̄i. ⁊ diſce qnͣtū cūqꝫ acerba tēptatio ſeiuat. nō crede re ꝓpteres derelictū te eſſe a dn̄o: ſꝫ memineris ſcriptū: īuoca me in die tribulationis: eruā te ⁊ honorifica bis me. Ergo vt dicere ceperā. non credebat beatus benedictus tunc eſſe fructificandi tempus: quādo adhuc tantis tēptationibꝰ vrgebat̉ Sed venit tēpus: ⁊ in tēpore ſuo fructū fecit ¶ De fructu eius ſunt tria il la que ſuperiꝰ tetigi: ſcītas eiꝰ. iuſti cia eius I pietas eius. Sanctitatē miracula probāt; doctrina pietatē: vita iuſticiam. Vides o iumentum xpriſti ramos folijs vireſcentes: ver nantes floribus. onuſtos fructu? Super iſtos uinitere: vt greſſus rec tos facias pedibꝰ tuis. ¶ SHed quo tibi eius miracula. nūquid vt face re mracula velis? Nequaꝙͣ. ſed vt miraculis eiꝰ īnitaris. videlꝫ vt cō fidas et gaudeas ꝙ ſub tali paſtore poſitus es: ꝙ patronū tantū hobe re meruiſti. Omnino enim valde po tens eſt in celis. qui tam potens ex titit in terris: ſcd̓m magnitudinem gracie magnitudine glorie exalta tus. Nam ⁊ iuxta radicum quanti tatē. rami prodire noſcūtur. ⁊ quot radicibus arbor īnititur. tot ramis ſicut aiūt decoratur Sic ergo licet non habemꝰ noſtra; conſolatio mog na nobis eſſe debent patroni noſtri nuracula. Hoctrina vero inſtruit nos; ⁊ dirigit greſſus noſtros in vi am pacis. Porro vite iuſticio om nino roborat ⁊ animat nos; vt tā to magis accendamur ad agenda q̄ docuit. quāto certi ſumus eum non alia docuiſſe ꝙͣ fecerit. Sermo qui dem viuus et efficax exemplum o peris eſt; plurimum faciens ſuadibi le quod dicitur dum monſtrat facti bile quod ſucidetur ¶ In hunc er go modū ſanctitas ꝯfortat. pietas informat; iuſticia confirmat Quan te enim pietatis fuit ꝙ non ſolum preſentibus profuit. ſed eciam pro futuris ſollicitus fuit. Non ſolum hijs qui tunc erant fructu tulit hec arbor: ſed vſqꝫ hodie eius fructus creſcit et manēt. Dilectus plone a deo ⁊ hominibus. cuius non ſolo preſentia in benedictione fuit. ſicut ſunt multi ſoli deo dilecti. quia ſoli deo iam cogniti? ſed et memoria ē ins eciā nūc in benedictiōe eſt. Nō ⁊ vſꝫ hodie in triplitē amoris dn̄ici confeſſionē: triplici hoc fructu paſcit domini gregem Paſcit vita: paſcit doctrina⁊ paſcit ⁊ intermiſſione.

Per quam inceſſanter adiuti. fructi ficate et vos cariſſimi; quoniam in hoc poſiti eſtis vt catis et fructum afferatis. Vnde eatis? Vtiqꝫ q̄ vo biſip̄is: ſicut ſcriptum eſt. A volup tatibus tuis auertere. Nam et de dn̄o legimus. quia exijt ſeminare ſemen ſuū. Ecce et hic habemus ſe men ſuū: ſicut et prius fructum ſuū Amtemur et hūc fratres; quonam ad hoc venit vt formā nobis trade ret; et biam monſtraret. ¶ Fortaſ ſis et ip̄e dn̄s arbor eſt: et debemꝰ ab eo quoqꝫ ramos accipere. quos veſtris pedibus apponamꝰ. Ymmo non fortaſſe ſed megis vere ipſe eſt arbor ⁊ planta celeſtis; ſed in terrꝭ plantataꝫ ſicut ſcriptū eſt. Veritas de terra orta eſt. Ab eo igitur hunc ramū vobis appono: vt ſicut ſeip̄m exinaniuit. hocipſum ſentiatis in vo bis; niſi ꝙ nō tam ego appono ꝙ a poſtolus apud quem legiſtis. Hoc ſentite in vobis qd̓ Aui xpo iheſuꝫ qui cum in formā dei eſſet non rapi nam arbitratus eſt eſſe ſe equalem deo. ſed ſemetipſum exinginiuit for ma ſerui accipiens; in ſinulitudine hominū factus. et habitu inuentus vt homo. Et vos cariſſimi exinat te vos. huīlicite vos. eminate vos. perdite vos Senunate corpus ot male; et reſurget corpus ſpirituale Perdite aīas veſtras; ⁊ in vitam ē ternam ſeruabitis eas. Bultis noſ ſe quomodo id fecerit apoſtolus ipſe qui docuit. ſiue inquit mente excedi mus deo. ſiue ſobrij ſumus vobis; Quid ergo tibi? Ego inquit factus ſum tanꝙͣ vas perditum. Bene ſeip ſum perdit. qui nichil vnꝙͣ pro ſe fa cit. ſed omīs eius intentio. et omne deſideriū tendit ad dei placitum: ⁊ vtilitatem ſrm̄ ſuorum ¶ Infelix enim qui ſeminat in carne; quid de carnc mētet corruptionē. Alibi enī ſcriptum eſt. Beati omnes qui ſemi nant ſuꝑ omnes aquas. Mirabile quiddā iſtud eſt. Quomodo ſuꝑ oēs aiquas? Forte ſuꝑ cas de quibus le gitur. et qque que ſuꝑ celos ſūt lau dent nomen dn̄iꝫ que ſunt virtutes angelice et celeſtes populi. Ita plo ne; quoniā ſpectaculum facti ſumus Lagelis ⁊ hominibꝰ ¶ Semine mus igitur hominibꝰ exemplū bo nū per aꝑta opera. ſeminemus an gelis gaudium magnū per occulta ſuſpiria; et ꝑ cetera huiuſmōi que ſo lis eis ſunt nota. Saudium enim eſt angelis dei; ſuper vno peccatore penitentiam agente. Sinc dicebat apoſtolus. Prouidentes bona non tantum coram deo: ſed eciam cora hominibus. Nam deo omnino nō ti ſumus. Coram deo dixit: coram cis qui vultui eius aſſiſtunt. Ipſis eium maxime placet: cum nos vi dent occulte orantes. aut ruminan tes pſalmum aliquem. aut tale ali quid facientes. Sic ſeminate et vos: ſic fructificate cariſſimi. Se minate et vos. qua tam multi an te vos ſeminauerunt: fructificate quia vobis ſenunauerunt. ¶ O genus adum ꝙ multi ſeminauerunt in te: et ꝙͣ precioſum ſemen. ꝙͣ mo le peribis ⁊ ꝙͣ merito. ſi perierit in te tantum ſemenꝫ ſimul ⁊ ſeminan tium labor. Cui perditioni trade

ris ab agricola. ſi in te perierint hec vniuerſa? Deminauit in terra noſtra tota trinitas: ſeminauerūt cingeli parit̓ ⁊ apoſtoli; ſeminaue runt martites confeſſores et virgi nes ¶ Seminauit deꝰ pater: de corde ſuo eructuans verbū bonum Donunꝰ eium dedit benignitatē: et terra noſtra dedit fructum ſuum ¶ Seminauit et filius: ip̄e enim eſt qui exijt ſeminare ſemen ſuum. Pater etum nō exijt: ſed filius e patre proceſſit et venit in mundū? vt qui prius erat rogitatio patis in corde patris: fieret ipſa pax noſ tra in vtero matris ¶ Semīauit et ſpiritus ſanctus; quia et ipſe ve nit. et apparuerunt apoſtolis diſꝑ tite lingue tanꝙͣ igius. Ita tota trinitas ſeminauit ſcilicet pater pa nē de celo? filiꝰ veritatem: ſpūs ſāc tus caritatē ¶ Angeli quoqꝫ ſemi nauerūt: qn̄ cadentibꝰ alijs ipſi ſte terūt Dixit enī lucifer ille: ium nō lucifer ſed tenebrifer ⁊ veſperꝰ: ſe debo inqͥt in mōte teſtamēti: et ſimi lis ero altiſſimo O impudēs. oum prudēs Milia miliū miniſtrat ei. ⁊ deciēs cētena milia aſſiſtūt: et tu ſe debis? Cherubin ait ꝓph̓a ſtabāt: et nō ſedebāt Quid laboraſti vt iā ſedeas; Omnes amnuniſtratori ſunt ſpiritus propter eos qui here ditatem capiunt ſalutis: et tu ſede bis? Quid ſenuāſti. vt iā mētas? Non eſt tuum. non eſt tuum hoc ſed quibus paratū eſt a patre Quid eis inuides? Profecto enum ipſi ſe debunt: ipſi inquam vermiculi ter re iudicantes ſedebunt ⁊ tu non modo ſtabis. ſed ⁊ iudicandus aſta bis. Neſcitis ait apoſtolꝰ/ ꝙ ⁊ an gelos iudicabimꝰ? Ipſi vtiqꝫ qͥ ex cuntes ibant ⁊ flebāt mittētes ſemi na ſua: veniētes veniēt cū exultati one portātes in emipulos ſuos Duo manipuli ſunt quos queris: ſcilicet honoris I quiētis. Seſſio nem affectas ⁊ altitudinē. ſed non ſic īpie nō ſic; nō colliges qꝛ nō ſe minaſti. Qui ſeīnauerūt laborem ⁊ vilitatē: mētēt honorem pariter et quietem Pro ꝯfuſionē eī ſua du plici ⁊ ruborē; in terra ſua duplicio poſſidebunt Vnde dicebat quidam Vide huilitatē meā ⁊ laborē meū. Hodie audiſtis ī euāgelio ꝓmmitte tem dn̄m ⁊ dicentē diſcipulis: ſede bitis ſuꝑ ſedes iudicātes duodeum tribus iſrae Ecce quies ſeſſionis: I honor iudicij Nā ⁊ ipſe dn̄s ad hec noluit ꝑuerre: niſi ꝑ huīlitatē ⁊ laborem Vnde ⁊ morte turpiſſi ma condempnatꝰ eſt: interrogatꝰ tormētis ⁊ opprobijs ſaturatꝰ v tiqꝫ vt induat̉ īinucus cōfuſione. ipſe pariter ⁊ oēs qui inutātur eū ⁊ p̄tergrediūtur viam Ipſe eſt o in que. ipſe eſt qui ſeſſurus eſt in ſede mnaieſtatis. ſinulis altiſſimo: ⁊ co altiſſimꝰ ei ¶ Hoc vtiqꝫ cogitaue rūt ageli ſccti. qui cadēte maligno apoſtaſie illiꝰ nō cōſenſerūt. nobis relinquentes exemplum. vt quem admodum ipſi elegerunt miniſtra re ſic ⁊ nos faciamus. Nam et qͥ laborē fugiūt/ ⁊ honorē captāt? illū ſe nouerīt imitari. qͥ ſeſſionē al titudinemqꝫ queſiuit: ⁊ ſi nō ſatis terret eos illius culpaꝫ terreat vel

ꝑindicta. Omīa enim in contrariū deuenerūt. vt formatꝰ ſit ad illudē dū ei ⁊ ignis eternꝰ p̄ꝑatꝰ eſt illi. Ad hec vitandū prudētiā nobis ſe minauerunt angeli ſcī? qui prius eam alijs errantibꝰ tenuerūt M Sꝫ ⁊ apoſtoli hancipam ſeminaue rūt nobis. qn̄ recedētibꝰ hijs qui ſa pientia huiꝰ mūdi ſequebātur q̄ ſtul ticiā eſt apud deū. et prudentia car nis que mortem operatur ⁊ inimica eſt deo: ipſi domīo adheſerunt Scā dalizati ſunt erum illi audientes de ſacramento carnus et ſanguinis; et vltra non erant cum eo. Diſcipuli vero interrogati an et ipſi vellent abire: reſponderunt. Ad quem ibi mus? Serba vite eterne habes Ne ceſſe hobemus fratres hanc prudē tiam inutari. quia multi adhuc cū iheſu ambulāt. donec venicitur ad edendam eiꝰ carnem ⁊ bibendū ſan guinem illius; ad communicandū ſcilicet paſſionibus eius Hoc enim et verbum illud et ipſum ſacramen tum ſignificat. Extunc autem ſcan dalizantur et obeūt retro dicentes: quia durus eſt hic ſermo. Nos cū apoſtolis prudentes ſimus: ⁊ dica mus. Dn̄e ad quē ibimꝰ? Serba vite eterne habes. Nō diſcedimus a teꝫ ⁊ viuificabis nos. Nō in ſolo pane viuit homo; ſed in omī verbo qd̓ procedit de ore dei. Non ſolum mundꝰ habet delectationē: ſed mul to maior eſt in verbis tuis. Vn̄ et ꝓphetaꝘ dulciā faucibꝰ meis elo quia tua: ſuper mel ori meo. Ad que igitur eam; Verbavite eter ne habes o domine; et ea ſunt ſuꝑ omnia que mundus poteſt habere. Non ſolum ipſa vita. ſꝫ et promiſ ſio vite eterne. et expectatio iuſtoꝝ leticia eſt; et tanta leticia. vt omnē quod ꝯcupiſcitur ei non valeat com parari. Hanc ergo prudentiam nō bis apoſtoli ſancti ſeminauerūt Martires vero manifeſtum eſt forti tudinem ſemunaſſe ¶ Porro vero confeſſores ſeminauerūt iuſticiani? quam in omrū vita ſua ſecuti ſunt. Hoc enim intereſt inter martires et cōfeſſores. ꝙ et inter petrum ſimul omnia relinquētem? I abroha ſub ſtantiam mūdi in bonos ꝑſus expē dentem Sic erum illi conſūmati in breui expleuerunt tempora mul taꝫ iſti vero et longa et multimodo traxere martirio ¶ Virgines ſanc te planū eſt. quia temꝑantiā ſemi nauerunt. que ſic libidinem calca uerunt. Sermo de ſuſqna ⁊ muliere ad ultera. Et nō legētur in menſa niſi feſtū amicatiōis fuerit in dn̄ica le tare. vel ſabbato p̄cedēte. Uam diues es ī mi ſeri cordia. ꝙͣ magni ficus in iuſticia: ī gra cio ꝙ munificꝰ domi ne deus noſter. Nō eſt qui ſimilis ſit tibi munetator eo pioſiſſime. munerator equiſſime: pijſſime liberator. Gratis reſpicis humiles ⁊iuſte iudicas innocen tes: miſericorditer ſaluas eciam peccatores. Hec ſunt dilectiſſimi que nobis in menſa diuitis huius

patriſfamilias ſcārum teſtimonijs ſcripturaꝝ hodie quidem ſi diligen ter aduertimꝰ/ ſolito copioſius ap ponūtur. Nimirū hanc copiam nō kie preſtāt que pariter cōuenerūt. ſacrum videlicet quadrogeſime tem nus? et ſacratiſſima dies dominice annūciationis. Hodie enim in au ribꝰ noſtris dep̄henſam in adulteri o mulierem indulgentia redempto ris abſoluit. hodie innoxium ſuſan ne ſanguinem liberauit: hodie quo qꝫ beatam virginem ſingulari mu nere gratuite benedictionis imple uit. Magnum conuiuiū: vbi pariter nob̓ miſericordia iuſticia gracia ap ponuntur. Nunquid non muſericor dici eſca homnū? Balutaris omni nō et efficax ad mnēdelam Nūquid non eciam iuſticia/ panis cordis? Et quidem optime confirmans il lud; vt pote cibus ſolidus ad nutri endum. Derūqꝫ becti qui eſuriunt illum? quoniam ipſi ſaturabuntur Nunquid non cibus anime gracia dei ſuiꝰ Dulciſſimus ſane? I om nem hobens in ſe ſuauitatem et de lectamentum ſaporis. Ymmo vero hec ſibi pariter omnia vendicās nō modo delectat; ſed et reficit et mede tur. Accedamꝰ ad menſam hanc fra tres mei: et ex ſingulis dapibꝰ vel modicum aliquid deguſtemus In lege moyſes mādauit huiuſmo di lapidare qiunt de peccatrice peccō tores: de adultera pharizei. Sed ad duriciam lapidei cordis veſtri lo cutus eſt. Iheſus autem indlinons ſe ⁊c. Domine inclin celos tuos et deſcende. Indinans ſe et ad miſs ricordiam flexus. neqꝫ enim iudui ci cordis erat. Digito ſcribebat. nō iam in lapide ſed in terra. Neqꝫ hͦ tatum ſemel: ſed hic quoqꝫ duplex ſcriptura ſicut apud moyſen tabule due. ¶ Et forte veritatem ⁊ gra ciom ſcribens et iterum ſcribens ter re impreſſiſſe videtur. ſcd̓m quod a poſtolus ait. Iex per moyſen data eſt: graciā et veritas per iheſū xp̄m facta eſt. Conſidera deniqꝫ an vide ri poſſit de tabula veritatis legiſſe vnde refelleret pharizeos: qui ſine percato eſt veſtrum primus lapidē in eam mittat Verbum quidem cib breiuatum; ſed viuū et efficax; r ancipiti gladio penetrabilius. ¶ grauiter enim ad verbum hoc ſaxe a corda tranſfoſſa? ꝙͣ vehementer hoc vno contrite ſunt lopidee fcon tes: rubor ipſe confuſionis et dom deſtinus probauit oabſceſſus. Meru it quidem adultera lapidari. ſed ſi is punire geſtiat qui dignus nō eſt eciam ipſe puniri:is preſumit a peccatrice exigere vltionem. qui candem excipere non meretur Alio quin ipſe ſibi ꝑicinior. a ſe incipiat? in ſe prius ſententiam ferat: exerre atqꝫ vindictum. ¶ Ceterum ad huc minus eſt. et ſi accuſatores re fellit hec veritas: ſed ream nondū abſoluit. Scribat iterum. ſcribat graciam: legat et audiamus. Ne mō te condempnauit mulier? Ne mō domune. Nec ego te condemꝑ neibo: vade et amplius noli peetu re. O vox nuſericordie; o vox audi tus leticie ſalutaris. Auditam ſac michi mane miſericordiam tuoni

quia in te ſpecaui domine Sola ni murum ſpes. apud te miſerationis obtinet locum; nec oleum miſericor die n̓ſi in vaſe fiducie ponis. Sed eſt infidelis fiducio. ſolius vti qꝫ maledictionis capax: cum vide licet in ſpe peccomus: ꝙͣꝙͣ nec fi ducia illa dicenda ſit: ſed inſenſibili tas quedam et diſſimulatio perni tioſa. Que enim fiducia ei. qui pe riculum non attendit? Aut quod ī bi timoris remedium ⁊vbi nec ti mor ſentitur. nec materis ipſa timo ris? Fiducia ſolocium eſt. Nec e get ille ſolatio. qui letatur cum mo lefecerit; et in peſſimis rebus mōgꝭ exultat ¶ ¶ Rogemus iteqꝫ fra tres reſponderi nobis quantas ha bemus iniquitates ⁊ peccata: ſcele ra noſtra I delicta nobis deſidere mus oſtendi Scrutemur vias noſ tras et ſtudia noſtra: periculaqꝫ ꝑ niuerſa peruigili intentione penſe mus. Dicat quiſꝫ in pauore ſuo va dum ad portas inferi: vt iam non niſi in ſolo dei muſericordia reſpire mus. Hec vera hominis fiducia& ſe deficientis? I innitentis domino deo ſuo Hec inquē vera fiduciā cui miſericordia non negatur prophe ta atteſtante. quoniam beneplari tum eſt domino ſuper timentes eū: et in eos qui ſperat ſuper miſericor dia eius. Nec perua vtiqꝫ ſuppetit nobis in nobis quidem timoris; in ipſo autem fiducie cauſa. Suauis et mitis eſt ⁊ copioſe miſericordie preſtabilis ſuper malicia: multus ad ignoſcendum. Credamus ſone vel inimicis: qui in eo nil aliud ru ſi vnde occaſionem ſtruende calump nie caperent inuenerunt Compati etur aiunt peccatrici: nec ſibi obla tam patietur vllotenus occidi Te nebitur itaqꝫ manifeſtus aduerſari us legꝭ: cum abſoluerit lege damp natam In veſtrum o phoriſei caput toto veſtre malignitatis adinuētio retorquetur. Diffiditis cauſe: qui iudicium ſubterfugitis. Nam illa quidem ſine iniuris legis obſolui tur: que ſic ſine accuſatorē relinqui tur 11 ¶ Sed conſideremus fro tres: quonam hinc abeant phoriſei Videtis ne duos ſenes/ nam a ſe tuoribus exire ceperunt. quomodo in pomerio ioachim abſcondūtur? Duſannam querūt vxorem eius? ſequamur eos: nam iniqua cogita tione pleni ſunt contra eam. Con ſentire nobis aiunt ſenes. aiūt pho riſei. aiunt lupi. qui ab alterius paulocnte licet errantis omicule fu erant deuoratione fruſtrati; conſen tire nobis ⁊ commniſcere nobiſcum Inueterati dierum malorum modo accuſabatꝭ adulterium. modo adul terium ſuadētis? Sed hec eſt tota iuſticio veſtra; et que palam argui tis. eadem agitis in occulto. Huic fuit ꝙ exiſtis vnꝰ poſt vnum: cum ille omnium conſcius occultorum veſtras tam valide percuſſiſſet conſci entias dicens Qui ſine peccato eſt veſtrum: primus in eam lapidem muttat. Merito proinde ad diſcipu los veritas ait Niſi habundauerit iuſticio veſtra pluſꝙͣ ſcribaꝝ ⁊ pha riſeorum; non intrabitꝭ in regnū ee loꝝ ¶ Alioquin dicemꝰ quit ꝯtra

de teſtimonium. Semen chanaan ⁊ non iuda? ne hoc quidem moyſes in lege mandauit. An qui decreuit adulteram lapidare. mandauit ac cuſare pudicam. An qui iuſſit adul teram lapidibus obrii. iuſſit eci am contra inſontem teſtimonium fi eriꝰ Ymmo vero ſicut adulterium. ſic eciam falſum teſtimonium non impunitum eſſe precepit. Sed qui gloriamini in lege. per legis pre uaricationem deum inhonoratis. ¶ Ingeniuit ſuſanna et ait. An guſtie michi ſunt vndiqꝫ. Vndiqꝫ enim mors: hinc quidem corpores inde ſpiritualis. Si hoc inquit ege ro mors michi eſt: ſi autem non e gero. non effugiam manꝰ veſtras Veſtras o pharizei mauus. nec ad ultera effugit nec pudica: veſtras accuſationes nec ſanctus nec pecco tor euadit. Diſſimulatis peccata peſtra: vbi inueneritis aliena. Alio quin ſi quis forte ſuum non habet: veſtium ei impingitis crimen Quuid tamen ſuſanna facit. inter mortem anime videlicet ⁊ corporis vndiqꝫ anguſtata. Melius eſt michi in quit abſqꝫ opere incidere in manus hominum. ꝙͣ derelinquere legem dei mei. Nimirum ſciebat iſta: ꝙͣ horrendum ſit incidere in manus dei diuentis. Nam homines quidem occidunt corpus: anime non ha bent quid vltra faciant. Ille timen dus eſt: qui poteſtatem habet et corpus ⁊ animam perdere in gehē nam. Quid familia ioachin tar datꝰ Itruat poſt poſticum: nam in pomerio dlamor auditur. Clamor vtiqꝫ luporum grauium: et balan tis ouicule inter eos. Sed non pa titur ab eis innoxiam deuorari: qui ab ipſis eorum faucibus tam dignanter eripit eciam eripi non mnerentem. Merito proinde cum duceretur ad mortem eor eius erat fiduciam hobens in domino. quem pſqꝫ adeo timuit. vt timorem om nem poſtpoſuiſſet humonnum; ⁊ ip ſius legem ſimul vite pretuliſſet ⁊ famē. Non enim dictus fuerat ali quando huiuſcemodi fermo de ſuſan na. Sed et parentes eius iuſti fue rant. et vir eius honoratior omni um iudeorum. Merito ergo a iuſ to iudice iuſtam de iniuſtis obtimi it vltionem? que tam vehementer iuſticiam eſuriuit: vt propter eam contempneret mortem corporis. opprobrium generis. et luctum in conſolabilem qnicorum. ¶ Et nos fratres ſi axpriſto audiuimus nec ego te cōdempnabo. ſi peccare iam nolumꝰ contra ipſum. ſi in ipſo volumus pie viuere. neceſſe eſt vt fuſtineamus perſecutionem; ne mo tum pro malo aut inciledictum pro maledicto reddamus. Alioquin qui pacientium non ſeruauerit perdet iuſticiam: hoc eſt vitam perdet: hͦ eſt perdet animam ſuam. Michi vī dictam ⁊ ego retribuam: dicit domi nus. Ita eſt prorſus ipſe retribuet. ſed ſi et vindictam ſerues: ſi non tol las ab eo iudicium: ſi non reddas retribuentibus tibi mala. Faciet iudicium. ſed iniuriam pacienti? in equitate iudicabit: ſed pro mon ſuetis terre. ¶ ¶ Iam vobis

ni fallor moleſtum ē: ꝙ delicie tar dunt. Nec miremmi: delicie ſunt. Non onerabūt quālibet ſaciatos: ne a ructantibꝰ quidem poterūt faſ tidixi. Miſſus eſt angelus ga briel a deo in ciuitatem gelilee: cui nomen nazareth. Siraris ꝙ nazo ret para ciuitas. et tanti regis nu cio illuſtretur et tanto? Sed mog nus latet in hac porua ciuitate the zaurus: latet inquam. ſed homīes latet ⁊ non deum. An non thezau tus dei maris. Vbicūqꝫ illo eſt et cor eius. oculi eius ſuper eam: ꝑ biqꝫ reſpirit humilitatem ancille ſu e. Nouit celum vnugenitus dei pa trio. Si celum nouit; et nazareth. Quid ni ſciat patriam ſuā? Quid rū nouerit hereditatem ſuam? Te lum ex patre; nazgreth ex motre ve dicat ſibi. Siquidem ipſe ſe et fili um dauid et dominum eſſe teſtatur Telum celi domino: terram autem dedit filijs hominū. Cedat ergo ei vtrūqꝫ neceſſe eſt in poſſeſſionē fratres: qui non modo dominus. ſꝫ eciam filius hominis eſt. Audi eci am quomodo terram ſibi tanꝙͣ fili us hominis vendicat: ſed et cōmu nicat tanꝙͣ ſponſus. Flores inquit apparuerunt in terra noſtra. Neqꝫ hinc diſcrepat? ꝙ nazareth interp̄ tatur flos. Amat florigeram patri am flos de radice yeſſe: ⁊ libenter inter lilis paſcitur flos campi ⁊ lili um conuallium Commendat enim flores pulchritudo ſuaue olentio ſpes fructus: graciā triplex. Te qͦ qꝫ florem reputat deus. et bene ci ꝯ placet in teꝫ ſi tibi nec honeſte auer ſationis decor. nec bone opinioīs fragrantia. nec intentio deſit future retributionis. Fructus enim ſpiri tus eſt vita eterna ¶ Ne time as maria: inueniſti enim graciam apud deum. Quantam grauam? Graciā plena: graciam ſingularē. Singulore an generalem? Vtrūqꝫ ſine dubio quia plenam. et eo ſin gulare quo generalem. Ipſam enī generalem ſingulariter accepiſti. Eo iquā ſingularē. quo generalē: nam ſola omnibꝰ graciam inueniſ ti. Singulatem eo ꝙ ſolo hanc in ueneris plenitudinem: generalem ꝙ de ipſa plenitudine accipiant ꝑ niuerſi. Benedicta tu in mulie ribus; I benedictus fructꝰ ventris tui. Singulariter quidem fructus eſt ventris tui; ſed ad omnium qui dem mentes te mediante peruenit Dic tumirum olim ros totus in vellere totus in area: ſed in nulla parte aree ſicut in vellere totus fuit In te ſola/ rex ille diuēs et pre diues exinanitur. excelſus humilia tur. I immenſus abbreiatur. et ab angelis minoratur: verus deni qꝫ deus ⁊ dei filius incarnatur Sꝫ quo fructu. Nempe vt omnes e ius paupertate locupletemur; eius humilitate ſubleuemur. eius mi noratione iognificemur: eius in carnatione adherentes deo/ incipio mus vnus eſſe ſpiritus cum eo Sed quid dicimꝰ fratres. cui nam potiſſimū vaſi gracia infūdetur? Si vt ſupra memnimꝰ capox ē quidē mīe fiducia. pacientia vero iuſticie? quale iam poterimꝰ ydoncū gracie

receptaculum exhibere? Balſomum eſt puriſſimum; et ſolidiſſimum vas requirit. Et quid tam purum. quid ve tam ſolidum. ꝙͣ humlitas cor dis? Merito proinde humilibus do tur gracia; merito reſpexit deus hu mlitatē ancille ſue. Quonā merito queris? Eo vtqꝫ ꝙ animū humlē meritū nō occupabit humanū: quo munus libere influeret diuine gracie plenitudo. ¶ Sed ad hanc nobis humilitatem quibuſdam erit gradi bus aſcendendū. Primo enim cor hominis quem adhuc peccore delec tat. nec miſeram conſuetudinē pro poſito vtiliorē mutauit; ne ſit graci ē capox/ proprijs vicijs prepedi tur. Secundo quoqꝫ vbi nom vorri gere mores et priores neqiuaas de cetero non iterare proporit: ipſa ta men peccata preterita licet iam am putata quodamō videantur. dū in eo menent. gracia non ad̓mittunt Mennent autē donet confeſſione lo uentur: donec ſuccedentibꝰ dignis fructibus penitentie de medio fiant ¶ Sꝫ ve tibi. ſi forte vicijs ⁊ pec catis ꝑrcioſior ſucceſſerit ingratitu do. Quid enī tā euidēter gracie ad uerſatur? Tepeſcimus proceſſu tē poris a feruorē conuerſationis noſ tre. paulatim refrigeſcit caritas. ha būdat iniquitas: vt conſūmemur in carne qui ſpiritu ceperamus. Inde eſt ꝙ minus iam ſcicimus que a de o donata ſunt nobis: indeuoti pari ter ⁊ ingrati. Timorē dn̄i derelin quimnus. religioſā omittimꝰ ſollici tudinē; verboſi. curioſi. facēti. eciam detractores ⁊ murmuratores. vorā tes nugio. fugitantes laboris ⁊ diſ cipline quotiens ſine nota id licet: quoſi vero confeſtī ſit eciā ſine noxo Quid ergo tantis repulſā obſtacu lis graciam nobis deeſſe miramur; ¶ Ioni vero ſi quis iuxta apoſto lum verbo xpriſti verbo gracit inha bitat: ſi qͥs gratus eſt. ſi quis deuo tus. ſi quis ſollicitus. ſi quis ſpū fer uens. cauect ſibi ne ſuis fidat meri tis. ne ſuis operibus īnitatur; alio qͥn ne huiuſmodi quidem animū in trat graciā. Ninurū plenꝰ eſt; nec in eo inuerūt ium gracia locū ſibi. Conſideraſtis phariſeū illum oron tem; non erat raptor. non īiuſtus. nan adulter. An ſine fructibus peni tentie crat? Ieuinabat bis in ſoibba to: decimas debat omniū que poſſi bat Sꝫ ingratū forſitā ſuſpicamini Atudite qͥd dicat. Deus grās ago tibi. Sꝫ non erat vacuꝰ. non exinci nitꝰ. nō eq̓t huīlis ſꝫ eletꝰ Nō qͥd ſibi deeſſet ſcire ſtuduit. ſꝫ eggrega uit meritū ſuū: nec erat illa ſolidā plenitudo ſed tumor. Vocuꝰ ꝓinde redijt: qui plenitudinē ſimulauit. Nā publicanꝰ ille qͥ exinanire ſeip ſū. qui vacuū vas exhibere curauit;? graciā retulit ampliorē ¶ Noger go fratres ſi gracia cupimus inueni re. ſic de retero obſtincamus a dici is? vt de preteritis quoqꝫ peccatis digne penitecimus. Nithilonunus quoqꝫ ſolliciti ſimꝰ: ⁊ deuotosnos deo. ⁊ pct̄e huīles exhibere Huiꝰ cē mōi nēpe quais gratāter reſpicit pio illo reſpectu: de qͦ ſapiens ait Qm̄ grā ⁊ mīa dei eſt in ſcōs eius: ⁊ reſ pectꝰ in elcōs illiꝰ Et forte ꝓptereo

quater reuocat aīam quā reſpicit di cens Ireuertere reuertere ſunam tis. reuertere reuertere vt intueo mur te; quo videlicet nec in peccon di cōſuetudinē. nec in cōſciētia pcc̄o rū. ſꝫ neqꝫ in torpore ⁊ tēpore īgrati tudinis aut elationis cecitate perſi tat. A quo nos quadriꝑtito ꝑiculo reuocare ⁊ eriꝑe dignetur fcūs nob̓ a deo prē ſapientia ⁊ iuſticia ⁊ ſcīfi catio ⁊ redēptio: il̓s xp̄s dn̄s noſt Amē. ¶ Sermo in annūcicitione dn̄ica de illo ꝟſu pſalmi. Vt īhabi tet gla ī terra noſtra: miſericordio et veritas obuiquerūt ſibi. ⁊cͣ Tinhitet gl̓e̓ in ter ra noſtra. mīa ⁊ veri tas obuiquerūt ſibi? iuſticia ⁊ pax oſcula te ſunt. Gl̓e̓ noſtra hec ē vt uit aplus: teſtimoniū con ſcientie noſtre. Non quidē tale teſti moniū quale ſuperbꝰ ille pharizeꝰ habebat: ſeducta ⁊ ſeductrice cogita tione teſtimoniū ꝑhibēs de ſeipſo? Il teſtimoniū eiꝰ verū non erat: ſed cū ſpiritꝰ ipſe teſtimoniū ꝑhibet ſpi ritui noſtro. ¶ Porro hoc teſtimo niū in tribꝰ cōſiſtere credo. Neceſſe eſt enim pͥmo oīm credere ꝙ remiſſi onem pcc̄orū habere non poſſis. ni ſi ꝑ indulgentiā dei. Deiūqꝫ ꝙ n chil prorſus habere queas boni ope ris: niſi et hoc dederit ipſe. Poſtre mo ꝙ vitam eternā nullis potes o peribꝰ ꝓmereri: niſi gratis tibi det̓ et illo¶ Quis enum poteſt facere mūdum de īmundo conceptum ſemi neAniſi qui ſolus eſt mundꝰ? Vti qꝫ quod factum eſt non poteſt non fi eri: ipſo tamen non imputante erit quaſi non fuerit. Quod propheta quoqꝫ conſiderans ait. Scatus vir cui non imputauit dominꝰ peccatū. ¶ De operibꝰ quoqꝫ bonis certū omnino eſt: ꝙ nemo ea hobeat a ſe ipſo. Nam ſi ſtare nō potuit huma na natura adhuc integra? quanto nunꝰ poterit ꝑ ſeipſam reſurgere ia corrupta? Tertū eſt ad ſuā originē vniuerſa quātū in eis eſt tendere: et in eam prodiuiorē ſemper eſſe ꝑ tem. Sꝫ et nos qꝛ de nichilo creqti ſumus; conſtat quia ſi nobiſipſigre linqͥmur. in peccatū ſemper quod ni chil eſt dedinamꝰ ¶ Iam vero de vita eterna ſcimus. quia non ſunt condigne paſſiones huius tempo ris ad futuram gloria; nec ſi vnus omnes ſuſtineat. Neqꝫ eium talio ſunt hoīm merita. vt ꝓpt̓ ea vita eterna debeat̉ ex iute: aut deꝰ īiuri am aliquā faceret niſi eam donaret Nā vt faceā qꝛ merita oīo. dei ſunt dona: ⁊ ita hō magis ꝓpter ipā de o debitor eſt. ꝙͣ deꝰ hōi? quid ſunt merita oīci ad tātā gl̓um? Deniqꝫ quis melior eſt ꝓpheta. cui dominꝰ ipſe tam inſigne teſtimonium per hibet dicens. virum īueni ſcd̓m cor meum? Berumptamē et ipſe hobu it neceſſe dicere deo; non intres ī iu dicium cum ſeruo tuo domine. Ne mō itaqꝫ ſe ſeducat. quia ſi bene co gitare voluerit: inueniet proculdu bio. ꝙ nec cum decem milibus poſ ſit occurrere ei. qui cum pigintimili bus venit ad ſe. ¶ Verum hec q̄ nunc diximus oīno nō ſufficiunt: ſed magis inicium quoddā et velut

fundamentum fidei ſunt habēda q taqꝫ ſi credis pcc̄a tua nō poſſe dele ri niſi ab eo cui ſoli peccaſti. ⁊ ī quē cc̄m nō cadit. bn̄fcicis: ſꝫ adde ad huc vt hoc credas qꝛ ꝑ ipſū tibi pec cata donātur Hoc eſt teſtiōniū qd̓ perhibet in corde nrō ſpūs ſcūs di rēs: dimiſſa ſunt tibi pcc̄ai tua Sic eī arbittat̉ aplus: iuſtificari homi nē gratis ꝑ fidē ¶ Ita de meritis quoqꝫ ſi credis nō poſſe haberi niſi ꝑ ipſū: nō ſufficit donet tibi ꝑhibe at teſtimoniū ſpūs veritatis. ꝙ ea habes ꝑ illū Sic et de vita eterno habeas neceſſe eſt teſtiōiuū ſpūs ꝙ ad eom ſis diuino munere ꝑuen turus Ipſe enī pcc̄a cōdonat: ipē do nat merita; et p̄mis nichilominꝰ ipſe redonot Porro iſta teſtimonia credibilis facta ſūt nimis Nam de remiſſionē quidē pcc̄oꝝ raudiſſimū teneo arguinētū dn̄icam paſſionē Vox ſiquidem ſcgiuinis eiꝰ īualuit multo plus ꝙͣ vox ſanguinis abel damas in cordibꝰ e lectoꝝ remiſſio nem oīm pcc̄oꝝ Traditus enim ē ꝓpter peca nrā: nec dubiū qͥn potē tior et efficacior ſit mors illiꝰ in bo nu: ꝙ pcc̄o noſtra in malū De bo tus aūt operibꝰ argumētū nichilo minꝰ michi efficax eſt reſurrectio e ius: quid reſurtexit ꝓpter iuſtificati onem nrām Porro de ſpe p̄miorū teſtimoniū eſt eiꝰ aſcenſio: qꝛ aſcē dit propter glorificationem noſtrā Hec tria in pſalmus habes/ dicente propheta Beatꝰ vir cui non īputa uit dn̄s peccatum Et alibi Beatꝰ vir cuius eſt auxilium obs te. Item alibiBeatus quem elegiſti ⁊ aſſūp ſiſti: habitabit ī atrijo tuis ¶ H eſt gla̓ vera gle̓ inhabitans: qꝛ ab eo ē qui ꝑ fidem habitat ī cordibꝰ nr̄is Filij veo̓ adum glum q̄ ab inui rē eſt querētes. gl̓um que a ſolo deo eſt nō volebāt: ⁊ ſic gl̓um exterius fluentē ſectātes. habebāt gl̓um non in ſeipſis ſed magis in alijs ¶ Bis noſſe vn̄ homni ſit inhabitōs glo ria? Dico breuit̓: qm̄ ad miſtica feſ tinat intentio Nā ⁊ ea ſolo ꝓpoſu eram in verbis illis ꝓpheticis dili gentiꝰ veſtigate: ſed reflexit ad mo calis. occurrēs pͥma fronte apoſtoli cus ſermo de interna gloria ⁊ teſti monio conſcientie. Sic ergo inha bitat hic gloris. eciam hic in terra noſtra. ſi miſericordia ⁊ veritas ob uiquerint ſibi; ⁊ ſeſe iuſticio ⁊ pax oſculentur Preuenienti ſibi ſiquidē miſericordie. vt veritas confeſſioīs noſtre occurrat neceſſe eſt; oc de ce tero ſanctimoniam ſectemur ⁊ pa cem. ſine qua nemo deum videbit Ubi erum ꝯpungitur quus iam tūc cum miſericordia preuenit: ſed ne quaꝙͣ ingredietur: donec ei veritas confeſſionis occurrat Peccc domi no uūit ipſe dauid ad nathon ꝓphe tam. cum de adulterio ⁊ homicidio argueretur; ⁊ donunus tranſtulit peccatum tuum a te eit propheta. Nimrum miſericordio ⁊ veritas obuiquerunt ſibi. Et hoc quidem vt declines a malo. ¶ Iam vero vt facias bonum in tÿmpano tibi ⁊ choro pſallendū eſt: vt ipſa mor tificatio carnus tue ⁊ penitētie frue tus. at iuſticie opera in vnitate et concordis fiant: quoniam vnitas

ſpiritus vinculum eſt perfectionis. Neqꝫ ad dextrā neqꝫ ad ſiniſtram declinaueris Sunt eium quorum dextera eſt dextera iuiqͥtatis Phari ſeus ille cuius ſupra meminimus non erat ſicut ceteri hominū: et ipſe ſibi vt diximus teſtimoniū ꝑhibu it: ſed non verum. Sane quiſqꝫ il le eſt in quo miſericordio et veri tas obuiauerūt ſibi. iuſticiā ⁊ pax oſculate ſunt. ſecure glorietur: ſed glorietur in eo qui ſibi teſtimoniū perhibet in ſpiritu vtiqꝫ veritatis. Ut inhabitet gloriā ī terra noſtra. mi ericordia ⁊ veritas obuiauerūt ſibi: iuſticio et pax oſculate ſunt. Si glorio patris filius ſapiens. cum ſit ſapientis ipſa ſapientior ne mo: liquet profecto gloriam patris xpriſtum dei virtutem ⁊ dei ſapien tiani eſſe Quia ergo multipharie multiſqꝫ modis de eo predictum fuerat in prophetis. ꝙ in terris videndus foret. et inter homines conuerſaturus. quonammodo id factum ſit. ⁊ impletis que de eo ꝑ os omnium prophetarum dicta fu erant habitauerit gloriā in terra noſtra; pſalnuſta indicat ī hucͣ ver bis. Ac ſi manifeſtius dicat. Vt verbum caro fieret et habitaret in nobis; miſericordiā et veritas ob uiauerunt ſibi iuſticia et pax oſculo te ſunt. Magnum ſacramentum fratres et diligentius ꝑſcrubondū niſi et ītellectꝰ miſterio. et ipſi quo qꝫ indellectui verba deeſſent. Dico tamē vtrūqꝫ modicum id qd̓ ſentio: ſi forte vel occaſionem dediſ ſe videor ſapienti Videre michi vi deor dilectiſſimi. quatuor hijs vir tutibus amctum hominē pͥmū ob ipſo ſue creationis exordio; et vt ꝓ pheta meminit veſtimento ſalutis indutum Eſt eium in hijs quatuor ſalutis integritas. nec ſine hijs oī bus poteſt cōſtare ſalus: preſertim cum nec poſſint eſſe virtutes. ſi ab inuicem ſeꝑerentur Acceperat igit̉ homo nuſericordiam cuſtodem ſcili cet citqꝫ pediſſequam: vt ipſa p̄ue niret. ipſa et ſequeretur eum: ipſa quoqꝫ protegeret et conſeruaret v biqꝫ Vides qualem nutricium con tulit ꝑuulo ſuo deus.qualē dedit pediſſequam hominūi recens orto Sed erat illi neceſſarius eciam eru ditor tanꝙͣ īgenue et rationali cre ature. vt nō ſicut iumentum aliqd̓ cuſtodiretur: ſed tanꝙͣ paruulꝰ edu caret̉. Cui ſane magiſterio nemo poterat aptior inueruri. ꝙͣ ipſa veri tas; que eum in agnitionem ſūme perduceret aliquando veritatꝭ Inte rim vero ne ſaipiens inueniretur vt faceret malū; eſſetqꝫ peccatum ei tanꝙͣ ſcienti bonum et facienti mi nime: iuſticiam quoqꝫ quā regeret̉ accepit. Adhuc autem et pace qua foueretur et delectaretur: addidit manus benigniſſimā creatoris Po cem vtiqꝫ duplicem: vt nec uitus pugne. nec foris timores. id ē nec caro concupiſceret aduerſus ſpiri tū; nec eſſꝫ ei crectuc̓ vllo formidi niNā et beſtijs omnibus libere im poſuit nomuna; et ſerpens ipſe qd̓ violentio non preſumpſit. fraude magis eum aggreſſus eſt. Quid huic deerat quem mīs cuſtodiebat

docebat veritas regebat iuſticia. par fouebat.? ¶ Sed heu homo iſte ad multam ꝑniciem ⁊ inſipientiam ſibi deſcendit de ihetuſalem in iheri ro. Siquidem incidit in latrones: a quibus et ante omnisi legitur de poliatus An non deſpoliatus. qui domino veniente nudum ſe eſſe con quiritur. Nec vero poterat reueſtiri vel ablata ſibi recipere veſtimenta niſi ſua xp̄s omitteret Sicut enī vi iuficari in aīs niſi īterueniēte corꝑa li morte xp̄i nō potuit: ita nec reueſ tiri ſine eiꝰ deſpolictione. Et vide ſi nō ꝓpter has ꝑtes qͣtuor veſtimēti qd̓ amiſerat pͥmꝰ et petus hō; in to tidē quoqꝫ diuiſa ſūt ſcd̓i ⁊ noui ho mines veſtimēta An forte queris ⁊ turicā intōſutilem q̄ nō diuiditur: ſ forte ꝓuenit? Ego diuinā arbitror ymaginem: que nimirum non aſſu ta ſed inſita: atqꝫ ipſi impreſſa natu re diuidi ſcindiqꝫ nō poteſt Ad yma ginem nepe ⁊ ſimulitudinem dei fac tus eſt homo: in ymcigine orbitrij libertatem ꝟtutem habens in ſimi litudine. Et ſinulitudo quidem pe rijt: verūptamen in ymogine pertro ſit homo. Imago ſiquidem in gehē na ipſa vri poterit non exuri; ardere ſed non deleri. Hec ergo non ſcindi tur. ſed forte prouenit: ⁊ quocūqꝫ prouenit anima ibi exit ſimul et ip ſa. Nam ſinulitudo non ſic: ſed aut monet in bono. aut ſi peccauerit a nima? mutetur miſerabiliter iumē tis inſipientibus ſimilata ¶ Sed quia ſpoliatum virtutibus quatuor hominē diximꝰ: quonamō ſingulis ſit ſpoliatus congruū eſt vt dicamꝰ Perdidit homo iuſticiam: cum eua ſerpentis/ adam mulieris voci obedi uit potius ꝙͣ diuine. Erat tamen re ſiduū aliquod qd̓ apprehendere poſ ſent. idqꝫ dn̄s ſuo illo ſcrutinio inue bat: ſed abiecerunt eciam illud. con uerſiuni verba malicie ad excuſādas excuſationes in peccatis. Prior enī iuſticie porcio non peccare. ſecundo per penitētiani peccatum dampnore ¶ Perdidit ⁊mīam: cum ſic ex arſit eua in ꝯcupiſcentio ſua. vt nec ſibi. nec viro. nec filijs parceret noſ cituris: ſimul omnes terribili male dicto et neceſſitati mortis addicens Adā quoqꝫ indignationi diuine mu lierem pro qua peccauerat obiecit? quaſi poſt tergum eius volens dedi nare ſagittam ¶ Vidit enim mu lier lignum ꝙ eſſet pulthrum viſu. et ad veſcendum ſuaue: et a ſerpen te audierat. tanꝙͣ deos ſeſe futuros Funiculus triplex difficile rumpit̉: curioſitatis. voluptatis. et vanitatꝭ Hec ſola mundus habet: concupiſ centiam carnis. concupiſcentiam o culorum et ſuperbiani vite Hijs ab ſtracta et illecta miſericordiam oēm crudelis mater abiecit Sic et adam qui mulieri mole miſertus eſt vt cū ea peccaret: bene noluit miſereri aut penam ſuſtinere pro ea. Priuata eſt eciam mulier pcritate. primo quidem mole detorquens quod au dierat morte moriemini. et dicens ne forte moriamur: demum ſerpen ti credens peritus abneganti et di centi. nequaꝙͣ moriemini. Priuo tus eſt ⁊ adam veritate. vbi eam ęrubuit confiteri: volotilia excuſa

tionū operimenta pretendens. Si quidem ipſa dicit Qui erubuerit me coram hominibus. erubeſcam ⁊ e go eum coram patre meo. ¶ Potē quoqꝫ protinus amiſerunt; quia nō eſt pax impijs dicit domunꝰ. Nons cium contrariam legem inuen erant in mēbris ſuis. quos denuo pudor ceperat nuditatis? Timui inquit eo ꝙ nudus eſſem. Non ſic miſer non ſic paulo ante timebas: nō que rebas folia: licet corpore nūdꝰ ſicut I modo. Ex hoc ſane vt pro phete ipſius parabolam proſequa mur. qui ſibi obmaſſe eas et reconci liatas ī oſculo memorauit: grauis quedam inter virtutes videtur orta contentio. Siquidem veritas et iuſ ticia miſerum effligebant; pax ⁊ mi ſericordia zeli huius exꝑtes iudica bant mogis eſſe partendum. Sūt erum collectonee hec due ſibi: que admodum et priores. Vnde et fac tum eſt vt ꝑſeuerantibus illis in vl tione. ⁊ preuaricatorem huic inde ee dentibus. ⁊ preſentes moleſtias fu turi cumulantibus cōminatione ſuꝑ plicij. ille ſecedetent in eor patris. re deūtes ad dn̄m qui dedit illas So lus ſiquidem ip̄ē cogitabat cogitati ones pacis; cum afflictionis omnia plena viderentur. Siquidem nō ceſ ſabat pax. non eciam mſericordia dabat ſilenciū: ſed pro quodam ſuſur rio paterna pulſantes viſcera loque bantur. Nūquid in eternū proiciet deus: aut non apponet vt cōplocio or ſit adhuc? Nūquid obliuiſcetur nuſereri deus. aut continebit in ira ſua miſericordias ſuas. Et ꝙͣmis diu multūqꝫ viſus ſit diſſimulore pa ter miſerationū. vt interim ſatiſface ret zelo iuſticie et veritatis. non ta men infructuoſa fuit ſupplicantium importunitas; ſed exaudita in tem pore oportuno ¶ Forte erum inter pellantibus tale dicatur dediſſe teſ ponſum. Bſꝫ quo preces veſtre? De bitor ſum et ſororibꝰ veſtris: quas accinctas videtis ad faciendam vin dictam in nationibꝰ iuſticie et verita ti. Hocentur veniāt; et ſuꝑ hoc ver bo pariter conferamꝰ. Feſtiuant er go legati celeſtes; et vt videre miſe riam hoīm Icrudelem plegam ꝓ pheta loquatur. angeli pacis amge̓ flebant Qui enī fidelius que ad pa cem ſunt querant̉. ꝙͣ angeli pacis? ¶ Sone ex deliberatione cōmuni aſcendit veritas ad ꝯſtitutū diem? ſꝫ aſcendit vſꝫ ad nubes; necdū plo ne lucida. ſed ſubobſcura ⁊ obnubilo ta adhuc zelo indignotioīs Factūqꝫ eſt vt legimꝰ ī ꝓpheta: dn̄e in celo mīa tua; ⁊ veritas tua vſꝫ ad nubes Mediꝰ autē pater luminū reſidebat: et vtraqꝫ ꝓ parte ſua qd̓ habebat v tiliꝰ loquebatur. Quiſputas illi col loqͥo meruit īterrē: et indicabit no bis. Quis audiuit I enorrabit. Forte īenerrabilis ſt̓: ⁊ nō licet hoī loqͥ. ¶ Sūma tn̄ ꝯtrouerſie totiꝰ hec fuiſſe videt̉ Eget miſeratiōe cre aturā rationalis ait mīciꝫ qm̄ miſec̓ facta eſt ⁊ miſerabilis valde. Venit tempꝰ miſerendi eius: quid iā tem pꝰ p̄terijt Econtra veritas oportet inquit impleri ſermonē quem locu tus es dn̄e. totꝰ adā moricit̉ neceſſe eſt cū omnibus qui in eo erant quo

die vetitum pomiū in preuaricatioē guſtauit. Vt quid ergo ait miſeri cordia. vt quid me geniiſti pater ci tius perituram? Scit enm veritas ipſa: quonam miſericordiā tua pe rijt. ⁊ nullo eſt ſi non aliquando mi ſeteris. Similiter outem et illa ecō trario loquebatur. Quis enim neſ ciait ꝙ ſi predictā ſibi preuaricator ſententium mortis euoſerit. perijt nec ꝑmonebit iam in eternum veri tas tua domine. ¶ Ecce vero vnꝰ de cherubin ad regem ſalomonem ſuggerit eſſe mittendas: quoniam filio inquit datum eſt omnē iudiciū. Et in eius ergo conſpectu miſericor dici et veritas obuiauerunt ſibiꝫ ea dein que ſupra meminimus verba querimonie repetentes. Foteor ait veritas zelū bonū habet miſericor dia: ſed vtinam ſcd̓m ſcientiā. Nūc autem quid? Preuaricatori potius ꝙͣ ſorori iudicat eſſe parcendum At tu inqͥt nuſericordia neutri parcis? ſꝫ tāta indignatione ſeuis in preuo ricatorem: vt inuoluas pariter et ſororem Quid male merui? DSi qͥd habes aduerſum me dicito michi. Sincutem. quid me perſequeris? ¶ Srandis cōtrouerſis fratres: et intricata nimium diſceptatio Quis non illic diceret bonum no bis erat. ſi natus nō fuiſſet homo iſte? Sic erat dilectiſſimi omnino ſic erat: non videbatur quomodo ſimul conſeruari poſſent miſericordi a et veritas. Cumqꝫ addiceret veri tas in ip̄m quoqꝫ iudicem ꝑtis ſue merita retorquēte dicēs. cauendum oīno ne fieret irritū verbū patris. ne ſermo viuꝰ ⁊ efficax qualibet oc caſione euaruaretur; queſo ait pax. ꝑcite verbis huiuſmodi? nō vos ta lis altricatio decet: ꝟtutū eſt inho neſta contētio. ¶ Borro iudex iu dinās ſe digito ſcribebat in terra E rant aūt verba ſcripture quē pax ipā legit in auribus omniū: ea ſiquidē ꝓpius aſſidebat Hec dicit perij. ſi c dam non moriatur: ⁊ hec dicit perij. niſi mīam conſequatur. Fiait more bona? et habet vtraqꝫ qd̓ petit. Ob ſtupuere omēs in verbis ſapientie. et forma cōpoſitionis pariter et iudi cij. Siquidē manifeſtum fuit nullā eis querimonē occaſionē relinqui? ſiquidem ficri poſſet qd̓ vtraqꝫ pete bat: vt et homo moretetur. et conſe queretur mīam ¶ Sed id quomo do fie: inquiunt. Mors crudeliſſima et amoriſſima. mors terribilis et ip ſo horrenda auditu⁊ bona fieri quo nam poterit ratione? At ille. Mors inquit peccatorum peſſima: ſed pre cioſa poteſt fieri mors ſanctorum. An non erit precioſa. ſi fuerit ianu a vite porta glorie? Precioſa inqui unt. Sed quomodo fiet iſtud? Fieri uit poteſt: ſi ex caritate moriatur quis: vtiqꝫ qui nichil debeat morti Neqꝫ enim detinere poterit mors ī noxium: ſed forabitur vt ſcriptum eſt moxilla lemiathan. et deſtiuetur paries medius: ſolueturqꝫ chaos magnum quod int̓ mortem vitam qꝫ firmatum eſt. Nimirum caritas fortis vt mors. ymmo fortior mor teꝫ ſi fortis illius intrauerit atrium. alligabit eum. et diripiet vtiqꝫ va ſa eiꝰ: ſed et ipſo tranſitu ſuo ponet

vliqꝫ baſa eius. ſed et ipſo tranſitu ſuo ponet profundū maris viā: vt trāſeant liberati¶ Bonꝰ viſus eſt ſermo: vtpote fidelis ⁊ dignꝰ oni acceptiōe. Sꝫ vbi ille poterit inno cens īueniri. qui mori velit non ex debito. nō ex malo merito. ſꝫ ex be neplacito ſuo; Circuit veritas orbē terre nemo mūdus a ſorde. nec infās cuius eſt vnius diei vita ſuꝑ terra Sꝫ et mīa ōne celū pluſtrat: et in qgelis quoqꝫ/ ne dixeri praui tatem. minorē iuuenit caritatē. Ni mirū alij hec victoris debebat̉. quo maiorē neō hobe̓t caritotē: vt aīaꝫ ſua poneret ꝓ ẜuis īutilibꝰ ⁊ indig nis. Nā ⁊ ſi ipſe iā nō dicit nos ſer uos: hocipſū īmenſe dilectionis eſt. et exime dignatiōīs. Nos aut et ſi oīa que p̄cepta ſunt nobis facere mus. qͥd aliud dicere deberemꝰ. nuſi quia ſerui īutiles ſumꝰ? Sed quis eū ſuꝑ hoc ꝯuenire p̄ſumeret. Redeūt ad cōſtituta diem. veritas et miſericordia. anxie plurimū non uiuēto qd̓ deſiderabant. Tūc vero ſcorſū pax cōſolans eas Vos īquit neſcitis quicꝙͣ nec cogitatꝭ. nō eſt qui faciat bonū hoc; non eſt vſꝫ ad vnū. Qui cōſiliū dedit: ferat auxili um. Intellexit rex quid loq̄retur et uit Penitet me feciſſe hominē. Ic na inqͥt me tenet. michi incūbit pe nam ſuſtinere; penitētiā agere pro hoīe quem creqiui Tūc ergo dixit Ecce venio. Nō enim poteſt hic ca lix trāſire: ruſi bibam illum ¶ Et accerſito ꝓtinꝰ gabricle: vade inqͥt dic filie ſyon. ecce tex iuus. Feſtina uit ille ⁊ ait Adorna thalamum t um ſyon: ⁊ ſuſcipe regē xp̄m. Por ro venturū regē miſericordia ⁊ veri tas preuenerūt; ſicut ſcriptum eſt. Miſericordiā ⁊ veritas p̄cedent faci em̄ tuam. Iuſticia thronū prepara bit: ſcd̓m illud Iuſticio ⁊ iudicium preparatio ſedis tue. Pox cū rege verit: vt ꝓpheta fidelis īueniretur qui dixec̓it Pox erit in terra noſtra cū venerit. Inde eſt ꝙ nato dn̄o an gelorū chorus canebat: pax ī terra hominibꝰ bone volūtatis. Sed et tūc iuſticia ⁊ pax oſculate ſunt: que non modice videbātur hattenꝰ diſſi dere. Prior enī ſi quā erat ex lege iuſticia. nō oſculum ſꝫ aculcū magꝭ habebat: vrgens megis timore ꝙ prouocans dilectione Sed nec ha buit illa recōciliationē: ſicut hobet nūc que ex fide noſcitur eſſe iuſticia Alioquin quid erat. ꝙ nec abrohā nec moyſes. nec ceteri iuſti tēporis illius ī obitu ſuo pacem illā beotitu duns eterne cepp̄hendere. aut regnū pacis poterāt introite. niſi ꝙ mini me adhuc iuſticiā ⁊ pax ſeſe non fu erat oſculate? Ex hoc ſame dilectiſ ſumi. ſeruētiore nobis zelo ſectanda iuſticia eſt Siquidē iuſticia ⁊ pax oſ culate ſunt. et indiſſolubile qmicicio rum iire fedus. vt quicūqꝫ teſtimo nium iuſticie ſecū tulerit: hilari vul tu ian et amplexibus letis excipia tur ⁊ pace. in idipſū dormiens ⁊ re quieſcens. Sermo ſcd̓s de ſeptiſormi ſpiritu in xpo iheſu in annūciationē donūnica

Onſiderare eſt fratres in ſolēp nitrite hodierna donunice an nūciationis velut amēniſſimā quan dum planiciē: ſimplitē noſtre repara tionis hyſtoriā. Iniūgitur noua le gatio angelo gabrieli; et nouā vir go profeſſa virtutē noue ſalutatio nis honorat̉ obſequio. Antiqua ex rluditur maledictio mulierū: nouā noua meter accipit benedictionem Impletur per graciā quē concupiſcē ciā neſcit: vt ſpiritu ſuperueniēte al tiſſimo pariat filiū: q̄ virū dedignat̉ admittere. Intrat ad nos eqdē por ta ſalutis andidotū: quā venenū ſer pentis īgrediens vnuerſitatē gene ris occuparat humani Innumeros huiuſcemōi flores ex hijs facile eſt legere pratis; ſed intueor mediā ꝓ funditatis abiſſū. Abiſſus plane in perſcrutabilis incarnatioīs domini & ſacramentū: cibiſſus impenetrabi lis. verbū caro factū eſt. et hebita uit in nobis. Euis enim īueſtiget. quis attingat. quis appꝫchendet? Puteus altus eſt: ⁊ in quo hauriā non eſt michi. Serutamen ſolet interdū ſuperpoſita puteis humecta & lintheamīa vapor exalans Prop terra ſane licꝫ irrupere reteor ꝓprie conſcius infirmitatio. frequēter ta men velut ſuper os huius putei ex pando ad te dn̄e inanusmeas; pro eo īy cnima mea ſit ſicut terra ſine aqria tibi. Et nūc ſi quid eſt ꝙ aſcē dente de deorſū nebula tenuis ebibe rit rugitatio/ vobis fratres modicū illud ſine inuidis cōmunitare propo ſui: velut expreſſo linthecimine vel exigua refundens celeſtis ſtilligdis coris. ¶ Quero igitur qua ratio b ne filius magis incarnatus ſit ꝙͣ pa ter aut ſpiritus ſancius. cū totius trinitatis non modo equalis ſit glo ria: ſed et vna cademqꝫ ſubſtantio Sed quis cognouit ſenſū domini. aut quis conſiliorius eius fuit? Al tiſſimū eſt miſteriū: nec nos opor tet temere ſuper huiuſcemōi precipi tare ſententiā. Videtur tamen nec patris nec ſpiritus incarnationē in pluralitate filioꝝ effugiſſe cōfuſio nem: dum alius dei alius hominis filius diceretur. Videtur et id moxi ine congruū. vt is ſpecialiter filius fieret. qui filius erat; ne quid eſſet ambiguitas in homine. Seniqꝫ ip ſa eſt virginus noſtre gloria ſingulci ris et excellēs prerogatiua marieꝫ ꝙ filium vnum eundemqꝫ cū deo po tre meruit hobere cōmunē. Quā ſo ne periſſe conſtat: ſi nō filiꝰ incarna retur. Sed nec nobis ſili̓s alia do ri poſſet occaſio ſperande heredita tis. Factus ſiquidem primogenitus in multis fratribus qui vnigenitus erat. aſciſcet eos ſine dubio in here ditatē: quos vocauit in adoptionē. Si enī fratres; et coheredes. Hic ergo xpriſtus ihēſus medictor fide lis. ſicut in perſona vna. dei honuniſ qꝫ ſubſtantia cōpulauit ieffebili ſa tramento⁊ ſit et in ipſa reconciliati one. conſilio vſus altiſſimo media non deſetuit equitatem: vtriſqꝫ tribuens quod oportebat. honorem deo. homini miſerationem. Hec e nim optima inter offenſū dominū I reum ſeruum formā compoſitio nis ⁊vt net honorondi domini zelo

ſeruus opprimater auteriore ſenten tia? nec rurſus dum huic īmodera te condeſcenditur; ille debito fraude tur honore. Audi igitur et diligent̓ obſera angelicam in huius medic coris ortu diſtributionem. Gloria inquūt in altiſſimis deo; et in terra pax hominibus bone voluntatis. ¶ Huius demiqꝫ graciā obſeruati onis fideli reconciliatori xpriſto. nec timoris ſpiritus defuit: quō patri ſemper reuerentiam exhiberet. ſem per ei deferret. ſemper eius gloriam quereret. nec ſpiritus pietatis; quo miſericordit̉ compateretur homini bus. Vnde et neceſſarium hobuit ſpiritum quoqꝫ ſcientie: per quem timoris pariter ⁊ pietatꝭ diſtributio fieret inconfuſa. ¶ Et nota ꝙ in primo illo pntum noſtrorum peccō to/ tres quidem aūctores extiterūt? ſed manifeſte defuerunt tria tribꝰ. dico erum euam. dyabolum et adā Non habuit eua ſcientiam; que vt ait apoſtolꝰ ſeducta eſt in preuarica tione. Serum hec quidem ſerpenti non defuit. qui callidior deſcribitur ceteris animantibus. ſed pietatem malignus non habuit: qui homūici da factus eſt ab iuicio Adam vero pi us forte videtur mulierem non con triſtando: ſed timorem domini dereli quit: voci illius obediens potius ꝙ diuine. Btinci magis timor dn̄i p̄ ualuiſſet in eo⁊ ſicut de xp̄o ſignan ter legitur; quia repleuit eū nō pie tatis ſpiritus ſed timoris. In omni bus enī et per oīa piētati ꝓximoꝝ timor dn̄i prefetendꝰ eſt; et ſolꝰ ipſe eſt qͥ totū ſibi debeat homine vendi care ¶ In hijs ergo tribꝰ. timore pietate/ ⁊ ſcientia: medictor noſter recōciliauit hoīes deo. Nā in cōſilio ⁊ fortitudine de monu aduerſarij li berauit Conſilio ſiquidē pͥſtino iure pͥuauit hoſtē: data poteſtate vt mā nꝰ iniceret īnocenti. ſortitudine p̄ua luit ne violēter poſſit retinere redēp tos. dū victor ab inferis redijt: ⁊ vi ta hoīm cum eo ſurrexit. ¶ Exin te cibat nos pane vite et intellectꝰ: potat aqua ſapientie ſalutaris Eſt emī intellectus terū ſpūaliū et inuiſi biliū verus aīe panis. confirmans cor noſtru; et ad oē opus bonū ro borcins in oī exercitatione ſpiritali Carnalis autē homo qui nō ꝑcipit ca que ſūt ſpiritus dei. ſꝫ ſtulticio illi videtur. gemiat et lugeat dicens. A ruit cor meū; quia oblitus ſū come dere pane meū. Ecce enī mera ⁊j ꝑ fecta ſentētia eſt. nō ꝓdeſſe hoī ſi mū dū vniuerſū lucretur: aīe ſue detri mentū faciat Sꝫ quādo id caꝑe poſ ſit quarꝰ? Sine cauſa laborat; quiſ qͥs ei ꝑſuadere conct̉. Un̄ hoc? Nē pe quia illi ſtulticiā videt̉. Quid ve rius? ꝙͣ iugū xp̄i eē ſuaue? Appone homini ſeculari ⁊ vide ſi non lapidē ꝙ pane reputabit Et certe huuiſmo di intelligentio veritatis interne vi uit aīa. et hic cibus eſt ſpiritualis. Non enī in ſolo pane viuit homo ſed in oī verbo qd̓ ꝓcedit de ore dei Verumptamen donec ſapiat veri tas: non ſine difficultate ad interi ora traicitur. Vbi vero in ea ceperit oblectari. iam non cibus ſed potus eſt; et ſine difficul̓tate intrat ad ani mam. quo videlicet ſpiritualis cibꝰ

ītelligētie potu ſapiētie digerat̉: ne ip̄iꝰ īterioris hoīs artubꝰ id ē affer tibꝰ ſiccitate laborātibꝰ oneri mogꝭ ſit ꝙͣ vtilitati. ¶ Ex omnibus ergo que ſaluādis fuerant populis neceſſaria; nichil penitus defuit ſal uatori Ipſe eſt eium de quo precinit yſcias. Egredietur virga de radi ce yeſſe: ⁊ flos de radice eius aſcen det̉. et reqͥt ſcet ſuper eum ſpiritus domini. ſpiritus ſapiencie et ītellec tus. ſpiritus conſilij ⁊ fortitudinis. ſpiritus ſciencie et pietatis: et reple bit cum ſpiritus timoris dn̄i. Illud ſanc diligenter attende. ꝙ ſtorem hūc de radice non de virgā dixerit aſcenſurū. Etenim ſi noua xpriſti ca ro in virgine crecta eſſet ex ruchil quob eſtimauerunt nonnulli non de radice flos: ſed forte de virga di ⁊ poterat eſcendiſſe. Nunc autem q̄ ꝓdijt de radice ſine dubio ꝯmuni ab origine probat̉ habuiſſe commu nem materiam Nam ꝙ ſuper eum ſpūs requieuit: nichil in eo contra dictionis fuiſſe declarat In nobige nim quia nō oīno ſuperior eſt ſpūs nō requieſcit: carne nimirū aduer ſus ſpiritū. et ſpiritu aduerſꝰ carnē cōcupiſcente: a quo nos cōflictu li beret. ī quo nichil ſimile fuit. nouꝰ homo et verꝰ homo. qͥ vei̓m carnis noſtre ſuſcepit originem: ſed vetus fermētū ꝯcupiſcentie non ſuſcepit ¶ Sermo pͥmis in tamis palma tum de tribus ordinibus obſequeꝝ tium xpriſto. On ſine cauſa ſpiritā ſpōſi pariter ⁊ dei ſui habēs eccleſia: ꝓceſſi onem hodie nouo q̄ dum et mita cōiuncito ne addidit poſſioni. Nam ꝓceſſio plauſum hobet: paſſio plunctum. Qm̄ ergo ſapiētibꝰ et inſiprētibus debitores ſumꝰ: videamꝰ qͥd vtriſqꝫ ꝯferat hec ꝯiunctio. Et prius quidē quid ſecularibꝰ indicet: quoniā non pͥus ꝙ ſpirituole. ſed qd̓ aīale Videat ſeculoris aīa. videat ⁊ ītel ligat: qm̄ extrema gaudij luciꝰ ot cupat Propter hoc etum qui cetera quoqꝫ cepit facere et docere. non ſolū verbis p̄dicans. ſꝫ ⁊ exemplis. qd̓ ante predixerat ꝑ prophetam. qm̄ oīs caro fenū. ⁊ oīs gloria eiꝰ qua ſi ſtos feni: eciam apporēs in carne manifeſte ſtuduit ꝓbare in ſeipō Vn de ⁊ ꝓreſſionis gloriā voluit ſubli mari: qͥ paulo poſt ſibi nouerat īmi nere diem ignominioſiſſime paſſio nis. Quis ergo ſperare ium debe at in incerto glorie temporalis. cū videat in ipſo quoqꝫ qui peccatum non fecit creatore temporum Icon ditore vniuerſitatꝭ poſt exaltationē tantō. tantā nichilominꝰ huīliutio nem ſequi? In eadem enī euitote. a plebe cadē. ⁊ eodē temꝑe. nūt quidē ꝓceſſionis gloris et diuinis ē laudi bꝰ honoratꝰ: poſtmodū vero īterro gatꝰ cōtumelijs ⁊ dormēto. cū ſcele ratꝭ reputatꝰ Hic eſt trāſitorie leti ce finis: hic fructꝰ glorie temꝑalis Propterea prudēter orait ꝓph̓s. vt cantet dn̄o gla eiꝰ et non cōpunga turꝫ id eſt ꝓ ceſſionem habeat. quō

bpaſſio non ſequatur. ¶ Vob̓ aūt kmi tanꝙͣ ſpiritalibꝰ ſpiritalia cō parātes. in ꝓceſſionē quidē celeſtis patrie rep̄ſentabimꝰ gl̓uim: in paſſi one mōſtramꝰ viā. Nā ſi in ꝓceſſio ne venit quidem tibi in mentē futu ra illa leticiā et exultatio multa ni mis. quādo rapiemur in nubibꝰ ob uia xpriſto in ciera. ſi tota ꝯcupiſcē tia videre deſideras diē illū. quādo ſuſcipietur in celeſtē iheruſalē xp̄us dn̄s. caput cū membris oībus por tans triūphū victorie: applaudenti bus iā nō pauꝑibꝰ turbis. ſꝫ v̓tuti bus angelicis. dlamatibꝰ vndiqꝫ po pulis vtriuſꝫ teſtamēti. bn̄dictꝰ qui venit in noīe domini. ſi unquam cō ſideraſti in proceſſionē quo properā dum ſit: diſce in paſſione quā ſit eū dum. Hec eſt enim vici vite/ tribu latio preſens: via glorie. vici ciui tatis habitaculi. vici regni. ſcd̓m ꝙ latro damat de cruce: memēto mei domine dū veneris in regnū tuum Eūtem erum in regnū vidit: quo cum perueniſſet. ſui mēmorem fore rogauit Beruenit ergo et ipſe Et ſi vis noſſe ꝙͣ compendioſa via: ea dem die meruit cum domino eſſe in paradiſo. Tolerabilem proinde reddit paſſionis laborem gloria ꝓ ceſſionis: qm̄ amanti nichil diffici le eſt. ¶ Nec mireris ꝙ in pn̄ti ꝓ ceſſione celeſtem dixerim repn̄tari? qnando vnus Iidem in vtraqꝫ ſuf cipitur; ⁊ ſi longe aliter ⁊ ab alijs In hac enim proceſſione irraciona li iumēto xp̄us inſidet. in illo vero iumentū quidem futurū ē ſed racio naleꝫ qm̄ hoīes Liumenta ſaluos facies domīe Qui ſimile eſt ⁊ illud vt iumentū factꝰ ſum apud te: et e go ſemꝑ tecum. Et vide ſi non de ꝓceſſione loquit̉ cū ſequitur. Te niuſti manū dexteram meā; et ī vo lūtate tua deduxiſti meꝫ ⁊ cū glorio ſuſcepiſti me. Ibi certe ne ip̄e quidē pullꝰ deerit; quando ⁊ ſi murinuret hereticus poruulos venire nō ſinēs paruulorum baptiſmo detrahens? qui paruulus natus eſt. et primo e legit ociem paruulorum(innorētes loquor) hodie quoqꝫ paruullos e gracia non excludit. quid net pieta ti incongruum. nec ineieſtati eius difficile eſt: vt ſuppleat munꝰ graci e quod minus in eis habet natura poſſibile. Ibi eium non ramos ar borum; non vilis veſtimento popu laris turba proſternet. ſed dimit tent pennas ſuas animalis ſācta deponent coronas ſuas ante thro nū agni vigintiquatuor ſeniores: et birtutes omnes angelice quitqͥd habent glorie vel decoris. totum ei aſſcribent: totū attribuent illi V Iam vero qm̄ de iumento ac deſti bus ac ramis arborum mētio facto eſt⁊ cōſiderare diligentius libet tri plex obſequiū qd̓ in proceſſiōe hac exhiberi video ſaluaitori. Primū qͥ tem a iumento cui inſidet. ſcd̓m ob hijs qui ixſtimenta ꝓſternūt: terci um vero ab hijs qui de arboribꝰ ra mos cedere perhibentur. Nōne enī omēs reliqui ex eo ꝙ habūdat ſibi mittunt. et quaſi ſine labore obſe quūtur domino. ſolum vero iumen tum ſemetipſum exponit eius obſe quio? Silēdū nuchi ē. vt clalaone

caueatis. an mogis loquor vt ha beaitis conſolationē? Iumentū cui inſidet xpriſtus nonne vogeſtis. iux ta preceptū apoſtoli glorificantes ⁊ portantes deum in cordibꝰ veſtris. Expendunt enī ſeculares homines in obſequiū domini nō quidē corpo ra. ſed que adiocēt Incceſſaris ſūt corporibus: cū de terrena ſubſtonti a elemoſinas largiantur. Prelati quoqꝫ ramos cedunt de arboribꝰ: perbi cauſa. cū de fide et obedientio abrahe. de caſtitate ioſeph. de man ſuetudine moyſi. ceteroꝝqꝫ ſanctoꝝ virtutibus euāgelizant. Verupta mē ⁊ hij de ꝓmptuarijs plenis lor giūtur: ⁊ hij qui acceperūt gratis. gratis nichilominus dare iubentur. Omnes tamē ſi fideliter ſuo quiſqꝫ intentus fuerit miniſterio. in proceſ ſiōe ſūt ſaluatoris; et cū eō ingredi untur in ſancta ciuitatē. qm̄ tres pre iudit propheta ſaluādos; no cedē tem ramos ī arche fabricam. doni elem in vili edulio ⁊ lobore abſtinē tie/ factū tanꝙͣ iumētum ſaluatore qꝫ portantē: terciū quoqꝫ iob bene diſpenſantē ſubſtātia huius mūdi. et de velleribus ouiū ſuaꝝ pauperū lutera calefecientem Cui tamen in proceſſiōe illa iheſus propinquior? cui de tribus ordinibus ſalus vicinū or: facile credo poteſtis aduertere. Sermo eiuſdem ſecundus vn de ſupro de quatuor ordinibus pro ceſſionis. Sceſſe eſt vt loquamur hodie breuus: propter anguſtiā tē poris Multa quidē nobis nuniſtrat proceſſio quā celebraturi ſumus: ſꝫ eadem impedit ne dicere pluta poſ ſimus. Telebraturi ſumus hodie proceſſionē: ⁊ paulo poſt audituri paſſionē. Quid ſibi dult mirabilis iſta coniūctio. aūt quid cogitauer̄t patres noſtri. paſſione addentespro ceſſioni? Nam proceſſio quidē meri to repreſentatur hodie; quis facto eſt hodie Paſſio vero cur addita e. quā ſexta ferio cōſtat eſſe ſecutam; Optime vtiqꝫ proceſſionūi paſſio cō iuncta eſt. vt diſcamus in nulla leti cia huius ſeculi hobere fiduciā: ſci entes quoram extremo gaudij luc tus orcupat Propterea non ſimus ſtulti ne occidat nos ꝓſperitas noſ tra. ſed in die bonorū non īmemo res ſimus maloꝝ: ⁊ econuerſo. Iſ tis enim mixtū eſt preſens ſeculū non ſecularibus tantū. ſed etiam ſpi ritualibus viris Nam ⁊ ſeculoribꝰ diris aliquādo que plecent. quādo qꝫ que diſplicent videmus accidere. et ipſis rchilomunus ſpiritalibus non ſemper triſtia. non ſemper leta ſuccedunt: ſed eſt veſpere et mane dies vnus. Et illud. Viſitas eum diluculo: ⁊ ſubito probas illum De tum hec interī dum preſens ſeculū manet: vel inagis moncit et fluit. Ceterū pꝰ hoc ſeculū duo futura ſt̓ ſecula valde diuiſa ⁊ diuerſa;. ita vt in altero nō ſit niſi fletꝰ ⁊ ſtridor dē tium: in altero ſolum graciarum ac tio ⁊ vox laudis. Abſterget erum deus omnem lacrimum ab oculis ſanctoꝝ: ⁊ ia non erit ompliꝰ neqꝫ luctus neqꝫ damor: ſed nec vllus

dolor Interim ſicut amatores mū di multa patiūtur aduerſa; ita nec ipſis ſeruis dei oīa in hoc mūdo op tata ſuccedūt In die ergo maloꝝ memores ſint bonoꝝ. ne puſillani mes fiant ⁊ impatientes: ſicut hic de quo legimꝰ in pſalmo Cōfitebi tur tibi cū bn̄feceris ei In dic quo qꝫ bonoꝝ nō īmemores ſint malo rū: ne extollant̉ et dicāt in hobūdā tia ſua nō mouebimur in cternum Sicut enī ſeculariū rerum proſpe ritas occidit ſtultum ſeculatem; ſit poteſt ⁊ habūdantia ſpiritualis ꝓſ peritatis occidere indoctum ſpirita lem. atqꝫ ita nō ſpiritalem: ſpūa lis quippe omnia dijudicat. ¶ Vn de autē eueniat ꝙ ſtultum occidit proſperitas et non ſapientem; ali bi habemus Cor ſapientis vbi triſ ticia; et cor ſtultorū vbi leticia Me rito proinde ait Bonum eſt mogis ire ad domū luctus: ꝙͣ ad domuni cōuiuij Iicet enim multos frangat aduerſitas: tamen multo plutes ex tollit proſperitas; ſicut ſcriptum ē Cadent a latere tuo nulle ſiniſtro ſcilicet per quod ſignificatur aduer ſitas. ⁊ decēnulio.i. plures a dex tris tuis: in qͥbꝰ ꝓſperitas deſigna tur. Seniqꝫ quia vtrobiqꝫ pericu lum eſt: orat ſapiens ⁊ dicit Siui cias ⁊ paupertates ne dederis mi chi. ne forte aut diuicie extollerēt in ſuperbiam; aut paupertas deice ret in impatientiam Vnde et domi nus ſicut in paſſione patientiā: ita t in proceſſione humilitatem exhi bere cuc̓iuit In illa enim tanꝙͣ oīus ad occiſionem ductus eſt: ⁊ queſi agnus coram tondente obmutuit. et non aperuit os ſuum. Eui cum pateretur non comminobatur: ſed magis orabat dicens Pater ignoſ ce eis; quia neſciunt quid fociunt. In proceſſione autem quid? Pora bant ſeſe populi vt exitent obuiam ei: nec eum latebat qui nouerat qͥd eſſet in homine Propter quod ⁊ ipſe paratus. non in curribus aut ī equis; non in frenis argenteis aut ſellis auro tectis. ſed humilis aſel li tergo ſedens. ſuppoſitis apoſtolo rum veſtibus; quas ego de precioſi oribus regionis fuiſſe non credo. Sed quid fuit. ꝙ proceſſionē habere voluit.qui mox futuram no uit paſſionē. Forte vt amorior eſſꝫ paſſio: quam proceſſio preceſſiſſet. Ab eodem enim populo in eodem loco et ipſo tempore pauciſſimus di obus interpoſitis; pͥmo cum tonto triumpho ſuſceptus: poſteo crucifix us eſt O ꝙͣ diſſinule eſt. tolle tolle cruoi fige eum: ⁊ benedictꝰ qͥ venit ī nonune dn̄i; oſanna ī excelſis Ꝙͣ diſſimile rex iſrael: ⁊ nō hobemꝰ re gem niſi ceſatem Ꝙ diſſimiles ra mi vitentes et crux: flores. ⁊ ſpine Cui prius proſternebātur veſtimē ta aliena: ecce ſuis exuitur: ⁊ ſors mittitur ſuper ea De tibi amoritu do peccatorum noſtrorum: propt̓ que ſoluenda tanta amoritudo eſt neceſſaria. ¶ ¶ Iam vero ad pro ceſſionem accedens: tanꝙͣ quatuor ordines in ea michi videor intueri Fortaſſis in hac noſtra proceſſione omnes hodie potuerunt inueniri. Preibant enī aliqui. et viā ꝑabāt:

ipſi ſunt qui diam parant domino ad corda veſtra? qui vos regunt. et dirigunt greſſus reſtros in viam pa ris Alij ſequebantur: ⁊ hij ſunt qui proprie inſcientie conſcij deuote ſe quuntur;: et adherent ſemper veſtigi is precedentium Erant quoqꝫ diſci puli tanꝙͣ domēſtici lateri eius ad herentes; ipſi ſunt qui partem opti mam elegerunt: qui in dlauſtris ſo li deo viuunt/ ſemper deo adheren tes. et eiꝰ placitū conſiderantes. Ip ſum quoqꝫ iumentum cui inſidebat non defuit: quod deſignat duros corde ⁊ auimos quodāmodo beſtia les. Verum non fuit qimaliū hu iuſmodi copioſior multitudo; nec o portuit. Tales enim magis oneri ſunt ꝙͣ honori; nec propter eospro ceſſio valde glorioſior eſt. Huiuſmo di autem cantare non nouerunt; ſed male ſonoros dant rugitus. Ip ſi ſunt qui virga ſemper et calcari bus egent. Attamen nec ipſos relin quet dominus: dum diſciplinā fer re voluerint. Hijs enim dicitur. ſer uite domino in timore; et apprehen dite diſciplina: nequando iraſcatur domnꝰ et pereatis de via iuſta Poſt ꝙͣ erum hoc iumentum diſciplinam ferre noluerit: quid reſtat niſi vt ab iciat eum dominus cum indignatio ne quadam. ⁊ protinus exeat a vio currens per ſpinoe ⁊ tribulos a qui bus ſuffocatur verbū dei? que ſunt diuide huius mundi. ⁊ voluptates carnis? Sed qui tales ſunt hic qui bus grauis ſit ordo ⁊ omnia onero ſa. quos pungi frequenter oporteat ⁊ vrgeri. obſecramus eos vt ſtude ant de iumientis ſi forte queant in homines commutari. I computari uiter aliquos ceterorum: vt ſint aut de precuntibus. aut de adherenti bus et collaterans aut de ſequenti bus ſint Quod ſi non faciunt: obſe cro vt vel in eo quod ſunt permane ant interim. et pacienter ferant que ſalubris ſunt. et ſi minus ſuauia donet complaceat domno reſpicere humulitatem eorum. et in melius a liqͥd eos ꝓmoue̓. ¶ Vultis outē vt aliquatinus conſolemur iumen tum veſtrum; Scimus equidē quia cantare non nouit: neqꝫ de eis eſt qui dicere poſſint. Cantabiles mi thi erant iuſtificationes tue; in loco peregrincitionis mee Attamen vnū eſt: quia nemini ceterorū tam pro pe eſt dominus. Nam nec ipſi qui hinc et inde adherent tam eum ha bent: vt iumentum cui infidet. Et audi hocipſum a propheta. Bro pe eſt dominus hijs qui tribulato ſunt corde. Nam et mater quem ē grotantem nouit filium; mogis fo uet ⁊ amplectitur ſepius. Nemo ī gitur indignetur. nemo contemp nat: dum voluerit xpriſti eſſe iumē tum. Eterum qui ſcandalizauerit v num de puſillis iſtis: illum graui ter offendit. qui eos tanꝙͣ mater miſericordie ſuo gremio fouet donec roborentur. Vnde et morum infir mitates patientiſſime ferendas beo tus benedictus ammonuit. 1 Quatuor gͦ ſūt gencra in ꝓceſſione dn̄i. Boni prudētes ⁊ boni ſīplices

hij ſunt qui p̄eunt ⁊ qui ſequūtur. Bonos autē addidi: qꝛ prudentes non boni iniqui ſūt iuxta illud. ſapi enies ſunt vt faciāt mola: ⁊ ſimpli ces nō boni ſtulti ſūt. In ꝓceſſione cutē dn̄i. nec iniquus locum habet nec ſtultus Borro qui adhetent ei. contemplatiui ſūt. Qui portant et onerāt̉ ea: ip̄i ſūt duri corde ⁊ parū deuoti. ¶ Sed ecce omnes ſunt in proceſſione dn̄i; ⁊ nemo ex ip̄is faciem eius videt. Nam qui prece dunt occupati ſūt in ꝑando via: ſol liciti circa peccato ⁊ tēptationes ali oꝝ Qui ſequūtur ip̄i omnino faciē eius videre nō poſſunt: ſed ſicut mo yſi dictum eſt poſteriora eiꝰ vident Iumētū āt cui inſidet nunꝙͣ. ad vi dendum leuat oculos: ſed pronum eſt ſemper in terram. Qui vero ad herent ipſi aliquādo videre poſſūt: ſed raptim et non continue nec ple neꝫ dū adhuc ſunt in via. Attamē quantum ad alios ipſi magis facie ad faciem eum vident: iuxta qd̓ itē de moyſe ſcriptū eſt: qꝛ ceteris qui tem ꝓphetis per viſiones et ſomni a moyſi vero facie ad faciem loque batur. Quantū ad plenā ſane viſi onem. nec ip̄e moyſes dum viuit in hoc mūdo īpetrare poteſt faciei ip̄is piſionē: qꝛ ſicut ipſe ait. Non vide bit me homo ⁊ viuet. Nō videbor inquit in hac vita: nō videbit quis faciem meam in hac vio et in ꝓceſſi one iſta. Ipſe itaqꝫ magna pietate ſua donet nobis ſic in eiꝰ ꝓceſſione perſeuerare dum viuimꝰ; vt ī mog na illa ꝓceſſione qua cū ſanctis om nibus a patre ſuſcipiēdus eſt. ⁊ tra diturꝰ regnū deo et patri. ſanctam ciuitatē cū ipſo ingredi mereamur Feria quarta ſermo de paſſione dn̄i nr̄i iheſu xpriſti. Igilate aīo fratres: ne infructuoſe pertranſeāt vos huiꝰ temꝑis ſacra menta. Copioſa ē bene dictio: date receptoculo mūda: deuo tas aīas. vigiles ſenſus. affectꝰ ſo brios. puras conſcientias exhibete tātis cariſmatibꝰ grāꝝꝫ. Nimirum admonet vos ſollicitudinis huiꝰ nō modo ſpecialis ipā ꝯuerſatio quam ꝓfeſſi eſtis: ſed ⁊ generalis ecc̄ie ob ſeruatio cuiꝰ filij eſtis. Vniuerſiſiqͥ dem xp̄iani ſacra hac ſeptimana qͥ pre ſolito. aut preter ſolitū pietatē colunt: modeſtiam exhibent. humi litatem ſectantur. induūt grauitatē vt xpriſto pacienti quodāmodo com pati videātur. Quis enim tam irre ligioſus. qui non compungatur? quis tam inſolens vt non humilie tur; quis tam iracūdꝰ vt non indul geat. quis tam delicioſus vt non abſtine atꝫ quis tam flagitioſus vt non contineat. quis tam malicioſꝰ vt non peniteat hijs diebus? Me rito quidē. Fempe adeſt paſſio dn̄i oſqꝫ hodie terram mouens: petras ſcindens: operiens monumenta. Prope eſt enim reſurrectio eiꝰ. in qͣ ſolempnitatem celebrabitis altiſſi mo dominor vtinam vſqꝫ in altiſſi ma que fecit magnalis. alticritate et auiditate ſpiritus ſubeuntes. Nichil in hoc mundo melius fieri ꝙ ꝙ a domino factū eſt hijs diebꝰ:

tu̓thil mūdo vtilius poterat comen dari: ꝙͣ vt ritu perpetuo ſingulis ce lebret anis memoriale eius in deſi derio anime. I memoriā habundan tie ſuauitatis eius eructuet Vtrūqꝫ autē ꝓpter nos; ꝙ in vtroqꝫ nobis ſalutis fructus. in vtroqꝫ vita ſpiri tus noſtri Mirabilis paſſio tuo domine iheſu? que paſſiones omni um noſtrū propulſauit: propiciata eſt omnibꝰ iniquitatibus noſtris: ⁊ nulli vnꝙͣ peſti noſtre īuenitur inef ficax Quid eium tam ad mortem; qd̓ non tua morte ſoluatur? In hac igitur paſſione tria fratres ſpeci aliter cōuenit intueri; opus. modū. ⁊ cauſā Nam in opere quidē pacien tia: in modo humilitas; in cauſa ca ritas ꝯmendatur. Pacientio aūt ſingularis. ꝙ videlicet cū ſupro dor ſum eiꝰ fabricarent peccatores. cum ſic extenderetur in ligno. vt dinume rarentur omīa oſſa eius: cum fortiſ ſimū illud propugnaculum qd̓ cuſto dit iſrael vndiqꝫ foraretur. cum fode rentur manꝰ eius ⁊ pedes̉ ſicut ag nus ad occiſionem ductꝰ ſit. ⁊ tanꝙͣ ouis coram condēte non aperuit oo vi nanpu ſuū; non aduerſus patrem murmū rans. ⁊ quo miſſus fuerat. non ad uerſus humanū genꝰ pro quo que non rapuit exſoluebat: non deniqꝫ vel contra populum ip̄m peculiarem ſibi. a quo pro tantis beneficijs tā ta mala recipiebat Plectūtur aliqui pro peccatis ſuis. et humiliter ſuſti nent: hocip̄m tamen eis ad pacien tiam reputatur. Flogellantur alij. non tam purgandi ꝙͣ probandi co ronōdiqꝫ. ⁊ maior in hijs pacientia cōmendatur Qūo non moxima cen ſecitur in xp̄o: qͥ in funiculo heredi tatis ſue ab hijs quibꝰ ſpecialit̓ ſal uator aduenerat. erudeliſſima mor te mulctat̉. ſicut nullū omnino pec catū nec actu ꝓprio. nec contractu. ſic nec in quo creſcere poſſet habēs? Nimirū in quo habitat omnis ple nitudo diuinitatis. nō vmbratice ſꝫ corꝑaliter: in quo deus mundū ſibi reconcilians. nō figuratiue ſꝫ ſubſtā cialiter; qui deniqꝫ plenꝰ gracie ⁊ ve ritatis non cooꝑatiue ſed ꝑſonalit̓ Vt faciat o pus ſuū. alienū eſt opꝰ eius ab eo: yſaias loquitur. Quid et opꝰ ſuū fuit qd̓ dedit ei pater vt faceret; ⁊ alienū fuit ab eo vt talis talia ſuſtineret. Ita ergo habes in o pere pacientiā ¶Nam modū ip̄m. ſi diligent̓ attendas. non modo mi tem agnoſces. ſꝫ ⁊ humilem corde? nempe in humlitate iudicium eius ſublatum eſt: cum nec ad tantes bloſphemics nec ad falſiſſimo que ſibi obiciebatur crimina reſponderet Vidimus inquit cum I non erat aſpectus: non ſpecioſum pre filijs hominum. ſed opprobrium homi num: tanꝙͣ leproſum I nouiſſimū dirorum. plone virum dolorum e deo ꝑcuſſū et huīlicitū; ita vt nō eſſꝫ ei ſpēs neqꝫ decor O nouiſſimū ⁊ al tiſſimū Io huilē et ſublimero oppro briū hoīm ⁊ gl̓uꝫ ageloꝝ Nemo il lo ſublinuior; nemo huīlior Derūqꝫ ſputt illitꝰ ē: opprobrijs ſaturath ē? morte turpiſſima ꝯtēpnatꝰ ē: cū ſce leratꝭ reputatꝰ ē Nichilne merebit̉ vel iſta huīlitas. q̄ hūc hobꝫ modū ynmo que tam eſt vltra modum?

¶ Dicut eſt paciētio ſinguloris. ſic et humilitas amicabil̓: vtraqꝫ ſn̄ exēplo. Vtraqꝫ tn̄ magnifice ca ip̄a amēdat Nimaꝝ caritas ē Prop ternimīa enī caritotē ſuā quā dilex it nos deꝰ: vt ſeruū redimeret. nec pat̓ filio. nec ſibi filiꝰ ip̄e peꝑcit Ve re nimua: qꝛ ⁊ hec mēſurā excedit. modū ſuꝑat. plone ſuꝑemines vni uerſis. Moiorē inqͥt caritatē nemo habet: ꝙͣ vt aīam ſuā ponat qͥs ꝓ amicis ſuig. Tu maiorē hobiuſti dn̄cꝫ ponēs eam ꝓ inimicis. Cum enim adhuc immici eſſemꝰ: ꝑ mor tem tuā ⁊ tibi recōciliati ſumꝰ ⁊ pa tri. Quenā ergo videbitur alia vel fuiſſe vel eſſe vel futura huic ſimil̓ caritati? Uix pro iuſto quis morit̉ tu pro īiuſtis paſſus es. mories ꝓp ter delicta nr̄a? qͥ veniſti iuſtificate gratis peccatores: ſeruos faciens fratres. captiuos cohcredes. exules reges. Nec ſane aliud aliqͥd paciēti am hāc ⁊ huīlitatē eq̄ illuſtrat: qͣ ꝙ tradidit in mortē aīam ſuā. ⁊ pec cata multoꝝ tulit: eciā ꝓ trāſgreſſo ribꝰ rogas vt nō peritēt ¶¶ Fidel̓ ſermo et oī acceptiōe dignꝰ Quid enim voluit oblatus eſt. Non mō do voluit et oblatꝰ eſt: ſed quis vo luit. Solus nuimiꝝꝫ ptōtem habuit ponendi aīam ſuam; nemo eam tu lit ab eo. Cum accepiſſet acctū dix it⁊ cōſummatū eſt. Nichil reſtat im plendū: iam nō eſt quod expectem Et inclinato capite factꝰ obediens vſqꝫ ad mortē: tradidit ſpiritum. Quis tam facile qn̄ vult dormit? Magna quidē infirmitas mori ſed plane ſic mori virtus īmēſa. Fepe xi quod infirmū eſt dei: fortius eſt ho minibꝰ. Poteſt humana veſanis ſi bijpſi in mortem ſceletatiſſimas ini cere manus: ſed non eſt hoc ponere animam ſuam. Vrgere eam iagi et diolenter abrumpere: ꝙͣ ad nu tum ponere eſt. Tibi impie iuda. miſera plone facultas fuit. non po nendi animam ſed pendēdi. nec tra dente te. ſed trahente laqueo neqͥſ ſimus ille ſpūs tuꝰ exiuit: nō enuſ ſus ſed amiſſus. Solus in mortem tradidit auima ſuam. qui ſolus vir tute propria eſt regreſſus ad vitā? ſolus habuit poteſtatem ponendi qͥ ſolus facultatem eque liberā habu it reſumendi: imperium hobens vi te et mortis. Vigna ergo caritas tam ineſtimobilis. humlitas tam ammurabilis: pacientia tam inſupe rabilis. Digna plone tam ſancta tam immaculata? hoſtia tam ac ceptabilis. ¶ Dignus eſt ag g nus qui occiſus eſt accipere fortitu dinem: facere ad quod venit: tol lere peccata mundi. Ego autem di co pcc̄ꝫ triplex qd̓ īualuit ſuꝑ terrā Putatis qꝛ velī dicere cōcupiſcentiā carnis ꝯcupiſcētiā oculorū; ⁊ ſuꝑbi am vite? Funiculꝰ triplex eſt qͥ diffi cile rūpit̉: ꝓpteres multi trahūt. p̄ mo trahuntur hoc funiculo vanita tis: ſed prior ille ternarius non im merito preualet in electis Quomo do eium non illiꝰ pacientie recordo tio omnē arceq̄it voluptatem. quo modo non illiꝰ humilitatis conſide ratio ſuperbiami vite prorſus extū dat? Nam caritas illa digna pla ne. cuius meditatio mētē occupet.

ſic botā ſibi vendicet aīam: vt oīno vicium curioſitatis exſufflet. Fortis igitur ꝯtra hec. paſſio ſaluatoris. ¶ Sꝫ aliud ego triplex eque pec catum quēadmodū virtus crutꝭ ex pugnat/ dicere cogitaui: et id forte vtiliꝰ audiatur. Primū quidē origi nule. ſecundum perſonale dixerin terciū ſingulate ¶ Et originale qͥ dein maximū illud delictū vocat̉: quod a pͥmo adā cōtraximꝰ⁊in quo peccauimꝰ oēs; pro quo morimur vniuerſi. Maximū plane. quod ſic nō modo totū humanū genꝰ. ſed et quēlibet ip̄ius generis occupat: vt non ſit qui euadat. non ſit vſꝫ ad ꝑ nū. A primo honune in nouiſſimū bſqꝫ protēditur; et in ſingul̓ q̄qꝫ q planta pedis vſꝫ ad verticem capitꝭ diffūditur hoc venenū; ſed et leta liter rchilominus in vniuerſam dilatatur etatem; ab ea ſcilicet die qua ſua quēqꝫ concipit. vſqꝫ ad ea qua communus cum recipit mater. Alioquin vnde graue iugum ſuper omnes et botos filios adum: id qꝫ a die exitus de ventre matris eo rum. uſqꝫ in diem ſepulture in ma trem omnium? In ſordibus genera mut.in tenebris confouemur; in doloribus parturimur. Ante exi tum nuſeras oneramus matres? in exitu more dipereo laceramus: nurum ꝙ nō pariter ipſi laceramur Primam vocem ploratioīs edimꝰ merito quidem/ vtpote vallem plo rationis ingreſſi? vt nobis illud ſcī iob ab omī parte poſſit aptari. Hō natꝰ de muliere breui viuens tem pore: repletur multis miſerijs. cͣ verum hoc ſit: non verba nos docu ere ſed verbera. Homo inquit nō tus de muliere: nichil abiectius. Et ne forte ex ipſe ſibi voluptate corporeorum ſenſuum. quam de ſen ſibilibus hauriat blandiatur. in ip ſo ſtatim introitu. de exitu quoqꝫ terribiliter āmonetur: cum dicitur breui viuens tempore. At ne ſpa ciū illud qd̓ īter greſſum ⁊ egreſſum relinquitur ſibi liberū putet? reple tur uit multꝭ miſerijs Multꝭ ⁊ mul tiplicibꝰ inquā miſerijs corꝑis miſe rijs cordis. miſerijs dū dormit. miſerijs dum vigilat; miſerijs quo qua verſum ſe vertat. Nimirū ipſe quoqꝫ natꝰ ex virgine. ymmo factꝰ ex muliere. ſed benedicta in mulieri bus. qui loquitur ad mrēm. muli ex ecce filiꝰ tuus: eciā breui viuēs temꝑe. ſuper terrā nichilonunꝰ mul tis repletur miſerijs. In illa breui tate appetitus eſt inſidijs. uiterro gatus contumelijs. pulſatus iniu rijs. vexatꝰ ſupplicijs: conuicijs la ceſſitus Su nc hanc ſufficere dubi tes obedientiam. que reatum oēm prime preuaricationis abſoluat: Ymmo vero non ſicut delictū: ita et donū. Nam peccatum eſt ex vno in condempnationem; gracia autē ex multis delictis in iuſtificationē ¶ Et quidē graue omnino delic tum illud originaleꝫ quod non ſolū perſonam infecit. ſꝫ et naturā. Per ſonale tamencuiqꝫ grauiꝰ eſt: cū ia laxatis habenis/ exhibemus vndi qꝫ mēbra nrā cirma iniquitatꝭ pec cato: nō modo ia alienō: ſꝫ et ꝓp̓o crimīe cōpediti ¶ Sīgulare vero

grauiſſimū eſt quod commiſſum eſt in dominū maieſtatis: cum viri im pij virum iuſtum iniuſte occiderūt. I ſacrilegas manus in ipſum dei fi lium iniecerunt crudeliſſimi homici de; ȳmo ⁊ ſi phas eſt dicere eciam deicide. Quid duo precedentio ad terciū? Ad hoc expalluit ⁊ expauit tota mechiia mūdialis; ⁊ pene in antiquū chaos ſunt omnua reuolū ta. Ponamus aliquē de regni prin cipibus terra regiam depopulaſſe in poſtitate hoſtili: ponamns aliū qui cum eſſet de conuiuio et conſilio re gis vnicum eius filium proditori is manibus ſuffocarit. Nunquid non primus. ſecundi reſpectū inno cens videbitur ⁊ immunus? Sic eſt omnē peccatum quantum ad hoc peccatum. et tamen hoc peccatum ui ſe pertulit. qui ſcipſum fecit pec catum: vt de peccato dampnaret peccatum. Per hoc erum omnē pec catum tam originale ꝙͣ perſonale deletum eſt. et ipſum quoqꝫ ſingu lare elimunatū eſt per ſemetipſum. Argumentū michi eſt a maximo ꝙ duo nunora ſunt exploſa; ⁊ ecce ar gumentum Peccatū niultorum tu lit: ⁊ pro tranſgreſſoribusrogauit vt non peritent. Pater ait ignoſce illis? qua neſciunt quid faciunt. Bolat irreuocabile perbum tuum domine. nec reuertetur ad te vacu um: ſed fuaiet ad quod miſiſti 11 Vide nunc opera domini que poſuit prodigia ſuꝑ terrā. Flegellis ceſꝰ. ſpinis coronatꝰ. daiuis ꝯfoſſꝰ. affix us patibulo. opprobrijs ſaturatus? oīm tn̄ doloꝝ īmemor ait. pater ig noſce illis. Hinc multe miſerie cor poris. hinc multe miſericordie cor dis: hīc dolores. hinc miſeratiōes: hinc oleū exultationis: hinc gutte ſanguinis decurrentis in terra. Mi ſericordie domini multe: ſed ⁊ miſe rie domini multe. Vincent ne miſe rie miſericordias. an miſericordie miſerias ſuperabūt? Vincant mīe tue antique domine: vincat ſapien tia maliciam. Magna enim illorū iniquitas. ſed nunquid non maior pietas tuā domine? Multum per omnem modū. Nunquid redditur pro bono malū ait. quia fodetunt foueam anime mee? Plone fode runt impacientie foucā: occaſiones indignationis plurimas ⁊ permoxi mas mīſtrantes. Sed quid eoꝝ fo ued ad abiſſū manſuetudinis tue? Retribuentes malo pro bons fode runt foueā? ſed caritas non irrito tur. non precipitatur/ nūꝙͣ excidit. non in fouea ruit: ⁊ pro retributis malis accumulat bona. Abſit vt muſce moriture exterminēt ſuauita tem vngenti. quod de tuo corpore fluit?quia cipud ſinum tuum muſe ricordia; ⁊ copioſa apud eū redemp tio. Muſce moriture miſerie ſunt. muſce moriture bloſphemie ſunt: muſce moriture exultationes I in ſultationes quas tibi teddidit gene ratio praua ⁊ exaſperās. Tu aūt quid; In ipſa eleuatione manuum tuairum cum iam ſacrificium matu tinum in holocauſtum veſpertinum trāſiret. in ipſa inquā virtute incen ſi qd̓ celos aſcēdebat. terrā oꝑiebat. īferos reſpergebat: exaudiendꝰ ꝓ

reuerentia tua clamas Pater ignoſ & illis: quia neſciūt qͥd faciūt O gͣ multus es ad ignoſcēdū. o ꝙͣ mog na multitudo dulcedinis tue o ꝙ lōge ſūt cogitatioēs tur ⁊ cogitati onibꝰ noſtris: o ꝙͣ firmota eſt eciō ſuꝑ nos impios mīa tua Mira rec Ille clamat ignoſce: iudei crucifige Molliti ſunt ſermones eiꝰ ſuꝑ ole um; et iſti ſūt iocula O caritos pati ens: ſed et cōpatiens Caritas pati ens eſt: ſufficit. Caritas benigna yenatia do eſt: cumulꝰ eſt. Noli vinci a malo? iminti in caritas hobūdans Sed vince ī bo mia borumi. nō malū: ſuꝑhabūdans eſt. Non e vitum iu rum ſola patiētio dei. ſed et benigni tas dei ad pnīam iudeos adduxit: qꝛ benigna caritas eciā quos tole rat amcit. I amat tam ardenter. Patiens caritas diſſimulat expec tat: ſuſtinet delinquētē: ſꝫ benigna trahit. adducit conuerti facit ab er rore vie ſue delinquētē: deniqꝫ eoo perit multitudinē pcc̄oꝝ. O iudei lapides eſtis ſed lapidem ꝑcutitis molliorem: de quo reſonat tīnitus pietatis: ⁊ ebullit oleum caritatio Quomodo potabis domine deſide rantes te torrente voluptatis tue? qui ſic perfundis crucifigentes te o leo miſecordie tue? Patet igitur quia paſſio hec potentiſſima eſt. ad exhaurienda omniū genera per catoꝝ ¶ Sed quis ſcit ſi data eſt michi? Michi data ē? qꝛ alteri dore nō potuit Nūqͥd angelo? Sed ille nō eguit Nūqͥd dyabolo? Sꝫ ille nō refurgit Seniqꝫ non in ſinulitu dinē angeloꝝ: abſit aūt vt in ſimi litudinē demonū?ſꝫ in ſimilitudinē hoīm factꝰ eſt: ⁊ habitu inuentꝰ vi homo. Exinainiuit enim ſemetipſū formā ſerui accipiens. Filius erat I factus eſt tanꝙͣ ſeruus Non ſolū formam ſerui accepit vt ſubeſſet. ſed eciā mali ſerui vt vapularet; ⁊ ſerui peccoti vt penam ſolueret cum culpam non haberet. In ſimilitudi nem inquit hominū nō hominis: quia primus homo nec in carne peccati nec ī ſimilitudinem carnis peccati creatus eſt. Xpriſtus autē in vniu̓ſali hominū miſeria preſſiꝰ et profundius ſe immerſit: ne ſub tilis ille dyaboli oculus magnum hoc pietatis deprehenderet ſacra mentum Ideo habitu et omni ha bitu inuentus eſt vt homo; nec in eo quātum ad nature debitum ſig num aliquod ſingularitatis appo ruit Quia enim ita inuentus eſt; ideo crucifixus. Paucis autem re uelauit ſeipſum vt eſſent qui crede rent: reliquis autem abſconditus eſt: quia ſi cognouiſſent nunꝙͣ do minū glorie cruaifixiſſent. Ad hoc ecium illi ſingulori peccato ignorā tiani copulauit; vt ſub aliqua iuſ ticie vmbro ignorantibus poſſit ig noſci. ¶ ¶ Suo autem nobis in hereditatem reliquerat ille vetuſtꝰ adam qui fugit a facie domini: la borem videlicet I dolorem. Iabo tem in actione: dolorem in paſſione Non hoc ipſe audierat in parady ſo quem acceperat vt operaretur F cuſtodiret illum. Operaretur delec tabiliter: cuſtodiret fideliter ⁊ ſibi et poſteris ſuis Xpriſtus dominus ⁊ laborem ⁊ dolorem conſiderae

vt traderet eos in manꝫ ſuas: ȳmo ſe magis in manus eoꝝ infixus in limo profundi; et intrauerūt aque iſte vſꝫ ad anima eius Vide(inquit ad patrem) humilitatē neam ⁊ la borem meū; quia pauper ſum ego. et in laboribꝰ a iuuentute mea. Ia borauit ſuſtinens: manꝰ eius in la boribꝰ ſeruierū. De dolorē vide quid dixerit O vos onēs qꝛ tranſi tis per viam; attendite ⁊ videte. ſi eſt dolor ſicut dolor meus Sere lan guores noſtros ipſe tulit: ⁊ doloe̓s noſtros ipſe portauit: vir dolorum pauper ⁊ dolens. tēptatus per onidi abſꝫ peccato. Et ī vita paſſiuam ac tionem habuit; et ī morte paſſionē actiuom ſuſtinuūit: dū ſalutē operare tur ī medio terre. Proinde memor ero ꝙͣdiu fuero/ laborū illorū quos pertulit in predicādo. fatigationum in diſcurrendo. temptationū in ieiu nando. vigiliorū in orādo: lacrimo rum in compatiendo. Recordabor e tiam dolorum eius: conuiciorū. ſpu torum. collaphoꝝ. ſubſannationū. exprobrationū. clauoꝝ. horumqꝫ ſi mulium: que per eum Iſuper eum habundantius trāſicrūt. Facit ergo michi fortitudo. facit ſimilitudo: ſed ſi acceſſerit etiā imitatio vt ſequar veſtigia eius Alioquin etiā exquite tur a me ſāguis iuſtus qui effuſus eſt ſuꝑ terra. nec īmunus ero ab il lo tam ſingulari celere iudeorū. ꝙ videlicet tāte caritati ingratꝰ fuerī; ꝙ ſpiritui gratie ꝯtumeliā fecerim? ꝙ ſanguine teſtamēti pollutū dixe rim ꝙ cōculcauen filiū dei ¶ Sūt pleriqꝫ qui laborem ⁊ dolorem paci untur: ſꝫ neceſſitas in cauſa eſt non voluntas: hij non ſunt conformes ymagini filij dei. Sūt qui ex volū tate ſuſtinent: ſꝫ non eis ſors neqꝫ pars in ſermone iſto. Higilat tota nocte luxurioſus. nō ſolū pacienter ſed ⁊libēter: vt ſuā expleat volup tatem. Higilat raptor ferro veſtitꝰ vt diripiait predam: vigilet fur. vt domū perfodioit alienam. Sed hij omnes et horū ſ.mules lōge ſunt o labore ⁊ dolore quem conſidetat do nunus ¶Hoīes autē bone volun tatis qui xpriſtianā volūtate diuici as paupertate cōmutauerūt. vel eti am non habitas cōtempſerunt: re linquentes ōnia ꝓpter ipſum. ſicut et ipſe reliquit ōnīā propter ipſos: ſequuntur eum quocunqꝫ ierit. Hu iuſmodi aūt imitatio validiſſimum nuchi argumētum eſt: ꝙ et paſſio ſaluatoris ⁊ ſimilitudo humanito tis in meam tranſcunt vtilitatem. Hic enim ſapor. hic fiuciꝰ eſt et la boris et doloris ¶ ¶ Vide ergo qͣ magnificauerit facere tecū illa ma ieſtas. De onibus que in celo ſunt et ſub celo dixit ⁊ faciā ſūt Et quid faulius dictu? Sꝫ nūquid ſolo ver bo factū eſt. vt te quem fececit refice ret; Triginta ⁊ tribꝰ anis ſuꝑ ter ram viſus et cū hoībꝰ cōuerſatus. etiam habuit in factis calūpniato tes. in dictis iuſidiatores; non ha bens vbi caput ſuum redinairet. Quare hoc? Quia verbum a ſua ſubtilitate deſcenderat et groſſius acceperat indumentum. nam caro factum eſt; ⁊ ideo groſſiori ⁊ moro ſiori opere vtebatur. Sicut autem

cogitatio veſtit ſibi vocem corpore am abſqꝫ ſui diminutione. vel ante vocem vel poſt vorē. ſic filius dei oſ ſūpſit carnē. nō cōmixtionē paſſus nec diminutionē; nec ante carnem nec poſt carnem Apud patrē īuſibi lis. ſed hic menꝰ nr̄ē tractauerūt de verbo vite: ⁊ qd̓ erat ab īicio vidi mus oculis noſtris Hoc aūt verbū ꝑ carnem puriſſimā et aīam ſanctiſ ſimā quam ꝑruerat ſibi moderaba tur cictioēs corꝑis ſui. tum qꝛ ſapi entic et iliſticia erat: tum qꝛ nullē prorſus habebat legem in mēbris fuis r̓pugnantē legi mētꝭ ſue Meū verbū nec ſapiētio nec iuſticis eſt ſed tamē vtriuſqꝫ capax. et poſſūt ei hec abeſſe et adeſſe: abeſſe autē facilius Familiate enim iā nobigē carnis niē ſeruire vicijs. ꝙͣ ortioēs A paſſiones eiꝰ ordinare. ꝓ eo ꝙ omnis etas ab adoleſcentia prona eſt in malum; inter flagella quoqꝫ et gladios eciā ſub diſcrimine mor biuis aua tis qd̓ ſuas ambiens voluptotes. ¶ Felix cuiꝰ cogitatio hoc eſt ver bum noſtrū omēs actiones ſuas ad xt ſib ti iuſticiam dirigit; vt ⁊ intentio ſanci hulusde ſit et operatio rectaſtelix qͥ paſſioēs corꝑis ſui ꝓpt̓ iuſticiam ordinat: vt quicquid patitur/ propter dei fi lium paticitur. quatinꝰ a corde to vim piis dii latur murmurcitio; et in ore verſet̉ gratictum retio et vox laudis Qui ſic extulit ſe iſte tolit grabatum ſu um. et radit in domū ſuam Sraba tum corpus eſt noſtrum; in quo pri no languidi iacebamus. ſecuientes deſiderijs et cōcupiſcencijs noſtris Nūc portamus illud cū ſpiritui re gimus obedire ⁊ mortuū noſtrum portamꝰ: quia cerpus qd̓ corrūpi tur mortuū eſt ꝓpter percatum Am bulomus tamen nō currimꝰ. quic idem corpus quod corrūpitur cig grauat aīam; et deprimit terrena habitatio ſenſum multa cogitantē Atmbulamus etiam in domū noſtrā In quam domū? In matrem omni um: quia ſepulchra eoꝝ domꝰ illo rum in eternum Qui ſub hoc onere ambulomꝰ. poſito eo quid putatis quomodo curremꝰ. quomodo volo bimus? Slone ſuper pennas vento rum. ¶ Amplexatus eſt nos dn̄s iheſus per laborem et dolorem noſ trum. adherecimus nos quoqꝫ ci vicarijs quibuſdam amplexibus ꝑ iuſticioni et iuſticiam ſuam. actioēs ad iuſticiam dirigendo. paſſiones propter iuſticiam ſuſtinēdo: dicamꝰ quoqꝫ cum ſponſa Denui eū nec dimittam Dicamꝰ eciam cum patri archa Non dimittam te: niſi bene dixeris nuchi Quid enim iam ſuꝑ eſt niſi bn̄dictio? Euid poſt āplexū niſi oſculum reſtat? Si ſic adhere tem deo. quomodo iam non exclo mare liberet. oſculetur me oſculo o ris ſui? Ciba nos interim pane lo crimarum. ⁊ potum da nobis in lo trimis in mēſuta. donec perdutas nos ad mēſuram bona ⁊ confertā ⁊ coagitatam; quam dabis in ſinꝰ noſtros. qui es in ſinu patris ſuper omnis benedictꝰ in ſecula Amē. ¶ In cena domini Sermo de tubꝰ ſacramentis.

ij ſunt dies quos obſec uare debetis. dies pleni pietate ⁊ gratia; quibꝰ eciam ſceleratorum ho minū mentes ad penitentiam pro uocantur. Tanta ſiquidem eſt vie ſacramentorum eorum que diebꝰ iſtis recoluntur. vt poſſit quoqꝫ ip ſa lapidea ſcindere corda: et pectus omne licet ferreū emollire ſufficiat Deniqꝫ videmꝰ vſqꝫ hodie ad paſ ſione xpriſti non modo celeſtia com pati. ſed terram moueri et petras ſcindi; et in confeſſione peccatorū aperiri monumenta Atuero quoni am ſic eſt in ſpiritualibus cibis ſi cut eſt in corporalibus. vt in qui buſdam ſtatim preſto ſit ſapor. in a liquibus oporteat loborare. que manifeſta ſunt noſtro nō indigēt miniſterio: que vero clauſa ſunt di ligentem volunt habere conſiderati onē Neqꝫ enum tradit mater filio puulo nutem integrā: ſꝫ frāgit eam Sic et ego vobis kmī et ſi poſſē ſa cramenta q̄ dlauſa ſūt oiꝑire debue ram. ſꝫ qꝛ minꝰ poſſū. vtina vobis mater et michi ꝑiter ſapiētia fran gat nuces iſtas; nuces inquā quas ꝓtulit ſacerdotalis virga. virga ꝟ tutis quā emiſit dn̄s ex ſyon Multa quidē ſūt ſacramē ta ⁊ ſcru tādis oībus hora nō ſufficit Fortaſ ſis euiā aliqͣ veſtrū imbecilles ſūt ad tāta ſimul capienda De tribꝰ itaqꝫ ſacramētis que ſatis ꝯgrua ſūt hu it temꝑi dicendū crit; qd̓ dn̄s ipſe donauerit Sacramētū dicit̉ ſacrū ſignum: ſiue ſacrū ſecretū. Multa ſiquidem fiunt propter ſe tantū? alia vero propter alia deſignāda: ipſa dicuntur ſigna ⁊ ſunt. Vt enim de vſualibus ſumcimus exē plum: datur quulus abſolute prop ter anulum/ et nullo eſt ſignificati o. detur ad inueſtiendum aliquem de hereditate aliqua et ſignum eſt: ita vt iam dicere poſſit qui accipit. Anulus non valet quicꝙͣ; ſed here ditas eſt quam querebam In hunc itaqꝫ modum appropinquans paſ ſioni dominus. de gratia ſua inueſ tite curauit ſuos: vt inuiſibilis gra tia ſigno aliquo viſibili preſtaret̉. Ad hoc inſtituta ſunt omnis ſacra menta. ad hoc euchoriſtie partici patio. ad hoc pedum ablutio. ad hoc deniqꝫ ipſe baptiſmus. inicium ſacramentorum omnium: in quo cōplantamur ſimilitudini mortis e ius. Vnde et trina merſio. tridui quod nunc celebrandum eſt. for mam gerit Sicut enim in exterio ribus diuerſa ſunt ſigna. ⁊ vt cep to immoremur exemplovarie ſunt uiueſtiture. ſcd̓m eo de quibus in ueſtimur: verbi gratia. inueſtitur canorucus per librum. abbas ꝑ bo culum. epiſcopus per baculum ⁊ ꝑ anulum ſimul. ſicut in quam in hu iuſmodi rebus eſt; ſic ⁊ diuiſioēs graliarum diuerſio tradite ſunt ſa cramentis ¶ Que eſt ergo grati a. vnde per baptiſmū inueſtimur? Vtiqꝫ purgatio delictorum. Quic cium poteſt facere mundum de im mundo conceptum ſemine: nuſi qui ſolus eſt mūdꝰ. et in quē pcc̄m̄ nō cadit de9; Huiꝰ qͥdē grē ſaicramētū prius erat aircūciſio: vt originalis

cubiginem culpe que manciuerat a parentibus primis cultellus erade ret. ſed veniēte dn̄o qui agnus eſt totus ſuauus I mitꝭ. cuius iugum ſuaue ⁊ onꝰ leue; optime ſatis mu tatum eſt vt inuentā rubiginem cū vnctione ſancti ſpūs aqua dilueret. et acerbitas illa ceſſaret ¶ Sed forte querat aliquis ⁊ dicat. Si de letum eſt in baptiſmo qd̓ traximus a patentibus; cur adhuc menet cu piditas. fomes et velut incentiuum quoddam peccati. nec ita purga mur baptiſmate. quin a primis pa rentibus in nos traducta ſit lex iſta peccati? Omnes ſiquidem in pecca trice voluntate generamur; propte rea licet inuiti illicitos quoſdam con cupiſcentiarum motus. et tanꝙͣ beſ tiales ſentimus. Sixi vobis ſuperi us ſepius. nec mēte excidere debet: quoniam in caſu primi cecidimus omnes. Cecidimus autem ſuper a cetuum lapidum. I in luto. vnde non ſolum inquinati: ſed etiam pul nerati ⁊ grauiter quaſſati ſumꝰ. Ia uari quidē cito poſſumus; ad ſanan dum vero opꝰ ē curatiōe multa Io uamur igitur in baptiſmo. qꝛ dele tur cyrographū dampnationis no trequid hec gracia nobis cōfert̉: vt iam nō nobis cōcupiſcentia nō ceat. ſi tamē a ꝯſenſu abſtinecimꝰ? atqꝫ ita tꝙͣ ſanies īueterati vlceris remouetur: dū tollitur dāpnatio. et teſpōſum mortis qd̓ prius inde ma nabat ¶¶ Sꝫ quis poterit tam ef feros motus frāgere: quis pruritū vlceris huius ferre queat? Cōfidite quia ⁊ in hoc geaciā ſubuenit: ⁊ vt ſecuri ſitis. ſacramentum corporis et ſanguinis precioſi ī īueſtituram habetis ¶ Duo erum illud ſacra mentū operatur in nobis. vt vide licet ⁊ ſenſum minuat: et in grauio ribus peccatꝭ tollat omnino conſen ſum Si quis veſtrum non tam ſepe modo nec tam acerbos ſentit motꝰ iracundie. īiudic. luxurie. aut cete rorū huiuſmodi. gracias ogat vor pori et ſanguini domini. quoram virtus ſacramenti operatur in co et gaudeat ꝙ peſſimum vlcus acce dat ad ſanitatē ¶ Sꝫ tamen quid agimus. ꝙ ī hoc corpore peccati et in tempore malo nō poſſumus eſſe ſine pccō? Nunquid deſperabimꝰ? Abſit Si dixerimus ait beatus io hannes quia peccatum non hobe mus. noſipſos ſeducimꝰ: ⁊ veritas in nobis non eſt. Si autem confeſ ſi fuerimus peccata noſtra: fidelis eſt deus qui dinuttit nobis peccata noſtra; et emūdet nos ab oī iniqͥta te ¶ Nam vt de remiſſione cotidi anorum minime dubitemus: habe mus eius ſacramentum pedum ab lutionem. Querꝭ forte vnde ſciam ꝙ ſacramentum huius ſit remiſſio ius: moxime cū ipſe dominus pro miſerit petro dicens. Quod ego fa cio tu neſcis modo. ſcies autem poſ tea: nichil in de ſacramēto locutꝰ eſt: ſed tātum exemplum inquit de di vobis. vt ⁊ vos ita faciotis. He rum multa habebat illis dicere; ſed tunc portare non poterant. Ideoqꝫ nec ex toto voluit eos anxies ⁊ ſuſ pectos relinquēte; nec dicere qd̓ tūc non caperent ¶ Vis at noſſe caua

pro ſacramento illud eſt. non pro ſolo exemplo factum?. Illud ettende qd̓ petro dictum eſt Si non lauero te: non habebis partem merum. A liquit latet qd̓ neceſſarium eſt ad ſa lutem; quādo ſine eo nec ipſe petrꝰ partem haberet in regno xpriſti et dei. Vide enim ſi non expauit pe trus ad tantum cōnunationis ter rificum verbum: ſi non agnouit ſa lutare eſſe muſterium: cum reſpon dit Domine non tantum pedes me os: ſed et manus et caput. 1 Et vnde ſcimus ꝙ ad diluenda pec cata que non ſūt ad mortem. et qui bus plene catere non poſſumus an te mortem ablutio iſta pertineat. Ex eo plane ꝙ offerenti monus et caput pariter ad lauandum reſpon ſum eſt: qui lotus eſt non indiget niſi vt pedes lauet. Iotus eſt qui grauia peccata non habet: cuius ca put id eſt intentio. et manus id eſt operatio I conuerſatio niunda eſt? ſed pedes qui ſunt affectiones ani me dum in hoc puluere gradimur ex toto mundi eſſe non poſſunt: quin aliquando vanitati aut curioſitati pluſꝙͣ oportet cedat animus vel ad horam In multis erum offendimꝰ omnes. Serumptamen nemo con tempnat aut peruipendat⁊ impoſſi bile eſt enim cum eis ſaluari; impoſ ſibile eſt ea dilui ruſi per xpriſtum et q xpriſto. Nemo inquam perni cioſa ſecuritate dornūtet. declinans in verba malicie ad excuſandas ex ruſationes in peccotis: quoniam vt riudiuit petrus ab ipſo: niſi lauerit ca xpriſtus nec habebimus partem cum eo Nec ides tamen pro eis ne ceſſe eſt namis eſſe ſollicitos ⁊ignoſ cet facile ymmo et libenter: ſi modo nos cignoſcamus. In huiuſmodi namqꝫ quaſi incuitabilibus ⁊ negli gentia culpabilis eſt: et timor īmo deratus Huic eſt ꝙ in oraitione quā ipſe inſtituit. rotidie pro peccatis illis voluit nos orare ¶ Sicut enī de concupiſcentio diximus. ꝙ licet dampnationem abſtulerit. quia iux ta apl̓m. nulla dāpnatio ē hijs qui ſūt in xp̄o iheſuꝫ tamen ad humiliā dos nos ipſam adhuc patitur viue re in nobis. et grauit̉ affligere nos vt ſentiamꝰ quid nobis gratia preſ tet. et ſemper ad illius auxilium re curramus⁊ ſic ⁊ de minoribus iſ tis peccatis pia nobiſcum diſpenſa tione agitur vt non penitus auferā tur. ſed in illis nos deus crudicit. et cum mnuma cauere nō poſſumꝰ. certi ſimus ꝙ non noſtris viribꝰ mo iora ſuperemus: ſemperqꝫ timorati. et omnino ſolliciti ſimus. quomodo eius gratiom non amittamus: quā nobis multipliciter neceſſariam eſſe ſentimus ¶ Dermo de quinqꝫ precipuis die bus. c Um vniuerſa fecerit deus in Apondere et numero et menſu ca. ſpecalius tamen ea tempora qͥ bus in terris viſus eſt et cum homi nibus conuerſatus eſt. quecunqꝫ in eis operatus. locutus. aut paſſus eſt ita diſpoſuit. vt ne minimū quidem

momentum. nec vitum iota a ſacra mento pacarit aūt preterierit ſine miſterio. Euidentius tamen quatu or proximos dies. et ipſum quem hodie colimus illuſtrauit: diem proceſſionis. diem refectionis. ſue paſſionis. requietionis ſue. reſurrec tionis ſue. Notabiles admodum dies; ⁊ inter ceteros inſignes mo gis. ¶ Prima ſiquidem dic glo riam ſuſcipere dignatus eſt huma nam; et cum ingenti quodam tripu dio et exultatione vniuerſe terre iheroſolimam nō proprijs vt hat tenus conſueuerat pedibus ſed iu mento vectus intrare. Et hec qui dem ad paſſionem preparatio fuit? excitata hinc maxime inuidia ſacer dotum. Sane venturas aliquan do turbas vt raperent eum ⁊ regem facerent: fugiens legitur dedinaſſe Nūc vero et non queſitus affuit. vt tanꝙͣ tex iſrahel ſuſciperetur et predicaretur ab eis: quineciam in hec ip̄a preconia eorum quod dubi um non eſt animos exatauit. ¶ Dic nimirum et de paſſione aduer tere eſt. Exijt quandoqꝫ et abſcōdit ſe a iudeis. nec volebatiam ambu late in iudeam palam; quia quere bant eum iudei interficere. Sciens autem ꝙ venerat hora eius: tanꝙͣ poteſtatem habens ſpontaneus ip ſe ſe obtulit paſſioni. Decebat nēpe pontificem noſtrum temptari per omnis pro ſimilitudine cibſqꝫ pec cato. vt tanꝙͣ verus homo/ et proſ pera hominum et aduerſa oportu ne vitaret. oportune ſuſciperet; et vtrarumqꝫ rerum in ſeipſo nobis ſa lutare preberet exemplum. Vt e nim temperantie eſt. preconia po puli et ſeculi huius proſpera dedli nare: ſic interdum iuſticie eſt. cer to quidem diſpenſatione admittere ea. Perſecutio quoqꝫ et tempora lis omnis aduerſitas pro loco et tempore prudenter aliquando fugi enda erit: cum autem neceſſe fuerit viriliter toleranda. Et in hijs qui dem duobus(proſperitatem et ad uerſitatem loquor) humana om nis vita verſatur. Nichilonunus tamen in quatuor illis notiſſinus vtiqꝫ virtutum ſpeciebus virtus v niuerſa conſiſtit. Ita ergo omnem pirtutem implere decuit eum/ iu quō plenius inhabitcbat omnis plenitudo virtutū: vt notum fieret omnibus. ꝙͣ maxime is ſciret he bundare ſcilicet et penuriam pati Non enim ſapientia dei de hijs e rat quos occidere poſſet proſperi tas ſua; nō dei virtus de hijs quos perdere poſſet aduerſio. Vtrum qꝫ erum ſcriptum eſt: ꝙ proſperi tas non tamen omnium ſed ſtulto rum occidat eos I aduerſio non vtiqꝫ quorumlibet: ſed paruulorum perdat eos. ¶ Ꝙ modeſte tamen hanc ipſam videtur gloriam ſuſce piſſe. ad triumphalem occurſum in czino veniens: non in curribus aut in equis Et dicebat Si quis vo bis aliquid dixerit: dicite quia do munus hijs opus hobet Magnum opus? opus ſalutis. Nempe ho mines et iumenta ſaluos facere venerat: multiplicans miſericor diam ſuam deus. Inicia noſtre

conuerſionis fouet iſta dignatio: vt primū ex acilla filiū generemꝰ So lutus eſt ad mādatū dn̄i qui antea vinctꝰ tenebat̉. aut nō valēs aut no lēs facere bn̄: aut vtroqꝫ forciꝰ vin culo alligatꝰ nec volens ſcꝫ nec va lēs. Nō nouit interī purius in dn̄o gratulari. ꝑſuaſū tenet placere illi qd̓ agit: et cōſolatur in eo ꝙ ſibi eū quodamodo ſeſe facere reputet debi torem. Nam proceſſu tēporis in eo magꝭ afficiet̉. vt ſuo ſollicitetur de bito: et timeat ne ei forte tantis be neficijs īueniotur īgratus dicens. quia ſeruus īutilis ſum; et bonorū meorū nō eges. At hec quidē verax affectio ⁊ fidelis: hic filiꝰ libere: cū quo ancille filiꝰ heres eſſe nō poſſit Ita ergo in proceſſione. ¶ Ccte tum āte paſſionē affectuoſiſſimꝰ pa terfamilios refectionē ſuis curauit domeſticis exhibere Et ī hoc quoqꝫ apparuit benignitas ⁊ humanitas ſaluatorꝭ. Cū dilexiſſꝫ ſuos. in finē dilexit eos ⁊ dicebat. Seſiderio de ſideraui hoc paſcha māducare vobiſ cum: anteꝙͣ paciar Oportebat enī. Expetierat enī ſathanas vt cribra ret ſicut triticū: opꝰ erat p̄uenire re fectionē Deniqꝫ ⁊ ſi refecti paulomi nus defecerūt. quid ieiuni feciſſēt? Hinc fuit ꝙ nōmodo corꝑo: ſꝫ etiā corda eaqꝫ ꝙͣmoxime refecit. Neqꝫ enim corporalis paſſio ſed tēptatio ſpiritalis īſtabat: ꝙ ſingulariter il le futurus eſſꝫ donec trāſiret. Ea ni mirū hoſtia ſicut ſola ꝓdeſſe potuit. ſic ſola ſuffecit: nec decuit xpriſtū ſimul ⁊ petrū. aut iacobū vel iohan nem pro ſalute hoīm pati Crucifixi jii tamen cum eo fuere alij duo ſꝫ duo nequā: de qͥbꝰ nullo ꝓrſus ſuſpitio poſſꝫ haberi: tꝙͣ ex eis minꝰ efficax ſacrificiū ſuppleretur ¶ Quibꝰ er go panibꝰ ī cena refecit apoſtolos? Ut ego arbitror quinqꝫ. Meus iu quit cibus eſt: vt faciā voluntatem patris Cibus vtiqꝫ: ſꝫ cibus cordis Quid erum eque cōfirmat ⁊ corro borat eor humanū. aut ita in omni neceſſitate confortat ⁊ ſuſtentat? vt diuine executio volūtatis velut in quendā anime ventrem conſcien tie ſcilicet ingeſta? Sic ⁊ ſermonē diuine exhortationis. I promiſſio num eius cōſolationem. et orantiū lacrimas panes cordis eſſe ſolus il le ignorat: cꝰ iam aruit cor pro eo ꝙ ſuipſiꝰ panem comedere ſit obli tus. Super ōnio autem caro domi ni verus eſt cibus: ⁊ cibus vite. pa tus de celo viuus. Nullum ex hijs ī hac tam ſolēpni cens domni defu iſſe reperies; ſi diligenter aduertas Recūbentibus adhuc diſcipulis ſur git a cena? precingitur lintheo? a quam ponit in pelium: diſcipulorū pedes abluit et extergit. Nō eſt vo luntas carnis ⁊ ſanguinis hec; vo luntas patris eſt ⁊ ſanctificatio noſ tra. Deniqꝫ ſi non lauero te ait do minus ad petrum obnixius recuſan tem: non habebis partem mecum. Scimꝰ autem quis dixit eum qui venit ad me nō eiciam foras. quia deſcendi de celo non vt faciā volun tatem meā: ſꝫ volūtatē eiꝰ qui mi ſit me Oportunc aūt ⁊ vtiqꝫ more ſuo poſt exemplū oꝑationis. exhor tationis ſermonem adiūxit. Inter

loquendū quoqꝫ nō copioſiſſimꝰ ex titit ſcrmo. multis eos ꝓmiſſioni bꝰ ꝓpter inſtantem maxime paſſio ne in refouere ⁊ refocillare curauit: de reſurrectiōe ſuā. de aduētu para diti. de eoꝝ ꝯfirmatiōe. et de aſſūp tione aliqn̄ ad ſeip̄m. ¶ Nec mul tū poſt vetū eſt ad orōnem: ⁊ vſqꝫ tercio factꝰ in aigonia orabat. Vbi quidē non ſolis oculis. ſꝫ quaſi me bris oībꝰ fleuiſſe videtur. vt totum corpꝰ eiꝰ quod eſt eccleſia totiꝰ cor poris latrimis purgaretur. Nō de ſacramēto quidē corꝑis I ſanguis ſui. nemo qui neſciāt hac quoqꝫ tā tam et tā ſingularem alimoniam ca pͥmū die exhibitam: ea die ꝯmē datam ⁊ mādatā deuiceps frequen tari. ¶ Ex hoc iā dies ſeqͥtur paſ ſionis: in qua numirū ſicut totū ho munem ſaluū fecit. ſic de toto ſe fecit hoſtia ſalutatem. corpꝰ exponens tantis ſupplicijs et iniurijs; animū vero gemine cuiſdā humatuſſime cōpaſſionis affectui. Hinc quidem ſuper merore inconſolabili ſanctarū feīaꝝ; inde ſuper deſperatione ⁊ diſ perſione diſcipuloꝝ. In hijs quātu or ctux dn̄ica fuit̉ ⁊ hec oīa ꝓpter nos paſſus eſt? qui tanta caritate cōpaſſus eſt nobis. Verumptamen que de eoipſo erant finem habuere; ſicut ipſe lamētantibꝰ mulicribꝰ ait Fiuem vtiqꝫ celerrimū et celeberri mū. primo quidē requiem: dem re ſurrectionē Nos quoqꝫ ſi feſtinamꝰ in illam ingredi requiem: ꝑ multas tribulotiones nobis meminerimꝰ tranſcūdū Et prius quidē donec ſu mus in tribulationē magnū nobio videtur aſpirate ad requiem: tanꝙͣ nichil ſimꝰ aplius deſideraturi. Ve rū nō erit nobis requies ne in reqͥe quidem ipſa a deſiderio glorie: a de ſiderio reſurrectionis Amodo inquit dicit ſpūs: vt requieſcant a labori bus ſuis. Alabore ergo requieſcūt qui in domino moriuntur: ſed non requieſcunt interim e dlomore. Se rūqꝫ ſub throno dei clamant qni me occiſorum. quod et ſi nichil ha beant quod moleſtet. nondū tamē totum hobent quod delectet: donec requiem reſurrectio donet. donec ſab batum paſcha ſequatur ¶ Expliciunt ſermones beati ber nardi abbatꝭ doreuallenſis de par te hyemali tam de temꝑ rē ꝙ de ſan ctis.

Incipiūt ſermones beati bernar di de temꝑe eſtiuali In die ſcō paſche de opprobrijs Icit leo de tribu iuda. Vicit plane malicia ſapi entic. attin gens a fine vſqꝫ ad finē fortit̉. ⁊ diſ ponens omnia ſuauiter⁊ ſꝫ pro me fortiter; ſuauiter michi Vicit iudeo rū bloſphemas in patibulo. fortē armatū in atrio alligauit; et de ip ſo mortis imꝑio triūphauit Vbi eī ſunt opprobria tua iudee. vbi ſūt 30 bule vaſa captiuitatꝭ: vbi eſt more victorio tuo? Confuſꝫ eſt calūpnio tor: raptor ſpoliatꝰ eſt: nouū genꝰ potētie. hactem victorioſa mors ob ſtupeſcit. Quid tu iudee. qͥd pridie an crutē agitabas caput ſacrilegū. quid ſacrū caput hoīs xp̄m exagi tabas opprobrijs. xp̄s inquiēs rex iſtahel deſcendat de cruce? O vene nata līgua. verbū malicie ſermo ne qua. Nō eſt hoc caypha qd̓ paulo ante dicebas; expedit vt vnꝰ moria tur hō. ⁊ non tota gens pereat At illud qꝛ mēdatiū nō erat. nō loque baris de proprio. nō a temetipo di cebas. Si rex iſrahel eſt deſcendat de cruce. hoc plone tuū eſt: mogis aūt eiꝰ qui mēdox eſt ab ueio Quid enī cōſequentie videtur hobere. vt deſcendat ſi rex eſt. ⁊ nō mogis aſcē cat? Die non memīſti ſerpens anti que. ꝙͣ ꝯfuſus abceſſeris olim cū di cere p̄ſumpſiſſes/ mitte te deorſū: ⁊ hec oīa tibi dabo. ſi procidēs edora ueris me? Sic tibi iudee excidit quod audiſti. qꝛ dn̄s regnauit a lig no. vt regem abneges qꝛ mcinet in ligno? Sed forſitan nec audiſti. qꝛ non iudeis ſed nationibꝰ hec annū ciatio debebatur. Dicite inqͥt in na tionibus quia dominus regnauit a ligno. Merito proinde titulum regni preſes gentilis inſcripſit lig no? nec potuit iudeus vt voluit corrumpere tituli inſcriptionem: ne dum impediret dominicam paſſionē et noſtram redemptionem. Deſcendat inquiunt ſi rex iſrahel eſt. Ymmo vero quia rex iſrahel eſt titulum regnū non deſerat: virgam imperij non deponat: cuius numi rum imperiū ſuper humerū eiꝰ ſicut precinit yſuyas Noli inquiūt iudei ad pylatum. noli ſcribere rex iudeo rum: ſꝫ quia dixit. rex ſum iudeorū Et pylatus. Quod ſcripſi. ſcripſi. Di pylatus ſcripſit quod ſcripſit? xp̄s non perficiet quod incepit. Ipē etum cepit et ſaluabit nos Sed di cunt Alios ſaluos fecit: ſeipſum nō poteſt ſaluum facere? Ymmo vero ſi deſcenderit: neminem ſaluū facit. Cum enī ſaluus eſſe nō poſſit. niſi qui perſeuerauerit vſqꝫ in finē: qua te minꝰ poterit rē ſaluator?; Alios ergo ſaluos facit: nā ſaluationē cū ſit ſalꝰ ipſe non indiget Oꝑatur ſa lutē nr̄am; nec caudo deeſſe patitur ſacrificio veſpertino hoſtic ſalutarꝭ Nouit imique quid cogites; non ti bi dabit occaſionē ſubripiēde nobis

ꝑſeuerātie que ſola coronatur. Nō faciet obmuteſcere p̄ditatoꝝ lingu as cōſolantiū puſillanimes. ⁊ dicen tiū ſingulis: tu locū tuū ne deſecas Qd̓ ſine dubioſequeretur: ſi reſpon dere poſſent. quia xp̄us ſuum deſe cuit. Proni eium ſunt ſenſus homi nis et cogitationes in malum Sine cauſa maligne paraſti ſegit tas tuas in pharetra; ⁊ diſcipuloꝝ ſuſpiria cumulas. opprobrijs iudeo rum Ali quippe deſperat. iſti impro perant; ſed xpriſtū neutra tela noce bunt. Aliud tempus elegit confor tandis diſcipulis; ⁊ aduerſarijs cō futandis. Interim pacientiam mo gis exhibet. humulitatem cōmēdat. obedientiam implet: ꝑficit ceritatē Hijs nepe b̓tutum gēnus. quatuor cornua crucis ornantur; ⁊ eſt ſuꝑe minentior caritas. a dextris obedi entia. pacientia a ſiniſtris: radix vir tutū humilitas in ꝓfundo. Hijs do tauit tropheū crucis conſūmatio do minice paſſionis: cū ad iudeoꝝ bleſ phenuas humilis. ad vulnera par ens: cū intus linguis. dloius exteri us pūgeretur Nam ⁊ caritas in eo perfecta eſt: ꝙ pro amicis animam poſuit. Et obedienta conſūmata; cum inclinato capite tradidit ſpiritū. factus obediens vſqꝫ ad mortem. Hijs ſpoliate dotibus. hac priuori gloria. xpi ſatagebāt eccleſiam qui dicebant. ſi rex iſtael eſt deſcendat de cruce. nimirum vt non ſit iam obedientie forma. non incentiuū a moris. nō pacientie vel humilitotis exemplū: ſed deleri habeāt ex euan gelio ꝟba illa ſuauiſſima. ⁊ dulgora .xxi ſuper mel I fauum. Maiorē hac di lectione nemo habet: vt aīam ſua ponat quis pro amicis ſuis Et ad patrē. Opus conſūmaui: qd̓ dediſti michi vt faciā. Itēqꝫ ad diſcipulos. Diſcite a me? quia mitis ſum ⁊ hu milis corde. Et ego ſi exaltatus fu ero a terra; omnia traha ad meip ſum Hoc enī eſt quod dolet venena ti ſerpentis aſtutia: exaltatū in deſer to ſerpentē eneū. cuius intuitu ſanē tur vulnera que inflixit. Alioquin quoniā alio inſtigante miſiſſe credi mus vxorē pilati ad ipſū dicentem. nichil tibi et iuſto illi. multa enim paſſa ſum hodie per viſum propter ipſū? Timebat ergo iam tunc. ſed nūc maxime virtute trucis eneruari ſe ſentiens inimicus ſera ducitur pe nitentia: et quos inſtigauit ad cru tifigendū. iam inſtigat ad ſuadēdū vt de cruce deſcendat. ¶ Seniqꝫ ſi tex iſrael eſt inquiunt deſcendat de trute; et credimus ei Hec plone ſer pentis aſtucia: hec adiuentio nequi tic ſpiritalis. Audierat impius ſal uatoris vocem dicentis. non ſū miſ ſus niſi ad oues que perierunt do mus iſrael; et nouerat quantū pro ſalute illius populi zelum getere vi deretur. propteres malicioſe nimis linguos crudiens bloſphemoꝝ ſug gerebat vt dicerent deſcendat I cre dimus: quaſi iom nichil poſſet ob ſtare quin deſcenderet. qui eorū tre dulitatē tantopere deſidecaret Sed quid machinctur: aut cui parat in ſidias verſipellis? Nempe ei in quo nichil proficiet inunicus; et filius iniquitotis non apponet nocere ei.

Non mouetur pana pollicitatione qui nouit omniū cordaꝫ ſicut nec ex probratione et blaſphenuā mitiſſi mus omniū mouebatur. Eo quip pe tendebat malicioſa perſuaſio: nō vt ipſi crederent: ſed noſtra quoqꝫ ſi qua erat fides in eum omnis depe riret Legentes eium/ dei ꝑfecta ſunt opera. quando fateremur deum. qui opus ſalutꝭ teliquiſſet imperfectū. Sed ciudicimus quid ad hoc xp̄riſ ſꝫ mintu tus reſpondeat per prophetā Que ris ſigna iudee? Expecta me in die reſurrectionis mee in futurum. Si vis credere. maiora iam tibi opera demonſtram. Multiplicaui ſigna. ſanitates perfeci heri et pridie: ho die megis habeo conſūmari An nō riua ci mauus erat ꝙ vidiſti ē corporibus obſeſſis ſpiritus exire malignos: ⁊ grabatꝭ ſuis exilite paraliticos. quā ē manibus meis vel pedibꝰ dlauos reſilire quos infixiſti? Sed paciendi tempus eſt non faciendi. et paſſio nis hora ſicut fruſtra preuenire cō natus es: ſit nec poteris impedire. Sed adhuc generatio prauā et ad ultera ſignum querit; nō ei debitur niſi ſignum ione prophete Non ſig num deſcenſionie: ſed ſignum reſur rectionis Qd̓ ſi iudeus non querat: amplectatur et gaudeat xp̄ianus. Sicit etum leo de tribu iuda. Suſ citatus eſt paterna voce leonis catu lus: clauſo prodijt tumulo. qui de patibulo non deſcendit. An vero id mauis ſit. umici noſtri ſint iudices: qui tam curioſe munierant monū mentum. ſignantes lapidom cum cuſtodibus. Hunc enim lapidem magnum valde. de quo mulieres ille deuote inuicem querebantur. facta iam reſurrectione dominica re uoluit angelus; et reſedit ſicut ſcrip tum eſt ſuper eum. Conſtot proin de clauſo exiſſe tumulo rediuiuum corpus quod dlauſo virginis ꝑte ro natum proceſſit in vitam: et ad diſcipulos clauſis intrauit oſtijs in condlami. Sed eſt locus vnde dlau ſis noluit procedere ionius: carcer vtiqꝫ gehennalis. Confregit ſiqui dem ferreos ꝑectes. repagula vni uerſa contriuit: vt libere ſuos edu ceret quos redemerat de manū ini mia. et planis egrederentur por tis qgmina dealbatorumqui lo uerunt ſtolas ſuas. et candidas e as fecerunt in ſanguine agni. Can didas prorſus in ſanguine ogni quio exiuit ecium cum eo et in eo& qua dealbans; et teſtimoruum per hibet ipſe qui vidit. Aut certe can didas in ſanguine aigni nouelli; ſanguine lacteo candido et rubicun do? ſicut habes in cantico cantico tum Dilectus meus eit ſponſa can didus ⁊ rubicundus: electus ex mi libus. Inde eſt ꝙ in ſtola candido et fulgureo vultū teſtis quoqꝫ reſu rectionis apparet Iam ſi iudeorum confutandis calumpnijs ſufficere vi deretur. hocipſum ꝙ clauſo egreſſus eſt monumento. cui inſultantes dice bant. ſi rex iſtael eſt deſcēdat de cru ce; curioſius nāqꝫ monumenta dau dere et ſignare ſtuduerant. quā infi gere dlauos. Si igitur vicit leo de tribu iuda. ui hocipſo proceſſu mā ius demōſtrauit opus ꝙ peterent?

ipſum iam reſurrectionis miraculum cui poterit comparari? Legimus nō nulloꝝ preceſſiſſe reſurrectioēs. aut magis certe ſuſcitationes. ſed illiꝰ preambulas: quibus ⁊ duplici pri uilegio noſcitur p̄minere Nā ceteri quidē reſurrexerant iterū morituri: xpriſtus reſurgens ex mortuis iam non moritur: mors illi vltra non dominabitur. Illi mortui. denuo o pus habent iterū ſuſcitari. xpriſtus ꝙ mortuus eſt peccato/ mortuus eſt ſemel; ꝙ aūt viuit. viuit deo. viuit in eternitate. Merito proinde reſur gentiū primicie xpriſtus: quia ita re urrexit vt cadere nō adiciat: qui ſolus attigit īmortalitatē. Eſt et aliud in quo reſurrectiorus huius in noteſcat gloria ſingularis. Quis e rum in oībus ceteris aliquādo ſuſci tauit ſemetipſum? Ineffabile illud eſt vt a morte ſe excilet ipſe qui dor nūt. ſingulare eſt: non eſt qui faa at. non eſt vſqꝫ ad vnū. Selizeus propheta mortuū ſuſcitauit: ſed al terū non ſeipſum. Ecce enim quot annis iacet in monumento. ꝙ a ſe non poteſt ſperas ab alio ſuſcitori. ab eo vtiqꝫ qui triumphauit mortꝭ imperiū in ſeipſo Inde eſt ꝙ ceteros quidē dicimus ſuſcitatos. xpriſtū re ſurrexiſſe; qui ſolus virtute propria victor prodijt de ſepulchro. Siqui dē et in hoc ꝑicit leo de tribu iuda. Quantū poterit ymo quid non poſ ſe videbitur viuens et dicens patri reſurrexi ⁊ adhuc tecū ſum. qui tam potens extilit. deputatus cū mortu is: ſꝫ inter mortuos liber? Nec vero reſurrectionē diſtulit vltra ter li tium diem: vt phropheta fidelis in ueniatur qͥ dixit. Viuificabit nos poſt duos dies: in die tertia ſuſcita bit nos. Decet nimirū vt quemad modū caput preceſſit: ſequantur ⁊ mēbra. In patibulo ſexta ferio rede mit homine. ipſa die qua fecerat ho mne in inicio: ſequenti die ſabbati zauit in monumento. conſummato oꝑe quod inceperat: tercia vero que prima dierū eſt primicie dormienti um. nouus homo apparuit mortis victor. Ita et nos quicūqꝫ ſequimur cuput noſtrū tota hac dic qua plaſ mati et redempti ſumus. non ceſſe mus agere penitentiā. non ceſſemꝰ tollere crucē noſtrā. perſeuerantes in ipſa ſicut ⁊ ipſe perſeuerauit: do nec dicat ſpiritus vt requieſcamus iam a laboribus noſtris. Feminē audiamus fratres; non carne ⁊ ſā guinem. non ſpiritū quēlibet deſcen ſum a cruce ſuadentē. Perſiſtamus vi cruce. moriamur in cruce; depona mur aliorum manibus. non noſtra lcuitate. Coput noſtrū depoſuere viri iuſti. nos vero dignatione ſuo angeli ſancti deponant: vt conſūma ta virilit̓ die cruas. ſecūda que poſt mortē ē qͥeſcamꝰ ſuauit̉. dormiamꝰ felicit̓ in ſepulcris: expectātes beatō ſpem et aduentū gle̓ magni dei: qͥ reſuſcitabit corpora noſtra tercio de mum die. configurata corpori clari tatis ſue. Fetēt quatriduoni; ſicut de lazaro ſcribitur. Iā fetet dn̄e: qͣ triduanus eſt enī. Adinuentio filio rū adā quortā formauit diē̄. qua a dn̄o nō accepit: ꝓpterea torrupti ⁊ obhominabiles fā ſūt qͣi iumēta in

ſtercore ſuo putruerunt. Diuine ſi quidem ordinationis eſt triduum g quod prediximus: in lobore. in re quie. in reſurrectione. Non placent hec filijs hominū. ſed ſuum volunt preferre diem: differentes peniten tiam. vt indulgeant voluptati Nō eſt hec dies quam fecit dominus: quatriduani facti ſunt. Iiam fetēt. Non nouit hanc. qd̓ de maria na tum eſt ſanctū: tercia reſurrexit die. ne videret corruptionem. Vicit ita qꝫ leo de tribu iuda. Occiſus eſt ag niis; ſed vicit leo. Ieo rugiet? quie non timebit? Ieo inquam fortiſſi mus beſtiarum. qui ad nullius pa uebit occurſum: ſed leo de tribu iu da. Boue ant qui abnegauerunt: qui dixerunt non hobemus regem ruſi ceſarem Paueant qui dixerūt: nolumius hunc regnare ſuper nos. Redit ſiquidem accepto tegno? et malos male perdet Bultꝭ noſſe qꝛ redit accepto regnoº Pata ē muchi inquit omnis poteſtas: in celo ⁊ in terra. Sed et pater in pſalmo Poſ tula a me ait et dabo tibi gētes he reditatem tuam; et poſſeſſionē tuā teriinos terre. Reges eos in vir ga ferrea: et tanꝙͣ vas figuli cōfrin ges eos. Fortis ſiquidem leo eſt: nec crudelis. grauis tamen indig natio eiꝰ: et intolerabilis ira colum be. Sed pro ſuis leo ragiet: non in ſuos. Paueant alieni: tribus iudo magis exultet Gaudeant qui indu ti ſunt confeſſione: quorum omnici oſſa dicunt. Domine quis ſimilis tibi? Ieo de tribū iuda radix dauid. Dicitur enim dauid deſiderabilis. vel manu fortis. Et idem ait. An te te eſt omnē deſiderium meum; ⁊ fortitudinem incam ad te cuſtodiā Radix inquit dauid. Non dauid ra dix eius. ſed ipſe radix dauid: quid portat et non portatur. Herito diuid ſancte filium tuum vocas do muinum tuum; quia non tu radicem portas. ſed radix te. Radix fortitu diuis tue et deſiderij.radix deſide rabilis⁊ radix fortis. ¶ Sicit leo de tribu iuda. radix dauid: ape rite librum et ſoluēre ſeptem ſigna cula eius. Apocalypſis verba ſunt hec. Diſcant qui non legetunt: re recolant qui nouerunt. Vidi in quit rohannes in dextera ſedentis ſuper thronum librum ſignatum ſigillis ſeptem; et non erat qui le geret vel aperiret: et ego inquit ſlē bam multum. ꝙ nemo aperire librū dignus inueniretur. Et vnus de ſemoribus dixit michi. Ne fleue ris: ecce vicit leo de tribū uida. et ce tera. Et vidi. ⁊ ecce in medio thro ni agnum ſtantem tanꝙͣ occiſum. et veniens accepit librum de dex tra ſedentis in throno. et apetuit li brum: factaqꝫ eſt leticiā mogna et actio graciarum. Ieonem iohan nes audierat? I cgnum vidit. Ag nus occiſus eſt. agnus accepit li brum Lagnus aperuit; Iaperuit leo. Demuqꝫ dignus eſt aiunt ſen ores agnus qui occiſus eſt non mā ſuetudinem cmittere. ſed accipere fortitudinem: vt et agnus mane at et ſit leo. Plus dico: idem eci am liber eſt. qui non poterat aperi xi. Quis enim dignus inueniretur

aperire hunc librum; Indignum ſe profitet̉ ⁊ ipſe baptiſto iohannes; quo in natis mulierū maior nemo ſurrexit. Non ſum inquit dignus. ſoluere corrigiam calciamenti eius. Benerat enim ad nos calciata ma ieſtas. diuinitas īcernata. venerat dei ſapientia. ſed in libro dlauſo vti qꝫ et ſignato. Qd̓ ligabat corrigia calciamenti; hoc claudebant ſigna cula libri. Sed quid dicimus ſuper hijs ſeptē? An forte triplex anime virtus. racio. memoria. ⁊ volūtas. et quadrifaria corporis compoſitio ex elementis videlicet quatuor in hijs ſeptē intelligenda eſt. vt nichil de veritate humonitatꝭ defuiſſe nō uerimus ſaluatori? An magis hu manitas eius ipſa eſt liber: et que renda ſunt ſignacula ſeptem? Septem enim quedam arbitror in ueruri in quibus maxime celobatur in carne p̄ſentia inqieſtatis: vt nō poſſit aperiri liber. et ſapientia que latebat agnoſci ¶ Sūt enim que occurrunt interim. matris deſponſa tio. qua partus virginis ⁊ concep tionis puritas velabatur: ita vt ho minis fabri filius fabricator homi nis putaretur ¶ Et īfirmitas cor poris. qua nimirū plorans et vagi ens. lactens et dormiens. et ceteris ſubiarens neceſſitatibus carnis: lo tebat īter hec virtꝰ diuina ¶ Sic et circunciſionis ſignum ſuſcipiens. peccati r̓medium/ egritudinis medi cinam; qui morbū ōnem tollere ve nit ⁊ peccatum ¶ Et item in egip tum fugiēs a facie herodis reguli nec dei filius agnoſci poterat. nec rex celi ¶ Quid trina illa tempta tio inimici: in deſerto. in pinnaculo. ſuper mōtem? Si inquit filius dei es: dic vt lapides iſti panes fiant. Et item Mitte te deorſum Ncutrū xpriſtus feat. vt ſignatetur liber vt falleretur aſtutus Derūqꝫ eouſ ſeductꝰ eſt. vt hoberet iam pro con ſtāti hominem eſſe purū. et in tan tam veſaniam ſuꝑbis ceca prorūpe ret. vt nō diceret vltra. ſi filiꝰ dei es: ſꝫ hec oīa tibi dabo. ſi ꝓcidēs adora ueris me ¶ Sextū eſt ſigͣculū c̓tu cis. vbi pepēdit inter latroēs: ⁊ cū iniq̓s deputatꝰ eſt dn̄s maieſtatis ¶ Clauſit ⁊ ſepultura librū hūc. Nec vllū ōnino ſigͣculū ſic aſtrixit: ſic occultauit magnū pietatꝭ ſacra mentū. Sepulto numirū dn̄o. ſolo deſꝑatio iſtate videbat̉; adeo vt diſci puli dicerēt. qꝛ nos ſperabamꝰ ⁊cͣ. Quis nō illo fleret tꝑe clauſum ar tius librū. ⁊ non eſſe qui aperiret? Sed ne fleuerꝭ vltra iohānes ſanc te: etiam tu noli flere maria. ꝓcul ſit luctus: triſticie nebule diſſipetur Exultate iuſti in domino; et glorio muni omnes recti corde. Tignꝰ eſt agnꝰ qͥ occiſꝰ eſt. leo qͥ ſurrexit: poſ tremo liber iſte dignus aperire ſeip̄ ſum Reſurgēs nimirū a mortuis. re ſurgens aut virtute ꝓp̓o ⁊ poſt eres dies ſicut p̄dixerat. teſtimoniū phi bētibꝰ u̓migꝭ: et reſurgēs ī tāta mei ieſtate ⁊ gl̓ci. īdicat maīfeſte q̄cūqꝫ p̄diximꝰ ſigͣcula vel oꝑimēta. volū taria nō nocoria; nec ꝯditioīs fuiſſe ſꝫ digͣtioīs ¶ Ꝙ tu nuꝑ iudee ſig nabas lapidē monumēti? Quia ſe ductor iſte dixerat adhuc ꝑiuens:

poſt tres dies reſurgam. Vere ſedue toꝝ: ſꝫ pius nō malicioſus Deniqꝫ ſeduxiſti me. et ſeductus ſū dn̄e; uit ꝓph̓ia veſter in ꝑſona veſtra. fortior fuiſti ⁊ īualuiſti. Seduxit vos o iu dei in paſſione: nā in reſurrectione in ualuit ⁊ p̄ualuit vincens leo de tri bu iuda. Etenī ſi cognouiſſēt; nūqͣ dn̄m glorie crucifixiſſēt Quid ergo facturꝰ es? Et p̄dixit et iā reiuixit. Diligēter explora ſignaculū ſepul ture; apertū eſt ei. Detur tibi ſignū ionē ꝓph̓e: qꝛ et hoc ipſe predixit. Egreditur ionas de vetre ceti. xp̄s de corde terre tercio die ꝓcedit: niſi ꝙ monifeſte pluſꝙͣ ionas ꝓph̓o hic. qͥ ſemetipſū viriliter et ab ipſo mor tis vtero eduxit. Propteres viri ni niuite contra vos ſtobunt in iudici oª: propteres ip̄i iudices veſtri erūt. qui prophete obtemperauerunt: vognec domino prophetarum Bbi eſt ergo quod dicebatis: deſcendat de cruce. ⁊ credimꝰ eiꝰ Crucis ſigna culum diſrumpere voluiſtis; promit tentes vos ad fidem introituros Ec &e apertum nō diſruptum eſt: intro ite. Alioqͥn ſi non creditis reſurgēti nec deſcendenti vtiqꝫ credidiſſetis. Di vos ſcandalizat crux xpriſti. ver bum enim crucio iudeis quidē ſcan dalum ait apoſtolus: excitet vos ſal tem nouitas reſurrectionis. Inueri mus nos in crure gloriam: nobis qui ſaluamur dei virtus eſt. et om nium vt oſtendimus plenitudo vir tutum. Sit nobis pars in reſurrec tione. Sed forte illo. ymmo multo magis illa vos ſcandolizat: et odo vite nobis in vitam. vobis eſt odo mortis in mortem. Quid ergo inſiſ timus? Non ſuſtinet audire ſinpho ruā et chorū ſenior frater: occiſū no bis ſaginatū vitulū indignetur. Fo ris ſtat; omnino non acquieſcit in trare. Ingrediamur nos fratres et epulemur in azims ſinceritatis ⁊ ve ritatis: etenim paſcha noſtꝝ īmola tus eſt xpriſtus Amplegtamur com mendatas nobis in crure virtutes: humilitatē ⁊ pacientiā. obedientiā ⁊ caritotē. ¶ In hac quoqꝫ tā pre cipus ſolempnitate quid cōmende tur nobis ſedula cogitatione penſe mus. Nempe reſurrectio. tranſitus vel tranſmigratio Criſtus enī frēs non reuixit hodie. ſed reſurrexit. nō redijt ſed tranſijt: trāſmigrauit nō remeauit. Deniqꝫ et ipſū quod cele bramus paſcha tranſitū non reditū interpretatur: ⁊ galilea vbi nobis videndus promittitur qui ſurrexit. non remeationē ſonat. ſed tranſmi grationē. Ctedo iam aliquoꝝ inge rus preuolant: ⁊ quorſū hec velint tendere ſuſpicātur Dicimꝰ tn̄ breui ter: preſerti ne deuotionē noſtrā in tāta ſolēpnitate. ſermōis videctur ꝓlixitas onerare. Si poſt rōſūme tionē crutꝭ ī nrōm hāc mortalitatē ⁊ vite pn̄tis crūpnos xp̄s dn̄s reiuꝝ iſſet: ego eū frēs nō trāſiſſe dicerē. ſꝫ rediſſe: nō tnͣſmigraſſe in ſublimi us aliqͥd: ſꝫ ad ſtatū remeaſſe pͥorē Nūc aūt q̄ trāſijt in nouitatē vite. nos quoqꝫ īuitat ad trāſitū: vocat in galileā. Propteres ſiqͥdē ꝙ mor tuus eſt peccoto. mortuꝰ eſt ſemel quid iam ꝙ ꝑiuit. binit non carni ſed deo. Quid noo dicimꝰ qͥ ſacrā

domini reſurrectionem. paſche priuo mus nominē. vt ſit nobis mogis in reditum ꝙͣ in trāſitum? Iuximus hijs diebus cōpunctioni et orationi grauitati I obſtinentie dediti. cēte rorum negligentias tempoꝝ/ ſacro hoc quadragenario redimere ⁊ dilu cre cupientes. cōmunūicauimꝰ paſſio nibus xpriſti: cōplantati ei ſumus denuo per baptiſmum quēdam lacri marū penitentie ⁊ confeſſionis Si ergo mortui ſumus peccato? qūo vi uemꝰ ī illo? Si negligentias plonx imꝰ. quid cauſe eſt vt redeaimꝰ nūc in caſdem;. Inueniemur nūc curioſi vt ante. ꝟboſi vt ante. pigri ⁊ negli gentes vt ante vani/ ſuſpicioſi/ de tractores/ iracundi/ ceteriſꝫ impliciti vicijs; que tam anxie deplorauimꝰ hijs diebꝰ? Iaui pedes meos. quo in quinabo eos? Exui me iurucam meam. quo induam eam? Non eſt hec trāſmigratio fratres. non ſic vi debitur xp̄us; non eſt hoc iter quo oſtendit nobis deus ſalutare ſuum. Deniqꝫ qui retro reſpicit: indignꝰ eſt regno dei. Sic amatores ſecuii. inimia crucis xp̄i. cuius inuanū ac cepto nomine dicūtur xp̄ioni: toto hoc temꝑe quadrogeſimali ad inſtā tes diesuhyant reſurrectionis; heu vt liberius indulgeant voluptati. Obnubilat fratres ſolempnitatis leticiam: materis triſtior. Sed ip ſius plangimus ſolempnitatis iniu riam. quam diſſimulcire non poſſu mus. nec in ipſa. ymmo minus in ipſa. Prochdolor peccandi tempꝰ. terminus recidendi factā eſt ceſur rectio ſaluatoris. Ex hoc nempe uiniti comeſſatiōes et ebrietates redeūt. cubilia et impudicicie repetuntur. ij laxantur concupiſcentijs frena. qͣſi ad hoc reſurrexit xpriſtꝰ; et nō ma gis ꝓpter iuſtificationem noſtram Hic honoratꝭ miſeri xpriſtum quē ſuſcepiſtio? Vēturo paraſtis hoſpi cium. confitentes peccata cum gemi tu. caſtigantes corpora veſtra. ele moſinas impendentes: et ecce ſuſ ceptum proditꝭ uiunias. ymmo ex ire compellitis. priores nequidas admittendo Neqꝫ enim cohabitati o eſſe poteſt luci ad tenebras. xp̄riſ to cum ſuperbis. cū auaricia. cū am bitioneꝫ cū fraterno odio. cū luxuri a. cū fornicatiōe. Quid enī minus pn̄ti debetur ꝙͣ veturo? Quid minꝰ teuerētie tēpꝰ reſurrectiōis exigit qͣ paſſiōis? Dꝫ vos vt maīfeſtū ē neu tram honoratis. nā ⁊ ſi ꝯpateremī ⁊ cōregnaretis: ſi cōmore̓mī ⁊ cōſue geretis. Nūc autem ex ſola cōſuētu diue temporis et ſimulatiōe quadd humili atio illa proceſſit; quam nō ſequitur exaltatio ſpūalis. Propt̓ hoc vt ait apoſtolus multi infirmi et imbecilles: et dormiunt multi. Propter hoc crebra in diuerſis re gionibus homnū mortalitas. ſpe cialit̓ hijs diebꝰ Quid enim? De prehenſi eſtis inter anguſtias pre uaricatores. nō qui p̄uoricati eſtꝭ ſed qui perſiſtitis in peccato. adden tes p̄uaricationem. aut pertꝰ im penitentes. aut tepide penitentes: nec ꝑiculoſa fugiētes. vel poſt nuſe ra experiētiā intetiua peccati. Irreti uit vos inimicꝰ: perplexio vt ait ſcriptura neruuis teſticuloꝝ. Si hac

cōſcientia xp̄i ſacramēta refugit̉ nichil vobis ꝯmune cū xp̄o: nō ha bebitis vitā in vobis Ipſū audite dicentē Niſi māducaueritis carnē filij hoīs. ⁊ biberitis eiꝰ ſanguinē: non habebitis vitam in vobis Si indigni ſuſcipitis: iudicium vobis māducatis. ſanctū dn̄i non dijudi cantes Redite ergo p̄uaricatores ad eor. ⁊ in toto corde querite dn̄m ⁊ odite malum. penitentes nō tan tū verbo et lingua; ſꝫ ſpū et verita te Quia vero non ſatis cecidiſſe pi get hoīem vt videt̉. qͥ adhuc ma nere diſporit in lubrico. aut erraſ ſe qui ducē non requirit: ſit vere cō punctionis indiciū. oporturūtatꝭ fu ga. ſubtractio occaſionis Alioqͥn ti mendum valde; ne dies iſta ſi qͥdē I ipſa poſita eſt in ruina I in reſur rectionē multoꝝ reprobet vos. vel tanꝙͣ monifeſte alienos a xp̄o non coīcantes. vel tanꝙͣ ſocios iude; in quē intrauit ſathanas poſt buccel lam ¶ Sed quid ad nos frēs de hijs que foris ſūt iudicare. niſi ꝙ in eodem nos laqueo fuiſſe plāgi mus ab eodē erutos gratulamur ſola mīa operāte. in quo miſerabili ter eos detineri fraterna caritate do lemꝰ? Vtinā cut vel nos iam ſant tificati. ⁊ penitꝰ alienū ab hac miſe ra ⁊ ſacrilega conſuetudine īuenio mur. nec quicꝙͣ īnobis ꝑecit aut munuatur de exercitio ſpūali ſacre reſurrectionis aduentu: ſed trāſire inagis et excreſcere ſtudeamꝰ Qui cūqꝫ eium poſt lamēta penitentie. ad carnales conſolationes nō redit ſed in fiduciam diuine miſeu̓tionis excedit. et ingreditur nouō quondā deuotionē et gaudium in ſpū ſcō. nec tam cōpungitur p̄teritorum re cordatione pcc̄oꝝ/ ꝙͣ delectatur me moria. et inflamātur eternoꝝ deſi derio premioꝝ: is plone ē qui cū xp̄o reſurgit. qui paſcha celebrat. qui feſtinat in galileam Vos ergo cariſſimi qui ꝯſurrexiſtis cum xpriſ to. que ſurſum ſūt querite vbi xpriſ tus eſt in dextera dei ſedens⁊ que ſurſum ſunt ſapite. non que ſuper terram: vt quemadmodum xp̄riſ tus reſurrexit a mortuis per glori am patris. ita et vos in nouitate vite ambuletis: vt a ſeculari letici a. I conſolatione mundi. per com punctionem ⁊ triſticiam que ſcd̓m deum eſt. ad deuotionem ſanctam t ſpiritalem vos tranſire gaudea tis exultationem. ipſo preſtante. qui tranſijt ex hoc mundo ad po crem; et nos quoqꝫ trahere poſt ſe ⁊ vocare in galileam dignatur. vt ſemetipſum nobis oſtendat. qui eſt ſuper omnis deus in ſecula bene dictus. C Sermo ſecundus eiuſdem de lectione cuangelica Maria magͥdo lena et maria iacobi ⁊cͣ. Tcepimus ab apoſtolo: habitare xpriſtum ꝑ fidem in cordibus noſtris Vnde videtur nō incōgrue intelligi poſſe tam diu xp̄m ī nobis ꝑiuere. ꝙͣdiu viuit fides At poſtꝙͣ fides nra mor tua eſt: quodamodo xp̄us mortus ē in nob̓ Borro fidei vitā oꝑa teſtā tur: ſicut ſcriptū eſt Opera q̄ dedit

michi pater; ipſa teſtimonium perhi bent de me. Nec diſcrepare videtur ab hac ſententia: qui fidem ſine o peribus mortuam aſſerit in ſemetip ſa. Sicut erum corporis huius vi tam ex motu ſuo dinoſcimus; ita ⁊ fidei vitā ex oꝑibꝰ bonis Itaqꝫ vita corꝑis aīa. ꝑ quā mouet̉ et ſentit? vita veo̓ fidei caritas. qꝛ ꝑ illā oꝑa tur; ſicut in apl̓o legit̉ Fides q̄ ꝑ di lectionem operatur. Vnde ⁊ frigeſ rente caritate. fides morit̉: ſicut cor pus anima recedente Tu ergo ſi vi deris hominem in bonis operibus ſtrēnuū. et feruore cōuerſationis hy larem. viuere in eo fidē ne dubites; indubitata tenes vite illiꝰ argumē ta Sed nōnulli cum ſpiritu ceper̄īt: heu carne poſtea conſūmantur. Sci mus aūt quid ienitunc non perme net in eis ſpiritus vite: quia ſcrip tum eſt. Non ꝑmanet ſpiritus me us in homine in eternū: quic caro eſt. Ꝙ ſi non permanet ſpiritus haud dubiū quin excdat caritas. q̄ tumitum diffuſa eſt in cordibꝰ noſ tris per ſpiritum ſanctum qui datus eſt nobio Porro fidei vitam vt iam diximꝰ in caritate conſtiluit; qui fidē ꝑ dilectionem ꝑhibuit opecari Hinc ergo colligitur. recedente ſpiritu fidē mori. qm̄ ſpūs eſt qui viuificat De rūqꝫ ſi ſapere ſecundū carnem mors eſt: nulli dubiū quin illi quos ꝑiue re letabamur ꝙͣdiu factā carnis ſpū mortificabāt. ſcd̓m carnem ꝑiuētes plangendi ſunt tanꝙͣ mortui. Vn̄ ⁊ in eodem apoſtolo legis. Si inquit ſcd̓m carnem vixeritis/ moriemini ſi cutē ſpiritu facta carnis mertifica jxriſ ueritis/ diuelis. ¶ Ve tibi quicū qꝫ es canis reuerſus ad vomitum. ſus lota in volutabro luti; non eos tantū loquor qui corꝑe. ſꝫ cciā eos qui corde redeūt in egiptū. ſeculi hu ius oblectamēta ſectantes. at ꝑin de fidei vitā que eſt caritas non ha bentes. Si quis enī diligit mūdu: non eſt caritas patris in eo. Eiis megis mortuꝰ eo. qui fouet ignem in ſinu. peccatū in cōſcientia. nec ſen tit nec expaueſcit neqꝫ excutit? 11 Ecce igitur xp̄s eſt in ſepulchro: fi des mortua ē in aīo. Quid faciemꝰ eiꝰ Quid fecerūt ſcē mulieres. q̄ ſo le ex omnibꝰ ſuis ā̄pliori tenebātur affectu? Emerūt aromata: vt veni entes vngerēt ih̓m. Nūquid vt ſuſ citarent? Et nos frēs ſcimus. quia ſuſcitare nr̄m non eſt: ſꝫ vngere nob̓ incūbit. Cur hocꝰ Nēpe ne feteq̄t qͥ huiuſmōi ē. ne ſit ceterꝭ odor mor tis: ne ꝑefflucit ⁊ penitꝰ diſſoluat̉ ¶ Emat ꝓinde cromata ſua trec mulieres: mēs. lingua. ⁊ manꝰ De hijs petrꝰ vt arbitror mādatū occe pit. tercio paſcēte gregē dn̄i. Paſce inqͥt mēte. ore. ⁊ oꝑe. Saſce animi or̄onē. bi exhortatioē: exēpli exhi bitioē ¶ Querat gͦ mēs oromata ſua? an̄ oīa ꝯpaſſioīs affectū. dehīc rectitudinis zelū? ⁊ int̓ hec ſpm̄ diſ cretioīs nō omitta. ¶ Quociēs ei peccantē viderꝭ frēm. ꝯtinuo debet ꝓ cede̓ ꝯpaſſioīs affcūs tꝙͣ cogͣtꝰ huc nitati: qͥppe quē ꝯcipis ex teipō Doc inqͥt aplus qͥ ſpūales eſtis inſtruite hmōi ī ſpū lenitatꝭ: ꝯſiderās teip̄m ne ⁊ tu tempterꝭ. Et cū dn̄s exiret baiulans ſibi crucem. ⁊ plangerent

ſuper eum nondum omnes tribus terre. ſed mulicres pauce:. conuer ſus ad eas. filie inquit iheruſalem nolite flere ſuper me? ſed ſuper voſ ipſas flete. et ſuper filios veſtros. Ordinem diligenter attende. Su per vos pͥmo: deinde ſuper filios veſ tros. Temetipſum attende. vt alijs noueris compati: vt arguas in ſpiritu lenitatis. teipſum conſide ra. ne et tu tempteris. Sed quio exemplum efficatius perſuadet et altius imprimit animo: mitto vos ad ſanctum illum ſenem. qui cum peccaſſe audiſſet vnum ex ftatribꝰ. amariſſime fleuit dicens: ille hodie ⁊ ego cras. Qui ſic flebat ſuper ſe. putas quia non compaſſus ſit fra triꝰ Hic itaqꝫ compaſſionis affectꝰ multis quidem prodeſt: qua ani mus liberalis contriſtore quem pro ſe viderit anxiū erubeſcit. ¶ Sed quid agimꝰ. ꝙ nōnulli dura cerui ce I attrita ſunt fronte: vt quo mē gio eis cōpatimur. tantomegis nra cōpaſſione ⁊ pacientia abutantur? Nōne ſicut cōpacieb atur fratri. ita ip̄i iuſticie cōpaciendū eſt. quā vide mus tam impudēter obiciItom īpu denter ꝓuocari? Scio quia ſi qua ī nobis eſt caritas; contēptum hunc dei equanimiter ferre nō poſſumus Hic eſt zelꝰ iuſticie quo aduerſus de linquētes accendimur: tanꝙͣ pieta te ducti erga ea quā cōtempni vide mus iuſticiā dei. Serūptamen opor tet vt priora ſibi vendicet ꝯpaſſioīe affectꝰ: alioquin in ſpū vehementi gterimus noues tharſis. cōterimus quaſſatū calamū: extingiumꝰ linū fumigans. ¶ Sed cū vterqꝫ aderit videlicet cōpaſſionis affectꝰ. ⁊ zelꝰ iuſticie: neceſſe eſt vt aſſit ſpūs diſ cretionis. ne forte cū oporteat illū exhiberi. ille ꝓcedat; ⁊ indiſcretio ip ſa cōfundat vniuerſa. Habeat itaqꝫ mens noſtra tercio ſpiritū diſcretio nis. vt miſcens apte temꝑibus tem pora. oportune emulari ⁊ nichilomi nus ignoſcere ſcict: ſomoritanꝰ ſit. cuſtodiens ⁊ obſeruas quando oleū miſericordīe. quādo vinū feruoris in fundat. Et ne forte meū putetis iu uentū: ꝓphetam audite hec eadem I eodē ordine poſtulantē. Gonitatē inquit et diſciplina ⁊ ſcientiam doce me. Sꝫ vnde hec nobis? Neqꝫ enī calia ꝓfert virtutū germinā terra cordis noſtri. ſꝫ megis ſpinas et tri bulos germinat nobis. Emēre er go oportet. A quō aūt emenda ſūt? Ab eo vtiqꝫ qui art. Venite emite abſꝫ argento. et abſqꝫ vlla cōmuta tione vinum et lac. Non ignoratis quid lactis dulcedo; quid vini deſig nat auſteritas. M Quid eſt au tem emere ſine argento et ſine com mutatione? Non talis eſt emptio apud cimatores huius ſeculi: ſed apud auctorem ſeculi alia eſſe non poteſt. Propheta cnim dixit. Do mine deus meus es tu: quoniam bonorum mneorum non eges. Qua ergo ei commutationem dabis ho mō pro gratia ſua. qui nullius ē get. cuius ſunt ꝑniuerſa? Srati ⁊ gratis datur eciam cum emūtur gratis emitur. quia quod datur pro ea nobis melius retinetur. ¶ ¶ Tria ergo aromata mentio

nūmo proprie voluntatis emen da ſunt: quam quidem dimittētes nichil amittimus. eciā ⁊ lucramur plurimū: cōmutantes illam in me lius: vt cōmunus fiat. q̄ ꝓpria fu it Pcero ꝯmunis volūtas caritas eſt Emimꝰ ergo obſqꝫ cōmutatio ne recipientes qd̓ nō habuimꝰ: ⁊ quod habuimꝰ melius retinentes. Quando vero cōpatietur frotri. qͥ ī propria volūtate neſcit cōpati nu ſi ſibiꝰ ut quando omās ſeipſū di liget iuſticiam: aut odio hobebit in iquitatem? Simulare quidem pōt ante oculos hoīm. eciam ſemetipſū ſeducere. vt cū priliato amorē vel odio ducitur: aut ꝯpaſſionis affec tum. aut zelum putet eſſe iuſticie. Uerū facile eſt noſſe ꝙͣ ſint aliena a propria voluntate que ꝓpria ſūt caritatis. cui illa tecta fronte cōtrari ami ſe ꝯſtituit. nā caritas benigna eſt: caritas ſuꝑ iiqͥtate nō gaudēt Iam de ſpū diſcretionis ſcimꝰ. qui a nichil ſic eum extinguit quomō volūtas ꝓpͥa: ſubuertēs corda ho minis. Iratioīs oculos daudens Emenda ſunt ꝓinde tria mentis a romata. affectus cōpaſſionis. recti tudinis zelus. ⁊ ſpūs diſcretiōis: nu̓mo vt dictū eſt proprie volūta tis ¶ Iingue quoqꝫ aromata tri a nichilominꝰ ſūt. modeſtia in īcre pando. cōpia in exhortōdo: efficaci a in ꝑſuadendo. Uis hobere hec q romata? Eme illa a dn̄o deo tuo. Eme lnquā ſicut et priora. ſine vl̓ la cōmutatione: vt aliqͥd recipicis. ꝑdas nichil ¶ Emē adnō mode ratā correptione. qꝛ omnno mag .2ii num quoddam bonū et datum opti mū eſt: ⁊ qd̓ habeat pauci Iinguā enim vt ait iacōbꝰ nemo domere poteſt Vide as multos ſincera licet intentiōe et benigno accēdantur aī mo leuiter dicere: qd̓ grauiter qu dicitur. Solat irreuocabile verbū? ⁊ quod ſanare debuerat. qꝛ mordo cius forte videtur. exaſpec̓it ⁊ exul cerat magis: q̄ negligentie addi tur impudētici ⁊ īpatientia cumulo tur. vt qui in ſordibꝰ erat ſordeſcat adhuc. declinans in verba malicie. ad excuſq̄das excuſatioēsin pccis: ac more frenētici nō ſolū repellens ſꝫ ⁊ mordere tēptans medici manū Multis quoqꝫ nō ſuppetit verboꝝ copia. ſꝫ pre ſermonis inopia lin guam palato ſentiunt adhereſcere qd̓ ⁊ ipſū audientibꝰ interdū ſolet obeſſe nō parum ¶ Alijs vero ad manū eſt obūdontia multa ſermo nis. ſꝫ que dicūt minꝰ ſapiunt. mi nus acceptōtur: ⁊ qꝛ gram nō ha bent. minꝰ efficacia ſunt q̄ loquūt̉ Vide ꝙ neceſſe ſit ene̓ ab eo a quo omnē bonū eſt. a quo omnis ſciēti a. modeſtiam in increpādo. copiam in exhortando. efficaciam in perſuo dēdo ¶ Proinde emē iſta nummo cōfeſſionis: vt prius cōfitearis pec cata tua. ꝙͣ ad purganda accedas a liena. Negnū prorſus eſt ⁊ mira bile ſacramentum. aīme ſuſcitatio Vide ne ad illud immundus acce das. ꝙ ſi non potes innocens. ȳmo quio non potes? lauo inter innocē tes inqnus tuas. anteꝙͣ circundas monumenta domuni. Omnia ſiqui dem in confeſſione lauantur. Et

hec ablutio in quandam īnorentiā tibi deputabitur; vt inter umocen tes aſſiſtas Ad altaris officium ne mo accedit in veſte cōmuni: ſꝫ quiſ qꝫ acceſſurus eſt albis induitur Et tu ergo cū ad dn̄i monumētum ꝓ peras. lauare/ de clbare/ induere veſ timentis glorie. vt dicatur tibi. cō feſſionem et decorem īdiuſti; quia vbi confeſſio. ibi uni conſpectu domi ni pulchritudo eſt Hec pro eo dic ta ſunt: vt aromata lingue. mō derata increpatio. copioſa exhorta tio. efficax perſuaſio. nummo con feſſionis emantur. ¶ Verump tamen legimus ⁊ votidionis ex perimentis didicimus: cuius vito de ſpicitur. reſtat vt eius predicati o contempnatur Paret ergo ⁊ ma nugaromata ſua. ne ſubſānet nos ſapiens tanꝙͣ pigrum illum cui la bor ſit manum ad os porrigere; ne poſſit dicere quē arguis. tu qui aliū doces teipſum nō doces̉ alligas eī oncra grauiā et īportabilis. et īpo nis ea in humeris hominū: digito tuo nolens ea mouere. Dico vob̓ ſermo quidem viuꝰ et efficax/ exē plum eſt operis. ⁊ facile perſuadēs quod intendimꝰ: dū factibile ꝓbat eſſe quod ſuademus Pro huiuſmo di habeat neceſſe eſt eciam manus aromata ſua; continentium in car ne. miſericordiam in fratre. patien tiam in pietate. Vnde apoſtolus ait: ſobrie et pie. et iuſte ꝑiuamꝰ. Hec eium tria ſunt noſtre conuer ſationi maxime neceſſarriā: quon am pͥmū debemus nobis. ſecundū proximis. tercium deo ¶ Nam qͥ fornicatur. ī corpus ſuum peccat: magno illud priuans honorē. ⁊ pa uendo adiciens hoc dedecori; pudē doqꝫ modo tollens mēbrū xpī ⁊ fa ciens mēbrum incretricis Ego au tem nō ab ea tantum que tam ab hominabilis eſt; ſed ab omni vo luptate carnis ꝯtinendum dico An te omnia igitur perfectam hāc con tinentiani quere. quam tibi debes ipſi. nemo enim tibi propinqui or eſt ¶ Vehinc adde miſericordi am. quam debes proximo; quia cū eo ſaluandus es Deinde ⁊ pati entiam. quā debes deo; quia ab eo ſaluandus es Omnes enī qui pie volūt viuere in xpriſto. perſecutio nem patiētur; I per multos tribu lationes oportet nos intrare in teg uum dei. Vide ergo ne per impati entiam pereas. ſed vniuerſa ꝓ eo ſuſtine. qui prior maiora pro te ſuſ tinuit; et apud quem patientia in fructuoſa non erit. ſicut ait prophe ta. Patientia pauperum non peri bit in finem ¶ Porro hec monus aromata; nummo ſubiectionis e muntur. Hec eſt enim que dirigit greſſus noſtros: et ſancte conuerſu tionis gratiam promeretur. Nam ſi contraria lex inuenta eſt in mem bris noſtris per inobedientiam. quis neſciat per obedientiam conti nentiam dari; Ipſaqꝫ eſt que miſe ricordiam ordinare nouit: ipſaqꝫ patientiam docet et donat. Cum hijs ergo aromatibus accede ad eum; in quo fides mortua eſt. Verum ſi conſideremꝰ ꝙͣ mognum ſit ad nos ſuſcitare eū qͥ huiuſmodi

eſt. ꝙͣ difficile ſit vel accedere ad cor eiꝰ quod lapidea quēdā obſtinatio ⁊ īpudentia clauſit: puto ꝙ habea mus dicere et nos. Quis reuoluet nobis lapidem ob oſtio monumen ti? Attamen dū ſic trepidi veremur accedere. conctates tam grande mi raculū. ſit nonunꝙͣ vt ſolita picta te preparationem cordis noſtri au dicit auris diuinai: ⁊ ad vocem vir tutis eius reſurgat qui erat mortu us. Et ecce āgelus dn̄i. hylaritas quedam in vultū illiꝰ tanꝙͣ in oſtio monumenti nobis apparet: ⁊ ful gor quidam index reſurrectionis. vt aperte videatur facies illiꝰ īmuta ta: acceſſum nobis p̄bens ad eor ſuum. ȳmo ⁊ aduocans: ipſūqꝫ ob ſtinationis ſue reuoluens lapidem ⁊ ſedēs ſuꝑ cum: ita vt ſuſcitata fi de. ipſa eciam lintheamīa quibus obuoluta fuerat ipſe demōſtraret. Dumqꝫ omnia q̄ in corde ſuo pͥus actitabantur aꝑit et cōfitetur. quo ſeipſū ſepeliect intus. ipſam tepidi tatem ⁊ negligentiā ſuā ꝓdens: penite inquit ⁊ videte vbi poſitus erat donunꝰ Sermo eiuſtē terciꝰ in diebꝰ re ſurrectionis de lepra naciā Icut in corpoꝝ mēdicina pri us purgatioēs adhibētur. de inde refectiones: vt ſcilicet corpꝰ ex inaruatur prius ab humoribꝰ nox ijs. dehinc cibis ſanioribꝰ foueat̉? ſic medicꝰ aīaꝝ dn̄s xp̄us. cuiꝰ to ta diſpēſatio quam exhibuit ī car ne ſua. medicina ſalutis eſt. an̄ paſ ſionem ſuam ſeptem dedit purgati ones: poſt reſurrectionē totidē cibos xaii ſalubres pariter et ſuaues Helize us noſter leproſū nacnā ſepties ī iordanē mergi vel lauari p̄cepit: qͥ interp̄tatur deſcēſus ¶ ¶ In deſcē ſu dn̄i noſtri iheſu xp̄i. id eſt ī humi litate cōuerſationis eiꝰ. quā exhi buit ante paſſionē mūdamur ⁊ pur gamur: in reſurrectiōe vero et vito qua oſtendit quadraginta diebꝰ re ficimur. et delectabilibꝰ paſcimur a limentis Septēpliciter emī occupa uit nos lepra ſuꝑbie In proprieta te poſſeſſionū. in gloria veſtium. in voluptate corpoꝝ. ī ore quoqꝫ du pliciter: ſimiliter I ī corde ¶ Pri utunt ī um mā eſt lepra domus qua diuites eſ ſe volumꝰ in hoc ſeculo: ſed ab iſta mundamur ſi mergimur in iordonē id eſt in xpriſti deſcēſu Inuenimus enim: qm̄ cū ille eſſet diues propt̓ nos pauper factus eſt. Deſcendit ab inenorrabilibus celi diuicijs. ⁊ minut abi veniens in mūdū. nec iſtas qualeſ xxij cūqꝫ diuicias habere voluit. ſed in tanta pauꝑtate venit. vt natꝰ cōti nuo poneretur in preſepio: quia nō erat ei locus in diuerſorio Deiūqꝫ quis neſciat. quonia in filius homi nus non habebat vbi caput redlina ret? Qui bene mergitur hic. quādo querit diuicias huiꝰ mūdi? Et vere mogna abuſio mogna ninus. vt diues velit eſſe ꝟnūculꝰ vilis: ꝓp ter quē deꝰmaieſtatis ⁊ de s ſaba oth volūit pauꝑ fieri ¶ Porro in lepra veſtium; omnem ſeculi 119 popoſam intellige ranitatē Nā ab illa rchilonunꝰ in iordanis merſi one mundoberis. vbi īuenies xp̄m dn̄i vilibꝰ panis īuolutum: factum

opprobrium hominum et abiectio nem plebis. ¶ Alepra quoqꝫ cor poris mundamur in xpriſti deſcen ſu: ſi bene cogitantes dominicam paſſionem. erubeſcimus ſequi cor poris voluptatem. ¶ At in ore vt diximus duplex eſt lepro. Cum eium aduerſum quitꝙͣ conti gerit murmuramus; et impacienti e verbum tanꝙͣ lepre ſanies efflu it. Sed ab hac mundamur ſi il lum attendimus; qui tanꝙͣ oius ad occiſionem ductus eſt. I non aperū it os ſuum. qui cum malediceretur non malebicebat: cum pateretur non communabatur. ¶ In proſpe ris quoqꝫ ⁊ ꝯtra cū qui dicebat. non qui ſeipſū cōmēdat. ille ꝓbatus eſt. comendamꝰ noſmetipos nō in mul ta paciēcia ſꝫ in arrogancia: ⁊ īqui nat nos altera lepra verbum iactō cie. Vt ergo mūdemur ab illamer gamur in iordone; et inutemur eū qui nō querebat gloriam ſuam Vn de ⁊ demoīa que clamabant quia ip ſe eſſet dei filiꝰ. precipiebat obmu teſcere: et illuminatos cecos dicere prohibebat ¶ In corde duplex eſt lepra: propria volūtas et pro prium conſilium. Iepra vtraqꝫ ni mis peſſima: eoqꝫ pernicioſior quo magis interior ¶ Voluntatem di co propriam que non eſt cōmunis cum deet hominibus. ſed noſtra tantumi: quando qd̓ voluninis no id honorem dei. non ad vtili tatem fratrum. ſed propter noſip ſos facimus. non intendentes ploce re deo: et prodeſſe fratribus: ſed ſa fiſfacere proprijs motibus animo tum. Huic contraris eſt recta fronte caritas que deus eſt. Hec enim ad uerſꝰ eum iniminicias exercens e et guerra crudeliſſima. Quid enī o dit aut punit deus. preter volunta tem propriam? Ceſſet volūtas ꝓ pria; et infernus non erit In quem enī ignis ille deſeuet. niſi in propͥ am voluntatem? Etiam nunc cum frigus aut famem aut tale aliquid patimur. quid leditur nuſi propria voluntas; Ꝙ ſi voluntarie ſuſtine mus Ziam ipſa voluntas commu nus eſt. ſed infirmitas quedam. et velut pruritus voluntatis adhuc de proprio eſt; ⁊ in illo omnes penas ſuſtinemus. donec penitus conſumo tur Nam voluntas illa propria di citur cui ceſſentimus; et cui liberum ſe inclinat arbitrium. Hec au tem deſideria et concupiſcentie que inuitos tenent: non voluntas ſed corruptio voluntatis eſt. ¶ Por ro voluntas propria quo furore do minum moieſtatis impugnet. au diant et timeant ſerui proprie vo luntatis. Primo nempe ſubtrahit ſemetipſam ⁊ ſubducit eius domine tui. cui tanꝙͣ auctori ſeruire debus rat: dum efficitur ſua. Sed nun quid contenta erit hoc iniuria? Ad dit adhuc: et quod in ſe eſt. omnis quoqꝫ que dei ſunt tollit et diripit. Quem enim modum ſibi ponit hu mana cupiditas? Nonne qui per vſuram acquirit pecunioni modi cam. ſimiliter mundum conaretur lucrari vniuerſum. ſi nō deeſſet poſ ſibilitas. ſi ſuppeteret voluntati fa cultas. Dico fiduciolit̓. nemī q̄ ſit

in propria voluntate. poſſet vniuer ſus mūdus ſufficere. Sed vtinam vel rebꝰ iſtis eſſet contenta: ne ī ip ſū(horribile dictu) deſeuiret auctorē Nunc autē et ipſum quod in ipā eſt deū perimit volūtas propriā. Om nino rnī vellet deū peccata ſua aut vindicare non poſſe aut nolle: aut ea neſcire. Vult ergo eum non eſſe deum: que quantū in ipſa eſt. pult eum aut impotentem. aut iniuſtum eſſe aūt inſipientē. Crudelis plane. I omnuno execranda malicia: que dei potentiā. iuſticiā ſapientiā perire deſiderat. Hec eſt trudelis beſtio fera peſſima: rapaciſſima lupa: ⁊ le ena ſeuiſſima. Hec eſt immundiſſi ma lepra animi; propter quam in iordanē mergi oporteat. atqꝫ imita ri eum qui non venit facere volūta tem ſuam. Vnde ⁊ in paſſione: nō mea inquit voluntas ſed tua fiat. ¶ Lepre vero proprij conſilij eo perniſior eſt quo magis occulta: ⁊ quanto quis plus habundat. tanto ſibi ſanuor eſſe videtur Hec illorum eſt qui zelum dei habent. ſed non ſe cundū ſcientiam. ſequentes errorē ſuum et obſtinati in eo: vt nullis ve luit conſilijs acquieſcere. Hij ſunt vnitatis diuiſores inimici pacis. ca ritatis expertes. vnitate tumētes. placentes ſibi et magni in oculis ſu is: ignorantes dei iuſticiā. et ſua vo lētes conſtituere. Et que moior ſuꝑ bia? ꝙͣ vt vnꝰ homo toti congrega tioni iudicium ſuum preferat. tanꝙͣ ipſe ſolus habeat ſpiritum dei? Ydo latrie ſcelus eſt nolle acquieſccre: ⁊ quaſi peccatum ariolandi. Eant pl nūc qui ſe faciūt religioſioes alijs. qui non ſunt ſicut ceteri hominū? ecce arioli et ydolatre facti ſunt: ſi tamen vel ei qui hoc dixit plus ꝙ ſibi iudicant eſſe credendum. Neqꝫ enim huic diſſonat veritatis ſermo quem dixit. Si eccleſiam non au dierit: ſit tibi ſicut ethnicus ⁊ pub licanus. ¶ Sed vbi poterit hec le pra mundari. niſi in iordanē? Ibi mergere quicunqꝫ huiuſmodi es: et attende quid fecerit magni conſi lij angelus? quomodo conſilium ſu um poſtpoſuerit conſilio vel magis voluntati mulieris vnius(beatam virginem loquor) et fabri pauperis ipſe eſt ioſeph. Inuentus enim in medio doctorum audiens eos et in terrogans: quodammodo a matre increpatus eſt. Fili quid feciſti nobis ſic? At ille. Quid erat inquit ꝙ me querebatis. Neſciebatis qd̓ in hijs que patris mei ſunt oportet me eſ ſe? At illi non intellexerunt verbū. Et quid fecit verbum? Non capie batur in ſe: deſcendit ita vt eſſet e ciam ſub illis. Quis iam non eru beſcat obſtinatus eſſe conſilio ſuo? quādo ſuum ſapientia ita deſeruit? Dic mutauit conſilium ſuū: vt qd̓ ratunc ceperat. extunc vſꝫ ad triceſt mum annū etatis ſuc prorſusdimi ſerit. Nichil enim ab hoc duodeci mo anno de eius doctrina vel operi bus inuenis: vſꝫ ad annos trigin ta ¶ Sed forte querendum ab ip ſo eſt: quomodo voluntatem ſuam conſilium ve reliquerit O dn̄e volun tas de quā dixiſti vt nō fieret. ſi bo na nō erat qūo tua erat? Si bono

erat: quare relicta eſt? Sic ⁊ cenſi lium ſi non bonum quomodo tuū. ſi bonum. quomodo relinquendum; Et bona erant et eius erant. neqꝫ minus tamen telinquenda: ob hoc videlicet vt fierent meliora. Neqꝫ etum oportebat propria preiidica re cōmunibus. Erat ergo voluntas xp̄i et bona crat qua dicebat. pater ſi fieri poteſt trāſeat a me calix iſte: ſed ea qua dicebat. fiat volūtas tuo melior erat. quia ꝯmunis. non ſolū patris. ſed ⁊ ip̄ius xp̄i; oblatus eſt enī quia voluit. Et noſtra: nuſi enī granū frumēti cadens in terra mor tuū eſſet. ipſū ſolum moneret: mor tuum vero multum fructum attulit. Atqꝫ hec volūtas patris erat. vt vt delicet haberet quos adoptatet in fi lios: xp̄i erat. vt ſit ipſe primogeni tus in multis fratribus; noſtra erat quoniam pro nobis faciebat vt redi meremur ¶ De conſilio quoqꝫ idē dicimus. Criſti enim erat. et bonū ecat conſilium illud qd̓ ait. quic in hijs que patris ſunt oportet eum eſ ſe. ſed quia illi nō intellexerunt. mu Eauit cōſilium illud: vt nos mundo tet ab ea lepra que proprij conſilij eſt. Exemplum erum dedit nobis: vt ⁊ nos ita friciamus Nam ab ini ao nouerat quid eſſet faicturus: ſed voluit nobis formā humilitatis iſti us exhibere. et ad lauandam peſſi mā hanc lepram. diuinū in ſeipſum parare iordonem. Audiant vtriqꝫ pa riter qui proprie voluntatis. I qui proprij cōſilij lepra ſordēt: audiat quid ſpiritus dicat eccijs: breui v no verſiculo lepram vtramqꝫ cōdēp nans. Sapientia ait que deſurſum eſt pͥmū quidem pudica eſt. contra proprie voluntatis impuritatem: deinde pacifica ꝯtra proprij conſilij obſtinatam rebellionē. Cū ab hijs ſeptem purgatus fuerit eger: tanꝙͣ poſt ſeptē ſellas/ querat ſeptem fercū la que ſūt dona ſpiritus ſancti Porro ſicut in vita dn̄i ante paſſio nem ſeptē purgationes inuenim: ſic I in opporitionibus ſeptem que poſt reſurrectionem facie leguntur. ſeptem illo dona ſpiritus ſācti poſſu mus inuenite In prima ſpiritum ti moris accipe. quando venientibus mulieribꝰ ſanctis. deſcendit angelꝰ de celo. ⁊ terremotus factus eſt; ita vt ip̄as timore perterritas. oportue rit ab angelo conſolari In ſpiritu pi etatis apparuit ſymoni: quid mūg na omnino de domino iheſu digna tio pietatꝭ: ꝙ ei quoſi ſingulariter I ante ceteros dignatus eſt appore re. que pre ceteris de negationē eiꝰ rea conſcientia ꝯfundebat: vt vbi ho būdauit delictum. ſuꝑabūdaret ⁊ gro tia In ſpiritu ſcientie duobus ꝑgen tibꝰ in emaus ſcripturas expoſuit? incipiens a moyſe ⁊ prophetis. In ſpiritu fortitudinis iamius clauſis ī trauit. oſtendens munus et lotus: ſicut ſolent in ſignum virtutis dipe orum foramina demonſtrari. In ſpiritu cōſilij fruſtra in piſcatione lo borantes. mittere in dexteram rete conſuluit. In ſpiritu intellectus e peruit eis ſenſum. vt intelligetent ſcripturas In ſpū ſapientie dic qua drugeſimo eis apparuit? quando vi dentibꝰ illis eleuatꝰ eſt: et viderūt

filiū hominis aſcendentem vbi erat prius Vſqꝫ ad illū enim diē. quaſi per ſtulticiā preditationis ſaluos fa ciebat credentes; poſtꝙͣ vero coram eis aſcendit ad patre iam cepit ſapi entia declarari. ¶ Sermo quartus de reſurrectiōe quomodo quibuſdam nondū natus ſit xpriſtus et cetera Miua que de ſaluatore legi mus: medicamina ſunt aīaꝝ nrarū. Videamꝰ ergo nequādo for te dicatur de nobis: curauimꝰ babi lone Inon eſt ſanata. Cogitet ꝑ nuſqͥſqꝫ. quantū opetentur in eo tō ſalutaria medicamenta ¶ Sunt enī qͥbus nondū natus eſt xpriſtꝰ I ſunt qͥbus nondū eſt paſſus: ſunt qͥ bus nondū reſurrexit adhuc. Alijs quoqꝫ nondū aſcendit. alijsnondū miſit ſpiritū ſanctū. Quomodo eī operatur eiꝰ huīlitas. qui cū in for ma dei eſſet. non rapina arbitratꝰ eſt eſſe ſe equalē deo. ſemetipſū exi nauit formā ſetui eccipiens? Qūo iuqua dei humilitas in ſuperbo ho mine operatur? Que humilitotis il lius veſtigia in hijs qui adhuc toto deſiderio terrenis diuicijs et honori bus iuhiant? An non modo exhilo ratur conſciētia veſtra fratres mei. ꝙ dicere poteſtis paruulus datus eſt nobis?. Sunt quibus xp̄ūs non dum paſſus eſt qui lobores fugiūt? mortē metuūt adhuc; quaſi veco il le ⁊ lobores ſuſtinendo. et mortem moriendo non vicerit. Sunt qui bus nondū ſurrexit. qui in laborū anxietate et offlictione penitentie. morte afficiūtur tota die: nondum ſpirituali conſolatione recepta. Sꝫ niſi breuiati fuiſſent dies illi? quid poſſit ſuſtiuere? ¶ Alijs reſurrexit xpriſtus. ſed nondū aſcendit. ȳmo cū eis adhuc pia dulcedine cōmora tur in terris: hijs ſcilicet qui in de uotione ſunt tota die. flent in ora tionibus. ſuſpirant in meditationi bus ſuis. et omnia feſtiua et iocun da ſunt eis; et per omēs dies illos continuū alleluya cantatur. Sed oportet lac eis ſubtrahi. vt diſcant veſci ſolido cibo; et expedit eis vt xpriſtus vadat. et hec temporalis de uotio detrahatur. ¶ Sed quondo hec capere poterunt; Veſertos ſeſe a domino priuaitos gracia conque tuntur Sed expectent paululum. ſe deant in ciuitate donet induantur ſolidiori quadam virtute ex alto? et maiora percipiant cariſmata ſpiri tus ſancti. ſicut apoſtoli in gradum promoti ſunt altiorem. et ſupcremi nentiorem piam caritatis ingreſſi? non iam ſolliciti quomō flerent pau lulum; ſed quomodo magna quadā victoris de cōmuni aduerſario triū phcitent. et conculcarent ſathanam ſub pedibus ſuis. ¶ Sermo in octauo paſche de epiſ tola beati iohānis euageliſte. Mne quod natum eſt ex de b: ꝑincit mundum. Poſtꝙͣ pnigenitus dei non rapina arbitratus eſt eſſe ſe equalem deo. hoīs quoqꝫ dignatꝰ eſt fieri filiꝰ. et habitu īuentꝰ vt hō: nō īmerito de celeſti generatiōe exiguitas huanc

preſumit. neqꝫ enim indignum eſt deo/ eoꝝ fieri patrē: quoꝝ ſe xpriſiꝰ feccerit fratrē. Hinc eſt ꝙ beatus io honnes qui ſepius nobis ac ſtudio ſius hanc cōmendet adoptionē filio rum dei: in ipſo quoqꝫ euēgelij prī cipio quotquot inquit receperūt eū dedit eis poteſtatem filios dei fieri. Huic igitur verbo ſimile eſt: quod audiuimus hodie de eius ep̄ſtolo re citari ¶ Om̄e inqͥt qd̓ natū eſt ex deo: ꝑincit mundū. Quotquot enī ſunt xpriſti. cū xpriſto eos mūdus odit: ſed cū xpriſto ſuperatur parit̓ I ab ipſis. Nolite inquit mirari ſi odit vos mundus: ſabote quia me priorē vobis odio habuit. Et item Confidite inquit; quia ego vici mū dum. Sic nimirū manifeſta fit ſer monis illius veritas; quē opoſtolꝰ ait Quos preſciuit inquit haud du biū quin deus pater; et predeſtinat conformes fieri ymogini filij ſui. Vide conformationē. Poſt ipſū ad optantur. vt ſit ipſe primogenitus in multis fratribus⁊ poſt ipſū odit eos mūdus; poſt ipſum et ab ipſis vincitur mundus. Gene ergo quod natū eſt ex deo vincit mūdū: vt ſit teſtiōniū celeſtis generatiōis. victori a tēptatiōis. et ſicut is qui filiꝰ eſt per naturā. mūdū cū ſuo pͥncipe triū phauit: ſic et nos victores inuenia mur. quotquot ſumꝰ filij adoptiōis Dictores ſane: ſed in ipſo qui cōfor tat nos: in quo et poſſumus omnici ¶¶ Et hec eſt victoria que vincit mundū: fides noſtra. Fide ſiquidē u dei filios odoptamur. fidē in no bis mūdus in maligno poſitꝰ odiatqꝫ perſequibur; fide quoqꝫ ⁊ vin citur ſicut ſcriptū eſt. Sancti per fi tem vicerūt regna. Quidni attribu atur fidei victoria: cuius eſt eciā vi ta; Iuſtꝰ inquit ex fide viuit. Quo tiens ergo temptationi reſiſtis. toti ens vincis malignū: noli proprijs attribuere diribꝰ: noli in te ſed mo gis in dn̄o gl̓uri. Qn̄ enī fortis ille armatꝰ tue cederet īfirmitati? Audi deniqꝫ quid dn̄iri cōſtitutꝰ paſtor o iulis amoneat. Aducrſarius inquit veſter dyabolus. tanꝙͣ leo rugiens circuit querens quē deuoret: cui re ſiſtite fortes in fide. Vides quem ad modū ſibi veritatis teſtimoniā cōci nant? Paulꝰ dicit fide regna viciſſe ſcōs: petrꝰ pͥncipi mūdi reſiſtendū in fideꝫ ioh̓es qͦꝫ hec ē inqͥt victoria quē vincit mūdū. fides noſtra. Se quitur ¶ Quis eſt qui vincit mu dum. niſi qui credit quia iheſus eſt filius dei? Certū id quidē fratres?; oēm qui non credit in filiū dei. ex hocip̄o iam non modo victū eſſe. ſed eciā iudicatū. Sine fide enī impoſſi bile eſt placete deo Serūptamē po teſt forte mouere ꝙ tam multos vi demꝰ credētes iheſū filiū dei eſſe: tn̄ mūdi nichilominꝰ cupiditatibꝰ ir retitos Quuid ergo ait. quis eſt qui vincit mūdū. iuſi qui credit qm̄ ih̓js eſt filius dei. cū et ipſe iam mūdꝰ id credat; An non ipſi quoqꝫ demo nes credūt et cōtremiſcūt. Sed di vo. Putas ne filiū dei reputat ih̓m quiſqͥs ille eſt homo. qui ipſius nec terretur cōminationibꝰ. nec attro hitur ꝓmiſſiōibꝰ: nec preceptis ob temperat. nec conſilijs acquieſcit?

Nōne is eciam ſi fateatur ſe noſſe deum/ facuis tamen negat? Porro fides ſine operibus mortus eſt in ſemetipſa Nec ſane mirum videri poteſt ſi nequaꝙͣ pincit; qui nec vi uit quidem. Queris quenam ſit viuida ⁊ victorioſa fides? Illa ſine dubio: per quam xpriſtus habitat in cordibus noſtris. Criſtus enim et vita noſtra eſt. ⁊ virtus. Cum xpriſtus apparuerit vita noſtra ait apoſtolus: tunc et vos apparebitꝭ cum ipſo in gloria. Vnde gloria. niſi de victoriaꝰ Aut quore cum ip ſo apparebimnus. niſi quia in ipſo ⁊ vincimꝰ? Seniqꝫ ſi hijs tantum do ta eſt poteſtas filios dei fieri qͥ ſuſci piunt xp̄m: de hijs quoqꝫ ſolis in telligendū eſt quod diciturOmnis qui natus eſt ex deo; vincit mundū Inde eſt ꝙ hoc cū dixiſſet quis eſt qui dincit mundum nuſi qui credit quia iheſus eſt filius dei. vt ploni us faceret eam cōmendari fidem. ꝑ quam vt dictum eſt xp̄us in cordi bus noſtris habitat: addit cōtinu o de aduentū ipſiꝰ dicens ¶ Hic eſt qui verit per aqua A ſanguine iheſus xp̄ūs Adhuc aūt ſuꝑeminē tiorem viam oſtendens: ſpiritus ſq̄ ctus inquit qui teſtificatur quoniō iheſus eſt filius dei Sone ꝙ interponit ſignanter repetens non in aqua ſolum. ſed in aqua ⁊ ſāgui ne: ad differētiam moyſi arbitror accipiendum Moyſes ſiquidem in aqua verit; a quā ⁊ nomē accepit vt moyſes vocaretur Recolāt qui bus nota eſt hyſtoriā veteris teſto mēti: quēadmodum in egipto cum j ꝑuuli iſrahelitici germinis necarent̉ expoſitum in aquis moyſen tulerit filia pharcionis. et vide ſi non ma nifeſte xpriſti et in hocipſo videtur p̄ceſſiſſe figura Simili nempe cum pharaione eciam herodes ſuſpicioē laborans. ad eadem conuerſus eſt ctudelitatis argumenta; ſed eodem modo eſt ⁊ ipſe deluſus Vtrobiqꝫ pro vnius ſuſpecta perſona trucido tur numeroſitas ꝑuulorum; ꝑtro biqꝫ qui querebatur cuadit Et quo modo moyſen filia pheraonis: ita quoqꝫ xpriſtum egiptus. que non immerito filia pharcionis intelligi tur. ſuſcepit conſeruandum Meni feſte tamen plus ꝙͣ moyſes hic: vt pote qͥ venerit nō ī aqͣ tm̄ ſꝫ ī aqͣ ⁊ ſanguine Aque enim multe. populi multi ſunt Benit ergo in aqua tā tum: qui congregauit quidē popu lum ſed populum non redemit. Nam I ipſa quoqꝫ de ſeruitute ē giptia liberatio. non moyſi ſed ag ni ſanguine facta eſt: liberandos nos prefigurans a vana noſtra cō uerſatione huius ſeculi. ſanguine agni immaculati iheſu xpriſti. Hic eſt vere lucifer noſter. apud quem copioſa tedemptio eſt. Mortuus eſt erum non tantum pro gente ſed vt filios dei qui diſperſi erant congregaret in vnum. Hemento ſane hunc eſſe iohonnem qui vi dit I teſtimonium perhibuit. ⁊ ſci mus quia verum eſt teſtimonium eius. exiſſe de latere domini dor mentis in cruce ſanguinem ſimul ⁊ aquā. quo videlicet dormiēte nō uo ade noua de latere ſuo profer

retur ſimul ⁊ redimeretur eccleſio ¶ Sic ergo hodie ad nos quoqꝫ ꝑ aquam ⁊ ſanguinem verit: vt ſit aqua ⁊ ſāgius teſtimoniū adue tus eiꝰ. fideiqꝫ victricis Non ſolum autem: ſed teſſimoniū eiꝰ eſt inciꝰ hijs qd̓ ꝑhibet ſpūs veritatꝭ Hoꝝ triū teſtimoniū certū veruqꝫ eſt: et felix aīa que meretur illud accipere ¶ ¶ Tres enī ſunt qui teſtimoniū dat in terra; ſpūs aqua ⁊ ſāgius. In aqua quidē baptiſmū intellige? in ſanguine martiriū; in ſpū carita tem Spus eſt qͥ viuificat: ⁊ fidei vita dilectio Derūqꝫ ſi queris quid ſpiritui Acaritati: rn̄de at apoſtolꝰ quia caritas diffuſa eſt in cordibꝰ noſtris ꝑ ſpiritū ſanctū qͥ datus eſt nobis Neceſſario quoqꝫ ſpūs addi tur aque et ſanguim: cū eodē apoſ tolo teſte: ſine caritate quicqͥd hobe as nichil ꝓſit ¶ Ioni vero qꝛ bap tiſmū aqua. martiriū ſanguine dix imꝰ deſignari. memēte ⁊ vrucum eſſe boptiſmū ⁊ cotidionū: ſimilit̓ ⁊ martiriū Eſt enī mertirij genꝰ ⁊ effuſio quedā ſanguinus in cotidi ana corꝑis afflictione: eſt et baptſ mus aliquis in cōpunctione cordie A lacrimarū aſſiduitate Sic quip pe puſillis ⁊ infirmis corde neceſſe eſt. vt quem ſemel pro xp̄o ponere nō ſufficiunt: ſaltem minori quodā ſed duuturno martirio ſanguinem fundunt Sic et baptiſmi ſacramen tum. qm̄ iterari nō licet: hijs qui ſe pius offendunt in multis. frequen ti oportet ablutione ſuppleri Vnde ⁊ ꝓpheta Lauabo ꝑ ſingulos noc tes lectum meuꝫ lacrimis meis ſtra tū meū rigabo 1 ¶ Vis ergo noſ ſe quis eſt qͥ vincit mūdū. Que in eo vincēda ſūt diligentiꝰ uitucre Di quidē ⁊ hocipſum beatꝰ iohānes in dicat dicēs Rmī nolite diligere mū dū: neqꝫ ea que in mūdo ſūt Ome enim qd̓ un mūdo eſt. cōcupiſcentia carnus eſt. ⁊ cōcupiſcētia oculoꝝ: ⁊ ambitio ſeculi Hec ſūt tres turmē. quas fecerunt caldei Sed memini ſanctum quoqꝫ iacob feciſſe trestur mas: cū timeret a facie eſau. redi ens de mēſopotamīa ¶ Et nobis ergo aduerſꝰ triplex genꝰ tēptatio tus. triplici opus eſt munimento. vt carnus quidē cōcupiſcētia ipſius mortificationē vucat̉. quā ſi memi niſtis in ſanguinus teſtimonio dixi mus intelligendā: oculoꝝ vero ꝯcu piſcentia ſuperet ſtudiū cōpunctioīs ⁊ aſſiduitas lacrimaꝝ Porro am bitionis vanitatem/ virtus carita tis excludat: que ſola caſtificat ani mum. ſola purgat uitentionem. Certum quidem triumphati mun di teſtimonium eſt: ſi corpus caſti ges. ⁊ ſubicias ſeruituti. ne perni cioſa libertate ſeruiat voluptati: ſi fletui prebeas oculos magiſꝙͣ pe tulātio et curioſitati: ſi deniqꝫ ſpiri tali dilectionē flagrans. nulli cini mum dederis panitati. Merito ſa ne vnus eſt. qui in terra pariter ⁊ in celo perhibet teſtimonium ſpiri tus. quia ſiue corporis afflictio ceſſabit. ſiue lacrimarum fons ex ſiccabitur: ſed caritas nūqͣ excidit Prelibatio quedam eſt in preſenti conſummatio et plenitudo manet in futuro. ¶ Serumptamen

licet moneat poſt aquam I ſangui nem ſpūs. aquā quippe ⁊ ſanguis regnum dei nō poſſidebunt; interim autem vix aut nullomodo inuenire eſt ſpiritā ſine illis: quoniā hij tres ſunt inqͥt vnū: vt quolibet ex hijs tribus deficiente. adeſſe cetera non preſumas Simul eī iuncta teſtimo nua iſta credibilia facta ſūt nimis: nec poterit cui ī terris ſuppetūt hec catere teſtimonio vel in celis Qui cō fitetur filiū dei coram hominibus. nō verbo neqꝫ lingua/ ſed opere et veritute? ⁊ filiꝰ quoqꝫ confitebitur eum coram angelis dei An vero ei deeſſe poterit in teſtimonio pater; cui filiū videat atteſtantem? Sine dubio confitebitur et ipſe: quod vi derit in abſcondito Sed neqꝫ ſpiri tus quidē a patre ⁊ filiodiſſentiet: quippe qui patris filijqꝫ ſit ſpiritus Denqꝫ quonamodo careat teſtimo nio eius in celo. qui illud ⁊ habere meruit in terra? ¶ Tres ſūt igi tur qͥ teſtimoruū dant in celo: pater et filius ⁊ ſpiritꝰ ſanctꝰ. Et ne quā forte diſſonātiā ſuſpiceris: hij tres vnum ſūt Magnū profecto teſtimo nium habituri ſunt. quos in celo pa ter ſuſceꝑit tanꝙͣ filios ⁊ heredes: filius acciuerit tanꝙͣ frēs et cohere des: ſpūs ſcūs adherētes deo vnū ſpicitū faciat eſſe cū eo Eſt eī ſpūs ipſe indiſſolubile vinculū trinitatꝭ: per quem ſcilicet pater ⁊ filius vnū ſunt: ſic et nos vnū ſimꝰ in ipſis. eo miſerāte qui ꝓ diſcipulis hocip ſum orare dignatꝰ eſt: iheſu xpriſto domino noſtro .xiſ ¶¶ Sermo ſecūdus in octauo paſ che de verbis bn̄ iohannis ſcilicet. Tres ſunt qui teſtimonium ⁊c Xepiſtola beati iohannis ho die nobis eſt lectio recitata; in que diſcimꝰ triplex teſtimoniū dari in celo. ⁊ triplex in terra. Et quidē pro meo ſaꝑē illud ſtabilitatꝭ: hoc reꝑutioīs eſt ſignū Angelos illud homines iſtud: illud beatos a miſe ris: iſtud iuſtos diſcernit ab īpijs. ¶ Angelis ſiquidē qui in prima illa preuai̓catione ſuꝑbiente lucife fero in veritate ſteterat. merito teſti monium ꝑhibet viſio triniterꝭ: ho munibus quos diuins miſeratio ſal uat. ſpiritus aque ⁊ ſāguis. Quida ni teſtimoniū ꝑhibeat pater. a qui bus honoratus eſt vt pater? Tibi pero maligne ſic loquitur Si ergo ego pater vbi eſt honor mtꝰ? Core as onino neceſſe ē teſtimōīo pr̄is? cuius gloriā vſurpate conarꝭ: non honorare eū cupiens. ſꝫ equari Se debo inquit in mōte teſtamēti: ⁊ ſi milis ero altiſſimo Itane moto cre atus patri ſpirituū conſidebis? Et certe necdū tibi dixit: ſede a dextris meis. Si neſcis o īpudēs. vnigeni tus ille eſt: cui eterna generatiōe. patris eqͣlitas collata eſt. ⁊ ꝯſeſſꝰ? Tu rapina cogitōs eſſe eqͣlis deo. filio gloriā inuides. gloriā qͣſi vni geniti a pr̄e: vt ne ab ipſo quidē teſ timoniū merearꝭ hr̄e An vero pote rit deteſtatio a prē ⁊ filio. vtriuſꝫ ſp̄s atteſtari. Abhoīat̉ ꝓfcō ſuꝑbu et inquiētū; qui ſuꝑ quietum ⁊ hu mulem requieſcit. Amator pacis et

vnitatis cōſeruatoꝝ: aduerſum te ꝓ pace et vnitate zelatur. ¶ ¶ ¶ Quid nurū fratres ſi timemus. ne forte puſillam hanc vineā domī depaſci ſingularis ferus incipiat? Quātos eciam celeſtis vinee palmites pͥma illa ſingularitas cōculcauit; Sed forte ſuperbiani quidem in eo facile aduertiſtis: nō autem ſingularita tem. Dico ergo Vbi ſtabat vniuer ſitas angelorū. nunquid ſingulari tatis caruit vicio. qui ſedere velle p̄ ſumpſit. An forte queritis. vn̄ mi chi nota ſit hec ſtatio angelorum. Duos bene ydoneos teſtes; quoꝝ vterqꝫ quod vidit hoc teſtatur. UVi di dominū ſedentem ait yſayas. ſe raphin vero ſtabant. Et daniel. Mi lia inquit milium ininiſtrabant ei? et decies nulia centenamilia aſſiſte bant ei. An et tercium deſidetatꝭ vt in ore trium teſtiū ſtet omnē ver bumꝰ Apoſtolum profero qui vſqꝫ ad tercium raptus eſt celū: et rediēs loquebatur. Nōne omnes qminiſ tratorij ſpiritus ſunt? Siccine vbi ſtant omnes vnuuerſi miniſtrant? tu pacis inimice ſedebis? Il̓one cō triſtas ſpiritum: qui habitare facit vniꝰ moris in domo. Offendis cari tatem. quia ſcindis vnitatem: rum pis vinculū patꝭ. Merito proīde a geloꝝ qui ſuū nec ordinem nec do inūciliū reliquere caritati vnitati et paci ſpiritus atteſtatur; a quo ſane tua et inuidia et ſingularitas et in quietudo reprobatur. Et hoc quidē de eo teſtimoīo quod datur in celis ¶ Et eſt aliud qd̓ in terrā datur. ad diſcernendos vtiqꝫ qui in eo ex ules ſunt ab indigenis: hoc eſt celi riues a ciuibꝰ babilonis Qn̄ enī ſū teſtimonio elcōs ſuos deſerat deꝰ? Atut certe quenā eſſe poterit ꝯſolati o inter ſpem et mētū: ſollicitudinē anxia fluctuātibꝰ ſi nullum oīno e lectionis ſue habere teſtimoniū me reretur? Nouit dn̄s qui ſunt eiꝰ. ⁊ ſolꝰ ip̄ē ſcit quos elegerit a pͥncipio Quis vero ſcit hoīm. ſi eſt dignꝰ e more an odioꝰ Ꝙ ſi vt certū ē. cer titudo oīno nob̓ negat̉: nūqͥd nō tō to delcābiliorā erūt: ſi quā forte ē lectiōis huiꝰ ſigna poſſumꝰ īuerure? Quā enī requiē p̄t hr̄e ſpūs noſt? dū p̄deſtinatiōis ſue nullū adhuc teſtīoniū tenet? Fidelis ꝓin̄ ſermo et oī acceptione dignꝰ? quo ſalutis teſtionia cōmēdatur Hoc ſane ꝟbo ⁊ elc̄s cōſolatio mīſtratur: ⁊ ſubtra hitur reprobis excuſatio. Cognitꝭ ſiquidē ſignis vite. quiſquis hec ne gligit: manifeſte conuincitur iuanū acciꝑe aīam ſuam? I pro nichilo habere terrā deſiderabilē cōprobat̉. ¶ Tres inquit ſunt qͥ teſtīoniū dunt in terra? ſpūs aqua ⁊ ſāguis Satis frēs qꝛin pͥmo homīe peccci uimꝰ oēs; in ipo eciā cecidimꝰ vniu̓ ſi. Cecidimꝰ ſane in carcerem: luto pariter et lapidibus plenum. Exin iarebamꝰ captiui. inquinati/ cōqua ſati: donec venit deſideratus genti um qui nos redimeret. ablueret ad iuuaret. Hic eſt enim qui ſanguinē proprium redit in redemptionem? aquam ſimul ꝓduxit de latere ſuo in ablutionem: enuſit dem de excel ſo ſpiritum ſuū qui adiuuaret īfirmi tatē nrām. ¶¶ Uis ergo noſſe an̄

hec aliquid operentur in te. ne forte reus ſis ſanguiniodn̄i. que euacuas quātū in te eſt. ſed ⁊ qquā ipſa que mūdare debuerat. in ſordibus ꝑma nenti iudiciū dampnatiōis accumū let.ſpiritꝰ quoqꝫ cui reſiſtis non libe ret maledictū ā labijsſuis? Cauen dum enī ne ſint hec tibi īfructuoſa qꝛ neceſſario eſſēt pariter ⁊ dapnoſa ¶ Quis eſt autem qui teſtimoniū habet effuſi non ſine cauſa ſangui nis xp̄i: niſi qui continet a pcc̄is. Seruꝰ enī peccati eſt qui peccatū fa cit? vt ſi deinceps continere potuerit et iugū obicere miſere ſeruitutis. cer tiſſimū ſit teſtimoniū redemptiōis: quā oꝑatur ſine dubio ſanguis criſ ti. Verū non ſufficit pcc̄ori cōtinen tia: ſi non aſſit eciā penitētia. ¶Ho bet ergo et ab qͦqua teſtimoniū: qͥ laborat in gemitu ſuo. lauans per ſingulas noctes lectū ſuū Sicūt enī ſanguis ille redemit vt non regnēt peccatū in noſtro mortali corpore: ſic aqua ille abluit ab hijs peccotꝭ que cōmiſimus ande ¶ Sed quio erit ꝙ lōgo catenarū vſu ⁊ carceris habitatiōe crudeli. cōfract atqꝫ vol liſi. deficimꝰ in vic vite? Inuocemꝰ ſpiritū viuificatorē et aduutore: cō fidentes qd̓ debit pater qui in celis eſt ſpiritū bonū petentibus ſe. Sa ne nouū ſuperueniſſe ſpiritū. certiſ ſime ꝯuerſatio noua teſtatur. ¶ Iō vt breuiter repetā. ⁊ ſanguine et a qua et ſpiritu habere eſt teſtimoniū: ſi cōtines a peccatis. ſi dignos agis penitētie fructꝰ: ſi facis oꝑa vite Sermo in diebꝰ rogationū de tribꝰ panibꝰ btī bernardi abbatis .11 Vio veſtrū habebit ami ſū ⁊ ibit ad illū medio nocte et dicet illi⁊ amice commoda michi tres pa nes/ qm̄ amicꝰ meꝰ venit de via ad me. et non habeo quod ponā ante illū? et reliquā. Quid eſt ꝙ amicū vnū perhibet adueuiſſe. nec tamen contentus eſt habere panē vnū? Pu taſne tō vorarē eſtimobᵗ amicū: vt non poſſit ſufficere panis vnꝰ? Nā du quidē tres apponere panes: in conſequens omnino videtur. Puta ergo cū vxore et inoincipio hominē adueniſſe: vt ſuū cuiqꝫ panem appo nere velit amicus. Ego quidē omi cum venientē ad me non aliū intel ligo ꝙͣ ineipſū Nemo quippe carior michi: nemo germanior eſt Ad me ergo de via venit amicus. cū tran ſitoria deſerens ad cor redeo: ſicut ſcriptū eſt. Redite preuaricatores ad eor. Seniqꝫ tūc vere ſibi quiſqꝫ amicus eſt cū de vic redit: qm̄ qui diligit iniquitatē odit anima ſuā A die itaqꝫ conuerſionis mee: de vio ad me venit amicus Venit de regi one longanqua. vbi paſcere porcos I ipſorū ſiliquas inſacicibiliter eſu rire ſolebat: venit fame loborans: confecius inedia. attenuatus ieiuni o. Venit neceſſe habens inuenire annicū: ſed heu me pauperē elegit hoſpitē: et vacuū ingreditur habita culū Quid faciā amico huic miſero et miſerabili. Oīno enī non habro quod pona ante illū. Foiteor amicꝰ eſt: ſꝫ ego mēdicꝰ Euid veniſti ad me canice in ncceſſitate tāta? Non ſū medicus: et nō eſt in domo miea

panis Feſtina inquit diſcurre. ſuſci ta amicum illū magnū: quo maio rem dilectionē nemo habet: ſꝫ neqꝫ ſubſtātiam ā̄pliorē Quere pete pul ſaꝫ quia ōnis qui q̄rit inuenit. qui petit accipit; et pulſanti aperietur. Olomā ⁊ dic Amice cōmoda michi tres panes ¶ Qui ſūt iſti panes fratres? Vtinā intreamur accipere eos: forte eī et ipſos nemo ſcit. ni ſi qui accipit Credo tamen petēdos eſſe nobis treg panes: veritatis ca ritatio et fortitudinis. Hijs tribus egete me fateor. veniēte ad me ami ro de via: veniēte āt ad me vt dixi cum vxore ⁊ mācipio Deficit quip pe ratio meo ipſe eſt enī vir. pre ig norantia veritatꝭ. languētur ⁊ vo luntas p̄ medic dilectiōīs; infirme tur caro pre īopia fortitudinio Nā et ratio minꝰ intelligit que cigendo ſunt; et volūtas nunꝰ diligit intel lecta. et adhuc eciā corpus qd̓ cor rumpitur aggcauat aīam: vt non quecūqꝫ volumꝰ illa faciamꝰ Aruit ror meū etiam et corpꝰ meū; quid oblitus ſū comedere panē meū Ne qꝫ enim paterer hūc defectū. ſi iugi ter exercitata eſſꝫ ratio in inquiſitio ne veritatis: volūtas ī deſiderio ca ritatis: caro in oꝑatione virtutis. Cōmoda ergo michi amice tres pa nes: vt intelligā. vt diligam. vt fa riam volūtatē tuā Sic eī ꝑiuitur; et in tolibꝰ vita ſpūs mei: dicente ſcriptura Qm̄ vita in volūtate ciꝰ. ¶ In aſcētione dn̄i Sermo pri mus de lectione cuangelica Ecūbentibꝰ vndecim diſcipul̓: apparuit il lis iljs Apparuit vero benigͥtas ⁊ humcini tas ſaluatoris Mul tam eī fiduciam preſtat ꝙ libētiꝰ aſ ſit orationi intūbētibꝰ: qn̄ recūbēti bus qͥdē nō dedigͣt̉ adeſſe Apparuit uiqua benigͥtas eiꝰ qͥ rognouit fig mētū nr̄m: nec dedigͣt̉ neceſſitates nras ſꝫ miſerat̉: ſi tn̄ cura carnis in deſiderijs nō faamꝰ. ſꝫ ī neceſſitate Qd̓ ꝯſideras recte aplus. ſiue īquit māducamꝰ ſiue bibimꝰ. ſiue aliqͥd ⁊ liud facimꝰ: oīs ī gl̓um dei faciamꝰ Poteſt tn̄ ꝙ tecūbētibꝰ apꝑuit ad id qͦꝫ r̄̓ferri: ꝙ alibi calūptuātibꝰ iu deis adu̓ſꝰ diſcipulos nō ieiunates reſpōdit Nō poſſūt īqͥt filij ſpōſi lu gere ꝙͣdiu cū illis eſt ſpōſ ¶ Et exꝓbrauit īcredulitatē eoꝝ ⁊ duri cia cordꝫ; qꝛ hijs qͥ viderāt eū reſu rexiſſe nō credider̄tA tudis xp̄m diſci pulos īcrepatē. ȳmo ꝙ duriꝰ ſona exꝓbrate; nec qn̄cūqꝫ ſꝫ ea hora qͣ eis corꝑalē pn̄tiā ſb̓tracturꝰ. videri potec̓it inagꝭ ab īcrepatiōe tacere de buiſſe Noli gͦ indigri de ceteo̓: ſi te qͦꝫ aliqn̄ xp̄i vicariꝰ īcrepauerit Id eī exhibet: qd̓ xp̄s aſcēſurꝰ ab cis ī celū. ſuis legit̉ exhibuiſſe diſcipul̓ ¶ Sꝫ qͥd ē frēs ꝙ dicit̉? hijs qͥ vi derūt eū reſurrexiſſe nō crediderūr? Atut qͥ fue̓ qͦꝝ bt̄i oculi. gl̓oſū dn̄ice r̓ſurrcioīs meruer̄t vide̓ miraculū; Neqꝫ eī reſurgētē illū/ qͥſꝙͣ legitur aut credit̉ vidiſſe moͣruū. Reſtat gͦ de qͣgel̓ accipiēdū: qͥbꝰ vtiqꝫ r̓ſurrs tōis teſtiōiuū ꝑhibētibꝰ apl̓oꝝ puſil laītas heſitauit Iā vo̓ vt faciat qd̓

ſcriptum eſt. bonitatem et diſcipli nam ⁊ſcientiam doce me: viſitati omus gratiam exprobratiōīs ſenſu ram p̄dicationiſꝫ doctrina ſequatur et dicat ¶ Qui crediderit ⁊ bapti ſatus fuerit; ſaluus erit. Sꝫ quid adhuc dicemus fratres? Magna ni mis videtur ſecularibꝰ hominibus in hoc verbo data fiducia. vereorqꝫ ne dari īcipiat in occaſione carnus: blandiētes ſibi pluſꝙͣ oporteat ſine operibus de baptiſmo ⁊ credulitate ¶ Veruptamen cōſideremus qd̓ ſequit̉: ſigna at eos qui crediterit hec ſequentur Nec minus fortaſſe videbitur ipſis r̓ligioſis/ ex hoc ver bo prouenire deſperatio: ꝙͣ ex ver bo priore vane ſpēi data ſecularibꝰ occaſio videtur Euis etum ea que in preſenti loco ſcripta ſūt. ſignā vi detur habere credulitatis. ſine quā nemo poterit ſaluari? Quoniā qui non crediderit contēpnabitur; et ſi ne fide impoſſibile eſt placere deo. Quis īquā demoniā eicit. linguis loquitur nouis/ ſerpetes tollit? Ꝙ ergo? Si nemo hec habet aut per pauci noſtris vidētur hobere tꝑibꝫ: aut nemo ſaluabit̉. aut hij ſoli qui hijs muneribꝰ gloriātur. q̄ nō tam merita ſūt ꝙͣ indiciā meritoꝝ: adeo vt multi dicentes nōne in nomine tuo demora clecimꝰ. ⁊ ī tuo nomi ne virtutes multas fecimꝰ. audire habeant in iudicio neſcio vos: diſce dite q̄ me oꝑarij iniquitatꝭ Vbi eſt quod ait ciplūs cū de iuſto iudice lo queretur. qui reddet vnicuiqꝫ iuxta oꝑa ſua. ſi qd̓ abſit querēdo ſunt in iudicio ſigna magꝭ ꝙ merita? Sunt tamen ⁊ ipſa merita ſigna quedam certiora vtiqꝫ ⁊ ſalubriorē Nec difficile arbitror noſſe quēad modum ītelligi ſigna preſentia poſ ſint: vt ſint indubitato ſigna credu litatis; ac ꝑ hoc ⁊ ſalutio ¶ Pri mum erum opꝰ fidei ꝑ dilectionem operantis. cordis cōpunctio eſt: in qua ſine dubio eiciuntur demonia. cum eradicatur ē corde peccata Exinde qui credūt in xpriſtum. lin guis loquūtur nouis. cū iam rece dūt petec̓ de ore coru; nec de cetero vetuſta ꝓthoparentū lingua loquū tur declinantiū in verba malicie ad excuſandas excuſatiōēs in peccatis ¶ Vbi vero conpuctione cordis. et oris cōfeſſione. priora ſunt deleto pececita. ne recidiuū paciant̉ et ſint poſteriora peiora prioribꝰ. ſerpetes tollant neceſſe eſt; id eſt venenatas ſuggeſtiones extinguāt ¶ Quid tamen agēdum. ſi qua forte radix pullulat. que tam velocit̉ nequeat extirpariª: ſꝫ ſtimulat auimū concu piſcentia carns? Profecto ſi quid mortiferum biberint. non eis noce bit. quoniam iuxta ſaluatoris ex emplum. cum guſtauerint nollent u Tanis bibere. cum ſenſerint nollent conſen tire. Sic enim non eis nocebit; qui a nulla dampnatio eſt hijs qui ſūt in xpriſto iheſu. concupiſcentie ſen ſus abſqꝫ cōſenſu ¶ Quid tamē Moleſta certe ⁊ ꝑiculoſa eſt ſic cor rupte ⁊ īfirme affectioīs lucta? ſꝫ qͣ crediderīt ſuꝑ egros manꝰ īponent et bn̄ habebūt; id eſt egras affectio nes oꝑibꝰ bonis oꝑiet. ⁊ hoc reme dio curabūtur ¶ Sermo. ijj. pn̄ s

Olempnitas iſta catiſſimi glo rioſa eſt. ⁊ vt ita dicā gaudio ſa; in qua et xpriſto ſingularis glo ria. et nobis ſpecialis leticiā exhibe tur Conſūmatio ⁊ adīpletio eſt re liquarum ſelēpnitatū: ⁊ felix deui ſula totiꝰ itineracij filij dei Qui enī deſcendit ipſe eſt et qui aſcendit ho dierno die ſuper omnes celos: vt adimpleret omnia. Iam eium cum ſe dominum vniuerſorum que ſunt in terra ⁊ in mari. et in inferno pro baſſet: non reſtabat niſi vt geris et celorum ſe eſſe dominum arguineū tis ſimilibꝰ uel certe pocioribus ap probae̓t Terra eī cognouit dn̄m; quis ad vocem birtutis eius cum clamaſſet magna voce. lazare ve tu foras. mortuum reddidit. Cog nouit mare. quia ſolidum ſe prebu it pedibus eius: ita vt apoſtoli pu tatent eum fantaſmo eſſe. Cog nouit infernꝰ. tꝰ ipſe portas ereas ⁊ vectes ferreos ꝯfregit: vbi ⁊ liga uit illum inſacicibalem homicidum qͥ vocatur dyabolus ⁊ ſathanas Pro fecto qui mortuos ſuſcitauit/ lepro ſos mūdauit/ cecos illumīauit/ clau dos firmauit. I omēs exſufflauit infirmitates. dn̄s omniū fuit: ⁊ ea dem memū qua fecerat. que defece rant reficiebat. Sic et qui in ore pi ſcis cum ipſopiſce ſtaterem inuenire predixit: patet proculdubio quia maris et omnium que in mari mō uentur dominus fuit Qui vero tro duxit gereas poteſtates. et affixit cruri ſue: claret quia ſuper inferna les offianas poteſtatem accepit. Hic eſt enī qui ꝑ̄tranſijt benefaciē do ⁊ ſanādo omnes oppreſſos adyo bolo. qui ſtetit in loco campeſtri vt doceret turbas. ante preſidem vt& laphas ſuſtineret: toto tēpore quo in terra viſus eſt et cum hominibꝰ cōuerſatus in laboribꝰ multis ſtās et operans ſalutem in medio terre. ¶ Ad claudendam igitur tunicā tuam inconſutilem domine iheſu. ad perficiendam fidei noſtre integri tatem: teſtat vt videntibus diſcipu lis per mediumngeris ſicut oeris do nunus aſcendas ſuꝑ omnes celos. Extunc probabitur quia domnus vniuerſoꝝ tu eo. qͥa oīa in omnibꝰ adīpleſti. ⁊ iā tibi ꝓfecto debebit̉ vt in noīe tuo om̄e genū flectōt̉ re leſtiū treſtriū et infernoꝝ. et omīs lingua cōfiteat̉. quia tu es in glori a et ī dextec̓ dei patris In hac dex tera ſūt delectatioēs vſqꝫ in finem. ideo monet opoſtolꝰ vt q̄ramꝰ que ſurſum ſūt. vbi xp̄ūs eſt in dextera dei ſedēs. qͥ ꝓfecto theſciurus noſ ter eſt iljs xp̄us. in quo ſunt omro theſauri ſapīe et ſcīe ab ſcōditi: in quo habitat oīs plenitudo diuini tatis corporalit̓ ¶ Quid tamen putatis ſtēs. qͣntus et qͣlis dolor ⁊ timor irrepſerit apoſtolica pectora? cū eum viderēt ⁊i ſe tolli in c̓res. nō ſcalis. ſed neqꝫ funibus ſubleuatū. ij ſi c̄gelico cōnu̓tatū obſeqͥo. nō tn̄ fultū auxilio. ſed gradiētē in multi tudine fortitudinis ſue? Impletū ē qd̓ eis dixerat: quō ego rado. vos nō poteſtis venire Quocūqꝫ enī ter rarum iſſet. eum īdiuiſibilit̓ ſeque rentur: mare ſicut petrus aliquan do fecit. cum eo eciam ſubmergendi

intrarent. Sed hac ſequi non pote rant: quia corpꝰ qd̓ corrūpitur og grauat aīam; et depͥmit terrena in habitatio ſenſum multa cogitantē. Dolor ergo numiꝰ erat. quia vide bant illum propter quem omnia re liquecant a ſuis ſenſibꝰ et aſpectibꝰ attolli: vt non poſſent ablato a ſe ſponſo. ſponſi filij non lugere. Ti mor. quia orphani telinquebantur in medio iudeoꝝ. nondum cōfirma ti ꝟtute ex alto. Genedicens ergo eis ferebatur in celum: forte concuſ ſis illis ſingularis miſericordie viſ ceribus. cū muſeros ſuos ⁊ pauperē ſuam ſcolā telinqueret. niſi qd̓ ibat parare eis locū; et quia expediebat vt p̄ſentiam eis ſubtraheret corꝑa lem. Ꝙͣ felix ꝙͣ digna eſt iſta ꝓceſ ſio: ad quā nec ipſi apoſtoli digni fuerunt admitti: cū ⁊ qni narum ſcā rum ⁊ celeſtium virtutum triūphali pompa deductꝰ ad patrē ſedet a dex tris dei. Nūc vero ad impleuit om nia? quia natus eſt inter homines. cum hominibus cōuerſatus eſt. ab hominibus ⁊ pro hominibꝰ paſſus I mortuꝰ eſt: reſurrexit aſcendit ſe det ad dexteram dei. Agnoſco tuni cam deſuꝑ ꝯtextam per totum: quā ſuꝑno illa manſio clauſit: vbi adim pletus eſt. et adimpleuit omnis do minus iheſus xp̄us. ¶ Verūpta men quid michi ⁊ ſolempnitatibꝰ iſtis? Quis me conſolobitur domi ne iheſu. quid non vidi te in cruce ſuſpenſum/ plagis liuidum/ pallidū morte. quia non crucifixo compaſ ſus. obſecutus mortuo. vt ſaltem la crimis meis loca illa vulnerum de xſ linirem? Qūo me dereliquiſti inſa lutatum. cum formoſus in ſtola tuo rex glorie in alta celorū te recepiſti? Prorſus renuiſſet conſolari auimo mea: nuſi me angeli in voce exulta tionis preueniſſent. qui et dixerūt Biri galilci: quid ſtatis aſpiciētes in celū? Hic ihēſus qui aſſumptus eſt a vobis in celū: ſic veniet quēad modū vidiſtis eum eūtem in celum Sic inquiūt veniet. Ergo ne veni et querere nos in illa tam ſingulari ꝙͣ vniuerſali proceſſione: cum pre mo imotule cedentibus omnibꝰ angelis. ſequen tibus hominibus vniuerſis deſcen tet iudicare viuos ⁊ mortuos? Pro culdubio veniet: ſed qūo aſcendit: non qūo ante deſcendit. Humilis enim prius venit. animas ſaluare? ſublimis autē veniet cadouer iſtud reſuſcitare ⁊ ꝯfrigurare corpori clari tatis ſucꝫ vt infirmiori huic vaſculo habūdontiorem videatur impendere honorem. Tūc erum videbitur cu Iua ⁊ roni ptōte magna ⁊ inqeſtate; qui p̓us in infirmitate carnis latuerat Intu ebor ⁊ ego cū ſed nō modo. videbo cum ſed non prope: ita vt hec ſcd̓a glorificatio pͥori glorificationi ꝓpt̓ excellentē gl̓mm inanifeſte p̄luceat. Interim ip̄ē aſſūptus eſt ad dextera patris; et aſſiſtit nūc bultui dei pro nob̓ Sedet aūt ad dexterā habēs ī dextera mīoni. ī ſiniſtra iudicium: et mīam multā nimis. et iudiciū mul tū nimis: ī dextera aqua. in ſiniſtra ignē īmobiliter tenēs Et qͥdē corro borat mīam ſuā ſuꝑ timētes ſe. ſcd̓m altitudinē celi a terra: vt maior egcū mulos miſerationū dn̄i ſentiant. ꝙͣ

ſit ſpacij inter celū et terrā. Propo ſitum namqꝫ dei ſuper illos monet īmobile: et miſcricordis domini ab eterno vſqꝫ in eternum ſuper timen tes eum. ab eterno per predeſtina tionem: in eternum per glorificatio nē Sinuliter et in reprobis terribi lis eſt ſuper filios hominū. ⁊ vtūqꝫ ſtat fixa ſententia eternitatis: ⁊ in hijs qui ſalui fiunt. et in hijs qui pereunt Quis ſcit hominum ſi omnium quos hic video nomina ſcripta ſunt in celis: et in libro pre deſtinationis annotata? Vocati ors enim et iuſtificationis veſtre aliqua ſigna michi videor intueri in conuerſatione huius humilitatis Quanto putatis gaudio repleren tur omnis oſſa mea? ſi id ſcite con tingeret? Sꝫ neſcit homo ptrum a more ſit dignus an odio. Propte rea dilectiſſimi perſeuerate in diſci plina quam ſuſcepiſtis. vt per hu mulitatem ad ſublimitatem aſcen datis; quis hec vio et non alis pre ter ipſam. Qui aliter vadit. cadit potius ꝙ aſcendit. quid ſolo eſt hu militas que exaltat: ſola que ducit ad vitum. Criſtus enim cum per naturā diuinitatis non haberet quo creſceret vel aſcenderet. quia vltra deum nichil eſt. per deſcenſū quomō do creſceret inuerūt⁊ veniens incar nari pati mori; ne moreremur in e ternū. Propter quod et deus exal tauit illū: quia ſurrexit aſcendit ſe det a dextris dei. Vade et tu fac ſimuliter. Neqꝫ enim aſcendere pote ris niſi deſcenderꝭ. quia vt eterno lege fixum eſt. omnis qui ſe exaltat humiliabitur; et qui ſe humuiliat ex altabitur ¶ O peruerſitas. o ab uſio filiorum adam; quia cum aſcen dere difficillimū ſit. deſcendere autē facillimū: ipſi et leuiter aſcendunt et deſcendunt diffuilius; parati ad honores. ad celſitudines graduum eccleſiaſticorū. ipſis eciam angeli cis humeris formidādas. Ad ſequē dum autem te domine eheſu vix in ueniuntur qui vel trahi paciantur: qui velint duci per viam mandato tum tuorum. Alij enim trahentur: qui poſſunt dicere trahe me poſt te Alij ducuntur. qui dicunt Introdux it me rex in celloria ſua Alij rapiun tur: ſicut apoſtolus raptus eſt ad teruium celum. Et prinū quidem fe lices: qui in pacientia ſua poſſidor animas ſuas. Secundi feligores: qui ex voluntate ſua confitentur ei. Tercij feliciſſumi: qui in profūdiſſi ma dei īiſericordis. quaſi quodam modo ſepulta iam arbitrij poteſto te in diuicias glorie in ſpiritu ardo ris rapiuntur. neſcientes ſiue iu corpore ſiue extra corpus: hoc ſelū ſcientes ꝙ rapti ſunt. Beatus qui vbiqꝫ te ducem habet domine iheſu non illum refugum ſpiritum qui ſtatim aſcendere voluit; ⁊ tota diui nitatis dextera percuſſus eſt. Noc autem populus tuus et oues paſcu e tue. ſequamur te ꝑ te/ ad te: quis tu es via veritas et vita. Bia in ex emplo. veritas in promiſſor vita in premio. Verba enī vite eterne ho bes: ⁊ ꝯgnoſcimꝰ nos ⁊ credimꝰ qꝛ

tu es xpriſtꝰ filiꝰ dei viui: qui es ſu per omnuā benedictus in ſeculo Scrmo terciꝰ te intellcū ⁊ offec tu purgandis. Odic celoꝝ dominꝰ celorū al ta celeſti potētia penetrauit. ⁊ iufirma carnis tanꝙͣ nubila quēdā excuciens induit ſtolam glorie. ele uatus eſt vt ſol in ortu ſuo. inualuit et incaluit. dilatauit et multiplica uit radios ſuꝑ terrā: nec eſt qͥ ſe ab ſcōdat a calorē eiꝰ. Redijt ad regio nē ſapientie ſapientia dei. vbi oēs bonū intelligūt ⁊ requirūt: intellcū perſpicaciſſimi. affectu patiſſimi. ad audiendā vocem ſermonum dei. Nos aūt in regione iſta ſumꝰ: vbi plurimū malicie. ſapiētie paꝝ: qui a corpꝰ qd̓ corrumpitur aggrauat aīam: ⁊ deprimit terrena inhobita tio ſenſum multa cogitantem. ¶ Per ſenſum ego arbitror intellectū deſignari; qui tunc vere reprimitur cum multa cogitat cū nō colligit ſe circa illam vnam ⁊ ꝑrcam medita tionem que concipitur de ciuitate il la cuiꝰ ꝑticipatio eſt inidpſū: hmōi intellectū oportet depͥmi et diſtrahi ꝑ multa. multis et multiplicibꝰ mo dis. ¶Atīam vero hic eſtimo dici affectiōes q̄ corrupto corꝑe diuer ſis paſſionibꝰ afficiūtur: q̄ mitigari nūꝙͣ poſſunt. ne dicam ſanciri. donet volūtas vnū querat: I tēdat ad v nū. ¶ Duo ſunt ergo que nobis purganda ſunt: ītellcūs et affectꝰ. intellūs vt nouerit. affcūs vt velit Felices ⁊ vere felices illi duo viri. he lyas ⁊ enoch. quibꝰ omēs materie Ioccaſiones ablate ſunt que eorū .11 intellectum impediant vel affectū: quia ſoli deo viuētes. nec nouerūt niſi deum; nec cupiunt niſi deum. ¶ Denqꝫ et de enoch legitur. qꝛ raptus eſt ne malicia mutaret intel lectum eiꝰ. aut ne fictio deciperet o nimam illiꝰ. Intellectus noſter tur batus erat. ne dicā cecatus. Affet tus inquinatus crat. et multum in quinatus: ſed xpriſtꝰ intellectū illu minat. ſpūs ſanctus affectum pur gat Benit enim filius dei. ⁊ tot et tāta mirabilia in mundo operatus eſt: vt non immerito intellectū noſ trum ab omnibꝰ mūdanus rebꝰ euo cauerit: vt ſemꝑ cogitemꝰ et nunꝙͣ rogitare ſufficiamꝰ. quia nurabilio fecit Vere latiſſimos nobis ad ſpa uandū ītelligētie cāpos dereliquit. I torrens cogitationū iſtaꝝ ꝓfun diſſimꝰ eſt: qui iuxta ꝓphetam nō poteſt tranſuadari. Quis enim cogi tare ſufficiat qualiter rerum dn̄s p̄ uenerit nos. venerit ad nos. ſubue nerit nobis. ⁊ ſingularꝭ illa mnaieſ tas voluerit mori vt diueremꝰ. ſer uire vt regnaremꝰ; exulare vt repe triaremus. et vſqꝫ ad ſeruiliſſima oꝑa īclinari: vt cōſtitueret nos ſuꝑ omnia opera ſua? Talem ſe obtu lit apl̓is apl̓oꝝ dn̄s: vt iā nō inui ſibilia dei ꝑ ea que facta ſunt intel lecta cōſpicerēt. ſed ip̄ē facie ad faciē videretur qui oīa fecit. Et qꝛ diſci puli carnales erāt. ⁊ deꝰ ſp̄s e nec bn̄ cōuenit ſpūi ⁊ carni. vmbra cor poris ſui tēꝑauit ſe eis. vt obiectu diuifice carnus viderēt ꝟ̓bū in car ne. ſolem in nube: lumē in teſta. ce reum in laterna. Sp̄s enī oris nr̄i

xpriſtus dominus. cui diximꝰ in vm bra tua viuuenius inter gentes; nō inter cingelos. vbi puriſſimū lumē puriſſimis oculis in tuebimur. Vn de et virtus altiſſimi dirgini obum brauit. ne nimio ſplendore preſtrie ta diuinitatis fulgore eciam illa ſin gularis qquila tolerare non poſſet Ad hoc ante carnem eis propoſuit vt oēm cogitatū eorū ab humanis vebus ad carnē ſuā quē et mirabili a dicebat. et micabilia faciebat adu̓ nuret. et ſic de carne tranſferret ad ſpiritū: quia ſpiritꝰ eſt deus. ⁊ eos qui adorant eū. in ſpiritu et verita te oportet adorare. Nō tibi videtur intellectū eis illuminaſſe. cū aperu it illis ſenſū vt intelligerent ſcriptu ras. oſtendēs qꝛ oportebat pati xp̄ꝫ ⁊ reſurgere a mortuis. ⁊ ita intrare in gloriā ſuā? Sed illi ſanctiſſime carni aſſuefacti verbū de diſceſſueꝰ audire non poterant. vt eos celinq̄ ret pro quo omnia reliquiſſēt Qua re hoc? Quia intellectus illumina tus erat: ſed nondū purgatꝰ affec tus. Vnde et benignꝰ megiſter blā de eos qt dulciter cōpellebat dicēs. Expedit vobis vt ego vadam. ſi enī non abiero. paradlitus non veniet. ſed qꝛ hec locutus ſū vobis. triſticio īpleuit cor vr̄m. Quid eſt ꝙ xp̄o cōmorate in terris. ſpūs ſāctus ad eos venure nō poteſt. An carius illi us ꝯſortiū abhorbebat: q̄ de ip̄o ⁊ ꝑ ip̄m in ꝟgine et de ꝟgine inrē con cepta erat ⁊ nata? Abſit. Sꝫ vt oſ tēderet nobis ꝑ quā ābularemꝰ vidi. formā apponeret cui īprimeremur. Et ille qͥdē illioplorātibꝰ eleuatꝰ ī celū. ſpiritū ſanctū miſit. qui affcm̄ eoꝝ id eſt volūtatē mūdauit: ȳmo potiꝰ alterauit. vt iā magis velint dn̄m aſcendiſſe. ꝙͣ pritē tenuiſſe vo luerāt Impletū eſt qd̓ p̄dixerat eis Vos oūt cōtriſtabimini: ſꝫ triſticia peſtra ꝟtetur in grūdiū. ¶ Sic er go eoꝝ intelligētia ꝑ xp̄m illuīata eſt. ⁊ voluntas emūdata ꝑ ſpm̄: vt ſicut bonū nouerit ſic et velīt. qd̓ ſo lū ꝑfectā religlo vel religioſa ꝑfāo eſt. ¶ Recordor nūc helizei ſcī. cui cū helyasdixiſſꝫ vt in deſcēſu vel a cenſu ſuo poſtularet qd̓ vellet. reſpō dit. Oro vt fiait ſpūs tuus duplex li me. At ille. Re difficilē poſtulaſ ti Attamē ſi videris qn̄ tollar e ter erit qd̓ petiſti Nōne tibi videt̉ hely as. aſcēdētis dn̄i ſigͥficare ꝑſona. he lizeꝰ vo̓ choꝝ apl̓icū in aſcēſiōe xp̄i anxius ſuſpicantē? Sicut enī helize us ab helya nullo pacto auelli pote rat: ſic nec apl̓i a xpriſti p̄ſentio po terant ſeparari. Vix enī tandē eis ꝑ ſuuſit: quia ſine fide īpoſſibile eſſet placere deo ¶ Quis ē ergo ſpūs iſte duplex qͥ queritur. niſi illuīatio intellectꝰ ⁊ affcus purgatio? Reg difficilis qꝛ rarus eſt in terris qͥ illā habere mereatur. Attamē inqͥt ſi vi deris qn̄ tolar a te erit qd̓ petiſti. Nichil eſt qd̓ ꝓpter hoc habeat ꝑ dere. vel debeant alūpmi tui domine ih̓u. qꝛ videntibus illis es eleuatus in celū? ⁊ deſideratibꝰ oculis te ſecu ti ſunt gradientē in multitudine for titudinis tue. ¶¶ Vel certe ſpiri tum duplicem dicere poſſumus illud qd̓ ſaluator ad diſcipulos uit Qui credit in me. opera que ego focio et

ipſe faciet: ⁊ maiora horū faciet Nō ne mororo xp̄o per xp̄m tamē fecit petrus de quo legitur. quia in plo teis ponebantur infirmi in lectulis. vt veniente petro ſaltem vmbra il lius obūbrerēt quēꝙͣ illoꝝ et libe rarētur cib infirmitatibꝰ ſuis? Nuſ ꝙͣ erum vmbra ſua dominꝰ inueni tur infirmitates ſanaſſe. ¶ Non dubito ego intellectū omniū veſtrū q̄ hic eſtis illuminatū eſſe. ſꝫ nō af fectum eque purgatū eſſe manifeſ tis approbo coniecturꝭ Omnes qd̓ bonū eſt noſtis. et viam per quam incede re et quomodo in ec incedere debeatis: ſed voluntas non vnci ē. Quidā enim ad oīa vie et vite hu ius exerciciā non ſolū ambulant ſed ⁊ currūt. ymmo potius volāt vt cis et digilie breues et cibi dulces et panni ſuaues. ⁊ lobores non ſolum tolerabiles ſed et appetibiles videā tur. Alij aūt nō ſic. ſed corde orido ⁊ affectione recalcitrāte vix trahun tur ad hec. vix gehennali timore ꝯ pellūtur miſeri ⁊ miſerabiles/ vtpo te ſocij tribulationis. ſed conſelatio nio nō ita Nūquid abbreuiata eſt manꝰ domini. vt oībus dare nō poſ ſit; qui aperit manū ſuam ⁊ implet omne auimal benedictiōe? Quid ergo in cauſa eſt? Illud omnino qꝛ non vidēt xp̄m. cū tollitur ab eis: id eſt non cogitant qūo eos orpha nos reliquerit. ꝙ ꝑegrini I aduene ſunt ſuper terram. ꝙ tam diu fetulē ti corporis horrido carcere teneātur ⁊ nō ſint cū xp̄ō ¶¶ Fm̄oi autē ſi diu ita permanſerint ſub onere aut opprimuntur et ſuccumbunt. aut quodāmodo in inferno ſunt. vt nun ꝙͣ ad plenū reſpirent in lucem miſe rationum domini. nec in libertatem ſpiritus que ſolū facit iugum domī ſuaue et onus eius leue. Inde enī tam pernicioſa tepiditas emanat. quis affectus id eſt voluntas eorū nondum purgata eſt. nec bonū ſic volunt ſicut nouerunt. a propria ꝯ cupiſcentio obſtracti grauit̓ et illec ti. Atmāt enī in carne ſua terrencis conſolaciūculas: ſiue in verbo ſiue in ſigno. ſiue in facto. ſiue in aliquo alio: et ſi hec interrūpūt oliqn̄. non tn̄ penitꝰ rumpūt ¶ In̄ eſt ꝙ raro affectiones ſuas dirigunt in deū. i roꝝ cōpūctio nō continua ſꝫ horori ivi a eſt Impleri cutē viſitatiōibꝰ domī aīa que hijs diſtractionibꝰ ſubicicet nō poteſt: et quāto mogꝭ illis euacu abitur. tanto magis iſtis implebi imiumu pre tur: ſi multum. multum. ſi paꝝ pa rum. ¶ Vel forte ſi megis ꝓbas. nūꝙͣ iſte illis miſceri poterūt in eter Ii utrib nū. quia vbi vaſa vacua non inueīt oleum ſtate neceſſe eſt; nec mittunt puū nouū niſi in ꝯteres nouos. vt ambo cōſeruētur. Neqꝫ enim ſpūs et caro ignis et tepiditas in vno do nūcilio cōmorantur: preſertim cum iſut tamē vi tepiditas ipſi domino ſoleat vomi tum prouocare ¶ Si enim apoſ toli domīce carni adhuc uiherētes que ſola ſancta ⁊ ſcī ſcōꝝꝫ erat: ſpū repleri nequerūt donec tolleret̉ ab eis. tu carnū tue q̄ ſordidiſſima ē. I diuerſaꝝ ſpurciciaꝝ fātaſijs reple ta; aſtrictꝰ ⁊ cōglutinatꝰ illū merei tiſſimū ſpiritum te poſſe putas ſuſci pere: niſi carneis iſtis cōſolatioībꝰ

funditus renuntiare temptaueris? Reuera cum inceperis triſticio imple bit eor tuum. ſed ſi perſeueraueris triſticia tua ꝯb̓tetur in gaudiū Tūc enim purgabitur affectus et volū tas renouabitur: vel potiꝰ noua cre abitur vt oīa q̄ prius difficilia. ym mō impoſſibilia videbātur. cū mul ta ꝑcurrantur dulcedine et audita te. Emitte inquit ſpm̄ tuū et etea būtur. Irenouabis faciē terre. Si cut ꝑ faaem exterior homo cognoſ citur. ſic ꝑ volūtatem demōſtratur interior. Emiſſo ergo ſpiritu creat̉ et renouatur facies terre: id eſt ter tena volūtos ſit celeſtis. parata ad nutum nutu cicius obedire. Beati qͥ tales ſunt. qꝛ non ſolum malū non ſentiūt. ſed in mira quadam cordio dilatatiōe cōmorantur. ¶ De il lis eium quos ſupra comemoroi mus terribiliter ait deus. Non per monebit ſpiritus ineꝰ in hominibꝰ iſtis. quid caro ſunt. id eſt carnales ⁊ quicquid in eo ſpiritus fuerat in carnem euanuit. ¶ Qiia ergo cariſſimi hodierna dies eſt. in qua ſponſus aufertur q nobis. ⁊ nō ſn̄ tumultū aliquo animorum noſtro tum. ad hoc tamē vt nobis mittat ſpiritum veritatis. ploremus ⁊ ore mus vt indignos inueniat vel po tius efficiāt. et repleat domū iſtam vbi ſumꝰ ſedentes. quatinꝰ nō vexo tio ſed vnctio eiꝰ doceat nos de om nibus; ſicqꝫ dlacrificato ītellectū et affectu purgato veniat ad nos. I apud nos faciat incinſionem. Et ſi cut ſerpens moyſi deuorauit omēs ſerpētes megoꝝ: ſic iſte cū venerit abſorbebit oēs carnales delcātiōes nr̄as ⁊ cōſolotioēs. ita vt de labore requie. de tribulatiōe leticiā. de cō tumelia glum habeamus: ſicut illi quos repleuerat ibāt gaudētes ⁊ ꝯ ſpectu cōſilij. qm̄ digni hobiti ſūt ꝓ noīe il̓iu ꝯtumeliā pati Sp̄s eī ih̓u ſpūs bonꝰ. ſpūs ſcūs: ſpūs dulcis ſpūs pͥncipalis. quicqͥd in hoc ſecu lo nequā videtur difficile et ā̄guſtū leue facit et latum. opprobriū gau diū iudicat. deſpectionē exaltatio nem eſſe perſuodet. Setutemur er go iuxta ꝓphetam pias nr̄as ⁊ ſtu dia nta: leuemꝰ corda nrā cū moībꝫ vt in ſolēpnitate ſcī ſpūs gaudecꝰ et habūdantiꝰ gaudecimꝰ qui nos inducat in oēm ſicut promiſit filiꝰ veritatem. Sino quartꝰ de diuerſis oſcēſi onibꝰ vnde ſupra. I natiuitatio et reſurrectioīs dominice digna deuotione ce lebrauimꝰ ſolempnis; hodiernum quoqꝫ aſcenſionis diem nō minꝰ de uote cōuenit celebrari In nullo ſiqͥ dem a feſtiuitatibꝰ illis iſta degene rat; ſed finis eaꝝ et ad impletio ē. Merito ſolēpnitatis ⁊ leticie dies agitur; quando ſol ille ſuperceleſtis ſol iuſticie nr̄is ſe pn̄tauit obtutibꝰ nube carnis et mortalitatis ſacco fulgorem ſuū ⁊ lucē temperans īac ceſſibilem. Magna quoqꝫ leticio et exultatio multa nimis: qn̄ cōſciſſo ſacco leticia circūdatus eſt. Foctoqꝫ de medio ſacci ip̄iꝰ nō quidē ſb̓a. ſꝫ vetuſtate. ſꝫ corruptiōe. ſꝫ miſeria. vilitate nrē dedicauit primordia re ſurrectiōis Verūptn̄ quid michi

ſolempnitatibus iſtis: ſi conuer ſatio mea adhuc detineretur in ter ris? Quuis vero vel deſiderare pre ſumat aſcenſum celi?niſi is qui deſ cenderat prior aſcenderet Dico ē go vobis non multo michi tolera bilior videretur exilij huius hobita tio ꝙͣ gehenna: iuſi dominus ſaba oth teliquiſſet nobis ſemen fiducie et expectationis. quando cleuatus eſt in mibibus. et ſpem fecit creden tibus. ¶ Ueniqꝫ niſi ego abie ro inquit. paraclitus non venuet ad vos. Quis paraditus? Vtiqꝫ per quem diffunditur caritas? Iiam ſpes non confunditur. Ille poradi tus per quem in celis ſit conuerſati o noſtra. pirtus ex alto per quam ſurſum ſint corda noſtra. Hado inqͥt vobis parate locum. et ſi abiero ite tum veniā et aſſumam vos ad me ipſum. Iibi enim fuerit corpus; ibi congregabuntur et aquile. ¶¶ Si des ne quemādmodum ceterarum ſolemprtatum ca quam hodie ce lebramus I conſummationem ho beat. fructū declaret: Iaugeat gra riam? Sicut enim cetera omnia ciꝰ qui natus eſt nobis et nobis datus eſt. ita ipſe quoqꝫ ipſiꝰ aſcenſio ꝓp ter nos facta eſt et facit pro nobis In noſtra ſiquidem vitā multa quā ium in nobis eſt videmur egere ca ſu. multa neceſſitate. Sed xpriſtus dei virtus et ſapientia n̄eutri potu it ſubiacere. Que enim dei virtutē neceſſitas cōgeret. aut ageret dei ſapientia caſu? Omniq proinde que tūqꝫ locutus eſt: quecūqꝫ operatus eſt. quecūqꝫ paſſus: ne dubites fuiſ priſ ſe voluntaria. plena ſacramentorū plena ſalutis. Hec ſcientes ſi quid aliquādo eorum que de ipſo ſunt in ſcientiam noſtram venire contingat non ſic audiendum eſt tanꝙͣ ſi inuē ticium quippiam proferamꝰ: ſed tā ꝙͣ id quod eciam priuſꝙͣ cauſa ſcite tur. conſtaret nequaꝙͣ ſnt cauſa fu iſſe. Sicut erum qui ſcribit certa tā tione vollocat vniuerſa: ita que a deo ſunt/ ordinata ſunt;: moximeqꝫ ea que preſens operata eſt in carne maieſtas. ¶ ¶ Sed ve anguſ tie cogitationis. ve paupertuti ſcientie noſtre? qui tantum ex par te cognoſcimus. I porte modica Uix ſcintillule quedā nobis clurēt de tāta lununis copia: de lucerno poſita ſuper candelabrum. Sane quanto minus ſinguli capimus: tā to fidelius ceteris communicando ſunt que ſingulis reuelantur. Et e go fratres que michi ad veſtram e dificationem de eſcenſione. ymmo de aſcēſionibꝰ ſuis donare ipſe dig natur. nec volonet debeo ſubtrahe re vobis. preſertim cum hec ſit ſpi ritualium prerogatiua bonorum? vt communicata non minuantur. Aliquibus fortaſſis hec nota ſunt. quibus ſimiliter reuelata ſunt: ſed propter eos qui forte non aduer terūt. ſublimioribꝰ intenti I alijs occupati. ſeu eciam propter eos qͥ minus capacis intelligentie ſunt: mithi incumbit loqui que ſentio. Criſtus qui deſcendit. ip̄ ſe eſt qui et aſcendit. Apoſtoli verba ſunt hec. Ego autem credo eum in hocipo ꝙ deſcēderit aſcēdiſſe. ſic enī

oportebat xp̄m deſcēdere vt nos aſ cendēte doceremur Cupidi ſiquidē ſu mꝰ aſcēſionis: exaltationē ꝯcupiſci mꝰ oēs Nobiles enī creature ſumꝰ. ⁊ magni cuiuſdā animi; ideoqꝫ alti iudinē naturali appetimꝰ deſiderio. Sꝫ ve nobis ſi voluerimꝰ eū ſequi qui ait. Sedebo in mōte teſtamen tit in lateribꝰ aquilonis. Heū nuſer in lateribꝰ aquilonis Frigidꝰ ē mos ille. non te ſequimur. poteſtatis ha bes cōcupiſcentiam; altitudinem p̄ ſumis potentie Quāti tn̄ vſꝫ hodie feda ſequūt̉ infeliciaqꝫ veſtigio: ȳmo vero ꝙͣ pauci euadūt. quibꝰ nō domi nandi libido dominetur. Hinc eſt ꝙ benefici vocantur. qͥ ptōtem habēt: hinc ꝙ laudat̉ peccator in deſiderijs aīe ſue. Potentibꝰ ſiquidē oēs adu lantur: uiuidēt oēs Que ſequimini nuſeri hoīes que ſeqͥmini? An nō vi detis ſathanā tanꝙͣ fulgur de celo cadentē? Nōne iſte eſt mons in quē aſcendit angelꝰ. ⁊ dyabolus factꝰ eſt? ¶ Vel illud aduertite ꝙ poſt caſū ſuū inuidiā cruciāte male ſollici tus de ſupplantādo hoīe. illiꝰ tamen montis aſcenſū nullatenꝰ auſus eſt ſuadere eit in quo nimirū ꝓ mani af cenſu tam īmane p̄cipiciū cognoſce retur exꝑtus Sꝫ non defuit ꝟſuto hoſti quid ageret. ſimilem ei alterū montem demonſtrauit: eritis inqui ens ſicut dij. ſcientes bonum et ma lum. Pernicioſa eciam hec aſcenſi o⁊ ȳmo magis deſcenſio eſt de ihe ruſalem in ihericho Peſſimꝰ mons inflans ſcientia. in quem tamen vſ qꝫ hodie tanta videas ꝯcupiſcentiū plurimos repere filioꝝ adam: ac ſi non nouerint/ quantum pater illoꝝ in illiꝰ montis aſcenſu deſcenderit. p̄mo ꝙͣ grauiter ceciderit: quantūqꝫ tota deiecta ſit Icōquaſſata poſteri tas. Nondum ſanata ſūt pulncra que tibi in aſcenſu montis illius in flicta ſt̓. licet adhuc ī patre lateres. et nunc iterum propria ex ꝑſona co naris aſcendere: vt ſit error nouiſ ſimꝰ prior priore Quenā miſeris tā dira libido? Filij hominū vſꝫ quo gra ui corde. vt quid diligitis vanitatē et queritis mendaciū? An ignorātis quid infirma mūdi elegit deꝰ vt cō fundat fortia; et ſtulta mūdi vt con fundat ſapientes? Non vos terror reuocat diuine cōminationis perdi turi ſapientiam ſapientium. et pru dentiam prudentium reprobaturi. non patris exemplum: non derūqꝫ ſenſus ipſe noſter. et dire experien tia neceſſitatis cui ſumus addicti. per inſipientem ſcientie appetitum. Ecce vobis fratres montem alte rum demonſtrauimus. non tamen quem aſcendatis: ſed quem fugiā tis. Ipſe eſt in quem aſcendebat qui volūit eſſe ſicut deus ſciens bo num et malum. ipſe quem uſqꝫ ho die filij eius accumulant ⁊ elcuat: nichil inuenientes tam vile. vnde non velint montem eleuare ſcienti e. Videas alium litterarum alium mundialis cure. iſtum placitationū diſplicentium deo. illum ſeruilis cu iuſſibet artis tam vehementer aſ fectare ſcientiam; vt laborem non reputet. tantummodo poſſit aliqui bus doctior inueniri. Sic edificant ba bel. ſic puitant ad dei ſe ꝑuēturos

ſimilitudinem. ſic concupiſcunt qd̓ nō expedit: qd̓ expedit omittētes ¶ Auid vobis et montibꝰ iſtis. in quoꝝ aſcenſu tanta difficultas eſt. et tam grande periculum? Aut cur cum deſeritis montē: cuiꝰ I fa cilis aſcenſus eſt ⁊ ꝑutilis? Poteſ tatis ambitio angelum felicitate pͥ uauit angelica: ſcientie oppetitus hoīem īmortalitatis gloriā ſpolio uit Conetur quis aſcendere mōtē poteſtatis. ꝙͣtos putes contradicto res habebit. ꝙͣtos inueniet repulſo res. obſtacula ꝙͣta. ꝙͣ difficilem vi amꝰ Quid ſi tandem adipiſci eum contigerit qd̓ optobat? Potentes ait ſcriptura potenter tormēta pari entur; vt preſentes ſollicitudines I anxiētates quās poteſtas ipſa parit omittam Cupidus eſt alter inflantis ſcientie. ꝙͣtum laborabit ꝙͣtum anxiabitur ſpūs ciꝰ? Et ta men audiet; nec ſi te ruperis appre hendes. In cimaritudinē morabit̉ oculus eius; quotiens videre conti gerit cui ſe poſteriorem iudicet. aut putet ab alijs reputari Quid cum uitumuerit multum? Serdam inqͥt dn̄s ſapientiam ſapientium: ⁊ pru dentiam prudentium reprobabo. Iam ne multis īmorer. vidiſtis ꝙͣ fugiendus ſit nobis mōs vterqꝫ: ſi p̄cipicium angeli et caſū hoīs ex paueſcimꝰ Mōtes gelboe nec ros nec pluuia veniat ſuꝑ vos. Quid tamē agimꝰ; Aſcēdere ſic nō expe dit: I aſcendendi tenemur cōcupiſ rentio ¶Euis docebit nos aſcē ſum ſalubrē? Quis nuſi de quo le gimus: qm̄ qui deſcēdit. ipſe eſt qͥ aſcendit? Ab ipſo nobis de mōſicā da aſcenſioīs erat via; ne ductoris p̄mo ſeductoris iuiqͥ. cuit veſtigium aut cōſilium ſequeremur Quid er go nō erat quo aſcēderet deſcendit altiſſimꝰ: ⁊ ſuo nobis de ſcenſu ſuo uem ac ſalubrem dedicauit aſcenſū Deſcendit de mōte potētie. carnio infirmitate circundatus. deſcendit de monte ſcientie: quando cōplacū it deo per ſtulticiam predicationis ſaluos facere credentes. Quid enī tenello corpore. et infantilibus mē bris videtur inftrmius; Quid in doctius apparet ꝑuulo. qui ſolo ma tris vbera nouit? Quis impotenti or eo cuius omnis mēbra dlauis cō fixa: cuiꝰ diuuinerātur omīa oſſa; Quis inſipientior eo qui tradebat in mortem aniniā ſuam. I quē nō rapuit exſoluebat? Vides ꝙ multū deſcenderit. ꝙͣtum a potentio ſuc. ꝙͣtum a ſapientio exingniuerit ſe inetipſum? Sed nō potuit altius in montē bonitatis aſcendere; nec ſua exp̄ſſius ꝯmēdate caritatē Nec mirū ſi deſcēdēdo xp̄s aſcēderit: qn̄ pͥoꝝ vterqꝫ cecidit āſcēdēdo Et mi chi quidē invidetur mōtis huiꝰ aſ cenſorē querere; qui dicebat. Quis aſcendet in montem dn̄i. aut quis ſtabit in loco ſancto eius? Forte eci am yſdias aſcēſiōīs deſiterio cadē tes ītuēs hoīes; ad hūc reuocabat mōtē exclamas Venite aſcēdamus ad mōtē dn̄i At nō maīfeſte eosde pͥoꝝ mōtium aſcenſioē redargues. montis huius predicat vbertatem qui ait. vt qͥd ſuſpicamini montes roagulatos? Mons roqgulatus

mons pinguis. Hic eſt ergo mone domꝰ dn̄i p̄poratꝰ in ꝟtice montiū? ſuꝑ quos ſalientē ſponſū inſpexerat quē dicebat Ecce venit iſte ſaliēs in montibꝰ Docebat enī ignarū vie? trahebat ꝑuulū: īfantulū dedicebat Idcirco velut quibuſdē paſſibꝰ ibat de ꝟtute in virtutē: vt videretur de us deoꝝ in ſyon. Iuſticia enī eis ſi cut mōtes dei¶¶ Sꝫ iā ſi placet ip ſos ſaltꝰ intueamur. qͥbꝰ exultauit vt gygas ad currenda viā; ⁊ cuiꝰ e greſſio a ſūmocelo vſqꝫ ad ſūmū eiꝰ occurrit ¶ Primū ergo ꝯſtitue mō tem illū in quem aſcēdit cum petro ⁊ iacobo ⁊ iohōne. vbi tranſfigura tus eſt ante eos refulſit fociēs ciꝰ ſicut ſol; ⁊ veſtimenta eius facta ſūt alba ſicut rux. Reſurrectionis glori a iſta eſt: quam in monte ſpei contē plamur. Vt quid enim aſcendit vt trāſfigutaretur. niſi vt doceret nos cogitatione aſcendere ad futuram illam gloriam que reuelobitur ī nō bis. Felix cuius meditatio in ꝯſpec tu dn̄i eſt ſemꝑ: qui in corde ſuo de lectationes dextere dn̄i vſꝫ in finem ſedula cogitatione reuoluit. Quid enim graue illi poterit videri: qͥ ſem per mente tractat ꝙ nō ſunt condig ne paſſiones huius temporis ad fu turam gloriam que reuelabitur ī no bis? Quid concupiſcere poterit in ſeculo nequam: cuuis oculus ſemꝑ videt bona dn̄i in terra viuentium. ſemper videt eterna premia? Ti bi dixit cor meum ꝓpheta loquitur dn̄o: tibi dixit cormrum. exquiſiuit te facies mea: faciem tuam dn̄e re quiram. Quis michi hoc tribuat vt om̄s ſurgentes ſtetis in excelſo vt videatis exultationem que ven tura eſt vobis a dn̄oˢ Nō ſit vobis moleſtū obſecro ꝙ in monte hoc ali quanto diueius moramur; poterimꝰ enim ceteros feſtinontiꝰ ꝑ̄tranſire. Verum in iſto quē non detincōt ſen tentio illo beati petri quā in eo ꝓtu lit et de eo Hn̄e inquiens bonū eſt nos hic eſſeˢ Quid enim tam bonū eſt. ȳmo quid aliud videtur bonū ꝙͣ in bonus cuam demorari?. quādoqui dem adhuc corpꝰ non poteſt? Puto ꝙ eiꝰ qui iugrediebatur in locum ta bernaculi q̄mirabilis vſqꝫ ad domū dei: in voce cxultationis ⁊ ſalutio et conſeſſionis ſonꝰ epulātis fuerit. bonū eſt nos hic eſſe. Quis enī ex vobis ſecū cogitans futuram illam vitam. ſed leticiā. ſed exultationem. ſed iocūditatem. ſed beatitudinem. ſed gloriam filioꝝ dei⁊ quis eium talia tranquilla ſecum conſcientio voluens. non continuo de plenitudē ne intime ſuauitorꝭ eructat. dn̄e bo nū eſt nos hic eſſe? Nō ſane in hoc erūpnoſa peregrinatione vbi corꝑe detinetur: ſed in ſuaui ac ſalubri il la rogitatione in qua corde ꝟſatur Quis dubit nichi pēnas ſicut colū be. ⁊ volabo ⁊ requieſcam? Vos au tem filij hominū filij hominis qui deſcendit de iheruſalem in ihericho. filij hominū vſqꝫquo graui corde? Aſcendite ad cor altum et exaltabi tur deus hic eſt eium mons in quo tranſfiguratur xpriſtus: aſcendite et ſcietis quoniam dominus ſanc tum ſuum mirificauit. ¶ Obſe cro vos fratres mei. ne grauentur

corda veſtra in curis ſecularibus: nā de crapula I ebrictate gracios deo non magnoꝑē neceſſe habeo vos q̄ monere. Exonerate obſecro cordo peſtra graui mole terrenatum cogi tationum: vt ſciatis mirificatum a dn̄o ſanctum ſuum Ieuote cordo veſ tra cum manibꝰ quibuſdum cogita tionum: vt tranſfiguratum dn̄m vi deatis. Formate in cordibus veſtris non modo patriarcharum ⁊ ꝓpheta rum tabernacula; ſed domus illiꝰ ce leſtis inanſiones multiplices. ſcd̓m eum qui circuibat īmolans in taber naculo dn̄i hoſtiam vociferationis; cantōs pſalmū illi/ dicens dn̄o Ꝙ dilecta tabernacula tua dn̄e virtu tum: ꝯcupiſcit et deficit anima mea in atria dn̄i. Circuite ⁊ vos cariſſi mi cū pietatꝭ ⁊ deuotionis hoſtio. diſitantes arimo ſedes ſuꝑnas. et multas q̄ in domo patris ſūt manſi ones: humuliter ꝓſternentes cordo veſtra ante thronū dei et agni. cū re uerentia ſupplicantes ſingulis ordi nibus angeloꝝ. patriarehorum nu merū/ cuneos ꝓphetarum/ et ſenatū apoſtolicū ſalutantes: ſuſpicientes coronas martirū purpureis rutilan tes floribꝰ/ redolētes lilijs/ choros virginum amirantes: atqꝫ ad melli fluū noui cantici ſonū. quantū puo let infirmitas cordis erigētes audi tum Hec recordatꝰ ſū(ꝓpheta loqui tur) ⁊ effudi in me aīam meā Quo te? Qm̄ trāſibo in locū tabernaculi amirabilis vſꝫ ad domū dei. Et itē Menior fui dei inqͥt: ⁊ delectatus ſū Quē viderunt apoſtoli. vidit ⁊ iſter nec diſſimili vt arbitror viſione: ni liut qnt vlt ſi ꝙ ſpirituole dotū hobuerit huiꝰ vi II ſio. corporeū nichil. Omnino nō vi dit eū ſicut is qui dicebat. Vidimꝰ eū: ⁊ non erat ei ſpecies neqꝫ decor Tranſfiguratū ꝓculdubio vidit ⁊ ſpecioſū forma pre filijs hoīm? qui delectatū ſe ꝑhibet ſicut ⁊ opoſtoli bonū eſt inquiunt nos hic eſſe. Et vt nichil deſit ꝓpoſite ſimulitudinis. illi quidē ꝓni leguntur cecidiſſe: hic vero ſuū fatetur ſpiritū defeciſſe Ꝙͣ inagͣ multitudo dulcedinis tue duc quā abſcondiſti timentibꝰ te. Aſcen dentes igitur in hūc montem. et re uelata facie gl̓um dn̄i ſpeculantes: haud dubiū quin dlomare habeatis et vos. trahe me poſt te¶ Quid enī ꝓdeſt ſcire quō ſit eūdū. ſi quidē qua debeas ire non noueris; Alterū ꝓinde montē aſcendos neceſſe eſt. in quo p̄dicantē audies ⁊ ſcalā erigen tem octo diſtinctā ſcalaribꝰ: cuiꝰ ſū mitas celos tangit. Beati qͥ ꝑſecuti one paciuntur ꝓpter iuſticia: qm̄ ip ſoꝝ eſt regnū celoꝝ. et cetera Iā ſi p̄ mū aſcenderas montē iugi medita tione ſuꝑne glorie. iſtum nichilomi nus montem aſcendere nō grauabe ris. vt in lege eius mediteris die ac nocte: ſicut idem ꝓpheta non ſolum meditabatur in p̄mijs. ſed ⁊ māda tis dn̄i que dilexit. Sic enim audi es et tu Et quo eam ſcitis propter aſcenſionem pͥma; ⁊ viā ſcitꝭ ꝓpter ſcd̓am. Propterea pone ī corde tuo pam veritatꝭ inquitere: ne forte de eoꝝ ſis numero. qͥ diam ciuitatis habitaculi non inuenerunt. Mogis autem ſollicitus eſto aſcendere non modo cogitatione celeſtis glorie: ſꝫ

⁊ cōuerſatione que celeſtem gloriā mereatur. ¶ Terciū nichilomi nus lego montē: in quem aſcendit ſolus orare Vide exgo ꝙͣ bene ſpon ſa in canticis. ecce inquit venit iſte ſaliens in montibus. In primo trāſ figuratꝰ eſt. vt ſcites quo tenderes. in ſecundo verba vite locutus. vt ſci res qua ꝑuenires: orauit in tercio. vt eūdi et perueniendi bonam obti nere ſtudeas voluntotē. Scienti enī bonū ⁊ non facienti; peccatū eſt illi Propterea ſciens quia in orcitione datur bona voluntas; cum videris que agēda ſunt. vt cōualeſcas ad e genda que videris. aſcende et tu ad orationē Iora inſtanter. ora perſeue ranter ſicut ille ꝑnoctabat in oratio ne: Idubit pater bonꝰ ſpiritum bo num petenti ſe. Et vide ꝙ vtiliter o rationis temꝑe/ eciam corꝑalis lo ri ſecretū querimus; quando hot ille non ſolū docuit verbo. intra inquiēs ī cubiculū tuū. ⁊ dlauſo oſtio ora pa trem tuum. ſed ⁊ cōmendauit exem plo. ne domeſticorum quemꝙͣ ad mittens: ſed ſolus aſcendens ad orationem ¶ ¶ Putas poterimus aliquid amplius de aſcenſionibus eius inuenire? Poterimus vtiqꝫ. Solo enim vt nec iumēti ipſiꝰ ſis mmimemor: ſupra quod legitur aſ cendiſſe. Volo vt ne ipſam crucis aſcenſionem omittas: nam et in il la exaltari oportebat filium homi nis. Et ego inquit ſi exaltatus fu ero a terra: omnia trahā ad meip ſum. Itaqꝫ cū iam ⁊ cognitio ſuppe tit ⁊ velle adiacet: quid cigis quod perficere bonū non inuenis. ſꝫ oſini ni quidā et beſtiales motus. legem vontrariam hobent et captiuare te volunt? Quid inquam facies ſuper concupiſcentijs irrationabilibus. que ſunt in membris tuis? Vrget te eciam cum ieiunare conſentis. gu le illecebra: cum pigilare propo nig/ ſompnolentis premit. Quid faciemus huic aſino.? Aſininum ē nim iſtud eſt ⁊ ꝯmune cum aſinis? quia homo cōparatus eſt iumentie inſipientibus: ⁊ ſimulis factus eſt il lis. Aſcende domine ſuper aſinum iſtum. conculca beſtiales hos mo tus: quia domari debent ne preuo leant domnari. Niſi cium calcati fuerint conculcabunt nos: niſi pre mantur/ oppriment nos. Propte rea ſequere anima et in hac aſcenſio ne xp̄m dominum⁊ vt ſub te ſit ap petitus tuꝰ: ⁊ tu dn̄eris illiꝰ. Nā vt in celum aſcēdas priuoneceſſe eſt leuare te ſuꝑ te: calcando carnalia deſideris. que in te militant aduer ſum te. ¶ Sequere eciam aſcen dentem in crucem. et exultatum e terra: vt non ſolum ſuper te. ſed et ſuper omnem quoqꝫ mundum. men tis faſtigio collocerꝭ: vniuerſa que in terra ſunt deorſum aſpiciens et deſpiciens: ſicut ſcriptum eſt. Cer nent terram delonge. Nulla te ob lectomenta mundi inclinent: nulle aduerſitates deiciant Abſit tibi glo riari niſi in cruce domini noſtri ihe ſu xpriſti: per quem tibi mundus crucifixus eſt. vt quē mundus ap petit crucem reputes: et tu crucifix us mundo. illicꝫ que mundus cru cem reputat toto inherens amore.

Iam vero quid ex hoc reſtat. niſi ad illum aſcendas. qui eſt ſuper om nia deus benedictus in ſecula? Diſ ſolui iam ⁊ eſſe cum xpriſto: multo magis optimū. Geatus vir cuiꝰ ē auxilium abs te. dit propheta do mino: aſcenſiones uni corde ſuo diſ poſuit; ibit de virtute in virtutē vſꝫ ad videndū deum deoꝝ in ſyo. Hec eſt vltima aſcenſio in qua implent̉ omnia: ſicut ait apoſtolus Xpriſtꝰ qui deſcendit: ipſe eſt qui et aſcen dit; vt adimpleret omna. Sꝫ de illa aſcenſiōe quid dicam? Quo aſ cēdemꝰ. vt vbi xpriſtꝰ eſt ⁊ nos ſi mus? Quid ibi eritꝰ Oculus deus nō vidit abſꝫ te? que p̄ꝑaſti diligē tibus te. Deſideremus hac fratres mei. ſuſpiremꝰ ad eam iugiter; ⁊ eo megꝭ affectꝰ vigrat quo deficit intellectꝰ ¶ Sermo quintꝰ de oſcenſiēe Odie ſedēti in throno ē tiquo dictu cōſeſſurus pariter. obla tus eſt filius homīs; ⁊ erit deicepo nō modo germē dn̄i in magnificēti a A gloria: ſed et fructꝰ terre ſubli niis. Felix vnio; Iamplectendum ineffabilis gaudij ſacramētum Idē enī ⁊ germe dn̄it⁊ fuctus terre. I dē ip̄e ⁊ dei filiꝰ: I fructꝰ vetris mā rie eſt. Idē ſibꝰ dauid ⁊ dn̄s de quo hodie gaudiū impletū ē. vn̄ olī p̄ci nes qiebat Dixit dn̄s dn̄o meo: ſe de a dextris meis. Qūo eī dn̄s nō germē dn̄i? Idem tamē et filiꝰ eiꝰ. vtpote frcus terre ſublimis: fructꝰ virge que de radice yeſſe proceſſit. Hodie igitur ſuum hunc et homi 2iſ nis filium. opud ſemetip̄m pr̄ dati ficat: claritote quam habuit pͥuſꝙͣꝫ mūdꝰ fieret apud ip̄m. Hodie veri tatē q̄ de terra orto eſt: celū ſibi red bitum gloriatur. Hodie ſponſꝰ au fertur a filijs: ⁊ lugēdū eis ē ſicut predixit. nō enī poterāt filij ſponſi lugere/ donec ſpōſꝰ cū eis erat: ſꝫ ve nit dies vt auferatur ab eis vt de cetero lugeā̄t ⁊ ieiunēt Vbi illud iā petre qd̓ dixeras. bonū eſt nos hic eſſe. faciamꝰ hic tria tabernocula? Ecce cnim ingreſſꝰ eſt āpliꝰ ⁊ ꝑfec tius tarbernaculū nō mgnufactū id eſt nō huiꝰ crecitionis? qūo ergo iō bonū eſt nos hic eſſe? Ymmo vero moleſtū eſt. graue eſt. periculoſum eſt: iumirum vbi malicie plurimū. ſapientie modicum. ſi tamen vel modicum inuenitur vbi viſcoſa om nia. oīa lubrica/ operta tenebris. obſeſſa laqueis pcc̄orū? vbi ꝑrdlitā tur anime. vbi ſpūs affligunt̉ ſub ſole: vbi tm̄ vanitas ⁊ afflicuo ſpi ritus ē ¶ Ieueniꝰ ergo frēs inei leueniꝰ in celū corda nr̄a cum moni bus; ⁊ aſcendentem dominū ſequi velut quibuſdā paſſibꝰ deuotiōis et fidei contēdamꝰ. Erit etum cū ſine mora ſine difficultate/ obuiam ei in nubibꝰ rapiemur; ⁊ id poterunt cor pora ſpūalia. quod merito interim nequeūt ſpiritus animales. Nunc enem quantis vonatibꝰ corda leuo re neceſſe eſt. que quidem vt mſe rabiliter ſatis in libro proprie ex perientie legimus. et corporis cor ruptio aiggrauat I terrens inha bitatio deprimit; Et forte traden dum eſt quid ſit leuare cor. aut

quēadmodū oporbeat illud eleuari ſed tradendum ſane mogꝭ ab opoſ tolo ꝙͣ a nobis. Si cōſurrexiſtis in quit cu xpriſto. que ſurſum ſūt que rite vbi xp̄s eſt ī dextra dei ſedēs? que ſurſū ſunt ſapite: nō que ſuper terram Ac ſi manifeſtius dicat. Si cōſurrexiſtis ⁊ coqſcendite: ſi cōuiiū tis ⁊ coregnate ¶ Sequamur fra tres ſequamur agnū quocūqꝫ ierit? ſequamur patientē. ſequamur et re ſurgentē: ſequamur multo libentiꝰ aſcendētem Crucifigatur vetus noſ ter homo ſimul cū illo. vt deſtruat̉ corpꝰ peccati. vt vltra nō ſeruiamꝰ peccatō: mortificatꝭ nimirū mēbris noſtris que ſunt ſuꝑ terrā. ſꝫ ⁊ quō modo ipſe reſurrexit a mortuis per gloriā patris: ita ⁊ nos ī nouitate vite q̄bulemꝰ. In hoc eī mortuꝰ eſt et reſurrexit: vt peccatꝭ mortui/ iuſti cie viuaniꝰ ¶ Ceterū quoniā vi te nouitas locū exigit tuciorē. ⁊ re ſurrectioīs dignitas altiore expedit grādū: ſequamur etiā aſcendentē. q̄rere ſcilicet ⁊ ſaꝑe q̄ ſurſū ſunt vbi ille eſt: nō q̄ ſuꝑ terrā Querꝭ quis ille ſit locus? Audi aplmn. Que ſur ſum īquit ihrlm libera eſt: q̄ eſt ma ter nr̄a Vis ſcire q̄nā ibi ſūt? U ſio pacis ē Iauda ihrln dn̄ꝫ. lauda deū tuū ſyon: qͥ poſuit fines tuos pare. O pax q̄ exuꝑas oēm ſenſū: o pax etiā ſuꝑ pacēt o mēſura ſuꝑ mēſura. cōferta I roqgitata ⁊ ſuꝑeffluēs. Cōpatere igit̉ xp̄o o aīa xpriſtio na? cōſurge cocſcēde. qd̓ eſt declina a malo ⁊ ſac bonū: inquire parē et ꝑſequere eā Sic numirū paulꝰ in ac tiaus apl̓oꝝ: de cōtinētia et iuſticia et ſpe vite eterne. memoraitur doca iſſe diſcipulos Sic veritas ipſa mō net in euangelio lūbos p̄angere. lu cernos accendere: et deinceps homi nibus expectantibus dn̄m ſuū ſimi les inuēruri ¶ Ceterū gemina q̄ dam ſi bene aduertiſtis aſcenſio nō bis ab apoſtolo cōmendatur: in eo ꝙ querere ⁊ ſapere monuit non infi mia ſꝫ ſuꝑna Quā fortaſſe diſtinctio nem. ne ipſe quoqꝫ ꝓpheta preterſ ſe onino videbit̉ dicēs. inquire ra cem I ꝑſequere eā. vt hoc ſit pacē ſequenda querere. ꝑſequi inquiſitā: quod eſt ſapionda q̄rere. queſita ſa pere que ſurſū ſunt. non que ſuꝑ ter ram. Nimirū donec diuerſa ſūt cor da nr̄a. et multos interi ſinus īuani untur habere. nec ſibi ōnino cohere re vidētur. velut particulatī es ⁊ mē bratim quodāmo leuare neceſſe eſt: vt in ſuꝑnaͣ illa ihrlm colligantur. cuius ꝑticipatio eius in idipſū: vbi non tantū ſinguli ſꝫ et ōnes pariter incipiāt habitare frēs in vnuꝫ non modo ſcilicet nō diuiſi in ſemetipſis ſed nec inter ſemetipſes ¶ Ecre e tum vt tanꝙͣ principalia cordis ip ſius membro diſtinguam. eſt uite lectus in nobis. eſt I affectus. et hij quoqꝫ ſepius ſibiuiucem aduer ſantes: vt alter ſummā petere. al ter appetere infima videcitur. Quā tus vero is dolor. ꝙͣ grauis qnime cruaiatus. dū ſic diſtrahitur. ſic dilei ceratur. ſic abrumpitur a ſeipſa. vel ex ea ſaltem quam omnibus expe riri promptum eſt corporis ſciſſiōe voniuiāt: ſi quis in ſuo ſpiritu qni inaduertere pernicioſa ⁊ periculoſa

inſenſibilitate neglexit. Diſtrahun tur hoīm crura. et lōgioris obice lig ni remouētur abiuice pedes. ⁊ dū cutis adhuc integra manet qͥs tn̄ il le ē cruciatus? Sic et afflicti plāgi mus mſeros qui corporaliter inter nos conuerſantes illuīati forte ſimi liter. ſed diſſimiliter inueniūt̉ affec ti. intelligunt pariter bona que faci ant: ſed non pariter diligunt intel lecta. Nā de ignorantia fratres que nam excuſatio nobis. quibus nūꝙͣ doctrina celeſtis. nūꝙͣ diuina lectio nunꝙͣ ſpūalis eruditio deeſt?; Que cūqꝫ ſunt vera/ quēcūqꝫ pudica/ que cūqꝫ iuſta/ quecūqꝫ amabilia/ quecū qꝫ bone famē. ſi qua virtus. ſi qua laus diſcipline. hec diſcitis et occi pitis. hec auditis pariter et videtis in exemplis videlicet et verbis eoꝝ qui inter vos ſunt perfecti; quoꝝ ex hortatio et conuerſatio plenius eru dit vniuerſos Vtinā autē hec vt iu tellectū amonēt moueant et affec tū. ne ſit ītꝰ amariſſima ꝯtradictio. ⁊ diuiſio moleſtiſſima: dū hinc qͥdē ſurſū trahimur. ſꝫ trahimur inde de orſū ¶ Nimirū aduertere potes in oībus fere religioſis congregationi bus. viros repletos conſolatione ſuperhabūdantes gaudio/ iocundos ſemper ⁊ hylares/ feruentes ſpiritu die ac nocte meditōtes in lege dei crebro ſuſpicientes in celū/ et puras manus in oratione leuantes; ſollici tos obſeruatores conſcientie. deuo tos/ ſectatores bonorum operum? quibus amabilis diſciplina/ dulce ieiunium/ vigilie breues: labor ma num delectabilis: et vniuerſa deni qꝫ conuerſationis huius auſteritas reſtigerium videatur. Contra ſane eſt inuenire hoīes puſillanimes et temiſſos/ deficientes ſub onere/ vir ga et calcaribꝰ ſemper indigentes? quorū remiſſa leticiā/ puſillanimis triſticia eſt: quorū breuis et rara cō punctio/ animalis cogitatio/ tepido cōuerſatio/ obīa ſine deuotionē/ ſer mo ſine circumſpectione. oratio ſine cordis intentione/ lectio ſine edifica tione. quos vt videmus vix gehen ne mētꝰ inhibet. vix pudor cohibet. vix frenat ratio: vix diſciplina voer cet. Non tibi horū vita inferno pe nitus appropinquare videtur. dum intellectu affectiū. ⁊ affectu intellec tui repugnate. neceſſe hobēt manū muttere ad opera fortiū. qui cibo for tium minime ſuſtentētur: ſocij pla ne tribulationis ſed non conſolatio nis? ¶ Exurgamus igitur quicū qꝫ ſumus huiuſmōi Ireſarticimꝰ qni mas/ ſpiritū recolligamus: abicien tes pernicioſā tepiditatem. ⁊ ſi non quia periculoſa eſt. et deo ſolet vt in terdū miſerabiliter plangimus eciā homitum prouocare: certe quia mo leſtiſſima eſt. plena miſerie ⁊ dolo ris; et inferno plane proxime vni bra mortis iure cenſetur. Si queri mus que ſurſum ſunt: eciā ſapere ⁊ prelibare interim ſtudeamus. Iorte poterit intellectui et affectui non in conuenienter aptai̓. ꝙ ⁊ quere̓ que ſurſū ſūt ⁊ ſapēre ā̄monemur: vt in pͥncipalibꝰ quēadmodū ſupra dictū ē mēbris ſuis. cordo nrā manibꝰ qͥ buſdam pij conotus et exercicij ſpi ritualis leuore ſtudeamus ad deū

¶ Omnes ni fallor q̄ ſurſum ſunt q̄ri mꝰ intellcū fidei. ⁊ iudicio rōnis. ſꝫ nō eque forſitan ſapimꝰ omēs que ſurſum ſunt: tanꝙͣ ineſcati hijs q̄ ſunt ſuꝑ terram. violēto quodam p̄ iudicio affectionis. Vnde enī eſt ea quam paulo an̄ oſtēdimꝰ aīoꝝ tāta diuerſitas: diſparitas ſtudiorum. conuerſationū diſſimilitudo? Vnde ſpiritualis gracie inopis tanta qui buſdam. cum alijs copia tanta ex uberet? Profecto nec aucitus nec in ops eſt gracie diſtributor: ſed vbi vaſa vacus deſūt. oleum ſtere neceſ ſe eſt. Vndiqꝫ ſeſe ingerit amor mū di cum conſolationibus ſuis. ymmo deſolationibꝰ ſuis: obſeruat aditꝰ. per feneſtras irruit/ mentem occa pat. ſed non eius qui dixit. rennuit conſolari anima mea; memor fui dei ⁊ delectatus ſum. Prcoccupatū nempe ſeculoribꝰ deſiderijs animū delectatio ſancta declinat; nec miſce ri poterunt vera vanis/ eterna cadu cis/ corporalia ſpiritualibus/ ſum ma ymis: vt pariter ſcipios que ſur ſum ſunt. et que ſuper terram Felices inmirum viri illi per quos dominica legitur aſcenſio preſigna ta; enoch captus/ et trāſlatꝰ hely as Felices plone qui ſoli iam deo vi uūt. ſoli deo vacant: intelligendo diligendo/ fruendo. Neqꝫ enim cor pora que corrūpantur illas aggra uant animas nec terreno inhobita tio ſenſus eorum tanꝙͣ multa cogi tantes deprimit: qui cum deo am bulaſſe noſcuntur. Factum eſt impe dimentum omne de medio. occaſio vniuerſa ſublata ⁊ materies nullo relicta ē: q̄ eoꝝ affcm̄ oggrauet vel depͥmat intellem ⁊ā ⁊ pͥorē ob hoc raptū ſcriptura memorat. ne forte vincat malicio ſaipiām: ⁊ ītellcūs eiꝰ vel aīma decipi vltra valeat vel mutari. Nob̓ ā̄t vn̄ in hijs teneb̓s veritas. vnde caritas in hoc ſeculo nequā in hͦ mūdo qui poſitꝰ ē ī ma ligno? ¶ Putas erit qͥ ītellectū il luminet. qͥ uiflāmet affcm̄. Erit v tiqꝫ ſi conuertamur ad xpriſtum; vt velamen de cordibus noſtris au fecatur. Hic enim eſt de quo ſcriptū eſt. Habitantibꝰ in regione vmbre mortis⁊ lux orta eſt eis. Siqͥdem pͥoris ignorātie tꝑa deſpiciēs deꝰ. ānūciauit hoībꝰ vt oēs vbiqꝫ age rent pn̄iam. ſcd̓m qd̓ paulꝰ atheni enſibꝰ tradidit Memētote etenī dei verbū ⁊ ſapientiā incarnatō Cuiꝰ vtiqꝫ opꝰ erat toto illo temꝑe quo videri in terris et inter homīes cō uerſari dignata eſt ineffabilis illa virtus. illa gloria/ illa maieſtas. il lumīare oculos cordis: ⁊ ſuadere fi dem hoībꝰ p̄dicatiōe ꝑit̓ I oſtēſio ne ſignoꝝ Deniqꝫ ſp̄s diu ait ſuꝑ me: ad euāgelizandū pauꝑibꝰ mi ſit me. Et apoſtolꝰ loq̄bat̉. Adhuc modicū lumē in vobis eſt; ambula te dū lucem habetis vt non tenebre vos comprehendant. Nec modo ā te paſſionem. ſed ⁊ poſt reſurrectionē in multis argumentis ꝑ dies qua draginta apparens eis. ⁊ loquens de regno dei. quando et ſenſum eis vt ſcripturas intelligerent legitur aperuiſſe: intellectum potius in formabat ꝙͣ purgabat affectum. Quando enim ad ſpiritualis affici

poſſent aīales. Ymo vero ne ipām quidē mera lucē poterat aliqͣtinꝰ ſuſ tine̓: ſꝫ exhiberi illis oportuit ꝟbū in carne/ ſolē in nube/ lumē in teſto mel in cera: cereū in loterna. Sp̄s ante faciem illoꝝ xpriſtꝰ dominꝰ: ſed nō vtiqꝫ ſine vmbra in qua viue rent inter gentes. Vnde et virgini legitur obumbraſſe ſpūs: ne vehe mētiori reuerberata ſplēdore. ad cā didiſſimam illam lucem. puriſſimū qꝫ fulgorem diuinitatꝭ. eciam illiꝰ aquile poſſet ques hebetari. Mini me tamē vel nubes ip̄a leuis potu it eſſe ꝯcioſa? ſꝫ ca quoqꝫ vſus eſt ī ſalutē: ⁊ diſcipuloꝝ aīmos qui ad fidei intellectū/ ſine aliquā mutatio ne intellectus poterat ꝓmmoueri. nec oſſurgere adhuc ad ſpūalis p̄uale bāt. in ſue carnis prouocauit affec tum. vt qmore quodam humano o peranti mira. nura loquēti homini adhererent. amore vtiqꝫ carnali ad huc ſed tam valido vt ceteris omni bus preualeret. ¶ Nimirum hic erat ille moyſi ſerpens: qui ſer pentes mogorum egypti omēs pa riter deuorauit. Seniqꝫ ecce nos ī quiunt reliquimus omnia; et ſecuti ſumus te. Geati ſiquidem oculi qui videbant dominum inqieſtatis in carne preſentem: auctorem vniuer ſitatis inter homines cōuerſantē. virtutibus choruſcantem. infirmos curantem. mario calcantem/ mortu os ſuſcitantem/ demonijs imperan tem/ ⁊ poteſtatē ſimilē hominibus ꝯferētē: mitē ⁊ huilē corde/ benignū affabilem/ miſericordie viſceribus affluētē. agnū dei pcc̄a nō habentē ⁊ oīm pcc̄a portantē Btē aures ꝙͣ ba vite ab ip̄iꝰ ꝟobi incarnati ꝑ ciꝑe ore merebātur: quibꝰ enarrabit vni genitꝰ qui eſt in ſinu prīs. ⁊ nota faciebat q̄cūqꝫ audiſſet a patre. vt fluēta docteine celeſtꝭ ab ip̄ꝰ verita tis puriſſimo fōte hauriret. vniu̓ſis poſtmodū gētibꝫ ꝓpinādo: p̄mo etūc tuāda potaret. ¶ Quid mꝝ frēs ſi īplebat triſticia eor eoꝝ cū ab eis ſeſe ꝓnūciaret ituꝝ. et adderet quo ego vado vogno poteſtꝭ venire mō Quid iū cōcuteretur viſcera/ turba ret̉ affcūs. heſitaret aīmꝰ/ hereret pultꝰ/ paueret auditꝰ. nec oīno e quarimit̓ diſceſſiōis eiꝰ ſermo poſſꝫ admitti. vt telinq̄ret eos pro quo oīa reliquiſſent? Ceterū vt nō ma neret in carne. ſed vt tranſferretur ad ſpm̄: totus ab eo in illam carne diſcipuloꝝ fuerat collcūs affcus. vt dicere eſſet aliqn̄. Et ſi cognoui mꝰ xp̄m ſcd̓m carne: ſed nūc iā nō nouimꝰ Vnde a benignuſſimꝰ ille inagiſt blandis eos refouens cōſe latioībꝰ eit Rogabo pr̄em meū et aliū ꝑatlitū dabit vob̓. ſpm̄ venᵐ: qui vobiſcū maneat ī eternū Et itē Ego veritatē dico vobis. expedit vobis vt ego vadam: niſi erum obi ero ꝑaclitꝰ nō veniet. Srāde miſte riū frēs mei Quid enī ſibi pult. nuſi ego abiero ꝑaditꝰ non veniet? Ita ne iniu̓ſa paraditopn̄cio xp̄i? Aut contuberniū diuee cornus ſp̄s ſcūs abhorrebat?. quē ſicut ā̄gelo p̄nūciā te cogͦuimꝰ ne cōcipi qͥdē niſi eo ſuꝑ ueniēte potuerit? Quid eſt ergo ni ſi ego abiero ꝑaditꝰ nō veret? Ni ſi cornis pn̄cia veſtris ſubtrahatur

aſpettibus: ſpūalis gracio plenitu dine occupata mens nō admittit. non recipit aīmus: non capit affec tus ¶ Quid vobis videtur frēs? Si hec ita ſūt p̄mo quia ita ſunt? ciudeat quis de cetero fantaſtig qui buſdā illecebris deditus. ſectas leno rinia carnis ſue. carnis vtiqꝫ pecco tricis genite in pcc̄is. aſſuete p̄ccis. in qua deniqꝫ non eſt bonū vllū? il lum pariter expectare paraditū? Au deat inqua qui hmōi eſt. qͥ limo ſem per inheret. qui carnē fouet/ qui in carne ſeminat/ qui carnē ſapit:illā nichilominꝰ collationē ſuperne viſi tationis. torrentē voluptatis illū. illā ſperare graciā ſpūs vehemētis? quā vt veritas ipſa teſtatur. ne cū ip̄a quidē verbi carne ꝑcipere vllate nus apoſtoli potuerūt. Errat oīno ſi quis celeſtē illā dulcedine huic ci neri. diuinū illud balſcimū huic ve noꝫ cariſmata illa ſpiritus miſceri poſſe hmōi illecebris arbitrat̉ M Falleris thoma ſancte falleris; ſi vi tere dn̄m ſperas ab apl̓oꝝ collegio ſeꝑatus Nō amat veritas āgulos nō ei diu̓ſoriā placēt: ī medio ſtat? diſciplina cōī/ coī vita/ coībꝰ ſtudijs letat̉ Uſꝫ quo miſer diuerticula cap tas; ⁊ ꝯſolatiōes ꝓpͥe volūtatis tā to labore q̄ritas. toto rubore mēdi cas? Et qͥd facio inqͥs. Eice ācillā et filiū eiꝰ: nō enī heregerit filiꝰ an tille cū filio libere. Nullo vt dictū ē cōuētio venitati ⁊ veritati: luci et te nebris. ſpūi ⁊ carni: igni ⁊ tepidita ti. Sꝫ dum illa moratur inqͥes. ſn̄ aliqua ꝯſelatiōe eſſe nō poſſū ȳmo vo̓ ſi morā fecerit expecta eū: qꝛ ve nu̓et et nō tardabit. Apoſtoli decē di es in hoc expectatiōe ſederūt: ꝑſeue rantes vnanimiter in or̄onē cū mu lieribꝰ ⁊ maria matre ih̓u Et tu er go orare diſce. diſce q̄rēte petere pul ſare; donec īuenias. donec accipias donet aperiatur tibi. Nouit domi nus figmentū tuū. fidelis eſt; non te pacietur temptari ſupra id quod poſſis. Cēfide in ipſo: ꝙ ſi fideliter expectoueris. nec diē decimū expet tabit Preuerēt certe in benedictio nibus dulcedinis deſolatā aīam et orantē: vt fideliter ⁊ nō ad īſipien tia tibi ꝯſolori rēnues/ in ip̄iꝰ memo ria delecteris īebriatꝰ ab vbertate domꝰ eiꝰ: ⁊ torrete voluptatis eius potatꝰ Sic nimirū ⁊ helizeꝰ quon tā oraſſe legit̉: cū dulciſſimū illud ſolociū helyē pn̄tiā ſibi plāgeret ſb̓ trahendū ¶ Sed ꝯſidera diligēti us quid orqiuerit: quid ve reſponſū ſit poſtulanti. Oro inquit domine: vt fiait ſpiritus tuus duplex in me. Nimitū duplicari ei ſpiritū oporte bat: vt mnagr̄i abeutis abſētiā grā duplicata ſuppleret. Un̄ et helyas ad eū. Si videris inquit quādo tol lar a teꝫ fiet qd̓ petiſti. Duplicauit enī ſpm̄ viſio abeūtis: cū euidēter raptus in celū: vnuerſa pariter eiꝰ deſideria ſecū tulit: vt inciperet ipſe quoqꝫ iā ſapere que ſurſū ſūt. non q̄ ſuper terra. Duplicauit ſpiritū viſi o abeūtis. vt intellectu ſpirituali ſpiritalis iūgeretur affectus; cū ip ſa vtiqꝫ cui potiſſimū īherebat carne raptꝰ in celū. Qd̓ euidētiꝰ in cpoſto lis inuenitur impletum. Vbi enim radentibus illis. ſuus ille iljs tan

maīfeſte eleuatꝰ ē et ferebat̉ ī celū. vt nemo eoꝝ opꝰ haberet ītrogae̓ qͦ vadis: ip̄a iā vt ita dixeri occulta fice. edocti ſūt ſupplices ī celū oculos leuae̓. puragtēde̓ manꝰ/ ꝓmiſſaſibi dona cariſmatū poſtulātes. doneefi eret repete de celo ſonꝰ adueniētis v tiqꝫ igius quē dn̄s il̓js nuttebat in terra. volēs vehemēter accēdi. Cō ſtat ſiqͥdē eos ⁊ pus ſpm̄ accepiſſe. tu viꝫ inſufflauit eis ⁊ dixit. accipi te ſpm̄ ſcm̄ꝫ ſꝫ ſpm̄ plane fidei ⁊ in telligentie nō feruoris. qͦ mnegis il lumīaret̉ ratio. ꝙ inflāmaretur of fectio. qd̓ duplicati vtiqꝫ ſp̄s opꝰ fuit Quos enī ꝟ̓bu pr̄is diſciplina et ſapiīum ate docuerat. ⁊ ītellcū ad impleuerat corda eoꝝ: adueniēsv tiqꝫ poſtmodū ignis diuinꝰ. et inue nuens iā receptacula mūda. īfudit vberiꝰ dona cariſmatū. et in ſpirita le in oīno mutauit amorē. vt incen ſa in eis caritas fortis vt mors. iā nō mō fores: ſꝫ ne ip̄a quidē ora ꝓp tec mētu iudeoꝝ duudere dignaren tur. Cui nos gr̄e ꝓ nrē exiguitatis modulo p̄parates. exinanire ꝑ oīa noſmetipos ⁊ a delcātioībꝰ miſeris ⁊ caducis ꝯſolatiōibꝰ euacuare ſtude amꝰ dilēſſimūi corda nr̄a. maxīeqꝫ in ſtante nūc die feſto: ⁊ feruentiꝰ ⁊ fi ducialiꝰ vnaninūter ꝑſeueremꝰ in o ratione. vt ſua nos viſitatiōe. ſua ꝯ ſolatiōe I confirmatione dignetur ſpūs ille benignꝰ ſpūs dulcis/ ſpūs fortis infirma roborans. aſꝑa pla nans/ cordo purificās. qui cū pr̄e ⁊ filio idip̄m/ ſed non iſipſe eſt: vt tres vnū. et vnū eſſe tres veriſſime ꝓrſꝰ ⁊ fideliſſime catholica ecc̄ia fa j ſa ti teat̉: a palre adoptata/ a filio deſpō ſata: a ſpū ſcō ꝯfirmata Quibꝰ vt vna ſb̓a: ſic ⁊ eadem nichilomina gl̓i̓i. in ſecula ſeculoꝝ Amen. Sermo ſextꝰ vn̄ ſupra Fiplicē nob̓ in ecc̄ia p̄mitius Xtutē lucas ſcūs breui ſermo ne cōmendat. vbi poſt dn̄ica aſcēſio nē vnanimit̉ eos in orōne perſeue raſſe deſcribit: expectātes celeſtē cō ſolationē. cuiꝰ acceperant repromiſ ſionē. Iaudabili ſiqͥdē inagnimūtate puſillꝰ grex paſtoris ſolacio deſtitu tus. minie tn̄ dubitons quin illi cu ra eſſet de eis. ſꝫ paterna ꝓ eis ge reret ſollicitudinē. deuotꝰ pulſabat ſupplicatiōibꝰ celū. certꝰ ꝙ penetra ret illud orones iuſtoꝝ: nec paupe petū p̄ces ſpernerentur q̄ dn̄o: aut n̄ copioſa bn̄dictiōe rediret Sꝫ nec ſn̄ lōgāimitate ꝑſiſtebat īdeficies: iuxta ꝓpheticū illud. Di mora fece rit expecta euꝫ qꝛ venuiet ⁊ nō tarda bᵗ Porro vnanimitas qͥdē legit̉ eui tēter exp̄ſſa: ꝙ hec ſola di̓ni ſpūs cariſmā inerecit̉ Neqꝫ enī eſt deus diſſentionis ſed pacis: neqꝫ hītare facit niſi vnꝰ moris in domo? M Fure igitur p̄ꝑationē cordis eorū audiuit aurꝭ diuina. nec ab expec tatione ſua cōfudit eos; qui ⁊ mog nanimes ⁊ lōganmes ⁊ vnanimes eſſent. Certiſſima nōqꝫ ſūt hec teſ timoniaꝫ fidei ſpēi caritatis. Et qͥ dē eudēter ſpes lōganimitatē: vn tatē caritas oꝑatur Nūquid fides quoqꝫ nō mognanimū facit? Et ſo la. Quicqͥd enī ſine fide preſumit̉. non eſt illa animi ſolidā magnitu do. ſed pentoſa quedam inflatio et

tumor inauis Vis audire magnani mū virum; Omnia inquit poſſum in eo qui me confortat. ¶ ¶ Imite mur triplicem hanc preparationem frēs: ſi deſideramꝰ ſuꝑeffluentē men ſurā ſpūs obtinere. Omnibꝰ enī p̄ ter xp̄m datur ad menſurā ſpūs: ſꝫ menſure cumulus ſupereffluentis. videtur quodammodo exceſſiſſe men ſuram. Euidens fuit in conuerſio ne noſtra mognemninutas. ſit eciā in conſūmatione longanimitas: ſit vnanimitas in conuerſatione. Hu iuſmodi ſiquidem animabus/ celeſ tis illa iheruſalem deſiderat in ſtau rari; quibus nec fidei magnitudo de ſit in ſuſcipiendo onera xpriſti. nec longitudo ſpei in ꝑſiſtendor nec cari tatꝭ iunctura quod eſt vinculum per fectionis. ¶ In feſto penthecoſt ſermo pͥmꝰ Elebramꝰ hodie dilectiſſimi ſpiritꝰ ſancti ſolempnita tem. tota cum iocē ditate celebrādāꝫ dignā omni deuo lione Dulciſſimū eium quoddam in deo ſpiritus ſanctꝰ eſt: benignitas dei. et idem ipē deus. Proinde ſi ce lehramus ſanctoꝝ ſolempnia. quā to magis eius a quo habuerunt vn de ſancti eſſent. qͦtquot fuere ſanctiꝰ Si veneramur ſanctos. quāto me gis ipſum ſanctificatorem conuenit honorari. ¶ Hodie itaqꝫ eſt feſti uitas ſpiritus ſancu. qua viſibiliter apparuit inuiſibilis: ſicut ⁊ filius cū ſit uichilonunus iniſibilis in ſcipōdignatus eſt ſe exhibere in carne vi ſibilem. Hodie ſpiritus ſanctus ve uelat nobis aliquid de ſeipſo: ſicut ante de patre ⁊ filio noueramus. Nam perfecta trinitatis cognitio. vita eterna eſt Nunc autem ex par te cognoſcimus; reliquā credimus q̄ minuimē ſufficimus comprehendere ¶ Et de patre quidem noui creati onem? dlamantibus creaturis ipſe fecit nos ⁊ non ipſi nos Inuiſibilia enim dei a creatura mūdi ꝑ ea que facta ſūt intellecta ꝯſpiciuntur Atue ro eternitatē et īmutabilē ꝯprchen dere multum eſt ad merlucem habi tat inacceſſibilem ¶ De filio autē magnū aliquid noui eius gracia: ſcilicet incarnationem. Nam gene rationem eiꝰ qͥs enorrabit? Quis ꝯprehendet equalē genitum genito ri? ¶ Iā et de ſpū ſcō ſi nō noui ꝓ ceſſionē quā ex pr̄e filioqꝫ p̄ordit: illa eī murabilis facta ē ſcīa ex me. cōfortata eſt et nō potero ad ea; nō ui tn̄ aliqͥd videlicet inſpirationem Duo eī ſūt; vn̄ ꝓcedat/ ⁊ quō Pro ceſſio a pr̄e I filio poſuit tenebras latibulū ſuū: ſꝫ ꝓceſſio ad hoīes ho die cepit innoteſte̓. I eſt iā fidelibꝰ inanifeſta Et pͥus eqͥdē qm̄ ſic opor tebat/ ſignis viſibilibꝰ īuiſibilis ſp̄e ſuū declorabat aduentū. nūc ciꝰſigͣ quo ſpūaliora ſt̓ eo mnagꝭ ꝯgrua; eo vidētur ſpū ſcō megis digͣ ¶ Se nit tūc ſuꝑ diſcipulos in linguis ig neisvt ꝟba ignea loq̄rent̉: ⁊ legē igneā līguē ignee p̄dicarēt Femo ꝯq̄ratur ꝙ nob̓ mīme illa maīfeſta tio ſp̄s fiat? vnicuiqꝫ eī dat̉ maīfeſ tatio ſpiritus ad vtilitatē. Deniqꝫ

ſi dicere opus eſt: nobis illa moni feſtatio poaius ꝙ opl̓is facta eſt Ad qͥd enī illis neceſſarie lingue genti um. niſi ad cōuerſionē gentiū? Fuit in cio alia quēdā manifeſtotio magis ad eos ꝑ̄tinēs; et hec vſqꝫ hodie ſit in nobis Manifeſtum enī fuit iudutos eſſe virtute ex alto: qͥ de tāta puſillanimitate ſpūs ad tā tam deuenere ꝯſtantiā Nō eſt iam fugere. nō eſt abſcondi ꝓpter metū iudeoꝝ: conſtantius iam p̄dicant/ ꝙͣ deliteſcerēt ante timidiꝰ Serūqꝫ mutatione illam dextere excelſi ma nifeſte declarat pͥncipis apl̓oꝝ pri us qͥdē inter qncille verba formido: poſtmodū īter principū verbera for titudo Ibant ait ſcriptura gauden tes a conſpcū conſilij. qm̄ digni ha biti ſūt ꝓ nōnune iheſu contumeli am pati? quem ſane prius cū duce ret̉ ad ꝯſiliū. ſolū teliquerant fugie tes Quis dubitat adueniſſe ſpiritū vehemētem. qui mētes eoꝝ inuiſi bili illuſtratet potētia. In hunc mo dum eciam modo que ſpūs oꝑatur teſtimoniū ꝑhibēt de eo ¶ Qui a ergo mādatū accepimꝰ vt dedinā tes a malo/ faciamꝰ qd̓ bonum eſt; vide quē admodū in vtroqꝫ ſpūs adiuuat īfirmitatē noſtrā: nā diui ſiones grātum ſūt; idem aūt ſpūs Propterea ad declinādum a malo tria oꝑatur in nobis: ꝯpunctionē/ ſupplicationē/ remiſſionem ¶ Inici um eī cōuertendi ad deū eſt penitē tia: quam ſine dubio ſpūs operat̉. nō noſter ſꝫ dei Idqꝫ et certa ratio docet: ⁊ ꝯfirmat auctoritas Sius eium cum ad ignem venerit algēt xi ⁊ fuerit cale factus. dubitat ab ig ne ei veniſſe calorem: quem habe te nō poterat ſine illo? Sic ergo qͥ prius in iniquitate frigidus erat. ſi poſtmodum feruorē quodam penitē tie accendatur. alium ſibi ſpiritum qui ſuum arguit et dijudicat. non dubitet adueniſſe Hobes ⁊ hec in euangelio. vbi cum loquēretur de ſpiritu quem accepturi erant creden tes in cum; ille inquit arguet mū dum de peccato ¶ Sed quid pro deſt penitere de culpa. ⁊ non ſuppli care pro venia? Neceſſe eſt vt eciā hoc ſpiritꝰ operetur. dulcedinc qua dam ſpei replens qnimū; per quā fiducialiter poſtules nichl heſitane Bis ne oſtendam tibi eciam hoc o pus eſſe ſpiritus ſancti? Vtiqꝫ dū abeſt ille: tale aliquid in tuo ſpiri tu non inuenies Serūqꝫ ipſe eſt in quo damamus abba pater⁊ipſe qui poſtulat pro ſanctis gemitibꝰ inenarrabilibus; ⁊ hec quidem in corde noſtro. Quid autem in pa tris? Dicut in nobis interpellat pro nobis: ita ī patre delicta donat cum ipſo patre Aduocatus noſter ad pattem in cordibus noſtris: do minꝰ noſter in corde patris Itaqꝫ qd̓ poſtulamꝰ idēipſe donat qͥ donat vt poſtulemus. et ſicut nos erigit pia quadam fiduciā; ita deum indi nat ad nos inugis piā miſericor dia ſu¶ Itaqꝫ vt omnino ſcios quia temiſſionem peccatorum ſpiri tus operatur: audi qd̓ aliqn̄ opli audierunt Accipite ſpiritū ſanctū? quoꝝ r̓miſeritis pcc̄a remittūt̉ eis Et de malo quidem declinondo ſic

¶ ¶ Porro ad faciendum bonū. quid in nobis ſpiritus bonꝰ opera tur? Profecto monet mouet/ ⁊ do cet Monet memoriā rationem do cet; mouet voluntatē In hijs enim tribus cōſiſtit tota aīma noſtra/ Memorie ſuggerit bona in cogita tionibꝰ ſanctis: atqꝫ ita ignauiam noſtrā torporemqꝫ repellit Propte rea quotiens hmōi ſuggeſtionē bo ni ſenſeris in corde tuo. de honorē deo. ⁊ age reuerentiā ſpiritui ſcō cuiꝰ vox ſonat in auribus tuis Ipſe nāqꝫ eſt qͥ loquit̉ iuſticiā Et in eus gelio habes; qꝛ ille ſuggeret vobis oīa. quedūqꝫ dixero vobis Et ad uerte quid p̄miſerit; ille vos doce bit oīa ¶ Dixerā enī qꝛ dotet rati onē Multi ſiquidē monentur vt be nefaciāt: ſꝫ mīme ſciūt quid cigē dum ſit. nuſi aſſit denuo grā ſpūs. ⁊ quā inſpirat cogitationē doceat in opus ꝓferre; ne vacua in nobis ſit gra dei ¶ Sed quid? Sciēti bo num ⁊ nō faciēti; peccatum eſt illi. Propterea nō ſolū moneri ⁊ doce ri verū et moueri it affici ad bonū neceſſe eſt. ab eo vtiqꝫ ſpū qui ad iuuat iufirmitotē noſtrā; ⁊ ꝑ quem in cordibꝰ noſtris diffūdit̉ caritas/ q̄ eſt bona volūtas Itoqꝫ cū ſic ad ueries ſpūs tetum poſſederit emi nia. ſuggerendo/ inſtruēdo/ afficien do. loquens ſemꝑ in rogitationibꝰ nr̄is vt audiamꝰ ⁊ nos quid loqua tur in nobis dn̄s deꝰ. rationē illu minas/ voluntatē inflāmas⁊ nō ti bi videtur qꝛ totū domū īpleuerint diſpertite lingue̓ tanꝙͣ ignis? Nā in hijs tribꝰ ſuperiꝰ dictū eſt aīam conſiſtere botam ¶ ¶ Sunt autem diſpertite lingue propter multipli ces cogitationes. ſed earum multi plicitas ⁊ vno lumine veritatis/ et vno caritatꝭ feruore fit tanꝙͣ ignis Aut certe domus impletio fini poti us reſeruetur: quādo menſuram bo nam et confertam et cocigitatam et ſupereffluentem debunt in ſinus veſ tros. Sed quando hec erunt? Pro fecto cum completi fuerint dies pen thecoſtes. Felices vos qui iā intraſ tis quinquageſimam requiei. et iubi lcum annū(fratres noſtros loquor quibus iam dixit ſpiritus vt requi eſcant a laboribus ſuis) Eteni hoc quoqꝫ inter eius opera reperimus. ¶ Duo namqꝫ temporā celebra mus fratres. quadrageſime vnū alterum quinquageſime Illud ante paſſionem: iſtud poſt reſurrectionem Illud in ꝯpunctione cordis et lamē tis peritētie: iſtud in deuotione ſpiri tus et alleluya ſolempni. Prius qͥ dem tempus/ ip̄a eſt vita preſens; poſterius pero quietem ſanctorum ſignificat. que eſt poſt mortem Cū autem venerit illiꝰ quinquageſime finis. in iudicio ſcilicet ⁊ reſurrectioē completis diebꝰ penthecoſtes: ade rit plenitudo ſpiritus/ et totē imple bit domū. Plena ſiquidem erit om tus terra ingieſtate eius quando non ſolum anima. ſed et ipſum cor pus reſurgēt: ſi tamen iuxta apoſto li monitum dum adhuc eſt animo le fuerit ſeminatum. ¶ Sermo ſecunduc vnde ſupra

Odie dilēſſimi celi diſtillaue Erunt a facie dei ſynay. a facie dei iſrl̓: ⁊ pluuia voluntaria ſegre gata eſt hereditati xp̄i Spiritꝰ eī ſanctꝰ ꝓredens ⁊ pre largiori mu nere ſue inaieſtatis in apoſtolos ſu os ꝑuenit; et tribuit eis cariſmatū dona Poſt mognificentia enī reſur gentis. poſt gloriā aſcendētis. poſt reſidentis ſublimitatē. non reſtabat nuſi vt exp̄catio iuſtoꝝ leticio adue niret: ⁊ celi muneribꝰ(celeſtes ho mines) implerētur Vide aūt ſi non ⁊ ſententiarū pondere et verboꝝ or dine. hec omnis yſcias lōge qnit p̄dixit Erit in die illa germen dn̄i in inugnificentio ⁊ gla: ⁊ frcus ter re ſublimis; et exultatio hijs qͥ ſal uati fuerint ex iſrae l ¶ Sermē do nuni xp̄us iheſus. ſolꝰ de mūdiſſiō conceptus ſemine: qꝛ et ſi in ſimuli tudine carnis pcc̄i/ nō tamē in car ne pcc̄i. ſi filiꝰ carnis ade. nō tamē filius p̄uaricationis ade; qꝛ nō fu it natura filiꝰ ire ſicut reliqui omēs qui in iniqͥtatibꝰ ſunt cōcepti Iſtud ergo germē qd̓ de virga ieſſe ven tre virginco pullulauit. in mognifi centia fuit cū reſurrexiſſet a mortu is. qꝛ tunc dn̄s deꝰ meus mognifi catus eſt vehemēter: confeſſionē ⁊ decorē indues amictꝰ lumine ſicut veſtimēto ¶ Quāta at aſcēdentis gloria. cū mediꝰ angeloꝝ et aīaꝝ ſcārum ad patrē deduceris: ⁊ trium phatrici palmā celis inuectꝰ. ſuſcep tum hoīem in ipſa diuinitatis clau dis ydemptitate? Quis cogitet ne dū loquatur. ꝙͣ ſit fructus terre ſub limis in conceſſu ad dextera pr̄is. quod vtiqꝫ celeſtium oculos reuer berat crecturarum. quod angelicus intuitus contremit. non attingit? Veīat ergo exultatio donune hijs qui ſaluati ſunt de iſrael. apoſtolis tuis quos elegiſti ante mundi con ſtitutionē: perat ſpiritꝰ tuꝰ bonꝰ qui ſordes abluat; ⁊ infundat vir tutes in ſpiritu iudicij ⁊ ſpiritu ar doris ¶ Eyaigitur fratres cogite mus ſuper nos et in nos opera tri nitatis ab inicio mūdi vſqꝫ in finē i videamus ꝙͣ ſollicita fuerit illo maie ſtas. cui aminiſtratio pariter I gubernado ſeculorum incumbit: ne nos perderet in eternum Et po tenter quidem omnia fecerat; ⁊ ſa pienter omnia gubernat: ⁊ vtra rumqꝫ terum tam potentie ꝙͣ ſapiē tic ſigno maniſeſtiſſime tenebantur in creatione ⁊ conſeruatione machi ne mundialis Et bonitas quidem erat in deo. et bonitas multa ni mis. ſed latebat in corde patris: cumulanda quoqꝫ ſuper genus filio tum adam in tempore oportuno. Dicebat tantum dominus/ ego ro gito cogitationes pacis: vt mitte ret nobis illum qui eſt pax noſtra qui fecit vtraqꝫ vnum. vt iam da tet pacem ſuper pacem hijs qui lō ge; ⁊ patem hijs qui prope. Verbum igitur dei in ſublimi con ſtitutum. vt ad nos deſcenderet ꝓ pria benignitas īuitauit. miſericor dia traxit. veritas qua ſe venturumm promiſerat compulit: puritas ꝑte ri virginalis ſuſcepit. ſalua virgi nitatis integritate potentia eduxit. obedientia in omnibus deduxit.

palientia crmauit: coritas ver bis ⁊ miraculis maīfeſtauit Pror ſus āpliſſima michi nūc materis et malorū meoꝝ ſuppetit/ et bonorum dn̄i mei: vt cū cogitaueri vicis me as. cōuertā pedes meos ī teſtiōnici ſua. Illa eī bona ineffabilia ſūt: et vt breui ꝟ̓bo cūcta concludā. ruchil meliꝰ īuenite potuit vnde nos redi meret ſapiētis dei. ī oī ſapiētia ſua Sed et mala circūdederat nos qͦꝝ nō erat numerꝰ: qꝛ peccaui(iuſtꝰ loqͥtur) ſuꝑ numerū arene marꝭ Et ꝓpter nomē tuū dn̄e propitiaberis pcc̄o meo: multū eſt ei. Miſſus eſt coluber tortuoſꝰ adyabolo. vt ve nenū ꝑ aures mulierꝭ in ipſiꝫ mētē trāſfūderet: ⁊ ſic refūderet ī totius poſtei̓taitꝭ originē Miſſꝰ eſt iterū an gelꝰ gabriel a deo. vt v̓bū prīs ꝑ aurē virginis/ ī vētrē ipſiꝰ et mentē eructaret: vt eaidē vic ītraret ātido tum. qͣ venenū ītrauerat Vere vidi mꝰ glum eiꝰ gl̓um qͣſi vnigeniti a pr̄e: quia totū pr̄nū eſt qd̓ de corde pr̄is xp̄s attulit nob̓: vt nichil ī fi lio dei nſi dulce/ niſi pr̄num/ huma ni generꝭ trepidatio ſuſpicet̉ Aplā ta pedis vſꝫ ad ꝟticē nō crat ī nob̓ ſanitas zerrauimꝰ ab vtero. in vte ro dāpnati ā̄teꝙͣ nati: qꝛ de pcc̄o et in pͥccō cōcepti. Xp̄s gͦ ibi pͥmū me dicinā appoſuit. vbi pͥmꝰ patebat vul neri locꝰ⁊et ſubſtātialit̓ vtero ꝟgi nis illupſꝰ. de ſpū ſcō cōceptꝰ eſt: vt cōceptionē nrām mūdaret. quam ſp̄s malꝰ ⁊ ſi nō fecerat iferec̓t tn̄? vt nō eſſꝫ etiā ī vtero vita ipſiꝰ ocio ſardū nouē mēſibꝰ vulnꝰ purgat ā aiquū/ ſcrutōs vt dicitur vſꝫ ad ymū putredinem diuulētam. vt ſanitas ſempiterna ſuccederet. Et tūc iam operabatur ſalutē noſtram ī medio terre: ī vtero videlicet virginis ma rie: que mirabili proprietate/ terre medium appellatur Ad illam ſicut ad medium/ ſicut ad archanu dei ſicut ad rerū cauſam. ſicut ad nego cium ſeculorū reſpitiūt/ ⁊ qui in celo hubitāt. et qui habitāt in inferno? et qui nos preceſſerunt/ et nos qui ſumus/ et qui ſequentur; Inati na torum/ et qui noſcētur ab illis. Illi qui ſunt in celo/ vt reſartiātur. ⁊ que in inferno/ vt eripiātur. qui preceſ ſerunt/ vt prophete fideles inueniā tur: qͥ ſequentur vt glorificētur Eo beatā te dicunt ōnes generatiōes/ dei genitrix/ dn̄a mūdi/ regina celi. Oēs inquā generationes Sūt enī genectioēs celi ⁊ terre Pr̄ ſpirituū ait aplus: ex quo oīs prrutas ī ce lo ⁊ ī terra noīatur. Ex qͦ btāni te dicent oēs generatiōes: que in oni bus generationibꝰ vitā et gloriam geniuſti. In te eī angeli leticiā. iuſti gratiā: peccatores veriā inueniūt in eternū. Merito ī te reſpitiūt ocu li totius creature: qꝛ in te/ et ꝑ te/ et de te. benigna manꝰ oīpotētis quic qͥd crequec̓t r̓creauit. Placebit ne tibi dn̄e ih̓u. vt dones michi vitā tuā. ſicut dediſti cōceptione. qꝛ nō ſolū ꝯceptio mea īmūda/ ſꝫ ⁊ ꝑita ꝑ uerſa/ mors ꝑiculoſai. ⁊ pꝰ mortē reſ tat mors gͣuior/ mors ſecūda? Non ſolū ait cōceptionē meā ſꝫ ⁊ vitam meam: ⁊ hoc per ſingulos etatum gradꝰ. infantie/ pucritie/ adoleſcēcie iuuentutis tibi donaloꝫ aditiens

mortem et reſurrectionem. aſcenſio nem/ et miſſionem ſancti ſpiritus. Hoc autem ideo vt conceptio meo mundet tuam. vita mea inſtruat tu am. mors meā deſtruat tuam. reſur rectio mea precedat tuam. aſcenſio mea preparet tuam; porro ſpiritus ad iuuet infirmitatem tuam. Sic e nim plone videbis ⁊ viam per quā ombules. et cautelam qua ambu les: et ad quam ambules monſio nem. ¶ In vita enim nica cognoſ ces vitam tuam: vt ſicut ego pauꝑ tatis et obedientie/ humilitatis et pacientie/ caritatis et muſericordie ī dedlincibiles ſenutas tenui; ſic ⁊ tu ciſdem veſtigijs incedas: non decli nans ad dexteram neqꝫ ad ſi nuſtrā. N In morte autem mea debo tibi iuſticiam meam. diſrumpam iugū captiuitatꝭ tur. expugnans hoſtes qui ſūt in viai vel iuxta viam: vt nō apponant amplius nocere tibi. V Hijs autem completis. reuertar in domuni vnde exiui; et ouibus illis que in montibus remanſecant quas et propter te teliqueram. vt te non ducēetem ſed reportarem. reddam faci em̄ meam Et ne de abſentio mea vel murmures vel contriſteris mittam tibi ſpiritum paraditum: qͥ tibi donet pignus ſalutis. robur vi te. ſcientie lumen. ¶ Signus ſalu tis. vt ipſe ſpiritus reddat teſtimoni um ſpiritui tuo ꝙ filius dei ſis: qui certiſſima ſigna predeſtinationis tu e. cordi tuo impͥmat ⁊ oſtendat. qui donet leticiam in corde tuo: ⁊ de ro re celeſti. I ſi non continue. tomen ſepiſſime mentem tuam impinguet ¶ Robur vite: vt quod per na turam tibi eſt impoſſibile. per graci am eius non ſolum poſſibile. ſed ⁊ fauile fiait: ita vt in laboribus et vi gilijs. in fame et ſiti. et omnibus obſeruentijs iſtis/ que niſi farinula iſta dulcorentur prorſus morain ol la appateat: delectabiliter incedas ſicut in omnibus diuicijs ¶ Scien tie lumen: vt cum omnia benefece ris/ te ſeruū inutilem putes. et quic quid boni inueneris. illi tribuas a quo omne bonum eſt: ſine quo non parum aliquid. ſed non omnino po tes incipere ne perficere dicam. Sic ergo ſpiritus iſte in tribus iſtis te do cebit omnia. ſed omnia que ad tuā pertineat ſalutem; quid in ipſis eſt plena et abſoluta perfectio. Hoc eſt qd̓ per prophetam idem ſpiritus di cit Seminate vobis ad iuſticiam. v bi pignus ſalutis oſtenditur: et me tite ſpem vite. vbi vitale robur acci pitur: illuminate vobis lumen ſci entie. qd̓ verbis ꝓprijs ſubinfertur Vnde ſpūs iſte ſuꝑ apoſtolos in ig ne apparuit: ꝓpter lucem pariter et ardorē. Quos enī repleuerit ⁊ ſpū feruere ⁊ ī veritate cognoſcere facit: quia ſola mīa eſt que eos et p̄uenit ⁊ ꝑducit. Multum ſibi de hac mīa vndiqꝫ contraxerat puer dn̄iꝫ cū di ceret Miſericordia eiꝰ p̄ueniet me. et nuſericordia tua ante oculos meos eſt; ⁊ mīa tua ſubſequetur me omni bus diebꝰ vite mee. ⁊ qui coronat te in mīa ⁊ miſerationibus; et deus in eus miſericordio mea. ¶¶ Ꝙ b dulciter dn̄e iheſu cum hoībꝰ cōuer ſatus es ꝙͣ habundanter multa et

magna bona hoībꝰ lorgitꝰ es: ꝙͣ fortiter tam iudigna ꝙ aſꝑa pro hoībꝰ paſſus es. ita vt liceāt ſugere niel de petra/ oleūqꝫ de ſaxo duriſſi mō. duro ad verba. duriori ad ꝟbe ca. duriſſimo ad horrida crucis ſuppli cia; quia in omnibus hus ſicut ag nus roram tondente obmutuit. et non aperuit os ſuum. Vides igit̉ ꝙ perum dixerit ille qui dixit. dn̄s ſollicitus eſt meiꝰ. Pater vt ſeruum redimeret filio non parcit: filius li bentiſſime ſeipſum tradit. ſpiritum ſcm̄ vterqꝫ mittit: ipſe ſpiritus poſ tulat pro nobis gemitibus inenar rabilibꝰ Oduri ⁊ īdurati ⁊ obdura ti filij adā qͦs nō emollit tāta berig tas tāta flāmā tō īgēs ordor amo ris. tam vehemens amator: qui ꝓ vilibus ſarcinulis/ tam precioſas merres expendit. Nō enim corrup tibilibus auro vel argento redemit nos. ſed precioſo ſuo ſanguine que effudit abunde; quia largiter vn de ſanguinis de corpore iheſu per quinqꝫ partes emanauerunt Quid vltra debuit facere: et non fecit? Il lumīauit cecos. reduxit erroneos. recōciliauit reos/ iuſtificauit ip̄ios trigintatribꝰ anīs ſuper terra viſꝰ tū hoībꝰ cōuerſatus. ꝓ hoībꝰ mor tuꝰ: qui de cerubin ⁊ ſeraphin/ ⁊ om nibꝰ angelicis virtutibꝰ dixit ⁊ fac ta ſunt: cui ſubeſt cum voluerit om nia poſſe. Quid ergo a te querit. qͦ tanta ſollicitudine te queſiuit. n ſi te ſollicitum ambulare cum deo tu oº Hanc ſollicitudinem nō facit ni ſi ſpiritus ſanctus qui ſcrutatur ꝓ funde pectorum noſtrorum. diſcretor cogitationū ⁊ intentionum cordis? qui nec minimam paleam intra cor dis quod poſſidet habitaculum pa titur reſidere: ſed ſtatim igne ſubti liſſime circūſpectionis exurit ſpūs dulgꝭ et ſuaus; qui noſtram volū tatem flectat. ymmo dirigat ⁊eri gat magis ad ſuam vt eum ⁊ ve raciter uitelligere ⁊ feruenter dilige te. ⁊ efficaciter implere poſſimus ¶ Sermo terciꝰ vnde ſupro ¶ am libenter vobis commu nicem ſi qͥd michi ſuꝑna dig natione ſenſero inſpirctum. nouit ſpiritus ipſe cuius hodie ſolempni tatem et ſolempnitatem precipuā celebramus: vtinam deuotione p̄ cipua. Ipſe enim eſt dilectiſſimi qui vos ſedete facit nō in ciuitate. ſed i domo vna. vt ſedeat ſuper ſedētes: vt requieſcat ſuꝑ huīles et tremen tes ſermones ſuōe. Ipſe ē qͥ v̓gini obūbrouit/ apl̓o̓s roborauit. vt ⁊ virgineo corꝑi temperaret deitatis acceſſum? ⁊ apl̓os indueret ꝟtute ex alto. feruētiſſima ſcilicet caritate Hāc nimiꝝ opoſtolitꝰ ille chorus loricā ſeſe induit vt gygas ad faci endam viudictam in nationibus in crepationes in populis. ad alligan dos reges eoꝝ in cōpedibꝰ: ⁊ nobi les eoꝝ in manicis ferrris. Quia e nimui domū fortis ligare eū ⁊ vo ſa eiꝰ diripere mittebātur; opꝰ erat fortitudine q̄pliori Alioquin ꝙͣ mul tum erat ad ipōs vt de morte triū pherēt. vt ne ip̄e quidē porte īferi p̄ ualerēt aduerſus eos. ſi non vige ret in eis que in eis vinceret dilectio

fortis vt mors: dura vt infernus emulatio. Hunc ſibi zelum imbibe rant: cum v̓ino ebrij putarētur Et pere ebrij vino: ſed non eo quo ab incredulis ebrij credebantur. Blone īquā ebrij ſꝫ vino nouo. quod rete res quidē vtres nec mererentur acci pere; nec continere valetent. Hoc e nim vinū mera illo vitis fudee̓t de excelſo; vinum letifitans cor/ non ſtatum hominis euertens. vinum germinans virgines: non apoſto tare faciens eciam ſapiētes. Nouū dinum: ſed habitantibus ſuper ter ram. Nam in celis quidem olim iō ropioſiſſime redundabat. nō in vtri bus nec in teſteis vaſis. ſed in cello vinaria: in ſpiritualibus opotecis. Fluebat per vicos ⁊ plateas ōnes ciuitatis illius vinum. ī quo leticio cordis non carnis luxuria eſt: nā terrigene A filiꝫ honunum vinum huiuſmodi non habebant. Sic igi tur celum vino proprio fruebatur. quod terra īterim neſciebat. ſed ne ipſa quidem terra penitus īops car ne xp̄i gloī̓abatur: cuiꝰ p̄ſenciā celū nichilominus ſitiebat Quid ni fide liſſimum fieret gratiſſimūqꝫ cōmer cium inter celum et terram. inter an gelos et apoſtolos. vt exhiberetur illis caro xpriſti/ iſtis vinum celi? eſſetqꝫ in terra ſpiritus/ caro in cel̓. ac deinceps oīa oībꝰ coia ī eternū; Fiſi inqͥt ego abicro; paraclitꝰ nō periet ad vos. Hoc eſt dicere. Niſi dederitis quod amatis: non habe bitꝭ qd̓ deſideratis. Expedit igitur vobis vt ego vadam: vos quoqꝫ de terra ad celum. de carne ad ſpiritum tranſlaturus. ¶ Filiꝰ crum ſpi ritus/ pater ſpiritus: ſpūs ſanctus ſpiritus eſt. Deiūqꝫ ſpiritus ante faciem noſtram xpriſtus dominus. Sꝫ et pater quia ſpiritus eſt/ tales querit adoratores; qui adorant eū in ſpū et veritate. Spiritus tamen ſanctus/ quaſi ſpecialiter ſpiritus di citur: quia ob vtroqꝫ ꝓcedit firmiſ ſimum et indiſſolubile vinculum tri nitatis. tanꝙͣ ꝓprie ſanctus. ꝙ ſit donum patris ⁊ filij omnem ſancti ficans creaturam. ꝙͣuis pater quo qꝫ ⁊ ſpiritus ⁊ ſanctus itemqꝫ fili us et ſpiritus et ſanctus ſit; ex quo omnia. per quem omīo/ ī qͦ omnioi ait apoſtolus. Tria ī meg no huiꝰ mundi opere cogitare debe mꝰ: videlicet quid ſit. quomō ſit? et ad quid ſit conſtitutus. ¶ Et in eſſe quidem rerum ineſtimobilis potentia commendatur: ꝙ tam mul ta ꝙ tā magno/ tam multipliciter/ tam magniſice ſunt creata. Sane ī modo/ ipſa fapientia ſingu laris elucet. ꝙ hec ſiquidem ſurſū hec vero deorſum/ hec in medio ordi natiſſime ſunt locata. ¶¶ Si ve ro ad quid facta ſunt mediteris: oc currit tam vtilis benignitas. tam benigna vtilitas; qui eciam īgratiſ ſimos quoſqꝫ multitudine Ij mog nitudine beneficiorum poſſit obrue re. Potenſtiſſime ſiquidem ex nichi lo omnia. ſapientiſſime pulchra benigniſſime vtilia ſunt creata Serūptamen et fuiſſe nouimꝰ ab inicio. et adhuc multos eſſe vide mus in filijs hominū qͥ in boīs in ferioribus ſenſibilis mundi huius

tota ſenſualitate dep̄ſſi. totos ſe de detunt hijs que facta ſunt; quona modo vel ad qͥd facta negligentes. Quid iſtos niſi carnales dicamꝰ? Pauciſſimos iam eſſe arbitror. le gimus tamen nonnullos quādoqꝫ fuiſſe. quibus ſummū ſtudium fuit atqꝫ vrca ſollicitudo modum ⁊ or dinem veſtigare factorum a deo. vt pleriqꝫ non modo vtilitatem rerum perquirere diſſimulauerint. ſed ⁊ ip ſas magnanimiter ſpreuerīt: cibo paruiſſimo viliſſimoqꝫ contenti. Ip ſi quidē ſeſe philoſephos vocant. ſed a nobis curioſi et van rectiꝰ ap pellantur. Vtriſqꝫ igitur ſucceſſerūt viri prudētiores vtriſqꝫ; qui iumi tum I que facta ſunt. I qūo facta ſint trāſilientes. intēderūt ōciē men tis: vt ad quid facta ſint vidētent. Nec latuit eos quoniā omīa ꝓpt̓ ſemetipſum fecit deꝰ. omīa ꝓpter ſuos: aliter tamen ꝓpter ſe: aliter ꝓpter ſuos. In eo quippe ꝙ dicitur omnis propter ſe. preueriēs comē datur origo: in eo gutem ꝙ dicitur. omnia propter ſuos; magꝭ expͥmi tur fructꝰ ſequens. Omnia fecit ꝓp ter ſemetipſū/ gratuita ſcilicet boni tate. omnia propter electos ſuos: pro corum ſcilicet vtilitate. vt ille quidem efficiens cauſa ſit. hec fina lis. Hij ſunt ſpirituales viri ſic vtē tes hoc mundo tanꝙͣ non vientes? ſed in ſimplicitate cordis ſui querē tes deum: ne illud quidem magno pere veſtigantes. quonā modo mū dialis hec machina volueretur Pri mi voluptate⁊ ſecundi vanitate: tercij peritate impleti ¶ Saude ovos eſſe de hac ſcola. de ſcola pi delicet ſpiritus. vbi bonitatem et diſciplinam et ſcientiam diſcatis: ⁊ dicatis cum ſancto. Super dorētes me intellexi. Quare inquum? Nū quid quia biſſo ⁊ purpura me īdiu quia lautioribus epulis habūdam? Nunquid quia platonis argucias ariſtotilis verſucias ītellexi: aut v intelligerem laboraui? Abſit inqua ſed quia teſtimonia tua queſuū Fe lix qui in hoc ſancti ſpūs thalamo cōmorctur; vt poſſit intelligere tri plicem illum ſpiritum de quo idem puer domini ſuper ſeniores intelli gens decantabat. Ne proicias me a facie tuci? et ſpiritum ſanctum tuū ne auferas a me Cor mundum cre q in me deus; ⁊ ſpiritum rectum ino ua in viſceribus meis. Redde mi chi leticiam ſalutaris tui: ⁊ ſpiritu principali confirma me. ¶ Spiri tum ſanctum ipſum intellige ꝓprio nomine de ſignatum. Rogat ergo ne ꝓiciat̉ a facie eius tanꝙͣ aliqͥd immundum? quia ſpiritus iſte odit ſordes: nec habitare poteſt in corde ſubdito peccatis. Cui eium propri um ē peccata repellere. ipſi eſt ⁊ pro priū pecci odite; nec in vno domici lio pariter morabūtur. tanta mūdi tia ⁊ īmūdicia tāta. Recepto igitur ſpiritu ſancto per ſanctimoniam ſn̄ qua nemo videbit deum; audet qͥs apporere ante faciem eiꝰ tanꝙͣ lotus et mūdus⁊ vtpote qui contineat ſe ſe ab omni malo: ⁊ qui actiōes ⁊ ſi non cogitationes frenauerit. Sed quia peruerſe ⁊ immunde cogitati nes ſepqcant a deo orondum vt

cor mundū creetur in nobis; qd̓ v̓ii qꝫ fiet/ ſi ſpiritus rectus in noſtris fu crit viſceribꝰ innouatus ¶ Spiri tum rectū ꝙ ait. filio poteſt non incō uenienter aptaxi. qui nos veteri ho mine exuenonouū induit; qui nos renouauit ui ſpū mentis noſtre tan ꝙͣ in viſceribꝰ noſtris: vt cogitemꝰ que recta ſūt: vt ombulemus in no uitate ſpūs ⁊ non in littere vetuſta te. Formā enim rectitudinis cittulit de celis/ reliquit in terris: īnuſcens ſane et īmittens dulcedinem rectitu dinis in omnibꝰ operibꝰ ſuis: ſicut de eo idemipē p̄dixerat. Dulcis et rectus dn̄s: propt̓ hoc legem debit delinquentibꝰ in vici. Caſtigato er go corpore ꝑ ſanctitudinem operū. mundato corde vel potius innouato per rectitudinem cogitationū. reddi tur leticia ſalutaris: vt iani in lumi ne vultus dei ambules; et in nomi ne eius exultes tota dic. ¶ Quid ergo reſtat? niſi vt ſpiritu pͥmipali confirmeris? Pattem intellige ſpiri tum principalē: non ꝙ maior ſed ꝙ ſolꝰ ſit a nullo. cum ab eo ſit filiꝰ: ab vtroqꝫ ſpūs ſanctus In quo aūt cōfirmatio hec/ niſi in caritate? Aut qd̓ donū aliud tam dignū patre: qd̓ munꝰ aliud tam paternum; Quis nos ait apoſtolus ſeparabit a carita te xp̄i: tribulatio an ainguſtia. an fa mes an nuditas. an periculū an glo diuꝫ? Certi ſitis. quia neqꝫ more neqꝫ vita/ neqꝫ cetera alio. que a poſtolus tam multipliciter ꝙͣ cudao te. enumerat: poterit nos ſeparare a caritate dei que eſt in xpriſto iheſu Nūquid non hoc confirmationem ab oī huiꝰ ſententie ꝑte demōſtratꝰ Vcis vas tuū poſſidere in ſanctifica tione et honorē. et nō in paſſione de ſiderij: ſpiritum ſanctū arcepiſti tibi Uis vt quecūqꝫ tibi ficri vis cib ho minibus. tu quoqꝫ facies illis. ⁊ qd̓ tibi fieri non vis. alij ne fecerꝭ: ſpiri tum rectū ad opus ꝓximi ſuſcepiſti Hec eſt eī rectitudo. quā lex vtraqꝫ cōmendat; et que nature indita ⁊ q̄ tradita eſt ꝑ ſcripturam. Iom ſi in vtroqꝫ bono. et in hijs que ad vtrū qꝫ ꝑtinent firmiter ꝑſeueras: ſpiri tum principalē quē ſolū deus appro bat accepiſti Alioquin que modo ſt̓. modo nō ſūt. is qui vere ē nō accep tat. nec in caducis iſtis poteſt ſibi e ternitas ꝯplacere. Itaqꝫ ſi deſideras vt in te deꝰ eligat partem ſibi. eſto ſollicitus ſicut tibi ſpiritū ſanctum. ſi cut ꝓximo ſpm̄ reciū: ſic ci quoqꝫ tā ꝙͣ vero prīcipi ⁊ patri ſpirituū/ ſpm̄ rirutuui principalē exhibere ¶ Vere multi Iulumab plex ſpūs qui tā multipliciter filijs hominū inſpiratur: vt nō ſit qui ſe abſcondat a calore eiꝰ Siquidē con ceditur eis ad vſum/ ad miraculum/ ad ſalutem/ ad auxiliū: ad ſoloriū/ ad feruorē ¶ Ad vſum ſiquidem vi te bonis et malis/ dignis ⁊ indig nus cōmunia bona habūdantiſſime tribuens: ita vt videatur hic diſcre tionis limitē non tenere. Ingratꝰ ē qui in hijs quoqꝫ beneficiū ſpūs nō cignoſcit ¶ Ad miraculū: ī ſignis ⁊ ꝓdigijs. ī varijs ꝟtutibꝰ. quos ꝑ quorūlibet manꝰ oꝑatur Ipē ē ātiqͣ miracula ſuſcitōs: vt ex p̄ſentibꝰ/ fi tem aſtruat preteritorum¶ Sed quia nonnullis hanc quoqꝫ gretiō

ſme ꝓpria vtilitate largitur ⁊tercio infunditur ad ſalutem: cum in toto corde noſtro reuertimur ad dn̄m de um noſtrū. Porro ad auxiliū dat̉? cū in omni colluctationē adiuuet in firmitatem noſtrā Nam cū teſti moniū perhibet ſpūi noſtro ꝙ filij dei ſumꝰ: ca inſpiratio eſt ad conſo lationē. ¶ Hatur eciam ad feruo tem. cū in cordibꝰ perfectorū ſpirās vehementius/ validum ignem cari tatis accendit. vt nō ſolum in ſpe filiorum dei. ſed eciōm in tribulati onibꝰ glorientur: cōtum elicim glo riam reputantes/ opprobriū gaudi um/ deſpectionem exaltationem. Omnibus nobis ni fallor datus ē ſpiritus ad ſalutem; ad feruorē nō ita Pauci enim ſunt qui hoc ſpiritu repleentur; pauci qui ſtudeant emu lari. Contenti ſumꝰ anguſtijs noſ tris: nec reſpirare in libertatem il lam/ non ſaltem ad eum ſpirare co namur. Oremꝰ fratres eciam vt cō pleantur in nobis dies pentheroſ tes/ dies remiſſionis/ dies exultati onis/ dies veriſſimi iubilei. vt īue niat nos ſemꝑ ſpiritꝰ ſanctꝰ omnes ꝓpter pn̄ciam corꝑalem pariter: propter cordium vnitatem pariter in eodem loco/ ꝑ ꝓmiſſam ſtabilita tem. ad laudē ⁊ gloriā ſponſi eccīe ih̓u xp̄i dn̄i nr̄i: qui eſt ſuꝑ oīa deo bn̄dictꝰ in ſecula Amen ¶ In natiuitate ſancti ioh̓is baptiſ le. ſermo de lucerna ordēte et lutēte It procul ab hijs ꝯuen tibꝰ frotres increpctio il la ꝓphete iudayca repro bantis cōuenticula ⁊ di dentis. Iniqui ſunt cetꝰ veſtri Hij ni mirum cetus non iniqui. ſed plone ſancti. ſed religioſi/ ſed pleni graci ſ: digni benedictione. Cōuenitis ſiquidem ad audiendum deum? tō uertis ad laudandum. orandum ad adorandum. Sacer eſt conuen tus vterqꝫ placens deo: angelis fa miliaris. State ergo in reuerentia fratres. ſtale in ſollicitudīe A deuo tione mentis. maximeqꝫ in loco o rationis. I ī hac ſcola xpriſti/ ⁊ au ditorio ſpiritali. Nolite conſiderare dilectiſſimi que videntur et tempo ralia ſunt; ſed magis que nō vidē tur eterna. Std̓m fidem/ non ſcd̓m faciem iudicate Terribilis ſiquidē mētuendus eſt locus vterqꝫ; et mū nor adeſſe credendus eſt numerus hominū ꝙͣ angelorum Potet vtro biqꝫ ſine dubio porta celi. ſcala illa erecta eſt; aſcendunt et deſcendunt angeli ſuper filium hominio. Sy gas nempe eſt iſte filiꝰ hominis: ceium ⁊i ſedes eſt. terra ſcabellum pedum eius. eleuato eſt magnificē tia eiꝰ ſuper celos; mncinet tamē nō biſcum vſqꝫ ad ſeculi conſummatio nem. Aſcendunt itaqꝫ ⁊ deſcendūt ad eum angeli ſancti; quia caput ⁊ corpus vnus eſt xpriſtus. Nec ta men vbi caput. ſed vbicunqꝫ fuerit corpus. ibi congregabuntur ⁊ aqui le: licet non poſſet caput a corpore ſeparari. Oeniqꝫ ipſe ait. Vbi duo vel tres congregati ſunt in nomine ineo; ibi ſum in medio eoꝝ Sꝫ for te quis dicat. Vbi eſt modo xp̄us? Oſtēde nobis xp̄m et ſufficit nob̓. Quid curioſos circūducitꝭ oculos.

Non ad videndum: ſed ad audien dum cōuenitis Dominus deus ape ruit michi autem: eit propheta Au tem meam aperuit vt audiam quid loquātur; non oculū vt videam pul tum eius illuminauit Aut certe ſuā michi autem aperuit; non faciem re uelauit. Poſt pariētē ſtat/ audit et auditur. ſed necdū apparet. audit orantes: erudit audientes An expe rimentū queritis eius qui in mē lo quitur xp̄us? Ego inqͥt qui loquor iuſticiā Quid ni loquatur ore quod ipſe plaſmauit? Quid ni ſuo ptat̉ vt libet artifex inſtrumēto; Non tā tum autes eoꝝ ſed ⁊ lobia meā ope ri dn̄e: ego enī labis mea non ꝓhi bebo. tu ſciſti. Bene enī oīa facis: ⁊ ſurdos facis audire Imutos loqui. ¶ Audite ergo ftēs quid de iohā ne loquatur: cuiꝰ ſolempnis hodie natiuitas celebratur. Ille inqͥt erat lucerna ordēs ⁊ lucens. Magnū teſ timoniū fratres mci Eſt emī qui phi betur mognꝰ: ſed inaior eſt ipſe qui ꝑhibet. Illr inquit erat lucerna ar dens et lucens. Eſt enī lucere tantū vanū. tantum ardere ꝑuu; ardēte ⁊ lucere perfectū Audi quid dicat ſcrip tura Sapiens permonet vt ſol: ſtul tus aūt vt luna mutatur. Quia eī ſplendet luna ſine feruorē: modo ple na modo exigua. modo nulla vide tur; mutuatū ſiquidem lumen/ nūqͣ in eodem ſtatu permanet: ſed creſcit deficit extenuatur. anichilatur: ⁊ pe nitus non cōpatet. Sic ſic qui cōſci entias ſuas in alienis labijs poſue runt. modo magni modo parui ſunt/ modo nulli ſcd̓m ꝙ adulantium li guis vel vituparae̓ plocuerit. vel lau date At vero ſolis ſplēdor igneꝰ eſt: et cū feruet acrius/ eaam oculis luci dior exhibetur Sic ſapientis ardor internꝰ foris lucet̉. ⁊ ſi non ei datur vtrūqꝫ. curat ſemꝑ erdere mogis: vt pater ſuꝰ qui videt in obſcondito teddat ei ¶ ¶ De nobis frotres: ſi luxerimꝰ tantū. Nam lucemus qui dē et magnificamur ab hominibꝰ: ſed michi pro minimo eſt vt ab hu mano iudicer die. Qui enī iudicat me dn̄s eſt: qui feruorem ab homi nibꝰ exigit. ſplendorem vero nō ita Igne inquit veni mittere in terra. et quid volo niſi vt accedatur? Hoc nepe eſt cōmune mandatu. hoc eſt qd̓ exigitur ob vniuerſis: nec vlla ſi deeſſe cōtingat adnuttitur excuſa tio. Ceterū ſingularit̓ apl̓is ⁊ apl̓i cis viris dicitur. luceat lux veſtra eo ram hominibus. nimirum tanꝙͣ ac cenſis et vehementer accenſis; qui bus non timeatur q flatū quolibet. aut impulſione ventorum. Dictum eſt ioham. ſed illi in aure audiunt. iohanes in ſpū tanꝙͣ angelus eru ditur. iumirum tanto propiaquior deo. quāto vox verbo vicina; cui nul la alia voce medici qd̓ foris ſonet o porteat intimari. Neqꝫ enim iohan nem predicatio/ ſed inſpiratio docu it: quem repleuit ſpiritus ſanctus in vtero motris ſue. ¶¶ Vere ar dens et vehementer accenſus. quē ſic preoccupauit flamina celeſtis/ vt iam xpriſti ſentiret aduentum. qui necdum ſentire poterat vel ſeip ſum. Nimirum nouus ille ignus qui recens illapſus ē celo. per os

gahiicſis ſn qurem ſuſ pauerat ꝟpi̓ nus: rurſum ꝑ os virginis ⁊ mr̄is aurem introiuit ad ꝑuulū: vt ab e q̄ hora vas electionio ſue ſpūs ſcūs impleret. vt lucernā xp̄o dn̄o para ret Fuit ergo iā tunc ardens lucer na. ſꝫ interim adhuc ſub modio: do nec ſuꝑ candelobrū poneretur. ij luceret oībꝰ qͥ erant in domo dn̄i Il lo enim ī temꝑe ſolū adhuc illumi nare potuit modiū ſuū. ſoli interim lucere motri: mognū ci pictatis ſa cramētū reuelās/ ipo motu nouē ex ultationis Vnde hoc michi inqͥt. vt veī̓at muter domini mei ad me Quis enim tibi indicauit matrem dn̄i mulier ſācta? Vnde me noſti? Vt facta eſt inquit vox ſalutatioīs tue in auribus meis; exultauit in gaudio infans in vtero meo Illui nauit ergo iantūc modiū ſub quo latebat Sꝫ quem nō lotebat ardēs lucerna ſub modio. totū paulopoſt mundū nouis illuſtratura fulgori bus: ille inquit erat lucerna ardēs et lucens Nō ait lurēs et ardens: quia iohans ex feruorē ſplendor. nō feruor prodijt ex ſplēdore Sūt enim qui nō eo lucet quia feruent. ſed magis feruent vt luceant; at iſ ti plane nō feruent. caritatis ſpū. ſꝫ ſtudio vanitatis ¶¶¶ Vultꝭ noſſe quēadmodum ioh̓es erſit ⁊ luxit? Ego in eo vtrūqꝫ triplicē arbitror poſſe īuenire et qrdore ſcilꝫ et ſplen dorē Ardēs ei in ſcipſo vehemēti au ſteritate ꝯuerſatioīs: erga xp̄m in timo quodā ⁊ pleno feruore deuoti onis: erga peccātes ꝓximos ꝯſtāti a libere increpationis Iuxit ruchilo minꝰ vt pqutis dixiū. exēplo/ digi to/ ꝟbo. ⁊ ſeipſū on̄dēs ad imitati onē. ⁊ luinore ineiꝰ qd̓ latebat ad pcc̄oꝝ temiſſionē: ⁊ ipſas qͦꝫ tene bras nrōs illuinās. ſicut ſcriptū eſt Qui illuīas lucernā meā dn̄cꝫ illui na tenebros meas vtqꝫ ad correc tionē ¶ Cōſidera igit̉ hoīeꝫ qgeli co ꝓmiſſum oraculo. ꝯceptū miracū lo/ ſauctificatum ī vtero: ⁊ nouū in nouo hoīe penitentie mirare feruo rem Uictum et veſtitū hobētes ait apoſtolus: hijs ꝯtenti ſimꝰ Apoſto lica ꝑfectio iſta eſt: ſꝫ iohānes eciā hec contēpſit Deuiqꝫ qūdi dn̄m in euangelio. Venit inqͥt ioh̓es bap tiſta nō māducans neqꝫ bibēs; plo ne nec veſtiens Sicut enum nō eſt locuſta cibus/ niſi aliquoꝝ forte ir rationabilium quimalium? ſic nec pilus cameli humanum eſt īdumē tū Quid tu pilos tuos ramele de poſuiſti? Vtinam gibbum mnagꝭ de poſuiſſes Quid vos irrationobiles fere et reptilio deſerti cibos exqͥritꝭ delicatos? Iohonnes ſanctus ho mō miſſus a deo. ymmo augelus dei fuit: ſicut ait pater. Ecce ego mitto angelum incum ante te Hic gͦ ioh̓es qͦ nullꝰ incuor ī natꝭ muli erū īnorētiſſimū corpꝰ illd̓ ſic caſti gat. ſic extenuat/ ſic affligit̉. vos induui feſtinatis biſſe ⁊ purpura. I ſplēdide epulari? Heu hic ē pn̄tis totꝰ honor diei. hͨ baptiſte reuerēti a totaꝫ ſͨ natītatꝭ eiꝰ ꝓph̓ata quō dam leticiā eſt Cuius enim memo riam agitis o nimis delicati culto res. cuius celebratis natalem? Nū illiꝰ qͥ in heremo fuit hirſutus

veſte: cōfectꝰ inedia? Quid exiſtis ī deſerto videre filij babilonis. qru dine vento agitatā? Quid ergo? Hominē mollibꝰ veſtitum. nutritū mollibꝰ; In hijs nempe verſat̉ to ta hec veſtra celebritas. in populci ris fauoris aura ſectāda: in gl̓e veſ tium/ in voluptate ciboꝝ. Sed qͥd hec ad iohonem. Neqꝫ enī iohon nes fecit hec: aut talibꝰ vnꝙͣ potu it delectari Multi inquit agelus in natītate eiꝰ gau̓debūt Verū id qͦdē ⁊ multi ī natītate gaudēt: et paga nis ipſis vt audiuiꝰ leta ē et ſolēp nis Illi celebrat qd̓ ignorāt: ſꝫ non ita debuerāt xpian Fecnō ⁊ ipſi ī hac beati iohanis natiuitate gau dent. ſꝫ ꝑtinā de natiuitate: ⁊ nō de varitate Quid eſt enī niſi vani tas vanitatum qͥcquid ſub ſole eſt? Aut qͥd ampliꝰ habet homo de vni uerſo labore ſuo. quo ſub ſole labo rat. Fratres ſub ſolē eſt quicqͥd cer nitur oculis; quicqͥd huic corporee luci ſubiccere videtur Quid vero il lud: niſi vapor ad modicū porens? Quid illud. niſi fenū et flos feni; Oīs caro fenū ait dn̄s; ⁊ oīs gl̓e eiꝰ qͣſi flos feni fenū aruit et flos cecidit: v̓bū qt dn̄i manet ī eternū In hͦ ꝟ̓bo laboremꝰ frēs; in qͦ diue et graudere poſſimꝰ in eternū Opere mur nō cibum qͥ peritꝫ ſꝫ qͥ ꝑmanet in vitam eterna Quis ille? Nō in ſolo pane viuit homo: ſed in omnū verbo quod procedit de ore dei Se minemꝰ ī hoc verbo cariſſimi/ ſenu nemꝰ in ſpū; qm̄ qui in carne ſenu nat. ſolam habet inetere corruptio nem Saudeamꝰ intus et non ſub ſole. ſed iuxta apoſtolum tanꝙͣ triſ tes ꝑ humilitatem ⁊ grauitatem: ſemper autem gaudentes per inter nam cōſolationem ¶ Saudeamꝰ dilectiſſim in natiuitate beaiti iohā nis; ⁊ gaudeamus de ipſa natiui tate Copioſa ſiquidem nobis ī eiꝰ recordatioē leticie cauſa; multiplex eſt materia gaudiorum. Ille erat lucerna ardens et lucens; et iudei voluerunt exultare in luce eiꝰ. ipſe vero pocius gaudebat in feruore de uotionis: gaudebat ad vocem ſpon virunt ſi tanꝙͣ omicus ſponſi Nobis in n troqꝫ gaudēdum eſt: in altero qͥdē in? St nt ei. nobis in altero cōgaudendū Ar miulite aqui dia debat enī ſibi; nobis lucebat Sau nimu abrahan deamꝰ in feruore eius ad imitatio nem: gaudecimꝰ et in lumine non tamen ibi monētes. ſꝫ vt ī lumine eiꝰ videamꝰ lumē. lumē vtiqꝫ veru qd̓ nō eſt ip̄e: ſꝫ cui teſtiōniū ꝑhibet Iutintiput ī ipſe ¶ Venit ioh̓es eūt dn̄s: non māducas nec bibēs Incētiuū feruo ris id michi eſt: t materis huīlita tis Quis eī in nob̓ ē frēs. qͥ ioh̓is pnīam intuēs ſuā nō dico magnifi care/ ſꝫ alicuiꝰ ſaltē momēti reputae̓ p̄ſumatꝰ Quis audeat murmura re ī laboribꝰ ſuis⁊ ⁊ dicere ſatis eſt qd̓ patior. ne dū nimis? Que enī homicidio/ q̄ ſacrilegia. qͥ q̄ flogia a ſic puniebat ioh̓es ī ſcipſo; Accē damur ad pnīam frēs. īterrogemꝰ cōſciēdas nr̄as. I dīmemur ad vl tionē exigēdā de nob̓: vt horrēdū poſſimꝰ euadere iudiciū dei viuētis Quicqͥd ved̓ minꝰ ē feruoris: huili tas ſuppleat pure ꝯfeſſioīs Fidelis eī desſi ꝯfiteamur imqͥtates nrās.

miſerias noſtras exponamus. ſi non excuſemꝰ infirmitates noſtras: dimittet nobis peccata noſtra. V Ex hoc ſane I erga proximorum delicta feruorem intuere iohannis. Hic nempe dignus eſt et rationi cō ſentaneus ordo; vt incipiendum tibi memineris a teipſo. Ab occultis in quit meis mundo me domune; et ab alienis parce ſeruo tuo. Senimina viperarum at iohōnes: quis demē ſtrauit vobis fugere a ventura ira? De quento feruore mentis procede re putas ſcuitillos iſtas. ȳmo carbo nes deſolatorios? Sic neqꝫ phori ſeis parcens. nolite inquit dicere qꝛ patrem habenuꝫ abraham? potēs eſt enim decis de lapidibus iſtis ſuſ atare filios abrahe. Sed minꝰ hoc videatur ſi vel ipſum veretur poten tis vultū: et non tota libertate ſpiri tus peccantem arguit regem crude lem atqꝫ ſuperbum. ſacra quadam vehementio. ad hocipſum prodiens de deſecto: ſi vel blandicijs eius vel ipſo mortis terrore mouetur. Metu ebat inquit herodes iohānem; ⁊ au dito eo multa faciebat: et libenter eum audiebat At ille nichil ob hoc parcens: non licet tibi inquit habe re eam. Iigatus quoqꝫ I in carcere truſus⁊ nichlominus fortiter ſte tit in veritate: I occubuit pro veri tate felicite r ¶ Ferueat eciam in no bis zelꝰ iſte cariſſimi: ferueat omor iuſtige; odium iuiquitatis. Nemo ſtatres vicia palpet. pecccta diſſimu ſet nemo; nemo dicat nunquid cuſ tos fratris mei ſum ego. nemo ꝙ in ſe eſt equanimiter ferat. cum vide tit ordinem deperite: minui diſcipli nam Eſt enum conſentire/ ſilere cum arguere poſſis: et ſcimus quia ſimi lis pena facientes mancat ⁊ conſen tientes. ¶ Iam vero ſuper humili et omnino feruentiſſima deuotione iohānis erga dominum quid loque mur. Inde enim exultauit in ꝑteo̓. inde expauit in iordone baptiſaturꝰ cum: inde non modo xpriſtum qui putabatur. ſed vel ipſam corrigiani calciamenti eius ſoluere dignum ſe eſſe negabat⁊ inde gaudebat ami cus ſpōſi ad vocem ſponſi; inde gra tioni ſe accepiſſe pro graciā fateba tur; illum vero non ad menſuram habere ſpiritum ſed plenitudinē de qua omnes acciperēt dlamabat Nō ne deo ſubiecta eris anima meo? A lioquin non ero luterna ardens: ni ſi toto corde tota mente. et ex om nibus viribus meis diligam domi num deum meum. Solo eſt enim caritas que accendit ad ſalutem; ſo la quam infundit ⁊ inflominat ſpiri tus quem extinguere prohibemur. Hobes quemadmodum iohannee arſerit. et in hocipſo quemadmodū luxerit indicatum eſt ſi bene aduer tiſti: neqꝫ enim ardorem eius noſ ſe poteras niſi luxiſſet. Iuxit ergo vt ſupra memini/ exemplo di gito/ verbo: opere ſeipſum/ xpriſtum indice. noſmetipſos nobis ſermone declarans. Tu puer propheta al tiſſimi vocaberis ait pater. preibis eī aū faciē dn̄i ꝑare vias eiꝰ: ad dā dā ſcīam ſalutꝭ plebi eiꝰ Ad dandā in quit nō ſalutē. neqꝫ enī ille lux: ſed ſcientiam ſalutis/ vt teſtimonium

perhiberet de lumine. Scientiome nim ſalutis. in remiſſionem peccato rum. Nū ſalutis ſcientiam ſapiens ꝑiupendere poteſt? Ponamꝰ tamē necdum veniſſe iohannem. necdū nobis ſignificaſſe de xpriſto. obi ſa lutem querim us? Peccāui peccatū grande/ qd̓ ſanguine vitulorum vel hircorum deleri non poteſt: qꝛ non holocauſtis delectatur altiſſimus. Memoria mea infecta eſt fece huiꝰ amurce. non eſt nouaculo que me branam hanc radere poſſit; quia to ta totam iubibit fecem. Si peccati mei oblitus fuero: ſtultus ſum ⁊ ī gratus. Si in memoria mea ꝑma net: arguet me ineternum. Quid ergo faciom; Ibo ad iohannem: et audiam vocem letiue. vocem miſeri cordis ſermonem gracie. verbum re miſſionis ⁊ pacis. Ecce inquit a g nus dei: ecce qui tollit peccata mu di Et alibi. Qui habet īquit ſpō ſam ſpōſus eſt. Oſtendit igitur qͥa venit deus; quia ſponſus. quia ag nus. Quia deus. certum eſt ꝙ pec cata remittere poſſit: ſed vtrū velit adhuc in queſtione eſt. Hult ꝓfecto quia ſponſus eſt; quia aimabilis ē Et iohannes amicꝰ ſponſi eſt: qͥa ſponſus niſi amicos habere nō no uit? Et licet velit glorioſā ſponſō non habentem maculam neqꝫ rugo aut aliquid huiuſmodi: tamen nō querit talem. Vbi enim illa inueī retur? Sed talem potius ipſe facit: talem ſibi exhibet ipſe. Audi derūqꝫ quid dicat per ꝓphetam. Vulgo di titur. Nunquid mulier ſi dormerit cum alte roviro. reuertetur ad viꝝ x3i ſuum priorem? Tu autem fornica ta es cum amatoribus multis. re uertere tomen ad me; ⁊ ego ſuſcipi am te. Ecce quid poſſit; quid velit. ¶ Sꝫ tu fortaſſis timeas eā quā facere venit peccatoꝝ purgationē? ne vſtione et ſciſſionē oſſa et medul las oſſium collidat; ne dolorem infe rat morte grauiorem. Audi qͥa og nus eſt. In monſuetudine verit cū lana ⁊ lacte: ſolo verbo iuſtificans impium. Quid enim iuxta comicū. facilius dictu? Tantum inquit dic xixti verbo; et ſanabitur puer meꝰ. Vt quid ergo deinceps heſitemus fio upiaut. It tres. et non omni fiduciā ad thro num glorie accedamus? ¶ Aga natur numt. mus iohanni gracios. et eo mediō mi ſrimpr ſutl te tranſeamus ad xpriſtum: quid tintrna diurt. vt ipſe ait. illū oportet creſcere. me Ilidam xnttlent eue autem miniū. Quomodo nunui? iain: Irutrtut prtō Splendore vtiqꝫ non feruore. Re ijapurugatus intꝫ traxit radios. rcollegit ſe; ne fieret niuis exulſent. ii ſicut is qui totum profert ſpiritum ſuum. Illum inquit oportet creſcere nieat. q qui exhauriri nō poteſt. de cuiꝰ ple mut igu nitudine omnes accipiant. me au dtus vut atiō na tem miniū/ cui datus eſt ſpiritus ad noſa tlantumt ſpa menſuram: dando mogis opera nab ortr ditt ſt. d̓io vt ardere ſemper valeam ꝙͣ lucere. quttꝭatis ī Preceſſi ſolem tanꝙͣ ſidus matuti numū ditu intum ffur num: abſcondi noceſſe eſt orto ſele tim Etliruit ſteno Non eſt michi niſi modicum olei lintirt putatida ſ. quo vngar: volo illud in vaſe tutis mutiaruidii ꝙͣ in lampade poſſidere. puliaptuis ¶ Sermo de priuilegijs beatꝭ io pacij ticd n honnis odie dilectiſſimi dies nobis lluxit īſignis: ⁊ tanto diebꝰ

ceberis ſanctior. qnͣto ſā̄ctiorē homi nem terris īfudit. In hac ſiquidem die natus eſt ſanctoꝝ ſplēdor. iuſto rū gloria. leticia angelorū. excellen tiſſimus homo. conſanguineꝰ xp̄i. anucꝰ ſponſi. ſponſe p̄parator. vnꝰ eſt ⁊ ſimilem nō habet. qui choris inſertꝰ ā̄gelicis. ſublimioris corone titulus vniuerſitatis humane trāſ cendit aſcenſū. Seniqꝫ inter natos mulierū nō ſurrexit maior iohonne baptiſta. Felix homo qui feliciter ee lorū ꝑambulans officinas curſuve lociſſimo ſequitur redemptorē: nec alicuius precludit̉ faſtigio dignita tis quem ſumme felicitatis īmenſi tas largius irrorauit. Ietantur ā geli ⁊ vtriuſqꝫ nature numcroſitas admirat̉ hominē ſic ingreſſū abyſſū lununs. I īter interna diuinitatꝭ abſorptū: vt ipſam reuerberet qicie angelice puritatis. Ieuentur ōnes viri meritorū I prcrogatiuis ante conſiſtoriū maieſtatis exultent. nō erit tamē qͥ ad beati iohonnis bap tiſte pͥui legiū audeat aſpirare. Age iam aggrediamur īgredi virtutum inſignia. que deus inaieſtatis in a muco ſuo glorioſa claratione ſigno uit: ſic enim ob ortu vite ſue vſqꝫ ad occaſum cōuerſatus eſt cum hoī nibus. vt forma vite. morum īfor matio habeatur. Et licet hic ſermo nis aurea nō rutilet pulcritudo tēp tabimꝰ tamen rerū veritatem qͣlicū qꝫ ſtilo perſtringere. illud ſapientis attendentes. Prudentibꝰ viris nō placere falerata ſed fortificato Primus etum honor eſt. gloria in annunciatione. non eſt diſſimulan ti ſilencio tranſcundum. ꝙͣ ſolempni glorificatione pueri huius in hunc mundum nunciātur īgreſſus. Adeſt angelus gabrici. ⁊ a ſuperioꝝ celo rum cardine domini fortitudo deſcē dens ſtat a dextris altaris incenſi. Nec quilibet angelus: ſed ille ſubli mior qͥ beate virgini nunciū attulit ſingulare ⁊ electus eſt vt annunci aret militem qui regem nunciare de bebat. ¶ Aſtat ſacerdos ſacerdota libus indutus: ⁊ multiplici veſtime torū varietate celeſtium ſacramen torum prefigurans ymcginē: pur gationem peccatorum nuſtici ſāgui nis aſꝑſione deſignat. Conſiſtit co ram archa federis: ate teſtamēti ta bulas; et vrnam auream habentē manna. virgam aaron. cherubin et propiciatorium ſolempniter infu latus. bultu dei. glorie maieſtatis. rerum omnium domino. vota ꝓ cele brat. Sies iuſtat ſolempnis ⁊ ce terio diebus multitudini iudeorum celebrior: dn̄ī precipiētꝭ atteſtatiōe ſublimis. ſane ſpectabilis ⁊ feſtiua. in qua ſola ſoli pōtifici licebat intro ire in ſancto ſanctoꝝ: et aſperginu ne multiformi ſūme diuinitatis irq refrigerare. Conuenitur vndiqꝫ in ſēcta ciui tatē: ⁊ populorum turba ſtequēti or. cumulat materis gaud oꝝ. Inter que ſacrā cōſiſtēs archā gelꝰ. ne timecs inquit zachariaꝫ quia noſcetur tibi filius. parentum graudium. nobilitas generis. orbis exemplum. finis legis: euangelij principium. mortis expulſio; ionug ꝑite. decus hominum. conuerſatio nis ſplēdor. ōnus iuſticie prīcipatꝰ.

Et ne diffuſiori tractatu rerū excel lentiam confundamus. naſcentio ⁊ conuerſantis integritas in libris c uagelicis plenius aſſignatur V Conſidera nunciantis ſublimitatē. loci dignitatem. diei reuerentiam. ⁊ tūc intelligere poterisꝙͣ ſuperex cellē ti gloria iohānis baptiſte genitura predicetur Salua igitur redempto ris reuerentia quia non derogamus regi. ſi regis militē honoramus. cū ille dn̄s/ hic ſeruus: ille creator/ hic creatura. digniori premonſtratione iohānes nunciatur ꝙͣ xpriſtꝰ Xpriſ tus fortaſſis in thalamo. iohānes in templo; et non ſolū in templo. ſed eciam ante ſancta ſanctoꝝ; ⁊ in ſigni die ſolempnitatis eoꝝ Iohan nes ab eodem archangelo ia loco digniori. tempore ſanctiori; apertio ri miraculo p̄dicatur. Rerolc yſact ab angelignūciatū. ſampſon per an gelum predicatū; et vniuerſā naza reoꝝ ſectā conſpice: ⁊ ſolū baptiſtā tam in hoc ꝙͣ in alijs īuenies dig niorē ¶ Secūdus honor eſt. ſanc tificatio in vtero matris. Quicūqꝫ de maſſa preuaricante mūdū ingre dimur: longa reſtē originalis pcc̄i nobiſcū trahimꝰ; ſolus ille qͥ pecco tum non fecit excipitur. que virgi nalis vteri tholamus ignorante vi ro terris effudit. Ionge quippe ali ter ꝙͣ nos et diſſimuli modo concep tus eſt. ſpiritu ſancto tota inqieſtate virgine inūdante; ſuperans vſū car nis. nature ordinē. viri cōmixtionē Sic quippe decebat vt peccatū ne ciret qͥ peccatū tollebat: vt ſimilitu dinem carnis peccati ſuſciperet: nō autem carnem peccati Cum igitur 5aſ omnes in iniquitatibus concepti ſunt; neminem vnꝙͣ mortalium in fra ineterna viſcera ſanctificatū le gimus. p̄ter iheremium et iohānē baptiſtam. ꝙ ꝙ ⁊ de ſingulari virgi ne nulla ſit ābiguitas/ qͥn ipſa mā ternus circūſepta viſceribꝰ ſublimio ri ſāctificationis genere mūdata ſit: vtpote ſanctuariū illud. in quo deꝰ et dei filius carnem fuerat ſuſcep turus Sed longe minor iheremie ſanctificatio ꝙͣ iohānis Ille quidem iintdt in in vtero matris ſcīficatus. hic ſpū Iiu tleb ſancto repletꝰ fuiſſe cognoſcit̉ Mul ii iepiſe ero to quippe excellentiꝰ eſt ſpū ſancto repleri ꝙͣ ſcīficari Ibi enī ſāctificati o emūdatione: hic repletio inundati onem ſignat Deniqꝫ et apl̓i qͥ mo nibus ſuis tractauerūt de verbo vi te. cum ſpiritum ſcm̄ accepiſſent de ſaluaboris afflatuꝫ vix qͥnquogeſi mo a reſurrectionis die ad illū gra dum potuerūt ꝑuenire; vt diceretur de eis. repleti ſūt omnes ſpū ſanc to Et licet ſpūs ſanctꝰ largiori tūc munere credentiū corda repleuerit. hͦ tn̄ ioh̓es legit̉ in vtero aſſecutꝰ quod opoſtolica celſitudo tandē lon giori promiſſionē meruit obtinere ¶ Attende obſecro diligenter ꝙ ordinata diſpoſitione ſpūs ille ml̓ tiplex iherenuam ſanctificat: ioha nem replet. ſuꝑuenit in maria Et iherenue quidē amiranda ſanctifica tio. quia ⁊ſi in peccato cōceptꝰ ex nuſcitur tamen ſine pcc̄ō Ante enī ꝙͣ exiret de ventre ſanctificatus eſt. Nec poterat naſci nō ſanctus; qui in vtero matris erat ſanctificatus.

Mira res ⁊ a tronſactis ſeculis nō audita: hoīem cōceptum in pcc̄is. noſci ſine pcc̄o Iohanem vero lōge glorioſior virtꝰ īpleuit. qͥ et ſcīfica tus eſt a preo; et ita dn̄ante ſpū ſu ꝑfuſus/ vt ⁊ purgatꝰ execit. ⁊ reple tus Vere magnꝰ corā dīo: que an gelus nūciat. ſcīficat deus. ſpūs re plet. vita cōmedar Ineffabiliori eī mō ſuꝑuert in virgine: quā tota diuinitatis plenitudo ſine menſure diſcretione perfudit. vt totū caperet qui fecit totum: vt nō ſolū a pecca tis abluta; et repleta ſpiritu ſācto. ſꝫ ⁊ de ſpū ſcō ꝯcepiſſe credat̉. quia qd̓ ī ea natu eſt de ſpū ſcō eſt Inde eſt ꝙ ſingulari p̄rogatius fides ca tholica filiū dei natū de virgine. cō ceptū de ſpū ſcō confitetur. vt diui ritatis ⁊ humanitatis īdiuſibilis adunata conexio. vocabuloꝝ indif ferentio deſignetur Vides ergo ꝙ remotiori pͥuilegio ſpecioſꝰ formā p̄ filijs hoīm a filijs hoīm ī ꝯapiē do diſcretꝰ ſit? Illi ete de pccīs ⁊ ī pccis concepti ſunt: hic in ſpū et de ſpūſcō concipit̉ Hec ſane dicta ſūt de ꝯceptione iohānis Sed ſi in ali quo ſcōꝝ auctoritatibꝰ vidētur ob iuare volumꝰ vt ſine omni excuſati onū vel defenſionū patrocino ſub ruant̉ Terciꝰ honor eſt: ex cellentia in exultatiōe A ſeculo nō eſt auditū. qꝛ quis exultauerit in v tero mr̄is: cū hic in gaudio exultaſ ſc legat̉ Prorſus obſtupēda digno tio; puerū vix ꝯceptū in motū exul tationis erumpere: eiqꝫ gratanter occurrere ſeruicio dulciori: ꝙͣ pirgi nali ſi ubſtantie p̄ſenſit infuſum Ge ata anima que in die peccatoꝝ nō ſtetit: ſꝫ ſecretiori ſenuta de celeſti bus officinus egrediens. inaudite. geatulationis eſt fortita dulcedinē Felix elizabeth. ad quā ꝓperat ma ter ſaluatoris. quā ſalutaribꝰ obſe quijs celoꝝ imperatrix impartitur Sꝫ puer multo felicior. qui ſalutō tis inaieſtatem agnoſcēs infra viſ cerū tenebroſa voluīs gaudio gau det; qꝛ vim tam beate ſalutatioīs attendit Et factū eſt inquit vt au diuit ſalutatione marie elizabetij. exultauit in gaudio infans in vte ro eius Aſcendit cum ſeſtinaitione virgo in domū zacharie ad ſalutan dam clizabeth. portans in vtero fi lium dei: regem glorie. dn̄m maieſ tatis: occurrit elizabeth. ⁊ at que ſterilitatꝭ carēs opprobrijs: cmicū ſponſi. p̄conem verbi. feliciſſimo vē tre deportat Funguntur amplexꝰ. venitur ad oſcula. copulantur feli ces vteri; regem I militē non niſi duo tenerrimi parietes abiūgunt. Quid mirū ſi miratur puer ⁊ cxul tat a factū tam ꝓxime diuinitatis et afflatu? Potec̓t ne vacare a quo cūqꝫ miraculo: cui pn̄s eror regis p̄ſentia; regnātis mater. mundi re demptorˢ Quid qd̓ nō ſemel tam ſanctoꝝ amplexuum fuit celebra ta ꝯiūctio? Manſit aūt maris cum illa quaſi tribus mēſibꝰ ait euāge liſta. Tanto temꝑe menet cum eli zabeth ꝟginalis ītegritas: ⁊ nūc dulciori eloqͥo. nūc feliciori āplexu iohanem puerum ꝯſecrat et īſigni uit. Et fortaſſio vſꝫ ad diē natiui tatis. eius glorioſa virgo cum cos

nata morata eſt: donec puerum no tum ſinu beatiſſimo cōfoue̓t; ⁊ vno pariete remoto propinquiorē redde ret preſentie creatorꝭ. Facile autem hoc ex euāgelij coniectura liquet. quis iam ſex menſes a conceptione iohanius defluxerāt. cum ad virgi nem archāgelus miſſus eſt: qui re nouationem mūdi puudori virgineo noua ſalutatiōe portauit. Exhin virgo feſtinauit ad elizabeth ⁊t tri bus menſibꝰ cognate dignatur viſi tare hoſpiciū. donec noni menſis fi ne cōcluſo; natiuitas īmineret patri arche Alij qui librū iuſtorū diligen tioribus oculis inſpexerūt: ſe vidiſ ſe teſtantur. ꝙ ipſa dei genitrix feli cem puerū primo de terra leuauit. et cognate partū omrū ꝓſecuta eſt ſeruitute. Quocunqꝫ autē modo rei huius veritas decernat̉. illud pro certo certū eſt: quia nō parum cōtu lit puero naſcituro tam felix I mo roſum ītemerate virginis cōſorciū. ¶ Quartus honor iohānis eſt; gaudiū in natiuitate. Erubeſce luci fer qui tam mone oriebarꝭ: ⁊ cona tuum tuorū fruſtratꝰ īpulſibꝰ: tan dem ītellige qꝛ in nouiſſimis dicrū tanꝙͣ perdix ſtultiſſimꝰ remanebis. Machinatioībꝰ tuis factū ē: vt hu mani generꝭ vniu̓ſitas ī pcc̄is ꝯcipe ret̉: ī triſtiª naſce̓t̉: ſꝫ ecc̄e iſte ſcīfica tus ī ꝑteo̓ oritur ī gaudio. leticiūqꝫ mundo ſuantitate refūdit Ecce ge nus ormature qd̓ tibi ꝯſtituecis ad victoria: hoc ioh̓i naſcit̉ ad coronā tp̄hēde crmā ⁊ ſcutū: ⁊ toto mo lignitatꝭ tue ſpū debachore: nec po teris iohannus irrumpere priuilegi .jii um: quod benigna ſcribētio manꝰ Ilepit ę .j ti ꝓprio caractere cōſignauit. Multū deceptus: multū deluſus es An ig noras ꝙ tibi vir bellator ab adoleſ centia: ⁊ etiā ā matris vētre conſur .ii git? Neſcis quia a diebꝰ iſtius reg .jiti num celorū ꝑim patitur; et violēti rapiūt illd̓ꝰ An oblitꝰ es ꝙ iſte mit ititis tetur parare plebē ꝑfectā dr̄o; In j1j tiſ tucre ordinē rerū. et ab ipſis cōcepti onis ſue inicijs īuerues hūc validi plitit iū ori conamine tuā fortitudinem irtu ii ſpmpent piſſe. Tu feciſti ꝙ fr̄icida cayn qui iiti momotū dultꝰ primus natꝰ eſt. pollutꝰ et obuolu jixi pti tus exiret: et originalis pcc̄i reſꝑge jjii temur īfamia. Hac excepit orbis ex iiuſpt: porintas aſper territus; et hucni generꝭ ſubſecuta iin diuutata epiā natiuitas. ad īfime triſticie tumulū it. Sin ū anut tranſmigrauit: ntītas āt iohānis mit nūūt huiꝰ ī gaudiū eſt ⁊ ſolēpnitatē pre tlaram. Ietatur orbis ⁊ ꝑ quatuor mūdi dlimata circūſonat gl̓oſe feſti uitatis inſtātia; ipſis etiā celis cele bris et famoſa Quiſputas puer iſ te erit. Amicus ſpōſi: inimicꝰ tibi tua poteſtate potētior ¶ Cōſiderā dum etiam ꝙͣta dignitate p̄polleat natiuitatꝭ huiꝰ relebrāda deuotio: ꝙͣtōqꝫ gram in oculis ecc̄ie potuerit īuerre Nulliꝰ hoīs n̄titatem p̄ter ſoliꝰ dei ī auctoi̓tatꝭ artē r̓cepᵗ ecc̄o; huiꝰ iſtiꝰ exceptiōe ẜuata; nouit̓ eī qꝛ melior eſt dies mortꝭ die ntitatꝭ ⁊ ꝙ ortꝰ hoīm triſticio cemitet̉ Inde ē ꝙ ī die mortꝭ mrͣtiriū nō natiuita tis ſolēpnizat ecc̄ia. mortē eoꝝ na taliciorū noīe noīans: qͥbꝰ fcūs ē de morte natal̓ Tūc īe ceper̄t de mor te noſci ad vitā: cū vitā depoſuerūt ꝓ vita Hiuus vero nūitatem ſpōſa

r̄priſti. tanto ſecurius beniuolentiſſi ma dignatione ſuſcepit: quāto ſin guloris eam veritatis euangelice ir refragabilis cōmendet auctoritas. ¶ Quintꝰ honor ē ſingularitas in conuerſiōe et cōuerſatioe. Infra teneritudinē annoꝝ bectus iſte pu er ad heremū. ſpiritu ducente deduc tus eſt; nec obſtitit etatis īfirmitas quā maieſtas dn̄i fecūdabat. Spiri tus enī ſanctus non attendit ſexuū differentiā: fragilitatē corporū. tem porū annoſitatē: ſed quemcūqꝫ et quandocunqꝫ et quomodo pult dig nantiſſima replet benignitate. Re liquit iohonnes mūdū. homines fugit. patriā neſcit: patentes aſper natur. et in ſolius diuinitatis ocpicē defigit obtutus. Miraterū conuer uitj it̓tuū ſio: hoiēm vix mūdū ingreſſū: mū di fugere gl̓um. ⁊ ſeculi cupiditates non ſolū obliuiſci. ſed neſcire. perpe tuūqꝫ cū diuinitate habere conſorti um. Receſſus montiū. ſiluarum an fractus. et valliū ſubteriacens paſti tas: pucro prīarche. que nox coe gerat domuilia prebuerunt. ¶ Nō michi apponatur iheremias: non p̄dicatis pucricie virtus audeat ob iuuare: qꝛ ſi ille cōſecratus fuerat in ꝓph̓am: hic in pluſꝙͣ ꝓph̓am. Et licet ille populo futuro predicet̉. non tamen cōuerſationis humane dedinat aſpectus; iohannes autem etatis ſupergreſſus infanciā. ⁊ nobi lioris generio generoſitatē oblitus ſoli vacat diuinitati: factꝰ forma vi te. monachoꝝ ꝓpoſitū: anaichorita rū pͥncipiū. totiꝰ religiōis aſſertio. Ecce hec qͥdē ꝓ cōuerſiōe. ¶ Porro quāta ſublimitas in conuerſatione fuerit: nō eſt currētis lingue volubi litate diſſerendū: ſed euāgelice dig nitatis cōprobādū eloquio. Iohe̓s inqͥt habebat veſtimentū de pilisca meloꝝ; et zonā pellicrā circa lūbos eiꝰ: eſca aūt eiꝰ erat locuſta. et mel ſilueſtre. Ecce qͥ mollibꝰ veſtiūtur. in domibꝰ regū ſūt. Rigid veſtis et duriſſimus hyſpiditatibꝰ contexta ri gore ſqualifero corpus afficit patri arche: carnēqꝫ denerrimā īmotura diſtrictio diſcipline feritate coartat: teneros artus. et ſacratiori ſpiritu ſuperfuſos continue quaſſat longi tudo martirij. Cibꝰ aūt eiꝰ qualis erat? Nō querūtur phaſideis aues: nō per totā curritur regionē. vt pa triorchalis ſtomachꝰ īplecitur: ſed erat eſca ciꝰ locuſta et mel ſilueſtre Celi rore paſcitur: et qīalis viliſſi mni ſaciatur edulio: nichilqꝫ coctū accepit ieiunātis auſteritas. Caſti gato ventre et diuturna inaceratiōe diſtento. ignota fuit varietas fercu lorū: nec introiuit in os eiꝰ quod gulam alliceret/ ſufficeret ventri/ ſto macho blādiretur Helyas comedit carnes. et ſi quid aliud apponeba tur. cū graciarū actione percepit: nec aliquē legimꝰ ex illa peteri offi cinci ad legis huiꝰ aſpiraſſe faſtigiū Veſtis aſꝑcra. cibus tenius. mens deuota: profecto perfectum conſe ceant patriarcham. ¶ ¶ Sextus honor eſt nouitas in predicatione. Hic volo vt intendat intentio peſ tra? quia paulo ſubblius ad audi ēdum. materie precipit inagrūtudo Poſt peccatū ade ad illius diluuij

daſtationem ſolempnem: clecta eſt iuſtorum infinita pluralitas. cū qui bus deus facie ad faciem locutus fu iſſe dinoſcitur. Trāſfertur enoch eligit̉ noe. vocatur abraha. yſaac diligitur: iacob deū facie ad faciem contēplatur. ioſeph ſaluator mūdi vocatur. nec tamē in ſermonē dei ad illos. vel illorū ad homines fit aliqua mentio de regni celeſtis per petua manſiōe. Moyſes aſſumtur in ducem populo iudeorū. pharaoni in deum cōſtituitur. facit deus ꝑ ip ſum ī egypto magnalio. nurabilio in terra cham. terribilia in mari ru bro. Aſcendit moyſegin caliginem in qua erat deus. detur ei in mōte multiplex preceptorū auctoritas: loquitur cū deo quaſi homo ad vii num ſuum. nō eſt occultatū a moy ſe quod fet deꝰ in occulto? I glori oſum nomē adonay. qd̓ omnibꝰ fue cat obuelatū eī reuelatur; ſꝫ in hijs ōnibꝰ regni celorū memoria nec nō minatur nec auditur. Aſtat aaron ſummꝰ ſacerdos potētis virge geſto rius vnctꝰ ⁊ delibutꝰ celeſtiū ſacra riorū vnctione. ſuccedit ioſue ⁊ oīs illa iudicū multitudo: nec eſt vel vl la tenius mētio regni celeſtis Inue nit dn̄s deuid virū ſannctū ſcd̓m cor ſuum: ſalomonē filiū eius ſapiētia cumulat ſingulari: et oēm illū pro phetalē chorū ſp̄s ſcnctꝰ ordinat ⁊ infūdit. ⁊ nichil de celeſtꝭ regni glo ria ꝓphetatur. Claudit helyas ce lum anis tribꝰ et mēſibus ſex Heli zeus etiā mortuus mortuū vite reſti tuit; et ab hijs nec vel vlla ſcītilla beate māſionis elucꝫ Quid plura. minir A principio mundi vſꝫ ad iohonnē vniu̓ſitatis humane electionē recol lige: nec in ſermōe vel opere illius ſanctuarij poteris reperire dulcedinē Beni ergo ad iohanem et audi vo cem exultationis: voce nouitatis. voce leticie. verbū miſericordie. ſer monem glorie: largitatē gracie; qd̓ celauerat deꝰ. tacuerat āgelꝰ: lotu erat patriarchis. ꝓphete neſcierūt. Penitentiā inquit agite: appropin quobit enī regnū celorū. Verbū pe nitentie dulce ⁊ gloſū: verbū regnū celorū/ letū et adorandū. illi ſoli pri mo cōueniēs qui pͥmꝰ noui teſtamē ti fundamēta poſuit Hec eſt vox de qua mcximꝰ ille cōtemplator celeſ tium viſionū in hec ꝟba ꝓſequitur. Et vox pͥma quā audiui ſicut cytha tedorū cytharizātiū in cytharꝭ ſuis A diebꝰ ade vſꝫ ad iohāne organū noſtrū perſum eſt in vorē flentiū; qꝛ peccatorū frequētia nec penitētie lo rus duplex erat deplorādi materio Occidis: occidi iuberꝭ: ſabbato lig na colligis. lopidari iuberis: et ille cui ꝓpriū eſt mſereri ſemꝑ ⁊ ꝑcere nuſi fei̓te n̄ nouit Sederat qͥppe eis p̄cepta nō botraditor p̄ceptoꝝ: u iuſtificatiōēs in qͥbꝰ viue̓ nō poſſēt. Hoc ē qd̓ iuſtꝰ mitat̉ dicēs Vbi ſt̓ mīe tue atiq̄ dne? Ioh̓es natꝰ oſtē dit medicam̄tū vulnei̓. pcc̄o p̄nīaꝫ? iniqͥtati veniā. Hec ē pͥma vox quā pox clamatꝭ ī deẜto ꝓpoſuit: ⁊ vox turturꝭ audita ē ī terra nr̄a. Extūc miſit in os noſtrum canticum nō uum. carmen deo noſtro; ⁊ reſonat in ore noſtro graciarum actio et vox laudis: ſuperexaltat miſericordia

iudicium: peccatoribꝰ parcitur. reg nat pietas: iuſticia diſſimulatur. et muſerendi nō feriendi querat occoſi onem muſericors ⁊ miſerator dn̄s. Cytharizant ergo ī cytharis ſuis; qui voluptatis effluxionē. penitētie reſtrictione reuerberāt. et de ꝓfundo peccatoꝝ voragine reſpirātes: pha raone ſubmerſo cantāt in vijs dn̄i. qm̄ magna eſt gloria dn̄i ¶ Sep timus honor eſt. dignitas in baptiſ mate. Singuloris prorſus humili tas Verbū caro factū eſt. et in ꝑfec uimtūuilijlipa tum virū egrediēs. relicta hoīm vni uerſitate. iohānem querit⁊ iohānē n hxitut. deſiderat: ad iohānem venit. Ser ribilis in conſilijs deꝰ ſuꝑ filios ho minū: portanſꝫ oīa verbo virtutis ſue. purgationē peccaitoꝝ faciens penit a galylea in iordonē ad iohan nem vt baptiſaretur ab co. Stupet iohānes ⁊ limore ꝯcutitur. ec patri archā infinitus horror inſiluit Ego inquit a te debeo baptizari: et tu ve nis ad me? Dicit ei ſaluator Sinc modo; ſic enī decet nos īplere omnē iuſticiam Acquieſcūt vtrqꝫ ſalutari bus monitis: ⁊ accingit ſe iohānes ad baptizandū. ad ſuſcipiendū dn̄m regem angeloꝝ. Exuitur veſtimētꝭ ſuis rex glorie: ſplendor luminis et figura ſubſtātie dei⁊ iohānis mani bus attractatur caro illa ſumpta de virgine: candidioriqꝫ diriuata ma teria nudatur in flumine felicis bap tiſte manibus infundenda. Seſcen dūt ā̄geli. ⁊ celoꝝ agmīa to reuerē tia currūt ad crectorē: baptizātē et baptizatū numina d̓niantia circūcin gunt. Infūdit aquā capiti creatoris creatura nobilior; et dei perticē mor talis dextera cōtrectat ⁊ contingit. Pauet celū. ſtupet terra. iordanisar ridet: nurātur angeli dn̄m ſabaoth uiter manus baptizantis concludi. Quid eſt iohānco? Quē cherubin I ſeraphin vix audent aſpicere: tu nudū tenere p̄ſumis. Hic eſt in quē angeli deſiderant proſpicere; cui ſāc tus. ſcūs ſanctus ſublimi melodia rum organo beate ciuitotis cōuentꝰ ingenunāt qui ſolus inhabitat lucē inacceſſibilem; dn̄s virtutū. deꝰ ſci entiarū. miſericordiarū pater: ⁊ tu nō metuis? Tibi datum eſt qd̓ om nibus negatū eſt baptizare eum qui baptizat om̄s in ſpū ſancto ⁊ igne; dirginem virginiſꝫ filiū. virgineis manibꝰ irrigare. Totus obſtupeo baptizantē. hoīemqꝫ deum reuereor: inagiſtrū dignantem admiror: pete or dignationem; ⁊ hominem video ꝑiolentiā ip̄is celis inferre. Porro illud quale eſt. ꝙ in iſto baptiſmate terminatur lex. finem accipit ꝓphe cia. ⁊ omnis illa ſacrificioꝝ multitu do propulſatur ⁊ pellitur?; Hic inci pit ⁊ ſtabilitur noue regeneratioīs purgatio ꝑdurāda; et in vnam bap tiſmatis formā legalium tranſeūt diſpendia figurarum. Ad ablutionē etum aque et innouationē ſpiritꝰ. ſepelitur hyrcoꝝ et vituloꝝ ſangui nolenta congeries. et pecoribus iu deis relinquimus⁊ illud dauiticum attendentes. Holocauſtum et pro peccato non poſtulaſti. ¶ Octa uus honor eſt. prima reuelatio de trinitate. At creatione celi et terre pſqꝫ ad hunc locum nunꝙͣ trinitas

manifeſte hominibus apparuit: ſed rerum ac vocū in volucris inuoluta fuit tāte claritatis eternitas Deni qꝫ creationem homīs creator reru ſumma dignitate cōmendans: facio mus inquit homune ad ymaginem et ſinulitudinem noſtram. Reueren dum reuera priuilegiū. nec vlli tra ditum creatureª Creatura illa ſubli mior numeroſitas angelorū. I ele mentorum omnium ordinatur vari ata connexio: ſed omnipotentio preſentia. tantum opus taciturnita te alta proſpectat. Vt veo̓ venitur ad homine. et nobilis crecitura crea ri diſponitur. accigit ſe trinitas ad creandum: et conſilium accipit ſapi entia. vt creature dignitas crectorꝭ priuilegio clara eſſe monſtret̉ Nēc ibi tamen ſatꝭ operte dinuie inaieſ tatis illuxere vocabula: cum ad en gelos obſequentes quidem referāt dominici ſermoīs oraculum. Vel ſi minus hoc cautum eſt: ſigna pluta litatis abſꝫ nominū differentio pre dicatur. Abrahā tres vidit ⁊ vnū adorauit. ſed ibi ſcripture ſacre reue tentia. nūc mixtim/ nunc ſeparatim dlaudit eloquiūꝫ vt modo dominu modo viros placeat appellae̓. Iudei tamen hic mognā texut reprehenſi ons parabolā tres agelos a domi no nuſſos aſſeretes. vnū ad natiui tatem yſaac predicedam: duos ad ſubuertendū ſodomā delegatos. Il lum vero cū quo iuſtus loquitur di cens; donune ſi iuuenū gratiā in ocu lis tuis ꝓphetali ſpiritu cognouiſſe ſompniant naliuitatis yſcac venuſ ſe precōnem Illum adorat abraha p3 ſicut berſabee dauid regem; ſocijſqꝫ uiq̄tusi eius propter ipſius reuerentiam in defeſſus aſſiſtit. Vnde ⁊ non niſi duo in ſubuerſione auitatum inff delium mimerantur: illo ſuperiori iam reuerſo. qui natiuitatem yſa ac fideli deuotione compleuerāt. Treg enim viri ſaram vocari pre cipiunt: ſed vnus eſt qui promuſſi onis inſperate manifeſtat archa fi num. Hoc iudei ⁊ qui mogis ele gerunt iudiuzare ꝙͣ credere Sed vt breuiter concludamꝰ. omnis illa pa nipru ipu tri archarum ſiue prophetarum ſoci ctas; nullam vel in ſermonibus vel niintu ui rebus de patre A filio ⁊ ſpiritu ſancto aperte legitur feciſſe mentio iumllitū nem Verū ergo ⁊ uituere filium 3a charie deum et hominem proprijs manibus cōtinentem: ⁊ vide quid celi aperiuntur ibi: ⁊ deſcendit ſpiri tus ſanctꝰ corporali ſpētie. ſicut co lumba ui xpriſtum. ⁊ vox patris au dita eſt; hic eſt filius meus dilectꝰ Vides quia ad ſacratiſſimorum nō minum nouitatem celorum palatia teſerantur? Pater auditur in voce filius baptizatur in flumine: ſpūs ſanctus demōſtratur in columbe ſpe it natus 3 tie Adeſt iohannes totius medius trinitatis: glorioſumqꝫ baptiſtam ſignant indiuſſe ſubſtantie aperta vocabula. nomenqꝫ trinitatis pri oribus ſeculis obuelatum; abſꝫ toti us velaminis obūbratione relucet. Dne quis eſt iſte: qꝛ innotuiſti eiꝰ ¶ Nonꝰ honor ē teſtimoniū veri tatis. Audi quid de iſto veritas teſ tetur. Cum audiſſet iohannes in binculis opera xpriſti. miſit ad eum

diſcipulos ſuos: et reſpōſū eſt eis. ceci vidēt. et cetera. q̄ euangelite ve ritatꝭ copioſa ꝓſequitur narratio. Recedētibꝰ autem nūcijs(ne forte in eorū preſentio adulationē recole re videre tur) cepit ihūs dicere de io hanne Quid exiſtis in deſertū vide re? Arundinē vento aͣgitatā? O mi ra teſtificatio redēptorꝭ Quis īgreſ ſus eſt mundū. et mundū vel in ali quo nō rognouit? Quis eſt que ve toſa felicitas vel aduerſitas turbido vel cuiuſlibet p̄cc̄i aura temuor non inflexit? Ad extremū ſubinfertur ꝙ terra excedat. trāſcat celum; ipſum perticē angelice dignitatꝭ attingat Inter natos mulierū dicit dn̄s: nō ſurrexit inaior ioh̓e baptiſta. Quid vis aplius? De nullo dici potuit di cit auguſtinꝰ: qd̓ diciū eſt de ioh̓e. Non opponas michi euāgeliſtā ee teris diſcipulis mogꝭ dilectuꝫ non apoſtolorū principe omnibꝰ apoſto lis ante latū. nō vas electionus ad celi tercij fecreta trāſlatū: nec apoſ tolicꝰ ſplēdor audeat occurrere pre curſori. qꝛ iam ōnes iſti ad adoleſcē tie metas exceſſerat. cū q veritate ꝓ latū eſt. inter natos cͣ. Cōſidera monſiones regni ⁊ vniuerſū ordinē humanē generationis circuuola. ſo lūqꝫ iohānē tam peterꝭ ꝙͣ noui teſ tamenti pr̄ibꝰ videbis eſſe p̄poſitū vel equatū: tamē ſuper omīa bene dictus deus ¶ Decimꝰ honor eſt aſſertio nr̄is eccl̓ie. Texitur ora dlamidis: vngentūqꝫ ꝓfuſū in capi te: extremā veſtimenti fimbriā inū danter perfudit. Illuc enim mater et magiſtra ōniū eccleſiarū eccleſia romana: cui dictum eſt. ego pro te rogaui. vt nō deficiet fides tua? in honorē iohānis baptiſte. poſt ſalus toris nomen cōſecrata ē ⁊ſignata Dignū namqꝫ crat. vt ſententiom ſponſi ſpōſe ſequeretur auctoritas: et ſingulare amūcū eiꝰ illuc ꝓuehe ret. vbi principatū ipſa cōſcendit E lectio ꝓculdubio hec ſingularꝭ eſt; in illo ipſa vrbe ioh̓em vedicare pri matū eccleſie. quā duo veli lumino ria morte dariſſima cōſecrarūt. Cra cifigitur petrꝰ: gladiotur paulꝰ. et digntas remanet p̄curſori Purpu ratur roma multitudinē mrͣm: tota qꝫ ſublimitas btō refūditur patrior che. Iohanes vbiqꝫ maior. in ōni bus ſingularis: mirabilis ſuꝑ oēs Quis ſic glorioſe annūciatus eſt; Quis ita ſpētialiter ī vtero inctrꝭ ſpiritu ſccto legitur fuiſſe repletꝰ. Quē legiſtis intra mr̄is vterū exul taſſe? Cuiꝰ natiuitatē vidiſtis cele brari in eccleſia dei? Quis ſic here mum cōcupiuit? Euis ita ſublimi ter legitur cōuerſatus?; Quuis peri tentioni ⁊ regnū celorū primus oſ tendit? Quis baptizeuit regē glo rie? Cui ſe primum trinitas teuelo uit? Cui teſtiōniū tale ꝑhibuit vel tas? Quē ſic honorauit eccia? Di de ſi non oīa hec ita ſingularit̓ ſint huic ſingularia: vt nullꝰ mortaliū p̄dictis audeat īhiare Forſitā michi diſponis oppone̓: ꝙ ſic iſte het ꝓp̓a vt ⁊ ceteroꝝ ſcōꝝꝫ cōmunia nō attī gat Audi gͦ Ioh̓es priarcha; ȳmo priarcharū finis ⁊ caput Ioh̓es ꝓ pheta. ȳmo pluſꝙͣ propheta: quit quem verentem nundauit. digito

demonſtrauit Ioh̓es ā̄gelꝰ. ſꝫ int̓ q̄gelos electꝰ eſt; ſaluatorē citteſtā te qͥ dicit Ecce mitto cīgelū meū? qͥ p̄parabit viā ante faciē tuā Iohā nes aplu̓s: ſꝫ et apoſtoloꝝ pͥmꝰ et pͥnceps: qͥ pͥmꝰ fuit hōmiſſꝰ a deo Iohe̓s euāgeliſta: ſꝫ et euāgelij pͥ mus inciſor. predicas euāgeliū reg ni Iohe̓s virgo; ȳmo virginitatis īſigne ſpeculū. pudicicie titulꝰ: caſ titatis exēplū Iohe̓s martir: ſed mr̄m lumē. īter natiuitatē mortēqꝫ xp̄i ꝯſtātiſſimi forma martirij Pre tereo quia vox clamatis in deſerto; quia preco verbi; quia iudicis pre curſor. Illlud quoqꝫ telinquo quia vſꝫ ad iohānem lex et ꝓph̓e. ꝙ io hanēs ipſe ē helyas. ꝙ lucernā ſit ardēs et luces; ꝙ amicꝰ ſit ſponſi: ſpōſe p̄parator Silentio tranſeo ꝙ ſic nouē ordinibꝰ āgeloꝝ inſertꝰ ē: vt eciam ad ſeraphin opice tranſfe ratur. Verū hoc laborioſi oꝑis eſt: vt ſenſus nr̄i pauꝑtas non ſufficiat Sufficiant hec ad pn̄s: q̄ de iohā nis laude dicta ſunt ad glam redēp toris. qͥ eſt bn̄dictꝰ ī ſecula Amē ¶ In vigilia petri et pauli opl̓oꝝ N ſanctoꝝ vigilijs ne ceſſe eſt vigilare hoīem ſpiritalē: qͥ eoꝝ ſolēpnūi tates celebrare deſide cat in ſpiritu ⁊ veritate Alie eium carnalium: alie ſpiritualiū vigilie Illi nitidiores cultꝰ/ ⁊ epulas pre parant lautiores; et fortaſſis in ip ſis vigilijs operantur opera tene brarū: letātur cum male fecerīt: ⁊ exultāt in rebꝰ peſſimis Hos ēt nō ai ita didiciſtis/ qͥ xp̄m ſecuti eſtis. q̄ oīa reliqͥſtis: qͥ digilāti oculo vigi liaꝝ nomē attēdere debetis ¶ Ad hoc enī vigilie p̄ponūtur. vt eiugi lemus ſi in aliquo pcc̄o vel negligē tia dormitomꝰ: I p̄occupemꝰ faciē ſcōꝝ in cōfeſſiōe Nō ſic filij huiꝰ ſe jjii culi nō ſit: qͥ potētes ſūt ad bibēdū Irpeſſ vinū. ⁊ viri fortes ad miſcēdā ebri etatē: qͥ obdormierūt in flagicijs ⁊ Itiini. Se facinoribꝰ ſuis Illud vos nō lateat qꝛ qui ebrij ſūt/ uocte ebrij ſūt: ⁊ qͥ . ii .j.iiiij dormiūt nocte dormuunt. ⁊ fruſtra .a.i ſonait eis nomē vigiliarū ſcāꝝ: cū ipſi magis dormite ſtudeat ꝙͣ vigi .jjſix lare Vos aūt non eſtis filij noctis Ilipbla: q te ix quo Anos. Aud neqꝫ tenebrarū/ ſed lucis ⁊ dici: vt uiuum dſpcleſcd vi nō vos p̄occupent natalicij ſcōꝝ di es/ et īueniāt imꝑates ¶ Trici rimppt huanus o ſūt igit̉ q̄ in ſcōꝝ feſtiuitatibꝰ vigi ilimunuūt i lāter ꝯſiderare debemꝰ: auxiliū ſcī mut haras aī exēplū eiꝰ/ confuſionē nr̄ametuxili mii. p prai lxt um eiꝰ: qꝛ potēs in terra potētior ē in celis an̄ faciē dn̄i dei ſui Si eī dū adhuc viueret. nu̓ſertꝰ eſt pcc̄oribꝰ et orauit pro eis. nūc tāto apliꝰ ꝙͣ mullitat j to veriuo ognoſcit nuſerias nr̄as. o riitix cog̓ rat ꝓ nob̓ pr̄em: qꝛ beata illa prīa caritatem eiꝰ nō immutauit/ ſꝫ aug rudeꝝ vt mentauit Neqꝫ enī qꝛ impaſſibilis vtu qua factus eſt omnino incōpaſſibilis: ſed nunc pocius iuduit ſibi viſcera mīe: cū ante mīe fontē cōſiſtit Eſt ⁊ alia cauſa que magis vrget ſant imdrin: d tos vt ſolliciti ſint de nobis. quia iuxta cipl̓i vocem/ deus ꝓuidet pro nobis. ne ſine nobis cōſūmētur: ſi cut ait ſcūs Me exp̄cānt iuſti; donͤ retribuos mͥ ¶ Debemꝰ eciā attē dere exēplum eiꝰ? qꝛ ꝙͣdiu in terra

viſus eſt. et cum hominibus cōuer ſatus eſt. non declinauit neqꝫ ad dex teram neqꝫ ad ſiniſtram ſed viam regiā temut donec veniret ad eū qui dixit: ego ſum dia veritas et vita Intuemini humulitatem operū eiꝰ/ auctoritatem verborū eius. et tunt videbitis qūo tam verbo ꝙͣ exem plo luxerit inter homines: qualia nobis veſtigia dereliquerit/ vt ambu lemus per ea/ et in eis. Sere iuxta ꝓphetam ſenuta iuſti recta eſt: rec tus callis iuſti ad ambulandū. Sꝫ et diligentiori intuitu cōfuſionē noſ eram aſpicicmus? quid homo ille ſi nulis nobis fuit paſſibilis? ex eodē luto formatꝰ ex quo I nos. Quid ergo eſt ꝙ nō ſolum difficile ſed im poſſibile credimꝰ vt faciamus opera que fecit. vt ſequamur veſtigia eiꝰ? Confundamur frotres ⁊ cōtremiſca mꝰ ad vocem iſtā. ſi forte hec confu ſio adducat nobis gloriani: ſi forte gratiā nobis generet timor iſte. Ho mines iſti fuerūt qui p̄ceſſerūt nos; qui tam mirabiliter ꝓceſſerunt per vias vite: vt vix eos homines eſſe ctedamꝰ Sit̉ ergo in ſanctoꝝ feſtiui tatibus et gaudere ⁊ confundi debe mus. gaudere/ quis patronos p̄mi ſimus: ꝯfundi quia eos imitari nō poſſumꝰ. Ita ſemꝑ gaudium noſtrū in hac valle lacrimarū/ lacrimarum pane condiri debet: vt ſemꝑ non ſo lum extrema/ ſed ⁊ pͥma gaudici oc rupet luctꝰ. quia ⁊ ſi mogno ē gau dioꝝ maberia? ſed moximā eſt dolo rum. Semor fui dei dlamat iuſtus ⁊ delectatus ſum: ſed ſtatim ſubiūx it. Defecit ſpiritus meus: turbatus ſum et non ſum locutus. ¶ Ꝙ ſi hec in vigilijs cuiuſꝫ ſancti cogita re debemus. quid faciemus in ſolēp nitate ſanctorum ⁊ ſūmorum apoſto lorum/ petrum et paulum loquor? Sufficeret vnius feſtiuitas ad infū dendum exultationem ꝑiuuerſe ter re. ſꝫ amborū iuncta eſt ad cumulū gaudiorum; vt quomodo in vita ſu a dilexerunt ſe. ita et in morte non ſunt ſeparati. Quid illis potencius dum fuerunt in terris. quorum alte ri traduntur claues regni celorum: alteri magiſterium gentium. alter anainyam ⁊ ſaphiram orcidit in ver ba oris ſui. alter donat quicquid do nat in ꝑſons x̄priſti. et cum infirma tur tūc firmior eſt et potens? Ꝙͣ po tentiores ſunt in celis; qui tam po tentes fuerunt in terris. Et qui no bis ingiora relinquūt exempla: ꝙͣ illi qͥ in fame ⁊ſiti. in frigore ⁊nu ditate. et in omnibus illis que pau lus enumerat iugiter afflicii ſunt. ⁊ demum felici martirio regna celeſtici cōſcenderunt? Vere nobis rubor cō fuſionis ſunt: quos vix audemus aſpicere/ ne dicam imitori Rogemꝰ ergo eos vt ipſi propitiū nobis ted dunt amicum ſuum/ iudicem noſtrū: qui eſt deus bn̄dictꝰ in ſecula Amē. Sermo in paſſione petri ⁊ pau li apoſtolorum Iorioſa nobis ſolempni tas illuxit; quam predla ri martires/ mortirum duces/ apoſtolorum prin ripes. morte dlariſſima ꝯſecrarūt Iſti

ſunt petrus et paulus duo magna luminaria; quos deꝰ in corpore ec cleſie ſue conſtituit. quaſi geminū lumen oculorum Hij michi traditi ſūt in magiſtros et medictores. qͥ bus ſecure me cōmittere poſſim. qꝛ ⁊ notas michi fecerunt piās vite. I mediantibus illis ad illū medi atorem aſcēdēte potero. qͥ venit pa tificare in ſanguine ſuo et que in ce lis ſunt. I que in terris Ille enī in vtraqꝫ natud̓ puriſſimꝰ eſt: qui pet catum nō fecit. nec inuentus eſt do lus in ore eius Quomō autem ad illum audebo accedere. qui ſum ſu pra modū peccans peccator. qͥ pec caui ſuꝑ numeꝝ arene meris: cum ille purior/ ego īpurior eſſe nō poſ ſimꝰ Serendū ne incidam in manꝰ dei ꝑiuentis. ſi illi uppropinquare vel inhetere p̄ſumpſero: quē a me tāta differētia diuidit. ꝙͣtum diſtat inter bonum et malum Propteres dedit michi deꝰ hoīes iſtos. qͥ ⁊ ho mines eſſent. ⁊ pcc̄ores. ⁊ maximi peccatores; qui in ſeipſis diſcerent ⁊ de ſeipſis. qualiter alijs miſereri deberent Magnoꝝ enim criminū rei magnis criminibus facile dona būt veniaꝫ ⁊ in qua mēſura menſū eſt eis. renictientur nobis ¶ Pec eauit peccatum grande petrꝰ. et for taſſis quo grandiꝰ nullū eſt: ⁊ tam velociſſime ꝙ facillime veniā cōſecu tus eſt. ⁊ ſit vt nichil de ſingulari tate ſui pͥmatus amitteret Sed ⁊ paulus qui in ipā viſcera noſcentis eccleſie. tam ſingulariter ꝙͣ incom ꝑabiliter graſſatus eſt. ꝑ ipſiꝰ filij dei votem ad fidem adducitur: ⁊ ꝓ jpaitſ tantis malis/ tantis bonis repletꝰ Aciſ eſt: vt vas electionis fieret. ad por .2ſ tandum nomen eiſcoram gentibꝰ i ittimn p̓ et regibus/ ⁊ filijs iſcael Has dig num et celeſtibus ferculis repletu: de quo et ſemꝰ eſcam/ et infirmꝰ ac ni linpe d̓ cipit medicinam ¶ Tales dece jſ bat humano generi paſtores et doc tores cōſtitui; qui et dulces eſſent diueuit nt gi i et potētes. ⁊ nithilonunꝰ ſapiētes Dulces/ vt me blande I miſericor udr jndi diter ſuſciperent. potētes/ vt fortit̉ nt: quattus vt ꝓtegerent: ſapientes/ vt ad viam .jxxiſ ⁊ per viuni ducerent que ducit ad ciuitatem. ¶ Quid petro dulciꝰ/ q̄ nij d ap jiix. xii tam dulciter ad ſe omnes aduocat peccatores. ſicut actꝰ apoſtolici et e uimula pati a bo piſtolarum eius ſeries atteſtatur? xipitrata v Quid illo potētius cui et terra obe irulqd. qua qu lem diuit cū mortuos reddidit. et mere iit. ſtd ſub pebibus eiꝰ ſe calcabile p̄buit? inun nan bent diuut qui ſymonem mogum ſpū oris ſui ihit. ¶ Alicꝝ in ciere attigit. qui dloues regni ce ſiqpuin ainqꝫ lorum tam ſinguloriter accepit. vt Ir ſipiuus ordia precedat ſententia petri ſentētiā ce ſiutꝫ humlittt. dibi li? Deniqꝫ quodcūqꝫ ligaueris ſuꝑ terram inquit. erit ligatum I in ce lis: ⁊ quodcūqꝫ ſolueris ſuꝑ terrā erit ſolutū et in celis Quid at illo ſapientiꝰ: cui nō caro et ſāgiuis. ſꝫ pater celeſtis veram ſapientioni re uelabat? Libentiſſime paulū ſeqͦ qͥ pre numi a dulcedine luget eos qui peccauerūt et nō egerunt peni tentiam? qui fortior eſt ōni pͥncipa tu et poteſtate; qui ſapientiā et me dullam ſacrorum ſenſuū. nō q pͥmo vel ſecundo ſed a tercio celo lergit̓ aſportauit ¶ Hij ſunt inegiſtri ᵉ noſtri qͥ a magiſtro oīm vias vite

T C6 677 plenius didicerūt; et docent nos v qꝫ in hodiernū diem Quid ergo do cuerunt vel docent apoſtoli ſancti. Non piſcatoriā artem vel cenofac toria/ vel quicquid huiuſmōi. non platonē legere. non ciriſtotilis verſu cias inuerſare: nō ſemper diſcere et nūꝙͣ ad veritatis ſcientiā peruenire Quid ergo? Docuerūt me viuere. Putas paruā res ſit/ ſcire viuereˢ Magnū aliquid: ȳmo maximū eſt Non viuit qui ſuperbia inflatur. qͥ luxuria ſordidat̉: qui ceteris inficit̉ peſtibus. qm̄ non eſt hoc viuere/ ſed vitā confundere; I appropinquare vſqꝫ ad portas mortis. Bonā autē pita ego puto ⁊ mala pati et bona facere: ⁊ ſic perſeuerare vſqꝫ ad mor Etiup uiti famnul tem. Dicitur vulgo. quia qui bene paſcit bene viuit: ſed mentita eſt iniquitas ſibi; quid non bene viuit. niſi qui bonum facit. ¶¶ Arbitor autem ꝙ tu qui in congregatione es bene ꝑiuis: ſi viuuis ordinabili ter. ſociabiliter. et humiliter. Ordi nabiliter tibi. ſociabiliter proximo: tum Iinb humiliter deoOrdinabiliter: vt in omni conuerſatione tua ſollicitus xinili dudat i ſis obſeruare vias tuas. ⁊ in cōſpec tu dei. ⁊ in ꝯſpectu proximi; caues et tibi a peccato/ illi aſcandalo. So cabiliter: vt ſtudeas amari et amo re. blandū te et affabilē exhibere: ſupportare non ſolū paciēter/ ſed i libēter infirmitates fratrū tuoꝝ. tā morū ꝙ corporū. Humiliter. vt cū hec oīa feceris. ſpiritū vani tatio ſtu deas exſufflate/ qui ex huuiſmodi naſci ſolꝫ: et quatumcūqꝫ illū ſenſe ris/ negare omnino conſenſum. Sic et in paciendo malum quoni I am triplex eſt: triplicem prouiden tiami te adhibere oportet. Eſt etum quod a te pateris: quod a ꝓximo: quod a deo Primum eſt auſteritas penitentie. ſecundum vexatio alie ne malicie: tercium flogellum cor ruptionis diuine. In eo quod pate ris a te/ debes teipſum voluntarie ſacrificare. quod a proximo/ pacien ter ferre; quod q deo/ ſine murmure et cū grarū actione ſuſtinere. ¶ Nō ſic multi filioꝝ adam; qui errauerūt in ſolitudine in iaquoſo. Errauerūt plene ⁊ errant a dia veritatis. qui iui ſolitudine ſuꝑbie recedentes/ ſeci alē vitā habere nō volūt. quoꝝ ſin gularitas aſſociari non poteſt. Sed et in īaquoſo; quia nullo locrimarū ymbre compuncti. in terra ſterili ⁊ arenti perpetua ſiccitate morantur. Propterea viā ciuitatis habitaculi non inuenerunt; quia inueterati ſūt in terra aliena. coinquinati ſunt cū mortuls: deputati ſunt cū hijs qui in inferno ſūt. Non ita errat ſolita rius ille: de quo ſcctus iheremias ait. Bonū eſt viro cū portauerit iu gum ab adoleſcentia ſua: ſedebit ſo litarius ⁊ tacebit: leuauit ſe ſuper ſe. Illi errauerunt: ſed iſte ſedebit. Semper enim illi errant corde. Iſ te eium non ſedet ſed ſedebit ſolita rius. cū habuerit honorem ſingula ritatis. illius videlicet iudiciarie po teſtatis inſigne: quod ſācti duplicia in terra ſua poſſidebūt. cū leticiā ſē pilerna erit eis Quare? Qua leua uit ſe ſuꝑ ſe; id eſt cū adoleſcēs eſſet ⁊ ctatis lubrice ſentiret ardorē. ſenē

induit: relinquens quod erat: aſſu mens quod non erat. Ieuauit inqͦt ſe ſuper ſe: quia non reſpicit ſe. ſꝫ il lum qui eſt ſuper ſe. Sedebit enim ⁊ tacebit eciam modo a ſtrepitu dy abolicarum ſuggeſtionum. a ſtrepi tu carnalium deſideriorum; a ſtrepi tu mundi. Felix qnima que līguas iſtas non exaudit. audeat licet. illo multum felicior ſi tamen aliqua ē? cui penitus non loquūtur. Hec eſt ſapientia quam apoſtolꝰ loquitur inter perfectos. abſcondita in miſte rio. quam nemo principum huꝰ ſe culi cognouit. Ecce ſic me apoſtoli viuere et condeſcendere docuerunt. Gracias tibi domine iheſu. quid ab ſcondiſti hec a ſapientibus ⁊ pru dentibus. et reuclaſti ea paruulis iſtis qui te ſecuti ſunt: ⁊ reliquerūt omnis ꝓpter nomē tuū. ¶ Sermo de lcione libri ſapientie Hij ſunt viri miſericordie xc Erito frēs apoſtol̓ ſcīs attribuit mater eccīa; qd̓ in ſapientie libris le gitis. ¶ Hij ſunt vi ri mīe ⁊cͣ. Sunt enim hij plane vi ri miſcricordie. ſiue quiā miſericor diam conſecuti/ ſiue quia miſericor dia pleni: ſeu quia miſericorditer nobis a deo donati ſunt. Et vide quam miſericordiam conſecuti ſunt Paulum interroga de ſeipſo: vel inuigis ſponte confitentem auſcul ta. Qui ſui blaſphemus et perſecu tor ⁊ īiurioſꝰ: ſed miqꝫ ꝯſecutus ſū Quio enim nō ciudiuit quāta me la ſanctis fecerit in iheruſalē? Ncc pe in ſola ihetuſalem et ludea inſania ferebatur: vt xpriſti membra lania ret in terris. Deniqꝫ hac furio vec tus ibat: ſed preuentus a gracia ē. Ibat ſpirās minarum et cedis ī diſ cipulos domini⁊ ⁊ diſcipulus do mini factus eſt: cui on̄deretur quō ta eum oporteret pro nomine ipſiꝰ ¶ A ſpu pati. Ibat dirum toto corpore virus exalans: ⁊ ſubito in vas electionis mutatus eſt. vt iam eor illius eruc tuaret verbum bonum/ verbum pi um ⁊ diceret Domine quid me vis facere? Hec vtiqꝫ eſt mutatio dexte re excelſi. Merito proinde loqueba tur. Fidelis ſermo ⁊omni accepti one dignus? quia iheſus vonit in hunc mundum peccatores ſaluos fatere: quorum primus ego ſum. Hoc ergo apud beatum paulum fiducie et conſolationis accipite fro tres: vt ad dominū iam conuerſos nō nimis cruciet preteritorum con ſcientia delictorum: ſed tantum hu miliet vos ſicut et ipſum Ego ſum inquit minimꝰ apoſtolorū? qui non ſum dignꝰ vocari apoſtolꝰ: qꝛ ꝑſecu tus ſum eccīam dei. Ito ⁊ nos hu muliemur ſub potēti manu dei. vt fi duciam habeamꝰ quic et miām con ſecuti ſumꝰ. abluti ſumꝰ. ſcīficati ſu mus? ⁊ hoc quidē oībꝰ nobis: qm̄ omēs peccauimꝰ ⁊ egemꝰ gl̓u dei. ¶ Verū apud beatū petrū aliud habeo quod apponam. eo carius quo rariꝰ: ⁊ quo ſingulariꝰ eo ſub limius. Nam paulꝰ peccauit. ſꝫ ig norās fecit in incredulitate ſuciꝫ pe trus cū cecidit aꝑtos habebat ocu los. Porro vbi habundauit deliciū: ne puta mt

ſuperhabundauit et gracia. Eorum ſiquidem qui peccant anteꝙͣ deum nouerint. ꝙ miſerationes eius ex perti ſint. ꝙ portauerint iugum ſu que et onus leue. priuſꝙͣ deuotio nis graciam et conſolationem acce perint ſpiritus ſancti. eorum inquā copioſa redemptio eſt: ⁊ tales om nes nos fuimus. At eorū qui poſt conuerſionem ſuam peccatis et vici is implicantur. ingrati accepte gra cie. I poſt nuſſam manum ad qra trum retro teſpiciunt tepidi ⁊ carna les facti. at poſt ognitum viā retro eunt; apoſtate manifeſti deorum vti qꝫ perpaucos inuenies qui poſt hec redeunt in gradum priſtinum; ſed magis in ſordibus poſiti/ ſordeſcant adhuc. Super quos propheta de plorat. Quomodo obſcuratum eſt aurum. mutatus eſt color optimꝰ? Et qui nutriebātur in croceis; am plxati ſunt ſtercora. Nec tamen ſi quis huiuſmodi eſt. deſperamus de eo: tantum vt reſurgere velit cito. Quanto enī diutius permemebit: tantum euadet difficilius. Gectus vero qui tenebit ⁊ allidet paruulos babylonis ad petram: etenim ſi cre uerint vix poterunt ſuperari. Filioli hec dico vt non pecectis. Sed et ſi quis percauerit. aduocatum habe mus ad patre. qui poteſt quod noc minime poſſumus; tantum qui ceci dit non adiciat in malū vt profun dius cadat. ſed magis vt reſurgat? confidens ꝙ nec ei negabitur veni a: ſed tantum ex corde confitectur peccata ſuo. Sit enim is de quo lo quimur petrus poſt tam grauem lapſum: ad tantam tedijt emninen tiani ſanctitatis. Egreſſus foras fleuit amare In egreſſu confeſſione oris: in cimaro fletu compunctio nem cordis intellige. Et attende ꝙ tunt primum recordatus eſt verbi quod dixerat iheſus. Tunc primū cordi fuit verbum. quo predicta fue rat eius infirmitas; quādo euonuit preſumpta temeritas. De tibi qui poſt lapſum fortiorē te nobis exhi bes. Vt quid tam rigidus es in tu am ipſius perniciem. Inclinore poti us vt melius erigaris; et ne prohi beas frangi qd̓ diſtortū eſt. vt poſſit nicliꝰ ſolidari. Quid īdignaris īcre panti gallo? Tibi potiꝰ indignere Pluuiā volūtaria ait pͣs ſegregab̓ deꝰ hereditati tue: ⁊ infirmota eſt. Bona īfirmitas q̄ ſegregat̉ he̓dita ti: q̄ medicū nō repellit. Inducatos enī tāꝙͣ ves figuli in ꝟga fertea cō teret. Et hcreditas infirmata eſt ait: tu vero perfeciſt ea. ¶ Audiſ tis certe quā nibiſericordiā conſecuti ſunt opoſtoli noſtri: vt iam nemo ex vobis ſuper peccatis preteritis vltra ꝙͣ neteſſe ſit confundatur in cu bili cōſciētie ſue compūctus. Quid enī. Forte peccciſti in ſeculo. Nūqͥd aplius paulo? Ꝙ ſi et ipſa in teligi dn̄e. nūquid plus petro; Attamen illi toto in corde penitētia egentes. nō mō ſalutē/ ſꝫ ⁊ ſāctitatē ſūt ꝯſeci ti: eciā et ſalutis mīſteriū ⁊ mogiſ teriū adepti ſunt ſanctitatis. Et tu ergo fac ſinuliter. quoniā ꝓpter te ſcriptura loqͥtur viros illos eſſe mi ſericordie: vtiqꝫ ꝓpter multū mīam quā conſequi meruētunt. ¶Poteſt

tamen et in hoc verbo ecīam illud nō incōueniēter accipi. viros muſeri cordie fuiſſe apl̓os. id ē plenos mi ſericordiā; ſeu viros nuſericordie. nuſericordit̉ datos eccie vniuerſe. Scimꝰ ei ꝙ viri iſti nec ſibi vixcre. nec ſibi ſūt mortui. ſed ei qͥ ꝓ ipſis mortuꝰ eſt; megis at nobis oībꝰ ꝓpter illum Quantū enī ꝓderit no bis eoꝝ iuſticio. qn̄ ip̄a quoqꝫ ſicut on̄ſum ē/ tm̄ ꝓfuere pcc̄a? Pro nob̓ facit eorū vita: eorū doctrina: eciā ⁊ more ipſa Etenī in ꝯuerſatione ꝯtinētiā; in p̄dicatiōe ſapientiā: in paſſione ſuā patiētiā. nobis beati a poſtoli cōtulerūt Ꝙͣtum vſꝫ hodie conferre nō ceſſant mīo pleni/ qd̓ ē ſcāꝝ fructꝰ orationū. ꝙuis et ini ip ſa eoꝝ vita adhuc īueruos qd̓ ānū reris: fiduciā ſcilicet quā nobis mi raculorum exhibitione prebuerunt Et quis enumeret ꝙͣ multa nobis per cog beneficia ꝑꝓuenerūt? Bene ergo de eis ſcriptura loquitur: qm̄ hij ſunt viri miſericordie Et addit Quorum iuſticie obliuionem non acceperunt. Uis vt nec tua occipi at obliuionem? A triplici caue peri culo? ⁊ florebit ui eternum ante do minū Iegis eium. quia tepidꝰ es incipiam te euomere de ore meo Ie gis. ſi querterit ſe iuſtus a iuſticio ſuā/ ⁊ federit iniquitatem; omnium iuſticiarum eius non recordabor Ie gis quibuſdum dicendum in iudicio non noui vos: illis ſine dubio qui receperunt mercedem ſuam. Ergo omnis iuſticiā tepida. omnis tranſi toriā. omius vendita. erit in obli uione coram deo. Sed non ita a poſtolorū iuſticie: ꝙ ex eo ſatis ap Himis ſꝫ paret. quod ſequitur ¶¶ Cum ſe iii mine eoꝝ permonēt bona Monēt enim in nobis vſqꝫ hodie apoſtolo rum veſtigia. et eoꝝ religio; quid qͥ ex deo eſt nō poteſt diſſolui. Veſ tes iſrahelitui populi quadroginta anis in deſerto perſeuerauerūt inte gre: multo mugꝭ apoſtoloꝝ veſtes ſuper iumētum ſaluatoris appoſite Cum ſemine inqͥt eoꝝ. Quod eſt ſemen. niſi quia ſecutus adiungit hereditos ſancta nepotes eorum? Idem profecto ſunt et ſemen I ne potes Meminiſtis credo(ſcientibꝰ erum legem loquor) meminiſtis in quam legalis mandati: vt ſuſcitet ſuperſtes ſemen fratri defuncto ſine ſemine Quis ſine ſemine? Singu lariter ait ſum ego donec trāſeam. Ideoqꝫ reſurgens/ vade inquit dic fratribus meis Ac ſi dicat. Fratres ſunt; faciont quod fratres Ergo ꝑ euangelium ipſi nos genuerunt? nō tamen ſibi ſꝫ xpriſto; quia per euangelium xpriſti Huic eſt ꝙ mo leſte tulit paulꝰ quoſdam eoꝝ dici a quibꝰ geniti fuerant per euange Iu ſenon lium. indignans aduerſus eos que dicebant. ego ſum pauli. ego vero cephe. ego oppollo: xpriſti megis omnes ficri volens et dici. Itaqꝫ ſe men apoſtolorum ſumus per predi cationem: ſed per adoptioēm ⁊ he reditatem ſemen xpriſti. et apoſto lorum nepotes Sn̄ica quorto ſermo de dauid ⁊ golia et de qͥnqͣꝫ lopidibus

Adiuimus ex libro regum goliam virū procere ſtature. preſu mentem ſuper multa fortitudine et magnitudine cor poris ſui: vociferantem aduer ſus phalangas iſrael: et prouo cantem eos ad ſingulare certo men. Audiuimus eciam ſuſcita tum a deo ſpiritum pueri iunio ris. vt indigne ferret virum ſpu rium et incircunciſum caſtris iſta el et dei ſummi agminibus ex probrantem. Spectauimus pro cedentem adoleſcentulum in fun da Ilapide aduerſus monſtruo ſe magnitudinis hominem. lori catum/ dipeoqꝫ protectū aut gale a: ceteriſqꝫ terribilem mulitaribꝰ arnus. Si qua in nobis crant viſcera pietatis. non potuimus non timere ſic ineunti conflictū. non congaudete vincenti. Iaudo uimus magnanimitatē poruuli ꝙ comederet animā eius zelus domus dei: ⁊ opprobria expro brantiū ei/ a ſe non duceret alie na: ſed tanꝙͣ ad propriami mo ueretur iniuriā: ⁊ doleret ſuper contricione ioſeph. Mirati ſumꝰ tantam in adoleſcente fiduciam; quāta non īueniretur in vniuer ſo iſtahele. Collotam derūqꝫ or litus victoriani. ⁊ diuina marifeſ te patratam virtute/ tam leti ſuſ tipimus: ꝙͣ ſolliciti certamē ſpec tauimus/ armati fide paruuli. ⁊ gloriantis propria in virtute gy gantis. Iam ſi ſpiritalem ſcd̓m upoſtoli teſtimonium legem eſſe non ignoramus. et ſcriptam eſ ſe propter nos. non ſolum exte rioris ſuperficici oblectandos aſ pectus. ſed interiorum quoqꝫ ſen ſuum guſtu/ tanꝙͣ medulla tritici ſaciandos. conſiderandū nobis eſt quiſnā videatur ille golyos qui populo dei iā repromiſſioīs terrā ingreſſo iāqꝫ multis ex hoſ tibus eriūphanti. ſolꝰ exprobra re preſumit: clatus et inflatus ſpiritu carnis ſue. Credo enī nō in congrue in ſuperbo homine ſu perbie vicium deſignari. Ipſum namqꝫ eſt peccctum maximum. quod populo magis inſultae: ⁊ inſurgit ſpecialiter aduerſus eos qui cetera iam videantur ꝑuiſſe peccata. Hinc eſt ꝙ prouocat ad ſingulare certamen: tanꝙͣ ceteris iam ſubactis Nam ⁊ phi liſtei. illo in tēpore timebant om nino aduerſus iſrahel inite con flictū: niſi ꝙ de golya enormis magnitudinis viro. corum fidu cia tota pendebat. Vnde enī hu iuſmodi animā ſuperbia tēptet. quā ſibi ſubiugauit īuidia. ſeu te piditas ea que ſolet deo vomitū ꝓuocare. aut pigricia q̄ facit vt boum ſtercoribꝰ lopidetur. Vn de inquā ei ſuperbia. vnde extel lentia oculorū: cui adeo cetera vi cia dominontur. vt dijudicari ſe ab vniuerſis tanꝙͣ mala ſibi cō ſciꝰ arbitretur? Quisderūqꝫ niſi manu fortis/ qui cetera ſibi iā po tēti virtute vicio ſubiugauit: ad u̓ſū neqͥſſimū ſuꝑbie diciū dimi raturꝰ accedat? Procedat dauid

mqnufortis: quoniam non eſt vin cere tantum hoſtem niſi in manu forti. Armetur ipſe contra golyam Et quia vrſum vicerit et leonem. videat ſane ptrum ſaulis ei poſſint armo prodeſſe: vtrum ſeculari ſapi entia et philoſophicis traditionibꝰ ſeu eciam diuinarum ſuꝑficie ſcrip turarum/ quam nimirum occidentē lram vocat apoſtolꝰ: vide at inquo vtrum hijs armis poſſit debellare ſuperbiam. vtrum hac vita oppre hendere poſſit vt onerate ſeſe ꝙ ro borari ſentiens huiuſmodi arma ac impedimenta proiciat. iactans om nino cogitatum ſuum in domino: ⁊ de propria deſperans induſtria. ſola fide armatus non reputet go lye proceritatem. ne forte magrū tudinis eius mole prematur: ſed potius ꝑſallat ſpiritu/ p̄ſallat ⁊ mē te. dominus inquiens defenſor vite mee. I cetera. Nam et petrus do nec ventorum violentiam/ mario profundum/ corporis pondus con ſideratet: in verbo dominū iactans ſemetipſum nec perire potuit nec ti mere. At vbi vidit ventum validū perientem timuit: ipſoqꝫ timore protinus mergi cepit. ¶ Sinule eciam aliquidnunc adlethe noſtro rex ſaul ſuadere temptat. Non po tes inquiens reſiſtere philiſteo iſti? nec pugnare aduerſus eum quoni am puer es: hic autem vir bellotor ab adoleſcentia. Verumptamen non acquieſcit ille tale aliqͥd mēdi tari: ſꝫ p̄ſumes de virtute eiꝰ. cuiꝰ auxilio priora iā certamina viciſſꝫ: accedit ītrepidꝰ Collig iit gͦ abieett xxiſ armis ſculis quīqꝫ lapides de tor .xxi x rente quos iumirū cū leuia queqꝫ tolleret leuigate torrēs potuit: ſed nō etiā tollere ſecū Torrēs quippe quem vtinā ꝑtrāſeat nr̄a aīa. ſeculū p̄ſens eſt teſte ſcriptura: qm̄ gente̓ tio aduenit ⁊ generatio p̄terit. tgͣ tumēs vnda vnda impellens Quia igitur ōius caro fenū/ et oīs gloria quidis aſte eius tanꝙͣ flos feni. huiuſmodi le nppems uia faale ſecū trahit torres inudas: Ipirū rut t verbū aūt dn̄i nullis fluctibꝰ cedes. manet in eternū Arbitror ꝓ in de nō iucōgrue quiqꝫ lapidibꝰ iſtis. umeat in ntr quinqꝫ partitū intelligi verbū: ꝯmi um neffalilli natiōīs/ ꝓmiſſionis/ dilectiōīs/ imi tationis ⁊ orationis. Horū quippe rxis xixx t vidt verborū late patēs copia/ ī diuinaꝝ reperitur ſerie ſcripturarum; ⁊ forte nunuiaxis a ipſa ſūt verba q̄ meminit paulꝰ ma Iirnpia lens quinqꝫ verba loqui in ſenſu. ꝙ Iingiide ut ulio a decēmilia in linguo Preterit enī fi gura huiꝰ mūdi Et iuxta aliud teſ Itua valu timoniū: et mūdꝰ trāſit ⁊ concupiſ centia eius. Hec aut verba trāſeun te mūdo nōmodo manet. veruētio leuigantur mnagꝭ: dū pertrāſeunti uxid tā amiteta. Iimuonem: ⁊ umn bus plurimus multiplex eſt ſcietici. Iam vero collectos lapides/ contra im dideas ⁊ txa ſuꝑbie ſpiritū dimicaturꝰ dauid. in baſe memorie ſue reponat: ꝯſideras ꝙͣta cōminetur nobis des. ꝙͣta pro mttat. ꝙͣ tam nobis exhibeat cari tatem; et ꝙ multa nobis ſcincuta tis exēpla ꝓponat; quemadmodū deniqꝫ orationū nobis vndiqꝫ com mendat inſtontiam. Hos inquam lapides ſecu tollat. qͥſqꝫ ſuꝑbie vici um debellore feſtiuat: vt quocies vo nenatū audet exige re caput. qͥlibet Vdin

ex hijs lapidibꝰ manu cogitatioīe euis primus occurrat: percuſſus in ftonte golyas deiciatur opertus cō fuſionē. In quo ſane conflictu/ fun da quoqꝫ neceſſaria eſt. Longanimi tatis formam habens: quam huic maxime certamnū nulla racione de eſſe neceſſe eſt ¶ Quociens ergo vani tatꝭ cogitatio mentem pulſat ſi ex intimo cordis affectu diuinas expaueſcere ceperis cōminationes. ſeu promiſſiones eius deſiderare? non ſuſtinet golyas vtriuſqꝫ lapi dis ictum; ſꝫ reprimitur ilico tumor omnis. Ꝙ ſi venerit in mentem di lectio illa tam ineffobilis quamti bi deus maieſtatis exhibum. an̄ nō ilico inardeſcens ad caritatem pror ſus obhominari īcipis et obicere va uitotē; Sic exemplo ſanctorum ſi biligenti tibi conſideratione propo nas: erit ſine dubio ad reprimenda clationem cogitacio iſta perutilis. Iam vero ſi forte inſurgente ſubite elationē. nichil ex hijs que p̄dixiꝰ apprehēdere quiuerit manus tua. toto feruore ad ea conuertere que ſola reſtat oracionem; I continuo quē eleuatum videras et exaltatū ſicut cedros libani. ſubuerſus/ impi us iā nō erit ¶ Sꝫ qͣras fortaſſe quēadmodū ſuo ipſiꝰ gladio. golie poſſis abſcīde̓ caput; id enī tāto iō cūdius quāto moleſtius hoſti Dico breuiter qm̄ exꝑtis loquor. et qͥ faci le capiāt ⁊ ſine mora aduertāt: qd̓ in ſemetipſis crebro ſentiūt actitari Quociēs ꝓuocāte te vanitate ad re cordationem diuine commnatioīs ſeu promiſſionis. aut ceterorū que ſupra diximꝰ confūdi ceperis et etu beſcere: deiectus eſt qͥdem golyas? ſed forſiton adhuc viuit. Accede ī taqꝫ propius ne forte reſurgat. et ſtans ſuper eum mucrone proprio caput eius abſcide; de eaipſa que te appetit vanitate perimens vanitatē Elato ſiquidem cegitatione pulſe tus ſi ex caipſa materiam et occaſi onē ſumas humilitatis. qͦ iumirum humilius deinceps et abiēciius/ tō ꝙ de ſuperbo homine ſentias de te ipſo: golya golye gladio peremiſti. ¶ Domunica ſeptima Sermo pri mus de euāgelica lectionē vbi tur la triduo ſuſtinens domnum ſeptē pamibus vfiabur. Iſereorſuꝑ turbā: qͥa iam triduo ſuſtinēt mernec ho bent qd̓ maducet Euogeli ū frēs ob hoc ſcriptū ē vt legatur: nec ob aliud legit̉ ꝙͣ vt rōnabilem ꝯſolatione vl̓ deſolatione exinde ca piamꝰ. Eſt enī ſecularibꝰ ꝯſolatio rans/ de terrenatū affluētia teꝝ: va na ruchiloīnꝰ de eoꝝ penuria deſolo tio. At euāgeliū ſpeculū vei̓tatꝭ. ne mī blādit̉ nullū ſeducit: talē ſe ī eo qͥſꝫ reperiet qͣlis fuerit: vt nec ibi ti more trepidet vbi nō eſt timor; nec letet̉cū malefecei̓t Sꝫ qͥd dicit ſcuip tura? Si qͥs auditor ē ꝟbi ⁊ nō fac tor: hic ꝯꝑabit̉ viro ꝯſiderāti vultū natiuitatꝭ ſue in ſpeculo. ꝯſideramit enī ſe ⁊ abijt: ⁊ ſtatī oblitꝰ ē qͣl̓ fue rit Nos aūt frēs nō ſic obſecro nō ſic: ſed conſideremus noſmetipos in ca quam audiuimꝰ ſacri euangelij lectione lut profigamꝰ ex ea: et cor rigamus ſcd̓m eam ſi qua in nobis

dep̄hendimus corrigenda Propter hoc enī optat ꝓph̓a dirigi vias ſu as ad cuſtodiēdas iuſtificatione do mini: tūc inquiēs non confūdar. cū perſpexers in oībus mandatis tuis Et ego quidē non cōfundor: ſꝫ glo rior pro vobis fratres mei; quoniā ſaluatorē in deſerto ſecuti. exiſtis ad eū extra caſtra Sed vereor ne quis forte in triduana expcātiōe puſilla nimis inueniatur: ⁊ in egiptū ſecu li huius nequā vel eciā ⁊ corpore re uertatur. Moxito pinde dlamat di uina ſcriptura Adicit. Expecta dn̄ꝫ viriliter age; ⁊ cōfortetur cor tuū I ſuſtine dominū. Sed ꝙͣ diu neceſ ſe eſt ſuſtinere? Prorſus donec miſe recitur tui. Queris quando miſeres tur?. ¶ Miſereor inquit ſuper tur bam; quid iam triduo ſuſtinent me Uiani enim trium dierū neceſſe eſt eas in ſolitudine. ſi gratū deo volu eris offerre ſacrificiū: ⁊ triduo ſuſti neas ſaluatorē. ſi miraculi panibus deſideras ſaciari ¶ Prima eſt dies timoris: dies inqua declarans ⁊ il luīans tenebraꝫ tuas/ interiores ſci licet: ⁊ horrendū gehēne ſuppliciū demonſtrans. in quo ſunt tenebre exteriores. Huiuſmodi ſiquidē cogi tatio ſicut ipſi noſtis; noſtre ſolet ex ercere primordia conuerſiōis. Se cūda ē pietatis: quā reſpiramꝰ in lu cem miſerationū dei. ¶ Tercia eſt rationis in qua veritos īnoteſcit: ut tanꝙͣ ex debito quodā nature. ſine a lia conſideratione. creatori ſubiecto ſit crecitura; ſeruus ſeruiat redempto ri Exhinc iam iubemur diſcum bere. vt caritas ordinētur in nobis? xii exhinc operit dominus menū ſuā ⁊ implet omne animal benedictiōe Herū quoniā apoſtolis dicit facite homines diſcumbere. quoꝝ nos li cet ad confuſionē noſtra habetis vi carios qualeſeūqꝫ: diſcumbere vos amonemus fratres cariſſimi. vt re fecti pane benedictiōis/ ſubſiſtere poſ ſitis in via. ne forte muſera neceſſita te cōpulſi/ deſcēdatis et vos in egyp tum: ⁊ incipiant vos illudere qͥ nec vobiſcū in deſerto ſecuti ſunt ſalus torem. Miſeri ſane ⁊ ipſi qui non exiere cū exeuntibus: ſed plane mi ſerabiliores oībus hoībus: qui pro fecti quidē cū alijs. ſed non cū alijs ſunt refecti. BPorro ſi qui fucre qui diſcūbentibus alijs poſt dumēta vl̓ diuerſoria q̄uis abſcōditi latuere? hoīes hmōi ieiunos vacuoſqꝫ remā ſiſſe quis neſciat? Sic eos nchilo minꝰ qui leuitate ⁊ curioſitate duc ti circūquaqꝫ vagantes minime reſe derunt: aut qui ſederūt quidem ſed non in ordine nec in numero cetero rum. ¶ Hortamur quidē caritatē peſtra. A paſtorali ſollicitudine am monemus; ne quis ex vobis īuenis tur agulos amare. ſectari latebras. q̄rere diuerticula. qm̄ qͥ male egit odit lucēꝫ ⁊ non verit ad luce vt ar guātur opera eius. Sed nec īuerū antur in vobis qui circūferātur om ni vento doctrine: inſtabiles ⁊ inqͥe ti?nichil in ſe ſolidatis/ nichil graui tatis hobentes: tanꝙͣ pulius que proicit ventus a facie terre. Nam de hijs qͥd dicā: quoꝝ manꝰ qͣ oēs ⁊ manꝰ oīꝫ qͣ ip̄os? Hij ſt̓ qͥ ſeꝑant ſemetipōs. aīales ſpm̄ n̄ habentes

FcIn fac. μFgn cſps d quoniā nemo in ſpū loquens dicit anathema iheſu Nequiſſima plo ne et pernicioſiſſima peſtis: qn̄ vni uerſos vniꝰ obſtinatio turbat;: ⁊ fit oībus diſcordie fomes/ moteris ſcā daloꝝ Seniqꝫ ꝓphetō audi; qui de vinea dn̄i loquēs. ſinguloris inqͥt ferus depaſtus eſt eam Pro hmōi rogo ⁊ obſecro vos fratres mei/ fu gite ſimulationē oēm et ā̄gulos ꝓ prie voluntatis: fugite inquietudi nem ⁊ſpiritū lcuitatis: fugite ob ſtinationē ⁊ nequiſſimū viciū ſingu laritatis; niſi forte qd̓ abſit fraudo ri vultis aīmas veſtras panis edu lio bn̄dicti Ium vero ne lōgiꝰ protraham vos: ſeptem panes qui bus reficicimini iſti ſunt ¶ Primꝰ panis verbum dei; in quo vita ho minis eſt. ſicut ip̄e teſtatur ¶ Se cūdus panis obediētis eſt: quoniā meꝰ cibus eſt inquit vt faciā volun tatem eius qͥ miſit me ¶ Tercius panis eſt meditatio ſancta; de qua ſcciptum eſt. Cogitatio ſcā cōſerua bit te Et eque alio in loro nomina ri videtur panis vite et intellectus ir itigintuma ¶ Quartꝰ panis orātiū locrime ¶ Quintꝰ vero labor penirentie/ Nec miraberis ꝙ laborem aut la crimas panem dixerim: niſi forte excidit tibi quod in ꝓpheta legiſti. Cibabis nos pane lacrimaꝝ. Et item in alio pſalmo. Lobores inqͥt manuū tuarum quic māducabis: beatus es ⁊ bene tibi erit ¶ Sex tus panis ē iocūdā vnonimitas ſo cialis. panis ex diuerſis granis ꝓ fectus: fermentatus vtiqꝫ ſapiētio dei. ¶ Porro ſeptimus panis eſt eukariſtiaꝫ qm̄ inquit panis quem ego dabo caro mea eſt pro mundi dita. ¶ Sermo ſecundꝰ de ſeptem miſe ticoadijs Iſericordias dn̄i in eternū cā tabo Vt quid enim michi in ſipiēs neſcio que cogitatio de peni tentie huiꝰ onere murmurat. vt ag grauet illud ſuꝑ ceruicem meā? Ali ud onus ſentio. ſuauiꝰ quidem: ſꝫ ptiqꝫ multo maiꝰ Sic enī onerat me miſerationibꝰ ſuis deꝰ? ſic con cludit/ ſic obrūit bn̄ficijs ſuis: vt onus aliud ſentire nō poſſim Quid enim retribuam dn̄o. pro oībus q̄ retribuit michi? Tanta tribuit et tanta retribuit. et tu michi de alio onere loqueris? Deficit ſpūs meꝰ prorſus deficit in tanta beneficioꝝ conſideratione Et licet dignas nō ſufficium gratias egere: ſed ingrati tudinem prorſus odit animā meo Peremptoria ſiqͥdem res eſt ingra titudo: hoſtis gratie: īimica ſalutꝭ Hico ego vobis. quoniā pro meo ſapere nichil ita diſplicet deo p̄ſer tim in filijs gratie. in hominibus conuerſionis; quemadmodū ingra titudo Vias etum obſtruit gratie. ⁊ vbi fuerit illa. iam grā acceſſum nō inuenit: locum non habet Hinc michi fratres triſticio magno. ⁊ do lor continuꝰ eſt cordi meo; ꝙ non nullos tam pronos ad leuitatem ad riſum et ad ſcurrilia verba tam faciles video: vt pertimeſcam val te ne forte plus ꝙͣ expediat diuine mīe ſint immemores: ⁊ ingrat

lā multꝭ bn̄ficijs ſuis. aliqn̄ deſerā tur ⁊ gracia quam nō vt gram vene tantur Nam de eo quid dicam. qui murmute et impacientia/ obſtinato perdurat animo. aut quem penitet adheſiſſe deo. I contra more et con tra rōnem bonū factū pn̄ia comito tur. qui ſine dubio muſerationibꝰ dei nō modo graciam ſꝫ cōtumeliam redditꝰ Omnino enī quantum in ſe eſt. parū honorat eū a quo vocatus eſt. quiſquis ei ſeruit in triſticia ⁊ rā core. ſi tamē ſeruire ei quis poteſt in ca triſticia que ſcd̓m carnem eſt. ⁊ mortē operatur. Putas ergo qꝛ inaior illi decur graciả: ⁊ nō magꝭ eciam qd̓ videtur habere/ auferaitur ab eo. None enī iure perditum te putatur: qd̓ ingrato donatū ē? Aut dediſſe non penitet: qd̓ periſſe vide tur? Oportet ꝓinde gracioſum eſſe homine et deuotum. qui percepta gracie mungra/ non modo manere ſibi deſiderat: ſꝫ ⁊ multiplicari Ne mo ſane eſt qui non facile ſi q̄rit nō inuenicit/ vnde plurimū ſit obnoxi us deoª. quonā nō eſt qui ſe abſcō dat a calore eius. Sed nos maxīe quos ſegregauit ſibi et aſſūpſit ad ſeruiendum ſibi ſoli? ſi iuxta aplm̄ non accepimus ſpiritum huius mū di ſed ſpiritum qui ex deo eſt. vt ſci cimus que a deo donata ſunt nob̓: omnino plurimā inueniemus. vn de continuas ei gracias agere debe amus. Quis etum in nobis eſt qui non confiteri poſſit. quoniam miſe ricordia tua mogna eſt ſuper me Itaqꝫ de tanta multitudue miſera tionum domini/ vobis aliquas pro lpti ponere velim: vt qui ſapiens eſt. 3ſ occaſionē accepta ſapientior fiait. ¶ Septem ergo in me video miſericordias domini: quas et voſ ipſi facile inueniētis in vobis. V Prima eſt; ꝙ a multis peccatis adhuc in ſeculo poſitum cuſtodiuit. Prima inqua non inter oēs quas michi īpendit; ſed prima inter has ſeptem. Quis enim nō videcit ꝙ ſi cut in multis cecidi. ſic ⁊ in alio pote ram cecidiſſe p̄cca. niſi oīpotētis pi etas cōſeruaſſet. Fateor ⁊ fatebor; niſi qꝛ dominꝰ adiuuit me. paulo dius ⁊ r minus cecidiſſet in omnē pccm̄ qni mā mea. Et hec quanta dignatio piētatꝭ. ꝙ ingͣtū ⁊ periupēdentē ſic gracia ꝯſeruabat̉. ꝙ in multis ꝯtra rium et contempnentem/ nuchiloni nꝰ ab alijs benugniſſime ꝓtegebat ¶ Ac ſecunda miſeratio tua ſuper me dn̄e. quonam poterit explicari ſermone: ꝙͣ benigna ꝙͣ liberalis. ꝙ gratuita fuerit? Ego peccabam; et tu diſſimulabas. Non cōtinebam a ſceleribꝰ: et tu a verberibꝰ abſtine bas. Prolongabam ego multo tē pore iniquitatē meam: Itu domīe pietatem tuam. Sed quid ꝓ̄deſſꝫ expectatio. niſi ſequeret̉ penitudo. Cumulus eſſet dapnatiōis: dicēte dn̄o. Hec feciſti et tacui ¶ Terci a proni miſeratio fuit ꝙ viuificauit ror meū ⁊ īmutauit; vt amara fie rent que male dulcia prius erant; qui letabar cū malefacere et exulta bam in rebus peſſimis. inciperem de mū recogitare ei annos meos in a meritudine qnime mee. Et nūt do mine cōmouiſti terram cordis mee

Aconturbaſti eam: ſana contricio nes eius quia cōmota eſt. Multi emī penitentia ducti ſūt ſed ī fructuo ſa. quoniā penitentia eoꝝ reproba ta eſt: ſicut et prior culpa. Itaqꝫ et hec miſeratio quarta fuit. ꝙ penitē tem miſericorditer ſuſcepiſti. vt in eorū numero inuenirer: de quibus pſalmiſta. beati inquit quoꝝ remſ ſe ſunt iniquitates. Sequitur mi ſericordia qͣnta. per qua michi cōti nendi preſtitiſti virtutē: ne recidiuū paterer et eſſet nouiſſimus error pe inuut int. ior priore. Omnino enī inonrifeſte tue eſt domine deus ⁊ non humane ꝟtutis. ſuſceptū ſemel peccati iugū a ceruicibus excutere. quoniā ōns qui facit peccatū ſeruus eſt peccati nec eſt liberari niſi in manu forti Iam vero poſtꝙͣ in hijs quinqꝫ miſe rationibus a malo liberaris⁊ vt fi ait quod ſcriptū eſt. dedlina a malo I ſac bonū: in duoibus alijs bona largiris. Hee due ſunt gracia pro merendi. qua videlicet minius bone cōuerſationis indulges: ⁊ ſpes ob tinendi. qua donas homini īdigno ⁊ peccatori de tus totiens experte bonitate. uſqꝫ ad celeſtia ſperanda peeſumere Sermo tertius de frogmentis ſeptem muſericordiaꝝ Citis quid fecerim: ſeptem vo bis hodie miſericordias pro ponendoˢ Septē vtiqꝫ panes diſtri bui. Nā ſi facte ſunt michi locrime mee panes die ac nocte. quātomē gis diuine mſeratioēs? Multo enī dulciꝰ iſte ſapiūt: reficiūt multo me lius: ampliuſqꝫ confirmant cor ho minis. Verum multa nobis ni fal lor ex hijs panibus hodie cecidere fragmenta. Nam et egoipſe ſentie bam inter frangendū multas euade re micas? atqꝫ inter digitos prope rantis elobi Verum ipſi ſi collegeri tis aliqua: vos videritis. Ego ſi nondū faſtiditis. noſtra que michi collegeram ſine inuidia cōmunica bo; ne forte in curram moledictionē abſcondentis frumenta in populis ¶ Simus itaqꝫ panis ſi bene me mini/ conſeruatio gracie fuit: qua me licet indignum/ a multis pecco tis adhuc in ſeculo poſitum cuſtodi uit. Huius ergo tria teneo fragmē ta: habentia prorſus magnū delec tamentum ſaiporis. et alimoniā vi re. Tribꝰ ſiquidē modis a peccato ine memini conſeruatū: occcſionis ſubtractione. reſiſtendi data virtu te; affectionis ſanitate. Multa enī in peccata facile cecidiſſem. ſi data eſſet occoſio: ſed dei imſcratione nō me talis oportunitas opprehendit In multa quoqꝫ paulomnus cecidiſ ſem: grauiter impulſus violentio temptationis. ſed virtutem dedit dominus rex virtulum. vt ſub me eſ ſet appetitus ineus: I ci quam ſen tiebam concupiſcentie minime con ſentirem. Sed ⁊ a quibuſdam tam longe me fecit miſecatio tuā domi ne. vt penitus obhominater eā ⁊ ne vllo quidem eorum init tempta tio moleſtaret ¶ Secundus quo qꝫ panis fuit expectatio/ quā tardo bat vltionem: quia indulgentioni cogitabat. Et huius ergo panis

tria fragmenta accipite: cogitōtes longanimitatem quam exhibuit. electionem p̄deſtinationis ſue. quā impleri voluit; I caritate nimiam qua nos dilexit. Propt̓ hoc erum expectons expectauit me dn̄s et nō intendit michi: ſꝫ oculos ſuos quer tit a peccatis meis. quaſi nolēs ad uertere ꝙͣtum delinquere. Propter hoc īquam diſſimulabat vt commē daret pacientiani ſuam. vt impleret electionem ſuam: vt cōfirmaret cari tatē ſuam ¶ De tercio quoqꝫ pa ne eius ſcilicet miſei̓cordīe qua con uertit nos ad penitentia; tria non tam fragmēta ꝙͣ fruſta vobis appo no. Tunc enī vt bene memni con cuſſit eor meū: excitans illud vt ad uerteret ſuorum vulnera peccatorū et pulnctum ſentiret dolorem. Etiā et terruit deduces ad portas inferi et preporata iniquis ſupplicio mon ſteas Et vt nichil iam noxie rema neret delectationis; meliorē michi conſolationem inſpicans. ſpem in dulgentie dedit. In hijs tribus ego conuerſus ſumꝫ credo ꝙ ⁊ vos ipſi ¶ Iam vero quartus panis eſt indulgentia. Obſecro vos dili genter colligite fragmenta ne pere ant. Sunt enim ſalubria valde. et dulciora ſuper mel et fauum. Sic eium ex toto indulſit. I tam libera liter omnem donauit iniurioni: vt iam non dampnet vlciſcendo. nec confundat improperando; nec mi nus diligat imputando Sūt enim aliqui ſic donantes iniuriam vt nō vlciſcantur: ſepe tamen imprope rent Sunt ⁊ alij qui ſileant licet. IIIIitcl manet tamen alta mente repoſuū. et rancorem tenent in animo; qua rum vtraqꝫ neutra plena indulgen tia eſt. Ionge ab hijs hominibꝰ be nigniſſima diuinitatꝭ natura libera liter agit: ignoſcit plenarie: ita vt propter fiduciā peccatorū ſed peni tentium/ vbi habūdauit delictum. ſo leat et graciā ſuperhabūdare. Teſ tis eſt paulꝰ gentiū doctor. Teſtis eſt matheus de theloneo electus in apoſtolum: cui etiam noui teſtamē ti primū ſcriptorem eſſe donatū eſt Teſtis et petrus: qui poſt trinā ne gationem. totius eccleſie paſtoclis cura cōmiſſa eſt. Teſtis deniqꝫ eti am famoſiſſima illa peccatrix: cui ī ipſo cōuerſionis initio tanta multi tudo dilectionis conceſſa eſt: tanta poſtmodum indulta gracia familic ritatio. Quig accuſauit mariani? et pro ſe eam oportuit reſpondere? Si pharizeꝰ murmurat. ſi mortho conqueritur. ſi ſcādolizantur apoſto li maria tacet/ xpriſtus excuſait/ eti am Ilaudat tacentem. Derūqꝫ il lud quante prerogatiue quante ex cellentie fuit. ꝙ reſurgentem a mor tuis prima videre. tangere prima meruit? Sꝫ iam tranſcamꝰ ad alio Bonum eſt quidem nos hic eſſe ꝑ bi datur fiducio percatoribus ſed o portet etiam cetera non tacere Itaqꝫ ⁊ in cōtinētia ipſa que eſt pa nis quintus tria nichilominꝰ inue nio. vnde merito clamare poſſim; quia fecit michi mogna q̄ potēs eſt. Forte paruum oliquid reputatis. cō tinentiā vr̄am: ſꝫ ego nō ita. Scio enī quos habeat ompugnatores: ⁊

quante illam neceſſe eſt eſſe virtul vt poſſit ¶ Primus ſiquidem con tinentie noſtre hoſtis: caro eſt ad uerſus ſpiritum concupiſcens. Ꝙ domēſticus hoſtis ꝙ periculoſa luc ta: ꝙͣ inteſtinum bellum. Hoſtem hunc crudeliſſimum nec fugere poſ ſamus o cinima nec fugare; circum ferre illum neceſſe eſt. quoniam alli gatus eſt nobis; nam quod pericu loſius eſt ⁊miſerabilius. hoſtem noſtrum ipſi cogimur ſuſtentare: perimere eum non licet. Sideo ergo ꝙͣ ſollicite& cuſtodire neceſſe ſit ab ea. que dormit in ſinu tuo? ¶ Berumptamen non eſt hic ſolus aduerſarius michi⁊alium adhuc habeo qui circumanxit et ob ſedit me vndiqꝫ; et ſi ignoratis. hoſtis iſte eſt p̄ſens ſeculum nequā Concluſit inimicus vios meas: et per quinqꝫ portas quinqꝫ videlicet corporis ſenſus. iaculis ſuis pulne rat me; et mors ītrat per feneſtras meas ¶ Sufficere nimis poterāt iſti duo. ſed heu me ecce video ven tum validum venientem ab oquilo ne; ⁊ quo pandetur omne malum. Et nūc quid ſupereſt aliud Domi ne ſalua nos; perimus. Ecce enim mallcus vniuerſe terre. Ecce ſerpes callidior cunctis animantibꝰ. Ecce inmucus ille quem nec videre poſ ſum. ꝙͣta minus cauere? Neqꝫ enī eſt colluctatio ſeruare volentibꝰ con tinentiam. continētiani autem dico non a ſola luxuris. ſed q̄ ceterꝭ quo qꝫ ſicut neceſſe eſt vicijs I peccatis non aduerſꝰ carnem I ſanguinem tantum. ſed aduerſus principes et poteſtates. aduerſus mūdi rectores tenebrarum harum; contra ſpiritu alia nequitie in celeſtibus Et quis eſt qui iacula eorum ignea poſſit ex tinguere? Parauerunt ſagittas ſu as in phoretra; vt lagittent in ob ſcuro tectos corde Sed et norraue runt vt abſcondetent laqueos; et dixerunt Quis videbit eos? Nunc quidem aperte ⁊ violenter. nunc occulte ⁊ fraudulenter: ſemper au tem malicioſe et crudeliter īpugnat et perſequuntur nos. Et ad hec to leranda ne dicam ſuperanda/ quis y doneus? Credo ium vobis aliquati nus innoteſcit continentie difficul tas: vt iuxte apoſtolum ſciatꝭ que a deo donata ſunt vobis. Omnno erum in domino facimus hanc virtu tem; et ipſe ad nichilum deducet tri bulantes nos. Ipſe eſt qui nō modo carnem noſtram cū concupiſcentijs ſuis. ſed et preſens ſeculū nequam cum curioſitotibus ſuis et panitati bus; etiam ⁊ ipſum cum temptatio nibus ſuis vonterit ſathanam ſub pedibus noſtris. Nunquid non me rito dixeram inueniendum in conti nentia vnde dlamorē qꝛ fecit mich. magna qui potens eſt ¶ Iam ve ro ſexti paīs frogmēta accipite Eſt āt panis iſte gra ꝓmerēdi bona ſcꝫ cterne vite Quā grām ī tribꝰ maxi me cōſture arbitror; ī odio p̄tei̓toꝝ maloꝝ. et cōtēptū pn̄tiū bonoꝝ. et deſiderio futuroꝝ ¶ Scptimꝰ qͦꝫ panus ē ſpes obtinēdi. cuiꝰ nichilo minꝰ teneo fragm̄ta tria; et eoꝝ ſa por dultꝭ admodū guttui̓ meo Tri a inquam ſunt que ſic roborant et

confirmāt cor meum: vt nulla me penuria mn eritorum. nulla conſidera tio proprie hunulitatis. nulla eſti matio celeſtis beatitudinis. ob alti tudine ſpēi ducere poſſit in cō firmi ter radicatum. Deſideratis ea anre ſeruanda ſunt propter eum qui dix it: mel inueniſti comede ꝙ ſufficit ti bi ⁊cͣ? Sic completur hodie quod de ſeipſa ſapientis prophetauit. I nunc idipſum video; quoniam qui edunt me dit adhuc eſurient. Pro inde non vos protraham vltra. ſed nec fraudabo eſuriem; quonamqui dem ſic paratos video. ac ſi necdum ſumpſeritis quicꝙͣ. Tria conſidero. in quibus tota ſpes meā conſiſtit: caritatem adoptionis. veritatem ꝓ miſſionis. poteſtatem redditionis. Marmuret iam quantum voluerit inſipiens cogitatio mea dicens. Quis enim es tu. aut quanta eſt illa gloria. quibus ve meritis hanc obtinere ſperas? Et ego fiduciali ter reſpondebo. Scio cui credidi et certus ſum. quia in caritate nimio adoptauit me: quia verax in pro nuſſione. quia potens in exhibitio ne: licet enim ei facere quod volue rit Hic eſt fimiculus triplex qui dif ficile rumpitur; quem nobis q pa tria noſtra in hunc carcerem vſqꝫ di mſſum firmiter obſecro tenecmꝰ⁊ vt ipſe nos ſubleuet. ipſe nos tra hat. et protrahat vſqꝫ ad conſpec tum glorie magiū dei ⁊ qui eſt bene dicius in ſecula. 3 6 Scrmo primus In natali ſanc dt pit̉ t victoris. Ictoris vita et gle ſpeci alis: non tam ad glori am ꝙͣ ad virtutem pro uocat omēs qui recto fūt corde. Non recti plane ſed peruerſi eſt quimi. ante querere gloriam qͣ exercere virtutem; et velle coronari qui legitime non certauerit. Sanū eſt vobis inquit ante lucem ſurgere Ita eſt. Fruſtra ad celſitudinem niti tur glorie: qui prius nō claruit vir tute. Fruſtra fatue virgines ſponſa obuiam ſurgunt. quarum lāpadeo extinguūtur. et ideo fatue quis vo cuis glorientur lampadibus: virtu tis oleum nō hobentes Abſit michi gloriari: niſi in gloriā illorum/ qui bus propheta cōgratulās ait. Do mine ī lumine vultꝰ tui q̄bulabūt? ⁊ in noīe tuo exultabūt tota dieꝫ et in iuſticio tua exaltabūtur. Et īfert Qm̄ gl̓ei db̓tutꝭ eoꝝ tu es Pulchre nō eoꝝ: ſed virtutis eoꝝ glci ꝯmen mpando datur Que eī ſine ꝟtute eſt gloris. IIunt nō ꝓfecto īdebita venit: p̄proꝑe affec unt qutunt tatur: periculoſe captatur. Birtus gradꝰ ad gla̓m; virtus mat̓ eſt glo rie Fallox gratio ⁊ vana eſt pulcritu do: quā illa non parturiuit Sola eſt cui glci iure debetur: ⁊ ſecure īpendi tur ¶¶ Sancto victori nec v̓tus nec gloria deeſt. Sꝫ que admodum ambe res A quo ordine in homīe ꝓ ceſſerūt; id oꝑe p̄cium intueri. Pug nauit fortiter: viriliter ſuperauit: ⁊ ſit demū gloria ⁊ honorē coronatur Quomodo nempe inglorius teman

ſiſſet bellotor fortis. humilis vic tor? Ꝙꝙͣ ne in dic virtutis ſue fi ne gloriā fuit⁊ ſignis et prodigijs ammirandus. Habemus dilectiſſi mi in vita victoris ⁊ quod digne mi remur; et quod ſalubrit̓ imitemur. irrtmuum. Viror pina tediſſe in heremo. non vitem ſed fontem. Miror et ſtupeo infantem adhuc in vtero pauori fuiſ ſe pauendis demonijs; quippe ab ip viturui. bo ſis precognitum/ et ianiiunc ex no mine deſignātum. Nec vacuum no men: vbi hoſtium fugā et extorta confeſſio/ victoriam conceſſit infan tulo Quis item non miretur furem a demone deprehenſum; et rurſum a demone mox hominem liberatū Quis non eciam omni ammuratioē rupdiluu ſtupendum ducat. carne circūdatum hominem/ celis patentibus carnis oculos ſuperno infigere lumini ⁊ vi dere viſiones dei⁊ angelico inſuper mulceri cantico. doceri oraculo? Hec atqꝫ ſimilia in ſancto homine vene ramur: non emulamur. Merito quidem. quando et ſme ſalutis pe riculo poſſunt non fieri; et ſine ſalu tis periculo nequeunt vſurpari Tu uius ſane emulantur ſolidiora ꝙͣ ſub limiora. et que magis virtutem re doleant; gloriam minus ¶ Stu deamus proinde moribus confor mari: cui in mirabilibus ſimilori ⁊ ſi volumus non palemus. Emule mur in viro ſobrium victum. deuo tum affectum. emulemur monſue tudinem ſpiritus/ caſtimoniam cor poris/ oris cuſtodiam/ animi purita lem: ponere frenum ire. et modum lingue. dormire paraius/ orare fre quencius commonere noſmetipſos pſalmis ymnis et canticis ſpiritus libus? diebus iungere noctes ⁊ di uinis laudibus occupare. Emule mur cariſmata meliora. Diſcamus ob ipſo. ꝙ mutis et humulis corde fuit. Emulemur inquam ꝙ extitit liberalis in pauperes. iocundus ad hoſpites. paciens ad peccantes. benignus ad omnes Hoc erum me lius. In hijs formā eſt cui impri mamur. miraculis gloria a qua re primamur. Illa letificent: iſta edi ficent. Moueant illa: iſta promo ueant ¶ ¶ Epulemur dilectiſſimi c ad menſam diuitis vocatiꝫ menſam habūdantem panibus delicijs cumu latam. An non diues qui exemplis nos reficit̉: protegit meritis. letifi cat ſignis? Diues plone; in cuius hodie coniuiuo ſolempni. angeli et homines parit̓ congregantur. Hij vt reficiontur? illi vt delicientur. Iſ ti vt proficiant: illi vt gaudeant. Cuius vita repleta bonis. quid niſi menſa referta cibis? Nec tamē omnibus omnia apponuntur: ſed vt tollat quiſqꝫ quod ſibi expedire et conueture vrdebit. Et ego qui dem conſilio ſalubriori diligenter conſidero que michi apponuntur. Tantum eſt michi eligere mea ⁊ et aliena non tangere. Non exten dum manum ad gloriam mraculo rum; ne ſi attemptauero quod de ſuper non eccepi. perdam merito et quod videor accepiſſe. Non leuo cum illo oculos ad rimanda ſecreto celeſtia. ne oppreſſus a glei cōfuſus reſilia: ſero refugiens ad conſilium

ſapientis qui ait. Altiora te ne que ſierꝭ; et fortiora te ne ſcrutatus fue ris. Infertur menſis vinum nouum qquarum rubentium. non tango quia non michi appoſitum ſcio; qui ſimiliter elemēta mutare naturas īnouare nō valeo ¶ Ternō item in menſa victoris: angelos illum audiſſe canentes. Nunquid videbo et ego michi ſupernos exhiberi can tores⁊ aut certe cythoredos illos de apocalipſi coram me tytherizā re in cythoris ſuis? Imperat ille de monibꝰ adhuc in corpore viuens: dinctū in corpore ſoluit corpore iam ſolutus. Cibi ſunt: ſed non mei. E quidem iocundi ac ſapidi? ſed non fanget illos arima mea; quoniam non eſt inopi michi vnde ſufficiam talia redibere. Ac ſi diligenter conſi dero ecce in mēſa ſancti/ pre oculis cenſura iudicij. diſcipline vigor ſanctitatis ſpeculum: vite forma pirtutis inſigne. Hec a me ⁊ obſꝫ preſumptione ſumūtur: et ſalubri ter inſumūtur; et ſi diſſimulo diſtrit te impoſcūtur ¶ Atudi adhuc que nam michi iure appoſita putem Di panem doloris et vinum conpuncti onis de diuitis menſa obtuleris: tollo ſecurus qui ſum pauper et in ops. Erunt michi lacrime mee pa nes die ac nocte; et poculū meum cum fletu nuſcebo Pars mee hec; qui dolenda cōmnuſi. Nec me ta menpigebit vt eſtimo cibi huius: quando qui apponit ſcientiam ad dit et dolorem. Sed et ſi temperan tie/ ſi iuſticie/ ſi prudentie/ vel forti tudinis exempla appareant: ea in ſeti cunctanter ſumo: ſciens quia talio oportet me preparare. Hec michi apponi: hec a me repetitum iri non dubito. Nunquid ſigna et prodigi a exigenda a nobis ſunt. vt ea diui ti viciſſim preparemus? Fratres va ſa ſunt in honorem illi qui nos inui tauit: non cibi pauperum. Tu er go qui inuitatus es. diligenter con ſidera quid tibi ille. quid ſibimet ap poſuit; non enim quicquid in men ſe apponitur tibi apponitur. Quid ſi in poculo aureo fuerit propinatū? Non poculū tibi: ſed potus apponi uttum tur. Sume potum; et pont̓ aurum In loto Ergo exempla bonorum operum et ſt bies giber rectitudinem morum pater familios n dies litat cōmunicat ita domeſticis vt prero rimis ⁊ ſctan gatiuam ſibi retincet in miraculis. pote In hijs tomen abſqꝫ illis ille glori ficandus eſt: cuius munus ſancte diueꝝe: cuius virtꝰ ſigna facere eſt: iriruo ſpi qui in trinitate perfecta viuit et reg nat in ſecula ſeculorum. Ameu ¶ Scrmo ſecundo de codem Itudēte in domino dilectiſſi a mi. qui inter continus ſue pietatis beneficio indulſit hominem mūdo; cuius multi ſalua rentur exemplo. Iterum dico gaude te. ꝙ factus de medio appropicuit deo; vt multo plures eius interceſ ſi one ſaluentur. Hobet ex homini bus cui hominū peccata donet miſe ricors et miſcrator domnus. Pa bet tempus et locum intercedendi

pius ⁊ miſericors aduocatus: eti am quidem locum quietum et tem pus feriatum. In terris viſꝰ eſt vt eſſet exemplo: in celum leuatus eſt vt ſit patrocinio. Hic informat ad ditam: illic inuitat ad gloriā. Fac tus eſt mediator ad regnum. qui fuit inuitator ad opus. Bonus me diator; qui ſibi iā poſtulās nichil. totum in nos tronſferre deſiderat/ et ſupplicantis affectum ⁊ ſupplica tionis fructum. Quid enim querat ſibi? qui nullius eget? Dominus conſeruat cum I diuificat eum; et beatum facit eum in gloria: nichil illi deerit in loco paſcue collocato. ¶ Hec dies glorioſe mugrati onis eius dies leticie cordis e ius: exultemus et letemur in eo. Introiuit in potentias domini gaudeamus quia nunc potentior eſt ad ſaluandum. Hodie victor po ſito corpore quo ſolo prepediri ab xthumn tio introitu glorie videbatur; tāto alo xum. duti crior/ ꝙͣto expeditior penetrauit in ſancta. ſinulis factus in gloris ſanc torū. Hodie de nouiſſimo ⁊ hunuli loco quem ſibi ex cōſilio ſaluatoris elegerat. ipſo ſummo patre fomili as euocante/ verus amicus aſcen dit ſuperius; ⁊ eſt illi gloria coram ſimul diſcumbentibus. Hodie deſ pecto mundo. Imundi principe tri umphato. ſupra mundum vere vic tor aſcendit: accipiens de monu domini coronam victorie. Aſcendit autem cum ummenſa ſuppelleculi meritorum. clarus triumphis: mi raculis glorioſus. Pauſat mules e meritus: et poſt labores ſudoreſqꝫ ſacre ꝑacte militie/ locatur feliciter: coronatur ſublimiter. Anuma eius b in bonis demorabitur. Querꝭ vbi? Cum abraham yſcac I iocob: in regno celorum. Ita cum talibus et tali in loco ſibi ſedet. Sedet excel ſa ⁊ fulgida; ſedet letabunda et lau duns. Sedet delicata ⁊ ornata mo ribus ſuis. ſtipata malis: ſulcita et floribus. Sedet inquam ſibi vacuo curis: delicijs affluens: habundās ocij ⁊ quetis ad vacandum ſapien tie. Que ſedit et fleuit ſuper flumi na babilonis. ſedet modo ad fōtem vite: et conuerſatio illiſecus torren tem voluptatis: cuius impetus leti ficat ciuitatem dei. Inuenit ſibi fon tem ortorum/ puteum aquarum vi uentium: et cum ſamaritanā pota tur aqua ſapientie ſalutaris. vt nō ſitiat in eternum Datur illi de fruc tu manuum ſuarum et laudant e am in portis opera eius: et glorio tur teſtimonio conſcientie. Conſci entie dico ſuc; non alterius ¶ Se det media angelorum. Signa plo ne conſorcio/ quorum deſiderio fla grat. puritate nitet: caſtimonio de coratur. Sedet inter apoſtolos vir apoſtolice gracie. nec eſt quod ſe ab ſcondat a cimeo prophetarum: qui quem illi predixerūt glorificauit et portauit in corpore ſuo Neqꝫ ſe pu tat victorioſis martirum choris vic tor noſter arcendum. qui duro ⁊ di uturno mertirio viuentem ſui cor poris hoſtiami immolauit. Sedet veteranus miles: debita iam ſuaui tate et ſecuritate qͥetus. Securꝰ qui dem ſibi: ſꝫ noſtri ſollicitꝰ Nō eium

cum putredine carnis ſimul ſe exuit viſceribus pietatis: nec ſibi ſic īdu it ſtolā glorie. vt noſtre pariter miſe rie/ ſueqꝫ ipſius miſericordie obliui onem indueret Nō eſt terra obliui onis quam qnima victoris inhabi tat. non terralaboris. vt occupe tur in ea? non deniqꝫ terra ſed celū eſt. Nūquid celeſtis habitatio āni mas quas admittit indurat. aut memoria priuat. aut ſpolicit pieta teˢ Ffratres latitudo celi dilatat cor da non artat. exhylacat mētes nō alienat. affectiones nō cōtrahit ſꝫ extendit. In luīe dei ſerenatur me moria. non obſcuratur. In lumine diſcitur quod neſcitur: nō quod ſci tur dediſcitur. Superni ſpiritus il li qui ab inicio celos inhobitāt. nu quid quia incolunt celos/ deſpiciūt terras. et non mogis eas viſitant ⁊j frequentant? Nunquid ꝙ ſemꝑ vident faciem patris. miniſterium euacuat pietatis. Omnes nichilo minus qminiſtratorij ſpiritus ſūt? miſſi in miniſterium propter eos qͥ hereditatem capiunt ſalutis Quid ergo. Diſcurrunt angeli ⁊ ſuccur runt hominibus: ⁊ qui ex nob̓ ſūt neſcuit nos. nec norūt iam compa ti in quibus compaſſi ſunt ⁊ ipſi? Qui dolores neſciūt. ſentiūt tamē noſtros. ⁊ qui venerunt de magno tribuiatione: non recognoſcūt iam in quo fuerunt? Scio qui dixit Me expectant iuſti: donet retribuas mi chi. Iuſtꝰ eſt victor: eciam expectas noſtram proculdubio retributionē Non eſt ille pincerna pharaonis? qui inuetam graciam retinuit ſibi? prophete ſui pariter et concaptiui minime recordatus. Mīſter xpriſti eſt: ⁊ xpriſtum ſequitur Nō eſt ille oblitꝰ ſue ꝓmiſſionis: nec ſocio paſ ſionis regmū conſortium denegauit Non eſt diſcipulꝰ contra megiſtruꝫ non poteſt victor quicꝙͣ facere niſi quod viderit magiſtrum facientem. Opera que ille fecit; ⁊ iſte fecit ſimi liter. Iam celos ingreſſus quos et ante apertos beatis oculis ſuſpicie bat. vere nunc reuelata facie ſpecula tur gloriam dei. abſorptus quidē: ſed non oblitus dlamorem paupeꝝ Beata viſio: quā in eādem ymcigi nem tranſformatur. de claritate in claritotem. tanꝙͣ a domini ſpiritu. Batuꝰ ad nugnam/ magnꝰ ad vic toriam. matris viſcera necdum exu ens et iā eiciens demonia: cū incre mento virtutum ac meritorum vic tor viuēs īter pcc̄ores trāſlatꝰ eſt. ¶ O virū p̄cipue ſcītatis: qͥ ante ſanctus ꝙͣ natus; ante opere ꝙͣ no mine victor. Adhuc ꝓtero clauſus iam de hoſte triumphauit. O vene randam eciam ipſis angelis ſancti tatem. quam pari ſtudio. ⁊ ſi diſ pari volūtate ⁊ mali fugitant: ⁊ fre quentant bom. Nec facile dixerim qͥd virū aſtruat ſanctiorē hoꝝ fauor aut pauor illoꝝ. Corꝑe deniqꝫ ter ras. mēte celos īhītōs: aliqn̄ fami liariꝰ ānūciātes. aliqn̄ īeffabili can tus ſuauitate plauſibiles ſuꝑnoꝝ voces ſpūū audiebat. Vere aīa tuo victor vnā ex gēmis; q̄ tibi in cruce apparuerunt. Vere infixo cruci? cū diuine inſerta glorie. eandē ſibi dlo ritatis ymoginē īduit quā inuenit.

Dincenti expandit gremiū ſuū: qui pugnāti dedecat ſpiritum ſuum. O pictrix animā que ſicut paſſer trāſ uolans mūdi laqueos euaſiſti⁊ reſ pice ad incautas animas ītricatas illis. peridlitantes in llis. vt tuo pa trocinio eruamur. Omiles emeri te qͥ xp̄iane milicie duris laboribꝰ angelice feliatatis requiem ꝯmutaſ ti: reſpice ad imbelles ⁊ imbecilles commilitones tuos; qui uiter hoſti les gladios et ſpiritales neqͥdas tuis laudibꝰ occupamur. O victor indlite. qui et de terra ⁊ de celo glori oſiſſime triumphoſti. illiꝰ gloriā nō biliter ſuperbus deſpiciens. I huiꝰ regna pie violentus diripiens: reſ pice de relo ad vīctos terre. vt hoc ſit tuorum conſummatio triūpliorū ſi et nobis demū ꝑiciſſi te ſentiamꝰ Nam ſi ex te nomē tibi perfecta ve ritas nomīs ex noſtra liberatiōe cē ſebitur. I certe deeſt interp̄tationi ꝙͣdiu nos qui tui ſumꝰ minime libe ramur. Ꝙͣ pium/ ꝙͣ dulce/ ꝙͣ ſuaue o victor in loco afflictionis ⁊ in hoc corpore mortis te canere te colere te precari. nomē tuū ⁊ memoriale tu um fauus diſtillans in labijs capti uorū: mel Ilac ſub lingua eorum qui tui memoric delectanntur. Eyo ergo fortis athleta/ dultꝭ patrone. aduocate fidelio/ exurge in adiuto rium nobis. vt et nos de noſtra e reptione gaudeamꝰ; ⁊ tu de plena victoria glorieris. ¶ O oīpotens pr̄ peccauimꝰ tibi facti filij alieni? ſꝫ appropiamꝰ ī victore. qͥ dū vicit cupiditatē ſuā. dincat Iiram tuaꝫ nos qͦqꝫ in gram potenter reſtituat O victor ih̓u te in nrō victore lauda mus; quia te in illo viciſſe cognoui mus Da ei pijſſime iheſu ſic de ſua iu te victorio gloriari: vt nō ſubeat obliuio noſtri. Fili dei īmitte ei noſ tri ſemper in conſpectu tuo memore eſſe: noſtra in tuo tremendo iudicio ſuſciꝑe ⁊ agere cauſā. qui cū patre t ſpū ſuncto viuis et regnas deus; per omnia ſecula ſeculoꝝ Amen. Sermo beati bernaīdi in feſto beate morie inqg̓dalene. Odie miſericordici ⁊ veritas obuiauerunt ſibi: ⁊ multitudo mi ſerationū domini in peccatricē feminā ri o fuſa eſt. Filius eium virginis peccci tricis ⁊ menſtruate manibꝰ attracic tur: deūqꝫ atqꝫ dei filiū mulier īfru nita contingit. Tangit pedes mū di atqꝫ mūdantio īmuda; et veſtigi is creatoris. mulier criminoſa pro cūbit. Tranſit in affectum cordis p̄uoricatrix. ⁊ redit ad cor: t mog̓ tudinē ſceleꝝ. lacrimarū multitudo contēpnat. Diſſimulait pietas tan gentis officiū: ⁊ obſeqͥorū inſtātiā. remuneratoriꝰ ille maieſtatis oculꝰ felici dedignatiōe nō īſpicit. Oſcula tur maria pedes xp̄i frequētibꝰ oſ culis: ⁊ ocul̓ īundantibꝰ veſtigia re dēptoris infūdit. tergit crinibus? odoriferis illinit ⁊ irrorat vnguētꝭ Videt ⁊ īuidet ſingularitatis cima b tor: ⁊ vtrūqꝫ r̓darguit pharizci iat tātia: illū ignorantie. p̄ſūptiōis iſtā Sꝫ deliberas ꝓuidētio ſuſpēdit iudi ciū dū affectat obſeqͥū? I īuecturā retinet preparatam: donec marie

ſacrificium in holocauſtū ꝑtranſeat Saudent angeli ſuꝑ peccatrice pe uitentiā eigente: ⁊ odoris fragran tia celeſtis ille conuētus aſpergit̉. ſaluantemqꝫ et ſaluandam tota mi ſericordie dulcedo ꝑtingit. Vbi ho bundauit delictum ſuꝑhabundauit et gracia? ⁊ numeroſitatem trimi nū prepōderans pietas intercludit Ꝙ magna multitudo dulcedinis tue dn̄e in peccatricis confeſſioē: qͣ iuſta reprehēſio in phariſei ſuꝑbia et abuſione Enumeratur obſequē tis obſequiū; ⁊ ꝑ obliquū tangit̉ indignantis iniqͥtas; tota lrāli cō herentia ſymonis īiudiā impugna te. Et qꝛ vbi ſpiritus diu ibi liber tas. dinuttūtur illi peccata q̄ mul tū diligit: īmittuntur illi qui mul tū negligit Non erat ſatia̓tus cb ꝓberibus ſponſe. nec induerat com paſſionis affectum: legem relegēs que mīam neſcit. nouit iuſticiā Iex dura duris et lapideis ꝓuulgata? parata ꝑcutere; neſciens miſereri. Aex excludens penitētie locū: veni am negans ⁊ emēdationis igncra. Iex vinū durū et acidum de botris amariſſimis eliquatum: conſecratū feritati. diriuatū iſraeli. ſaluatori ꝓ pinatum Binū de quo dētes biben tium obſtupeſcunt: nō de genimiē ꝑitis illius quod ſaluator bibit no uū in regno patris ſui. ¶ Vere meliora ſunt vbera ſponſe vino iſto Quena ais ſunt iſta? Proredat in medium paulꝰ apoſtolus; ⁊ vbrra felici lacte manātia nobis aſſignet Saudere inquit cum gaudentibꝰ: flere cum flentibus O ꝙͣ breui ſer 3ri mociūculo totius religionis depiux it inſigne: ꝙͣ eleganti clauſula pro poſuit pietatem. equibatem ſtotuit. ſubmouit inuidium. Hijs vberibus mater eccleſio lactat proficientes: nutrit perfectos. Saudere inquit cum gaudentibꝰ Fatiſcat hinc ſecu laris plauſus inſonia. ⁊ leticia mū dialis abcedat; qꝛ non eſt gaudere impijs dicit dn̄s. Nūquid illorum os gaudio repleri eſtimas. qui letō tur cū malefecerint. Iexultant in rebus peſſimis? Sꝫ nec illi qui lau dibꝰ adulatorijs rapiūtur: diuine iubilationis agnouere leticiam ū quid qui veſtiūtur purpura ⁊ biſſo. ilenū et epulātur votidie ſplēdide. gaudi um Ileticiā obtinebūt. Abſit vt in terra ſuquiter viuentiū gaudiorū in uenicitur materia: cū tantꝭ alterno tionibꝰ tota mūdi facies īmutetur: vt eleuās allidatur et reſpiret alli ſus. Sꝫ eſt gaudiū continuās iocū ditate firmſſimū: quod ꝑfectꝰ qn mus de ſecura ſibi cōſcientio pollice tur. Mens enī ab huius mūdi aſꝑ gine pure preſſeqꝫ deterſa. et ī diui ne contēplationis acimine. totum deſiderij ſui figens offectū. gaudēs nas amui. gaudet in domino: et exultat ani ma ſua in deo ſalutari ſuo. Talis anima minas oſꝑnait̉. neſcit timo rem. ſpem falſā eludit: ⁊ ōniū ſcan dalorum īmunis. ī pace in idipſū dor nuens reqͥeſcit Pox multa diligen tibus legem tua ait iuſtus: et non eſt illis ſcandalum. Nouerat enim quia littores nō perſequuntur mar tires: ſed coronant. Cum huiuſmo di gaudentibus gaudet apoſtolus:

⁊ vt habundantiꝰ gaudeāt tota ſe curitate ꝓmittit Hoc gaudium cer tum et plenū eſt: tantoqꝫ certiꝰ idē ꝙͣto viciniꝰ cir ca ydemptitatē impri mitur Hec eſt mamlla cōgratulo tioīs. de qua lac exhortatioīs effū ditur. quo nutriūtur ꝑfecti: vt cū q uulſi fuerint a lacte iſto. epulentur ab introitu gl̓e̓ dei ¶ Secūdo ē flere cū flentibus. Nūquid aplūs p̄cipit flere terū amiſſionē. intermuſ ſionem voluptatū. filioꝝ mortes. morboꝝ iſtantiā. grauitatē īopic; potentiā fortioꝝ? Abſit Slorādi eī ſūt qui taliter plorat Religioſa enī triſticia. aut alienū luget pccm̄. aut ꝓpriū Reati quoꝝ luctus in hoc ī indijui tentiōe verſatur: qꝛ cōſolotoriā poſ ſunt in hac expectore dulcedinem. Ꝙ leui et dulciſſimo ſpū ībutus ē ſpūs illiꝰ. qui nouit ī ſpū lenitatis itut aupuii peccantē inſtruere. ſuſpēdere vindic tam: et affectuoſis viſceribꝰ iniuſce tare ſibi peccatorē donec dite reddo tur. De hac cōpaſſionis in anulla ſac cōſolationis effunditur; et hoc uit piuid lacte paſcit apoſt olus illos qui ſoli do cibo veſci nō poſſunt Amator in nocentie. pacis amitꝰ. patientie ci bus. patientibus ꝯpatiens. ⁊ ꝯgau tens gaudentibꝰ: perfectionis me tam curſu cōſunmato ꝯtingit Hec ſunt vbera lacteis irrorāta li quoribus. meliora vino. lege dulci ora. mīam ſonantia; redolentia pie tatem. Frograntia inqͥt vngētis op timis Digna prorſus vbera de qui bus eliquāt̉ vnguētoꝝ infinitas: odorata diffluctiōe ciuitatem dei vi uētis circūquaqꝫ reſpergens. Hec ſunt vnguēta que regina ſaba actu lit in ihrlin; de quibꝰ dicit ſcriptura Non ſunt allata vltra aromata tō multa. ꝙͣ ea que dedit regina ſaba ſalomoni Ꝙͣ excellenter appoſuit optima ſpūs ille ſubtilis: qͥ totō ſi bi libri huiꝰ rapit poſitionē Eſt ei vnguētum bonū qd̓ moria pedibꝰ ſaluatoris infudit; eſt et meliꝰ qd̓ eadē ſi tamē cadē ſuꝑ caput recūbē tis effudit: eſt ⁊ optimū qd̓ et ipā p̄parauit toti corꝑi xp̄i. ¶ Pci mū vnguentū contritioīs eſt de re cordatione pccōꝝ: de ſpū contrito et cōtribulato deſcēdēs Hoc infun duntur pedes illius qui ābulat ſuꝑ pennas ventoꝝ; hic adorat maria in loco vbi ſteterunt pedes eiꝰ Ite terunt inquam. quis validiſſima q moris manu pedem vtrumqꝫ retinu it. vtriqꝫ donec pungeret; et audi ret criminū remiſſionē. ⁊ dimiſſio nem in pace Remittuntur inqͥt tibi pcca: et vade in pace Magna pror ſus miſeriam magna mīa diluit ⁊ abſtergit: ⁊ hoc quitē feſtinater: qꝛ ſine vllo interuallo ꝯiūgunt̉ ⁊ lacrime percatricis. ⁊ mīa ſaluato ris Remittuntur pcc̄ō. ⁊ in pace di mittit̉: vt ⁊ de p̄terito ſit ſollicita ſecura de futuo̓ Pedes iſti ſt̓ mīa ⁊ iudiciū: qͦꝝ alterū ſine alteo̓ oſcula ri vel temerai̓s ſecui̓tas ē: vel deſꝑa tio fugiēdo Quis dei mīam īdeſine ter attēdēs nō ſtatī tepidioris vite qͥetē exoptet? Cū enircogitat vni uerſitatꝭ dn̄m formā ſerui ꝓ ẜuis ſuſciꝑe. trigīta ⁊ tribꝰ ānis oꝑori ſa lutē nrām ī medio terre huiꝰ. capi. ligari. lāceari. crucifigi. et hoc tetū

pati pro filijs hoīm: ſtatim decepto ria ſpe ſibi blāditur et alludit. gau det obſeruari in mīa ⁊ miſerationi bus. iudiciū neſcit. ignorat iuſticio I punuenda eſtimat nō puniri. Fal litur qui ſic oſculatur miſericordic pedē. vt pedē iudicij non attēdat. qui totū de mīe pede preſumit: hͦ ſolum ad ſalutem ſufficere credens ꝙ credit. ¶ Furſus cū abducit os. et iudicij pedem crebrioribusoſ culis intertangit. ſubcutitur carnis animeqꝫ ſubſtātia; ⁊ vtriuſqꝫ hoīs ſtatum vehemētior aura percellit. Horrendum enim eſt incidere in ma nū dei viuentis. offendere creato tem. neſcire dominū. recalcitrate do minātis officiū imperio: qui habet poteſtatem corpꝰ ⁊ animam ponere in gehēnam Terribilis certe ſicut ait apoſtolꝰ quedam expectatio iudi cij. quando ignis in cōſpectū eiꝰ ex ardeſcet. I virtutes celorum moue būtur. ⁊ vacillantibꝰ conſciētijs la titudinem mūdi validiſſimus ignis aduret. Nichil prorſus terribiliꝰ q̄ videre latronis officinam plenam ſanguīe. cumulatō opprobrijs. tor mentꝭ vndātem. Quis hec diutius rogitans nō ſtatim ꝯtremiſcat. et in deſꝑatiōis rotetur abyſſum? Nō eſt igitur huic pedi moroſiꝰ incūben dū: ne pietatꝭ intuitū ferocia iudi cantis includat. Vtrūqꝫ igitur inun gat pedem aīe penitentis affectꝰ: ⁊ nūc mīami amplectēs. nūc iudici um deoſculās cōtribulati ſp̄s offe rat holocauſtū Vide moriā iu dicij pedē fortit̓ attendentē: dū no bilis et loſciua mulier cōuiuātiū fa tiem non attendit. ſꝫ extēſo corꝑe ꝓ uoluitur pedibꝰ maieſtatis: doloris plena. timoris īpatiēs. cōpūctionis iaculo vulnerata Sꝫ ⁊ mīe pedem labijs īpreſſioi̓bꝰ oſculatur: cuius ſpe firmit̓ inheret veſtigijs redēpto ris: donec audiat. renuttuntur tibi peccata tua. ¶ Scine p̄cioſum vn guentū: quo nō ſolū terrena domꝰ. utimnen di ſed eciam celeſtis aſpergitur Viliſſ me aūt ſunt ſpecies eiꝰ de qͥbꝰ cōfici tur: ⁊ magna eaꝝ copia ītra nrōs nuilulatis: a ortulos poterit īueturi Pccā igitur Iiuiuito nrā plātata ī cōſciētijs noſtris quo rum numeroſitas p̄ multitudīe nu merari nō poteſt. ſpes eiꝰ ſunt: ip̄a tipit. cum d igitur in mortariolo pnīe macera tiōis piſtillo cōtuſa. et reſperſa diſ cretionis oleo. doloris igne ſuppoſi Iint pedis to. ⁊ in eno diſcipline cocta. vngue tū exhibēt p̄cioſū. ⁊ acceptū pedibꝰ ſaluatoris. Cōpendioſe aūt iſtud ꝯ fecimꝰ. ſapiēti rerū occoſionē peītꝰ relinquētes; et licet materio vides atur indignior. interī bonū tn̄ ē vn gentum iſtud qd̓ domū replet. pene trat celos. āgelos letificat: ⁊ btē ci uitati leticiam refundit et gaudiū. Hoc eſt ſacrificiū iuſticie: quia ſacri ficium deo ſpiritus contribulatus. ¶ Secūdū vngentū ē deuotiōis de recordatiōe bn̄ficioꝝ dei Prorſꝰ digniſſima huiꝰ vnguēti cōpoſitio ⁊ in iſtiꝰ cōꝑatiōe. pͥoris ē cōſperſio vilipēdēda Eiꝰ enī ſpēs de celeſti pa radiſo ablate ſunt: ⁊ in terra filioꝝ hoīm nequeūt īueruri Virtutes ei diuinitꝰ collate. et ī mortariolo pec toris. piſtillo diligētiſſime medita tionis contrite. I exultatioīs oleo

ſuperfuſe. ſuffuſo igne iuſticic. ⁊ hu militatꝭ eno decocte. faciunt vngue tum et odore et virtute mitabile: quod ſolum ſuper caput dei tecūben tis poſſit effundi ⁊ exhiberi reueren tie maieſtatis. Sed et hoc recolligi mus breuiter: illis qui multa de paucis excipere cognouerunt verbo rum multitudinem reſeruantes. No tanda tamen vtriuſqꝫ differentia. et ſecundi ſublinutas attendendo. quoniam illud eſt ſacrificium deo ſpi ritus contribulatus: et iſtud eſt ſa crificium laudis quod honorificat de um. Pedes igitur vngimus ſalua toris. cum de peccatis ꝯpungimur; vngimus caput. cum de collatis vir tutibus virtutum largitori gratias cumulamus. Interſticij tamen mo roſitas inter pedes eſſe debet et ca put. quia profecto diffuillimus et preſumptuoſus ſaltus eſt. a veſtigi is ad virticem domini tranſuolare. Neqꝫ enī eadem que vnxit pedes. vnxit et caput. cū illa meretrix nich il horum feciſſe legatur: ſcd̓m illud Berte impios et non erunt. Vnxit ergo mario ſanctum verticem domi ni. profecto iam electa. iam familia ris effecta: longeqꝫ peccatricis illiꝰ obuoluta veſtigijs. quam infelix ille ſeptenarius confundebat. Porro ſi duo prenuſſa vnguenta tante dig nitatis ſunt vt alterum pedibus. al terum complaceat capiti dn̄antis illud tercium quod optimū eſt et ſu perexcellens vbi naͣm inuenire pote rimus? Sed abſit vt ſponſa verita tis q̄ veritate diſſentiat; et tale ali quid habere ſe iactitet quod habere non poſſit. ¶ ¶ Eſt ergo tercium vnguentum pietatis. quod eſt ſuꝑ omnia aromata morbis omnibus et periculis ſalutare? qd̓qꝫ nulli vn ꝙͣ peſti inueniatur inefficax. De ip ſo namqꝫ ſic legitur. Maria magdo lene et maria iacobi et ſalonē cmne tunt aromata: vt verientes vnge rent iheſum. Vides ne in pͥma fron te capituli propoſitum. ꝙ non vnai vel due ſed tres vix ſufficiunt ad e mendum tante cōpoſitionis vnguē tum. Intelligis quia nō pedes aut caput. ſed totum crucifixi corpus ſi bi vendicat iſta confectio. Confectio ſine dubio precioſa: que toti ſuffici at corꝑi creatoris Et attende quia vnguentum pedibus infuſum adeo dignantiſſima lenitate ſuſcepit: vt pharizcum murmurantem paraboli ca prolixitate cōuunceret. et reforto ſuggillaret exemplo Sed ⁊ de refu ſo ſuper caput eius vnguento: diſci pulos indignantes coarguit. bonū mulieris opus eſſe proteſtans: ⁊ b midā eoꝝ aimoſitatē verbis cōpeſ cuit moderatꝭ. Hoc vero tā ſalubre tamqꝫ mirificū in mortuo ſuo corꝑe noluit expendi; qd̓ viuo vtiqꝫ reſer uabat. Duo emī corꝑs habet xp̄s? vnū qd̓ ſuſcepit ex ꝟgine: alterū ec dleſie. qd̓ cariꝰ habꝫ benignitas redi mētꝭ Deniqꝫ illud ꝓ iſto morti expo ſuit ⁊ tormētꝭ: addictꝰ cruci. iūctꝰ ſce leratꝭ. morte turpiſſima ꝯdēpnatus Poterimꝰ ne tam ſalubrem confice te cōfectionem? Vniuerſe miſeri mi ſerie tam animaꝝ ꝙͣ corporū oculo pietatis inſpecte ſpecies eius ſunt. Iſti igitur in mortariolo largitatꝭ.

dulcedinis piſtillo conftacte. et deli nite caritatis oleo ſuccenſo cōpaſſio nis igne. et in enoͣ perſeuerantie deſ puniate: vnguentum faciūt ipſis e ciam angelis amirandum. Sūt vi ri diuiciarum in domo dn̄i virtutū: īueſtigemꝰ an apud eos huiuſmo di habeantur vnguenta ¶ Primꝰ occurrit michi paulꝰ ſicut vbiqꝫ ſo let; totus preſenti delibutꝰ vn̄guē to. Quis infirmatur inquit I ego no infirmor? Felix animia facta ſibi tanꝙͣ vas perditum. vt omniū mi ſerias in ſua cōtinentia colligaret: totū ſe toti corpori xp̄i donauerat? omnibꝰ omnia factus. vt omēs lu crifaceret ¶ Sed et ille ſimplex ⁊ rectꝰ et timens deum: vide qūo nō hominem p̄mo vero hominē et qd̓ veriꝰ eſt ſuꝑ hominem ombulobat. Oculus inquit fui cero. I pes clau do pater eram pauperum et cetera. Qui ſic eum hoc vnguento p̄eruxe rat: vt de miſericordie thalamo lor gius irroratus exiret ¶ Samuelē recolo qͥ nō ſemel ſꝫ oībꝰ diebꝰ vite ſue lugebat ſuꝑ ſaulꝫ cū ſcie̓t illū lō giꝰ ab ocul̓ diuītatis elōgatū Nō ceſſabat tn̄ cōpaſſio. qͥ adolentꝭ qīm irrepſerat. fundēs lacrimas ⁊ ſi nō ꝓfuturas: puras tn̄ Dauid parrici dam filium continua deploratione plorabat: plorās in eo non carnis neceſſitudinem. ſed fidei deſtructio nem ¶ Terne quomodo ioſeph to tus hoc melle illitus erat. Beniūt fratres non iam ante fratrem. ſed ante dominū aſſiſtentes: cōſcij pro ditionis homicidij tei. fratriodij ſuc ceſſores. Videt eos ioſeph ⁊ omni Iitpſa um iniuriarum īmemor. dulciſſimis fletibus inūdatur; et pietatꝭ adepe qui intus latitat. foras per oculocꝭ emanat. Fugit odium. ne ſcit iram. tempus iracundie non reſeruat: red dens bonum pro malo. pro crude litate dulcedinem ¶ ¶ Bene quin oblitus ſum moyſen adeo ſacri li quoris huius rore perfuſum: vt to tus ex eo ſuꝑfundatur et profluct. Peccat iſrahel. et moyſes peccantē reconciliore nititur crecitori: ſꝫ diſſi mulat dominꝰ exaudire rogantem Bromittit plurimo moyſi creator omniū: et feriendi licentiam querit a moyſe qui moyſen fecit. Dimitte me inquit vt iraſcatur furor meꝰ cō tra eos? et faciā te in gentem inog nam. Reſpondit moyſes Si dimit tꝭ dimitte. Alioqͥn dele me de libro quē ſcripſiſti Obſtupeſcenda ꝓfecto dulcedo. Et principatum reſpuit ge tis aliene; et de libro viuentium de leri deſidecat. niſi peccantibus di mittatur offenſa. ¶ Hec ſunt vn guenta propitiationis et miſericor die. que a ſponſe vberibus cliquan tur: infirmitates omnes fugantio profligentia paſſiones. Felix mari a vnxit pedes iheſu. felicior eadem. buxit caput auctoris: feliciſſima que rorem vnguentarium toti cor pori xpriſti preperauit. Conſi l dera ꝙͣ vehementiſſimo dilectio nis affectu. beato hec mulier di ligebat xpriſtum regem. Domi ne inquit ſi ſuſtuliſti eum. dicito michi: ⁊ ego eum tollam. Quē eum maria Icum de nullo fece ris mentionem. ad quem relatione

facias? Putaſne ꝙ in oībus cordi bus perſetur ita memoris dilecti tui ſicut et in cōſiſtorio cordis tuiꝰ Et ego inqͥt cum tollam Mira res Hoīem ꝑfecte etatꝭ. virū cuiꝰ corꝑi vix centū libre ſufficiūt vnguētoꝝ tenerrima mulier portabis et tol les? Ardens ⁊ affecta locutio: que de puritatis amore refuſa. ꝓmittit quod implere nō poteſt Nichil eī a mati difficile eſſe videt̉. Quis deſ perare debeat. tcta peccatrice non ſolū veniā. ſꝫ ⁊ gl̓um cōſequente Ipſa hodie interredat ꝓ peccatis noſtris. I plocatū nobis reddat iu dicem noſtrū amicū ſuū? qui eſt ſu ꝑ oīa benedictꝰ deus in ſecula Amē ¶ Sn̄ica nona epſ̓ci beati bernar di abbatis ad matheū albanēſem ep̄m ſuper omelio ſuā de villico ini quitatis Euerentiſſimo dn̄o ſuo matheo penerabili dei gratia albanenſi epiſco pot frater bernardꝰ vti qꝫ ſuꝰ quicquid ſetuꝰ dn̄o et filius patri Ꝙ a roma ꝑ dōnū ſeruulum cariſſimū noſtrum beluacēſem abba tem. ſuꝑemnentia inegnitudinis peſtre/ ꝑuitati inte mandauerat. vi delicet ꝙ ca q̄ ſuꝑ euangeliū de vil lico iniqͥ tatꝭdeꝰ michi dixiſſe dona uerat vobis trāſcriberem; et ſi ſero nūc tantē nō mīmū pauidꝰ. ne qͥd ibi inſulſū vos offendat tranſmitto Super hoc igitur queſo vos in me pietatis et caritatis habundare viſ ceribus. quatinus I ignoſcatis michi ꝙ diſtuli: et emēdetis vobis incorrectum ꝙ obfuli. Auctoritati nāqꝫ prudētie veſtre reſeruaui id cor rigendum; et ſuppliciter offero. Et cultellum qui pulgo quuinines nū cupatur. habens manubrium de ebore cum cartula mitto: quatenꝰ ī poſtura quam quuſſione dignam adiudicaueritꝭ meo gladio ſuccida tis De cetero precor veſtre pietatꝭ habundantiom: ne in orationibꝰ veſ tris obliuiſcamini mei? qui ſine ob liuione veſtri cotidie memoror. vbi propēſius poſco miſericordiam dei. Valete. Scd̓m lucam. N illo temꝑe: dixit ih̓s diſci pulis ſuis ꝑabolam hac. Hō quidum erat diues qui habebat vil licum: I hic diffamatus eſt apud cum. quaſi diſſipaſſet bona illius. Et reliqua. Omelia lcionis eiuſdē beati ber nardi abbatis Siꝰ ſcī tuāgelij lēo quāte ſit vtilitatꝭ ⁊ ī hyſtoria ſimplicit̓ ad lrām dicta. ⁊ morali ter expedita prudēs auditor aduertet: ſi autem cordis appoſuerit et ex deo eſt. Sic euī ve ritas oīt. Qui ex deo eſt. verba dei audit Qui ſubiūgit teprobis dicēs Propterea vos nō auditis qꝛ ex de o nō eſtis. Sicamꝰ ergo. Hō qui dā erat diues. Quātū ad lrāꝫ nos id enorrare nō cōuerūt: lrā enī ꝑ ſe patet. Euiꝰ tn̄ vtilis eſt norratio minus doctis. minuſqꝫ capacibus; ceteris ſit exponenda. Hō quidam

erat diues. et cetera. Homo ille iſ te eſt: de quo apoſtolus ait In ſimu litudine hominum facius: ⁊ habi tu iuuentus vt homo. Qui. quidā merito dicitur: quaſi ſingularꝭ Vn de propheta. Homo eſt: et qͥs cog nouit eum? Ac ſi dicat. Super ex cellentiā eius quis enarrabit? Se quitur. Erat diues. Vere diuēs. ſi cut ſcriptum eſt. Cum eſſet diues ī omnibus: factꝰ eſt pauper pro nō bis; vt nos ſua paupertate ditaret Et item de eodem domino dicitur. In dextera eiꝰ igneā lex: in ſiniſtra pero illius diuicie et gloria. Cui be ne conuenit erat: quia de eo dicit̉. In principio erat verbum: ⁊ ꝟbū erat apud deum; et deus erat v̓bū Qui habebat villicum. Reuera ho buit villicum et villam: quia domi ni eſt terra et plenitudo eius Et ip ſe ait. Pata eſt michi omnis poteſ tas in celo et in terra. et tamen in terra nichil voluit poſſidere: ſicut idem de ſemetipſo ait. Non habet filius hominis vbi caput reclinet; paupertatis nobis relinquens exē plum. Et tamen villicum eum ha buiſſe videamus et villam hoc mō do. Villa eſt proprie terrena poſſeſ ſio. pluribus veſtita colonis. per quod ſignificatur terrena hec corpo rum noſtrorum compaginatio: pri mō multis ornata virtutibus. quo ſi multis inhabitata viris. In hoc ſua villa dominus ad cuſtodienda bona ſua que plura hobuit in eci villicum poſuit īteriorem homine. quem tante valitudinis fecit. tanti decoris. vt ad ymaginem et ſimi litudinem ſuam formaret: tanteqꝫ potentie per ſibi datum liberum ar bitrium. vt in quamlibet partē boni mali ve flecteretur ¶ Villam eci am tantis muniuit preſidijs: vt nullius ope preter ſolius eius ſcili cet domini egeret. contra quoſlibet cuiuſcūqꝫ impugnationis incurſuo Poſuit namqꝫ in ea murorum cuſ todem prudentiam: defenſorem for titudinem. dapiferum temperatiā? iuſticigrium ad tuenda iura iuſticia. Iſti quante fuerit ſollicitudinis qua teqꝫ ſtrēnuitatis in ſuis peragendis officijs: ex eorūdem proprijs dif finutionibus videtur que ſunt huiꝰ modi. Prudētia eſt rognitio rerum appetendarum et fugiendarum Forti tudo eſt firnutas animi aduerſus ea que temporaliter ſunt moleſto. Temperantia eſt refrenatio cupidi tatis: aduerſus ea que carnaliter delectant. Iuſticia eſt reddere vrūcū īqꝫ quod ſuum eſt. ¶ Quomo c do vero hec virtutes quaſi ſollertes viri. in villa ſibi commiſſa officio ſua compleant audicimus. Prudē tia cuſtos familie ſuum ſic facit of ficium dicens. Sigilate quia neſci tis qua hora dominus veſter ventu tus ſit; ſero an media nocte. an gal licantū qin mane et cetera. Satis quia non corruptibilibus auro vel argento redempti eſtis de vana veſ tra conuerſatione paterne traditio nis: ſed ſanguine quaſi agni immo culaiti ⁊ incōtaminati ih̓u xpriſti do mini nr̄i. Nō ſimꝰ cōcupiſcētes mo loꝝ: neqꝫ ydolatre efficiomur Auc ricia qͥppe ip̄a eſt ydolorum ſeruitꝰ

Neqꝫ fornicemur ſicut illi qui ceci derunt vno die ꝓigintitriomulia? neqꝫ templemas deum ſicut qui a ſerpentibꝰ perierunt. neqꝫ murmū rauei̓mꝰ ſicut qͥ perierunt ab exter Iintu minatore: que omnie ſcripta ſunt ad correptionem noſtram in quos fi nes ſeculorū deuenerūt ¶ Fortitu do quoqꝫ ſit ſuos hortat̉ in cicie di rens. Eſtote fortes in bello: ⁊ puug nate cum antiquo ſerpente; ⁊ acce piētis regnū eternum. Et item Ne terreamini ob hijsqui occidunt cor pus; poſtea vero non hobent quid faciant. Dominꝰ fortis I potens. dominꝰ potens iu prelio. ettollite portas principes veſtras. et eleuo muni porte eternales? I introibit rex glorie Ieo quippe rugieis circu it querens quem deuorat: cui reſiſti te fortes in fide. Cū fortis armo tus cuſtodit atrium ſuum⁊ in pare ſunt omrua que poſſidet. Itaqꝫ viri ¶Suu liter agite ⁊ confortamini; ⁊ omīa peſtra in caritate fiant Empti enim eſtis precio magno. Giorificate et portate deum in corꝑe veſtro; ſicut portauit apoſtolus dicens. Quig nos ſeparabit a caritote xpriſti: tri Ipt pinū bulatio an anguſtia. qn̄ perſecutio an periculū. an gladiꝰ? Tertus ſū ꝙ neqꝫ mors neqꝫ vita neqꝫ pn̄cia neqꝫ futura; poterint nos ſeparcre o caritate dei que eſt in xpriſto iheſu ¶ Temperantia vero ſic ſollicita tur dicens. Videte ne grauent̉ cor da vr̄a in cropula ⁊ ebrietate; ⁊ cu ris huiꝰ mūdi. Scriptū eſt enī Se qui potētes eſtis ad bibēdū vinū: ⁊ viri fortes ad miſcēdā ebrietatē Si cut eger ad medicinā: ſic ad ſumē dus dapes. quiſqꝫ debet accedere In ter ctera enī ſua mala zodomā pa nis habūdantis perijt: ad iheruſa lē domino per ꝓphetā dicente Hec eſt iiquitas ſororis tue zodomē ſaturitas panis. ⁊ habūdantia Hic apoſtolꝰ ait. Qulti ambulāt poſt ꝯ cupiſcētias ſuas quos ſepe dicebam vobis. nunc outem ⁊ flens dico in imicos crucis xpriſti: quoꝝ finis in teritus. quoꝝ deꝰ venter eſt: ⁊ glo ria in cōfuſiōe eoꝝ qui terrens ſapi unt. Eſca ventri Iventer eſcis: de us autem et huc ⁊ has deſtruet Ne quaꝙͣ igitur in illis voluptatē oppe tas: ſꝫ neceſſitati ſuccurre ¶ Iuſti cia aut ſic ville iura fuetur dicens. Quod tibi non vis fieriꝫ alij ne fe veris. Quic hinc ſalomō uit. Pon dus et pōdꝰ/ menſura et menſura; vtrūqꝫ obhoīabile eſt opud deum. Et quecūqꝫ vultꝭ vt faciant vobio homines: et vos facite illis ſimili ter. Et ſic implebitis qd̓ moyſes a it. Iuſtꝰ modiꝰ ſit vobis: equuſꝫ fex tarius. Itaqꝫ cū debeat tibi qͥppiam Frater tuꝰ; et abſtuleris pignꝰ ab e or ante ſolis occōſumpignꝰ teſtitue Fiſi habūdauerit iuſticiā veſtra plꝰ ꝙ ſcribaꝝ ⁊ pharizeoꝝ: nō intrabi tis ī regnūceloꝝ Quoꝝ legal̓ erat iuſticia: oculū ꝓ oculo/ dentē ꝓ dēte vſtionē ꝓ vſtiōe Nob̓ aūt dicit̉ dili gite īimicos dr̄os bn̄facite hijsqui vos oderūt. neqꝫ malū ꝓ malo red dētes/ nec maledictu pro maledicto ſed ecōtrario benedicentes Hīc pau lꝰ ait Fremī quitꝙͣ debeatis. niſi vt īuitē diligatis Si eſugerit īimicus

tuus tiba illum. ſi ſitit potū da illi? ⁊ hec faciens carbones ignus cōge res ſuꝑ caput eius Sic vtiqꝫ aīo ē go iuſticia: ⁊ volo fieri In hoc eciam villa diueodn̄s qͣſi ruricolas habuit. qͦ redderent ei fructꝰ vſurari os tēꝑibꝰ ſuis; qͥ ſunt hmōi. Goni tas. benignitas. modeſtici. mōſue tudo tōcordia: pax patiētia mīa ca ritas Duꝑ hoc eciā poſuit ad cuſto diendū ſi deliqͥſſent: qͥ accuſarent/ qͥ teſtificarēt̉/ qͥ iudicarent/ qui puni rēt Cōſcīa qͥppe ipſa eſt accuſatrix? nicoria teſtꝭ/ ratio iudex: timor car nifex Qd̓ eī ꝯſciētia accuſat/ meōri teſtificatur. ⁊ qd̓ ratio iudicat; ti mor excruciāt dicēs Dn̄s regnauit iraſcātur ppl̓i: qͥ ſedes ſuꝑ cherubin moueat̉ terra Ignis in circuitu eiꝰ exardeſcet: ⁊ ī circuitu eiꝰ tēpeſtos valida Et ip̄ijs dicet Ite maledē in ignē eternū. q̄ ꝑatꝰ ē dyobolo et ā gelis eiꝰ Iobi ignis ē qͥ nō tepeſcit. permes qui nō moruitur. tortores qui nō laſceſcūt: vbi nullꝰ ordo ſed ſempiternꝰ horror ihabitat. Villam ſuam hijs alijſqꝫ tutoribꝰ fortem tradidit dominꝰ villico. plu ribus plenā bonis quibuſdam cor porig. multis proprie ipſiꝰ hoīs in terioris. Septē qͥppe ſūt hec bona corꝑis; pulchritudo. fortitudo. velo citas. libertas. ſantas. voluptas. diuturnitas vite Septē qͦꝫ ſunt bo nia aīe; ſaipiētia. amiciciā ꝯcordia. honor. pietas. ptōs. iocūditas Pre ter hͦ ꝓpͥa. ꝯmunis ſūt multa dato ruricolis: alia hijs/ et alia hijs So na emī ſūt diuitū diuicie ſue. ne eos pauꝑtatis moleſtia frangat: bona ſunt pauperū penuric ſue. quibus .pa ſ caſtigant̉. ne ꝑ incōtinentiam deflu ant: fortiū fortitudo/ vt ad bona o pera cōuoleſcant: debiliū imbecilli tas/ qͣ refrenatur ne qd̓ velint ma lū ꝑficiant; ſapiētiū ſua ſcientia. qͣ illuīantur vt ꝓficiant: inſipiētiū ſu a ſimplicitas. qua huīliantur ne ſu ꝑbiant Omīno qͦtquid in hec vita nrā fragilitas poſſidet. pius condi tor ꝙͣtum in ſua bonitate ē ad bo nū noſtrū nobis cotidie ꝯfert: ſcilꝫ vel ad correptionē prauitatis. vel ad ꝓfectū virtutis Sꝫ vt verbis be ati gregorij vtarꝭ que ad vſū acce pimꝰ vite. ad vſum cōuertimꝰ culpe Valitudinē corpoꝝ in vſum conſu mimꝰ viciorum; bona mentis in ꝑ ſum expendimꝰ vanitatis Et hoc ē qd̓ dicitur: qui diffamatus eſt opd̓ eum/ quaſi diſſipaſſet bona ipſius. ¶ Opete p̄cium eſt ſcite quis dif ſamauerit villicū: vel vnde prodi erit diffamatio Petulantia ipſa ē q̄ diſſeminauit infamiā? q̄ tunc di citur infamare. cum nō erubeſcit ne gligentiā ſuam declomare. ſicut ibi Nullum pratum ſit. quod nō ꝑtrā ſeat luxuria noſtra coronemꝰ nos roſis anteꝙͣ merceſcant: vbiqꝫ re relinquamus ſigna leticie noſtre Quippe hec talis locutio plone in famatio eſt Fit autē triplici voce ſcilicet cogitationis. locutionis ⁊ o peris Habet eī cogitatio vocē ſuā. Vn̄ dn̄s cogitōti moyſi cit Quid tlamas ad meꝰ Et dauid ad dn̄m Cogitatio hoīs confitebitur tibi Habet et opus vocem ſuam. Vn de dominus ad cayn. Sanguis

fratris tui clamat ad me de terra. Prodit aūt infamia noſtra ex hijs que fiunt. aut contra noturam. aut contra legem. aut centra conſuetu dinem: hijs tribus modis quicquid agimus vertitur in peccatū. Et qd̓ villicus bona dn̄i ſui in hec diſſipa uerit: dictū eſt ci. Quid hoc audio de te? Redde rationē villicatiōis tu et iā enī amplius non poteris villi care. Illud non ſemel aut iterū: ſed tercio iam cōminatur dn̄s villico ſu o. videlicet ante legē. ſub lege. ſub Lutiuiinla gracia? I per tres nūcios per quos omnia ſua nobis conſilio dicit̉ Adeſt per hoīem. per ſpiritū. per familiore mandatū. Hijs donunꝰ ſecreta ſua ſolet notificare: etqꝫ per hos alijs quibuſqꝫ iubet. cum quibus ire ſolet timor. I modo iungitur illis ferens iſta tria que ſemper habere ſolet. da uā cōminatioīs. radiū cognitioīs. ixii vit. ij ꝟgā dolorꝭ: ad īcuciēdū t̓rorē. ad videndū errorē. ad habendū mero rem. incipientiū. proficientiū. perfi rientiū. Nots ꝙ in hoc facto cog noſcitur mirabilis pictas huius do mni? qui non circuuenit ſeruum ſu um; ſed ad reddendā rationē prius ſubmonet eum ꝙͣ iudicet. Sic quo qꝫ viſus eſt abraham dixiſſe: cum loqueretur ad eū de ſodomis. Deſ cendam ⁊ videbo per memetipſum: ſi ſic vt tumor eſt opere cōpleuerint Et hic inſtruimur non ſtatim debe re dare fidem quibuſlibet verbis: ſed eibibiſſi ſi ſic eſt vt dicit̉ prius adhibere cau telam. ¶ Sequitur Quid faci am? Hec querimonia de premiſſa comminatione procedit. Sic vtiqꝫ quidam cum mortem ſibi venire de prope vident: ſe male vixiſſe ſcien tes timore perterriti quid fecerīt vel qualiter id emendare debeant. ſecū ſatis amariſſime exquirūt dicentes Quid faciam? Fodere non valeo. mendicare erubeſco Hec duo verba in perſona illorū loquitur. qui hec duo timent; in penitentis ſcilicet of flictionem corporis ⁊ paupertatē? quorum alterum intelligitur per fo dere. alterum per mendicare. Vt e nim ſic moraliter dicam; fodere eſt ſarculo compunctionis et aratro cō feſſionis in fructus bone operatioīs cordis noſtri iugera diſſulcare: quod facere propheta nos ammonet di cens. Scindite corda veſtra; et non veſtimenta veſtra. Et hinc eſt illud quod ait cuſtos vinee de ſterili fecul nea ad dominum ſuum. Dimitte e am ⁊ hoc anno: vt ego veniens fo dium circa illā. I apponā ſtercora. Sed hoc iſte de quo hic agitur: pri mo facere pertimeſcēs ait fodere nō valeo. Contra quem recte per ſalo monem dicitur. Piger propter fri gusarare noluit. mendicabit ergo eſtate: et non dabitur ei Qui enim nunc propter pauorem mentis aut torporem mnacerare ſe per penitenti am ⁊ affligere negligit. cū ſol iuſti cie in iudicio velut in eſtate dlaruerit queret requiē ſed non accipiet: quic propter illā operari bona contēpſit. ¶ Sequitur Mendi care trubeſco Hoc legitur ad litterā tātū. Sunt enī qͥdā qͥ erogāda bona ſua pauꝑi bus/ culpas ſuas redimere vellent. et hoc cogitando pertractant: ſed

poſtmodū timētes ne egeant. erga egentes tencices fiunt: I ab eo qd̓ mēte ꝯceperat ſe ſuſpēdūt. p̄cipue qꝛ vidēt aliquos qui ſuā ſe ſic dediſ ſe fatētur ⁊ penitēt: te quibus bene ꝑ ſalomonē dicitur. Qui obſeruēt pentū nō ſeminat: I qui conſiderat nubes nūꝙͣ metit. Venti noīe ma lignꝰ ſpūs qui mentē temptationi hus impellit; ⁊nubis appellatiōe pec̄or expͥmitur Qui ergo attēdit ventum nō ſeminat: ⁊ qͥ conſiderat nubes nūꝙͣ metit̉. qꝛ qui tēptatio nes maligni ſpūs metuit. et īquo rū lapſus ꝯſpicit in bono oꝑenēqꝫ exercetur. nec in iudicio quō conſo letur inueniet: ſꝫ ⁊ nūc quoqꝫ vileſ cit Proplerea ꝙuis villicus paulo ante dixerat. fodere nō raleo. men dicatre erubeſco; penitēs tamē ſub iungit quod ſequitur Scio quid faaam. Vidēte quid facit timor: quippe perutilis domino ſuo. Ipſe eſt qui quod dominus iubet: homi nes facere cogit Certe iſte villicus hodie nō dixiſſet ſcio quid faciam; ſi non timuiſſet. Sed timuit; quo nicini illi ſubito timor adueniēs tla ua cōminationis tales ei ictus im p̄ſſit. dicens Atudis miſerabilis. au dis Leuigilo tandē; qꝛ hora eſt iam te de pigricia ſurgere Si non amo te; ſaltē timore euigilo Crur enim tibi duplex dura ꝑatur. altera iam iam corꝑis: altera poſtmodū corpo ris et aīme gehenalis Cogita er go cruciatꝰ tuos quos pn̄tialiter medullitꝰ ſenties ia in morte Mors inquam ipſa eſt crux horribilis: ad quā cotidie feſtinas et nō attendis ii Vide quō mors te crucifigit Cruca pratiu e neruetenꝰ diſtendūtur. manꝰ ⁊ bro chia decidūt. pectus anhelat. cer iux langueſcit. labia ſpumct. oculi ſtupeſcūt. vultus horreſcunt: facies exſudat. ⁊ morte tacta palleſcit Et hec vtiqꝫ que videmꝰ de foris ⁊ que ſentimꝰ leuia ſūt: ad ea que intus aīma miſerabilis iam preguſtat. Nom ſenſus a corꝑe cito recedit: aīam ſua mors cōmitatur euntem Qui aūt cruciatꝰ te maneāt: audi quid ꝓpheta de perditis dicat Si cut oues inquit ī inferno poſiti ſūt: mors depaſcet eos Et iob Trāſe unt inquit o frigore niuiū: ad calo tem nimiū De quo ⁊ alibi dicitur Quis poterit ex vobis hobitare cū lips ſiue igne deuorante? Aut quis hobita Illiū ietl bit ex vobis cum ardoribus ſempi ternis? Hec audiens villicus: plo ne ſi timuerit ne mireris ¶ Et 6 notandum ꝙ timor iſte quadrifor mis eſt: ſcilicet mundanꝰ. ſeruilis. inicialis. I filialis. Mundons: qui facit recedere a malo. pro cuitatiōe pene. Seruilis. qui fecit a malo abſtinere pro euitatione pene: mo li retinens voluntatem Inicialis ti mor gehenne: de quo dicitur per ꝓ phetam. inicium ſapientie timor do mini. Filialis/ de quo per cundem dicitur: timor domini caſtus permo net in ſeculum ſeculi. Iu duobꝰ for nus vtilis eſt hominibus ſemper in alijs munime. In iniciali formo taliter frendens vt modo dictum eſt/ ad villicum verit: propter qd̓ ait. Scio quid faciā: vt cum amo tꝰ fuero ⁊cͣ. Hec amotio ruchil eſt

aliud: ꝙͣ hominis interioris id eſt anime ⁊ corporis ſepciratio. Et nō tandum ꝙ ſcire/ nos exponere non oportet? qꝛ ipſemet ſuū ſcire. ſcilicet quid facere velit innotuit. ꝑ hoc qd̓ ſequitur dicens Ut cū q̄motus fue ro a villicatione: recipiant me in do mos ſuos. In hoc ꝙ ſuū ſcire expo ſuit: meminit poete dicetis. Scire tuum nichil eſt: niſi ſcite tuum ſcict alter. Viſus ſiquidem eſt. miꝰ hoc dixiſſe. ſcilicet qͥ ſint qui recipere eu debeant? qd̓ tamē cū dixetat in do mos ſuas. ſuccincte dep̄henditur c notaſſe. Sūt nōqꝫ qui homines re uipiūt: quoꝝ ſunt domꝰ celi et eter na tabernacula. et hij q̄ ſint. doinꝰ ad diſcipulos ſuos loquēs patēter oſtendit: in illis verbis ſuis cū dicit Smite ꝑuulos venire ad me; taliū eſt enī regnū celorū. Et alibi. Sec ti pauꝑes ſpū: quoniā ipſorū ē reg nū celorum. Ab hijs ergo neceſſe ē emere regnum celoꝝ quorū eſt. Se re neceſſe eſt: quia non habemꝰ hic vt uit apoſtolus manentē ciuitatē. ſed futura inquirimus. Et itē de ſe ſuiſꝫ cōfidens ait. Scimus ꝙ ſi ter reſtris domꝰ nrā huiꝰ hobitationis diſſoluatur: ꝙ habemus ex deo do mū non inanufactam eternā in cel̓ Hanc vtiqꝫ nos emere docet doīnꝰ in ſubſequētibus dicens. Focite vob̓ amicos de mamiona iuiquitat: vt cū defeceritis recipiat vos in eterno tabernacula. Et hoc in loco ſuo ex ponetur ſed nō modo? ſed videamꝰ quid ſequit̉. Conuocatis ſingulis debitoribꝰ ⁊cͣ. ¶ Menuni me ſu periꝰ dixiſſe. miſericordiā et peritatē caritatē cū alijs multis quaſi rurico las eē: et debere eas huic diuiti do nuno reddere ſuos effectꝰ. qͣſi fruc tus oꝑm ſuoꝝ ꝑ manꝰ villici frich il ergo eſt aliud ꝙ dicimꝰ dillicum debitores domini ſui cōuocaſſe: nu ſi vnūqueqꝫ in corde ſuo quid fecerit vl̓ qͥd feciſſe debuei̓t. iuxta poſſe vi riū ſuarū ꝑtractaſſe. Qd̓ quociens agimꝰ fere ꝑ ōnia reos nos eē cog noſcimus. p̄upue tamen in eo ꝙ ꝑ caritatē largiꝰ erogaſſe debiuꝰ? I in eo ꝙ ꝑ mīam illis qui nos īiu riouerūt cōdonaſſe ꝑfectius debeba mꝰ. Et hͦ datur intelligi: cū huic q̄ſ tioni ſcilicet quātū debes dn̄o meo. reſpondetur cetu cados olei. Per rē tu enī ſignificatur ꝑfectio: per oleū miſericordia. Eſt ergo ſenſus. De beo centū cados olei: id eſt ꝙ michi iniuriatibꝰ ꝑfecte dimſiſſe debuerā nō dimuſi. Qui ſb̓ſequētur adiugit̉ Scde citō: ſcribe quīquaginta. No iuimꝰ ꝙ ſedere huīlictione. cito feſti nationē. ſcribere firmitatē: quinqgī ta penitenciam deſignat. Et ſuper hijs cōueniētis habemꝰ exempla ſꝫ qꝛ ſatis eſt notū nō cōuenit: ſed quid ſibi verba velint dicamus. Cū ergo dicimꝰ ſede cito I ſcribe quin qͣgīta: idē eſt ac ſi qͥs dicat ſibimet ipſi aut ꝓximo ſuo. Qui faterꝭ te peccaſſe ī miſericordio/ humiliore ci to: firmꝰ ꝑmane ī penitētia. Dein de alio dixit Tu vero quātū debes? Cētu choros tritici. Fere eadē ē hec q̄ſtio ⁊ reſpōſio cū pͥª: excepto ꝙ il la ē de indulgētis hͦ eſt de caritate. Hic enī frumētū caritatē deſignat? quē admodū ſuperiꝰ ꝑ olcum mīam

dixerimus deſignari. Hoc itaqꝫ hu ius queſtionis reſponſio nobis īnu it ꝙ qui ſeculi huius ſubſtantiam poſſidemus. perfecte egentibus ero gaſſe debuimus: ꝙ ſi non fecerimꝰ cum poſſemus. apud ſumū patrem/ familias debiti vinculo obligamur. ſicut ſcriptum eſt. Qui habet ſubſtā tiam huius mundi. Ividerit fratrē ſuum neceſſitatem habere: ſi clauſe rit viſcera ſuā ab eorpete caritas pa tris non eſt in eo. Huius tamen ob ligationis nodus celeriter rūpitur. ſi bene perficiatur quod ſequitur. ſci licet ſede cito. et ſcribe octoginta: id eſt humiliae̓(ſicut expoſuimꝰ) in ob ſeruatione mandutorum dei. ⁊ certa ſpe hereditatis eterne. De cado et choro dicant elij pro habundantio ſenſus ſui quid ſenſerint: ego ſuper hijs nichil aliud dico: niſi ꝙ vnum qd̓qꝫ vas eſt ad menſurand in ſuo genere; ⁊ hic ſignificare poſſunt me ſurate. id eſt diſcrete debere agere pe nitentes: quaſi ſic occidant hoſtem ne perimant quem: quonam ſcrip tum eſt. Si recte offeras. et non rec te diuidas. peccaſti. Recte offerimꝰ. tū bono ſtudio bonū opus agimꝰ? ſed non recte diuidimꝰ. ſi diſcretionē hobere in bono oꝑe poſtponamus: quā qui diſſimulat/ eciam recte offe rens ſicut beatus ait gregorius pec cat ¶ ¶ Sequit̉ Et laudauit dn̄s dillicū iniquitatis: eo ꝙ prudēter e giſſet. Sūt qui mirantur vnde hec laus ꝓceſſerit: cū nō dicat̉ ad lrām perſoluiſſe debitū ſed curtaſſe: ꝙ ſi quid egerit attendatur: potiꝰ imuita ti debet villicꝰ ꝙͣ admirari Seculari ter enī prudēter egit. q̄ que reddere nō potuit. ne ſuꝑ hijs argueret̉ fur to caute celauit; et ſcd̓m apl̓i verba dicētis. ſi nō caſte ſaltē caute Eſt nō qꝫ minoris culpe quēlibetcūqꝫ ſe ſo lū dare morti ꝙͣ ſi ceteros ſecū tollot cōtagione peccati: ⁊ quoqꝫ ſibi ꝑuti le ſūmaqꝫ prudētia fuit: quia apud quos reciꝑetur effecit. ſi amoueret̉ a villicationē ¶ Sed et olciꝰ lo quar. plene ſcd̓m moralē intelligen tiā multa laude eſt dignꝰ. qui relic to errore priſtine cōuerſationis/ di uiti deo ſatiſfaciēs: redit ad grām. Et ꝓpter hoc eū dn̄s laudauit. qꝛ ſiue hoc modo vel hoc modo dicatur feciſſe: prudenter egit Nec moueot aman de e quēꝙͣ qd̓ dicitur iniquitatꝭ. Nō enī ponitur hic eo ꝙ oꝑetur ad laudē? ſed ad eoꝝ qͥ audierūt tollendā deſ perationē: ſicut dn̄s teſtat̉ ꝑ ꝓph̓am dicēs Multiplicate ſt̓ īfirmitates eo tū: poſteq̄ accelerauerūt Nō ꝯgrega bo aueticula eoꝝ de ſāguinibꝰ: nec memor ero noīm eoꝝ ꝑ labis mea Ad hͦ enī mathe ſuū cognomē reti nuit publicans ¶ Hoc qd̓ ſeqͥtur c qꝛ filij huiꝰ ſeculi prudētiores ſt̓ ī ge necatioē ſua filijs lug. dictū ē nob̓? vt ſeculariū īutilē imitemur prudēti am: ſicut moyſes ibi nos miſtice do cet dicēs. Cū egreſſꝫ fueris ad pug na. ſi videris mulierē pulchra ⁊ ado maueris eā trades ei ceſariē ⁊cͣ: ⁊ e rit tibi vxor. Et dictum eſt ſimul ad magna nrām erubeſcentiā: ac ſi dix iſſꝫ nobis illud ꝓph̓e Erubeſce ſydo uit mare. Grandis enim nobis de bet eſſe verecundio. ꝙ filij perditi onis promptiores ſūt in appetēdis

malis ꝙͣ nos ſumꝰ in celeſtibꝰ gau dijs: de quibꝰ beatus gregoriꝰ ait. Qui celeſtis vite dulcedinē in quātū poſſibilitas admūctit ꝑfecte cognoue rit: ea que in terris amauerat. libē ter cūcta derelinquit. Et ad hec inci tamur cū dicitur. Facite vobis ami ros de māmona iniqͥtatis: vt cū de feceritis recipiāt vos in eternā taber nacula. Bonꝰ ſermo A omni accep tione dignus. dorens nos illis ami citia iungere: qui nos poſſunt in eter inialia na ſecū tabernaculo collocare. Qui videlicet ſunt illi. niſi quos ſuperiꝰ breuiter q̄notaui ꝑuuli I pauperes xp̄iꝰ Quos quia dn̄s amat. ipō teſ te qͦ ait. vogamici mei eſtis; ab hijs nos faciamꝰ amari de eo ꝙ idē dn̄s nos docuit dicens de inanona iniqͦ tatꝭ Vile eſt p̄ciū: ſꝫ emptio multa Mamona nāqꝫ diuicie nūcupatur? que dicūtur inique non ꝓpter ſe ſed ꝓpter iniquitatis effectu qui euenit ex ſe: ſicut arbor illa q̄ appellata eſt ſciētie boni ⁊ mali: nō ꝙ vllam ha beret ſcientiā: ſed ꝙ tangētes eam contra p̄ceptū. bon ⁊ mali cōtinge ret eſſe ſcientes pariter Hic ſatis oſ tenditur. ꝙ ex facili poſſunt amici ſu perni ciues haberi; ex quorū omici cijs quis fructꝰ nobis proueniat. ve ritas ſubſequēter oſtendit cum dixit jxi Vt tecipiāt vos in eterna taberno cula ¶ Videtur hic oriri queſtio. in eo ꝙ pauperibus attribuit̉/ ſuſcep tio ⁊ retributio benefacientiū ſibi: cū donū ſoliꝰ dei ſit veniens ex eiꝰ mul ta miſerationē ⁊ grā Que multū fa cile ſoluitur. ſi attendatur ꝙ dei fili uonoſtram carnem ſuſcipiens/ factꝰ ē pauꝑ pro nobis. id qd̓ pauꝑibꝰ e rogat̉ ſibi ſcm̄ fuiſſe dicat. ⁊ ſeretri bue̓ bn̄facientibꝰ: qd̓ ibi teſtat̉ vbi de paruulis loquens ait. Quecūqꝫ feciſtis vni ex minimis meis; A mi chi feciſtis Eſuriui ⁊ dediſtis michi manducare: ſitiui et dediſtis michi bibere. ⁊cͣ Veniīte ergo ꝑripite reg nū qd̓ vobis paratū eſt ab origine mundi. Sollicitemur ergo fratres mei; ſollicitemur pauꝑibus erogare conſilio diu. Sꝫ qꝛ intereſt pauꝑis A pauꝑis. qd̓ dn̄s ibi viſus eſt ānd taſſe/ cū diceret. beati pauperes ſpū de pauꝑtate calis faciēda eſt diſtinc tio. que deſignet quibꝰ p̄cipue deben mꝰ largiri. Pauꝑtas igitur alia no turalis alialocuples; alia ſpiritalie Et huiꝰ diuiſionis vnūqd̓qꝫ mem brū biſarie ſuppartitur: qd̓ hijs pec tractondum relinquimꝰ qui mogna de minimis ſciūt extrahere: preter ꝙ hoc ſolū dicimꝰ. quia naturalibꝰ egenis et ſpiritualibꝰ precipue me nū miſericordie porrige̓ monemur verbis apoſtoli pauli dicentis. Eui ſuis nō prouidet et maxime domeſ ticis. fidē obnegat; ⁊ eſt infideli dete rior. Sed quia neſcimꝰ hodie quis ante dei oculos dignꝰ ſit odio vel a more: demꝰ hijs ⁊ demꝰ illis iuxta eiuſtē apl̓i vocem drcētꝭ Bonū inqͥt oꝑemur ad oēs; mexime aūt ad do ineſticos fidei Et quid ſt̓ qui petūt. ſūt ⁊ qͥ verecūdētur: cū ſuꝑeſt vn̄ poſ ſit haberi demꝰ vtriſꝫ De petētibꝰ eī dn̄s uit Omī petēti te tribue De ve recūdis btūs auguſtinꝰ ſuꝑ hūc b̓ſū. q̄ ꝓducit fenū iumētꝭ. ⁊ herbā ſerui tuti hoīm; hoc modo Bectꝰ inquit

qui preorcupat vocem petituri De oībus indifferenter dn̄s ait Sate ⁊ dubit̉ vobis Etiā illud Date ele moſinas; I ecce oīs mūda ſunt vo bis Et iterū illud Ignem qrdentē extinguit aqua; ⁊ elemoſina reſiſ tit pcc̄is Et huic eſt illud Cōdlude elemoſina ui ſinu pauꝑis: et hec o rabit ꝓ te Et bonus pater filio ait Si multū tibi fuerit habūdāter tri bue: ſi exiguū ⁊ illud libēter ip̄ar tire Qd̓ tam ſollerter omēs agere ſtudeamꝰ; quātinꝰ in eternā taber nacula recipi mereamur Per dn̄m iheſū xp̄m ſaluatorem noſtrū. qui cum patre et ſpū ſancto viuit ⁊ reg nat deus: per omnia ſecula ſeculo rum Amen Sermo beati bernordi pͥmꝰ de labore meſſis. quo duplex malum roopetur in bonū hijs q̄ ſcd̓m ꝓpo ſitu vocati ſunt ſancū. Luperes quidem vide mur ⁊ ſumꝰ: ſꝫ ſi ſpiritū qͥ ex deo eſt accepimꝰ. vt ſciamꝰ que a deo do nata ſūt nobis: magna ab eo glo ria/ magna nobis eſt collata ptōs Quotquot enī receperunt eum: de dit eis poteſtutē filios dei fieri An non poteſtus filioꝝ dei iſta. qn̄ no bis ſeruiūt vniuerſa? Sciebat enī apoſtolꝰ ip̄ē: qm̄ diligentibꝰ deum. omnia cooꝑantur in bonū Sꝫ for te dicat aliquis veſtrū Et qͥd hoc ad me? Et in puſillanimitate cor dis ſui talia meditetur Gloriētur de poteſtate filiorum dei. in quibus filialis erga cū feruet amor/ viget 1 affectus. I preſumunt ſibi omnio cooperari in bonum. qui deum dili gunt in veritate Ego vero mēdicꝰ ſum et pauper. catens affectu filio li: expers digne deuotionis Sed attende quod ſequitur. nullū enim deſperationi locū teliquit in ſcriptu ra ſua. qui alio loco ſic loqͥtur: vt per patientiam ⁊ conſolationē ſcrip turarum ſpem hobeamꝰ. Affectus enim ille quem queris/ pax eſt. nō patientia. in patria eſt/ nō in via: nec eos qui eiuſmodi ſūt. opꝰ eſt a ſcriptura conſolari Ergo ꝑ patienti am et conſolationem ſcripturarum ſpem habeamꝰ: ſi nōdum poſſumꝰ apprehēdere pacem ¶ Propteres rntia nō na nuſia cū dixiſſet diligentibꝰ deum omnio rooꝑantur in bonū: ſolierter addi dit. hijs qui ſcd̓m ꝓpoſitum vocati ſunt ſancti In quo verbo non terre at te ſanctitatis nomen. quādo nō ſcd̓m meritum. ſed ſcd̓m propoſitū. non ſcd̓m affectionem ſed ſcd̓m in tentionem ſanctos vocat: iuxta il lud prophete. Cuſtodi auimā me am? quoniam ſanctus ſum Illam aut. ⁊t d ctum quam putas ſanctitatem. ne ipſe quidem paulus corruptibili ad huc grauatꝰ corpore arbitrabatur ſe apprehendiſſe. Vnum autem in quit que retro ſunt oblitꝰ ⁊ in eā q̄ ante ſunt extentus; ſequor palmā ſuperne vocationis Vides quia li cet nondū opprehendiſſet brauiū: habebat tamen ꝓpoſitū ſanctitatis ¶ Et tu ergo ſi poſueris in corde tuo declinare a malo et fate̓ qd̓ bo nū ē. tenere qd̓ accepiſti ⁊ ꝓfice̓ ſēꝑ in melius: ſed ⁊ ſi quid aliquanda

minus recte egeris. vt eſt humano fragilitas. nō in eo ꝑſiſtere ſed peni tere. et corrigere qꝛātum p̄uales ⁊e ris ſine dubio ſanctꝰ et tuꝫ ſꝫ cui inte rim clamare neceſſe ſit. cuſtodi aīaꝫ meam qm̄ ſanctꝭ ſū Uis ergo noſ ſe quēadmodū hmōi ſanctis omīa cooꝑontur in bonū? Nō modo cur ro per ſingula; qꝛ in longū protra hi ſermonē hora nō patitur Eūdū nobis eſt: iam veſpertinū tempus orduns aduenit ¶ Audite ergo verbū abbreiuatum. quēadmodū vniuerſa nobis ſeruiāt: omnā co operentur in bonum Inunici noſtri ſunt iudices Etenī ſiquidē illi ꝓ no bis. quis contra nos? Si pro no bis faaūt hoſtes noſtri: quomodo nō omnia ſimul cū illis? ¶ Por ro duo nobis vt manifeſtum eſt ad uerſantur hoſtium generaꝫ malum videlicet duplex. qd̓ facimꝰ et quod patimur Hec autem ſūt vt apertiꝰ dixerim: culpa et pena Itaqꝫ cū ſit nobis vtraqꝫ cōtraris. erit ſi volue rimꝰ vtraqꝫ pro nobis. vt hec qui dem ab illa liberet. et recte aduerſꝰ iſtam iuuet illa; nec parum. Ecce ē tum cōpungimur ī cordibꝰ noſtris. I in cubilibꝰ cōſcientie ſuꝑ delictis p̄teritio. ⁊ſꝫ delinit cōſcientiā et cor rodentiū dētes pccōꝝ ꝯterens redu cit ad ſpem venie. penitentia iſta/ ⁊ volūtaria pena quā patimur; nō ſo lum aūt preterita. ſed et futura re pellit Nā et temptātia ꝓpulſat vi x.xi cia. et nōnulla ſic ꝑimit: vt qͥ raro qͥ nūqͣ venenatū poſſint crigere ca put. Sic pena pro nobis facit ad uerſus culpa; vt pel omnino non ſit. vel ſit minor Culpa vero nichi lominꝰ agit. vt aut nō ſit. aut mi nor ſit pena. non quidē vt omnino nō ſit. aut a ꝙͣtitate ſua minuatur qd̓ nullatenꝰ expediret; ſed vt non ſit pena aut mnor ſit pena/ videli cet aut nō ſit. aut minꝰ ſit oneroſa Etiuſquis enī ꝑfecte ſenſerit onus pcc̄i ⁊ anime leſionem: aut parum ſentiet. aut ex toto nō ſentiet corpo ris penam; nec reputabit laborem/ quo peccata nouerit deleri p̄terita. futura caueri Sic enī ſanctꝰ dauid cōuiciantis ſerui nō reputauit iniuri as: memor filij ꝑſequentis. ¶ Sermo eiuſdem ſecundꝰ vn̄ ſu pra. et de duobꝰ menſis Abor iſte fratres exilij pauper tatis nr̄e nos amonet ꝓfecto e iniqͥtatis Ut quid enī morte af ficimur tota die din ieiunijs multꝭ. in vigilijs habundantius. in labori bus ⁊ erumpnis? Nūquid ad hoc creati ſumus? Abſit Nam licet hō natus ad leborem: ſed mīme ad la borem creatus eſt Natiuitas in cul pa eſt; ⁊ ideo in pena Omnes enī nos oportet gemere: dicētes cum propheta In iniqͥtatibꝰ conceptus ſum: I in peccatis concepit me ma ter mea. Alienc ab vtriſqꝫ primo crecitio; quia ſicut nō culpa. ita nec penam deus fecit Quid de ea que maior eſt omni morte. videlicet aꝑ te ſcriptura teſtatur? Inuidia dyo boli mors ītrauit ī orbē terraꝝ Et alio loco Seꝰ mortem nō fecit ⁊cͣ. ¶ ¶ Itaqꝫ ſicut laborātibꝰ manbꝰ nec oculꝰ ꝓpterea claudit̉. nec aurꝭ abſtinet ab auditu. ſic p̄mo ⁊ ml̓to

melius laborante corpore mens qͦ qꝫ ipſa ſuo intenta ſit operit et non vacet Cauſam cogitet in labore: vt ipſa ei pena quā patit̉. culpam pro qua patitur repreſentet: dum videt pulnerum ligatura. ipſa ſub panice vulnera meditet̉. Huiuſmodi ſiqui dem rogitatioe humiliamur ſub po tenti manū dei; et dulci quadam pie tate mens plena miſerabilem ſe ex hibet in oculis eiꝰ Hinc quoqꝫ ſcrip tura nos āmonet; miſerere inquiens anime tue placens deo. Nec dubi um quī ea que p̄locet deo miſericor diqꝫ facile eius poſſit mīam obtine re. ¶ ¶ Et ne dixerimus vnde mi ſerendum ſit animabus noſtris; niſi inſipienter diſſimulauerimus. mul ta in eis miſeratione digna poterint inueniri Vnū tamen dico vt occaſio nem vobis dediſſe videar; et cetera quoqꝫ ſimiliter aduertatis. Nōne pelut inter duas menſcis poſiti. epu lantes hinc inde ſpectamus ieiuni? Sic ſumꝰ omrno ſic ſumus. Vnde ergo ſic poſitis riſus vnde iocus. vn̄ de leuitas vnde ſuꝑbia: vnde extol lentia oculoꝝ? Aut forte nō agnoſ cimus menſas. non conſideramus ē pulas. delicias nō videm? Hinc michi ſūt quos video delicioſe ꝑiuē tes in omnibꝰ bonis ſenſibilis huiꝰ mūdi. inde cōtemplor alios quibꝰ diſpoſuit xp̄s regnū: vt edunt et bi bant ſuꝑ menſā eius in regno prīo ſui. Vtrobiqꝫ video ſimiles mei ho mines frēs meos: ⁊ heu me ad neu trā licet extēdere inanū. Ab vtraqꝫ mēſa ꝓhibeor; ab illa quidē ꝓfeſſio nis. ab illa vinculo corꝑis: vt nec ixii ad inferiorē audeā. nec ad ſuꝑiorē ipraſ accede̓ poſſim Quid īter hͦ reſtat/ ni ſi comedere pane doloris. vt ſint in lacrime mee panes die ac nocte. ſi qͥs celeſtiū ꝯuiuaꝝ mīa motꝰ. ī oc latrātꝭ ſb̓ mēſa catelli vel exigua a liqͣ deliciaꝝ illaꝝ fragmēta demit tat? ¶ Nō īferior quidē ꝯſideratio q̄ nobiſip̄is ꝯpatimur eoꝝ reſpectu quos nouimꝰ delicioſe viuētes in hͦ ſcl̓o. īfirme adhuc aīe ē: nec oīno in placet talis affectio ī aīa ſpirita li. Iōgiꝰ enī poſitꝰ eſt a iudicio veri tatꝭ. qui btīficat quos velut miſerri mos lugere debuerat: ⁊ ſe miſerū reputat nō ſanc ꝯſenſu iudicij. ſꝫ af fectiōis ſenſu ꝙ nō ſit ſicuit illi: qͥ id magis optare debuerat. vt om̄s eſ ſent ſicut ip̄ē. Hoc tn̄ ſolū tali in co gitatiōe laudabile eſt. ſi miſeriā ip ſā quā reputat ꝓ amore ſiue timoe̓ dei paciēt̓ ferre deliberāt̉ et cū qͣdā pietate dicit deo: ꝓpt̓ ꝟba labiorū tuoꝝ ego cuſtodiui vlias duras Et hec qͥdē cogitaº īchocriū ē⁊tꝙͣ lac ꝑuuloꝝ ¶ Atuero cū iā ꝓfice̓ ceꝑit ⁊ affcionē ſeqͥ iudiciū rōni⁊oīa ꝓ culdubio detrimēta faciet:. ⁊ qͣſi ſter cora arbitratꝰ/ lugebit cū ꝓph̓a ſu ꝑ eos qͥ aplexati ſt̓ ſtercorā/ pe vee̓ ſcā quadā huīliqꝫ ſuꝑbia. hͨ vniu̓ſa deſpiciet. ⁊ mogin altitudime aīmi collocatꝰ. nō btm̄ dicet poſpulū cui hec ſunt. ſꝫ miſeꝝꝫ plone? b tm̄ vero cuiꝰ ē dn̄s deo eiꝰ. Berū hū ita ſui ꝯꝑatiōe miſeret̉ illis. īueniet vtiqꝫ quoꝝ cōꝑatiōe ſui quoqꝫ miſereat̉: ſi ſuſpexeit ad celeſtes diuicias ⁊ de lectatiōes ī dextera dn̄i vſqꝫ in finē Vn̄ fit vt qͥ pͥus de īferiori irriguo

lacrimas fundens plangebat. quo nuani propter te mortificamur tota dieꝫiam de ſuperiori habūdantiores emittat fletus dicens. Heu michi quia incolatus meꝰ prolongatꝰ eſt ¶ Sermo tercius vnde ſupro. Ec eſt generatio querentium dominū; querentiū faciē dei ia rob. E diuerſis I diuerſa querenti bus hominū turbis animo fatga tus; ꝙͣ deſideranter ad hunc cumu lum hodie ſpiritū refocillaturꝰ acceſ ſi. Sracias deo non ſum fraudatus adeſiderio meo; non ſum fruſtratꝰ a ſpe mea. repletus ſum conſolatio ne. ſuperhabūdo gaudio. omnis in teriorā mea nomini domuni benedi cūt; et oīa oſſa mēa dicūt. dn̄e qͥs ſimilis tibi. Nēpe ꝓſpiciens eminꝰ cū accederē: futeor videre in corꝑali ter viſus ſū. quos in ſpū ꝓph̓a quō tū preuidit̉. et cōtinuo ſubijt aīm qd̓ ore ille depromp̄ſerat: vt cū eo pſallerē dicens. Hec eſt genetatio querentiū dn̄m Multe ſūt gene ratiōes hoīm: ⁊ ni fallor teruā eſt iſ ta generatio q̄ nūc viget ⁊ apparet in nobis. Prima ſiquidē generatio nec queres adhuc dn̄m; nec queſita adn̄o fuit: ci in obliuione mentis Ireatu iniquitatis vnūquēqꝫ genu it mater ſua. Secūda proinde ſtat ſicut neceſſe erat. ex aqua et ſpiritu remediū nobis exhibuit feſtinatū: et fuit illa generatio nondū quidē querentiū. ſed tamen iam quēſito rum: ꝙ nec ſcientes adhuc querere dominū nec valentes ipſe queſierit p Queſiuit igitur nos ⁊ acquiſiuit in generatione ſecūda: vt eſſemus iam populus ocquiſitionis. Si ad huc forte ſenior frater murmurat ⁊ inuidia contabeſcat. dicetur ci. qm̄ epulari ⁊ gaudere oportebat; quia hic frater tuus periecat. I inuēbus eſt. Ceterū ad hoc ſtutim queſiuit nos dominus/ vt quereretur tempo re oportuno: cum iam queri poſſet poſſet et inueniri. Ve nobis ꝙ tam diu diſſimulaiuimius Ij negleximus querere vitam. querere deum qui ſo lus bonus eſt querentibus ſe: qni me ſperanti in ſe. De tibi generatio praua ⁊ exaſperans. mala et adul tera generatio/ mendaciū vſꝫ hodie queritans ⁊ diligens vanitatē: nō ſeruans fidem cui deſponſata fueras veritati Nunquid non opus habet ciuſmodi generatio naſci denuo. ite rum generari? Et maxime. Fem pe gerumina viperarum facti. tanto magis nunc neceſſe habent in ven trem matris gracie iterato introite ⁊ naſci; quanto facta noſcuntur poſ teriora eorum deteriora prioribus. Scacias ipſi gracie/ et ſi diā poteſt pluſꝙͣ gratuite miſerationi. que be neficijs obruit nō modo īmeritos: ſed nimiū male meritos ⁊ ingratos Gracias ei qui regencrauit nos ecc am hac vice in ſpēm vite: vt ādopti onem filioꝝ dei reciperemus. Volū tarie enī nūc proprie genuit nos: verbo vtiqꝫ veritatis. Nam ꝙ pri us nos genuit ſacramento equidem pietatis. et ſi voluntarium generan ti. genitis tamen voluntarium eſſe nō potuit; in qͥbꝰ nullꝰ adhuc volū tatis vſꝰ nllm rōis exerciciū fuit: ac

proinde nulla generationis ipſius agrtio: nulla tanti noticia genito ris. Nunc demū voluntaria genera tio/ voluntauū exhibet ſacrificium; iuxta illud. Voluntarie ſacrificabo tibi. et confitebor nonuni tuo dn̄e quonam bonū eſt. ¶ Hec eſt ge neratio querentiū dominum. Que rentium an habentium dicam? Ha bentiū vtiqꝫ et quētentium; alioquī non poſſent querere non habentes. Sed quid querētes: aut quid habē tes? Vel pociꝰ quomodo hobētes; et quomodo requirētes? Verbo ge niti. verbum habent. Nunquid non perbum dominꝰ? Iohonnem audi Et deus erat verbum. Quid ergo iam ampliꝰ querit generatio hobē tium dominū? Conſidera qͥd ſequit̉ in pſalmo. Hec ē inquit genetatio q̄rentium dominū? querētium facie dei iarob. Eundem ꝓinde habent pariter et requirunt; quia vnus idē qꝫ et verbum patris et ſplendor pa terne glorie eſt. Et is quidem non queſitus haberi forſitan poteſt; non habitus autem queri omnimo non poteſt. Seniqꝫ ipſa eſt q̄ de ſe loqͥt̉ ſapientia. Eui edit me adhuc eſu riet. Potens ipſe eſt preſtare ſe eti am non querenti; qui vt ſuprū oſtē dimus de cumulo gracie et benedit tione dulcedinis querit et preuenit adhuc querere nō valentes. Nemo autē ante ydoneus querere ꝙ habe re? quia nemo inquit verūt ad me. niſi pater meus traxerit eū. Adeſt ergo qui trahit; I quodammodo necdum adeſt qui nō alio trahit qͣ ad ſeipſū. Nunꝙͣ emī nec vſꝙͣ ſine ij qod eb ci filio pater adeſt ꝑ fidem. vt ad ſpe ji iiij ciem trahat. Quomodo ergo nō ex ultet ſpūs meus. quomodo nō ſine xxii modo iocundetur in generatioē iſta querentiū dominū? Nempe teſtimo ruum credibile nimis guſtate ſapiē tie eſt: eſuries ipſa tam vehemens utis ult. Certiſſima michi probatio ⁊ indu bitabile argumentū. quis habetis quē ſic queritis; et ī vobis habitat qui tam valide trahit vos ad ſeipm̄ Nō enī humone poſſibilitatꝭ ē cur ſus iſte: eius dextera facit virtutē. cui ſemper neceſſe eſt clamētis Tra he me poſt te? curremus. odorē vn gentorū tuorum. Non īqua ab ho nune forma iſta cōuerſationis. nec aliud experimētum querimꝰ eius qͥ in vobis habitat xpriſtus: ꝙͣ ꝙ ita queritis xpriſtū. Videtis enim frēs qualem ſpiritum accepiſtis. ſpiritū qui ex deo eſt: vt ſciatis que a deo donata ſunt vobis. Audimꝰ apoſto licum audimus ⁊ ꝓpheticum eciam et angelicū grādū: quibꝰ aut nich il vobis arbitror ſublimius affectō ri. ¶ Sane e ſingulis michi vide or in nobis aliquid; et mognum ali quid iuuenire. Quis enim celibem vitum. vitam celeſtem et ā̄gelicam dicere verecitur. aūt ꝙ ī reſurectione futuri ſūt ōnes electiꝰ Quomō nō iam nūc eſtis ſicut angeli dei ī celo. a nuptijs penitus abſtinētes? Am plectimini frēs precioſiſſimam mar garitō. amplectimī ſc̄imoniā vite? que vos efficit ſanctorū ſinules ⁊ domēſticos dei: dicēte ſcriptura. In corruptio facit ꝓximū deo Ita ergo nō vrō quidē merito. ſed gratia dei

eſtis quod eſtis. quod ad caſtitatē ⁊ ſanctimoniā ſpectat. angeli quidē terreni. aut pocius celi ciues: ſed in terra interim peregriniꝘdiu enim ſum) in hoc corpore; peregrinamur e a domino. Se prophecia quid dici mus; Iex et prophete. vſqꝫ ad io hanne veritas ait. Verumptamen nō erat ille adu̓ſariꝰ ſꝫ diſcipulꝰ vti qꝫ veritatis; qͥ dicebat eciā pꝰ ioh̓em Ex ꝑte enīcognoſcimꝰ; ⁊ ex parte ꝓphetamꝰ. Ceſſauit ergo ꝓphecia quia iā cognoſcimꝰ; nccdū tamen itimnttud̓a tota ceſſauit. quia adhuc ex parte. ie indaa bi Cū venerit inqͥt quod perfectū eſt: cuacuabitur qd̓ ex parte eſt Diqͥdē an ioh̓em qͥ fuerūt ꝓph̓e. vtrūqꝫ ad uentū dn̄i ꝓph̓abāt: ⁊ qͣi neutra ad huc ꝑs ſalutis in noticiā: ſꝫ vtraqꝫ in ꝓph̓ia erat Magnū ſane ꝓphetō digenꝰ? cui vos deditos eſſe cōſpi cio: magnū ꝓphecie ſtudiū. cui vos video mācipatos. Qd̓ illud? Nēpe iuxͣ apl̓m nō cōſiderare q̄ vidēt̉/ ſꝫ q̄ nō vidēt̉: ſn̄ dubio ꝓphetare ē. Am bulore in ſpū. ex fide viuere. q̄ ſurſū ſūt q̄rere nō q̄ ſuꝑ terrā; obliuiſci q̄ retro ſunt. et extendi in āteriora. ex magͣ ꝑte ꝓph̓ore eſt Alioqͥn qm̄ mō niſi ꝑ ſpm̄ ꝓphecie cōuerſatio nr̄a ī celis eſt Sic iumiꝝ ꝓph̓e olim qua ſi nō inter hoīes ſui tēporis erant? ſed virtute impetu quodā ſpiritus di es illos trāſilientes. exultabant vt viderēt diē dn̄ī; ⁊ videbāt ⁊ letabā tur in ea Sꝫ ⁊ ꝓfeſſionē opl̓icā au diamꝰ Ecce nos teliqͥmꝰ oīaꝫ ⁊ ſecu ti ſumꝰ te Si gloriari licet habemꝰ gl̓aꝫ: ſꝫ ſi ſapimꝰ hr̄e curabimꝰ epd̓ deū Hec eī ve̓ eſt glctio: vt qͥ glo riatur in domino glorietur. Nā ne qꝫ manus noſtra excelſa/ ſed dn̄s fe cit hec oīa. fecit nobis magna qui potēs eſt; vt merito magnificet aīa nrā dn̄m. Ipſiꝰ enī magno munere factū eſt: vt mognū illud propoſitū vnde magni globātur apl̓i/ magni fice ſequeremur. Forte r̄ciā ſꝫ in hoc qͦꝫ gl̓uri voluero. nō ero īſipiēs De ritatē enī dicā. eſſe hic aliqͦs qͥ plus ꝙͣ nauē et tetia reliquere. Quid ve ro illud ꝙ ipſi quidē apl̓i oīa reliq̄ runt: ſꝫ vt pn̄tē in carne dn̄m ſeque rētur? Non eſt noſtrū dicere: ſecuriꝰ ip̄m dn̄m audicimus. Quid vidiſti me thomā credidiſti: btī qͥ nō vide tunt et crediderunt. Forte eciā ꝓphe tandi genus excellētius eſſe videbi tur. nō iitēdens qͥbuſcūqꝫ tꝑalibꝰ rebꝰ ⁊ trāſituris aliqn̄. ſed ſpiritali bus ⁊ eternis; ⁊ nichilominꝰ in va ſe fictili thezaurꝰ caſtitatis illuſtrior in carne fragili ex aliqua ꝑte ꝓba bilior virtus. Vbi ergo in hoc cor pore angelica conuerſatio. in corde ꝓph̓ica expectatio. in vtroqꝫ apl̓ica ꝑfectio īuenitur. quātꝰ eſt camulꝰ iſte graciaꝝ. qͥd retribuētis dn̄o ꝓ oībꝰ q̄ retribuit vobis? Sublimis gradꝰ eſt; ſꝫ eo apliꝰ ꝑiculoſa ruina Nūqͥd nō tres celi ſt̓ qͦs aſcēdimꝰ? Itaqꝫ qͥ ſtat videat ne cadat. Vide lā inqͥt ſathanā tāꝙͣ fulgur de celo cadentē Ex alto corruit. cōfractꝰ ⁊ cōminutꝰ ē: deſꝑata ē ꝑloga eius. fcūs ē ſpūs vadēs ⁊ nō rediēs. Nū qͥd ⁊ vos vultis obire? Sathonas corruit. nūqͥd tuitꝭ ⁊ vosſecū? Ꝙ ſalubriꝰ pob̓ ſtare ī via dnī ſtore in grā in qua ſtatis. Non enī beatus

vir qui abijt in dia peccatorum: be atus magis cuius eſt auxilium abs te domine. Ibunt eium huiuſmodi de virtute in virtutem/ ad videndū deum deorum in ſyon. ad videndum in boritate electoꝝ tuorum: vt lau deris cum hereditate tua. Ipſi nem pe hereditas. ipſi ſūt dij: ⁊ filij excel ſi omēs. Itaqꝫ fratres mei quando quidem veriſſime certiſſimeqꝫ hec eſt generatio querentiū dn̄m. querenti um faciem dei iacob; quid vobis ali ud dixerim ꝙͣ qd̓ idem ait ꝓpheta? letetur cor querentiū dn̄m: querite dn̄m I confirmamini. querite faciē eius ſemꝑ: et qd̓ alius dicit/ ſi que ritis querite? Quid eſt ſi queritis q̄ rite? In ſimplicitate cordis querite illum. Non aliud tanꝙͣ illum/ nō a liud preter illum; nō aliud poſt illū In ſimplicitate cordis querite illū. Simplex natura/ ſimplicitatem cor dis exquirit. Serūqꝫ ⁊ cū ſimplici bus ſermocinatio eius. Vir duplex qnimo: inconſtans eſt in omnibus dijs ſuis. Non poteſt quē queritis inueniri ab hijs qui ad tempus cre dut; ⁊ in temꝑe temptationis rece dūt. Eternitas eſt: niſi ꝑſeuerant̓ queſita. minime inuenitur. De eciā peccatori terrā ingredienti duoibꝰ vi is; nemo enī duobꝰ dn̄is ſeruire p̄t Ne hanc quidē duplicitatē amat in tegritas illa. ꝑfectio illa: illa pleni tudo Indignū ei vt inueniendum ſe prebeat; niſi ꝑfecto eū queſieris cor de. Ceterū ſi odibilis ē canis reuer ſus ad vomitū ſuū: et ſus lota in vo lutabro luti. ſed ⁊ ip̄m quoqꝫ quem inuenerit tepidū ex ore ſuo euoniē .jitiſ re incipiat deꝰ; ſimulator ⁊ ꝓditor vbi parebūt? Si maledictus qui fa cit opꝰ domini negligent̓. qui frau dulenter fecerit quid merebitur? Fu giamꝰ et hanc duplicitatem cariſſi mi et a fermento phariſeoꝝ omni modis cauecimꝰ. Veritas eſt deꝰ et tales quēſitores querit/ qui cum querunt in ſpiritu et veritate Di nō lumꝰ fruſtra quere̓ dn̄m? queramꝰ peraciter. queramus frequenter. que ramus perſeueranter. vt non quera mus pro illo aliud nec cum illo ali ud̓: ſed net ab illo ad aliud cōuerta mur. Facilius erum eſt celū ⁊ terrā tranſite. ꝙͣ vt ſit querens nō inueni at. ſic petens non accipiat: ſic pul ſanti non aperiatur Sermo pͥmꝰ beoti bernordi In aſſūptiōe beatiſſiē marie ſemꝑ h̓gīs Irgo hodie glo rioſa celos aſcē dens: gaudis ci uiū ſuꝑnorū ro pioſis ſn̄ dubio cumulauit aug mētis. Hec enī eſt cuiꝰ ſalutationis vox ⁊ ipos exul tare facit ī gaudio: qͦs inoterna ad hūc viſcera claudūt. Ꝙ ſi ꝑuuli nec dū nati aīa liq̄facta ē. vt mario locu ta ē: qͥd putamꝰ q̄nā illa fuerit celeſ tiū exultaº Icū ⁊ vorē audire ⁊ vide̓ faciē. ⁊ btā eiꝰ frui pn̄tia meruerūt? Nob̓ veo̓ kmī q̄ ī eiꝰ aſſūptioē ſolē nitatꝭ occaſio. q̄ cauſa leticie/ q̄ mēte ria gaudioꝝ. Marie pn̄tia totꝰ il luſtrabat̉ orb̓: adeo vt ⁊ ipā iā celeſ tꝭ patria ſolito clariꝰ rutilet. ꝟginee lāpadis irradiata fulgore. Merito

proinde reſonat in excelſis gratiaꝝ actio et vox laudis; ſꝫ plonngendum nob̓ magis ꝙͣ plaudendū eē videt̉ Quantū enum de eius p̄ſentia celū exultat: nūquid non ꝯſequens eſt vt tantū lugeat hic noſter inferior mūdus eius abſentiam? Eeſſet to mē querela noſtra: qꝛ nec nob̓ hic ē nti ritu pin manens ciuitos? ſꝫ eā inqͥrimꝰ ad quā hodie incirici benedicta ꝑuēnit. In qua ſi cōſcripti ciues ſumus dig nū ꝓfectō eſt. eciā in exilio/ eciā ſuꝑ flumina babilonis/ eius nos recor duri. eius cōmunicare gaudijs. eius ꝑticipare leticiā. moximeqꝫ eā/ que tam copioſo impetu letificat hodie ciuitatē dei: vt ſentionius et ipſi ſtil licidia ſtillantia ſuper terram. 7 Preceſſit nos regina noſtra: pre ceſſit nos ⁊ tā glorioſe ſuſcepta eſt. vt fiducialiter ſequantur dn̄ani ſer uuli clamitantes Trahe me ptꝰ teꝫ in odore vngentoꝝ tuoꝝ curremꝰ. Aduocatā premſit ea ꝑegrinatio nr̄aꝫ que tāꝙͣ iudicis mater et mct̓ miſericordie. ſuppliciter ⁊ efficaciter ſalutꝭ noſtre negocia pertractabit. Precioſū hodie munꝰ terra noſtra direxit in celū: vt dādo ⁊accipiendo felici qmiciciarū federe copulent̉ hu mana diuinis. trena celeſtibꝰ. ymci ſūnus. Illo enī aſcendit fructus ter re ſublimis: vnde data optima ⁊ do na perfecta deſcendūt. Aſcendens ī altū virgo beata: debit ipſa quoqꝫ dona hominibus. Quid ni daretꝰ Siquidē qꝛ nec facultas deeē pote rit nec volūtas: regina celorū eſt: muſericors eſt. deniqꝫ mat̓ ē viūge niti filij dei. Nichil enī ſic poteſt po teſtatis eius/ ſeu pietatis inognitū dinē cōmendare: niſi forte aut non creditur filius dei honorare motrē aut dubitore qͥs poteſt ōnino in af fectum caritatis tranſiſſe marie viſ cera; in quibus ipſa que ex deo eſt caritas. nouē menſibus corporalit̓ requieuit ¶ Et hec quidem ꝓpter nos dixerim fratres: ſciens difficile eſſe/ vt in tanta copis caritas illo perfectō non querens que ſua ſūt va leat inueniri. ¶ Vt tamen interꝭ ſileam beneficia que pro ipſius glo rificatione conſequimur: ſi eam dili gimus gaudebimus vtiqꝫ qꝛ vadit ad filium. Plane inquam ꝯgratulo bimur ei: niſi forte qd̓ abſit. inuen trici gracie ommodis inueniamur ingrati. Quem enim caſtellum mū di huius intrantem/ priꝰ ipſa ſuſce perat: ab eo ſuſcipitur hodie. ſanc tam ingrediens eternitatem. Sed rum quanto putas honorē. cum quanta exultatione. cum quanta gloria. Nec in mundo locus dig nior dirginalis vteri templo. ī quo dei filium maria ſuſcepit: nec in ce lis regali ſolio/ quō muriani hodie marie filius ſublimauit. Felix nimi rum vtraqꝫ ſuſceptio: ineffabilis vtraqꝫ? quia vtraqꝫ inexcogitabil̓ eſt. ¶ Vt quid enim es hodie in eccleſijs xpriſti/ euangelica lectio recitatur⁊ in qua mulier benedici e in mulieribus. excepiſſe intelligitur ſaluatorem? Eredo vt hec quam ce lebramus. ex illa ſuſceptione aliqͣ tinus eſtimeturꝫ ȳmo vt iuxta illiꝰ ineſtimabilem gloria; ineſtimobilis cognoſcatur et iſta Quis enim

eciā ſi linguis hoīm āgelorūqꝫ loq̄ t̓ explicare queat. quēadmodū ſuꝑ uerēte ſpū. obūbrāte ꝟtute altiſſi nū caro factū ſit verbū dei ꝑ qd̓ fac ta ſunt omnia. et deus maieſtatis quem non capit vniuerſitas crecitu re. intra virginea ſeſe dlauſerit viſce ra factus homo? Sed et illud quis vel cogitare ſufficiat. ꝙ glorioſa ho die mūdi regina ꝓceſſerit. quanto deuotionis affectu tota in eius oc curſum celeſtium legionum prodie rit multitudo: quibus ad thronum glorie canticis ſit deducta/ ꝙͣ ploci do vultū/ ꝙͣ ſerena facie. ꝙ letis ami plexibus ſuſcepta a filio/ ſuper om nē exaltata ſit creaiturā: cū eo hōre qͦ tāta mat̓ digͣ fuit. cū eā gl̓ei q̄ tā tū decuit filiū? Feliciā ꝓrſus oſculo labijs īpreſſa lactentꝭ: cui virgineo mater applaudebat in gremio. Be rum nūquid non feliciora cenſebimꝰ que ab ore ſedētis in dextera dei pa tris hodie in beaita ſalutatione ſuſ cepit Icū aſcenderet ad thronum glorie epytalomium canens I di cens oſculetur me oſculo oris ſui? Xpriſti generationem marie aſſūp tionem quis enorrabit? Quātum enim gracie in terris eſt adep̄ta pre ceteris: tantum et in celis obtinet glorie ſingularis. Ꝙ ſi oculus nō vidit nec auris audiuit/ nec in cor hominis aſcendit qd̓ preparauit de us diligentibus ſe: qd̓ preparauit gignenti ſe. et qd̓ omnibus certum eſt diligenti pre omnibus. quis lo quatur? Felix plane maria et multi pliciter felix. ſiue cum excipit ſalus torē: ſiue cū ⁊ ſaluatore ſuſcipitur. Vtrobiqꝫ mirāda dignitas virgīs x3ſ matris: vtrobiqꝫ ā̄plectēda digtio inaieſtatꝭ. Intrauit īquit ih̓us ī qd̓ dam caſtellum: ⁊ mulier quedā exce pit illū in domū ſuam. Sed laudi bus magis vacādū eſt. ꝙ feſtiuis p̄ vonijs dies hec debeatur. Quid ve ro copioſam nobis interiani verba lectionis huiꝰ mīſtrant: cras quoqꝫ cōueniētibꝰ vob̓ ī vnum. cōmunican dum erit ſine īuidia qd̓ fuerit datū de ſuper. vt in memoria tante virgi nis nō modo affectus deuotioīs ex ritetur? ſed et mores edificentur ad profectum conuerſationis. ¶ Sio ſcd̓us de lcōne euāgelica. Ntrauit ih̓us ī quoddā caſtel lū. Oportune ſatꝭ hoc in loco ꝓphetica exclamatio aſſumēda vide tur. O iſrl̓ ꝙͣ magna ē domꝰ dn̄i: et ingens locꝰ poſſeſſioīs eiꝰ. An non ingens. cuiꝰ ꝯꝑatioē caſtellū dicit̉ terre huiꝰ ſpacioſiſſima latitudo. An nō igens pate̓ ⁊ regio ineſtimabil̓. nimūs. qnͣdo ſaluaitor ab ea adueniēs. cū ī inn lin gredit̉ orbē tre/ d̓r ītroire caſtellū? Fiſi forte caſtellū qͥs aliud ītelligē dū putꝫ. ꝙͣ atriū fortꝭ armati pͥnci pis mūdi huiꝰ; cuiꝰ vaſe diriꝑe for tior ſuꝑueīt Feſtinemꝰ ingredi ī illā btītudīs aplitudinē frēs vbi neō a liū coaguſtat: vt poſſiꝰ cū oībꝰ cōp̄ hende̓ ſc̄is. qn̄ā ſit lōgitudo ⁊ latitu do ſb̓limitas ⁊ ꝓfūdū. Neqꝫ id deſ ꝑemꝰ; qn̄do qͥdē ip̄e celeſtis habita tor patrie etiā Icrecitor nr̄i huius caſtelluli onguſtias nō refugit Sꝫ qͥd eū ītroiſſe dicimꝰ ī caſtellū? Eciā ī āguſtiſſimū ꝯb̓ginal̓ ꝑtei̓ diu̓ ſoriū ītroiuit Deniqꝫ ⁊ mulier q̄dā

excepit eū in domū ſuam Felix mu lier. que iam nō exploratores ihe richo. ſꝫ pocius fortiſſimū ipſum ex poliatorem ſtulti illiꝰ. qͥ vere vt lu na mutat̉: non legatos iheſu filij nun. ſed ipſū mogis ſuſciꝑe meruit iheſum filiū dei. Felix inquam mu lier. cuiꝰ domus ſuſcepto ſaluatorē īuēta eſt mūda qͥdē. ſed plone nō va cans; niſi forte quis vacua dixerit. quam ſalutat angelꝰ gra plenam. Neqꝫ hoc ſolum: ſed adhuc quoqꝫ is duiutuia in eam ſuꝑuenturū aſſerit ſpm̄ ſanc tum Ad quid putas. niſi eciā ſuper impleat eam? Ad quid niſi vt ad ueniēte iam ſpū plena ſibi. eodem ſuꝑueniēte/ nobis quoqꝫ ſuꝑpleno et ſuꝑeffluens fiat? Vtina fluant ī nos oromata grarum: ꝑtinam de plenitudine tanta omnes accipio mus Ipſa nēpe mediotrix nr̄a. ip̄a eſt ꝑ quam ſuſcepimꝰ mīam tua de us: ipſo eſt per quam ⁊lnos dn̄m ih̓m in domos nr̄as excipimus V Et nobis enim ſingulis coſtro ſūt ſingula. et ſingule domꝰ: ⁊ ſapien tia pulſat ad oſtia ſinguloꝝ: ſi qͥs aperuerit ei vntroibit/ cenobitqꝫ cu eo. Eſt vulgare ꝓuerbium: quod multorum in ore. mogis autem in corde verſatur. Bonū inquiūt ſer uat caſtellum; qui cuſtodit corpus ſuum Sapiens tamē nō ſic: ſꝫ me gis inquit Omni cuſtodis ſerua cor tuum: quia ex ipſo vita procedit. Eſto tamen/ credendum ſit multitu dini: bonum caſtrum cuſtodit qui cuſtodierit corpus ſuum Illud ſa ne querendum; quenam huic adhi benda ſit cuſtodia caſtro. Recte ne cuſtodiſſe tibi videtur aīma illa cor poris ſui ceſtrum. cuiꝰ membra ve lut conuicationē facta īimico eius diuum tradidere? Sunt erum qui cū morte fedus inierunt: pactū cum inferno pepigerunt. Incraſſatus in quit eſt dilectus et recalctrauit: in craſſatus īpinguatꝰ dilatatꝰ. Hec ē plone cuſtodia: qua laudatur pec cator in deſiderijs carnis ſue Quid vobis videtur fratres. Inū ⁊ in hoc parte cedēdum eſt multitudini? Ab ſit Paulum magis interrogemꝰ: vtpote ducem ſtiēnuum milicie ſpi ritualis. Dic nobis opoſtole. que ſit tui cuſtodia caſtri Ego ait ſic cur rq nō quaſi in incertum: ſic pugno non quaſi aerem verbeans. caſtigo corpus meum et in ſeruitutem redi go: ne forte cum alijs predicauerī ipſe reprobꝰ efficiar. Et alio in lo co. Non regnet inquit peccatum in peſtro mortali corpore: ad obedien dum concupiſcentijs eiue. Vtilis quippe cuſtodia: ⁊ felix cima q̄ ſic cuſtodit corpus ſuum: vt nūqͣ ſibi illud vendicet inimacus. Fuit enim aliquando/ cum meum hoc caſtrum tyrarudi ſue impius ille ſubiecerat poteſtatiue membris imperans vni uerſis: quantum es nocuerit tempo te. preſens adhuc indicat de ſolatio et egeſtas. Heu nec continētie mu rum reliquit in eo. nec patientie an temurale. exterminauit vineas. meſſuit ſegētes. arbores extirpa uit: quippe eciam oculus meus iſ te depredatus eſt auimam meam. Deniqꝫ niſi quia dominus adiuuit me: paulominus habitaſſet in in

ferno anima mea. Sico autē infer num inferiorē. vbi nullo conſeſſio vnde nemini datur exire. Ceterum eciā tunc nec carcer illi deerat: nec infernus Ab ipſonem pe coniuratio nis ⁊ proditionis peſſime deprchē ſa principe. non alibi ꝙ in domo pro pria/ carcerali ē macipata cuſtodie; nec alijs ꝙͣ ſueipſius fomilie data tortoribus. Erat enī illi ꝯſcīa car cer: erāt tortores ratio et meōria atqꝫ hij quidē crudeles/ auſteri. ⁊ im miſericordes; ſed longe minugo tu gientibus illis preparatis ad eſcā quibus erat iamiamqꝫ tradendo. Sed benedictus deus. qui non de dit int̓ in captionem dentibus eoꝝ. Benedictus inquā deus: quia diſi tauit et feat redemptionē ſerui ſui. Cū enī ea inferiori carceri tradere molignus occeleraret ſed et caſtrū ipſū ignibus cremare perpetuis. vt digna ꝑiuris fieret tribulatio mem bris: fortior ſuꝑuerit. Intrauit in caſtellū iheſus. qͥ fortē alligans eiꝰ vaſa diriperet: vt que pͥus erant in cōtumeliā/ faceret in honorē. Con triuit portas ereos. et cōfregit vec tes ferreos: vinctū de domo carcerꝭ ⁊ vmbra mortꝭ educēs Porro egreſ ſꝰ eiꝰ in ꝯfeſſiōe Ipſa eſt ſcoba qua mūdatus eſt carcer: ⁊ ornatus dein ceps regulariū inſtitutionū iūcis qui huſdam pulchre virētibꝰ. de curcere redit in domū Hobet ergo iam mulier domū ſuā: habet vbi ſuſcipi at eum. cui ſuper tantis beneficijs extat obnoxia. Alioqͥn ve ei ſi eum excipere renuit. ſi non retinet ſi non rogit manere ſecū: qm̄ adueſpaſcit Rediens enim qui eiectus fucrat. mūdatā quidē Iornatā domū uiue nit: ſed vacantē Relinquitur ſiquidē mulieri domus ſua deſerta; quā ſal uatoris hoſpicio dignā exhibere ne glexit. Quo uniqiis? Poterit ne do mnus mūdata confeſſiōe priorū delie torū. et obſeruatione reguloriū inſti tutionū ornata. indigna adhuc iudi cari habitaculo gracie. ſaluatoris ingreſſuꝰ Poterit ſine dubio: ſi ſuꝑ ficietenus emūdata. ⁊iūcis vt dem eſt ſtrata virentibus interius plena ſit luto Quis enī ſuſcipiendū domi num arbitretur in dealbatis mortu orū ſepulchris. que vidētur aforis ſpecioſa. ītrīſecus aūt ſpurcicio ⁊ ſa nies vniuerſa cōpleuit? Eſto ſiqui dem vt aliquādo tanꝙͣ ipſa ſuꝑficie delectatꝰ. īcipiat pͥmū apponere pe dem ci qui eiuſmodi eſt: primā ali quā ſue viſitationis graciā īdulgen do. nunquid non reſiliet illico cū in dignatiōe. Nūquid non effugiet: dlamitans infixus ſū in limo profū di et non eſt ſubſtantio; Virtus enī ſpecies et non veritas: quaſi quali tas eſt atqꝫ non ſubſtantia. Neqꝫ cnim ingreſſū eius exterioris poteſt cōuerſationis tenuis ſuperfices ſui tincre: quoniā ōnia penetrat: ⁊ in intimis cordis hobitatio eius. Ꝙ ſi nequaꝙͣ ſpiritus diſcipline ſubdi ditū monifeſte peccatis corpus inha bitat: fictū vtiqꝫ non mō declinat: ſed ⁊ effugit et elongatur ab eo. An vo̓ aliud eſt ꝙͣ fictio execrāda: ſi pcc̄m ſuꝑficietinꝰ radas. ⁊ nō īteriꝰ ecadices? Tertꝰ eſto qm̄ pullulabit vberiꝰ: ⁊ mūdatā ſꝫ vacātē domū/ cū

nequioribus ſeptem/ qui tiectus fue rat hoſtis malignꝰ intrabit. Reuer ſus eium ad vomitum canis. odibi lis erit multo ꝙͣ anteꝫ et fiet gehen ne filius multipliciter qui poſt indul gentiam de lictorum in eaſdem denu o ſordes inciderit. vt ſus lota in vo lutabro luti Sis videre mundatam ornatam vacantem domuni? Homi nem intuere qui confeſſus eſt. et de ſeruit manifeſta peccata precedenti a ad iudicium; I nunc ſolos mouet xpiiui manus ad opera mandatorum. cor de penitus arido ductus conſuetudi ne quadum: plone vitula effraym docta diligere trituram. exteriorum que ad modicum bolent ne vnum iota preterit: ſed camelum glutit. dum culicem liquat. In corde enim ſeruus eſt proprie voluntatis. cul tor auaricie. glorie cupidus. ambiti onis amator: aut hec omnis aut ſingula queqꝫ vicio intus fouens. et mentitur iniquitas ſibi? ſed deus non irridetur. Sideas enum inter dum ſic pallicitum honunem. vt ſe ducat etiam ſemetipſum: penitus non attendens vermem qui interio ra depaſcit. Manet enī ſuperficies? et ſalua ſibi omniā arbitratur. Cō mederūt ait propheta alieni robur eiꝰ: et ignorauit. Dicit quia diues ſum I nullius egeor cum ſit pauper ⁊ miſer et miſerabilis. Nam ⁊ inue ta occaſione. ebullite ſaniem que lo tebat in vlcere: et exciſam non exfir patam arborem. in ſiluam videos pullulare denſiorem Quod periculū ſi volumus declinare: ſecurim pona mus neceſſe eſt ad radices arboris. nō ad ramos Non ſolū inuēnuat̉ in nobis exercitatio corꝑalis ad modi cū valēs: īuenicit̉ ꝑit̓ vtilis ad oīa pietas ⁊ exerciciū ſpūole Muli9 er inqͥt martha nōie excepit illū ī do mū ſuā; ⁊ huic erat ſoror noīe ma ria Sorores ſt̓. ⁊ debēt eē atuberna les. Martha occupat̉ circa frequēo mīſteriū: ⁊ maris intēta ē dn̄ius ſer monibꝰ Ad marthā ſpectat ornatꝰ ſꝫ īpletio ad mariā Sacat enī dn̄or vt nō ſit domꝰ vacās Sꝫ mūdationē cui poſſumꝰ attribue̓? Erit enī ſi ⁊ hͦ inuenerimꝰ domꝰ in qͣ ſaluator ſuſci pit̉; ⁊ mūda ⁊ ornata ⁊ non vacans Demꝰ eā lozaro ſi ⁊ vob̓ ita vidēt̉: ⁊ ei ſiqͥdē fraternitatꝭ iure/ cū ſorori bꝰ ē iſto domꝰ ꝯmunis Dico aūt lo zarū quē qͣtriduanū iāiāqꝫ fetentē q moriuis excitat vox ꝟtutꝭ: vt vide atur ſatꝭ ꝯgrue formā gerere penitē ¶ Intret gͦ domū ſaluator/ ⁊ frequē ter viſitꝫ ea. que penitēs lazarꝰ mū dat/ ornat martha circa actiōēs extri ſecas occupata; maria replet īterne dedita ꝯtēplationi ¶ Sꝫ forte cū rioſꝫ qͥſqꝫ reqͥrat: cur in pn̄ti euāgeli ca lectioē nulla ꝓrſꝰ lezari mētio fi at Arbitror ſane ne id qͥdē a ꝓpoſi ta ſimilitudine diſſidere. Sirginalē etenī domū ītelligi volēs ſp̄s ſcus: ſiluit nō incōgrue penitētia. q̄ malū vtiqꝫ ſcm̄ comitat̉ Abſit eī vt ꝓprij qͥtꝙ inqͥnamēti domꝰ hec aliqn̄do ha buiſſe dicaʳ: vt ī ea ꝓuite ſceba leza ri q̄reret̉ Ꝙ ſi originalē aͥ parētibꝰ maculā traxit: ſꝫ minꝰ aiheremia ſcī ficatam in ptero. aut nō magꝭ iohā ne ſpiritu ſcō repletā. credere ꝓhibet pietas xp̄iana. Nec enī feſtis lau

dibus naſcens honoraretur: ſi non ſancta naſceretur Poſtremo cū om iūmodis ꝯſtet ab originali cōtagio ſola grā mundatam eſſe mariā: qͥp pe cū et nūc in baptiſmate ſolo hac maculā lauat gra ⁊ ſolo eam raſe rit olim petra circūciſionis: ſi vt pi um eſt credere. ꝓprium maria delic tum oīno nō habuit; nichilominꝰ ab īnocentiſſimo corde eciā penitēti a longe fuit Sit ergo lazarꝰ apud eos quoꝝ neceſſe eſt ab oꝑibꝰ mor tuis conſcientias emūdari. ſecedat inter vulneratos dormiētes ī ſepul chris; vt martha tantū et moris ī ueniātur in thalamo virginali Ip ſa eſt enī quē elizabeth grauide ⁊ grandeue quaſi menſibꝰ tribꝰ hum li deſeruiuit officio: ip̄a quē oīa ꝟ ba q̄ de filio dicebātur ꝯſcruabat. cō ferens in corde ſuo. Nenune ergo moueat ꝙ ſuſcipiēs dn̄m mulier. nō maria ſꝫ mortha vocetur: qn in hac vnai et ſūma mario et morthe regodū. et marie nō ocioſū ociū in ueniturOmius quidē gl̓a filie regꝭ abintꝰ: nichilominꝰ tn̄ in fimbrijs aureis. circuamicta ē varietate. Nō eſt de numero fatuarū: prudens ē dirgo. Iampades habet: ſed et in vaſe oleum portat. An forte excidit vobis euangelica illa ꝑabolo/ q̄ fa tuas virgines ꝓhibitas norrat ab uitro itu nuptiarū. Erat equidē do mus earū munda. virgines erum e rant. erat ornata. qꝛ ſimul omneo id eſt fatue cū prudentibꝰ lāpades ornauerūt; ſed erat racans qꝛ in va ſis ſuis oleum nō acceperūt. Huic eſt ꝙ nec ab eis ſuſcipi in domos ſu xxti as: nec admittere eas dignatur ee leſtis ſponſus ad nuptios. Nō ſic illa mulier fortis: que ſerpentis ea put cōtriuit Habes enī poſt multa in laudibꝰ eiꝰ: qꝛ nō extinguetur lu nocte lucerna eius In ſuggillati one hoc dicitur fatuarū: quē veniē te ſpōſo nocte media querūtur ſero dicunt; quia lampades nrē extin guūtur. Proceſſit ergo virgo glori oſqꝫ cuiꝰ loampas ardētiſſima/ ipſis quoqꝫ angelis lucis nuraculo fuit vt dicerent. Que eſt iſta q̄ ꝓredit ſi cut aurora cōſurgēs. pulchra vt lu nū electa vt ſol? Clariꝰ enī ceteris rutilabat: quā repleuerat oleo grē pre ꝑticipibꝰ ſuis xp̄us iheſus filiꝰ eius dn̄s noſter. ¶ Sermo terciꝰ vn̄ ſupra Atrauit iheſus in quoddam ceſtellū: ⁊ mulier quēdā mar tha noīe excepit illū in domū ſuam Quid eſt ftēs ꝙ ē duobꝰ ſororibꝰ tātū altera legitur excepiſſe dn̄m: I caipſa que videtur iuferior? Op timā ꝑtem elegit marici: teſte ipſo quem mortha ſuſcepit. Sed prior natu mortha videtur; et ſalutis mi cium ſibi magis actio ꝙͣ cōtemplati o vendicat. Laudat xp̄us maria; ſꝫ a martha ſuſcipitur Ama: rachelē iarob: ſed lya ſupponitur ignorāti. Si de fraude queritur; audiet non eſſe ꝯſuetudinis/ vt iuniores prius tradāt̉ ad nuptics Ꝙ ſi luteā hāc rogites domū; facile erit noſſe quē admodū ī ea dn̄ꝫ mortha mogꝭ ex cipiat ꝙͣ maria. Qd̓ emī et apoſto

lus. glorificate I portate deum in corpore veſtro: marthe dicitur non marie. Her nimirū corporis vtitur inſtrumento: cum illi potius ſit im pedimento. Deniqꝫ corpus inquit quod corrūpitur aggrauat anima; et deprimit terrena inhabitatio ſen ſum multa cogitantem. Nunquid et operantem? Mortha ergo in do mum ſuam excipit ſalucitorē iuter ris: maria potiꝰ cogitat quēadmo dum ſuſcipiatur ab eo in domo non manufacta eterns in celis. Forte ta men et ipſa dominū ſuſcepiſſe vide tur. ſed in ſpiritu: dominus enī ſpi ritus eſt. ¶ Huic inquit. haud dubiū quin marthe ſoror etat noīe maria: que eciā ſedens ſecus pedes domini. audiebat verbum illius Vi des ꝙ vtraqꝫ ſuſcepit verbum: hec in carne illa in voce? Martha autē ſatogebat acca frequens miniſteriū Que ſtetit et ait. Somine non eſt tibi cure. ꝙ ſoror inca teliquit me ſolam nuniſtrare? Putas in domo in qua xpriſtus ſuſcipitur. vox mur muris audietur? Felix domus ⁊ be ata ſemper congregatio eſt; in quo de maria martha conqueritur. Nā marie mortham emulari: prorſus indignum/ prorſus illicitum ē. Alio quin vbi audis mariani cauſantē? quia ſoror mea reliquit me ſolomva care? Abſit abſit: vt qui deo vacat. ad tumultuoſam fratrum officiali um vitam aſpiret. Martha ſemper inſufficiens ſibi et minus ydonea bi deatur; alijqꝫ mogis id operis quod amnunſtrat optet imponi.. Reſpō dit tamen ei ihēſus. Mortha mar tho ſollicita es: ⁊ turbaris erga plu b tima. Vide prerogatiuam morie quem in omni cauſa habeat aduo catum. Indignatur ſiquidē in pha riſeus/ conquiritur ſoror/ eriam diſci puli mumurant. vbiqꝫ maria tacet: et pro ea loquitur xpriſtus. Opti mam inquit partem elegit ſibi mo ria; que non auferetur ab ea. Hoc vnum illud quod neceſſarium eſt: hec vna quam propheta tam ſedu le requirebat. Vnam inquit petij a domino; hanc requiram ¶ Quid tamen ſibi vult fratres ꝙ optimam partem mario dicitur elegiſſe? Sbi iam erit quod aduerſus eam profer re ſolemus. ſi quādo forte amnuniſ trantio morthe inequalitatem iudi care voluerit: melior eſt iuiquitas viri ꝙͣ mulier benefaciēs? Bbi erit et illud Ii quis michi miniſtrauerit honorificabit eum pater meus? Et illud: qͥ manior ē veſtrū erit miniſter veſter? Poſtremo que conſolatio eſt laboranti: quaſi in eius ſuggilloti onen partem ſororis attollere? S num ergo arbitror ē duobus: vt auit maria de electione laudetur; ꝙ pars ipſa quantum in nobis eſt om nibus ſit eligenda. aut certe vt neu trū dicatur diffiniuiſſe. nec in partē quālibet p̄cipitaſſe ſententiā: ſed ad obedientiū preceptoris in vtrūlibet ſit parata Euis enī ſicut dauid fide lis. egrediens et iugrediens. et per gens ad imperium regis? Derūqꝫ inquit paratum cor meum deus pa ratum cor meum. non ſemel tantū ſed ſecundo: ⁊ vacate tibi et proxi nus miniſtrare. Hec planc paco

optima que nō auferetur: hec mēs optima q̄ nō mutabitur/ quacunqꝫ vocaueris eam. Gonū enī acquirit gradum qui bn̄ mīſtrauerit. melio tem qͥ bene vacauerit deo: optimū autem qͥ perfectꝰ eſt in vtroqꝫ Vnū adhuc dicoꝫ ſi tamē id de martho liceat ſuſpicari fone ea quoſi ocio ſam reputaſſe videtur. quā petijt ſibi dari adiutricem. Sed carnalis eſt. I omino nō ꝑcipit ea que ſunt ſpūs dei: ſi quis forte deo vacantē qīam. ſua de racatiōe redarguit Au diait igitur hanc optimā ꝑtem eſſe que maneat in eternufrūquid enī nō tudis quodamō videbitur aīma que diuine ꝯtemplatiōīs peritꝰ ex pers illam intrauit regionē. in que ſolū hoc vnū erit oīm opus vnum ſtudium/ eadem vita? 1 ¶ Sed cō ſideremꝰ fratres quē admodum in hac noſtra domo tria hec diſtribue rit ordinatio caritatio: marthe am miniſtrationem. marie cōtemplatio nem. lazari penitentiā Habet hec ſi mul quecūqꝫ perfecta eſt aīmaꝫ ma gis tomen vidētur ad ſingulos ſin gula pertinere. vt alij dediti ſint fra terne amīſtrationi. alij vacet ſcē cō templationi. alij adhuc in amari tudine anime ſue recogitēt qnos ſu og; tanꝙͣ vulnerati dormientes in ſepulchris. Sic. plone ſic opus eſt vt moria pie et ſublimit̉ ſentiat de deo ſuo. martha benigne et miſeri corditer de ꝓximorlazarꝰ huīliter ⁊ muſere de ſeipſo Gradū ſuum qͥſ qꝫ cōſideret Si īuenti fuerint in ciu tate hac noe deniel et iob ipſi iuſti ua ſua liberabuntur uit dn̄s: ſed fi lium aut filiam nō liberabunt. Ne muni nos blandimur: ꝑtinam nec veſtrum quiſpium ſe ſeducat. Qui bus enum nulla credita eſt diſpēſa tio. qnuniſtratio nulla conmſſa? hijs omnino ſedendum erit aut ſe rus pedes iheſu cum maria? aut cer te cum lazaro intra ſepta ſepulchri ¶ ¶ Quid ni erga multa turbetur mortha. que ſollicita eſt ꝓ multꝭ? Tibi vero cui neceſſitas hec nō in cubit. e duobus vnum eſt neceſſari um. aut nō turbari penitus. ſed de lectari inagis in dio; qͥ ſi id necdū potes. turbari nō erga plurima/ ſed vt de ſe propheta loqͥtur ad teipſū Iterū dico ne quis de ignauiā ha beat excuſationē; oportet te frater ad quem de fabricanda ſeu regenda ii dolabe inter vndas archa nichil ſpectat. aut virum eſſe deſiderioꝝ vt doni el erat: aut cu becto iob virum do lorum ⁊ ſcientem infirmitatem Ali oqui vereor ne tepidum Inauſes prouocantē euoniat ex ore ſuo. qui inuerure te cupit aūt ſui conſiderati manun one calidum. et caritatis igne flo itilit viti grantem; aut tuijpſius cognitione frigidum. I aqua cōpunctionis ig um in dom nita dyaboli iacula reſtringentem. vtintue l Sed et ipſam quoqꝫ martham ā monitam eſſe neceſſe eſt; id maxi me queri inter diſpenſatores/ vt fidelis quis inuēruatur. Erit autē fidelis/ ſi neqꝫ que ſua ſunt querat ſed que ſunt iheſu xp̄i. vt ſit intenti o pura. nec ſuam faciat ſed domini voluntatem: vt ſit actio ordinata. Sunt etum quorum non ſimplex eſt oculus: ⁊ recipiunt mercedem

ſuam. ſunt qui ferūtur proprijs mo tibus animorū. I cōtaminata ſunt vniuerſa que offerunt: quippe cum voluntates eorū inueniantur in eio ¶ Veni nunc mecum ad nuptio le carmen. ⁊ conſideremus quem admodū ſpōſus vbi ſpōſam vocat. nec vnū omiſerit ex hijs tribꝰ; nec addiderit vltra. Surge inqͥt ꝓpera amica mea/ formoſa meā/ columba mea; et veni An nō omica. q̄ dn̄ig lucris intēta fideliter. ipſā qͦꝫ ꝓ eo ponit aīam ſuam? Quotiēs enī ꝓ vno ex minimis eius ſpirituale ſtu dium ⁊ debitā qrime ſuc indulgen tian/ intenta nimirum curis exteri oribus intermittit; pro eo vtiqꝫ ſpi ritualiter ponit animā ſuam. cuius eam caritas ⁊ obedientia coegit. An nō formoſa? que reuelata facie din nrmn gloriam dei ſpeculando in eandem ymoginem tranſformatur de clori tate in claritatē tanꝙͣ a domni ſpi ritu? An non columba que plangit et gemit in foranunibꝰ petre. in ca uernis macerie. tanꝙͣ ſepulta ſub lapide? Mulier eit martha nomīe vipim excepit eum in domū ſuam. Certū eſt huius tenere locum fratres offi cales: quos fraterne ceritatis ītui tus. varijs āminiſtrationibus depu tauit Vtinam autē ⁊ egoipſe inter diſpēſatores fidelis merear inueni ri. Quibꝰ erum ꝯuenientiꝰ videtur aptandum quod dn̄s ait. mortho martha ſollicita es ⁊ turbarꝭ erga plurima. ꝙͣ prelatis. ſi tamē digna in ſollicitudine preſuntꝰ Aūt qͥs tur batur erga plurima: niſi cui I mo .1 rie vacantis/ et lazori penitētis/ ſed et ipſoꝝ quibus onera ſua partitur vniuerſa incumbit ſollicitudo; Vide morcham ſollicitam. vide morthā erga plurimo turbari(opoſtolū lo quor qui prelatos ſollicitudinis ani monens. gerit ipſe ſollicitudinē om uium eccleſiatū) Quis infirmatur inquit. ⁊ ego non infirmor? Euis ſcandalizatur. ⁊ ego nō pror? Suſ cipiat ergo martha dominum in do mum ſuā: cui nimirū credita eſt diſ pēſatio domꝰ. Sediatrix eſt vt ſibi pariter ⁊ ſubiectꝭ ſalutē obtineat? ſuſcipiat gracium; ſicut ſcriptū eſt. Suſcipiant mōtes pacem populo: et colles iuſticiam. Suſcipiant ⁊ ce teri cōadiutores eius. ſinguli pro qualitate miniſterij ſui. excipiant xpriſtū: ſeruiant xpriſto. minſtrent ei in membris ſuis. Ille ī infirmis fratribus. ille in pauperibꝰ: ille in hoſpitibus ⁊ peregrinis Quibꝰ ita ſollicitis circa frequens miniſteriū: uideat maria que madmodū vacet. et videat quoniam ſuauis eſt domi nus. Videat īquam ꝙͣ deuota men te. et tranquillo ſedeat animo ſecus pedes ihū: ꝓuidēs eū ſemꝑ ī ꝯſpec tu ſuo. ⁊ verba ex ore eiꝰ excipiēs? cuius ⁊ aſpectꝰ delectabilis: ⁊ elo quiū dulce. Siffuſa eſt eī gratia in labijs ſuis. ⁊ ē ſpeōſus formā pre filijs hoīm; p̄mo etiā ſuꝑ oēm glo riam āgeloꝝ ¶ Saude ⁊ grās a ge mai̓a; q̄ optimā ꝑtē elegiſti St eī oculi qͥ vidēt q̄ tu vides; ⁊ aures q̄ merēt̉ audire q̄ tu audis Stō plo ne q̄ venas ſufurrij diuin ꝑcipis in ſilentio; in quo vtiqꝫ bonum eſt ho muni dominum expecture Simplex

eſto. non tantum ſine dolo et ſimu latione. ſed et abſꝫ multiplicitate occupationū: vt tecum ſit ſermoci natio ciꝰ. cuiꝰ et vox dulte. ⁊ facies decora. Vnū caue ne habundore in cipios in ſenſu tuo. et velis plus ſa pere ꝙͣ oportet ſapere: ne forte dū lucem ſectaris īpingas in tenebras illudente tibi demonio meridiano de quo non eſt huius temporis diſ putare Iam lazarus quo deuenit? Vbi poſuiſtis eum? Sorores allo quor? que ſcpelierunt fratrem pre dicatione et miniſterio. exemplo et oratione Vbi ergo poſuiſtis eum; Abſconditus eſt foſſa humo. ſub la pide iacet: nō facile inuenit̉ Prop terea non crit incongruū quatridū ano quartum ſeruare ſermonē. vt iuxta ſaluatoris exemplum. audiē tes ecce quem amas infirmatur: I nos maneamꝰ hic die iſto ¶ Seemo quartus vnde ſupra. Empꝰ loquēdi eſt ftotres oī carni: cum aſſumutur incarnaꝫ ti verbi mater in celū. Nec ceſſare debet a laudibus humano mortali tas: cum homīs ſola natura ſuper īmortales ſpiritus exoltatur in v̓ gine Sꝫ de eiꝰ gloria nec ſilere de uotio patitur: nec dignum aliquid ſterilis ꝯcpere cogitatio: aut incru dita poteſt locutio parturite Huic ē ꝙ et ipſi celeſtis curie principes. in conſideratione tante nouitatis dlo māt. non ſine ammiratione. Que eſt iſta que aſcendit de deſerto delici is affluens? Ac ſi manifeſtius di cant. Quanta. eſt hec. aut vnde ei pei aſcendenti vliqꝫ de deſerto. offluen tia tāta deliciarum? Nec eium pa res inueniūtur delicie vel in nobis. quos in ciuitate domini letificat flu minis impetus; qui a vultū glorie torrente voluptatis potamur Que eſt iſta que de ſub ſolē vbi nichil eſt niſi labor et dolor et afflictio ſpi ritus. aſcendit delicijs ſpiritalibꝰ affluens? Quid ni delicias dixerī virginitatis decus cum munere fe cunditatꝭ: humlitatis inſigne. diſ tillantem caritatis fauū/ miſerico die viſcera/ plenitudine graciē. pre rogatiuam glorie ſinguloris? Aſcē dens igitur de deſerto regina mun di; eciam angelis ſanctis vt carit eccleſia. ſpecioſa facta eſt et ſuauis in delicijs ſuis. Deſinant tamen deſerti huius mirari delicias. quia dominꝰ dedit benignitotem: ⁊ ter ra noſtra dedit fructum ſuū. Quid mirātur de terra deſerti mariam aſ cendere delicijs affluentem? Mirē tur potius pauperem xpriſtum de ce leſuis regiū plenitudine deſcenden tem. Ionge eium ampliori miracū lo dignum videtur dei filium paulo minus ab angelis munorari: ꝙͣ dei mattem ſuper angelos exaltar Illi us ſiquidē exinanitio/ facta eſt reple tio noſtra: illius miſerie/ mundi de licie ſunt. Derūqꝫ cum diues eſſet propter nos pauper factus eſt: vt nos eius inopis ditaremur. Sed et crucis ignominio. credentium fac ta eſt gloria ¶ Adhuc ad monu h mētum proꝑat vita noſtra vt quā triduonum reducat a monumēto. I eundem de quo vobis hodie ſi

caritas veſtra ſermo debetur. laza tum querit; vt queratur et inuenic tur a lazaro. In hoc eī eſt caritas. non quaſi nos dilexerimꝰ deū: ſed quia ipſe prior dilexit nos. Age igi tur domine quere que cmas; vt ⁊ amantē facios ⁊ querentē. Quere v bi poſuerint eum: iacet enī dlaiuſus/ ligatus/ oneratus. Iacet in ergaſtu lo cōſcientie. tenetur vinculis diſci pline. et tanꝙͣ lapide ſuppoſito pre mitur ⁊ opprimitur onere peniten tie: moxime ꝙ deſit interī fortis vt mors dilectio. et caritas omnia ſuſti nens. Et in hijs omnibꝰ iam fetet domine; quatriduanꝰ eſt enī Credo iam multoꝝ ingenia preuolant: vt intelligant quē velim dicere lazarū. Eum ſine dubio qui nuper peccato mortuꝰ. fodit ſibi parietē vt videct abhominationes multas Imalas praui I inſcrutabilis cordis ſui. et iuxta ꝓpham aliū ingreſſꝰ eſt in pe tra: abſcōditus foſſa homo a facie furoris dn̄i ¶ Sed quid eſt. dn̄e iam fetet? quatriduanꝰ eſt enī? For te enī fetorē iſtū ⁊ quatuor dies iſ tos. non cōtinuo quiuis intelligat. Ego pͥma orbitror timoris diē. qͣ nuimirū irradiāte cordibꝰ nr̄is mori mur peccato; I quodāmodo ſepeli mur in cōſciencijs nr̄is. ¶ Secūdo niſi fallor agitur in labore certami nis. Solet nēpe inter pͥmordia con uerſionis/ acrius inſurgere tēptatio praue cōſuetudinis: ⁊ vix extingui poſſūt iacula ignita dyaboli ¶ Ter cia nichilonunꝰ doloris eſſe videbi turIcū cogitat qͥs annos ſuos in o moritudinē aīe ſueꝫ nec tā labores dedlinando fututa/ ꝙͣ p̄terita plāgen do deplorat Miraris ꝙ hos dixerim dies? Sꝫ tales ſepulture debētur?. dies nebule ⁊ caliginis: dies luctꝰ ⁊ amaritudinis. ¶ Sequitur dies pudoris non diſſimilis tribus: quā do iam horribili cōfuſione operitur aīa miſeranda. dū nimis cōſiderat que et quāta deliquerit; ⁊ in oculis cordis tetras verſat ymagines per catorū: cū huiuſcemodi nichil diſſi mulat. ſed exeggerat vniuerſa: nō ſibi parcit iudex durus in ſemetipſū Utilis quidē exacerbatio. et digna miſeratione crudelitas Afacile ſibi di uinā reconciligns graciāꝫ dū pro eo mengemulatur eciā cōtra ſemetipāꝫ Uerūptamē lazare veni foras: ne in tanto fedore diucius immoreris. Caro putrida putredini proximo eſt. et qui confunditur vehementiꝰ ⁊ tabeſcit. prope eſt vt deſperet: ꝓp terea lazare veni foras Abiſſus abiſ ſum inuocat: abiſſus luminis ⁊ mi ſericordie. abiſſū miſerie et tenebra rum. Maior illius bonitas ꝙͣ iniqui tas tua; et vbi peccatū habūdat. ſu phabūdare graciā facit. Iazare inqͥt veni foras. Ac ſi manifeſtius dicat Quouſqꝫ conſcientie tue caligo te detineatꝙͣdiu in cubili tuo graui corde compūgeris? Seni foras pro cede: reſpire in lucem miſerirationū meorum Hoc enim eſt quod in pro pheta legiſti. Infirmabo os tuum laude mea;ne pereqs. Euidentius quoqꝫ propheta alius de ſeipō. Ad meipſū inquit anima meo turbata eſt: propteres memor ero tui. 11 Iam vero quid ſibi pult ꝙ ait.

tollite lapidem. et poſt pauca ſolui te eū? Nūquid poſt viſitationē gra cie conſolantis: ceſſabit qgere penitē tiani. quoruam appropīquabit reg nū celorum. aut abiciet diſciplinam ne forte iraſcatur dominꝰ et peteat de viā iuſta? Abſit hoc. Tollatur lapis; ſed mancat penitentio non iam premens et onerans. ſed viui dam et robuſtam mentem roboras inagis etqꝫ confirmans; nimirum cuius cibus ſit. quam antea neſcie bat domini facere voluntatem. Sic et diſciplina iam non conſtringit li berum ſcd̓m illud. iuſtis non eſt lex poſita? ſed voluntarium regit et di rigit in viam pacis. Super hoc lo zari ſuſcitatiōe manifeſtius p̄ſallit propheta. Non derelinques ait q tumam meam in inferno. quid vt dixiſſe me memī ſcd̓o huiꝰ feſtiuita tis die? infernus quidam et carcer anime. rea conſcientia eſt. Nec do bis ſanctum tuum. non ſuum ipſiˢ inquit? ſed tuum vtiqꝫ quem ipſe ſanctificas videre corruptionē. Cor ruptioni ſiquidem erat proximꝰ quo triduomus; qui ceperat iam fetere. Prope erat vt penitus diſſoluere tur. et veniens in profundum ma lorum contempneret impius? ſed p̄ uentus voce virtutꝭ. et ab ea viuifi catus. gracias cigit dicens. Notas michi feciſti vias vite: adimplebis me leticio cum vultū tuo. Ad ipſiꝰ ſiquidē ꝯtēplationē euocaſti ⁊ edux iſti ab inferno qnimā meam⁊ dum anxiqretur ſuper me ſpiritus meo? intuens conſcientie proprie faciem nimis abhominādam. Aamauit bore magna inquit: lazotē veni fo ras. Magno etenim voce non tam ſono dlamoſa/ ꝙͣ pietate et pirtute inugnifica. ¶ Sed quō deueni d̓ mus? Nūquid non ſupra celos ꝟ̓ ginem proſequebamur eūtem? Et ecce cum lazaro deſcēdimꝰ in obyſſū A ſplendore virtutꝭ ad fetorē quo triduani. prodliuio decurrit oratio Cur hoc niſi qꝛ pondere ꝓp̓o fereba mur. ⁊ trahebat nos inuteria tōto vberior vtiqꝫ quāto famuliarior. Fo teor impericiā mea: puſillanimita tē ꝓpriā nō abſcōdo Nō eſt qd̓ me magꝭ delectet. ſꝫ nec ē qd̓ terreqt magis: ꝙͣ de gloria virginis mr̄is habere ſermonē. Vt enī ſileā interī ineffabile pͥuilegiū meritoꝝ. ⁊ pre rogatiuā penitꝰ ſingulorem. tanto ea deuotioīs affcū aplectūt̉/ hono rāt/ ſuſcipiūt/ vt dignū ē vniu̓ſi? vt licet de ea loqͥ geſtiāt oēs qͥtqͥd tn̄ dicitur de indicibili. eoipſo qd̓ dici po tuerit. mnus gratum ſit. minus ploceat/ minus acceptetur Quid ni minꝰ ſapiat: qͥcqͥd de incōprehēſibi li gloria comp̄hēdere potuit mens humana? Ecce enim ſi in ec laudo uerim virginitatem: multe michi pirgines poſt eam videntur offerri Si humlitatem predicauero: in uenientur forte non pauri qui docen te filio eiꝰ. mites facti ſūt ⁊ huīles corde Si mognificare voluero mul titudinē miſericordie eiꝰ; ſūt aliqui miſericordie viri eciam ⁊ mulieres UVnū eſt in quo nec primā ſilmilē viſa ē nec hobere ſequētē? gaudiū motris hn̄s cū virginitatꝭ honore ¶ Optimam partem ſibi inquit

elegit maria. Oplimā plone; qui a bona fecūditas cōuigalis. meli or aūt caſtitas virginalis: prorſꝰ optimā eſt fecūditas virgines. ſeu fecūda virginitas Marie pͥuilegiū eſt. nō dobitur alteri; qꝛ nō auferet̉ ab ea Singulare eſt: ſꝫ cōtinuo eci am indicibile īuenitur. vt quemad modū nemo illud aſſequi poſſit: ſic nec eloqui qͥdem. Quid ſi et illud adicias cuiꝰ mater? Que iam pote rit lingua eciam ſi angelica ſit. dig nus extollere laudibus virgine mō trē: matrem nō cuiuſqꝫ/ ſed dei? Du plex nouitas/ duplex p̄rogatiuā duplex miraculum. ſed digne pror ſus aptiſſimeqꝫ ſibi cōueniēs; neqꝫ eium filius alius virginem. nec de um decuit partus alter Berumpta men non hec tontū ſi diligenter at tendas; ſed ceteras quoqꝫ virtutes ſingulares prorſus inuenies in mo ria: que videbantur eſſe cōmunes. Que erum vel ā̄gelica puritas/ vir ginitati illi audeat cōꝑari. que dig na fuit ſpūs ſancti ſacrariū fieri. et habitaculum filij deiꝰ Sirerum p̄ inin tu lal cia de caritate penſamꝰ; que primo in terris angelicam ꝓpoſuit ducere vitom: ſuper omnes eſt Qūo inqͥt fiet iſtud. qm̄ virum nō cognoſco Immobile virginitatis ꝓpoſitum: qd̓ nec angelo filium ꝓmittēte ali quatenus titubauit. Qūo inqͥt fiet iſtud? Neqꝫ enī eo modo. quo fieri ſolet in ceteris. Viru penitꝰ nō cog noſco. nec filij deſiderio; nec ſpe ꝓ lis Quāta vero ⁊ ꝙͣ p̄cioſa humili tatis virtus cū tāta puritate. cū in nocentia tāta. cū ꝯſcientia prorſus abſqꝫ delicto. ȳmo cū tanta gratie plenitudine? Vnde tibi huīlitas/ ⁊ humilitas tanta o beata? Signa plane quam reſpiceret domanꝰ⁊ cu ius decorem ꝯcupiſceret rex; cuiꝰ o dore ſuauiſſiō ab eterno illo pater ni ſinꝰ attraheretur accubitu Vide enim ꝙͣ manifeſte ſibi cōcinant vir ginionoſtre canticū/ et nuptiole car men; nimirum cuiꝰ vterus/ ſponſi thalamꝰ fuit. Audi mnoriā in euan gelio. Reſpexit deꝰ unquit humli tatem acille ſue Audi eandē in epy talomeo Cum eſſet rex in accubitu ſuo inquit: nardus mea dedit odo tem ſuū. Nardus quippe herba hu nulis eſt: ⁊ pectꝰ purgat: vt mani feſtum ſit humulitatem nardi nomi ne deſignari: cuiꝰ odor ⁊ decor īue nerit gratiam apud deum Di leat mīam tuā dirgo beata: ſi qͥs eſt qͥ inuocatā eā in neceſſitatibus ſibi meminerit defuiſſe Nos quidē ſeruuli tui ceteris in virtutibus con gaudemꝰ tibi: ſꝫ in hac pociꝰ nobiſ ipſis Laudamꝰ virginitotē. humili tatem miramur; ſed miſericordic miſeris ſapit dulcius Hac amplec timur carius Irecordamur ſepius. crebrius inuocamꝰ Hec eſt enim q̄ totiꝰ mūdi reꝑationē obtinuit; ſalu tē oīm īpetrauit. Conſtat eium ꝓ vniuerſo genere hucino fuiſſe ſollici tam: cui dictū ē Ne timeas incria īueniſti gram vtiqꝫ quā querebas. Quis ergo mīe tue o bn̄dicta lon gitudinem ⁊ latitudinē/ ſublimita tem ⁊ profundum queat inueſtiga re. Nam longitudo eius pſqꝫ in di em̄ nouiſſimum inuocantibus eam

ſubuenit vniuerſis. latitudo replet orbem terrarū: vt tua quoqꝫ muſeri cordia plena ſit omnis terra. Sic et ſublimitas eius ciuitatis ſuperne iiuerit reſtaurationen; et profun dum eius ſedentibus in tenebris et bmbra mortis obtinuit redemptio nem. Per te enim celum impletum eſt. infernus cuaicuatus. inſtaurate tuine celeſtis iheruſalem: expectan tibus miſeris vita ꝑdita data. Sic potentiſſime ⁊ puriſſimo caritas; et affectu compatiendi et ſubueniendi habundat effectu: eque locuples in ꝑtroqꝫ. Ad hunc ergo fontem pro peret anima noſtra? ad hunc miſeri cordie cumulū tota ſollicitudinē mi ſeria noſtra recurrat. Ecce iam qui bus potuimꝰ votis aſcendentem te ad filium deduximus; et proſecuti ſumꝰ ſaltem alonge dirgo benedic ta Sit deunceps tue pietatꝭ .pſam quam apud deum graciam inueruſ ti notam facere mundo reis veniq medelā egris/ puſillis corde robur. afflictis conſolationem: periditanti bus adiutoriū et liberationem ſanc tis iuis precibꝰ obtinendo. In hac quoqꝫ die ſolempnitatis ⁊ leticie. dulciſſimum mcrie nomen cum lau de inuocantibus: ſeruulis tuis per te regina dlemens/ gracie ſue munie ra largiatur iheſus xpriſtus filius tuus dominus noſter; qui eſt ſuper omnia deus benedcūs in ſeculo ¶ Sermo quintus vn̄ ſupra Ntrauit iheſus in quoddam caſtellum. Quod dominus et ſaluator uoſter ſemel ⁊ in vno loco viſibiliter tunc temporis dignatus eſt operari: hoc eti nunc vbiqꝫ ter rarum in cordibꝰ electorū operatur cotidie inuiſibiliter. Ecce eī loquen te euangelio audiuimꝰ. ꝙ in quod dam caſtellū intrauit ihūs: et muli ex martha nomine/ excepit cum in domum ſuom. Quid eſt autem hoc caſtellū/ niſi cor humanū: quod pri uſꝙͣ dominus ad illud veniat cupidi tatis foſſa vallotur. muroqꝫ obſtina tionis claudit̉: atqꝫ in interiori lati tudine ſuā babilonica turre erigit̉? ¶ Tria certe in ōni oppido ſunt b maxime neceſſai̓a. victualia quibꝰ ſuſtentantur. munitio quā protegā tur; arma quibꝰ hoſtibus reſiſtant. Sic ergo ⁊ huiꝰ caſtelli incole vic tum habēt. voluptatem corporis et ſeculi vanitatem quibꝰ paſcuntur? habent ⁊ qua leguntur proprij cor dis duriciam: vt verbi dei ſagittis potentibus vix aūt nunꝙͣ valeāt pe netrori. accincti ſunt armis/ carno lis ſcilicet ſapiētie argumentis qui bus contra hoſtes repugnat Vnde ſcriptum eſt. Filij huius ſeculi pru dentiores filijs lucis in generatione ſua ſunt. Atuero xpriſto viſitōte et uitrāte: caſtellū hoc euertitur. ⁊ ꝓ eo nouū aliud pulchrūqꝫ ⁊ ſpirita le cōſtituitur. ſitqꝫ in xp̄o noua creci tura? impleturqꝫ quod dicit̉. Dete ra trāſierūt; et ecce facta ſūt oīa nō ua. Sublata quippe cupiditate ex pandit̉ ingens ſinꝰ deſiderij: vt ad eius aduētū multo megis anhelet mēs ad celeſtia: ꝙͣ pͥus terrenis in cubuerat Iā ponitur murus ꝯtineri tieꝫ antemurale pacientie. Surgit

autē hoc opus ⁊ fundamento fidei: et creſcit per dilectionē proximi vſꝫ ad caritotē dei. q̄ eſt in ſuperiori ta bulatu. ⁊ in ꝓpugnaculis eiuſdē mu ri? qꝛ nimirū tunc ꝑfecta eſt virtus cōtinentie; quādo in vnitate fidei cū proximis cōmuniter ꝑiuentes. non ſupplicij metu vel huāne laudis ap petituꝫ ſꝫ ſolo diuini cimoris obtētu a pcc̄is nos ꝯtinemꝰ. Vel certe ideo caritas dei qua ſcilicet nos diligit ſuꝑ murū eſſe videtur: vt ꝓ cōtinen ti ſuo pugnare ſignificet̉. Et qꝛ con tinētia crebris validiſqꝫ tēptatoris ictibꝰ reſiſtere nō poſſit: niſi eiꝰ gra cia ꝑlegatur. idcirco enī antemura le paciētie ꝓponitur; ne ad impug nandā cōtinētiā. facilis dyabolo pa teat acceſſus. Qui ergo ꝓtegēte cō tinentia cōtinenter viuūt; ipſi bene cū apoſtolo proteſtantur et dicunt. Quis nos ſeꝑobit a caritate xp̄i tribulatio qn anguſtia. an ꝑſecutio an fames an nuditas. an ꝑiculū an gladius? Vides ꝙͣ ſolidus ſit conti nentiū murus. quos neqꝫ morone ia ſulipu qꝫ vita. neqꝫ angelꝰ neqꝫ pͥncipatꝰ xxxi neqꝫ poteſtates/ neqꝫ virtutes. neqꝫ īſtantia neqꝫ futura: neqꝫ fortitudo neqꝫ ꝓfundū neqꝫ creatura alia po teſt ſeparare a caritate dei. que ē in xp̄o iheſu? ¶ Sꝫ iā pulſemꝰ ad e ius portas. portos ſcꝫ iuſticie vt ape riatur nobis: ingreſſie qꝫ ꝑ eas vide ixiptita amꝰ intꝰ magna oꝑa dn̄i. exqͣſito in omnes volūtates eius Ibi enim operante ipſo conſtruitur tāꝙͣ in mō te ſyon euangelica illa turris: per quā humiliato corde aſcendunt in celū ſancti/ de conualle plorationis Aſcendunt inquā non virtute ſua ſꝫ auxilio ⁊ gracio dei: ſicut ait ſpiri tus ſanctus per prophetam dauid. Beatus vir cuiꝰ eſt auxiliū abste aſcenſiones in corde ſuo diſpoſuit. Queris vbi? In valle plorationis: hoc eſt in huīlitate vite preſentis. Et eadē ip̄am grām replicat dicēs. Eteni bn̄dictionē debit legiſlator. Quo at ꝑtingat aſcēſꝰ vel ad quē ſrcm̄ ꝑducat aſcēdētes ipā grā: ꝓti nꝰ ſubiūgit. Ibūt inqͥt de ꝟtute in ꝟtutē: videbit̉ deus deoꝝ in ſyon. Hec ē merces ⁊ h̓ ē finis ⁊ frcūs lo boris nr̄it viſio ſcꝫ dei Quionō hūc tm̄ frcm̄ rebꝰ oībꝰ viſibilibꝰ ⁊ īiuſi bilibꝰ incōꝑabiliter p̄ferat; Qd̓ ē vel gelidū pectꝰ⁊ qd̓ hoc deſideriū nō accēdat? ¶ Hec ē eī ille grā quā nob̓ ꝯmēdat btūgiohe̓s cuāge liſta dicēs Et de plenitudīe eiꝰ acce pimꝰ oēs: grāꝫ ꝓ grā. Ex qͥbꝰ ſciꝫ ꝟbigīnuit̉. ꝙ triplitē grāꝫ diuinitꝰ accepimꝰ⁊onā ſcꝫ qͣ cōu̓timur. aliq̄ qͣ in tēptatiōibꝰ adiuuam̉: terciā qͣ ꝓbati remuneram̉. Dinc nogīiciot ꝑ quā vocamur; ſecūda ꝓuehit qͣ iuſ tificam̉: tercia ꝯſūmat qͣ gli̓ficamur Et pͥma qͥdē bn̄placitū ē. ſecūda me ritū: tercia p̄miū. De pͥª dictū ē. de plenitudīe eiꝰ oēs accepimꝰ De du abꝰ reliqͥs dictū ē. ⁊ graꝫ ꝓ grāt id ē munera eterne gle̓ ꝓ merito tꝑalis nulicie Sit gͦ pͥma grā in muro ꝯti nētie ꝑ quā vocamur. ſit ſecūda ī aſ cenſu turris qua aſcendimus: ſit ter ria in eiꝰ culmine quo perueniamus Cum ad illud perueniunt qui bene proficiunt. fiunt iam locus ⁊ ſedes dn̄o: de qͥbus ſcriptū eſt. Illuc enim

aſcenderunt tribus tribus dn̄i teſti moniū iſrael. ad cōfitendū nomuni domini: qꝛ illic ſederūt ſedes Et qͥ demndū adhuc erant in muro conti nentie. ⁊ in acie ſtabant. impugna ri poterant; I primo tanꝙͣ adiutor notus erat in iudeā deus. Cū veo̓ iam in iſta ſtatiōe vbi dn̄m ſpeculā tur: in iſrael magnū nomē eiꝰz ⁊ factus eſt in pace locꝰ eiꝰ. ⁊ hobito tio eꝰ in ſyon Ibi cōfregit potētias. arcū ſcutū gladium ⁊ bellū: qꝛ nul lus motꝰ carnis reſiſtit: ſed oīmo dis ſubiecta eſt ſpiritui Hūc locum ardēter deſidecabat ꝓph̓a cū diceret Si dedero ſompnū oculis meis/ et palpebris ineis dormitationem. ⁊ requiem temꝑibꝰ mr̄is; donec inue nā locum dn̄o. Huc eciā volore cu piens/ quis inqͥt debit michi penas ſicut colūbe. ⁊ volobo ⁊ requieſcā? ¶ Iā vero ſi q̄rat̉ de caſtelli hu ius habitatoribꝰ. qͥs cibꝰ ad ſuſten tandū. qd̓ munime ad ꝓtegēdū. q̄ ve arma ſuppētant ad repugnādū poſſumꝰ ſatis rōnabiliter rn̄dere. ꝙ quēadmodū carnalibꝰ carnus oꝑo fuerūt victꝰ: ita hijs multo melior cibꝰ ſit fruciꝰ ſpūs Cibus eciā coꝝ vt faaant volūtatē oīpotētis pr̄is. Cibꝰ eoꝝ eſt verbū dei quo paſcūt̉ oēs ſcī: tam hoīes ꝙͣ angeli Bn̄ ſcriptū eſt. Non in ſolo pane ꝑiuit hō: ſꝫ in oī verbo qd̓ ꝓcedit de ore dei ¶ ¶ Munimē eſt ſicut dictū ē murꝰ cōtinētie: ⁊ antemurale pati entie. Habēt cōtra hoſtes armia q̄ deſcribit aplus. lorica iuſticie/ ſcutū fidei/ galeā ſalutis: ⁊ gladiū ſpūs qd̓ eſt ꝟ̓bū dei Nec queꝙͣ moueōt jxri i ꝙ idem verbum dixerim eſſe ⁊ tibū Iſi hſlat nt I gladiū: quaſi īpoſſibile ſit vel ab ſurdum In rebꝰ quippe materialibꝰ aliud hoc aliud eſt illud; et alibi q̄ ritur hoc et alibi illud In rebꝰ vero ſpiritalibꝰ nō aliud hoc eſt ꝙͣ illudꝫ nec alibi querit̉ hoc alibi illud: ſed oīa ſunt nobis in deo? ⁊ deus eſt omnia in oībus. Ecce enī in notue̓ rerū quid tam diuerſū ꝙͣ panis et lapig? Et tamē ſi ad intellectū miſ ticum referas: vtuūqꝫ idem ſignifi cat. Nam idē xp̄s dictꝰ eſt panis ⁊ lapis. panis ſcilicet viuꝰ? et lapis quem reprobauerunt edificātes B trumqꝫ item eſt ꝑ ſignificationem: imnnadibi licet neutrum ſit per proprietatem ¶ Sed iam reuertamur ad ꝓpo ſitum Intrante iheſu in hoc caſtel lum: due ſorores mortha ⁊ mario id eſt operatio ⁊ intellectꝰ exapiūt illū. Excipiūt dixerim. qn̄ excipiū tur? Sed ſiue hoc ſiue illud dicat̉: vtrumqꝫ prodeſt illis nō iheſu Et iheſus quidē cū ad cas venit: duo confert ꝯgruentia ſingulis: virtutē I ſapientia. Virtutē operationi; ſa pientiā intellectiū Vn̄ eciā ab apl̓o predicat̉ dei virtus; ⁊ dei ſapiētio ¶ Sed qͥd eſt ꝙ intrantē cum mor tha excipit. diſcurrit. mīſtrat. me ria vero ſecus pedes ingreſſi. in eiꝰ verbū cor ſuſpēdit. niſi qꝛ prius ē actio. poſtea vo̓ ꝯtēplatio? Quiſqͥs enī ad ītelligētiā venire deſiderat. ꝓfecto ncc̄e ē vt p̓uo ꝑ oꝑo bona ſe ſe excect diligēt̉: ſicut ſcriptū ē Fili cōcupiſcēs ſapiētiā. cōſerua iuſticiā ⁊ deꝰ p̄bebit̉ illā tibi Et alibi A mā datis tuis ītellexi Et fide purgās

cordu eoꝝ. Qua fide? Fide ꝑ dilec tionem operante. Hobet mortha dum agit formam bene operantꝭ: maria vero ſpm̄ exprimit contēplā tis dum ſedet. dum tacet. dum inter pellata non reſpondet; ſed tantum in dei verbum toto mentis ſtudio in tendit; ac ſolam quā diligit graciā diuine cogntionis/ cetera deſpiciēs medullitus haurit. foriſqꝫ velut in ſenſibilis redditur: dū intus ad con tēplanda dn̄i ſui gaudia feliciſſime rapitur. Sine dubio talis eſt illa. que in canticis loquitur Ego dormi o I cor meum vigilat. ¶ Duo bus autem modis martha excipit dominū duplex eī parat conuiui um; quia duobus modis excluſerat eum Duo qͥppe ſunt ī opetatione q̄ nobis deum auferunt: flagicis ſcili cet ⁊ facinora. Flagicia ſcilicet dici mꝰ que in nobis: facinora q̄ in ꝓxi mos peccando comnttimus. Item ioiū puie duo ſunt que reddūt. continentio ⁊ tua pmtꝫ dibo beniuolentia: vt ſcilicet ex contrari is contraria curentur. Huic enuim ſcriptum eſt. Sicut exhibuiſtis mē bra veſtra ſeruire immundicie et ini quitati ad iniquitatē: ita nūc exhi bete iuſticie in ſcīficationem Dū ve ro parādis talibꝰ epulis occupatur martha. multū ſatagēs ꝓ ꝑte ſua? vult ⁊ mariā id ē intellem et oīa in teriora ſua/ actioni inſiſtere; operiqꝫ ſuo ꝑficiēdo oꝑam dore Itaqꝫ cōq̄rit̉ de ſorore ſuai ꝙ ob ea nō adiuuet̉; nō tn̄ ad ipām ſꝫ potiꝰ ad dn̄m q̄re lā dirigens. Dn̄e nō eſt tibi cure? ꝙ ſoror mea reliqͥt me ſolā mīſtra re? Dic gͦ illit vt me adiuuet. Vbi ſanc aduertenda eſt delalio quetā et honoris obſequium erga domi nū: ꝙ ſcilicet ipſo preſente/ martha non ſit auſa euocare moriam. quui ymo et apud ipſam querelam depo ſuit. ipſumqꝫ dominū vocauerit: in cuius poteſtate ſit imꝑare ſorori qͥt quid neceſſe fuerit. Non ergo nure mur ſi quēpiam laborantem et bn̄ operantem. aduerſum fratrem vacā tē murmurare videcimꝰ. qꝛ hoc in hoc euāgelio legimꝰ martha feciſſe aduerſꝰ maria Ꝙ vero maria mur murauerit quandoqꝫ cotra mortha eo ꝙ eius actionibꝰ implicari vellet nuſꝙͣ omnino reperitur. neqꝫ enim vtrūqꝫ ſimul agere competenter ſuf ficeret. ⁊ curis ſcilicet exterioribꝰ de ſeruire: ⁊ interius ſapientie deſide rijs vacare. De ipſa quoqꝫ ſapien tis ſcriptū eſt Et q̄ minoratur actu percipiet illā. Bropterea inciria ſe det. immotaqꝫ menet. nec bult in terruꝑe ſilencij quiētē. ne iocūdam contēplationis anuttat dulcedine. p̄ſertim cū ipſum intꝰ audiat dn̄m dicentem Hacate et vidēte; qm̄ ego ſum deꝰ. Hic ſanc conſideran dum eſt tria eſſe que īpediūt ꝯtem plationē. Equidē aīe nr̄e oculꝰ ītel ligētia ē Sicut ei oculo corꝑis lux corꝑeā ⁊ cetec̓ q̄qꝫ corꝑalia vidēt̉: ita deꝰ qͥeſt lumē īcircūſcriptū ⁊ ciꝰ īuiſibilia vtcūqꝫ ītellcū ꝑcipiūtur. Differūt āt exterior et interior ocu lus. ꝙ exteriori quidem lux corpo rea extrinſecus vt videat admoue tur: uiteriori vero creatoris lumen intrinſecus vt diſcernat infūditur. Vtrūqꝫ vero oculum tria ſunt qͦ ad

videndum impediunt Arimū ergo de exteriori atqꝫ viſibili diſſerat rō nrā: vt de rebus viſibilibꝰ ordo diſ putandi faciliꝰ aſſurgat ad ītelligi bilia Poteſt ſane fieri vt ille ſanus ſit et pateat: ſed qm̄ lux exterior ei deſit nichil videat Ecōtrario fit a liqn̄ vt pn̄s ei lux ſit: ſꝫ forte ſan guine ſeu quolibet humore cōcreto turbatus cernere mimie poſſit Iterū ſolet aliqn̄ cōtingere vt neutrū deſit ei nec lux nec ſalꝰ⁊ ſꝫ tamē aliquo pulueris īiectione ledat̉: quo ſit vt ciꝰaciēs retūdatur ¶ Sūt ergo tri a iſta q̄ hūc oculū impediunt: tene bre humor cōcretus/ pulius iniectꝰ Hecipſa ſunt eciā quibꝰ interior ille īpeditur: ſꝫ alia noīa ſortiūtur Na quod hic tenebre; ibi peccata dici tur. Ipſa vero pcc̄a confluūt in me moriam quaſi in quandā ſentinā? ⁊ hic eſt ille humor cōcretꝰ Quod au tem hic pultus dicitur: hoc ibi cura terrenorum actuum nūcupatur/ Hec igitur tria ſunt quē oculum in telligentie confundunt. et contēpla tionem veri lumunis excludunt: te nebre ſcilicet peccatoꝝ. recordatio eorūdem peccatorum. cura terteno rum actuum Primo illo morbo tur batum plangebat ſe ꝓpheta. ca di ceret Dereliquit me virtꝰ mea: ⁊ lumen oculoꝝ meoꝝ et ipſum non eſt metu Cum enī luce iuſticie deſti tuimur: nichil aliud ꝙͣ tenebras peccatoꝝ noſtroꝝ inuenimꝰ Item ſecundo grauari ſe ſentiebat: quādo dicebat Cōuerſus ſū in erūpna me a: dum configitur ſpina. peccatoꝝ ſcilicet recordatio Tercio occupari ꝯ queritur cū ait Quia cincrem tanꝙͣ panem manducabam Cinctem ſci licet actionis; pro pane contempla tionis ¶ Quicūqꝫ ergo mētis oculum diuine contēplationi vult ī tendere: profecto neceſſe eſt vt eū pͥus ab hoc triplici impedimēto ſtu deat purgare Quod ſi quis facere contendat: nouerit contra triplicem morbum/ triplex quoqꝫ fore reme dium Nam primꝰ quidem per ꝯfeſ ſionem. ſecundus per orationem: tercius vero per quiētem morbꝰ cu ratur Hoc tercio id eſt cura actioīs poterat ab intentione ſua prepediri maria; ideoqꝫ martha miniſtrante ſedet ipſa. manetqꝫ quicta ¶ Illo igitur conquerente et iſta tacente: audiamꝰ quid dus pro maria reſ ponderitM artha iqͥt ſollicita es: ⁊ turbarꝭ erga plurima Ergā plu rima quidē turbaris. dum ⁊ tibi cō tinentioni: ⁊ proximis paras neceſ ſitatis īpenſam Nam vt totinenti am habeas; ſollicita es vigilare. ieiunare. corpꝰ tuum caſtigare Vt ceteris preſtes. inſtas operi; vt ho beas vnde neceſſitatem tribuas pa tienti. Porro erga plurima turbo ris: ſed vnum eſt neceſſarium Niſi enim opus tuū in vnitate feceris; deo qui vnus eſt acceptum nō erit Scriptum quippe eſt. Nō eſt qͥ faci at bonum: non eſt vſqꝫ ad vnum. Hinc eſt ꝙ in illa piſcina mouebat̉ aqua; et ſanabatur vnꝰ Hinc eciā eſt ꝙ decem lyproſis mundatis. ꝑ nus regreſſus eſt cum magna voce mognificans deū: cui eciam domi nus ceteris reprobatis teſtimoniū

laudis aſſcripſit dicēs. Nōne decē mūdati ſunt. I nouē vbi ſūt? Non eſt inuētꝰ qͥ rediret et deret glcm de orniſi hic alienigena Paulꝰ quoqꝫ ait. Oēs quidē currūt ſꝫ vnus acci pit brauium. Hijs itaqꝫ et alijs ꝙͣ plurimis ſcāꝝ ſcripturaꝝ eloquijs precipue dotemur. vnitas ꝙͣ ꝓbabi lis ſit: maxime ex pn̄ti loco vbi q it dn̄s. vnū eſt neceſſariū ¶ Sꝫ ſciēdū ꝙ olic eſt vnitas ſcōꝝ. quā ex ſcripturis ium cōmendauuimꝰ Ia lia eſt facinoroſoꝝ: quē nichilomi nus ex eiſdem ſcripturis oſtendit̉ A improbatur. De hac enī ſcriptū eſt. Aſtiterūt reges terre. ⁊ pͥncipes cōuenerūt in vnū: aduerſꝰ dn̄m et aduerſꝰ xp̄m eiꝰ De hac iterū euā geliſta Abeūtes phariſei cōſiliū ini erunt: vt caperent ih̓m in ſermone Et iterū. Collegeuit pontifices ⁊ pharizei cōſiliū Vt qͥd hoc? Dicut iohānes teſtatur; vt īterficerēt ihe ſum. Ꝙ vero ꝑtinux ſit iſta repro boꝝ vnitas: docet ipſe dn̄s qui de corꝑe dyoboli ad beatum iob loq̄ tur dicēs Corpꝰ illiꝰ quaſi ſcuta fu ſilio ꝯpacta ſquanus ſe p̄mentibꝰ: vna vni cōiungit̉; A ne ſpiraculū qͥdē incedit ꝑ eas. vna alteri adhe rebit: ⁊ tenētes nequaꝙͣ ſeꝑobunt̉ Talis vnitas p̄mo ꝑuerſitas ſolet eſſe aliquoꝝ ſtm̄. tepide ac remiſſe cōuerſantiū: quibꝰ ſi qͥd honeſtatꝭ aut inſigne cuiuſꝙͣ bone ꝯſuetudīs ꝑſuadere velis. prōptiores ſunt ma iori diſpēdio aūt difficultate graui ori reſiſtere: ꝙͣ facili cōpendio aſſeqͣ velle qd̓ rectū eſſe cōſtiterit Peruer ſa ꝓ execranda talis prutos 1 Hac ergo a cordibꝰ et ſermonibꝰ noſtris excluſa. illam q̄ bona eſt. ⁊ tantum bonoꝝ eſt ꝓſequamur Et ipſa quidē gemina eſt. Alia eſt enī que iuſtificat: alia q̄ glorificat Illa meritum: iſta p̄miū. Derūqꝫ de il la ſcriptū eſt. Multitudinis creden tiū erat eor vnū et aīma vna. Se hac aūt Qui adheret deo vnꝰ ſpiri tus eſt Et qm̄ in futuro magis ſpe rāda eſt. res eſt enī futuri temporis magis ꝙͣ pn̄tis. eam īterim obmit tamꝰ: ⁊ a deo pocius ſpcremus ꝙͣ tractemꝰ Illam vero q̄ iuſtificat q̄ eciam nūc potiſſimū neceſſaria eſt ī pſum noſtri oꝑis oſſumamꝰ: ipſa eſt erum decus ſuauitatis; quā dul cedine ſacra inſonat pſalmiſta. Ec ce ꝙͣ bonū et ꝙͣ iocundū: habitore frēs ī vnū Cuiꝰ vnitatis cū deſcrip ſiſſꝫ ſermo ꝓpheticꝰ pulchritudune. eiꝰ eciā nō tacuit vtilitatē: qm̄ illuc inqͥens madauit bn̄dictionem ⁊ vi tā?. hic ſcilꝫ bn̄dictionēꝫ ⁊ in futuro ſeculo vitam eternā Ipſe eſt inquā vnitas: quā ſūma diligentio obſer uandā tradidit aplūs dices Sollici ti ſeruare vnitatem ſpūs in vinculo pacis. ¶ Seruetur aūt vnitatis bonū duobꝰ modis ab hijs qͥ curā gerūt ſeruandi. Sebet qͥſqꝫ ꝑfectꝰ vnitatē habe̓ ad ſcipſū: debet ⁊ ad ꝓximū Ad ſeipſum ꝑ integritatē: ad ꝓximū ꝑ cōformitatē. Omnis q̄ppe creatura I moxime rōnalis: debet ſuū pͥncipium imitari Si igi tur deus noſter vnus eſt. dicente moyſe. audi iſrael deus tuus vnus eſt. ſed ⁊ ille cum ſit vnus ⁊ idem atqꝫ in ſeipſo perfectus nec vllo in

digens. ineſt ei tamen benignitas erga nos. Icimor ex benuuolentio ad nos veniens. debemꝰ et nos qͥſ qꝫ ſibi vnus eſſe per integritatē vir tutis: ⁊ vnū ad ꝓximū ꝑ dinculū dilectionis Hanc imitationem lo quens de caritate cōmendat nobis pplu̓s iohe̓s dicēs Qc ſicut ille ē? et nos ſumꝰ ī hͦ mūdo ¶ Sꝫ hac vnitatē quā quēqꝫ ſibijpſi diximus debere. trici ſūt quē ſolēt īpedire: ni mietas/ puſillanimitas/ leuitas. Et nimij qͥdem ſunt qui putant ſe poſſe quod nō pn̄t: ⁊ qd̓ nō accepe runt p̄ſumūt Quoꝝ ſpēm tenebat petrꝰ in paſſiōe dn̄i cū diceret Dne tecū ꝑatus ſū et in carcerē ⁊ in mor tem ire Puſillonimes ꝯtrarij ſūt n mijs. Et hoꝝ qͦꝫ tenuit ymoginē petrꝰ cum diceret. Exi a me? qꝛ hō pecor ſum dn̄e Ieues ſunt et incon ſtātes. qͥ circūſerunt̉ oī vento doctri ne. quibꝰ quod paulo ante plocuit nur diſplicet; et qd̓ nūc eligūt. poſt paululū reprobabūt ¶ Sꝫ quid ꝓdeſt hec vicie enumeraſſe. niſi eci am doceamꝰ quibꝰ remedijs eo poſ ſit in ſeipſo qͥſqꝫ curare? Perſequa mur prutatis īimicos; nec cōuerta mur donec deficiāt. Igitur cōtra ni mietatē opponēda eſt cōſideratio ꝓ prie fragilitatis: ipā eſt enī que o dioſam p̄ſūptionē potiſſimū deicit. Cōtra puſillanimitatē hobēdo eſt diuine ptōtis fiduciā̉. vt qd̓ tuis viribꝰ nō poſſe te putas. ex illiꝰ ad iutorio poſſis; ⁊ cum apl̓o dicas. Omna poſſum in eo qͥ me ꝯfortat xp̄u s ¶ Cōtra leuitatē hobēdo eſt cōſultatio ſenoris. ne ſcilicet doctri pult nis varijs et ꝑegrinis abducaris: ſed faciās qd̓ tibi lex diuino p̄cepit Interrogr prem tuū et anunciobit tibi: moiores tuos et dicēt tibi Diximꝰ de illa vnitate quā habet quiſqꝫ ad ſeipſū: dicamus ium et de illa quā habet ad ꝓximū Sꝫ et il lci duobꝰ modis habet̉: dū et nos ꝑ dilectionē tēdimꝰ ī alteꝝ: et alte rius quoqꝫ viciſſim ī nobis recipimꝰ affectū. ¶ Et hec eciā duobꝰ mō dis īpeditur; obſtinatioē et ſuſpiti on. Obſtinatio nō ꝑmittit nos ad alteriꝰ eor ingredi; nec ſuſpitio pati tur credere nos ab alijs amari Ita ſit vt dum nec nos alium obſtinati diligimꝰ. nec ab alijs diligi ſuſpi cioſi putamꝰ: vnitas que cum ꝓxi nus habenda eſt īpeditur ¶ Veꝝ huic duplici morbo duplex caritao medet̉. illa ſcꝫ q̄ nō ſua qͣrit: et ite rū illa q̄ oīa credit Hobeat obſtinc tus caritatē nō querētē q̄ ſua ſūt. et alios diligat. hobeat ſuſpicioſus caritatem oīa credentē: ⁊ ab alijs ſe diligi ſine dubio credat ¶ Sermo de bectiſſiā virgine mo ria: poteſt legi cū ſequentibꝰ mn viſi tatione eiuſdē De grā plena Nō in ſolo dirginitate ꝯſtore poterar grē plenitudorneqꝫ enī oī bus eſt de eā occiꝑe. Felices qui nō inqͥnauerunt veſti mēta ſua; et cū re gina noſtra virginitatis priuilegio gloriantur. Sed nū vnam tātum benedictionē habes o domina? Et michi obſecro vt bn̄dicas. Berijt

victus illa a mernon eſt iam vel aſ pirare ad illā. Conputrii in ſterco re meo: vt iumētū factꝫ ſū. Sꝫ nū quid non erit michi aliquid apud te? Non erit vbi poſſim eſſe tecū? quia iam ſequi non valeo quocūqꝫ ieris. Querit angelus puellā: quo preparauit dominꝰ filio donuni mnei Gibit ipſe de ydria tua cognata ſi bi virtute delectatus. ſed nunquid non eaam iumentis potū tribues? Gibit angelus ꝙ virū non cognoſ tis: bibant iumēta ꝙ de humilita te ſingulariter glorioris. Reſpexit inquit dominus humilitatē oncille ſue. Nam virginitas ſine humlita te fortaſſe hobet gloriam: ſed non apud deum: humilia ſemper excel ſupreſpicit. qui alta ⁊ longe cognoſ cit? I humilibus dat geociam. qui ſuperbis reſiſtit. Sed forte ne qui dem in hijs duobus inetretis ple na eſt ydria tua. capax eſt ipſa quo qꝫ tercie metrete: vt iam non ſolum homines ⁊ iumenta. ſed ipſe quoqꝫ ex cabibat architriclinus Hoc enī dinum bonum quod ſcruauimus vſ qꝫ adhuc. Haurit miniſter angelꝰ vt ferat architridino: pattem dico qui trinitatis principui architridi nus merito nominatur. Ait ſiquidē angelus fecunditatem eius comen ntuſ ſu dans. que tercia eſt metreta? quod itt a ptiu ex te naſcetur ſanctū vocabitur filiꝰ. dei. Ac ſi dicat. Eū eo ſolo. tibi eſt generatio iſta cōmunis Item ſermo de beata morio vic rine vt ſupra. ¶ Ve maria gracia plena. Ge ne plenaꝫ quia deo ⁊āgelis I honu̓nibus grata. Hominibus per fecunditatē. angelis per virgi nitatem: deo per humilitatem. In hoc tercio a domino ſe reſpectā teſte tur; quia humulia reſpicit I ulta a longe cognoſcit. Sicut enī oculi ſa thane omne ſubbme vident; ita o culi domini omnē humilitatem intu entur. Vnde cūt in cantico cantico rū. Reuertere teuertere ſuncimitis: reuertere reuertere vt ītuedmur te. ¶ Quater dicit reuertere propt̓ quadruplicem ſuperbiam: per quā a domino auerſa nō videbatur Eſt etum ſuperbia cordis. ſuꝑbiaoris. ſuperbici operis. ſuperbis habitus. ¶ Superbra cordis eſt qn̄ hō in oculis ſuis magnus eſt: cōtra quā ſa piens orāt dicens. Extollentiā ocu loꝝ meoꝝ ne dederis michi. Et a libi De qui ſapiētes eſtis in oculis veſtris. Superbia oris vel lingue que ⁊ īctātia dicitur eſt: qn̄ homo non ſolū magna de ſe ſentit. ſed eciā loquitur. Vnde pſalmiſta. Diſper dat dominus vniuerſa lobis doloſa. et lingua in ogniloquā. ¶ Super bia operis eſt. quādo homo exteriori quadā ſuperbia vt magnus oppare at agit: de qua idem pſalmiſta ait Non habitabit in medio domus mēe. qui facit ſuperbiani. Super bis habitus eſt? quando homo vt glorioſus videcitur precioſis ſe or nat veſtibꝰ. Vnde petrus apoſtolꝰ Non in veſte precioſa. Et dominꝰ. Qui mollibus veſtiuntur/ in domi bus regū ſūt: vbi ſuperbia hobūdat ¶ Sūt aūt qͥnqꝫ que ad remedi um tam mortifere peſtis. a domino

rationali anime ſunt poſitaꝫ locus corpus/ temptatio dyaboli. prebi catio xpriſti. ⁊ conuerſatio eius Io cus. quia exiliū. corpus. quid one roſum? temptatio. quia inquietat̉? xpriſti predicatio. quia edificat: et conuerſatio eius. qꝛ informat Hijs quaſi qͥnqꝫ ſenſibus deus humlita tem operatur in cimina. Sicut enī anima vita eſt corporis? ita deus vita eſt cinime: et ſicut corpus mor tuum eſt quod per quinqꝫ ſenſus ab anima non vegetatur ita anima mortus eſt que ꝑ hec a domino non humiliatur. ¶ Sexmo de beotſſima vixgine moria beati bernardi de verbis apo calipſis beati iohannus Ignum apparuit in ce lo. mulier amicta ſo le. ⁊ luna ſub pedbiꝰ eius; et in capite eiꝰ rorona ſtelloꝝ duode um. Behemēter quidē nobis dilec tiſſim vir vnus Ij mulier vna nocu ere. ſed graciasdes per vnū rachilo minus virū ⁊ mulierē vnā omnis re ſtaurantur; nec ſine mogno fenore grarū. Neqꝫ enī ſicut delictū ita et donū: ſed excedit dāpni eſtimationē beneficij magnitudo. Sic nimirum prudētiſſimꝰ ⁊ clemētiſſimꝰ artifex. quod quaſſatū fuerat nō cōfregit. ſꝫ vtilius oīno refecit. vt videlicet nō bis nouū formaret adam ex veteri et euā trāſfūderet in maria. Et qui dem ſufficere poterat xp̄s. ſiquidē ⁊ nūc oīs ſufficiētia mā ex deo eſt: ſꝫ nobis bonū nō erat eſſe hoīeꝫ ſolū Congrū magis vt adeſſet nr̄e re 5 parationi ſexꝰ vterqꝫ: quoꝝ corrup tioni neuter defuiſſet. Fidelio plone et potens mēdiator dei et hoīm ho mō xpriſtus ih̓us: ſed diuinā in eo perētur hoīes maieſtatē Abſorta vi det̉ ī deitatē huanitas? nō ꝙ muta ta ſit ſubſtantia: ſed affectio deifica ta. Non ſolo illi cātatur miſericordi a. cantatur pariter ⁊ iudiciū. qꝛ ⁊ ſi didicit ex hijs que paſſus eſt cōpaſſi onē vt muſericors fieret: habet ta men et iudiciariā poteſtatē. Derūqꝫ deꝰ noſter ignis ꝯſumēs eſt. Quid l n hereatur peccator accedere. ne quēadmodū fluit cera a facie ignis. ſic pereat ipſe a facie dei? Itaqꝫ iam ne ip̄a mulier bn̄dicta in mulieribꝰ videbitur ocioſa; inuenietur equidē locus eius in hac recōciliatiōe: opꝰ enī medicitorē ad medictorē iſtū? nec alter nob̓ vtilior ꝙͣ maria. Cru delis iumiū eua per quā ſerpens an tiquus peſtiferū eciā ipſi viro virus infudit: ſꝫ fidelio mnaria que ſalutis antidotū/ et viris ⁊ mulieribꝰ ꝓpiuo uit. Illa enī miniſtra ſeductionis? hec ꝓpiciationis Illa ſuggeſſit pre uaricationē: hec ingeſſit redēptionē ¶¶ Quid ad moriā trepidat hūc na frogilitas? Nichil auſterū in eo nichil terribile. tota ſuguis eſt; oī bus offerens lac ⁊ lonā. Reuolue diligentius euāgelice hyſtorie ſcriē vniuerſā: ⁊ ſi qͥd forte increpatoriū ſi qͥd durū. ſi qd̓ deniqꝫ ſignū vel te nius indignatioīs occurrerit in me ria: de cetero ſuſpecta habeas I oc cede̓ verearis Ꝙ ſi ve̓ plenamagꝭ oīa pictatis ⁊ gre. plena māſuetudi nus ⁊ miſericordē q̄ ad eē ꝑtinent

inueneris. age grās ei q̄ talē tibi mediatricem benigniſſima miſerati one ꝓuidit: in qua nichil poſſit eſ ſe ſuſpectū Denūqꝫ omībus omnis facta eſt: ſapiētibꝰ et inſipiētibꝰ co pioſiſſima caritate debitricē ſe fecit? oībus mīe ſinū aperuit. vt de pleni fudine ciꝰ accipiant vnuerſi: capti uus redemptionē/ eger curationē. triſtis cōſolationē/ peccator veniā. iuſtꝰ grām. angelꝰ leticiam. deniqꝫ tota trinitas gl̓um. filij ꝑſona/ car nis huāne ſubſtātiā: vt nō ſit qͥ ſe abſcōdat a calore eiꝰ. ¶ ¶ Putaſ ne ipſa eſt mulier amicta ſole? Eſ to ſiqͥdē vt de pn̄ti eccīa id ītelligen dū ꝓphetice viſioīs ſeries ip̄a demō ſtret: ſꝫ illud plane nō incōueniēter marie videbit̉ attribuēdū Nimirū ea eſt q̄ velut alterū ſolē induit ſibi Quemadmodū enī ille ſuꝑ bonos et malos īdifferēter orit̉: ſic ip̄a qͦ qꝫ p̄terita nō diſcutit merita. ſꝫ om nibꝰ ſe exorcibilē. oībus dlementiſſi ma p̄bet: oīm denaqꝫ neceſſitates ā̄pliſſimo quodā muſeratur affectu. Nā et defectꝰ oīs ſub ea. I qͥcquid fragilitatis ſeu corruptionis eſt. ex cellētiſſima quadā ſublimitate p̄ re teris omnibꝰ excedit ⁊ ſuꝑgreditur xiua thau creaturis; vt merito ſub pedibꝰ eiꝰ luna eſſe dicat̉ Alioqͥn nichil ineg nū dixiſſe videbimur vt ſit luna iſ ta ſub pedibus eiꝰ? quā ſuper oēs angeloꝝ choros. ſuꝑ cherubin ⁊ ſe raphin exaltatā nephas eſt dubita re ¶ Solet aūt luna nō mō defec tum corruptioīs. ſꝫ ⁊ ſtulticiā men tis: nō nūꝙͣ vero et eccīam huius temporis deſignare Illā quidē ꝓpt̓ mubabilitatē: hanc ſane ꝓpter ſuſ ceptū aliūde ſplēdorē Vtraqꝫ vero vt ita dixerim luna. ſub morie pedi bus cōgnue ſatis intelligi p̄t? alio tn̄ atqꝫ alio mō. Siqͥdē ſtultꝰ vt lu na mutat̉: ſapiēs aut ꝑmanet vt ſol. In ſole nimirū et feruor et ſplen dor ſtabilis. in luna ſolꝰ ſplēdor at qꝫ is mutabilis oīno et incertꝰ: qͥ nūꝙͣ in eodē ſtatu permanet Iure er go moria ſole ꝑhibet̉ amicta. que ꝓfundiſſimā diuinc ſapiētie vltra ꝙ credi pōt penetrat abiſſū: vt quā tu ſine ꝑſonali vnitione crecilure cō dicio patitur luci illi īacceſſibili vide atur īmerſa. Illo nimirū igne labi a ꝓphete purgantur: illo ignē ſerci phi accendūtur. Iōge vero aliter meruit maria nō velut ſūmatim tō gi: ſed operiri magis et circūfundi. tanꝙͣ ignē ipſo cōcludi ¶ Cā didiſſimꝰ ſane ſed ⁊ calidiſſimus hu ius mulieris qmictus. cuiꝰ omnis tam excellenter irradiata noſcun tur: vt nichil in ea non dico tene broſum/ ſed ſubobſcurum ſaltē vel munꝰ lucidum. ſed ne tepidum quidē aliquid aut nō feruentiſſimū licecit ſuſpicari Inſipientia vero ōnis lon ge ſub pedibus eiis eſt: vt penitꝰ abſit hec ab īſipiētiū numeo̓ mulie rū. ⁊ collegio virginū fatuorū Ym mo vero ⁊ vnicus ille ſtu̓ltꝰ ⁊ toti us ſtulticie pͥnceps qui vere mutatꝰ vt luna/ ſapientiam perdidit in de rore ſuo; ſub marie pedibus concul catus et contritus miſeram pati tur ſeruitutem. Nimitum ipſa eſt quondam a deo promiſſa mulier. ſerpentis antiqui coput. virtutis

pede contritura. cuius plane calca neo in multis verſutijs inſidiatꝰ eſt ſine cauſa; ſola eium contriuit vnū uerſam hereticam prauitatē. Alius enī nō de ſubſtantia carnis ſue xpm̄ edidiſſe dogmatizabat: alius paruū lum non peperiſſe ſed repperiſſe ſibu labat. alius poſt partum viro cogni tam blaſphemabat. alius dei mo trem audire non ſuſtinens. mognū illud nomē theothocos impijſſime ſuggillabat. Sed contriti ſunt inſi diatores. cōculcati ſupplantatores/ confutati derogatores; et btōi di runt eam omnes generationes De niqꝫ ⁊ continuo per herodem draco inſidiatus eſt parienti: vt naſcentē excipiens filium deuoraret: ꝙ īimi ritie eſſent inter ſemen mulieris et draconis. ¶ ¶ Iā ſi ecc̄ia lunc ma gis videtur intelligenda vocabulo. eo ꝙ videlicet non ex ſe ſplendeat. ſed ab eo qui dicit. ſme me nichil po teſtis facere: habes medicitricē quā tibi paulo ante cōmendauimus eui denter expreſſam. Mulier inquit e micta ſole: ⁊ luna ſub pedibus eiꝰ. Amplectamur maric veſtigis fratres mei? et deuotiſſima ſupplicatione be atis illis pedibus prrouoluamur? teneamus eam nec dimittamus do nec benedixerit nobis. potens eſt enum Nempe vellus eſt medium in ter rorem Icream. mulier inter ſo lem et lunani: meris inter xpriſtum et ecc̄iam conſtituta. ¶ ¶ Sed for te miraris non tam vellus opertum rore: ꝙͣ amictum ſole muliere Mog na ſiquidem ſamilicritas; ſed mira omruno vicinitas ſolis et mulieris. Quomodo eium in tam vehementi .jij ii feruore tā frugilis natura ſubſiſtit? rxrulij vt nū Merito quidem ammiraris moyſes .j ixi ſancte; et curioſius deſideras intueri Berumptamen ſolue calciamenta de pedibus tuis; I inuolucra pone carnalium cogitationum ſi accedere concupiſcis. Vadam inquit et vide bo viſionem hanc mognam. Mog na plane viſio cubus qrdens ſme cō buſtione: magnum ſignū mulier il leſa manens amicta ſole. Non eſt rubi natura. oꝑtum vndiqꝫ flāmie manere nichilominus incōbuſtum; non mulieris potentia/ vt ſuſtineat ſolis amictum. Non eſt virtutis hu mane. ſed nec angelice quidem; ſub limior quedam neceſſaris eſt. Spiri tus ſanctus inquit ſuperuēruet in te Et tanꝙͣ reſponderet illa quoniam ſpiritus eſt deus. et deus noſter ig nis conſumens eſt: virtus aūt non mea non tua/ ſꝫ altiſſimi obumbra bit tibi. Nichil itaqꝫ mirum ſi ſub tali vmbraculo. talis eram omic tus a muliere ſuſtineatur ¶ ¶ Mu lier inquit amcta ſole Plane amiē ta lumine ſicut deſtimento. Non percipit forte carnalisZnimirum ſpirituale eſt: ſtulticio illi videtur. Non ſic videbatur apoſtolo qui di cebat; indiumnini dominum iheſum xpriſtum. Ꝙ familioris ei facta es domina. ꝙ proximā ymmo ꝙͣ in tima. ficri meruiſſi: quantum inue niſti graciam apud deum. In te me net et tu in eo; et veſtis eum et vel tiris ab eo. Seſtis eum ſubſtantio carnis; et veſtit te ille ſue gloria maieſtatis. Veſtis nube ſolem: et

ſole ipā veſtiris. Nouū enim fecit do munus ſuper terram/ vt mulier cir cūderet virum; nec alium ꝙͣ de quo dicitur. Ecce virꝫoriens nomen e ius. Nouū quoqꝫ fecit in celo vt ſol circundaret mulierem; ⁊ mulier ſole appareret amicta. Derqꝫ et coro nauit eum; et viciſſim ab eo meruit coronari. Egredimini filie ſyon? ⁊ videte regem ſalomonem in dyade mote quo coronauit eum met̓ ſuai. Verum hoc alias. Interim ſane in gredimini megis: ⁊ videte reginam in dyademate quo coronauit eam filius ſuus. ¶ ¶ In capite inquit e ius corona ſtellarū duodecim. Sig num plone ſtellis coronori caput: qd̓ et ipſis longe clarius micans. ornot eas pociꝰ quā ornetur ab eis. Quid ni coronent ſyderả: quā ſol peſtitꝰ Dicut dies verni uit circundo bant eam flores roſcirum; Ililis cō uallium. Nimurum leua ſponſi ſub capite eius; et ium dextera illiꝰ am plexatur eam. Quis illos eſtimet gēmas? Quis ſtellas numeret. e quibꝰ marie regium dyademā com pactum eſt? Supra hominē eſt hu ius corone rationem exponere; indi care compoſitionem. ¶ ¶ Nos ta mē pro modulo noſtre exiguitatꝭ. abſtinentes a periculoſo ſcrutinio ſe cretorū. non incōgrue forſitan duo deam ſtellas iſtas duodecim p̄roga tiuas grārum intelligere videamur; quibꝰ inciria ſingulariter adornotur Siquidem inuērure eſt ī maria pre rogatiuas celi. prerogatiuas car nis; et prerogatiuas cordis. Et ſi fuerit trinarius iſte per quaternari um multiplicatus: habemus forte ſtellas duodecim. quibus regine noſ tre dyodemā prefulgeat vniuerſio Michi ſane ſingularꝭ tutilat fulgor pͥmo quidem in morie generationeꝫ ſecundo in angelica ſalutatione: ter rio in ſpiritus ſancti ſuperuentione: quarto in filij dei inenarrabili cōcep tione. Sic et in hijs quoqꝫ ſydereū plone radiat decus; ꝙ virginitatis pͥmiceria. ꝙ ſine corruptione fecun da. ꝙ ſine grauaimine grauida. ꝙ ſi ne dolore p̄uerpera. Nichilominus eciam ſpeciali quodam ſplendore in moria choruſcant: manſuetudo pu doris. deuotio humilitatis. magna nimitas credulitatꝭ. martirium vor dis. Veſtre quidem ſedulitatis crit ſingula queqꝫ diligentius intueri nos interim ſatiſfeciſſe videbimur. ſi breuiter ea potuerimus demōſtra re ¶ Quid ergo ſyderrum mūicat in generatione morie? Plane ꝙ ex regibus orta? ꝙ ex ſemine abrohe ꝙ generoſa ex ſtirpe dauid. Si id parum videtur. adde ꝙ generationi illi ob ſingulare priuilegium ſancti tatis diuinitus noſtitur eſſe conceſ ſum? ꝙ longe ante eiſdem patribus celitus repromiſſa. ꝙ miſticis prefi gurato miraculis. ꝙ oraculis pre nunciata propheticis. Hanc ſacer dotalis virga dum ſine radice florū it hanc gedeonis vellus dum in medio ſicce aree maduit: hanc in e zethielis viſione orientalis porta que nulli vnꝙͣ patuit preſignabat. Hāc deniqꝫ pre ceteris yſaiōs nūc virgā de radice ieſſe oriturā p̄mitte bat: nūc euidenciꝰ virginē pariturā

Merito ſignum hoc magnū in celo apparuiſſe ſcribitur: ꝙ tāto cn̄ de ce lo noſcitur fuiſſe promiſſum. Dn̄s ait ipſe dabit vobis ſignū. Ecce ꝟ go cōcipiet. Magnū profecto ſignū dedit: qꝛ ⁊ magnus ipſe qui dedit. Huiꝰ ergo p̄rogatius fulgor/ quo rum non teuerberat vehemēter qciē oculoꝝ? Iam in eo ꝙ tam reuerēter atqꝫ officioſiſſime ab archāgelo ſa lutata eſt: vt iam in regali ſolio ſu pra omnes celeſtium ordines legio num exaltata videretur. et paulo minus adorcturus feminam qui ſo lebat ab hominibꝰ hoctenꝰ equani miter adorori? excellentiſſimū nob̓ dirginis noſtre meritum ⁊ ſingula ris gracia commendatur. ¶ Nichi lominꝰ fulgetqꝫ nouꝰ ille conceptio nis modꝰ: vt nō in iniquitate quē admodū cetere oēs. ſꝫ ſuꝑueniente ſpū/ ſola et de ſola ſanctificatiōe mo ria conciperet. Nam ꝙ verum deum ⁊ dei filium genuit. vt idem ipē dei atqꝫ hominis filius vnus ommuno deꝰ ⁊ homo ꝓdiret ex mario abyſ ſus eſt luminis: nec facile dixerim ꝙ vel angelicꝰ oculꝰ ad huiꝰ fuigo ris vehementiam nō caliget. I De cetero ſane virginitatē carnis et ꝓpoſitum virginitatis. et ipſius quoqꝫ ꝓpoſiti nouitas euidenter il luſtrat? ꝙ videlicet in libertatē ſpiri tus/ legis moſayce de creta traſcen dens: illibatam deo corporis ſimul et ſpiritus ſanctimoniā vouit. Pro bat enim propoſiti iniuolabile fūdo mentū? ꝙ tam conſtanter ꝓmittē ti filiū angelo rn̄det: quomodo fiet iſtud. quoniam virū non cognoſco? rimnam ſinū ſimentim.& Forte enim propterea primo turba ta eſt in ſermone eius. et cogitabat qualis eſſet iſta ſalutatio: ꝙ bene dictam ſe audiſſet in mulieribus q̄ benedici nimirū in virginibus ſem per optabat. Et tunc quidem regi tabat qualis eſſꝫ iſta ſalutatio: que iā videretur eſſe ſuſpectui. Vbi veo̓ in promiſſione filij manifeſtū virgi nitatis periculū videbatur; non po tuit vltra diſſimulate quin diceret Quomodo fiet iſtud. quoniā dirū nō cognoſco? ¶ Merito ꝓinde et illam meruit bn̄dictionem ⁊ honc nō amiſit: vt longe glorioſior fiat et virginitas ex fecūditate. et exꝟ ginitate fecūditas: ac mutuis ſeſe radijs illuſtrare. hec duo ſydera vi deantur. Magnū enī eſt virginem eſſe: ſꝫ virginē mnrem eſſe lōge apli us ꝑ omnem modū ¶ Iure ecioni illud moleſtiſſimū tedium/ quo reli que omnes grauide mulieres labo rare noſcūtur ſolo nō ſenſit: que ſolo ſine libidinoſa voluptate concepit. Vnde et in ipſo ſue conceptionis in icio qn̄ cetere potiſſimū miſerabiliꝰ affliguntur: moria tota alacritate montana cōſcendit vt elyzabet mīſ traret. ſed et aſcēdit bethleem im minente iam partuꝫ portunns preci oſiſſimum illud depoſitum. portans onus leue. portans a quō portabo tur. ¶ Sic et in partu ꝙͣ lucidum eſt ꝙ noua exultatione nouam pro lem edidit. ſola inter mulieres q communi maledicto et dolore parie tium aliena? Si reruin precic de ra ritate penſamus: nichil hijs cariꝰ poteſt inueniri. Siquidem in om ni

bus iſtis nec primam ſimulem biſa eſt nec habere ſequentem. E quibꝰ nos ſi eā fideliter intuemur ſine du bio ommmrationem concipimꝰ: ſed venerationē. ſed deuotionē. ſed conſolationem ¶ Teterū q̄ reſtāt adhuc; eciam imitatione requirūt. Non eſt nobis ante ortū tam mul tifarie multiſqꝫ modis promitti di uinutus. celitus prenūciari; ſꝫ nec ab archangelo gabricle tam noue ſalutationis obſequijs honorari. Minꝰ autem cetera duo cōmunica nobis; plane ſecretū ſuum ſibi. So la enim eſt de qua dicitur. qd̓ in ec natum eſt. de ſpū ſcō eſt; ſola cui dici tur quod ex te naſcetur ſanctū/ voca bitur ſiliꝰ dei Offerentur regi virgi nes poſt eam; nam primatum ſola vendicat ſibi. Multomegis autem ſola ſine corruptione concepit. ſine grauamine tulit: ſine dolore filium parturiuit Itaqꝫ nichil horum a no bis exigitur; ſed exigitur plane nō nichil Nūquid etum ſi defuerit nō bis eciam māſuetudo pudoris. ſi hu mulitas cordis. ſi magnanimitas fidei. ſi compaſſio mentis. neglige ciam noſtram munerū ſingularitas excuſabitˢ Sratiſſima ſane gemima in dyademate mūicans. in capite ſtel la; rubor in facie hominis verecūdi An vero quis putat ꝙ hac caruerit gracia. que gracia plena fuit? Pu dibunda fuit maria? ex euāgelio id probamꝰ. Vbi enim aliquando lo quax: vbi preſumptuoſa fuiſſe vide turꝰ fforis ſtabat querens loqui fili o: nec materna auctoritate aut ſer monē interrupit: aut hobitationē irrupit in qua filiꝰ loquebatur. V In omni deniqꝫ textu quātuor euā geliorum ſi bene memini: non niſi quāter maria loquens auditur Pri mo quidem ad angelū: ſꝫ cū iam ſemel atqꝫ iterum eam allocutꝰ fu iſſet. Secūdo ad clyzobeth quādo pox ſalutationis eiꝰ iohannē exul tare fecit in ptero; et ea mognificā te maria. ipſa megis donunū mog nificare curauit. ercio ad filium cū eſſꝫ ānoꝝ duodecim: ꝙ ip̄a et pa ter eiꝰ dolētes queſiſſent eū. Quor to in nupcijs ad filium. I ad miniſ tros. Et is quidem ſermo certiſſi mus index ingenite mōſuetudinis. et virginalis verecūdie fuit. Alioꝝ quippe verecundiam ſuam reputēs ſuſtinere non potuit; non potuit vini diſſimulare defectum. Vbi ſane in crepata a filio eſt: tanꝙͣ mitis ⁊ hu nulis corde. net illi reſpondit. nec tamē deſperauit: miniſtros ammo nens facere qd̓ eis diceret Nūquid nō ab inicio veniſſe paſtores. I pri mam omnuū inueniſſe mariā legū tur; Inuenerūt ait euangeliſta mā riani et ioſeph? et infantem poſitū in preſepio. Sic et magi quoqꝫ ſi recolis; non ſine moris matre eiꝰ. puerum inuenere Et indurens intē plum dn̄i/ templi dn̄m/ multa qui dē a ſymcone audiuit/ tā de eo ꝙ de ſeipſa; ad loquēdū tarda. velox ad audiendū Et qͥdē maria cōſeruabat oīa ꝟ̓ba hec. ꝯferēs ī corde ſuo Sꝫ ī hijs oībꝰ neqꝫ de ipſo dn̄ice ſacinē to īcarnatiōis. qd̓cūqꝫ v̓bū feciſſe re peries Ve nob̓ qͦ ſpm̄ habemꝰ ī na ribus. De qui totum ꝓferimꝰ ſpin

qui iuxta illud comici. pleni rimarū effluimus vndiqꝫ ¶ Tociens de tūqꝫ mariai filiū audiuit. nō mō tur bis loquētē in ꝑoibol̓? ſꝫ et diſcipu lis ſeorſū regnū dei miſteria teuelan tem: vidit nuraicula faciētē. vidit de mū in cruce pendētē. vidit expiron tem: vidit reſurgentem. vidit et aſ cendētē: ſꝫ et in hijs oībꝰ quociēs ve recūdiſſime virginis. quociēs pudi ciſſime turturis vox memoratur au dita. ¶ Deniqꝫ legis in actibꝰ a poſtoloꝝ: ꝙ redeūtes q̄ mōte oliue ti ꝑnonimiter ꝑſeuerabāt in or̄one Qui? Si forte maris affuit. noīe tur prima; que ſuper om̄s eſt. tā fi lij p̄rogatiua. ꝙͣ ſue p̓uilegio ſcīta tis. Betrus ⁊ andreas ait. iacobꝰ et ioh̓es. et ceteri qͥ ſequūt̉: hij oēs ꝑſeuerabant vnanimit̓ cū mulicri bꝰ ⁊ marici mnrē ih̓u. Ita ne et muli erū ſeſe vltimā exhibebat: vt nouiſ ſima oīm poneret̉? Bere carnales adhuc diſcipuli qͥbꝰ necdū erat ſp̄s datꝰ qꝛ necdū il̓s ee̓t gli̓ficatꝰ. qn̄ facta eſt īt̓ eos ꝯtētio de pͥmatur cū moi̓a quāto maior crat humilioret ſe. nō mō in oībꝰ ſꝫ ⁊ p̄ oībꝰ. Meri to fact ē nouiſſima pͥma: q̄ cū pri ma eſſꝫ oīm. ſeſe nouiſſimā faciebat Merito facta eſt omniū domine: q̄ ſeſe omniū exhibebat ancillā. Meri to deiūqꝫ eſt ſuꝑ āgelos exaltata: que infra viduas ⁊ penitētes. infra cā. de quā eiecta fuerāt ſeptē demo nia. ineffobili ſeſe monſuetudīe in dlinabat. Obſecro vos filioli emulo mī hac virtutē ſi mariā diligitis: ſi gtēditis ei place̓ emulaimī modeſtiā eiꝰ Nichil enī tā ydoneū hoī. nil tā xi tōgruū xpīano: mexīeqꝫ monachū iults ij anuū nil adeo decet. Et quidem manifeſ ta ſatis in virgine. ex hac ipſa mon ſuetudinē virtus humilitatꝭ elucet. Nimirū collectanee ſūt hunulitas I māſuetudo. in eō cōfederate ger maniꝰ qui dicebat Diſcite a me. qꝛ nutis ſū et humilis corde. Sicut eī mater p̄ſumptionis elatio: ſic mō ſuetudo vera. nō niſi ex vera humili tate ꝓcedit. ¶ Nō in ſola tamē ta riturnitate morie commendatur hu mulitas: ſed euidentiꝰ reſonat in ſer mone. Audierat quod ex te noſcet̉ ſanctū vocabitur filiꝰ deiꝫ ⁊ nichil a liud ꝙͣ ancillam eiꝰ ſeſe eſſe reſpon dit. Inde ventū eſt ad elyzobeth; ⁊ continuo ꝟ̓ginis gloria ſingularis. cidē per ſpiritum reuelaitur Seniqꝫ et mirabatur perſona venientis di cens. Vnde hoc mithi. vt venicit mr̄ dn̄i nei ad meꝰ Cōmēdobat et vocē ſalutantis adiciēs. Vt facta ē pox ſalutationis tue in auribus me is: exultauit in gaudio infans ī ꝑ tero meo. Et bertificat fidem credē tis. beata inquiens q̄ credidiſti: qm̄ ꝑficientur in te que dicto ſunt tibi a domino. Magna quidē p̄conia: ſꝫ et deuota humilitas nichil ſibi paſ ſa retinere. ī eū magꝭ vniu̓ſa refudit cuiꝰ in ſe bn̄ficia laudabātur Tu īqͥt mognificas intēm dn̄i: ſꝫ magnifi cat aīa mea dn̄m In voce mea filiū tuū ꝑhibes exultaſſe ī gaudio: ſed exultat ſp̄s meꝰ ī deo ſalutat̓ meo Et ip̄ qͦꝫ ioh̓cētꝙͣ amicꝰ ſpōſi gau dio gaudebat ad vocēſpōſiſtāꝫ eē dig q̄ credidi; ſꝫ credulitatꝭ ⁊ btītu dinis cā reſpcūs eſt ſuꝑne pietatꝭ?

vt ex hoc mogꝭ btām me dicāt om nes generationes; qꝛ ancillam hu milē ⁊ exiguā reſpexit deꝰ Berūtn̄ nūquid putamꝰ frēs elyzabeth ſcāꝫ eo ꝙ per ſpiritū loq̄bat̉. erraſſe? Ab ſit. Btam plone quam reſpexit de us: et btā q̄ credidit. Hic enī mog nꝰ diuīe reſpectioīs extitit fructꝰ In effobili ſiqͥdē artificio ſpūs ſuꝑueni entꝭ tāte huīlitatꝭ. mognimitas tan ta ī ſecretai̓o ꝟ̓ginei cordis acceſſit; vt quēadmodū de ītegritate ⁊ fecū ditate p̄diximꝰ hec q̄qꝫ nichilomi nꝰ ſint ſtelle ex reſpcū mutuo dlario res ꝙ videlicet nec huīlitas tāto mi nuit magnanimūtatē. nec mogna nimitas tanta humilitatē: ſed in ſu a eſtimatione tam humilis eſſet ni chilominus. I in promiſſionis cre dulitate mognemunus: vt que ſe ni iijtitui chil aliud ꝙ exigua reputabat acil lā. ad incomprehenſibile hoc miſte riū. ad q̄mirabile cōmerciū. ad in ſcrutabile ſacramentū nullatenꝰ du bitare elcām; et veram dei atqꝫ ho minis genitricē crederet mox futura. Agit hoc iumirūi cordibꝰ electo rum grē p̄rogatiua diuine: vt eos nec hunuli tas puſillonnimes faciat. net magnaninutas arrogantes. mogis aut rooperantur ſibi vt nō ſolū nullo ex inognanimitate ſubī tret elatio: ſꝫ hinc maxima ꝓuehe batur humulitas: vt īuenatur co ampliꝰ timorati et largitori mune rit nō ingrati. Ac viciſſim ex occoſio ne humilitatis. puſillanimitas nul la ſurripiat; ſed quo minus de ſua quiſqꝫ in minimis p̄ſumere conſue uit: eo ā̄plius eciā ī magnus qͥbuſꝫ. de diuīa virtute ꝯfidet¶ Martiri ſane v̓ginis qd̓ nimiꝝ int̓ ſtellas dycidematꝭ eꝰſi memīſtꝭ duodeciª noīauimꝰ: tā ī ſymcōis ꝓphecia/ qͣ in ipā dn̄ice paſſiōis hyſtoria ꝯmēdo tur. Poſitꝰ eſt hic cūit ſcūs ſenex de quulo ih̓u/ ī ſignū cui cōtradicet̉: et tuā ip̄iꝰ aīam ꝑtrāſibit gladiꝰ. ad mariā dicebat. Vere tua. mr̄ o btō aīam gladiꝰ ꝑtrāſiuit: alioqͥn nō ni ſi eā ꝑtraſiēs carnē filij penetraret Eqͥdē poſtea ꝙͣ cmiſit ſpm̄ tuꝰ ille il̓s. oīm qͥdē. ſꝫ tuꝰ ſpecialiter: ip̄i us plane nō attigit aīam. quā ip̄i us trudelis lēces nec mortuo ꝑres cui nocere nō poſſet aperuit latꝰ: ſꝫ vtiqꝫ tuā aīam ꝑtrāſiuit Ip̄iꝰ nimi rum aīa ibi nō erat: ſed tua plane ne quibat auelli Tuam ergo ꝑtrā ſiuit aīqꝫ vis doloris. vt te pluſqͣ mrͣem nō īmerito p̄dicemꝰ: in q̄ ni miꝝ corꝑe ſenſū paſſioīs exceſſerit cōpaſſiōis affcūs An nō pluſꝙͣ gla diꝰ fuit tibi ẜmo ille reueci ꝑtrāſiēs aīam. I ꝑtigēs vſꝫ ad diuiſionem aīe ⁊ ſp̄s. mulier ecce filiꝰtuꝰ? O cōmutationē. Ioh̓es tibi ꝓ ih̓u tra ditur: ſeruꝰ ꝓ dn̄o. diſcipulꝰ ꝓ ma giſtro: filiꝰ zebedei ꝓ filio dei: purꝰ hō ꝓ vero deo. Quō nō tuā affcūo ſiſſima aīaꝫ ꝑtrāſijt hͦ auditio: qn ⁊ nrā licet ſaxea. licet ferrea pectoci ſola recordatio ſcīdit? ¶ Nō mire mī frēs? ꝙ maria mr ī aīa fuiſſe di cat̉. Miret̉ qͥ nō memīt audiſſe ſe paulū īter maxīci gētiū crimīo me morātē ꝙ ſn̄ affciōe fuiſſēt Iōge id fuit a morie viſceribꝰ: lōge ſit et o ſeruulis eiꝰ. Sed forte quis dicat Nūquid nō eū p̄ſcierat morituꝝ.

Et indubitanter Nūquid non ſpe rabat cōtinuo reſurrecturū? Et fidē ter Super hec doluit crucifixū? Et pehemēter Alioqͥn quiſnam tu fro ter aut vn̄ tibi hec ſapiētia: vt mi reris plus maria corde cōpatientē. ꝙͣ marie filiū carne patientē? Ille e nim corꝑe mori poterat. iſte cōmo ri corde nō potuit. Forte illud cari tas. qua. moiorem nemo habuit fe cit: fecit et hoc caritas cui poſt illā altera ſimilis nō fuit. ¶ Iā te ma ter mīe ꝑ ipſum ſinceriſſime tue mē tis affectū/ tuis iucens ꝓuoluta pe dibus luna. mediatricē ſibi apud ſolem iuſticie cōſtitutō. deuotis ſuꝑ plicationibꝰ īterpellat. vt in luīne tuo videat lumē. ⁊ ſolis grām. tuo mereatur obtentu; quā vere cimā uit pre omnibꝰ ⁊ornauit ſtolam glorie induens ⁊ coronā pulchritu dinis ponens in capite tuo. Plena es grārum. plena es rore celeſti ī nixa ſuꝑ dilectū delicijs affluens. Ciba hodie pauꝑes tuos o dn̄a ipſi quoqꝫ catelli de mitꝭ edāt: nec puero abrahe tantū/ ſꝫ ⁊ camelis potū tribuas de ſuꝑeffluenti ydris tua: qꝛ tu vere puello es p̄electa ⁊ p̄parata altiſſimi filio: qͥ eſt ſuper omnis deꝰ bn̄dictꝰ in ſecula Amē. Sermo in natiuitate btē morie ſemꝑ virginis de aqͣductū Ecunde virginitatꝭ amplectitur celum p̄ ſentiāꝫ terra memori am venerat̉ Sic ni mirū totiꝰ boni illic exhibitio. hic recordatio īuenitur: ibi ſacietas hic tenuis quedā libatio pritt p̄micioꝝ: ibi eſt res. et hic nomen. ijiſ Dn̄e inqͥt nomē tuū in eternū: ⁊ memoriale tuū in generatiōe ⁊ ge nerationē. Seneratio et generatio nō ā̄geloꝝ ꝓfecto ſed hoīm ē. Vis ſcire qꝛ nomē ⁊ memoricile eiꝰ ī no bis eſt pn̄tia in excelſis? Sic orcibi tis inqͥt. Pater noſter qͥ es ī celis: ſcīficetur nomē tuū. Fidelis orō cu ius ip̄a primordia ⁊ diuine adopti onis. I terrene ꝑegrinalioīs amo neant: vt hoc ſciētes ꝙ ꝙͣdiu ſumꝯ in terra ꝑegrinamur a dn̄o. gemo mus intra noſmetipos. adoptionē filioꝝ exp̄cantes: pn̄tiani vtiqꝫ pa tris Signanter ꝓiude ⁊ de xp̄o ꝓ pheta loqͥtur dicēs Spūs ante fa riem nrōm xp̄s dn̄s: in vmbra eiꝰ diueniꝰ inter gētes Nā inter celeſ tes quidē beatitudīes. nō ī vmbra viuitur: ſꝫ pociꝰ in ſplēdore In ſplē doribꝰ inqͥt ſcōꝝ: ex vtero ante luci ferū genui te Berū id quidē pater. At maier ſane eūdē ipſū ſplendorē in ſplēdore nō genuit ſꝫ in vmbra nō niſi ea tn̄ qua obūbrauit altiſſi mus. Merito ꝓinde domat ecc̄ia? non illa quidē ecc̄ia ſcōꝝꝫ q̄ in excel ſis eſt ⁊ in ſplēdore: ſꝫ que interim ꝑegrinatur in terris Sub vmbro eius quem deſiderauerā ſediꝫ ⁊ fruc tus eius dulcis gutturi meo. Iutē qͥppe meridicnā vbi paſcit ſponſus ſibi petierat indicari. ſꝫ repreſſa ē: I pro plenitudīe luīnus/ vmbrā. pro ſacietate interim guſtum recipit Seniqꝫ non ait ſub vmbra eius quam deſideraueram; ſed ſub eius quem deſideraueram ſedi. Neqꝫ e tum ipſius expetierat vmbram: ſꝫ

ipſū verū ꝓfecto meridiem: lumen plenū de lumine pleno Et fructꝰ eiꝰ ait dulcis gutturi meo: ac ſi di cat. guſtui meo. Uſqꝫquo nō partꝭ michi. nec dimittis me vt gluciam ſaliuā meā? Quouſꝫ manet illo ſen tētia. guſtate et vidēte qm̄ ſuauis eſt dn̄s? Et quidē ſuauis eſt guſtiu ⁊ dulcis gutturi: vt merito eciā ſu ꝑ hoc ſponſa proruperit in vocem grāꝝꝫ actionis ⁊ laudis. Sꝫ qn̄ di cetur. comedite amiti. bibite ⁊ ine briaimī cariſſimi. Iuſti epulētur ait ꝓph̓a: ſꝫ in conſpcū dei vtiqꝫ nō in vmbra. Et de ſeipō. Saciabor ayt cū apparuerit glē tua. Et dn̄s ad apl̓os ait Vos eſtis qͥ ꝑmanſiſtis mecū in tēptationibꝰ meis. I ego diſpono vobis ſicut diſpoſuit michi pater meꝰ regnū: vt edatis ⁊ biba tis ſuꝑ menſam meā. Sꝫ vbiꝰ In regno meo ait. Gecitꝰ plane qͥ mā ducat panē in regno dei Sāctificet̉ itaqꝫ nomen tuū: ꝑ quod vtcūqꝫ in terim in nobis es dn̄e. per fidem in cordibꝰ nr̄is habitans; qm̄ nomen tuū iam inuocatū eſt ſuꝑ nos Sed adueīat regnū tuum: veniat vtiqꝫ qd̓ ꝑfectū eſt: ⁊ euaruetur qd̓ ex ꝑ te eſt Habetis ait apoſtolꝰ fructum deſtrū in ſcīficationē: finē vero vitā eternā Vita eterna fons īdeficiēs. qͥ vniuerſam irrigat ſuꝑficiē ꝑ ady ſi: nec mō irrigat ſꝫ et īebriat fons ortoꝝ puteus aquaꝝ viuētiū que fluūt impetuꝫ ⁊ flumīs impetꝰ leti ficat ciuitatem dei Quis vero fons vite: niſi xp̄s dn̄s? Cū xp̄s inquit apparuerit vita veſtra? tunc et vos apparebitis cum ipſo inglo Sone ipſa ſeſe plenitudo exiuaniuit. vt fi eret nobis iuſticio et ſā̄ctificatio ⁊ re nuſſio: necdum apparens vita aut gloria aut beatitudo Deriuatus eſt fons vſqꝫ ad nos: in plateis deri uate ſunt aque. licet nō bibat alie nus ex eis ¶ Deſcendit ꝑ oque ductum vena illa celeſtis. nō tamē fontis exhibens cōpiam. ſed ſtillici dici gratie arentibus cordibus noſ tris infundens; alij quidem plus alij minus Plenus equidem aque ductus vt accipiant ceteri de pletu tudine: ſed non plenitudinem ipſā Aduertiſtis iam niſi fallor quem ve lim dicere aqueductum qui plenitu dinem fontis ipſiusde corde patrie excipiens: nobis edidit illum: ſed ſi non prout eſt/ ſed pro vt capere poteraimus. Noſtis enm cui dictū ſit: que gratia plena. An vero in ueniri potuiſſe micamur. vnde tal̓ ac tantus fieret aqueductus; cuius nimirum ſummitas inſtor profecto ſcale illius quam vidit patriarcha iacob celos tongere/ ymmo et tran ſcendere celos: vt mundiſſimum il lū aquoꝝ q̄ ſuꝑ celos ſūt poſſet at tingere fontem? Mirabatur et ſalo mon; ac velut deſperanti ſimilis a it. Mulierem fortem quis īueniet; Nimirum propterea tanto tempo te humano generi fluenta gratie defuerunt: ꝙ necdum intercederet is de quo loquimur tam deſiderabi lis qqueductus. Nec mirabere diu cius expectatum. ſi recordoris quot annis noe vir iuſtus ī arche fabri ca laborauerit in qua pauce id eſt octo anime ſalue facte ſunt: idqꝫ ſo

tis modicum ad tempus ¶ Seb quomodo noſter hic aqueductꝰ fon tem illum attigit tam ſublimem. Quomodo putas. niſi vehementio deſiderij. niſi feruore deuotionis. ni ſi puritate orationis? Sicut ſcriptū eſt. Oratio iuſti penetrat celos. Et quis iuſtus ſi non iuſta maria. de qua ſol iuſticie ortꝰ eſt nobis? Quo modo ergo illa inacceſſam attigit maieſtatem. niſi pulſando petēdo querēdo? Denūqꝫ et quod querebat iniuerit: cui dictum eſt. Inueniſti e nim gratiam apud deum. Quid Ilena ē gracia: I adhuc gracium inuenit? Digna prorſus inuenire quod querit: cui non ſufficit ſuā ple nitudo. nec ſuo poteſt contenta eſſe bono: ſed quemadmodum ſcriptū eſt. qui bibit me adhuc ſitiet. Petit ſupereffluentiā ad ſalutem ꝑnuer ſitatis. Spiritus ait ſanctus ſuper ueniet in te? et precioſum illud bal ſaimū tanta tibi copio. tantaqꝫ ple nitudine influet: vt copioſiſſime ef fluait circumquaqꝫ. Ita eſtiam ſenti mus. iam exhilciratur facies noſtre in oleo. iam clamanius oleum effu ſum nomen tuum; et memoriale tu um in generatiōe ⁊ generationem. Berum id quidem non inuanū Et ſi oleum effunditur. ſed non perit. Propderea ſiquidem ⁊ adoleſcētū le paruule ſcilicꝫ onime ſpōſum di ligunt. idqꝫ nō parū; et vnguentū deſcendēs de capite nomodo barba ſed ipſa veſtimenti ora ſuſcepit Intuere o homo conſiliū dei. agnoſ &e conſilium ſapientie: conſilium pi etatis. eleſti rore aream rigatū iii tus. totum velleri prius infudit: re dempturus genus humonum preci um vniuerſum contulit in merici. Vt quid hoc? Forte vt excuſaretur eua ꝑ filiam; et querela viri aduer ſus feminā deinceps ſopiretur. Ne dixeris vltra o adam; mulier quam dediſti michi/ dedit michi de ligno vetito: dic potius mulier quam de diſti michi cibauit me frcū benedic to. Pijſſimum ſane conſilium: ſed latet forſitan aliud. nec totum hoc eſt. Verum id quidem: ſed parum rū fallor deſiderijs veſtrꝭ. Dulcedo lactis elicietur: forte ſi fortius pre mimus. et puīguedo butiri. Altius igitur intuemini ꝙͣto deuotionis affectu a nobis eam voluerit hono cari. qui totius boni plenitudinem poſuit in mariả. vt perinde ſi quid boni bone ſpei in nobis eſt. ſi quid gracie. ſi quid ſalutis; ab ea noueri mus redūdate. que aſcendit delicijs affluens. Ortus plomne deliciorum quem nōmodo efflauerit veniēs. ſꝫ et ꝑflauerit ſuperueniēs auſter ille diuinus; vt vndiqꝫ fluat ⁊ effluāt aromata eius. cariſmata ſcilicꝫ gra tiarum. Tolle corpꝰ hoc ſolare qd̓ illumnat mūdū. vbi dies? Tolle mariami hac meris ſtellam. mogni vtiqꝫ maris ⁊ ſpacioſi? quid niſi ca ligo inuoluens ⁊ vmbra mortis ac dēſiſſime tenebre relinquūtur; To tis ergo medullis cordium. precor diorū affectibꝰ ⁊ votis ōnibꝰ mciri ami hanc veneremur; quia ſic eſt vo luntas eius qui totum nos habe re voluit per mariani: hec inquam voluntas eius eſt ſed pro nobis.

¶ In omnibꝰ ſiquidē ⁊ per omnia prouidens miſeris temptationē noſ tram ſolotur. fide excitat: ſpem ro borat. diffidentiā abigit. erigit pu ſillanimitatē. Ad patre verebaris ac cedere. ſolo auditu territus. ad foli a fugiebas: iheſū dedit tibi media tore. Quid non apud talem patrē talis filius obtineatꝰ Exaudietur vtiqꝫ pro ſua reuerentia; pater enī diligit filiū. An vero trepidas ⁊ ad ipſū. Frater tuus eſt ⁊ caro tua?tēp tatus per omniai abſqꝫ peccatoꝫ vt miſericors fieret. Hūc tibi fracrem maria dedit. Sed forſitā et in ipſo inaieſtatem verearis diuina: ꝙ licet factus ſit homo manſerit tamen de us Aduocatū vis hobere ⁊ ad ipſū? Ad moriā recurre. Pura ſiquidē hu inanitas in maria. non modo pura ab omni contaminatiōe: ſed ⁊ pura ſinguloritate nature. Nec dubius dixer exaudictur ⁊ ipſa pro reuerē tia ſua: exaudiet vtiqꝫ motrē filiꝰ: et exaudiet filium pater. ¶ Filioli hec peccatorū ſcala. hec mea maxi ma fiducia eſt: hec tota ratio ſpei mee Quid enim? Poteſt ne filius aut repellere aut ſuſtinere repulſā non audire aut non audiri filius po teſt? Neutrum plane. Inueniſti ait angelus graciā apud deū. Feliciter Semper hec inueruet graciā; et ſo la eſt graciā qua indigemus. Pru dens virgo non ſapientiā ſicut ſalo moni. non diuicias. non honores. non potentiam; ſed geciciam requi rebat. Nimurum ſola eſt gracia qua ſaluamur. Quid nos alia concupiſ amus fratres? Queramus graciom ⁊ per moriam queramus? quid qui querit īuenit: et fruſtori non poteſt Queramus gracium. ſed graciam apud deū;num apud homines gra cia fullax. Querant alij meritum? nos iuuēnire graciam ſtudeamus. Quid enim? Non gracie eſt ꝙ hic ſumus? Profecto miſericordie domi ni eſt. ꝙ non ſumus conſumpti nos Qui nos? Nos periuri/ nos homi cide/ nos adulteri. nos raptores; pur gamenta vtiqꝫ mūdi huius Conſu lite conſcientias veſtras fratres; et videte quia vbi habūdauit delictū. ſuperhabundauit et gracia. Marioi non pretendit meritum; ſed graciā querit. Deniqꝫ vſqꝫ adeo fidit gra ue et non altum ſapit: vt ſalutati onem angelicā vereatur. Maria in quit cogitabat quolis eſſꝫ iſta ſalu tatio Fimirum ſeſe ſalutatione an gelica reputabat indignam. Et for ſitan talis meditabatur. Vnde hoc michi. vt veniat angelus domini inci ad meꝰ Ne timēas maria. ne mireris angelum venientem: ⁊ ma ior angelo venit. Ne mireris ange lum domini; ⁊ dominus angeli te rum. Poſtremo quid ni videas an gelum: cum iam ſcd̓m angelum vi uas? Quid ni viſitet angelus vite ſos amꝰ Quid ni ſalutet ciuem ſanc torum I domeſticam dei? Angelica plane vita virginitas; I qui non nubent neqꝫ nubentur crunt velut angeli dei in celo. ¶¶ Vides ne ꝙ et hoc ruchilominus modo aque ductus noſter aſcendit ad fontem? nec ſola iam oratione maria celos penetrat. ſed eciam incorruptione

que proximum deo facit: ſicut ſapi ens ait. Erat enī virgo ſancta tor pore ⁊ſpiritu: cui ſpecialiter eſſet dicere. conuerſatio noſtra in celis eſt Dancta inquit corpore ꝟ ſpiritu ne quid forſitan ſuper hoc dubites aquēductū. Sublimis equidem val de: ſed nichilominus integerrimus manet Ortus concluſus fons ſigno tus: templum domni. ſacrariū ſpiri tus ſancti. Nec enim eſt fatua vir go; cui non modo oleum eſt. ſed olei plenitudo in vaſe recōdita. Aſcenſio nes in corde diſpoſuit: cōuerſatione pariter ſicut iam diximꝰ et oraitione conſcendens. Deniqꝫ abijt in mon tanai cum feſtinatione. et ſalutauit elizabeth; ⁊ manſit ī miniſterio eiꝰ quaſi menſibus tribus. vt ian̄tūc poſſet dicere mater matri? quod tā to poſt filio dixit filius: ſine modo ſic enim nos decet adimplere omnē iuſticiam. ¶¶ Plone montana cō ſcendens; cuius iuſticia ſicut montes dei. Tercius eium hic aſcenſus v̓ ginis fuit: vt funiculus triplex dif fiaile rumperetur Feruebat ſiquidem in querenda graciā caritas. ſplende bat in carne virginitas; humilitas in obſequio eminebat. Etenim qui ſe humiliot exaltabitur. Quid hac humlitate ſublimiꝰ? Seuiſſe eam murabat̉ elizabeth et dicebat. vnde michi hoc vt veruat mater domini mei ad me; ſꝫ magis ium miretur. ꝙ inſtor vtiqꝫ filij et ipſa non miniſ trari venerit ſed miniſtrare. Merito proinde cantor ille diuinus in ipſi us ammniratione precinens ciebat. Que eſt iſta que aſcendit ſicut auro ra conſurgens. pulchra vt luns e lecta vt ſol terribilis vt caſtrorum ciciēs ordinata? Aſcendit plone ſu per humanum genus omne Zaſcen dit vſqꝫ ad angelos. ſed et ipſos quoqꝫ tranſcendit: et celeſtem om nem ſupergreditur creaturam. Ni mirum ſuper angelos hauriat neceſ ſe eſt: quam refundat omnibus a quam ꝓiuam. Quomodo inquit fiet iſtud. quoniam virum non cognoſco. Vere ſancto corpore et ſpiritu; et integritatem habens car tus. et propoſitum integritatis. Nreſpondens autem angelus dixit. Sprritus ſanctus ſuperueniet in ter et virtus altiſſimi obumbrabit tibi Ne me interrogaueris inquit⁊ ſu pra me eſt; et non potero ad illud. Spiritus ſanctus non angelus ſuꝑ uenet in te: et virtus altiſſimi ob umbrabit tibi non ego. Ne ſtete ris vel inter angelos virgo ſanctaꝫ ſublimius aliquid tuo ſibi muniſte rio propinandum terra ſcitiens preſ tolatur. Paululum cum pertranſi eris eos: inuenies eum quem dili git anima tua Paululum inquam? non quia incomparabilit̓ ſuperemu neat: ſed ꝙ inter eum et ipſos me dium nuichil inuenias. Tranſi er go virtutes et dominationes. che rubin quoqꝫ et ſeraphin? vt ad eum peruenias. de quo vociferantur ad iuuitem. Sanctus ſanctus ſanctus dominus deus ſabaoth ¶ Quod enim ex te noſcetur ſanctum: voca bitur filius dei fions ſapientie ꝟbū dei in excelſis. Hoc v̓bū mediate te caro fiet. vt qͥ dicit ego ī pr̄e ⁊ patꝭ

in me: dicat nichilominꝰ qꝛ ego o te p̄ceſſi: et voni in hūc mūdū In pͥn apīo inquit erat v̓bū. Iam ſcetet fons: ſꝫ īterim tantū in ſemetipſo. Derūqꝫ ⁊ Vbum erat ap ud deū lutē ꝓfecto inhabitōs īacceſſibilem Et dicebat dn̄s ab īcio. Ego cogi to cogitatiōes patꝭ: et nō afflictio uis Sꝫ penes te eſt cogitatio tua; ⁊ quid cogites neſcimꝰ. Quis enī cognouit ſenſū dn̄i: aūt quis ꝯſilie rius eiꝰ erat? Deſcendit itaqꝫ cogi tatio pacis: ⁊ verbū caro factū eſt: ⁊ habitat in nobis Hobitat plone ꝑ fidem in cordibus nr̄is. habitat in memoria noſtra. habicat in cogi tatione; et vſqꝫ ad ipſam deſcēdit ymoginationē. Quid enim prius cogitaret homo de deo.: niſi forſitō ydolum corde fabricaret? Incomp̄ henſibilis erat I inacceſſibilis: īui ſibilis ⁊ inexcogitabilis omrno. Nūc vero comprehendi voluit. vi deri voluit: et voluit cogitari Quo nam modo inquis Nunirū iacēs in p̄ſepio ī ꝟginali gremo cubās. in monte predicans. in oratione ꝑ noctons. aut in cruce pendens. in morte pallens/ liber inter mortuos ⁊ inferno imparans. ſeu eciam ter cia die reſurgens. et apoſtolis loca dlauorū victorie ſignā demōſtras: nouiſſime coram eis celi ſecreta cō ſcendens. Quid hoꝝ non vere. nō pie. non ſcē cogitatur? Quicqͥd ho rum cogito deū cogitor ⁊ ꝑ oīa ipſe eſt deus meꝰ. Hec ergo meditari dixi ſapientiā: ⁊ prudentiā iudica ui eructucire memoriami ſuauitatis huius. quam in huiuſmodi nudcis virga ſacerdotalis copioſe produx it: quam in ſuperius hauriens. vbe rius nobis moria refudit. In ſuper nis plane ⁊t vltra angelos. que ꝟ bū pr̄is corde cōcepit: ſicut ſcriptū eſt. Dies diei eructet verbū. Vtiqꝫ dies pater: ſiquidē dies de die ſalu tate deiAn non eciam virgo dies? Et predera. Rutilās plane dies q̄ procedit ſicut aurora conſurgens; pulchro vt lunc. electo vt ſol. I Intuere igitur quemadmodū vſqꝫ ad angelos plenitudine gracie ⁊ ſu pra angelos ſpū ſcō ſuperueniente peruerūit. Eſt in angelis caritas/ e puritas/ eſt humilitas. Quid hoꝝ non eminuit in maria? Sed oſten ſum eſt hoc ſuperius vt quidē a no bis oſtendi potuit: ſuperemmētiam proſequamur. Cui enī angeloꝝ a liqn̄ dictū eſt. ſpūs ſcūs ſuperueni et in te ⁊ virtꝰ altiſſimi obūbrabit tibi: ideoqꝫ quod naſcetur ex te ſāc tum vocabitur filius dei? Seniqꝫ veritas de terra orta eſt. non de angelica creatura; nec angelum ſed ſemen abrahe apprehēdit. Magnū eſt angelo vt miniſter ſit domini: ſꝫ maris ſublimiꝰ quiddā metuit vt ſit mater. Fecūditas vtiqꝫ virginis ſu pereminēs gloria eſt: tātoqꝫ excel lentior angelis facta munere ſingu lari. quāto differentius p̄miniſtris nomē accepit. Hanc inuerūt graci am plena iam geacia. vt caritate feruida. virginitate integra. huīlita te deuota: fieret nichilomnus ſine virili cognitione grauida. ſine muli ebri dolore puerpera. Parum eſt: qd̓ ex ca natū eſt ſanctū. vocabitur

et eſt filius dei. 11 ¶ De reliquo fratres curandum eſt nobis ſumo pere ne verbum quod ex ore patris egreſſum eſt ad nos virgine media te vacuum reuertatur: ſed per ean dem tuchilominus virginem. gra tiam pro gracia referamus Eructue mus memoriam donec preſentiam ſuſcipiamus: ⁊ ſue reddantur origi ni fluento vt vberius fluant. Alio quin niſi ad fontem redeant exſic cantur: et infideles in modico. quod maximum eſt accipere non me temur. Modicum plone memorio ad preſentiam. modicum ad id quod cupimus: mognum ad id quod meremur: longe infro deſide rium: ſꝫ nichilominꝰ ſupra meritū ¶ Sapienter ꝓinde ſponſa et ꝓ hoc modico nō modice gratulatur. Cum erum dixiſſet īdica michi vbi paſcas vbi cubes in meridie: recipi ens exigua pro immmenſis et ꝓ pa tu meridicino libannis ſacrificium veſ pertinum. minime tamen vt ſolet fieri murmurat aut triſtatur: ſed gracias agit. et in omnibus ſeſe ex hibet deuotiorem. Nouit enim ꝙ ſi fidelis fuerit in vmbra memorie: lucem preſentie ſine dubio obtine bit. ¶¶ Itaqꝫ qui reminiſcimini deum ne taceatis: et ne detis ſilen tium ei. Nimirum qui preſentem habent dominum exhortatione nō indigent. et qd̓ ait propheta ali us. laudo iheruſalem dominum lau du deum tuum ſyonꝫ congratulatio nis eſt potius ꝙͣ commonitionis. Qui in fide ambulant egent am monitione: ne taceant ⁊ ne deni .xii ſ ſilentium ei. Ioquitur enim ⁊ lo quitur patem in plebem ſuam; et ſuper ſanctos ſuos: ⁊ in eos qui cōuertuntur ad cor. Ceterum cum ſancto ſanctus eris: et cum viro in nocēte innocens cris Et audientem ſeſe exaudiēt; et loquenti ſibi loque tur. Alioquin ſilentium ei dediſti ſi taceas. Sed vnde ſi taceas? A laude. Ne taceatis inquit. et ne detis ſilentium ei: donec ſtobilia tur A detur pax in iheruſalem. et laus perficiatur in terra. Igus ihe ruſalem iocundā I decora laudo tio: niſi forte angelos cues iherū ſalem mutuis opinamur laudibus delectari: et decipere de vanitate in idipſum. Fiait voluntas tuā pater ſi cut in celo ⁊ in terra; vt laus iheru ſalem ſtabiliatur in terra. Quid e nimi modo eſt? Nō querit gloriani angelus ab angelo in celoI ho mō ab homine loudari cupit in ter ra? Execranda peruerſitas. ſed eo rum ſit qui ignorantiam dei habēt: qui obliti ſunt domini dei ſui. Vos qui reminiſcimini domini. ne taceo tis a laude eius: donec ſtabiliaitur et perficiatur in terra. Eſt enim ſi lentium irreprehenſibile ymmo et laudabile magis ⁊ eſt ſermo non bonus. alioquin propheta non di ceret bonum eſſe homini preſtolori cum ſilentio ſalutare dei. Bonum ſilentium eſt a iactoncio: bonum a bloſphemis: bonum a murmū re et detractione. Alius enim ob la boris magnitudinem ⁊ pondus di ei/ exaſperatus arimo murmurat: dijudicat eos qui pro anima ſua

ꝑuigilāt tꝙͣ reddituri vtiqꝫ rationē. Elamor eſt/ ſed ſuper omne ſilenci um. dlamor iſte animi obdurati ſile te facit: ꝙͣ audiri non patitur vocem verbi. Alius puſillanimitate ſpiri tus in expectatione deficit: peſſimū qꝫ hoc verbum blaſphemie eſt: qd̓ nec in hoc ſeculo remittit̉. neqꝫ ī fu turo Tercius in mognis ambulat. et in mirabilibꝰ ſuper ſe. dicens mo nus noſtra excelſa? putans ſe aliqͥd eſſe cum nichil ſit Quid loqueretur huic qui loquitur pacem? Dicit enī quia diues ſum. et nullius egeo. Porro veritatꝭ ſententio eſt: ve vo bis diuites quia hobetis conſolatio nem veſtram. Contra vero. Gecti inquit qui lugent: quonam ipſi cō ſolabuntur. Sileat ergo in nobis lingua maledica. līgua blaſphema lingua magniloqua. quoram bo num eſt in hoc triplici ſilencio ſalu tare domini preſtolari: vt dicat. lo ini uutla quere domine. quia cudit ſeruus tu ijs. Huiuſmodi quippe vores nō qd̓ cum ſunt. ſed aduerſus eum: ſicut legiſlator murmurantibus ait. Nō erum cōtra nos eſt murmur veſtruꝫ ſed contra dominū. Ita tamen ab hijs tacecis. ne omnino taceas; ne dederis ſilencium ei Loquere illi con tra iactantiam. in confeſſionē: vt ob tineas venium de preterito. Loque te in graciorum qctionē contra mur murationem. vt ampliorem inue ruas graciam in preſenti. Ioquere in oratione contra diffidentiani: vt conſequoris et gloriam in futuro. Confitere inquam preterita. ⁊ pro preſentibus gracias qge. at dein ceps ora ſtudioſius pro futuris; vt ne ipſe quidem ſileat a remſſione. ab imnuſſione aut pronuſſione Ne taceas inquam ne dederis ſilenti um: loquere vt ipſe loquatur. ⁊ di cere poſſis: dilectus meus michi et ego illi. Iocunda vox: et eloquium dulce. Nimirum non vox murmū ris hec: ſed vox turturis eſt. Et ne dixeris. quomodo cantabimus can ticum domuni in terra aliena. Non iam aliena reputabitur: de qua ſpō ſus ait. Vox turturis audita eſt in terra noſtra. Audierat erum dicen tem. capite nobis vulpes ꝑuulas: ⁊ forte ex eo in vocem exultationus prorupit vt diceret. Dilectus me michi; et ego illi. Plane vox turtu ris que tam viuēti ꝙ mortuo ſingu lari vtiqꝫ caſtimonia ſuo compari ꝑ ſeuerat; ne cam neqꝫ mors neqꝫ vi ta a xpriſti ſeparet caritate. Intuemini vtrum nam aliquid hūc dilectum auertere potuerit a dilecta quo minus ei et peccanti et auerſe perſeueraret. Glomerate nubes ra dios ſolis obfundere contendebant vt iniquitates noſtre ſeporarent in ter nos et deum: ſed incaluit ſol ⁊ vniuerſa diſſoluit. Alioquin quan do tediſſes ad eum. niſi ille tibi per ſeueraſſet. niſi dlamaſſet reuertere teuertere ſuncmitis. reuertere reuer tete vt intucamur te. Eſto ergo il li et tu nichilominus perſeuerans: vt nullis ab eo flogellis oūt labori bus quertaris. Iuctare cum ange lo ne ſuccumbas. quia regnum ce lorum vim patitur: et viclenti rapi unt illud. An non lucta: dilectus

meus michi et ego illi? Notam fe cit dominus delectionem ſuam; ex pericitur I tuam. In multis enim temptat te dominus deus tuus. de dlinat ſepius: quertit faciem ſuam. ſed nō in ira Probationis eſt iſtudꝫ non reprobationis. Suſtinuit te di lectus? ſuſtine ⁊ tu dilectū: ſuſtine viriliter age. Non illū vicere peccōi ta tua? te quoqꝫ illius flagella non ſuperent: et obtinebis benedictionē Sed quādo? Cum aurora fuerit. cū aſpirauerit iam dies: cū ſtubilie rit iheruſalem laudem in terra. Ec ce vir inquit luctabatur cū iocob vſ qꝫ mane Auditum fac michi mone miſericordiā tuam; quia in te ſpera iūi domine. Non tacebo nec dabo ti bi ſilentiū vſqꝫ mone: vtinā nec ie iunium. Nimirum dignoris et paſ ci ſed inter lilici. Silectus meus mi chi et ego illi: qui paſcitur inter lili a Finurum ſupra ſi meminiſtis in eodem cantico eudenter expreſſū eſt: ꝙ florum apporitio turturis co mitetur auditū Sꝫ attende ꝙ locū non cibū indicare videtur? nec qui bus paſcitur exprimit. ſed inter que Forte enim non cibo ſed conſortio paſcitur liliorum: nec lilijs veſcitur ſed perſatur. Nimirum odore poti us ꝙͣ ſapore lilis pleicent: ⁊ vſui mogis ſunt apta ꝙ eſui. Ita ergo paſcitur inter lilia donet aſpiret di es: et venuſtati florum fructuum ſuccedat vbertas. Interim quippe florum non fructuū tempus eſt: dum in ſpe megis ꝙͣ in re ſumus. et per fidem nō per ſpeciem ambulantes; expectations magis ꝙͣ experientio geatulamur. ¶ Conſidera deni qꝫ floris teneritudinem; et memen to verbi quod ait apoſtolus: quia habemus thezaurum iſtum in vaſio fictilibus. Quanta erum videntur imminere pericula floribus: ꝙͣ focile ſpinarum aculeis liliū perforatur? Merito proinde canit dilectus. Si cut lilium inter ſpinas? ſic amica mea inter filias. An non erat inter ſpinas qui dicebat. cum hijs qui o derunt pacem eram pacificus? Ce terum et ſi iuſtus germinet ſicut li lium⁊ ſed inter lilia ſponſus paſci tur; nec in ſingularitate complocet ſibi. Audi demūqꝫ inter kilia commo rantem. Vbi inquit duo vel tres cō gregati ſunt in nomine meo: ibi ſū in medio eorum. Amat ſemper me dic iheſus: diuerticulo ſemper ⁊re dinatoria reprobat filius hominis. dei et hominum mediator. ¶ Di lectus meus michi et ego illi? qui paſcitur inter lilia. Curemus habe re lilia fratres: exſtirpare ſpinas ⁊ tribulos. et inſerete lilia feſtinemꝰ: ſi quando forte et ad nos paſcendꝰ dignētur dilectus deſcendere Apud mariam vtiqꝫ paſcebatur. idqꝫ eo pioſius pro multitudine liliorum. An non lilia virginitatis decug? humilitatis inſigne. ſupereminen tia caritatis? Erunt tamē ⁊ nobis lilia ꝙͣuis inferiora valde; ſed ne in ter hec quidem dedignabitur paſci ſpōſus. ſi quidē eas quas predixi mus actiones graciarū. deuotionis hylaritas illuſtrauerit: orationem intentiōis puritas candidauerit: cō feſſionem indulgentia dealbauerit:

ſicut ſcriptū eſt. Si fuerint peccata veſtra vt coccinū quaſi rux dealbabū tur: et ſi fuerint rubra quaſi vermi culus: velut lama alba erunt. Tcte tum quicqͥd illud eſt qd̓ paras offer re. marie cōmendare memento: vt eodem alueo adlargitorem gracie geacia redeat quo influxit Neqꝫ im potens erat deꝰet ſine hoc aqueduc tu infundere gram prout vellet: ſed tibi vehiculū voluit prouidere Forte enim manꝰ tue aut ſanguine plene aut infecte muneribus: qd̓ non eas ab omni munere excuſſiſti Itaqꝫ mō dicū iſtud qd̓ offerre deſideras. gra tiſſimis illis ⁊ omni acceptione dig niſſimis marie monibꝰ offerendum tradere cura? ſi non vis ſuſtinere re pulſam. Nimurū candidiſſima que dum lilia ſūt: nec cauſabitur ille lili orum amator inter lilia non vniiuen tum quicquid illud ſit qd̓ inter me rie monus inuenerit ¶ Item ſermo de beota mario De maria gracia plena dn̄s tecum. Miraculū fuit ꝙ ꝟgo peperit: mentis dlamor. virginis a mor. virtutū zelus: viciorum fuit oc caſus. Virgo ſanctiſſima que ſalus torem genuit. peperit et aluit. que iigit̓ eiꝰ adheſit lateri. que comes indiuidua; nullo fere abfuit itinere. que intenta pre ceteris inuigilauit ꝟbo ⁊ operi eius ſolo ſaluatoris ac tuū inſignia operū opera mellifluci. p̄dicationis genera inaudita cōtra mūdum ⁊ peccatū et tartarum ⁊ ſa bulum diuine ſeueritatis acerrima eloquia. quo eis diu interfuit. ſpeci alius vidit. ſecretius audiuit. cicius agnouit. propenſius retinuit: ⁊ a poſtolis alijſꝫ diſcipulis luculencius edidit. diligencius retulit. melius in didit. fidelius tradidit. Hinc eſt ꝙ de ea legitur in euagelio. Foria au tem cōſeruabat omnia verba hec cō ferens in corde ſuo Hinc in eius lau de legitur. Multe filie congregaue tunt diuicios: tu ſola ſuꝑgreſſa eo pruuerſas. Iicet enim in parabolis loqueretur ad turbas. licet omni a a poſtolis nota faceret vt amicis/ que dum tamen credendū eſt pre ceteris mattem ſuam quemadmodū dilexiſ ſe. ita eciam propenſiꝰ erudiſſe. que dam ei ſecrecius intimoſſe: frequēter eam ad montem mirte et ad colles thuris ſublimaſſe. in cellam vinari am occultaſſe. ſui prout nouit ⁊ vo luit gloriā deificam ⁊ ſuꝑceleſtem re uelaſſe noticiam. Vnde iohanes in apocalipſi de throno ait ſcilicet de maria. procedebant fulgura ⁊ vores et bonitrua. quia maria mater filij iheſu xp̄i. ꝑabolas enigmata lega lia et mirifica geſta dicta et opera a uidius ebibit fidelius credidit: ſin ceris luculenciuſꝫ alijs edidit. Hec maria a natura reuerēter ꝯſeruata et a lege diligenter venerata. a gro cia dlementer eſt preelecta. quia ſic prefatis ſua iura ſingillatim reddi dit: teddendo ſibi ſubdidit. vt hono ris vicem omnibus impenderet. et inſuꝑ inomenti quiddam ſuperadde ret. Natura ſiquidem illi ſūme vir ginitatis florem. lex ſoli dirginee fecunditatis honorem. gracia diui ne maternitatis pre ceteris decerē.

at ſpūalis matrimonij diuiniſſimū reſeruauit odore. Natura qd̓ ſuū ē illibatam virginem ſeruondo⁊ lex reuerenter eam ab alijs diſtinguen do: gracia virginitatē ſine ſemine fe cūdando. Natura rebus loquēdo nō verbis dū in ea integritatē ſcruaret et de ea deus nature itonaret dicēs ad ſerpentē: iumicicias ponam īter te et mulierem. et inter ſemen tuum et ſemē illius. Iex dū eam ab alijs diſtinguēdo clamuret. Mulier que ſuſcepto ſemine peꝑit: immūda erit ſeptē diebus. Gracis. Aue grā ple na dominꝰ tecū benedicta tu in mu lieribus et benedictus fructꝰ vetris tui. Natura huic de tulit dū terra ſi ne germine pateret in principio: lex dum tubus crderet ſine incendio. gracia dum ſine ſemune pateret vir go. In hac enim habitauit pater et filius. vt creator in mūdo. imꝑo tor ī regno; pater ſamilios ī domo. potifex ī templo. ſpōſꝰ ī thalamo pus enī altiſſimꝰ ſibi eam quaſi mū dum ſpecialiſſimū creauit. ꝙ in iuſ ticia I ſanctitate corā ipſo fūdetet. et fluentꝭ ſapientie irrigaret̉. et ce leſtibus deſiderijs īſter ſcilicet aerꝭ ſublimaret: ⁊ igne dilectionis accē dēdo illuſtraret. Hinc in eiꝰ mēte tā ꝙͣ in quodā firmamento ſolem poſu it rationis/ et luna ſcīe et virtutes tanꝙͣ ſtellos ſpeciei onimode: ſolē qui lucē diuine cognitioīs faceret: lunam que cū ſtellis noctem actioīe ſplendida redderet; et mnerito dn̄i e terra. quia ſic ſuper maris fundauit eam. Creato igitur mundo volens piſitare regnum imperauit angelo. 3i Miſſus eſt igitur angelus gabriel a deo/ ſpiritus ſanctus inquit ſu perueniet in te; et virtus altiſſimi obumbrabit tibi. Ita pater famuli as domuni intrauit: in quo quia carnis noſtre habitum ſuſcepit. quam obtulit deo patri pro ſalute generis human. In cira crucis ſactificium quaſi pontifex uni templo ſuum peregit ſacerdotium: ſed quia oportebat pati criſtum et reſurgere. et ita intrare in gloriam ſuam: opor tebat ad gregem proprijs reporta ri humeris ouemi centeſimam. opor tebat populum qui ambulabat in tenebris lucem magnam contem plari: mundum predicationis ſue et miraculorum nouitate irradiauit Deſcendens itaqꝫ de patre luminū. ſpecioſus forma pre filijs hominū indutus ſtola candid. in veſtitu de aurato. tanꝙͣ ſponſus de thalomo proceſſit ad publicum. Inerat ſol in ſydere. oriens in veſpere. arti fex laiuit in opere. opus dum regi prepararet̉. veſper dū in tanta ſub limitate humiliaretur. ſydus dum tanꝙͣ ſtella illuſtraret fines orbis. artifex igitur eam ornandororiens de ca naſcendo. ſol mundum ab er rore conuertendo. et eam alijs in exemplum prebendo. De genitrice dei cum talis et tanta referantur: pauca rei precio nobis tamen eſſe videntur. ¶ Hec eſt erum ſca la. rubus. archa. ſydus. virga. vellus. thalamus. porta. ortus. qurora. Hec eſt enim ſcala iocob. qui quando caput in lapide poſuit; angelos aſcendentes ⁊ deſcendētes

videre meruit. Scala iſta duode rim gradus habet īter duo latera? dextrum latus eſt cōtemptꝰ ſui vſꝫ ad aimorē dei; ſiniſtrū ꝯtēptꝰ mūdi vſꝫ ad amorē regni. Aſcēſiōēs huiꝰ duodeum humulitatꝭ gradus. Pri mus eſt odiū peccati. ſecundus eſt fuga delicti. terciꝰ metus odij; quar tus in ōnibꝰ hus ſubeſſe crectori. quintus obedire meliori. ſextus ob temperare cōpari. ſeptimꝰ obſequi inferiori: octauꝰ ſubeſſe ſibi. nonꝰ fi nem ſuū iugiter meditari. decimꝰ o pera ſua ſemꝑ veteri. vndecimꝰ cogi tationes ſuas humiliter confiteri? duodecimꝰ ꝑ ōnia ad manū ad nu tum/ ad libitū domini moueri. Ber hos gradus aſcendūt angeli. ⁊ ſub limant hoīes; ſic diſponūtur in cor de aſcēſtōes ſenſim ꝓficiēdo ⁊ pede tentim aſcendēdo. ſic ī domo patris lucidas ꝑcipiūt māſiones. Hij ſunt duodeā apoſtoli. qui ſequūtur inhe rent veſtigis iheſu xp̄i ¶ Rubus qui viſus ē ardere ſine ſui īcendio virginem ſignificauit cōcepturā de ſpū ſācto abſꝫ virginitatꝭ ſue detri mento. Rubꝰ ad quem nō eſt moy ſes auſus calciatus accedere: virgi nem docuit ſine maritali oꝑe mira biliter patere. Traditio hebreoꝝ viſione in humili arbuſculo aſſerit traditam; ne populꝰ occaſione aliqͣ laberetur ad ydolatriam. In humili virguncula mirabilis nobis exhibi ta eſt viſio: in qua nullimode forni cationis vel minima fuit occalio. l Fornicatio ſiquidē triplex eſt. Alia eſt humcina. quedam eſt mūdana? nōnulla eſt diuina Humana ſit illi cito actu: mundana ꝑuerſo affectu diuina ſcelec̓ito cultu. Prima pecca tur in proximū. ſecunda ī ſcipſum: tercia in deū. Prima facit carnus im munditiam. ſecunda mūdi concupiſ centiam; tercia ydolotriam. Mario contra hec tria ſingula adhibuit te media. Cōtra carnus īmundiciam pirginitatem. contra mundi concu piſcētiami/ perfectam humilitatem: contra ydolatriam/ perfectam carita tem. Fuit enim maria mundiſſimo carne. humlima cordeꝫ deuotiſſi nia mente ¶ Archas duas fuiſſe legimus in veteri teſtamē do; vnam archam diluuij. aliani teſtamenti. In nouo autem teſtamento tres fu erunt alie. Prima archa eſt eccleſi c. ſecunda gratieꝫ terciā ſapientie. Licet enim prima veteris teſtamen ti in typo fieret prime noui: et ſecū da in typo preceſſerit ſecunde noui tercia vero ſicut excellenter ōnibus eſt diſſimilis. ita nulli penitus eſt romꝑabilis. Siquidem archa noe ſignificauit archam eccleſie; archa federis archam gratie; ſanctitatem ſcilicet morie. Per ſapientie archā intelligimꝰ humanitatē iheſu xp̄ri ſ ti ſanctiſſimam. Hanc enim merito archam ſapientie decet nuncuparit in qua omnes theſauri ſapientie et ſcientie ſunt abſconditi. ſapientie inquā excellenter in qua habitauit omnis plenitudo diuinitatis corpo raliter. Archa enim noe ſignifica uit archam gracie; excellentiam ſci licet inarie. Sicut eī per illam oēs euaſerunt diluuium; ſic per iſtam peccati naufragium. Illam noe vt

diluuiū euaderet fabricauit: iſtam xp̄s qͥ eſt pax nrā et requies. vt hu manū genꝰ redimeret ſibi p̄parauit Per illoni octo aīe tm̄ ſaluātur: ꝑ iſtā oēs ad eternā vitā q̄ ꝑ octonā riū numeꝝ ſignificata eſt vocantur Per illā paucoꝝ facta eſt libec̓itio ꝑ iſtā humani generis ſaluatio l la centū q̄n oꝝ fabricata eſt ſpacio in iſta oīm virtutū fuit ꝑfectio Illa facta eſt de lignis leuigatꝭ: iſta de virtutibꝰ edificata eſt conſūmatis. Illa ſuꝑferebatur aqͥs diluuij: iſta non ſenſit naufragia vllius vicij. Triplex quidē diluuiū eſt Primū fecit aquaꝝ inūdatio: ſcd̓m vicioꝝ incurſio: terciū tribulationū oppreſ ſio Icimū igitur eſt aquaꝝ: ſecun dū culpaꝝ: terciū oppreſſionū. In pͥmo ꝑiditati ſunt hoīes: in ſecundo virtutes: in tercio voluptates Pri mū quis naufragiū patitur. deinde in penorū diluuiū pcc̄or inducitur: in terciū deinceps penaꝝ infernali um retruditur. ſic īfernꝰ hic īcipit alibi ꝑficit̉: cū aīa vicio. caro ſuppli cio. vtrūqꝫ atterit̉ Per archā vero ecc̄ie euadimꝰ a pͥmo: ꝑ archā grē a ſecūdo: ꝑ archā ſapiētie a tercio Siqͥdē ꝑ archa ecc̄ie vicioꝝ ſit ex tinctio. ꝑ archam gratie virtutū re paratio: ꝑ archam ſapiētie ſummi boni delectatio Fit enī in eccīa pec catoꝝ confeſſio: in ꝯfeſſione remiſſi o. Iviciorū extinctio: ſic cium fac ta eſt inter deum et hoīes recōcilis tio. Deinde data venia ſubſecuta gratia. virtutum ſit inſertio; hanc ſequitur iuſticie perfectio. Huic au tem ſuccedit archanorum celeſtium cōtemplatio. In hac aūt inuenitur quedam celeſtis ſuauitas et in tima eciā dulcedo ⁊ perfecta boni et per ſeuerās dilectio Triplex ergo eſt lj diluuiū: vnū iiqͥtatum: aliud ad uerſitatū: terciū calanutatū De pͥ mo ꝑ naū dicitur. In diluuio p̄tere unte ꝯſūmationē faciet At ſi diceret̉ Si diluuiū vicioꝝ ſuꝑ hos ceperit habūdore; nolite de illis deſperare. qꝛ ſuꝑ quos inundore ꝑmitto iniuſ ticiā: ſuꝑ illos faciā habūdare grati am. Hinc dicitur ꝑ ꝓph̓am In cari tate perpetua dilexi te: ideo attraxi te nuſeras Diluuiū ergo pͥus veni et. et dn̄s tunc ꝯſūmatione facet: qꝛ dn̄s electos ſuos īnumeris lop ſibus et vicioꝝ incurſibꝰ permittit ad tempꝰ affligi et huīliari. ⁊ oēm remouēs p̄ſūptioīs elationē: poſte a ab eo incipiūt ſublimari. ſic ī cis nutriens perfectam dilectionem. Hinc eſt illud propheticum: veni ens vſqꝫ babilonem et ibi liberabe ris. ibi redimet te dominus de mo nubus inimicorum tuorum Et illd̓ yſaie. Ad punctum in modico dere liqui te: ⁊ in miſerationibus mog nis congregabo te. Conſummati onem ergo deus faciet pretereunte diluuio: quia de profundo viciorū ſuos deus viriliter erigit quos po nit in virtutum culmine. I illuſ trat contemplatioīs radio ¶ De ſecundo dicitur in cantica canticoꝝ. Aque multe nō poterunt extingue re caritatem. nec flumins obruene illam. Hinc ꝑ pſalmiſtam de hijs qui aduerſitatibus franguntur u temptationibus ſuccumbunt dicit̉.

In diluuio aquarum multarum ad eum non approximabunt. De hoc quoqꝫ diluuīo deꝰ ſuos eripit: iux ta illud apoſtoli Per multas tribu lationes oportet nos introire ī reg num dei. Item Fidelis deus qui nō pacietur vos tēptari ſupra id quod poteſtis: ſeb faciet cum temtatiōe exitum vt ſuſtinere poſſitꝭ. Et illud in ozee. In tribulatione ſua mene ꝯſurgēt ad me. Et pſalmographꝰ Multe tribulatioēs iuſtorum: ⁊ de omnibꝰ hijs liberabit eos dominꝰ ¶ De tercio dicitur in iob. Appre hendet quaſi aqua eū inopia; nocte eum opprimet tempeſtas. Primum igitur diluuiū eſt viciorū. deinde di luiium tribulationū: deinceps dilu uium miſerie ⁊I tenebraꝝ. Primū eſt peccati. ſecundū mundi? tercium inferni. Siſces primi ſunt oblecta menta. ſecundi iiquā temptamen ta: tercij perpetua tormenta. Hīc in euangelio de bonis piſcatoribꝰ bicia calcantibus. temptamenta ſu perantibus. eterna dormēta vitanti bus dicitur Elegerunt bonos in va ſis ſuis: malos autem foras miſe runt. Arche vro̓ gracie gracicis refe rimus. quid per eā ſcilicet marioni et eius filium vtrumqꝫ diluuiū eus ſimus. Archa quoqꝫ teſtamenti. ti pum tenet ſancte dei genitricis: illā fecit bezeleel. iſtum condidit emcinu el: bezeleel olyab in oꝑe ſocium ha buit; et virgo quoqꝫ dirginum con dita/ preelecta/ mūdeta/ preparata et orncita per ſpiritum ſainctum et e ius omnipotētem filium fuit. Geze leel īterpretatur vmbra deizolyob prolectio mea. prior ille ſpūs ſanc ti. iſte vero tipum tenet filij. De il lo dicitur ad mariam in cōceptione filij beatiſſimi. virtus altiſſinū obū brabit tibi. Item ad ioſeph Nolite timere accipere moriam cōuigem tu aam: quod eium in ea natum eſt de ſpiritu ſancto eſt. Iſte vero ad patrē rlomat in pſalmo Protege me a ſa cic impiorū qui me afflixerunt. Itē de eodem de ventre matris mee tu es protector meꝰ. Itē Tanꝙͣ prodi gium factus ſum multis; ⁊ tu adiu tor fortis. Gezeleel ergo cum ſocio aircham teſtermēti fabricauit: ſant ta qͦꝫ trinitas ꝟginē ſibi ſcīficauit? ac templum ſcīſſimū cōſecrauit. hoſ piciumqꝫ mūdiſſimū ſibi p̄parguat; thalamū qͦꝫ de qͦ ſpōſꝰ p̄ filijs hoīꝫ ſpetioſꝰ. ad publicū ꝓcederet decen ter p̄ornauit. Neqꝫ eī pater abeſſe potuit. vbi eiꝰ ſp̄m et filiū eooꝑari voluit Quecūqꝫ enī pater facit hec cadē ſimiliter ⁊ filiꝰ facit. neqꝫ eī fi lius p̄t q ſe facere qͥdꝙͣ: nſi qd̓ vide rit pr̄em faciētē De ſpū qͦꝫ legit̉ in libꝰ pſalmoꝝ. v̓bo dn̄i celi firmati ſt̓: ⁊ ſpū oris eꝰ oīs⁊ ̓tꝰ eoꝝ Apl̓u̓s qͦꝫ de tribus ꝑſonis ita Ex qͦ oīa. ꝑ quē oīa. in qͦ oīa/ ipſi gl̓e Pr̄ gͦ in ꝯſecratiōe ꝟgīs exhibuit clai̓tatē filiꝰ huīlitatē: ſp̄s ſcūs caritatē Pr̄ lumē exhibuit rōnis: filiꝰ cinerē huī liatiōio. ſp̄s ſcūs oleū dilcionis Pr̄ exhibuit potētiā: filiꝰ ſapīam: ſp̄s ſcūs oīꝫ ꝟtutū grāꝫ Pr̄ auctoritatē I p̄cem. filiꝰ huīlitatē qͣ mūdū: ſp̄o ſcūs caritatē erga deū et ꝓymmiū Fi liꝰ carnis mortificatioēm; ſp̄s ſcūs deuotā ꝯpūcuionē: pater celeſtium

contemplationem. Filius docuit eā diuina operari. ſpiritus ſanctꝰ cimo re et amari; pater celeſtia cōtempla ri. Filius eam erudit: ſpiritus cam prouehit: pater eam ꝑficit. Filiꝰ ea purificat. ſpiritus cā pacificat: pa ter eam honorificat. Hec dicens o pera vel dona trinitatis nō diuido; ſed fideliter inſeꝑobilis aſſero. ſicut cnim in eſſencia vnitas: ita in ope ratione ydemptitas. Archa vero teſ tamenti de lignis ſethim facta eſt: ⁊ maria de ſpinoſo et hiſpido iudeoꝝ populo et qrido procreata eſt: qui ꝑ liqꝫ ſpinoſus detractionē. hiſpidus ſuperſtitione: aridus fuit vnctione diuine gracie. Vnde ſpinoſus ſpine am coronam regi ſuo exhibuit; et in cū ſicut ignis in ſpinis exarſit. Se thim enī interpretatur ſpine Aliter Ęua ſpina: roſa maria: reuera eua ſpinc fuit;: que ⁊ virum ſuū ad mor tem pupugit. et poſteritati ſue pecca ti aculiū infixit. Vnde opoſtolꝰ Per vnū hominem peccatum intrauit in mūdum. et ꝑ peccatum mors; ⁊ ſic in omēs ꝑtranſijt. Iigna vero ſanc ti patres fuerunt; qui licet in radice atuiſſent arboris: ſpem tamen cer tiſſima hobentes in aduentu ſalus toris. tanꝙͣ peregrini ⁊ īcole in hoc mūdo habitabāt: tanꝙͣ nichil hobē tes/ ⁊ omīa poſſidentes Caſtigabāt tū vicijs et concupiſcencijs corporo ſua: eūtes ibāt ⁊ flebant mittentes ſemina ſua. Vnde quidā ita Cōuer ſus ſū inqͥt in erūpna mea dū cōfigi tur ſpina. Ad cōmendationem vero grē ſue. ⁊ ad deſtructionem humane ſapientie deus de femuna ſed de vir xii ginc deſcendēte de ſpinoſa patrū ori gine digtꝰ eſt carne aſſume̓ vt ſile̓m ſimili redderet: cōtrariū ꝯtrai̓o cura ret. peſtifera ſpinā euelleret. peccati cyrographum potentiſſime deleret: humilitas ꝑ ſexum femineū cōmen datur. gloriā dirginis I maieſtos opitulatur. peccatū gracia eicit̉ Eua ergo ſpinci fuit: maria roſa extitit Eua ſpina vulnerando: moria roſai oīm affectꝰ mulcendo Eua ſpina īfi gens oībꝰ mortē: mario roſa reddēs ſalutiſer a oībꝰ ſortē. De liquore ſpi nei corticis ſit incauſtū vn̄ ſcribit̉: de carnali mēte cue fluxꝰ naſcitur cōcu piſcentie. q̄ in ipſa et in adā peccatū actule. in poſteris originale trāſfu dit De hac vero aplus ita dlamat Iittera occidit: ſpiritꝰ aūt ꝑiuificat Ac ſi dice̓t. Ver vnū hoīem mors. ⁊ per vnū hoīem reſurrectio mortuo rum; ſicut in adā oēs moriūtur. ita et in xp̄o oēs ꝑiuificabūtur. Mario autē roſa fuit candida ꝑ v̓ginitatē. rubicūdā ꝑ caritatē: candida carne. rubicuda mente. candida ꝟ̓tutē ſectā do. rubicuda vicio calcando: candido affectu purificādo. rubicūda actū car nalē mortficādo. candida deū diligē do. rubicūda ꝓximo cōpatiendo. Del lignis vero ſethim cōdito eſt archo. in qua thuribulū mana ⁊ virga ſūt reconditaꝫ quia licet maria de pr̄m natura per peccatum viciata duceret originem? preelecta tamen per ſpiri tum ſanctum et mūdata ad purum. deum nobis obtulit et hominem. Thuribulū ſacroſcām carnē ſignifi cat ſaluatoris q̄ aurea dicit̉. qꝛ nul̓ liꝰ paſſa eſt detrimentum pudoris.

agnus ſcilicet ſine maculo. qui pecco tum non fecit. nec inuenitꝰ eſt dolꝰ in ore eius: de quo per propheticū dicitur eloquiū Ecce puer meꝰ elec tus: poſui ſuper eum ſpiritū meum Carbones thuribuli ſunt opera ihe ſuxpriſti. Corbones iſti aliquando mortui. quādoqꝫ vero ſunt ignei; qꝛ in ſaluatore noſtro nūc propria to lerabat huānitas. nūc propria faci ebat diuinitas: ignis in carbone di uinitas eſt īnocens in opere. ignis in prunis euidenseſt indiciū dinita tis. carbo mortuꝰ in preſepe iorēs; igneus demonia expellens. morter us in egyptū fugiens. igneus vendē tes et ementes colūbas de templo eiciens: mortuus dormiēs in naui igneus īpecans ventis ⁊ mari. mor tuus ſubditus paretibus. igncꝰ qua tuor ſcicians hoīm mulia de ſeptem panibus: mortuꝰ ad puteū iacob in terrogans potū. igneus circa iheri ro illinans cecū et ſanans leproſū. Carbo erat mortuus; dum a dyo bolo tēptaretur: igneus dum et ab angelis miniſtraretur. Mortuus in .j3. iij ꝓditiōe diſcipuli: igneus in filio re guli. Sopitus ante preſidem: igne us circa tyberiadem Sopitus dum ei herodes illuderet: igneꝰdū mor tuorū ſuſcitator magnificus fieret. Sopitus dum ei acetū cū felle mix tū ꝓpinciretur: igneꝰ dum ab eo de cem leproſi mūderentur. Sopitus dū a iudeis ſe obſconderet. ſopitus dū cū publicanis I peccatoribus e deret: igneus dū ambularet ſuper vndas. igneus dū ex aqua facto vi no letificaret cōuiuas. Sopitus ia cens in cunabulis: igntus fulgēs in micaculis. Sopitꝰ ante tribunal p̄ ſidis: igneꝰ in filia canauitidis So pitus in cruce: igneꝰ in monte Pru ne ergo mortue erant humanitatꝭ oꝑo; ignite diuinitatis muraculo. Sermo ad abbates veniētes ad yſtertonſe capibulum. Oc mare magnū in quo v tiqꝫ certum eſt. non aliud ꝙͣ ypreſens ſeculū amarum ⁊ fluctuans deſignari: quod tribꝰ ho minū generibus ſuo cuiqꝫ modo per uiū eſt vt traſeant liberati Tres enim ſunt. noe. doniel ⁊ iob; quorū primus naui. ſecūdus ponte. tercius vado pertranſit. Porro tres hoīes tres ordines eccleſie ſignant. Noe quidē archa rexit ne ꝑiret diluuio vbi ꝓtinꝰ rectoꝝ eccleſie formā ag noſco. Saniel vir deſiderioꝝ. abſti nentie ⁊ caſtimonie deditus: ipſe eſt ſoli deo vacans. peni̓tentiū ⁊ con tinentiū ordo. Iob quoqꝫ ſubſtantiā huius mūdi bene diſpenſans in con iugio/ fidelē deſignat populū terre na licite poſſidentē. De primo igit̉ ij ſecūdo habendus eſt ſermo. quo niā aſſunt venerabiles frattes et co abbates noſtri. de numcro prelato rū; aſſūt et monachi de peritentiū ordine. a quo tamen nec nos abba tes clienos nos reputare debemꝰ: niſi forte qd̓ abſit officij noſtri gra cia nr̄e profeſſionis īmemoreo Ter ciū igit̉ cōiugatoꝝ videlicet ordinē mogis ſuccincte tnͣſcurro. minꝰ ad nos ꝑtinētē Ipē ē qͥ mcre mnagnū va do ꝑtnͣſit. laborioſū ꝓrſꝰ ⁊ ꝑiculo ſumꝫ eciam et longum habens iter

quippe qui nulla pie cōpendia cap tet. Nam quod periculoſum ſit iter patet in eo ꝙ tam multos in eo pe rite dolemus. tam paucos videmus tranſire. Valde erum difficile eſt p̄ ſertim diebus iſtis quibus malicio nuinus inualuit: inter vndas huius ſeculi voraginem viciorum. ⁊ crimi nalium peccatorum foueas declinc re At continentium quidem or do et ponte ꝑtranſit: qd̓ iter breuiꝰ et facilius etiam et ſecurius eſſe neō eſt qui neſciat: ſed omitto laudes. pericula megis oſtendo: hoc enim multo melius atqꝫ vtiliꝰ eſt. Recto ſiquidem ſemita veſtra cariſſimi. et ſecurior ꝙͣ coniugatorum viaꝫ ſed ō̄ nino ſecura non eſt. Timendum ē triplex periculum: id eſt ne forte qͥ equare ſe alteri. aut reſpicere retro aut certe in medio ponte ſtare. ſeu re ſidere quis velit. Neqꝫ enim vllum ex hijs tribus pontꝭ patitur anguſ ta ⁊ arta via que ducit ad vitam. Contra primum ergo peri culum oremus ſinguli cum ꝓpheta ne veriat nobis pes ſuperbie; quo niam ibi ceciderunt qui operantur iniquitatē Nam de eo qui mittens manum ſuam ad cratrum. ⁊ poſte q retro conuertiturꝫ certum eſt quoni am labitur ſtatim et pelogus opei̓t caput eius. Sed et qui ſtare volue rit. nō quidem relinquens ordinem. ſed in eo proficere diſſimulans: ca dat neceſſe eſt ab hijs qui ſequūtur impulſus et euerſus: arta eſt enim vici et impedimento eſt proficere vo lentibus ⁊ proficiſci. Hinc eſt qd̓ iu giter arguunt et reprehendunt. ꝙ III. Ht ferre nequeunt tepiditatis eius ſeg nitiem: ꝙ velut quibuſdam ſtimul̓ vrgent et impingunt manibus. vt vnum neceſſe ſit e duobus aut pro ficere ſcilicet aut prorſus deficere. Minime ergo oportet ſiſtere greſſū. reſpicere quoqꝫ retro: aut equare nos alijs multo minus expedit. ſꝫ tota humilitate currendum nobis et properandum. ne quādo forte ſi is qui egreſſus eſt vt gygas ad cur rendum viam: longe fiait a nobis quem ſi bene ſapimius prouidentes in conſpectu noſtro ſemper. et in odo re eius tracti. facilius citiusqꝫ curre mus. Nec vero anguſta nimis in ueruētur pontis ſemita currere in eo volentibus? quia compactus eſt lig nis. vt qͥ perfecte eis initi voluer̄it. ine ptl apte ui o non lobatur in itinere pes eorum. uu lulet n ti ¶ Hec autem ſunt. pena corpo rulq putra ris. pauꝑtas ſubſtantie mūdialis: et humilitas obedientie. Nam per multas tribulationes oportet nos intrare in regnum celorum. Et qui volūt diuites fieri in hoc ſeculo inci dūt in temptationem I in laqueū dyaboli. Et quē a deo ſuo exturba uit inobedientia: ſine dubio ꝑ obe dientiam recto tramite redit. Hec autē ſibiinuicem cōpacta eſſe neceſſe eſt: nam et pena corporis nec inter diuicias ſtabilis; nec ſine obediētio facile poteſt eē diſcreta. Et pauꝑtas ī voluptate ⁊ volūtate ꝓp̓a nullius p̄t eē momēti: ⁊ obīa in diuitijs u voluptate. nͨ ſtubil̓ nͨ gl̓oſa ¶ At veo̓ hijs rite ꝯpoſitis. vide ſi nō trici mnairꝭ huiꝰ ꝑicula declinaſti: cōcupiſ centia cartus. cōcupīam oculorū et

ſuperbiam vite. Rite inquam cōpo ſitis: vt in pena quidem nodum im pacentie. in paupertate cupiditatis ſcrupulū; ui obedientio neuū caue as proprie volūtatis. Nom et qui murmurauerunt ⁊ ſerpentibus peri erunt: et qui volūt diuites fieri. nō ait qui ſunt. ſed qui volunt. incidūt in laq̄os dyaboli. Sꝫ I illud quid refert ſi forte quod abſit non quidē diuitias: ſꝫ caipſa que paupertatis ſunt toto affectu deſideres. aut etiā ardentius ꝙͣ diuitias cupiant homi nes ſeculares? Quid diſtat quecun qꝫ ſubſtātia deſideretur: dū equali ter ſit cerruptꝰ affectꝰ. niſi ꝙ tole rabilius videri poteſt. qͥ pluris eſſe videntur plurimū deſiderare? Por ro quiſquis vel oꝑte vel occulte ſa tagit vt quod habet in voluntate. hoc ei ſpiritualis pater iniūgat: ip ſe ſe ſeducit ſi forte ſibi quaſi de obe dientia blādicitur. neqꝫ enim ea in re ipē prelato: ſed megis ei prelo tus obedit. Serūptamen quia iux ta ſententiā ſaluatoris. in qua men ſura menſi fueritis. remētietur vob̓ꝫ bonū eſt homini hec ad cumulū do re. vt de eorū ſit numero. quibꝰ men ſuram bonā et cōfertā et coagitatā et ſuꝑeffluentē debūt in ſinus ſuos Sufficit enī ad ſalutem. cerporis moleſtias pacienter ferre; ſed cumu lus eſt etiā libenter in feruorē ſpūc eas aplecti Sufficere p̄t ſuperfluci nō requirere: ſꝫ nec ꝓpter ipſa ſi for te deſint neceſſario murmurare: ſed cumulꝰ eſt etiani exultare ⁊ libēter querere quomodo alij mogꝭ habect neceſſaria quādo ⁊ ipſe penuriā paci atur. Sufficit quoqꝫ ad ſalutem. ſi nec impacientio nec ſimulationē ad id quod deſidec̓s. inuitū velis prelo ti animū inclinare; ſed cumulus eſt etiam fugere ea quibus propriam voluntatem ſenſeris oblectari. ꝙͣtū ſane bona conſcientia potes 1I Porro prelati ſunt quidem ipſi qui deſcendūt mare in nouibus. facien tes operatioēs in aquis multis Ne qꝫ enim certa pōtis aliqua ſeu vadi ſemita coartantur. vt libere poſſint vſꝫqͣꝫ diſcurrere. Ioccurtere ſingul̓ vt oportet. ac dirigere pōtis ſenutō ſeu vadum inueſtigare ordinare gra dientes: pericula veſtigare ac dedli nare. excitare tepidos; puſilloīmes ſuſtentare. Seniqꝫ aſcendūt vſꝫ ad celos. et deſcendūt vſꝫ ad inferos: nunc quidē tractātes ſublimio. nunc infernalia ⁊ horribilia facta dijudi cantes. Sꝫ que poterit nauis inue turi que tam īmanes ſuſtineat fluc tus. ⁊ in tanto ſecura poſſit eſſe diſ crimine? Vtiqꝫ fortꝭ vt mors dilec tio; dura ſicut infernꝰ emulatio: qꝛ iuxͣ qd̓ alibi habes. aque multe nō poterunt extinguēte caritatem. Ne ceſſaria eſt nouis iſta prelatꝭ. tribꝰ cōpacta loteribꝰ que eſt vtqꝫ forma nauiū: vt ſit nimirū iuxta pauli doc trinā caritos de corde puro ⁊ cōſci entia boͣ et fide nō ficta. Puritatē qͥ dem cordis in eo p̄latꝰ habet ſi ꝓ deſſe deſideret inegꝭ ꝙͣ p̄eſſe: ſi pro priū cōmodū vel honorē. ſeu aliud quippiam ſuū in prelationē nō que rat. pret̓ ſolū beneplacitū dei ⁊ qni morum ſalutem. Sed cum intenti one pura. Irreprehenſibilis quoqꝫ

neceſſaria eſt conuerſatio. vt forma factus gregis incipiat facere et doce re. I ſcd̓m inagiſtri nr̄i regulā que cunqꝫ docuerit diſcipulis eſſe ꝯtrari aꝫ hec in ſuis ectibꝰ iudicet nō oge da. ne forte ſubmurmurare poſſit frater quē arguit ⁊ dicere Dedice cura teip̄m Talis enī occaſio. plu rima dāptio p̄lati: plurima ſubdido rū ꝑditio eſt Non ꝙ ego bene caue am id idcirco id loquor. ſꝫ et muchi et oībꝰ pariter veritas dlamat: qm̄ oportet irrep̄hēſibilē eū eſſe qͥ pre eſt. ita vt ſecure cum dn̄o vndeat ex ꝓbratibꝰ ſibi verbū. Quis ex vob̓ arguet me de pccō? Nō ꝙ ſine pec cato penitꝰ eſſe poſſit in hoc muſera vita: ſꝫ ꝙ ea q̄ arguit ī diſcipulis. oporteat ſūmoꝑe vitae̓ in iegiſtrū ob hoc qualis eſt in cōuerſatione; talis ſit ncc̄e ē eciā in occulta cogi tatione. ne videlicet foris huīlis. intus elatus in corde ſuo; p̄ſumēs de ſapientia ſeu virtute aut ſcītate ſua. que eſt ſine dubio fides ficta; quando non ſicut oſtendit huīlitas cōuerſatioīs. in ſolo dn̄i pietate cō fidit. Et vide ꝙ ꝓprie hijs tribus cordis ſcilicet puritati. ꝯſcientie bo ne. et fidei nō ficte cōurnite videan tur alia qͦꝫ apl̓i̓ verba dicētis Mithi aūt ꝓ mīmo eſt vt a vobis iudicer aut ab humano die ⁊c̓. Nō me iu dico inqͥt. qꝛ nichil michi cōſcius ſū ꝙ meū aliquid queraꝫ ſꝫ que iheſu xp̄i Sed et ꝓ mīmo michi eſt vt a vobis iudicer ꝓpter ꝯſcientiā bona ⁊ irreprehenſibilē vitam. Qui au tem iudicat me inquit dn̄s eſt: vt in eo ſolā ſpem ſuam poſitā eſſe do ceret. humiliatus ſub potenti manu dei. Sed et illud tu iudica vtrum poſſit hijs cōueniēter aptari trina petri interrogatio: vt hoc ſit dicere cimas me. cmcis me. amas me. Habes caritatem de corde puro. ꝓ conſcientio bona Ifide nō fictaMe rito ſiquidem de naui interrogatur an caritatem habeat piſcator homi nū conſtituendus. ¶ Sermo primꝰ in cōmemoratio ne ſacu michaelis archāgeli Ngelorum hodie memoria celebro tur: ⁊ exigitis de bitum ꝓ tanta ſo lēpnitate ſermo nem Sꝫ quid de ongelicis ſpiritibus viles loquētur vermiculi? Credimꝰ ſcine ⁊ indubi tata fide tenemꝰ diuinci eos pn̄tio ⁊ viſioē beatos. ſine fine letari bo nis dn̄i: q̄ nec oculus vidit. nec au ris audiuit. nec in eor hoīs aſcēde runt Quid ergo de hijs homo loq̄ tur hominibꝰ: que nec ipſe qͥdem cogitare. nec illi ſaltem audire ſuffi ciont? Profecto ſi ex habundantio cordis os loquitur; ſileat hominis lingua neceſſe eſt ex inopis cogita tionis Attn̄ ſi multū eſt ad nos loqͥ de ea claritate ⁊ gl̓ei; quā in ſemet ip̄is ȳmo in deo ſuo ūgeli ſācti noſ tris omnino ſuꝑenunēt cordibꝰ: de ca loquamur quam nobis exhi bent gratia ⁊ caritate In ſupernus enī ſpiritibꝰ non ſolum amirabilis dignitas: ſꝫ ⁊ dignatio amabilis inuenitur. Signū eſt prouide frēt b vt gloriam non capientes. tanto

magis amplectamur mīam: qua nimirū cōſtat nichilominꝰ habūdo re domeſticos dei/ celi ciues/ pͥncipes paradiſi. Teſtatur deniqꝫ apoſto lus ipſe. qui raptus vſqꝫ ad terciū celū. beate illi curie meruit intereſſe atqꝫ eiꝰ noſſe ſecreta: quoniam om nes amiminiſtratorij ſunt ſpiritus: muſſi in miniſterium propter eos qͥ hereditatē capiūt ſalutis. Ncqꝫ id cuiꝙͣ incredibile videatur: quando quidem ipſe quoqꝫ creator et rex āͣ geloꝝ venit non ininiſtrari ſed mi nuſtrare; et animam ſuam date pro multis Ut qͥd ergo miniſteriū illud angelorum quiſpiam dedignetur? in quo precedit cui in excelſis tota cum auiditate et felicitate muniſtra tur? Si et hinc dubitas/ vtiqꝫ qui vidit teſtimonium perhibuit: mili a inquit milium miniſtrabant ei: ⁊ decies milies cētenamilia aſſiſtebāt ei. Alius quoqꝫ propheta ad patrē de filio loquens ait. Minuiſti eum paulo minus ab angelis. Sic pla ne ſic decet vt vincat eciā humilita te qͥ ſublimitate vīcebat. ſitqꝫ tāto minor ā̄gelis: ꝙͣto inferioriſeſe miſ terio mancipauit; qui tanto excellē tior eſt. quanto differentiꝰ pre eis nomen hereditauit. ¶ Sed que ras fortaſſe in quo minoratus vide atur ab angelis cum miniſtrare ve nit: quando quidem vt ſupra me minimus in miniſterium mittūtur et illi. In eo vtiqꝫ ꝙ non modo mi iuſtrauit. ſed et miniſtratus eſt: e ratqꝫ vnus et idem qui miniſtrabat et cui nuniſtrabatur. Merito proin de in canticis canticorum. ecce inqͥt venit is ſaliens in montibus: trāſi liens colles. Miniſtrans eium ſa lijt inter angelos: ſed et ipſos tra ſilijt miniſtratus Miniſtrant enim angeli de alieno; offerētes deo bo na opera. non ſua ſed noſtra: nobis eius graciam referentes. Vn̄ et ſcrip tura dicens. quoniā aſcendit fumꝰ aromatū in conſpcū dn̄i de manua geli: ſollicite premu̓ſit data ei fuiſſe incenſa multa. Nros eium ſudores non ſuos. nr̄ag non ſuas lacrimas offerunt deo: nobis quoqꝫ eius mu nera referunt nō ſuā. Nō ſic ille mi niſter ſublimior cūctis. ſed et humi lior viuuerſis. qui ſemetipſum ob tulit ſacrificium laudis: qui patri of ferens cinimam ſuam. nobis miniſ trat vſqꝫ hodie carnem ſuam. Hu ius itaqꝫ tanti miniſtri graciā nich il mirum ſi dignanter nobis ymmo et libenter angeli ſancti miniſtrēt. ipſi enī amāt nos: quia nos xpriſ tus amauit. Dicitur certe vulgari quodam prouerbio: qui me amāt. amāt ⁊ cane meū. ¶ Nos ergo o beati angeli. catelli ſumus domi illiꝰ quem tanto affectu diligitis. catelli inquam cupiētes ſaturari de micis que cadūt de menſa domino rū noſtroꝝ: qui eſtis vos. Et hec dixeri fratres vt ampliorem de cete ro erga beatos angelos fiduciam habeatis? ac proinde familiarius in oī neceſſitate peſtra eoꝝ īuocētis auxilia: ſꝫ et digniꝰ in eoꝝ pn̄cio ꝯ uerſari: et megis ac mogis eorum vobis conciliare grām. captare ber uolentiam. exorare clementiam ſtu deatis ¶ Quius rei grā neceſſariū

duro. alias quoqꝫ caritati veſtre ex ponere cauſas. q̄ et ip̄os beatos an gelocpro nrā infirmitate reddat ſolli citos. abſqꝫ ſua ſane anxietate. ſed nō abſqꝫ vtilitate nr̄a: nec ad detri mentū felicitatis ſue. ſꝫ ad noſtre ſa lutio augmentū. Cōſtat ſine dubi o vacionis ꝑticipes. I capaces beati tudinis huanas dīas angelice ſi id dicere audemus cognatas eſſe natu re. nec decet vos o beati ſpūs cōtra legis p̄ceptū dedignari quā viſitate debetis ſpeciē veſtrā: licet in multā vt ipſi cernitis deiecta ſit vilitatem Sed neqꝫ arbitramur vos ſuꝑiu ci ues. ciuitatis veſtre excdio delecta ri? I ruina muroꝝ quos ſemirutos eſſe videtis. Cuiꝰ inſtauratioem ſi deſideratis ut dignū eſt: frequenter queſo ante thronū gle̓. verbū p̄cio iterabe dicētes. Genigne fac dn̄e in bona volūtate tua ſyō: ut edificēt̉ muri iheruſalē. Si diligitis decore domꝰ dei. ymo quia diligitis. exꝑi antur zelum veſtrū viui ⁊ rōnales lapides; qui ſoli in reſtaurationē eiꝰ vobis poſſūt coedificari. Hic eſt di lēſſimi funiculus triplex. quo de ex celſo celoꝝ habitaculo ad cōſolādos ad viſitōdos/ ⁊ ad adiuuādos nos attrahitur ſuꝑemines caritas ange lorū: ꝓpter deū ꝓpter nos ꝓpter ſe ipos. Propter deū vtiqꝫ: cuiꝰ tāta erga nos mīe viſcera ipſi quoqꝫ vt dignū eſt imitātur. Propter nos? in quibus nimitū propriam ſimili tudinem miſerantur. Propter ſeip ſog? quorum ordines inſtaurandos ex nobis tanto deſiderio preſtolan tur. In ore enim paruulorū qui lac Ndlim noum te modo veſcuntur. I nondū ſolido ribo. perficienda eſt laus maieſtatis diuinc:cuiꝰ habentes primicias an gelici ſpiritus beata iumirū delecta tione fruuntur; ſed tanto amplius nos expectant quanto conſummati onis eius expectatione ſollicitantur Que cum ita ſint: penſate quanta eciam nobis ſollicitudine opus eſt dilectiſſimū vt dignos nos exhibeo mus eorum frequentia. ⁊ eo modo conuerſemur in ꝯſpectu angelorū: ne forte ſanctos offendamus obtu tus. De enim nobis ſiquando pro uocati peccatis Inegligencijs noſ tris indignos nos iudicauerīt pre ſentio Iviſitatione ſua: vt iam ne ceſſe habeamus ⁊ nos plongere ⁊ dicete cum propheta. cmūci mei et proximi mei aduerſū me appropin quauerūt et ſteterūt. ⁊ qui iuxta me erat delōge ſteterūt. et vim faciebāt qui q̄rebat cinima nicaꝫ elongatis nimurū eis quoꝝ p̄ſentia protegere nos. I ꝓpulſare poterat īimicū. Ꝙ ſi tam neceſſariam habemus famuli aritatem dignationis angelice. ca uenda eſt nobis eoꝝ offenſa: et in hijs maxime exercendū. in quibus nouerimus eos oblectari ¶ Sunt autem plurima que eis placent. I que in nobis inuenure delectant̉. ut eſt ſobrietas/ caſtitas/ paupertas vo luntaria/ crebri in celum gemitus. ⁊ orationes cum lacrimis ⁊ cordis intentione: attamen ſuper omnio hec vnitatem I pacem a nobis ex igunt angeli pacis. Quidiū maxi me delectentur in hijs q̄ formā quā dā ciuitatꝭ ſue rep̄ſentāt ī nobis: ut

mirentur ſhetuſalem nouam in ter ra? Dico aut vt quo auitatꝭ illius ꝑticipatio eſt ī idipſū. ſic ⁊ nos idip ſū ſentiamꝰ. idipſū dicamꝰ oēs. et non ſint ī nobis ſciſmata: ſꝫ magi omnes ſimul vnū corpus ſimꝰ. E contra vero nichil eque offendit et ad īdignationē prouocat eos: quo modo diſſenſioēs ⁊ ſcādala. ſi forte inuenātur in nobis Audiamꝰ ſiqui tem quid loqͥtur ad corinthios pau lus. Cū enim ſint inter vos zelꝰ et contentio. none carnoles eſtis. et ſecundū homine ambulatꝭ. In epiſ tola quoqꝫ iude opoſtoli legimꝰ ſic Hij quidem ſūt qui ſegregat ſemet ipſos: animales/ ſpiritū non habē tes. Videre eſt anima hoīs; quem admodum vnuerſa corporis mem bra viuificet coherētia ſibi Separo ergo quod vis a uicturā ceterorū; et vide an demū illud viuificet Sic eſt ōnis qui dicit anathenis iheſu quod nemo dicit loquens in ſpiritu dei: quia anatheme ſeparatio eſt. Sic eſt inquam ōnis qui ab vnita te diuidit̉. nec dubites quin ob eo receſſerit ſpiritꝰ vite. Digne igitur contētioſos ⁊ qui ſeparant ſemetip ſos. apoſtoli carnales vocant et ani males: ſpiritum non habentes Di cunt ergo ſancti illi ⁊ beati ſpiritus vbi ſcandala inuenerint et diſſentio nes Quid nob̓ ⁊ generationi huic ſpiritum nō habenti? Nam ſi adeſt ſpiritus: ꝑ eū vtiqꝫ caritas diffūde retur. et vrutas non ſcinderetur Et dicunt Nō permanecimus cū homi nibus iſtis in eternum: qua caro ſunt. Que enim ꝯuentio luai ad te nebras? Nos de regno vnitatis et pacis ſumus; et hoīes iſtos in eēn dem vnitatem ⁊ pacem ſperabamꝰ eſſe venturos Nūc autem quā rati one nobis cohereat. qui diſſident& ſeipſis? Vidētis ꝙͣ cōgruat huit ſo lempnitati euāgelica lectio q̄ ſic de terret nos a ſcandalo ꝑuulorū? qua doquidem tam vehemēter angelio diſplicent ſcādala? Qui ſcādaliſaue rit vnum de puſillis iſtis: durū eſt quod ſequitur Sꝫ iam preterit ho ra: ad miſſas nobis eundū eſt. Pe to ne ſit vobis moleſta dilatio? que poterit nō inutilis fore: ſi capitulū preſens ſermone altee̓ diligentius proſequamur ¶ Sermo ſcd̓s de lūōe euāgelica Udiſtis fratres euāgelica lec tionem aduerſꝰ eos qui puſil los ſcandalizāt. ſatis terribiliter in bonatem. Nemini blāditur vei̓tas neminem palpat. nullū ſeducit: oꝑ te denūtians quoniā ve homini illi per quem ſcēdalū venit: bonū erat ei ſi notus nō fuiſſꝫ homo ille. Na tus ſane denuo/ natus ad vitā: no tus de ſpū: qͥ nimirū poſtmodū car ne ꝯſūmat̉ Expedit ei qͥ ſcādala ſuſ citat ī hac domē. ī hac ſcā deo ploci ta. et agel̓ eiꝰ admodū gͣta ⁊ famili a̓ ꝯgregatiōe: vt ſuſpedat̉ mola o ſinai̓a ī collo eo: ⁊ ꝓ ſuqui iugo et onete leui ſaluadorꝭ. gͣui mole ter rene cupiditatꝭ humerꝭ eiꝰ īpoſita. demergat̉ ī ꝓfūdū marꝭ huiꝰ mog ni ⁊ ſpatioſi manibꝫ: qd̓ eſt ſine du bio ſcl̓m nequā Minꝰ eī dāpnabile erat ei in ſcl̓o̓ magꝭ perire. ꝙͣ in mo noſterio Berire ſiquidem neceſſe eſt

hominem qui caritatem non habet: eciam ſi tradiderit corpus ſuum ita vt ordeat. Et hec dixerim fratres. non quaſi minus bene de vobis ſen tiani. aut regnore videatur in vob̓ nequiſſimum illud vicium: ſed vt in ea caritate ⁊ vnatumitate ⁊ pace in quā ſtatis in domino? ſolliciti ſitis ꝑſe uerare et habūdate megis. Que cium eſt ſpes noſtra I gaudiū noſ trum: et corona glorie? Nōne vni tas et vnanimitas veſtra⁊ ī qͣ gau deo vos inuenuri fraternitatꝭ ama tores. ante omnia mutuam in vob̓ metipſis caritatem habentes. quod eſt vinculum perfectionis? Propter quod obſecro vos: ſic ſtate ī domino cariſſimi. In hoc enim cognoſcunt omnes/ eciam angeli ſancti. ꝙ xpriſ ti diſcipuli eſtis: ſi dilectionem ha bueritis ad inuicem ¶ Seniqꝫ ſi tenetis memoria. quam vobis pre cedenti ſermone tradidimus tripli cem angelice erga nos caritatis ⁊ ſollicitudinis cauſam: poteſt hinc qͦꝫ fraterne dilectionis vtilitas magni fix commendari. Facile ſiquidem cō ſiderare eſt: homini quinon diligit proximum. nullam ex hijs qjs tanc diximus ſuppetere cauſami Nūquid eium xpriſti gracia dilgemur ab ā gelis: ſi de mutue dilectionis īopio nouerint nequaꝙͣ eius nos eſſe diſ cipulos? Nunquid diligemur ab eis propter noſipſos. id eſt ſpirita lis nature ſimilitudinem. ſi inueni mur nō diligere humane nrē notue̓ cōſortes. p̄mo vero ſi ex eis que in ter nos ſunt cōtentionibus. carna les nos magis ꝙͣ ſpiritales eē cōſti jxi ii terit. Deniqꝫ nūquid diligent nos propter ſeipſos. et futuram de nob̓ ſue ciuitatis reſtaurationem: ſi qd̓ abſit vnum illud quo ſolum vniri ⁊ roedificari eis poſſumus. defuerit glutinum caritatis?; Quomodo ſpe rabunt recdificandos de nobis per petuos ciuitatis illiꝰ muros. ſi cog nouerint. ſi viderint nos non lopi des viuos eſſe qui poſſunt inuicem roherere. ſed magis puluerem quē proicit ventus a facie terre? quem v nius verbi flatus in turbinem exci tet. et ſuſpitionis cuiuſlibet leuiſſi ma aura diſpergat? Et hec quidē dixiſſe ſufficiat pro eo ꝙ ait dn̄s: ſi quis ſcandalizauerit vnum de pu ſillis iſtis. Credo enm ꝙ moiori ſollicitudine deinceps ab hac tam nequiſſima peſte cauebitꝭ Iam vero quem non moueat quod ſequitur ī euangelio. ſi oculus tuus ſcandali zouerit te. ciue eum et proijce abs te? Nunquid enim corporalē hunc oculum monemur cruere. aut vnā ex manibus iſtis. ſimiliter ⁊ vnum pedem obſcindere? Abſit a nobis hu iuſcemodi carnalis ōnino et ninus ridiculoſa cogitatio. Ymmo vero poſtquam ob exterioribus ſcandalis deterruit nos ſermo diuinus aſpe re ſatis ſicut audiuiſtis; conſilium dat quid de eo nobis agendum ſit ſcandalo quod interius patimur. cō trariani inuenientes legem in mem bris noſtris. Ipſe enim cognouit figmentum noſtrum: ꝙ eiuſmodi ſcādalū nō tam facile a nob̓ valent euitari ¶ Porro triplicit̓ fieri ſcā dalū iſtud. cōtidiano nob̓ libet noſſe

experimento. Interdū enī eſt in no bis ſpiritualis intētionis oculꝰ ſim plex: et qui gracie magis ꝙͣ noſter dicēdus ſit: ſed ſcandalizat nos ocu lus noſter. qui vere a nobis eſt. dū volūtas nraaliāminꝰ caſtā impor tune ingerit intentionem. Sed ha bemꝰ ſuꝑ hoc ſalubre conſiliū ſalua toris. Erue eū ſaluator inquit: et proijce abs te. Hoc enī fiet ſi nō cō ſentias. ſi abijcias ſi reſiſtas. Simi li modo de manu ⁊ de pede ītelligen dū eſt. Cum enī bonis operibꝰ in tētos ad alic oꝑa trahere volūtas ꝓpria conatur. manus nr̄a eſt qui ſcandalizat nos? ſed obſcidi debet et proici qnobis. vt non eī cōſentio mus. Dic etiam proficere in ſancto cōuerſationē. et aſcendere ꝑ gradꝰ ſcale que iacob opparuit. ac iuxta qd̓ pſalmiſta ait de virtute in virtu tem ire deſiderantes. ſepe ſcandalum patimur a pede quodā puſillonimi tatis et negligentie nr̄e: qͥ nimitū deſcendere mogis ac remiſſiꝰ ire cō nat̉: ſed abſcidi eū neceſſe ē: vt pec gracie qͥ ſtat in directo. currere poſſit ſine offenſione. ſine ſcādalo. ſine im pedimēto. ¶ ¶ Qd̓ autē dicit bonū nobis eſſe ad vitō intrare cū vno o culo. aut manu aut pete. ꝙͣ duos habētes ire in gehennā ignis. eos notat qͥ volūtatē ſuā ſeu bona ſeu mala ſit eque ſequūt̉. et ingrediūt̉ ducibus vijs; nūc bona nūc mala fectantes. ſcd̓m qd̓ variāt̉ deſiderio ſua. Quibꝰ merito vtilius fuerat q̄ cie in ōnibꝰ inherere; et vbi obiat ꝓpria volūtas. abſcidere ⁊ a ſeipſis abijcere eam. Eſt antē cū multo tē 3ii pore in abſciſione ꝓprie volūtatis nrē exercitari. qͣtinꝰ eā domemꝰ: vt diſcat iam non ſuꝑbire. ſꝫ mogis ſi ne ōni ſcandalo et cōtradictione deo ſubiecta ſit aīa noſtra; nec iā abijcr re neceſſe ſit oculū noſtrū. nempe qͥ ſimplici adherēs deo. factus eſt ⁊ ip ſe ſimplex: aut certe iā nō ē oculꝰ al ter ſed vnꝰ cū eo apoſtolo teſte: qm̄ qui adheret deo. vnꝰ ſpūs eſt cū eo Qd̓ autē de oculo dictū ē: de manu quoqꝫ ⁊ pede eodē modo eſt intelli gendū Cuiꝰ enī voluntas ex affec tionē et cū deſiderio grē coheret. vt nec ꝯcupiſcat malai egere. nec bona minora. nec minꝰ bn̄ ꝙͣ grā ſugge rit; hic plane ꝑfectus eſt vir. Sed pax iſta potius eſt felicitatis: abſci ſio vero ſcandalorum I tēptationū dictoria fortitudinis. Illa inquam gloris: hec virtutis. ¶ In feſtiuitate omnium ſanctorū Sermo primus beati bernardi ab batis Eſtiuitatem hodi ernam ſanctorū q̄ ruū cū ōni deuotio ne dignum eſt cele Tbrari. Nimitum ſi magna videtur ⁊ eſt beaiti petri ſolēpnitas. ſeu bt̄ī ſte phani. aut cuiuſlibet ceteo̓ꝝ. quāta iſta ē q̄ nō vniꝰ tātū ē. ſꝫ vniuerſo rū? Verū nō ignoratꝭ frēs ſeculari bus id moris eſſe. vt diebꝰ feſtis fe tiua ſibi auiuis parēt: et quāto fue rit ſolempnitas clorior tanto ſplen didius epulentur. Quid ergo Nonne et hijs qui conueriuntur ad cor. cordis delicie ſūt q̄rende: et

ſpiritualibꝰ ſpiritualia cōparanda Propteres iam paratum eſt cōuiui um noſtrū fratres: iam cocta ſunt ō iua; et epulādi tēpꝰ aduenit. Dig nū eſt eim vt anima priꝰ ſaciet̉. ꝙ hec ſine dubitationē et ſine cōpa rationē ſit potior. p̄ſertī cū ſcōꝝꝫ ſo lempnitates/ manifeſtū ſit ad qni mas magis ꝙͣ ad corpora ꝑtincre. et que animiarū ſūt anime plꝰ accep tent; quippe naturali quadā eis cog natione cōiuincte. Quibus ꝓpteres quoqꝫ ſancti iſti cōpatiūtur aplius? ꝓpterea megis deſiderant animaꝝ bona. et plus earum refectionibus delectantur: qm̄ et ipſi ſimules nob̓ fuerunt paſſibiles. qͣn̄do et ipſi pere grinationis huiꝰ et exilij miſerabi les deplorauere moleſtias; et ipſi gͣ ue huius corporis onus. ⁊ tumultꝰ ſeculi. et tēptationes experti ſunt in imici Nichil itaqꝫ dubiū qͥn gratior cio ſit ⁊ multo acceptabilior. qua ī tenditur epulis animarūꝫ ꝙͣ ſit eo que celebratur a ſecularibus curam carnis perficientibꝰ ī deſiderijs V Berūptamen vnde nobis animaꝝ panis in terra deſerta. et loco hor roris et vaſte ſolitudinis? Vnde nō bis ſub ſole ſpiritualis cibus. vbi nichil eſt iuſi labor et dolor et afflic tio ſpūs? Sed ſcio quis dixerit: pe tite et accipietis. Et illud. Si vos rum ſitis mali noſtis bona data do re filijs veſtris. quātomēgis pater pveſter de celis debit ſpiritum bonū petentibus ſe? Nec ignoro ꝙͣ obnix e bota ac nocte ac die petieritis men dicantes dari vobis panem de celo diuum: non cum qui corpus corro borat: ſed qui confirmat cor hoīs. Nam cōuiuas quidē nō auſus ſūdi cere: ſed mendici ſumus īprebendo dei viuētes. Mendici inquā iacētes ante ianuā regis p̄diuitꝭ vlceribus pleni; et cupiētes ſaiturari. p̄mo et ſuſtentari de micis que cadūt de mē ſa dn̄orū nrōꝝ. quoꝝ celebramus hodie ſolēpnitatē: quoniā delicijs affluūt. et menſurā accipiūt bonā et cōfertū et ſuꝑeffluētē. Cōfidimꝰ autē: qm̄ erit qui det nob̓. Chaos enī magnū et diſtātici eſt multa ni mis. īter libec̓litatē et benignitatē dei: ⁊ auari diuitꝭ crudelitatē Prop tereā dedit hodie pat̓ nr̄ patrē enī mīaꝝ. potre rē neceſſe ē etiā miſeo̓ rū:dedit īquā nob̓ pane de celo et ci bai̓a ī habūdātia: qͦꝝ vtinā ego co quꝫ fidelis: vtinā oīa meo coqͥna v til̓ videat̉. Siqͥdē ad p̄parāda fercu la vra cōcaluit cor meū ītra me. ⁊ ī meditatioē mea ignis exarſit. ille ſine dubio quē dn̄s ih̓us miſit ī ter ra; et voluit vehemēt̓ accēdi Nā ſpi ritualē cibū ⁊ coqͥna. et ignē habere ncc̄e ē ſpiritualē. ¶¶ Suꝑeſt iā vt diſtribua q̄ p̄ꝑaui? vos at cōſiderate potiꝰ dātē dn̄m. ꝙͣ mīſtrū diſtribuētē Ego enī qͣntū ī me eſt nichil aliud ſū ꝙ cōſeruꝰ veſter: qͥ vobiſcū pai̓ter et in et vob̓ ſicut ip̄e dn̄s nouit. mē dico panē de celo et alimoniā vite. Propterea nec ego vob̓ ſꝫ pat̓ vr̄ ipſe ē qui dat vobis panem de celo viuū: ipſe vos paſcit et opei̓bꝰ et ſermonibus: etiam et carne filij ſu i. qui eſt vere cibus. Nam et de ope ribus lego. Meus cibus eſt: vt fa ciam voluntatem patris mei Et de

verbo? quoniā nō ī ſolo pane ꝑiuit homo: ſed in omni verbo qd̓ proce dit de ore dei. Ergo nūc quidē ciba ri habemꝰ factis eiꝰ et verbis: poſt hec eciā illibatū dn̄ici corꝑis ſacra mentū. in altaris mēſa ſaicroſācta. ipſo propicio ꝑcepturi. Sermo ſecūdꝰ de oībus ſanctis de lectionē euāgelica. Egimus in euāgelio hodie. qm̄ videns iheſus turbas aſcē dit in montē. Predicantē enī dn̄m de ciuitatibꝰ ⁊ caſtellis ſequebant̉. quoꝝ ſanabat aīas. ſaciabat corpo ra: ⁊ adherebāt ei affatu pariter et aſpectu illius delectati: cuiꝰ nimiꝝ vox ſuauis ⁊ facies eius decora: ſi cut ſcriptū eſt. Specioſus forma p̄ pt h rlbi filijs hoīm: diffuſa eſt gracia in la bijs tuis. Talis eſt quē ſequimur cui adheremꝰItotꝰ deſiderabilis: ī quē nō ſolū ppl̓i̓. ſꝫ et ip̄i qͦꝫ ageli ſcī i mituitan deſiderat ꝓſpicere. Quid vobis ſua uius apponem? Nimiꝝ hec ſūt de licie angeloꝝ. Suſtate ꝓinde ⁊ vi dete qm̄ ſuauige dn̄s; ⁊ huic ſuaui tati. huic ſapori. huic ſapīe q̄ ve̓ tra hitur de occultis: oē qd̓ deſiderat̉ nō valet ꝯꝑari. Quid enī? Miraris in ſole ſplēdorē/ in flore pulchritudi ne. in pane ſaporē: in terra fecūdita tē. Sꝫ a deo hͦ vniu̓ſa donaita ſūt: nec dubiū qͥn multo apliꝰ reſeruaue rit ſibi. ꝙͣ dederit creaturꝭ ¶ Iā ne hoc qͥdē ocioſū putemꝰ ꝙ oſcēdit in mōtē: nimiꝝ ꝙ tāto qn̄ p̄dictū ē tā ꝙͣ longe dlamate ꝓph̓a. Suꝑ mōtē excelſū aſcēde tu. qui euāgalizas ſy on: qͥ euāgelizas ihrln. In qͣ oſcēfi one ſi vos meliꝰ nō hobetꝭ: egoil lud intelligendū put̓o/ qd̓ in īicio at tuū apl̓oꝝ lucas meminit dicēs p mū qͥdē ſermonē feci de oībꝰ o theo phile; que cepit iheſꝰ facere et docere Vtiqꝫ non ſcd̓m phoriſeorū morē. qui alligabant onera grauia et im portobilia. ⁊ imponebant ea in hu ineros hominū: digito ſuo nolen tes ea mouere An non bonꝰ aīe pa nis ē iſte: ⁊ plurimū ꝯfirmas cor ho minis. Fiducialit̓ ſequor te dn̄e qͦcū qꝫ ieris: ⁊ ſecure incedo viā mādato rū tuoꝝ: ſciēs qm̄ ꝑ eā p̄ceſſeris ip ſe Secue̓ īquā viā mādatoꝝ curro? qn̄ qͥdē noui ꝙ a ſūmo celo egreſſio tua/ ad currēdū hac viā? I occurſꝰ tuꝰ vſꝫ ad ſūmū eiꝰ fuerit ꝑ hāc viā Nō poſſū ego frēs in hūc modū ſin gula mnaſticare: vos eſtote aīalia mūda et ruminatia: vt fiat ſicut ſe̓ꝑ tū ē Theſaurꝰ deſiderabilis reqͥeſcit in ore ſapiētꝭ. Oportebit cī me ſuc cincte aliqnͣtulū loqͥ: qm̄ multa dicē da ſūt/ ⁊ hora breuis et maxime qꝛ adhuc celebrāda nob̓ miſſarū ſolēp nic reſtant. ¶ Videns iheſuetur bas aſcendit in montē. Videnomi ſeratioīs intuitu: quoniā erant ſicut oues errantes non habentes paſto rem. Quid eſt ꝙ anteꝙͣ docere īcipe ret/ aſcendit in moͣtē: niſi ꝙ in hoc ipſe docuit neceſſe habe̓ p̄dicatores verbi dei deſiderijs animi cōuerſati one ſācta ad ſublinua tendere. ⁊ vir tutum conſcendere montē? Et cū ſe diſſet: acceſſerunt ad eū diſcipuli e ius. Cū ſediſſet iuqͥt Alioqͥn qͥs ad excelſū gygantē poſſet accedere rugniſſime ꝓrſus īclinauit ſe et exi naniuit vſꝫ ad ſeſſionē: ita vt dicat

patri: tu cognouiſti ſeſſioēm meam et reſurrectionē meā Sedit enī. vt ad eū ad quē ne ipſi qͥdē āgeli ſtātē attingere poterāt. etiā publicani et peccatores accedāt. accedet marici magdolena; accedat et latro de cru ce. Et cum ſediſſet: acceſſerunt ad eum diſcipuli eius. Acceſſerūt non tam acceſſu pedū: ꝙͣ affectu cordis et imitatione virtutum. Bene autē non turbe. nō quilibet de populo. ſꝫ diſcipuli acceſſiſſe dicuntur. quāte nus ſicut teſtamētum vetus datum legitur in monte ſyna? ſolo moyſe aſcendente ⁊ populo expectāte deor ſum; ſic ⁊ modo ſuſciperent montes pacem populo ⁊ volles iuſticiam; et pelut in tenebris quibuſdā et in oc culto diceretur apoſtolis: quod poſt modum docerent in lumine; et audi rent in aure. quod predicauer̄t poſt modum ſupra tecta ¶ Vnde et ſe quitur Et aperiens os ſuū docebat eos. Aperuit nūc os ſuum: qui pro phetarum prius operuit ora. Hinc eſt quod legitur in pſalmo: ꝓpheta dicente. Sue lobia mea aperies; et os meū annūciobit loudem tuam. Nunc autem qui multifarie multiſ modis olim deus locutus fuerat in prophetis. demū ſuipſius ore locū tus eſt; tanꝙͣ ſi diceret. Et qui loq̄ bar ecce aſſum. Beati qui audierūt in carne loquentē ſaipiētiani: beati qui verbi dei verba que ob ipſiꝰ ore proceſſerūt audierūt. Beruptomen que audierūt illi/ reſeruātur nobio vſꝫ adhuc: quia ⁊ nos audire poſſu mus ꝙͣuis nō ab ipſo ¶ Aperiēs os ſuum docebat eos dicens. Beati pauperes ſpiritu. Vere apertum eſt ſ os eius/ in qͦ oēs thezauri ſapīe et ſcientie ſūt recōditi; et vere eius hec doctrina qui in apocalipſi loquitur. Ecce noua facio ōnia? qui per pro phetam ante predixerat. Aperiani os ineuꝫ eructabo abſcōdita a con ſtitutione mūdi. Quid enī tam ab ſcōditum. ꝙͣ paupertatem eſſe bea tam? Attaimē vei̓tas loquitur que nec falli nec falle̓ poteſt: et ipſa eſt que dicit Beati pauꝑes ſpiritu Sic vos inſenſati filij ad diuitias queri tis. diuitias deſideratꝭ vſꝫ adhuc. umituūūt cum iā beatitudo pauperū diuinitus cōmendata. predicata mūdoª: credi ta ſit ab hominibus? Querat eas paganus qui ſine deo viuit; querat ja iudeus qui terrenais ꝓmiſſiones ac cepit. Sed qua frōte magis autem quā mēte xp̄ianꝰ diuicias querit? poſtꝙͣ xp̄s beatos eſſe pauꝑes pre dicauit? Euouſꝫ filij alieni. quouſꝫ ranitatē loquētur cor veſtrū. vt beo tum dicatꝭ populū cui hec ſunt. hec viſibilis. hec p̄ſentia. cum filiꝰ dei os ſuū aperiēs dicat vei̓tatē. becitōs eſſe pauꝑes. et ve diuitibꝰ? S diligēter attēde ꝙ nō ſimplicit̓ pau petes noīat. ꝓpt̓ plebeios pauꝑes ncc̄itate miſeb̓bili nō laudabili volū tate Spero eqͥdē ꝓfutura eis apud d̓iue boītatꝭ mīam. hācipſā afflicti oīs ſue miſeriā. ſcio tn̄ dn̄m hͦ in lo ro de huiuſmōi nō fuiſſe locutū: ſꝫ de hijs qͥ pn̄t dice̓ cū ꝓph̓a Volūtai̓e ſacrificabo tibi Attū̄ nͨ volūtaria qͥ dem pauꝑtas ōnis laudem hobet apud deū. nā et philoſophi omnia ſua reliquiſſe dicuntur. vt expediti

mundialibus curis. ſtudio vanitatꝭ poſſint vacare liberius; et nolebant cenſu habundare terreno. vt habun durent magis in ſenſu ſuo. Hoc diſ cernit qd̓ dictū eſt ſpiritu: id eſt ſpi rituali volūtate. Beati vero paupe res ſpiritu. ſpiritales intētione/ deſi derio ſpirituali/ propt̓ beneplacitū dei ⁊ animarū ſalutem: quoniam ipſorum eſt regnum celorum. Becti vere: ſiquidem ipſorū eſt regnum ee lorum ¶ Di quis eſt qui ſic loqui tur. ſic beatificat pauperes: et ſic di cat? Putas poterit verū eſſe? Erit ſine dubio: ſiquidē verax eſt ⁊ potēs qui promittit. Si murmurat inimi cus: reſpondebitur ei. An non licet michi facere quod volo; An oculus tuus nequā eſt. qꝛ ego lonꝰ ſum Si tu iure humiliatꝰ es ꝓ eo ꝙ ad uerſum me exaltare te voluiſti. non ne qui ſe humiliāt propter me. me rito ſunt exultandi? Et vete fratres ſi miſerrimꝰ ille de celo deiectꝰ eſt. quoniam affectauit celſitudinē. alti tudinem cōcupiuit. ſublimitatē pre ſumpſit: nōne cōſequens eſt beatos eſſe qui ſpōte in pauꝑtatibꝰ humili antes ſeſe deponūt; ⁊ iuxta domini promiſſionē ipſoꝝ eſſe regnum celo tum quod ꝑdidit iſte? Et attēde ꝙͣ ſapiēter ordunauerit ſapiētia: cōtra primū peccatū remediū primū oppo nens. At ſi aꝑtius dicat. Uis obti nere celū qd̓ ꝑdidit ſuꝑbiens ange lus qui cōfiſus eſt ī virtute ſuo. et in multitudine diuiciarū ſuarū? pauꝑ tatis vilitatē ēplectere: et tuū erit. ¶ Sequit̉. Beati mites: qm̄ ipſi poſſidebūt terrā. Bene optime Sic enim oportebat ꝯmendata pauꝑta te. etiā māſuetudinē predicari: quo niam relinquētibꝰ ōnic. prima ſolet eſſe tēptatio de moleſtijs corꝑis. et afflictiōe carnis īſolita Ꝙvo̓ pauꝑ tas ꝓderit. ſi qd̓ abſit pauꝑ in mur muratione deueniat. factus exoſpe rans I impatiens diſcipline? Opti me quoqꝫ poſt regn promſſionem mnꝰ aliud regnū velut ī oirram do tur. vt ſcd̓m ſcriptura ꝓmiſſionem habeamus vite eiꝰ q̄ nūc eſt pariter et future; ⁊ de exhibitiōe preſentiū firma ſit expectatio futurorū. Gec ti mites: quoniam ipſi poſſidebunt terram. Hanc ergo terram eoꝝpus noſtrum intelligo. quod ſi poſſide re bult anima. ſi regnore deſiderat ſuper membra ſua neceſſe eſt vt ſit ipſa mitis ⁊ ſuperiori ſuo ſubiecta: quoniam tale inuerūt inferius ſu um/ qualem ſe exhibuerit ſuperiori. Aematur enim creatura; ad vlciſcē dam ſui iniuriā crecitoris. Et ideo nouerit anima que rebellem ſibi in uenit carne ſuam: ſe quoqꝫ minus ꝙͣ oporteat ſuꝑioribus poteſtatibus eſſe ſubiectam. Monſueſcat auima ⁊ huīlietur ſub potenti manu altiſſi mi. ſubiecta ſit deo. I hijs pariter quibus vide dei habet obedire prela tis: et continuo corpus ſuū inueniet obediens et ſubiectū Veritas enim eſt que loquitur: beati mites. quoni am ipſi poſſidebūt terram. Et vide ſi non aduerſus ſecundi peccati pul nus/ ſecūdo ꝓceſſerit medicina. Pri ma ſiqͥdē poſt āgelice p̄uoricationis ruinā. cua peccauit inqͥetudinē ſpūs agitata; ⁊ īterdicti dnīci iugū ſuaue

et leue onus abitiens? quando ex pectare noluit. vt de manu domini vnde iam cetera acceperat: perfect onem quoqꝫ btītudinis mereretur. ſed preripere illam ſerpetis conſilio attemptauit. propter hoc paradiſū perdidit terra deliciarum; propter hoc in ip̄o corpore ſuo ꝯtraria lege inuenit ¶ ¶ Sed iam fortaſſis ad hanc domini vocem deſiderio māſue tudinis eſtuas: ⁊ conquēreris ſuꝑ aſperitate cordis tui: et belunis qͥ buſdam motibus atqꝫ indomita feri tate. Attende ergo quod ſequitur. Geati qui lugent: quoniam ipſi cō ſolobuntur. Equum indomitum/ fla gella domat; onimā immitem cōtri tio ſpiritus ⁊ oſſiduitas lacrimaꝝ Ergo in omnibꝰ operibus tuis. me morare nouiſſima tua: moriꝭ horro rem. iudicij tremendum valde diſcri men; ardentis gehenne mētum ob oculis cordis tui elongari nullate nus patiaris Cogita ꝑegrinatioīo tus miſeriā. recogita ānos tuos in amaritudine aīe tue; ⁊ cogita vite humane pericula Cogita fragilita tem ꝓpria; et in huiuſmodi cogita tione ſi ꝑſeueraueris. dico tibi paru ſenties quidqͥd foris videt̉ eſſe mo leſtū: dū toto corde circa īteriore mō leſtiam occuparꝭ. Sꝫ nec patietur dominus ſine cōſolatiōe te eſſe. quo niam pater miſericordiarū eſt ⁊ de us totius cōſolationis. et cōplebi tur ōnino qd̓ veritas pollicetur: beo ti qui lugēt. quoniā ipſi conſolobū tur. Cōcordat aūt huic ſentētie eti am illud qd̓ in ſalomōe legiſti Me lius eſt ire ad domum luctus. ꝙͣ ad Iubiſp domū conuiuij. Propteres beoto eſſes eua/ ſi poſt culpam conſolotio nem quereres latrimarum; ⁊ cōuer ſa ad penitentiam/ veriami ciciꝰ ob tineres. Nunc autem miſerrimam queſiſti conſolationem de ſimili ca ſu viri tui/ et veneno peſſimo nequiſ ſimo videlicet vicio/ totam infeciſti poſteritatem tuam? vt vſqꝫ hodis perditionem alterius ſuam alter re putet conſolationē Miſerrima pror ſus cue conſolatio. ⁊ eorum qui mi im int url ſeram hanc imitōtur: ſed beati qui iur iniu? lugent. quorūam ipſi conſolabūtur qiuatu he Verum quid aliud eſt hec con ſolatio/ ꝙͣ procedens de ſpē venie. gratia deuotionis. et ſuauiſſima vij drtabe. delectatio bon. et guſtꝰ ſapientie li cet exiguꝰ. quibꝰ interim benignꝰ dominꝰ afflictam refrigee̓t auimā? Sed guſtus ille nichil aliud eſt qͣ incitamentum deſiderij. et incentiuū amoris: ſicut ſcriptū eſt Qui edūt me adhuc eſuriēt: ⁊ qui bibūt me adhuc ſitient ¶ ¶ Propterea ilico ſubīfertur. Beati qͥ eſuriūt ⁊ ſitiūt iuſticiam: quorā ipſi ſaturabūtur. Qui eſurit eſuriat aplius: ⁊ qͥ deſi derat/ habūdantiꝰ adhuc deſideret: quoniā ꝙͣtumcūqꝫ deſiderare potue rit. tantū eſt accepturꝰ. Ymmo veo̓ nō ſcd̓m īꝑfectionē modū ve deſide rij; quonūaquidē donec ꝑfecte habe at. ꝑfecte deſidec̓re nō poteſt: ſꝫ nec et ꝑfcē hr̄e donet et ꝑfcē deſideret: ſꝫ mēſura accepturus eſt bonam ⁊ cōfertam et roqgitatam ⁊ ſuꝑefflu entem. Gecti qui eſuriunt ⁊ ſitiunt iuſticiam: quoniā ipſi ſaturabuntur Infirmiori palato cordis et anime

languenti. adhuc dura et inſipida res videtur eſſe iuſticia: ſꝫ qui guſ tauerūt. ecce hij ſciunt quoniā beati ſunt qui eſuriūt illam? quoniā ipſi ſaturabūtur. ¶ O vere felix ⁊ glo rioſa ſacietas. o ſanctum cōuiuiū. o deſiderabiles epule. vbi nimirū ax ietas nulla. nullū poterit eſſe faſti diū quorā ſacietas ſummā et ſum mū inerit deſiderium Secti qui eſu riūt et ſitiūt iuſticiam; quoniā ip̄i ſa turabūtur. Iam vero hoc verbū ad uerſꝰ adam procedere credo. qui por tionē quidē aliquā videtur tenuiſſe iuſticie: in eo ꝙ mulicri compaſſꝰ ē. Sed ſi eſuriſſet iuſticiam. curaſſet ſi ne dubio reddere qd̓ debebat. non ſolū vxori ſed multomagis creatori Debebat enim ꝓxori cōpaſſionem. vtiqꝫ ⁊ diſciplinam tanꝙͣ inferiori. caput enī mulieris vir: debebat at deo obedientiam atqꝫ ſubiectionē. ¶ Sed quid putamꝰ frcures. Ꝙplurimi vſqꝫ hodie factum illud grauiter dijudicat. et tamen inſipie ter imitantur. indignantur aduer ſus adum. ꝙ obediuit voci vxoris ſu epluſꝙͣ dei; et ipſi cotidie euam ſu am carnem videlicet audiūt plꝰ ꝙͣ deū. Fratres ſi modo pn̄tem videre mus adam in eo articulo poſitū. aſ cendētibꝰ cogitationibꝰ in cor ciꝰ cō artari inter precem vxoris et p̄cep tū creatoris. nōne mogis clamare mꝰ aduerſus illū dicentes. caue mi ſer. vide ne feceris. ſeducta eſt muli er ne acquieſcas ei? Ut quid ergo quociens app̄hendit nos tēptatio ſi milis. nō ꝑſuademꝰ ſinulit̓ nobiſ ipſis? Beati enī qui eſuriūt ⁊ ſitiſit iuſticiani: quoniā ip̄i ſaturabūtur. ¶ Sed quid p̄t eſſe omīs iuſticia noſtra coram deo? Nōne iuxta pro phetam velut panꝰ mēſtruate repu tabitur: ⁊ ſi diſtricte iudicetur iiuſ ta inuenietur omnis iuſticia noſtra et minꝰ habens? Quid ergo de pec catis erit. quādo ne ipſa quidē pro ſe poterit reſpōde re iuſticia? Propte rea obmuxe cū ꝓph̓a clamātes. non intres ī iudicio cū ſeruo tuo dn̄e. to ta huīlitate ad mīam recurramꝰ. q̄ ſolo p̄t ſalucire aīas noſtras: ⁊ ſol licite pēſemꝰ qd̓ ſeqͥtur. ¶ ¶ Seati miſericordes: quoniā ip̄i mīami ꝯſe quentur. Et attēde quēadmodum zacheꝰ breuiter vtrūqꝫ vno verbo cōplectitur dicens. Dimidii bono rū meoꝝ dn̄e do pauꝑibꝰ: et ſi quē piā defraudim reddo quadruplū Di des quātū iſte eſuriuit iuſticiam; cui nō ſufficit equa mēſura reddere Iru ſi reſtituat qͣdruplū? Miſericordiā quoqꝫ mog eſt; ꝙ dimidium bono rū ſuoꝝ dat pauꝑibꝰ ¶ Berupti nō ſilebo ego quod ſentio: laudem dn̄i loqͥtur os meū. dn̄i plane non vram; neqꝫ enī vobis/ ſꝫ noī eiꝰ do gloria. Lacheꝰ certe cuiꝰ laus eſt in euāgelio/ dinudiū bonoꝝ ſuoꝝ de dit pauperibus: ſed ego multos 30 cheos hic video. qui nichil ſibi ex oībꝰ teliquere. Quis michi ſcribet hoc euāgeliū de zacheis iſtis. ȳmo de petris iſtis qui fiducialit̓ loquā tur dn̄o: ecce nos teliqͥmꝰ oīa et ſe cuti ſumꝰ te? Sꝫ ſcriptū ē iā ī eua gelio eternorui libro vite ſcriptum eſt et ſignatum. Gecti enum miſeri cordes. qm̄ ipſi mīam conſequetur

l ¶ Iam vero fratres ade crudelita tem hec ſententis tangit; qui vide batur prius amore vxoris peccciſſe. Ecce enim ſcimus o adum quia oc de oſſibus tuis eſt. I caro de carne tua: I eius amore peccaſti. Video mus nunc ꝙͣtum diligas eam. Be nit dominus igneum tenens gladi um. in vltione preuaricationis Op pone te diſcrinuiū ꝓpter illā et dic Domine mulier īfirma eſt/ mulier ſeducta eſt. mea eſt iniquitas/ meū peccatum in me ſolum vindicta pro cedat. Sed non loquitur ſic. Muli er inquit quam dediſti michi. dedit michi de ligno. I cetera. O peruer ſitas. Benam pro ea ſuſcipere refu gis. et culpam admittere non recu ſaſti? Quomodo prochdolor omnia confudiſti. pernitioſe miſericors tibi vbi ſeuerus eſſe debueras. I perni tioſius crudelis vbi miſericordiam impendere oportebat? Nam delin quere propter illam nullomodo: ſci fiſfacere vero pro ealibenti animo debuiſti. Sic enim oportet fieri fra tres vt nunꝙͣ propter alium homo peccet. quod eſt iuſticie; et libenter aliena peccata portet. qd̓ eſt miſcri cordie. Geati enim qui eſuriunt et ſitiunt iuſticiam: quoniam ipſi ſatu rabuntur. Geati miſericordes: quo niam ipſi miſericordiam conſequen tur ¶ Sequitur. Geati mūdo cor de: quoniam ipſi deum videbunt. Geati plone et omnino beati? qui videbunt in quem deſiderant ange li proſpicere; quem videre vitā eter na eſt. Tibi dixit cor meū. exquiſi uit te facies mea: faciem tuam do 2i mine requiram. Quid enim michi eſt in celo: ⁊ a te quid volūi ſuꝑ ter ram? Deficit caro mea ⁊ eor meū deus cordis mei ⁊ pars inea deus in eternū? quonā implebis me le ticiā cū pultu tuo. De michi ab im munditia cordis mei; quā impedie .jiſ te. necdū mereor ad beatam illam .jii piſionem admitti Quanta ſollicitu dine fratres ꝙͣto ſtudio dāda eſt ope raº. vt mundari poſſit oculus quo vi dendus eſt deꝰ? Et ego quidem tri plici ſorde inquindri me ſentio. con cupiſcētia carnis. cōcupiſcentia glo rie temporalis: ⁊ preteritoꝝ cōſci entia delictorum. Sūt enim in ani ma motus quidā deſideriorū. quos nec ratiōe nec viribꝰ extinguere poſ ſum? ꝙͣdiu in hoc ſeculo nequā et in corꝑe mortis teneor alligatꝰ. Atto men cōtra ſordes iſtas oppono oro tionis temediū A ꝓpteres ſicut o culi ſeruorū in manibꝰ dn̄orum ſuo rum: ita oculi noſtri ad dn̄m deum noſtrū donec miſereat̉ noſtri: qͥ ſolꝰ mūdus eſt. et poteſt facere mūdum de īmundo cōceptū ſemine Sic et cō tra peccati cōſcientiā remediū ꝯfeſſi onis ē inſtitutū: et oīs in cōfeſſione lauantur Ecce hec ſūt que mūdant oculū cordisz oro et cōfeſſio Porro beciti mūdo corde; qm̄ ipſi deū vide būt Videbūt qͥdē in fine facie ad fa cie. videbūt etiā nū̓e ſꝫ ꝑ ſpeculū in enigmāteꝫ ⁊ nūc cognoſcūt ex ꝑte. ꝑfrē poſtea cognitur̓ Oīs ei in cuis f ꝯſcīa clauſū adhuc pccm̄ viuit. qut ī ſpe. et ita ſentit de deo tꝙͣ ſi minꝰ ei peca diſpliceat. aut peccat ī deſꝑati onē/ īmiſericordē ſentiens deū: qͦꝝ

ptriqꝫ merito dicitur Exiſtimaſti ini que ꝙ ero tui ſinulis Quoꝝ neuter deum videt. ſed mentitur iniqui tas ſibi: formans ſibi ydolum pro eo ꝙ non eſt ipſe. Geati vero mun do corde. quonam ipſi ſoli deum vi dent. ſoli de eo ſentiunt in bonitateꝫ ſicut vere bonus eſt ita vt nemo bo nue ſit niſi ipſe Geati mundo corde quonā ipſi deum videbunt. Miſcri proinde adam ⁊ curi qui conuerſi in perba malicie ad excuſandas excuſa tiones in peccotis. dum confeſſioīs mundationem fugiunt. immundo re manent corde; ⁊ a facie dominū eij cientur ¶ Sequitur. Beati pacifi ci: quoniā filij dei vocabuntur. De rito filij noīe vocabūtur: quonā fi lij opus impleuerūt. Ipē eſt enī per que recōciliati patē habemus ad deū Ipſe eſt qui pacificauit in ſanguine ſuo/ que in celis ſunt ⁊ que ſuper ter ram: medicitor dei et hominū ho mo xpriſtꝰ iheſus. Et attende quē admodum in tribus quidēm priori bus ſibiipſi reconcilicitur anima; in duobus que ſequūtur proximo. in ſexto deo. in ſeptimo eciā aliogrecō ciliat tāꝙͣ receptꝰ in grāꝫ dn̄i? ⁊ feli ci familioritate donatꝰ Nā pauꝑta te/ māſuetudine ⁊ fletu/ renouat̉ in aīa ſimilitudo quedā ⁊ ymāgo eter nitatis oīa tꝑo cōplectētis. dū pau pertate futura meretur: manſuetu due ſibi preſētia vendicat. luctu pe nitentie preterita quoqꝫ recuperat: ſicut ſcriptū eſt Recogitabo tibi om nes annos meos? in cimaritudine aīe mee. Porro iuſticia ⁊ miſericor dia perfecte proximo coheremꝰ. dū quitquid nolumꝰ nobis fieri. alijs nō facicimus ꝑ iuſtiā: et q̄cūqꝫ volū mus vt faciat nobis hoīes. hec nos faciamꝰ illis ꝑ mīam. Iā recōciliati nobis. recōciliati eciā ꝓximo: fiduci alit̓ ꝑ mūdiciā cordis recōciliamur deo. Beati vero qui de ſua reconcili atione non ingrati. et pro fratribꝰ ſuis pie ſolliciti; eos quoqꝫ quantū preualent ⁊ ſibꝫ et deo reconclicite laborant. Quibus enim laudibus dignū. quanto putas amplectendū affectu fratrem illū. qui ſine quere la conuerſans inter fratres. tota ſol licitudīe cauet ne qͥd in eo ſit. quod ab alijs portari oporteat. et quicqͥd in alijs eſt oneroſum pacientiſſime portat: qͥ ſinguloꝝ ſcandala ſua re putat. ⁊ cū apl̓o loqͥtur. quis ſcāda lizatur. et ego non pror. quis infir matur et ego non infirmor? Seoti pacifici: qm̄ filij dei vocabūtur. Nō eſt enī deus diſſentionis ſed pacis; ideoqꝫ filios pacis/ dei quoqꝫ filios dignū eſt apellari ¶ Iam vero qd̓ ſequitur maxime mortiribus vonue nit. nec eſt mō deo gractēpus perſe cutioīs; que tamen ſi neceſſe fuerit debet paciētiſſime tolerari. Secti enī qͥ ꝑſecutionē patiūtur ꝓpt̓ iuſti ciā: qm̄ ip̄oꝝ eſt regnū celoꝝ. Verū tn̄ qͥd ſibi dult ꝙ eadē ꝓmiſſio frā eſt pauꝑibꝰ ⁊ martiribꝰ. niſi qꝛ ve̓ martirij genus pauꝑtas volūtario ē? Btūs vir oit ꝓphe̓ qͥ ptꝰ aurū nō abijt: nec ſꝑauit ī thezaurꝭ pecunie Quis eſt hic ⁊ laudabimꝰ eū? Fecit enī mirabilia in vita ſua Quid mi rabilius/ aut quod mortiriū grauiꝰ ꝙͣ inter epulas eſurire. inter veſles

multas et precioſas algēre: pauꝑ tate p̄mi. iut̓ diuicias quas offert mūdus. quas oſtentat malignus. quas deſiderat noſter appetit9? An nō merito coronabit̉. qui ſic certa uerit. mundū abiciens ꝓmittentē. irridens īimicū temptōtē: ⁊ quod glorioſius eſt de ſeipſo triūphans ⁊ crucifigens cōcupiſcentiā prurien tem? Deniqꝫ ꝓpteres pauꝑibus et martiribꝰ regnū celoꝝ ꝓmittitur; qꝛ paupertate qͥdem emutur: ſꝫ in paſſione pro xp̄o abſꝫ omni dilati one percipitur. Sermo terciꝰ de oībꝰ ſanctis. Uia ſanctoꝝ oīum feſtiuā ho die dilectiſſimi omnūiqꝫ digniſ ſima deuotione memoriam celebra mus; operep̄cium puto de cōmuni eoꝝ felicitate ī qua becita iā reqͥe ꝑ fruūtur. et futura quā p̄ſtolātur cō ſummatiōe adiuuāte ſpū ſcō ſermo nē facere caritati veſtre: ita ſcine vt nō opinionis ꝓprie cōiecturas: ſed diuinoꝝ libroꝝ ſequar auctoritatē nec ꝓphetare videor de corde me o. ſꝫ unnitar quoad potero teſtimo nijs ſcripturaꝝ. Erit enī adiuuāte dn̄o triplex huiꝰ vtilitas ſermoīs. qͣtinꝰ agnito vel ex ꝑte aliqua felici retributiōe ſcōꝝ. hobūdātiori dein ceps ſollicitudine ipſoꝝ inherere veſ tigijs. ct feruētiori deſiderio ad eo rū ſuſpitare cōſorcia: ꝓpēſiori quoqꝫ deuotionē eorūdē nos cōmēdare pa trocinijs ſtudeamꝰ Fidelis quippe ſermo I omī acceptioē dignꝰ. vt quos ſolēpni venec̓itioē ꝓſeqͥmur quos beatiſſiōs p̄dicamꝰ. ad eorū .Fe btītudinē tota quiditate curramꝰ. inta rimū qͦꝝ delcāmur prcconijs: eoꝝ prōci vi. quſbt vi nijs ſubleuemur Nec ſane purū in pat a de ſemti uerūt̉ inficūoſa mēōris feſtiua ſcō im hpmo: quis rū. languorē. tepore. errorēqꝫ depel rrgipua metis hꝫ lens. cū eoꝝ interceſſioē iuuetur in ſ3ii firmitas nrā: cōſideratiōe bt̄ītudi initipruſe: drū nis excitet̉ negligētia nrā. ignorā ulit. am ta qui tia qͦꝫ nrā ipſoꝝ erudiat̉ exemplis inut id palma P ropterea cū ꝑfecte vos etuditos ad imitāda ſcōꝝ veſtigia hodierna ſcī euāgelij lcōne. ⁊ ip̄iꝰ dn̄i ſermo nurun qiatu ne nō dubitē: erecto nunurū qn̄ ocu los nrōs ſcala ꝑ quā vniuerſꝰ quē hodie veneramur ſcōꝝ chorꝰ aſcen dit. nͨ ignorē īplorādis eoꝝ ſuffra mulicr ē gijs. totū paulomiꝰ noctis et dici hꝰ gl̓o̓ſa deuotiōe tēpꝰ expeſū iā de iuius in eoꝝ felicitate loqͥ vel exiguū aliqͥd uditta attēptabo. qd̓ donauerit ipſe qui ⁊ Iini pū glorificat iā I magnificat quos vo cauit pͥus atqꝫ iuſtificauit. Le ilit 3 gimꝰ in ꝓph̓a. Cōuertere aīa meoi ī reqͥem tua; qꝛ dn̄s benefecit tibi qꝛ eripuit aīam meā de morte. ocu los meos ⁊ lacrimis; pedes meos a lopſu. Et ī alio pſalmo Anima nrā ſicut paſſer crepta ē. de loqueo venātiū Multa qͦꝫ ſimilia ī diuino rū rep̄periſſe me videor ſerie ſcriptu rarū verba; oīm qui liberatos ſe eē nō ſine multa q̄miratiōe letētur. ꝟ ba ꝑfecte ſecuritatis. ⁊ felicitatis im mēſe/ voces grāꝝ actioīs et leticie: q̄ ꝓ meo ſapere hijs qui luteas ad huc domos inhobitant. et in ſudore vultus ſui cōmedunt ponem ſuū omnino non arbitror inueture. Quis enim eorum gloricbitur caſ tum ſe habere cor? Quis audeat

gloriori contritū eſſe laqueū: libera tos pedes ⁊ lapſu. redlamante nimi rum apoſtolo et dicente. qui ſtat vi deat ne cadat. Vnde et de ſemetip ſo. Infelix inquit ego homo. quis me liberabit de corpore mortis hu ius? Et alio loco. Fratres inqͥt. ego nō arbitror me ꝯprehendiſſe: vnū aūt q̄ retro ſūt oblitus. et in ea que an̄ me ſt̓ extētus. ſe quor ad palmā ⁊c. Itēqꝫ. Ego cit ſic curro nō quo ſi in incertū. ſic pugno non qͣſi aerē verberas. ſed caſtigo corpus meū ⁊ in ſeruitutē redigo: ne forte cū alijs predicauerī. ipſe reprobus efficiar. Hec plane tuba milicie ē. hec ꝟba duus ſtrēnui fortiter dimicātis. na ſuperiora quidē potius triūphantis eſſe quis dubitet? Aut certe nō qui dem triumphantis: ſed cū victoria iam redeūtis de prelio. ⁊ fututum mogni triuphi diē leta I ſecura cō Odueter di ſcientia preſtolantis. Quid enī lo Iii dn̄o la. quitur reuerſus de prelio fortiomi a te mdbe. du les: ſeruꝰ fidelis? Cōuertere iam in quit aīa meo in requie tuā: dū enī in corpore mortiomulitares dn̄o. reqͥ aſſet trptit. dei la es nulla erat. tum pro labore ter taminis. tu pro periculo exitus ad ſemt vitur ſtt huc incerti; hinc inſtobat tumultus temptationū. unde ſuccumbendi me tus grauius ſollicitabat ¶ Hobet tamen fratres eciā nunc gloriā mi les xpriſti. licet Irequie non habe ret. Ait ſiquidē ſtrēnuꝰ ille et fortiſſi mus miles. cuius ⁊ paulo ante feci mus mentionē. Sloria noſtra hec eſt. teſtimoniū ꝯſcientie noſtre. Qd̓ conſciētie teſtimoniū non ſic intelli nuꝫ dur inag gendū puto. tanꝙͣ ipſa ſibi ꝯſciētia atteſtetur. non enī qui ſeipſū cōmen dat ille probatus eſt: ſed quē deus comendat Eſt ergo teſtimoniū con ſciētie in quo gloriatur apoſtolus. nō qd̓ perhibeat cōſciētia: ſed quod loquitur ſpiritus veritatis in ipſa. teſtimoniū ꝑhibens ſpiritui noſtro ꝙ filij dei ſumſ Eſt enī teſtimoniū cōſcīe nō ꝑhibētis ſꝫ recipiētis. Cū enī veritas applaudit. cū iuſticio et teſteitur. dei ſine dubio cōmendanti vox eſt: et ſpiritus ſancti teſtimoniū perhibentis. ac ſi de certanti virili ter militi rex ſuus pro ruius am̄orē et honore decertat ꝓpe aſſiſtens le tus applaudat: loudet fortia facta? ꝓximā clamitet eſſe victoria: ꝑoc ta iam p̄mia. et corona polliceatur eterna In quo teſtimonio gl̓e̓tur qͥ dem probatus Iſtrēnuꝰ muiles. mi tumē tamen quieſcit: ſꝫ tanto acri us ꝑiriliuſꝫ decertat Itaqꝫ dum ad huc mulitant. gaudent vtiqꝫ electi dei: ſed tantū de primicijs ſpiritꝰ. qui et eoꝝ infirmitatē adiuuat vir tute ſua: ⁊ puſillonimitatē eoꝝ ſua conſolotur atteſtatione. Vnde ⁊ is (de quo loquebamur) apoſtolꝰ Nō eſt inquit regnū dei eſca et potus: ſed iuſticiā ⁊ pax et gaudium in ſpi ritu ſancto Iam vero conſūmato mi licie tempore gaudiū habent ſancti eciā in ſpiritu ſancto. donec adueri at dies illa quā gaudiū habituri ſūt eriā in corpore ſuo. Sic enim hobe mus in pſalmo. Signatū eſt ſuper nos lumē vultus tui domune; dediſti leticiam in corde meo. Vnde? Pla ne ex hijs que ſequūtur A fructū fru menti vim ⁊ olci ſui. Audiuit enim

eiuſmodi anima vocem dicētis Do te ei de fructu manuū ſuarū? I lau dent eum in portis opera eius Vn̄ ⁊ iohānes ſcribere iubetur in apoca lipſi. Qm̄ beati mortui qui in dn̄o morūtur. Quare beati? Amodo enī iam dicit ſpiritus vt requieſcant a laboribus ſuis. Vnde et in ipſo de quo paulo ante loq̄bamur pſalmo eis que ſupra poſuimus verbis ad iunctū eſt In pace in idipſum dormi am et requieſcā. Et de oꝑibus ha bemus in apocalipſiO pera enī illo rum ſequūtur illos Ad quid vero ſe quūtur. niſi vt multiplicent̉ a fiut tu voꝝ⁊ accipiētes de fructu ma nuū ſuarū ſaginentur vituli. quos ex ꝓphetico teſtimonio cū reedifica būtur muri iheruſalē ſuꝑ altare no uimꝰ imponēdos. Interim quippe ſub altari eos eſſe. et nō ſupra ipſe nos doreat: cuiꝰ teſtimoniū factum credibile eſt nimis. qui vt ſcribit ī apocalipſi ſub altari ipſo eoꝝ eciā voces audiuit Adhuc ergo ſignatū eſt ſuꝑ eos lumen vultꝰ dn̄ici: ⁊ li cet nō plenam. habent tamē letici am multū in corde ſuo donec veni cit dies illa qua implebit eos leti cio cū vultu ſuo Inbeā inquam con uertūtur aīe ille in requiem ſuam donec penict dies? qua ītroire me reantur in requiē dn̄i Adhuc laudāt eas in portis oꝑa ſua. donec venicit cū erit vnicuiqꝫ laus ⁊ deo. ¶ Videtis frēs ꝙͣta eſt vnitas ſcrip turarū ꝙͣ vno ſenſu et eiſdem pene perbis de beatitudine loquātur ari maꝝ? Iam vero nemo ex vobis ꝑ uam aliquam requiem aut leticiam jel ſuſpicetur eorum; qui ab omni mo jpiiſ leſtia penitus liberi recogitāt ā̄nos ſuos in dulcedine qīe ſue: letantur pro diebꝰ quibus humiliati ſunt. q̄ nis quibꝰ viderūt malci. cū iocundo qmiratione ꝯſiderat pericula q̄ eua ſerūt. lobores quos ꝑtulerunt: cer tamina que vicerūt. ⁊ pro his om nibus certa et īdubitata fide expet tant beatam ſpem et aduentū glo rie magni dei et ſaluatoris ſui? qui reſuſcitabit ⁊ reformabit corpora ē orum configuranda ꝓprij rorporis tlaritati Quāta eſt felicitas eoꝝ? ꝙͣ īmenſa leticia; qui nimirū tripli ci gaudio de recordatione tranſacte virtutis. de exhibitione pn̄tis qui etis: de certa exprātione future cō ſūmationis exultant fā de futura illa conſūmatiōe hobemꝰ vocem il lorum in fine eiuſdem pſalmi de qͦ ſuperius loquebamur; dicunt enim ſingule quime quibus datum eſt iō ad hanc requiem peruenire. In pa ce in idipſum. dormiuni ⁊ requie ſcā quoniam tu domine ſingulariter in ſpe. conſtituiſti me Singulariter in quam in ſpe. non iam inter ſpē ⁊ mietum: vbi prius non ſine ſollicitu dine ⁊ anxietate plurima fluctucibā Sic et de preſenti ſanctorum reqͥe habemus in alio pſalmo ſcriptum. Conuertere aminia meo in requiē tuam. quia dominus benefecit tibi Gene inquam fecit. ꝙͣuis necdum optime Deniqꝫ audi ꝙͣ bn̄ Eci eri puit aīaꝫ meā de morte: oculoginē os a lacrimis. pedes meos a lapſu id ē a pccō oī? ⁊ a pctī pena. a ti more qꝫ ⁊l ꝑiculo recidēdi penitus Va

liberauit. Hoc enī ſuauiſſimū aīme ſtratū quod nullis iam lauet aut ri get lacrimis. quādo deus abſterget omnē lacrimā ob oculis eius. Hoc cubile in quo ium nō conpūgitur: nec cōuertitur in erūpna ſua. dum ronfigitur ſpina. exijt enī de terra illa que ſpinas ⁊ tribulos germina bat; hoc plane ſtratum aīme quod minime iam verſatur in infirmitate eius: quoniā vniuerſa que infirmi tatis erant pariter tranſierūt. Hec eſt īquā anime ſucuiſſima ⁊ ſaluber rima requies conſcientia mūda. qui eta. ſecura. Sit ergo beate anime culcitra conſcientie ſue puritas. ſit capitale tranquillitas: ſit oꝑtoriū eius ſecuritas. ut in hoc interim ſtra tu dornuat delectabiliter: feliciter te quieſcat. Iam vero de recordatione trāſacte virtutꝭ habes in pſalmō ce teſimo viceſimo tercio manifeſte ver ba eoꝝ q̄ ſuꝑius ꝯmemorami. Cōſi derat enī et multa cū āmiratione te cogitāt. q qͥbꝰ laqueis. quātiſue pe riculis diuino meruerūt auxilio libe rari: ⁊ exultētes in dn̄o dicūt. Niſi qꝛ dn̄s erat in nobis dicat nūt iſrl̓ niſi qꝛ dn̄s erat in nobis. Cū exur gerēt hoīes in nos forte viuos de glutiſſent nos. Torrentē ꝑtrāſiuit aīma nrā forſitā ꝑtrāſiſſet aīa nrā aquā intolerabilē. Gn̄dcūs dn̄s qui nō dedit nos in captionē dētibꝰ eo cū Sꝫ ⁊ hͦ ꝟba q̄ iā tꝑe ſue reſoluti oīs inſtāte loq̄batur aplūs: de eo in quo nūc feliciter reqͥeſcit ſtratu p̄ ſūpto vidētur ⁊ nūc ei multo meliꝰ ꝯuenire: nūc enī iā ſecure loquitur. Bonum certamen certauiꝫ curſum conſummaui. fidem ſeruaui: de teli quo poſita eſt michi corona iuſticie quam reddet michi dominus in illa die iuſtus iudex. Hec ſunt dico vo bis fratres. hec modo ſunt vniuerſa ſanctorum negotia: hic cibus. hic ſompnꝰ eorum. et propteres voluit ſpiritus ſanctus ſcribi verba cā que protulimus/ ceteraqꝫ ſimilia. vt ex hijs aliqͣtenus innoteſceret nob̓ ſta tus eorum: longe tamen aliter affi ciuntur ī huiuſmodi cogitationibꝰ. et multo ampliꝰ delectantur ꝙͣ noſ tra aut cogitatio caꝑe/ aut explica re quedt oro. Audi deniqꝫ quomo do laboret ꝓpheta inculcans verba. net ſic tn̄ digne mognificare voles quod intendit: ꝙͣ magna iuqͥt mul titudo dulcedīs tue dn̄e. quā abſcō diſti timentibꝰ te. Quid tamē addi dit. Perfeciſti īquit cis qui ſperāt in te in cōſpectu filiorū hominū Eſt ergo multitudo dulcedinis q̄ abſcō dita eſt magnā quidē/ ⁊ magno val de. necdū tamen ꝑfecta. quoniam in manifeſto ꝑficiet̉: et nō in abſcō dito. quādo nō ſub altari qͥeſcēt ſāc ti: ſꝫ ſuꝑ thronos tꝙͣ iudices reſide būt. Ad requie eī exute ⁊ corꝑibus aīe ſācte ꝓtinꝰ admittūt̉. ad plena aūt gl̓aꝫ regni nō ita. Me expectat iuſti eit ꝓph̓a dū adhuc detine̓tur in cuſtodiā corꝑis huiꝰ. donet retri buas in Et vox d̓ina ad aīas ſcās corꝑm ſuorū reſurrcionē flogitōtes ſuſtinēte modicū tꝑs/ donec īplcat̉ numerꝰ ſtm̄ vr̄oꝝ. Sed iā ſermo dlaudēdus eſt. vocat eī nos mſſarū adhuc celebrāda ſolēpnia: quod er go teſtat adhuc de eadem materio

ſermoni alteri reſeruemꝰ ¶ Sermo quartus vn̄ ſupra Duertiſtis n̓ſi fallor ex hijs ſ̄ precedēte ſermone ſūt dta. tres eſſe ſanctarū ſtatꝰ aīarum Pri mū videlicet in corꝑe corruptibili; ſecundū ſine corꝑe: terciū in corꝑe iam glorificato Primū in milicia ſcd̓m in requie: terciū in beatitudīe ꝯſūmata Primū deniqꝫ in taberna culis. ſcd̓m in atrijs: tercium in do mo dei Ꝙͣ dilecta tabernacula tua dn̄e virtutū: multomagis tamen atrio cōcupiſcibilis. ſcd̓m quod ait Cōcupiſcit et deficit aīa mea in a tria dn̄i. Sed qm̄ in ipſis quoqꝫ o trijs. nōnullꝰ vt audis defectꝰ eſt. Geati oīno qui habitōt in domo tu a dn̄e. Ietatꝰ ſū plane in hijs que dicta ſunt mchi frēs: qm̄ in domū dn̄i ibimus Ꝙ ſi queritis vn̄ id tā fiducialiter preſuma: inde ſine du bio ꝙ iam multi ex nobis in atrijs ſtent. expcantes donec īpleatur nu merus fratrū. In illā enī bt̄īſſimā domū nec ſine nobis intrabūt cum vorꝑibꝰ ſuis. id eſt nec ſcī ſine ple be; nec ſpūs ſine carneNeqꝫ enim preſtari decet integrā beatitudinē donec ſit hō iiteger cui detur; nec ꝑfcīioē donari ecc̄iam īꝑfectā Prop terea cū reſurrectionē expeteret cor porū: ſicut priore iā ſermone dixi mus; acceperunt diuinū rn̄ſum di cens Suſtinēte modicū tēpꝰ donet īplecit̉ numerꝰ fratrū veſtroꝝ Acce perūt tamen iā ſingulas ſtolos: ſꝫ nō veſtient̉ duplicibꝰ. donec peſtio mur et nos. queadmodū de prīor chis et ꝓphetis ait apoſtolꝰ Deo .ji melius aliquid ꝓuidente pro nob̓ꝫ vt nō ſine nobis conſūmētur Sto la enī prima: ipā eſt quā diximꝰ fe licitas ⁊ requies aīarum. ſecūda ve ro/ īmortalitas et gle corꝑm Vnde et dicūt Vindica dn̄e ſanguinē ſāc toꝝ tuoꝝ qui effuſus eſt: nō tanꝙͣ ꝑindicte cupidi. nec de ꝓprie vltio nis zelo; ſed ex deſiderio reſurrecti onis et glorificatioīs corpoꝝ ſuoꝝ quā nimirū vſqꝫ in diem iudicij dif ferendū eſſe nō dubitāt ¶¶ Sed pn̄ hͦ tibi o miſera caroro fedā et fe tida/ vnde tibi hoc? Aīme ſcē qͣs ꝓ pria deꝰ inſigniuit ymagine; quas redemūit ꝓp̓o ſāguine. te deſiderāt. te expeānt; et ip̄aꝝ cōpleri ſine te leticiā cōſummari beatitudo nō pōt Adeo ſiqͥdē viget in eis deſiderium hoc naturale. vt necdū tota earum affectio libere ꝑgat in deum: ſed cō trahatur quodamodo et rugam faci at dum inclinatur deſiderio tui Vn de ⁊ beatꝰ iohānes qͥ multa de eo ſtatu in quo feliciter anime btē reqͥ eſcūt ꝑ ſpiritum teſerauit: ſine ma cula inquit ſunt ante thronum dei Sine macula inquā; ſed necdum ſine ruga. donet veriat dieoi qua ſibi glorioſam xp̄s exhibeat eccīaꝫ nō habētem maculam neqꝫ rugam In hijs nāqꝫ qui adhuc militant; nec ſine inacula qͥdē eccīa ē. qm̄ ne mō mūdus a ſorde. nec infans cuiꝰ eſt vniꝰ dici vita ſuꝑ terrā; quā vti qꝫ vitam beatus iob muliciam eſ ſe teſtatur. In hijs vero qui ſub al tari domini requieſcunt. iam ſine macula eſt eccleſia; ſicut hobes in pſalmo. Domine qͥs habitabit in

tabernaculo tuo. aut quis requieſ cet in monte ſancto tuo; Qui ingre ditur ſine macula Hic ergo requieſ cet in montem domini; qui ingredi tur ſine inacula Qui fuerint ſine ru ga: exaltabuntur ſuper montem. Sed vis noſſe quando ſine ruga e runt anime ſancte. quādo extenden tur celi ſicut pellisque dilatatur pe nitus vt nec mīma quidē ruga inue niatur in eaꝫ tunc ſine dubio quan do iam ſequuntur agnum quocunqꝫ ierit. Bere enim extendi et dilatari neceſſe eſt animas: quibus vbiqꝫ ſe quendus eſt agnus. Quo enim va dit? Attingit profecto a fine vſꝫ ad finem fortiter? et diſponit omnis ſuauiter. Uis adhuc noſſe quo eat agnus: I quo neceſſe habeant aīe ſācte ſeqͥ cū? In oībꝰ requiē queſiui Hec eſt plone requies dn̄i. nō inter riſa. nō circa aliquid certū reſtricta? qm̄ in oībus gaudet. in oībus delec tatur. in oībus requiē querit et inue nit: nam ⁊t bona in ſeipſis ⁊ delec tatur nichilominꝰ bona ordinatio ne maloꝝ. diligit mīani ⁊ iudiciū. nec mō in bonoꝝ gl̓ei ſibi ꝯplacet: ſꝫ in ip̄is quoqꝫ vtpote iuſtis ſuppli cijs impiorū. Quid ergo? Putas poterit ne humana aīa in hoc gau diū dn̄i ſui. et in hanc eiꝰ requiē in troire. vt et ipſa quoqꝫ in oībusde lectetur. nec aliqua iam priuata af fectione cōtrahatur in rugā. ſed tra ſeat in affectū quēdā generalē atqꝫ diuinū? Poterit ſine dubio ſi fidelis īueniatur ſupra pauca que accepit nulicie ſue tꝑerid eſt ſuper artus ſu per ſenſus. ſuper appetitꝰ ſuos quos ſuſcepit regendos. vt in hijs probe tur ꝙ fidelis ſit dn̄o ſuo. Sciat er go ſeruꝰ xpriſti vas ſuū poſſidere in ſanctificatione: glorificet ⁊ portet deum in corpore ſuo. nec dubiū qͥn fidelē in modico ſeruū ſupra multa conſtituat dominꝰ liberalis et diues Supra multa planc? quoniā con ſtituet eum dominum domus ſue. ⁊ principē omnus poſſeſſionis ſue Ne qꝫ id vobis incredibile videatur fra tres tanꝙͣ a meipſo id loquar: quo niam veritos ipſa manifeſte id pol licetur. cuius de promiſſionibus om nino dubitare non licet. Gectus il le ſeruus quē cū venerit dominus e ius inuenerit ſic facientem. Amen dico vobis: ſuper oīa bona ſua ꝯſti tuet eū. Tūc enī fidelis ſeruus con ſtituitur. ſuꝑ oīa bona dn̄i ſui. cū in gaudiū meretur intrare; et cū eo de inceps letari in vniuerſis. in cūctis gaudere; in oībus delectari. Etenī qui adheret deo apl̓o teſte. vnus ſpi ritus efficitur. et volūtas eius oīno adherens diuine volūtati fit vna cū ea: vt iā nichil quod cōtra eā ſit in ueniat̉ in oībus crecituris. ſed vniu̓ ſa fiant vel magiginaneāt pro eiꝰ arbitrio Hec ē ergo btā ſpes quā expectant aīe ſancte. et licet in grāꝝ actionē verſentur pro ea fel ci tate. in qua iam requieſcūt: adhuc tamen orant Idlamāt ad deū pro ea ꝯſūmatiōe quā p̄ſtolātur. Vnde quēadmodū ſn̄ macula quidē petuſ tatis. ſed non ſine ruga cōtractioīs eas diximꝰ eſſe: ſic ad graciarū ac tionem iam perueniſſe videntur. ſꝫ necdum ad vocem laudis: quonā

ꝑfectū ꝑfectos laudare decet. vt lau detur cū hcreditate ſua. quādo iam Il ip̄i laudabūt deū: Icrit vnicuiqꝫ laus a deo. Vnde et ꝓpheta ſigna ter futuri temꝑis verbo vſus videt̉ Gcati inquiēs qͥ hobitant in domo tua dn̄e in ſecula ſcl̓o̓ꝝ laudabūt te Na ⁊ beaitus iohānes in apocalipſi nō vocem laudis; ſed potius vocem p̄cis audiuit. Sic enī habes. Sub altare dei audiui voces orciſorum. Quag voces? Vindicā dn̄e ſangui nem ſcōꝝ tuoꝝ qui effuſus ē: vox precis nō laudis eſt iſta. Sed quo uſꝫ alōge circudamus altare iſtud. I veremur accedere? Seſiderat niſi fallor caritas veſtra audire ſacramē tum altaris huiꝰ ⁊ ſacrum ſecretūqꝫ noſſe miſteriū. Sed quis ego ſum qui ſcōrū cubiculū facile audeam te merarius ꝑſcuutator irrupere: quoſi vero nō legerim ſcrutatorem moieſ tatis opprimendū q gloria? Berup tamen pauſemꝰ hic ſi plocet hodie. ſi forte pulſantibꝰ nobis aꝑire dig nētur nuſteriū altaris illiꝰ inhabita trices aīe ſācte; nō noſtro ſane me rito. ſed ꝓpter cum qui dilexit nos. et lauit nos a peccatis nr̄is in ſan guine ſuo: ognoſcētes et nos inter ciues ⁊ domeſticos dei. nec tꝙͣ hoſpi tes ⁊ aduenas ⁊ ſecreta illa habita tione cenſeat ꝓpulſandos. Sermo quintus de oībꝰ ſanctis c VVm de altari illo celeſti ſub qͦ btūs ioh̓es voces ſcōꝝ audi uit ſermo incidiſſet: diſtulimꝰ ſicut memīſſe arbitror caritatē vram? vt or̄one p̄miſſa ſecurior nobis ad tā ſacrū ſecretūqꝫ cubiculum pateret ac ceſſus: tempꝰ eſt vt dicamꝰ iam qd̓ x. ii de eo nobis ſentite donatū eſt. ſine p̄iudicio ſane ſi cui forte alit̓ fuerit reuelatū. Illud ergo pͥmū mouere. quid ſibi velit ꝙ btūs iohānes ſub altare dei audiſſe ſe ꝑhibet ſcārum voceg anumarū cum ſaluator in euā gelio de lozari anima loques. non ſub altore dei. ſed in ſinu abrahe di cat eā ab angelis deportatā Nā ⁊ ſcūs iob vt appotet neq̄ꝙ ad altare dei auſus eſt aſpirare cum diceret. Quis michi hoc tribuat vt in infer nō ꝓtegas me. I obſcondas me do nec ꝑtrāſeat furor tuꝰ: ⁊ cōſtituas nuthi tempꝰ in quo recorderis mei. Sed iā venerat ſuꝑ tempꝰ illud qd̓ btūs iob poſtulabat iā recordandi tē pus. iā venerat tempꝰ miſerēdi: quā do ſcōꝝ voces ſub altare dei btūs ioh̓es audiuit. donet eī veniret deſi iiuut ſſe iī deratꝰ ille. qͥ ſāguine ſuo deleret cy Inū iunt ē regraphū dapnatiōienr̄e: ⁊ flāmeū extīguēs gladiū. aperitet credētibꝰ reg̓ celoꝝ. nullꝰ oīno cuiꝙͣ ſcōꝝ ad uurtutū ea patebat acceſſꝰ: ſꝫ ꝓuiderat eis Itiujo rel dn̄s ī inferno ip̄o locū qͥe tis ⁊ refri gerij: chaos magnū firmans inter ſcās illas aīas ⁊ aīas īpioꝝ. ꝙͣuis ei vtreqꝫ ī tenebris eſſēt; nō vtreqꝫ ī penus erat ſed cruciobātur impij iuſti vero conſolabantur. Ꝙ autem b in tenebris eſſēt bt̄ iob teſtimonio didicimꝰ: qͥ ſe qͦꝫ un locū tenebroſū ⁊ oꝑtū mortꝭ caligine ꝑhibebat iturū Hūc gͦ locū obſcurū qͥdē. ſꝫ qͥetū ſinū abrahe. dn̄s vocat. pro eo vt arbi tror ꝙ in fide ⁊ expectatiōe quieſce rent ſaluatoris. Abrahe eī fides tā miaī̓feſte ꝓbata ē. et approbata: vt

pͥmus ip̄ē futute incarnationis xp̄i meruiſſet accipere ꝓmiſſionem. In hūc ergo locū ſaluator deſcēdēs: cō triuit portas creos/ et vertes ferre os ꝯfregit: eductoſqꝫ vinctos de do mo carceris. ſedētes quidē hoc eſt qͦ eſcētes. ſꝫ ī tenebris et vmbra mor tis. iam tūc quidē ſub altate dei vol locauit. abſcōdens eos in abſcondi to tabernaculi donec veniot tēpꝰ qͦ predunt cōpleto iā numero ftm̄: ⁊ percipiāt regnū qd̓ eis ꝑatum ē ab origine mūdiIam vero ſicubi forte preſens quoqꝫ ſcōꝝꝫ reqͥes abrahe ſinꝰ vocatur; certum eſt de euēgelio hāc iuoleuiſſe cōſuetudinē. licet ne minē oporteat dubitare. lōge aliū hūc ſinū eſſe ꝙͣ illū: qͥppe cū ille in tenebris. hic in luce multa; in infer no ille fuerit: iſte ī celo Nō incon geue tn̄ eciā nunc dictum videtur. prīarchaꝝ filios paternū in ſinū re cipi: ca ad eoꝝ ꝯſortiū ab hoc ſecu lo tranſite meruert ¶ Porro al tare ipſū de quo nob̓ habēdꝰ eſt ſer mo. ego ꝓ meo ſapete/ nichil aliud arbitror eſſe ꝙͣ corpꝰ dn̄i ſaluatorꝭ Credo āt ꝙ et ego ſuꝑ hoc ſenſum eiꝰ habeā. p̄ſertim cū audiā cum in cuangelio promttētem: vbicunqꝫ fuerit corpꝰ illuc ꝯgregabūtur et c quile. Interim ergo ſub xp̄i huma nitate feliciter ſācti requieſcunt: in quam nimiꝝ deſiderāt eciā ipſi an geli proſpicere. donec venicit tempꝰ qn̄ iam nō ſub altari collocent̉: ſed exaltent̉ ſuꝑ altare. Sꝫ quid dixi; Nūquid huānitatis xpī gl̓am non dicam hoīm. ſed vel angelorum aſ ſequi poterit quis. nedum ſuꝑare? Quo nam ergo modo ſuper altare dixerim exaltādos ees qui nūc ſub altari quieſcūt? Viſioē vtiqꝫ et con tēplatione; nō prelatioē Oſtendet enī nobis filiꝰ vt pollicitꝰ eſt ſemet ipſū: nō in forma ſerui. ſꝫ in forma dei Oſtendet eciā nobis prēm ⁊ ſpi ritū ſcm̄: ſine qua nimiꝝꝫ viſioē ni chil ſufficeret nobis. quoniā hec eſt vita eterno vt cognoſcamꝰ patrem perum deū et quem muſit ih̓m xp̄m I in eis qd̓ nō eſt dubium eciā ſpi ritū vtriuſqꝫ tranſiens qͥppe mīſtra bit nobis. nouas vtiqꝫ ⁊ vſꝫ ad tē pus illud inexꝑtas nobis penitus delicias ſue cōtemplatiōis. Bn̄ et beatꝰ iohe̓s in epiſtola ſua. Nunc inqͥt filij dei ſumꝰ: ⁊ nōdū apporu it ut erimꝰ. Et addidit. Scimus qt cū appatuerit ſimiles ei crimꝰ: quia videbimꝰ cum ſicuti eſt. Audi deniqꝫ ſponſam in cantico cāticoꝝ fiducialiter loquētem. et ſpē quidē iam ſuꝑ altare locatā. Ieuo inqͥt e ius. haud dubium qͥn ſponſi ſub ca pite meo: ⁊ dextera illius amplexo bitur me. Tranſcēdit enim beata aīmo xp̄i incernationē et humoni tatem; que nimirum iure leuo eius vocatur. vt diuinitatem ac maieſto tem eius quam non in congrue dex tram cius nominet ſublimius con templetur. ¶ Tripliciter cuim fratres. in eterna illa ⁊ perfecta beatitudine fruemur deo. Vidētes eum in oībus creaturis. habentes eū in nobiſmetipſis: ⁊ ꝙ hijs oī bus ineffobiliter iocūdiꝰ ſit atqꝫ be atiꝰ. ipſāqꝫ in ſemetipā cognoſcen tes trinitatē et gl̓um illā ſine vllo

enigmate mūdo cordis oculo contē plantes. In hoc eium erit vita et̓ na et perfecta. vt cognoſcamus pa trem et filium cū ſancto ſpū: t vide amus deum ſicuti eſt. id eſt nō mo do ſicut ineſt nobis aut ceteris crea turis. ſed ſicut eſt in ſenteipſo. vnde duo illa velut circuicicētio eſſe vidē tur que prediximꝰ: ⁊ quaſi cortex tritici. hec vero ſūma agnitio beati tudinis tritici medulla: ādepo fru menti quo ciuitas ſancta iheruſalē ſaciatur Verum ꝙ mogna eſt beo titudo illa. tam abſcōdita eſt ab o culis noſtris; quonam nec oculus vidit. nec auris audiuit. nec in cor homīs aſcendit. ꝙͣta claritas. ꝙͣto ſuauitas ꝙͣta iocunditas maneat nos in illa cognitione: pax dei eſt illa que exuperat omnē intellectū? ꝙͣtomagis omnē ſermone noſtrū; Qd̓ ergo nulli datum eſt experiri nullus conetur effuri. Menſuram ait dominꝰ plenam et cōfertā I eo agitatam et ſuꝑeffluentē debunt ī ſmū veſtrum. Plenā in vnuuerſita te creaturarū: confertō in interiori hoīe noſtro: coagitatam in exteri ori. ſuꝑeffluentem in deo ipſo: ibi cumulus felicitatis. ibi ſuꝑemines gloria: ibi ſuꝑeffluens beatitudo. Nam quomodo videndus ſit in cre aturis: quo in nobis habendus. poſſumꝰ vel ex ꝑte conicere. ex ipſis iumirū quas excepimꝰ iam pͥmicie ſpūs. Cognitio autē illa oīno ad huc nobis incognita eſt: miq̓ibilis facta eſt. cōfortata eſt. nec poſſumꝰ ad eam. At vero quemadmodum inereaturis videndus ſit. poſſumꝰ .xiiiſſ aliqualiter intelligere/ nimirū cū ꝓ modo videātur in eis: vn̄ I philo ſophi apoſtolo teſte ꝑ ea que facta ſunt dei inuiſibilia cōſpexere Ueꝝ ꝙͣtuncūqꝫ proficiat qͥs intelligendo conſpicere/ ꝙ potētiſſime ꝙͣ pruden tiſſime ꝙͣ benigniſſime maieſtas e terna creait omnia; cūcto regat. o dinet vniuerſa. prorſus modicum ab eo qd̓ eſt comprehēdit. Veniet aūt quando iam vt in ſermone p̄ce denti prediximus. ſequemur agnū quotūqꝫ ierit: et in oībus cōſeque mur creaturis. vt in oībus gaudeo mus. qd̓ eſt gaudiū dn̄i: gaudea mus ſane in oībus. ſꝫ nō aliūde ꝙͣ de ipſor ſicut ipſe nō alijs fruitur/ ſed ſeipſo. Iam vero quēadmodū ī e nobis hobēdus ſit ex hoc vel ex ꝑ te poſſumꝰ cogitare conſtat enī qni marum triplicem eſſe naturam: vn de ⁊ ſapiētes mūdi huiꝰ quimam neiuit at humano rationabilem/ iraſcibile in jpb concupiſcibilem eſſe tradiderunt: quam vtiqꝫ triplicem dim aīme ip ſa quoqꝫ notura ⁊ cotidionā experi menta nos docent. Porro quemad modum circa rationale noſtrum I ſcientia et ignorantia conſtat: tan ꝙͣ habitꝰ ⁊ priuatio. ſic ⁊ circa cō cupiſcibile noſtrum deſiderium ⁊ cō temptus; I circa id quod dicitur iraſcibile. ⁊ leticis pariter et ira per ſatur. Implebit ergo deus rationa le noſtrum luce ſapientie: ita vt pe rutus nichil deſit. in vlla ſcientio. Implebit concupiſcibile noſtrum fōte iuſticie. vt omnino deſideremꝰ eam. ⁊ ea peritus replecimur: nul la enim alia res implete poteſt deſi

derium anime. nulla alia preter iuſ ticium beatificare animam poteſt. Cum ergo repleuerit deus concu piſcibile noſtrum iuiſticia; quitquid reſpuere debet animā reſpūat. quit quid debet cōcupiſcere concupiſcet: et ex omnibus id magis appetet: quod magis fuerit appetendum. Merito deniqꝫ concupiſcibili noſtro iuſticiom attribuimus: ex quo nimi rum aut iuſti aūt iniuſti reputamur Iam vero quod dicitur ī nobis iraſ cibile: cum repleuerit illud deꝰ per fecta erit in nobis tranquuillitas. et in ſummam iocunditatem atqꝫ leti riam replebitur pace diuina. Et vi de ſi non in hijs tribꝰ ꝑfecta ꝙͣtum ad animā ſpectat beatitudo cōſiſtit quādo ſciētia iam nō inflat propter iuſticiā: iam nō cōrriſtat ꝓpter leti ciam: vt ceſſet ꝓuerbiū illū d. qͦ ap ponit ſcientiā addit et dolorē. quan do iuſticia nec indiſcreta erit ꝓpt̓ ſci entiam. nec oneroſa ꝓpter leticia. quādo leticia nec inepta erit ꝓpter ſcientiā. nec impura ꝓpter iuſticiam Sed ī hijg ōnibꝰ tuchil aliud exte rior noſter homo accepit. Ipſi ergo vt īhabitet gloris etiā in terra noſ tra. et iuxta aliū ꝓphetā repleatur moieſtate dn̄i oīs terra: quatuor ſt̓ querenda. que nimirū conſtet ex ele mentis qͣtuor eſſe cōpactū. Nec mi reris ꝙ pluribꝰ īdigere videtur. qui miſerior eſt. cū et in pſalmo legerꝭ dicente propheta. Sitiuit in te ari ma mea: ꝙͣmultipliciter tibi caro mea Hobebat ergo terra noſtra im mortalitatem: ne iam timeat denu o ſe in puluerem redigendam: reſur gens cuim corpus noſtrum. iam non moritur mors illi vltra non do minabitur. Sed quid proderit ſi forte contingat in eternum iuere in miſerijs et erumpnis paſſibilito tis huiꝰ. qua nimurū inceſſater cor ruptibile hoc corpꝰ affligitur. et ſi non ſemel ſemꝑ vtiqꝫ moritur? Fo beat certe etiā aͥqua ōnimodā imꝑaſ ſibilitatē: ab humoribꝰ eī inordinē tis cauſas auit procedere paſſionū Sed iā deſiderat corpus noſtrū eci ami leuitatē. ſecundū eam iumirum quam habet ex gere portionem; ne vel ipſo onere ſit moleſtū. Tanta ptiqꝫ futura credēda eſt corporis le uitas ⁊ agilitas beatorum: vt poſ ſint ſi velint abſꝫ ōni mora ſeu diffi cultate: ipſāqꝫ cogitationū noſtra rum ſequi ad onia velocitatē Quid vltra deeſt ad perfecta corporis beo titudinē? Sola vtiqꝫ pulchritudo. Hanc ꝑfectiſſimam habituri nō im inci̓to poſſumus at tribuere ei parti quam habemus ab igne. Saluato rem enī expectamꝰ vt ait apoſtolꝰ. qͥ reformabit corpꝰ humilitatꝭ noſ tre cōfiguratū corpori claritatꝭ ſuc exhibēs qd̓ pollicitꝰ eſt. quoniā ful gebūt iuſti ſicut ſol in regno patris eorum Sic ergo replebit aīas noſ tras deꝰ: cū ꝑfecta ī eis ſcīa fuerit. perfecta iuſticia. perfecta leticiā: ſic replebitur inqieſtate eiꝰ omnis ter ra noſtra: cum fuerit corpus immor tale. impaſſibile. agibile: configura tum derūqꝫ corꝑi claritatis ſue Et vide ne forte iſti ſint ſeptē panes qͥ bus qͣtuor hoīm mulisi. ſaluator le gitur ſatiaſſe:e quibꝰ ciuſdē numei

ſportas plenas opoſtoli reſeruādas ſuſtulerūt: nūc enī reficimur panibꝰ iſtis cum iocāda medititaone beatō ſpem rumnamus donec veniat: tū iā nō de ſpē. ſed de re ip̄a ⁊ exhibiti one gaudētes. quaſi plenas ſportas reciꝑe ꝓ panibꝰ ſingulis mereamur Item ſermo ſextus vnde ſupro. Eſtiua nobis eſt dies hec et tint̓ prccipuas ſolempnitates hodierna ſolempnitas numeratur Quid ergo dicimꝰ. cuiꝰ apl̓i/ cuiꝰ martiris/ cuiꝰ ſācti? Non vniꝰ ali cuiꝰ ſinguloriter; ſꝫ pariter vniuer ſorū. Om̄s ſiqͥdē nouimꝰ feſtiuitatē oīm ſcōꝝ dici ⁊ eſſe: quā hodie cele bramꝰ. Oīm inquā: ſiue celeſtiū ſi ue terreſtriū. Sūt autē ſcī de celo: et ſunt ſancti de terra. Itemqꝫ corū qui de terra ſunt; quidā adhuc ſunt in terra; aliqui iā in celo. Celebro tur ergo feſtiuitas oīm horū cōmu niter: ſed forſitā non vniformiter Neqꝫ hoc miꝝ. cū nō ſit ne ipā qui dem ſanctitas oīm vniformis. ſed inter ſcctos et ſāctos diſtet; idqꝫ nō parū. Nec modo dico ꝙ alius alio ſāctior: hec enī quātitatis potiꝰ ꝙͣ qualitatio diſtātia eſt: ſed quid nō modo megis ⁊ minus. verūēciā ali ter atqꝫ aliter ſāctos dici. et veredici īuenianiꝰ. Et forſitō int̓ angelos atqꝫ hoīes aſſignat̉ poſſit iſta diuer ſitas ſcītatis/ pariter ⁊ celebritatis Neqꝫ enī tanꝙͣ triūphantes hono rari poſſe videntur: qͥ nūqͣ pugnaſ ſe noſcūtur. Aliter tamen honoron di ſunt nimis eciom ipſi tanꝙͣ omici tui deus. cuius iumirum volūtati ſemper adheſerunt; tanta vtiqꝫ feli titate. quanta falicitate. Niſi forte pugnaſſe in eo credūtur. ꝙ peccāti bus alijs viriliter perſtiterūt. nō ab euntes in cōſilio impioꝝ: ſed ſingu li quiqꝫ dicētes. michi aut adhetere deo bonū eſt. Celebranda ergo in tis gracio preueniens in benedictio ne dulcedinis. honorando benigni tas dei nō ad penitentiā adducēs; ſed abducens ab omnibus quibus penitentia debetetur; non eripiens a tēptatione/ ſed a tēptatione conſex uans. Aliud ſane in hijs ſanctitatis genus et proprio modo videbitur honorandū; qui venerūt ex mogno tribulatione/ ⁊ dealbauerūt ſtolas ſuas in ſanguine agni. qͥ poſt mul tos agones iānūt triūphant in ce los coronati: quoniā legittime cer tauerūt. ¶ Eſt ne adhuc ſancto tum aliqd̓ terciū genus? Eſt. ſed oc cultū. Sūt enī ſancti qui adhuc mi litant. adhuc pugnāt: currunt ad huc; necdū cōprehendetūt. Teme rarie forſitū videor dicere huuiſmo di ſanctos: ſed trimen noui vnū ex hijs non veritū dicere deo. Cuſtodi aiam inēā qm̄ ſcūs ſū. Sic et opoſ tolus diuinoꝝ conſciꝰ ſecretoꝝ eui dentius ait. Scimꝰ quoniā diligen tibus deū oīa cooꝑantur in bonū: hijs qui ſcd̓m ꝓpoſitū vocati ſūt ſāc ti Hec nimirū diuerſitas appelloti oīs in noīe ſcītatis. vt alij qͥdē iā ſcd̓m ꝯſūmationē ſcī vocēt̉: alij iuxͣ ſolā adhᵗ p̄deſtinatione Intet gͦ eiꝰ mōi ſcitos penes deū: dlauſa ē ⁊ clau ſe qͦdūmō celebrat̉. Siqͥdē neſcit hō b vtrū amore an odio dignus ſit: ſed Ini ſue raū A. in futuro oīa reſeruātur īcerta. Sic

ergo iſtoꝝ celebritas ſcōrū in cor de dei: qm nouit dn̄s qui ſunt eiꝰ A ipe ſcit quos clegerit a pͥncipioꝝ ſit eciam opud aminiſtratorios il los ſpūs qui mttūtur in miniſteri um propt̓ eos qui hereditatē capi unt ſalutis; nos in dita ſua laudo re hoīem prolibemur. Quo nam qꝫ ſecura laudatio. vbi ne ipſa vita ſecura? Non coronabitur niſi qui legitime certauerit; ait tuba illa ce leſtis. Et legem tertaminis ab o re ipſius legiſlatoris auſculta Qui perſeuerauerit vſqꝫ in finem: hic ſaluus crit freſcis quis ſit perſeue raturus. neſcis quis ſit legitime certaturus: neſcis quis coronam ſit accepturus. Illorum lauda virtu tem/ quorum iam certa victorio e? illos deuotis attolle p̄conijs/ quo rum ſecure poſſis aggaudere coro nis Cantauimus ſanctis hac noc te dicentes/ timēte dominum omēs ſancti eius; ſed non iſtis. Non in quam eos qui perſeuerauerunt vſ qꝫ in finem. timere hortabamur; qꝛ ſcriptum eſt. Iam non erit timor in finibus noſtris. Illis pocius diceba mus ſanctis: quibus cuſtodia mul tiplex neceſſaria eſt. pro multitudi ne periculorum Siquidem non eſt cis colluctatio aduerſus carnem u ſanguinem tantum. ſed aduerſus principatus quoqꝫ ⁊ poteſtates/ ad uerſus mundi rectores tenebrarum harum; contra ſpiritalia nequicie in celeſtibus. Egent plane cuſtodi a qui tam multipliciter non modo cominus ſed eminus cppetuntur: I vbi tot pugne foris non debent intꝰ deeſſe t̓mores: vt merito hijs dicatur. timēte dominum omneo ſancti eius. Tota interim becititudo rirā eſt timēte deū: dicente ſcriptura Geatus homo qui ſemper eſt paui dus. Et item pſalmiſta ait. Beati omnes qui timent dominum: qri ambulant in vijs eius. Ceterum longe aliter beati. in quibus perfec ta caritas foras nuſit timorem? nec ium timent ēbulantes in vijs ſed laudunt pocius habitantes ī do mo; ſicut idem ait. Gecti qui habi tant in domo tua domine; in ſeculo ſeculorum laudobunt te. Noſtra er go felicitas. noſtra īterim feſtiuitas in timorē dei; nam illorum inogis in exultatioē Ilaude perſatur. In de eſt ꝙ ſecure laudantur homines qui non ſua ium viuūt vita ſed dei num hominum vtiqꝫ vita tempta tio. Eſt eium gemina quedam ſecu ritas laudis huius: niſi ꝙ videbi tur forte ſi diligenter attendimus intra alieram. altera comprehendi Siquidem non eſt ꝙ laudare veres mur veriſſime certiſſimeqꝫ laudabi lesAnō eſt ꝙ glorificare cunctemur ſic abſortos in gloria: vt noſtra ne queant omnino laudatione moue ri. Non eſt etum quo vanitas in ttetꝭ vbi veritas iam totum occu pauit Sed quenam inquies gloria ſanctis? Neqꝫ cnim ſinguli ſeſe glorificant: quia ſicut ſcriptum eſt. non te laudet os tuum. Non diciſſim alter alterum laudat. qui a in laude conditoris intenti et ex tenti: in quo nimirum tota eis te poſita eſt beatitudo. mutuis nunꝙͣ

vacare laudibus poſſunt dicente pro pheta ſicut ſupra meminimꝰ. Gec ti qui habitant in domo tuo dn̄e; in ſecula ſeculorū laudabunt in te. Ve rumptamen nō acquieſco expartes glorie credere ſanctos: maxime ꝓp ter illud quod apoſtolus ait. Qd̓ in preſenti eſt momētaneū et leue tri bulationis noſtre?: ſupra modū in ſublimitate eternū glorie pōdus o perabitur ī nobis Et ꝓpheta Viſi ta nos in ſalutari tuo: ad videndū in bonitate electorū tuorū ad letan dum in leticia gentis tuc: vt laude ris cū hereditate tua. Nō enim ait vt lauderꝭ ab hereditate. ſꝫ cū here ditate tuaꝫ vt cōmunis ītelligatur futura laudatio. Ꝙ ſi ipſa he̓ditas laudat dn̄m. hereditatem quis lau det? Ab apoſtolo audiamꝰ Tunc inquit vnicuiqꝫ laus erit At quō; A deo Magnꝰ laudator; et vehemen ter ambiēda laudatio Felix cōmuta tio laudis: vbi I laudare beatū eſt et laudari. ¶ Ad quid ergo ſanc tis laus nr̄a. ad qͥd glorificatio noſ tra. ad quid hec noſtraipſa ſolēpni tas? Quo eis terrenos honores. quos iuxta veracem filij ꝓmſſionē honorificat pat̓ celeſtis? Quo eis. precōnia noſtra? Pleni ſunt Pror ſus ita ē dilectiſſimi. bonorū noſtro rum non egent ſā̄cti; nec quicꝙͣ eis deuotiōe nrā preſtatur Plone ꝙ eo rum memoria venecimur; nrā inter eſt nō ipſoꝝ. Vultꝭ ſcire ꝙͣtū ītereſt nrā? Ego in me fateor ex hac recor datione ſentio deſideriū vehemēs in flāmari: ⁊ deſideriū triplex Vulgo dicitur Quod nō videt oculꝰ: vor pſ non dolet Oculus meus/ memorio Iuſſimlut mea: et rogitare de ſcīctis/ quodāmo jſ do eos videre ē. Sit nempe portio noſtra in terra ꝑiuentiū. Nec modi II Itimn ſui ca ſone portio. ſi tamē vt decet me moriam affectio comitetur. ſi inquā cōuerſatio noſtram celis eſt Verūp tamen nō ſic noſtra ſicut illorꝝ: ip lſ ſorum enim ſubſtātio ibi eſt. noſtra .211ſ autē deſideria: ipſi ꝑ preſentiā. nos per memoriā ibi ſumꝰ. Quando et nos addemur ad patres nrōs? quā do eſſentialiter preſentabimur eis? Hoc enī primū deſideriū qd̓ in no bis memoria ſāctorū vel excitat vel īcitat megis. vt eoꝝ ſocietate tam optabili fruamur: vt merecimur cō a dīa vn̄a ui ciues ⁊ cōtubernales eſſe ſpirituum beatorū: miſceri cetui pr̄iarcharū. cuncis prophetarū. ſenatui opl̓oꝝ. martirū exercitibꝰ numeroſis. cōfeſ iuris oga ſorum collegijs/ virginū choris: iu nutas oīm deniqꝫ colligi ⁊ colletari ꝯmu nione ſanctorū. Singulorū quippe uſt ⁊ nob recordatioēs quaſi ſcintille ſingule. Iinatū tar ymmo quaſi ardētiſſime faces deuo tos actendunt enimos. vt eorū et conſpectū ſitiāt et complexū: adeo vt plerūqꝫ etiā intereſſe ſe reputēt? modo ad oēs ſimul. mō ad hoc vel ad illos tota quiditate ⁊ vehemen tia. corda ꝑibrātes. Alioqͥn qͥd iſtud negligentie qͥd pigricie. ȳmo qͥd ve cordie ē. vt nō crebris ſuſpirijs ⁊ fer uētiſſima affcioē abrūꝑe hīc. et ī il la tā felicia agmīa iaculdi̓ aīos ſtu deqꝰ? De nob̓ a dui̓cio cordis nr̄i? ve a pcc̄ō gētiū: qͣs apl̓u̓s meōrat ſi ne affcioē fuiſſe Preſtolat̉ nos ecc̄o illa pͥmitiuoꝝ ⁊ negligiꝰ: deſide rāt

nos ſancti et peruipendimꝰ: exper tant nos iuſti et diſſimulamꝰ V Excitemur aliquando frēs. reſurga mꝰ cum xpriſto⁊queramus que ſur ſum ſunt: que ſurſum ſunt ſapio mus. Deſideremus deſiderantes nos. properemus ad preſtolantes nos: expectantes nos. potis preot cupemꝰ quimiorum. Ecce enim nu chil in hac ꝯmuniōe nrā ſecuritatꝭ/ nichil perfectionis. nichil quietꝭ: ⁊ tamē hic quoqꝫ ꝙͣ bonū et ꝙͣ iocun dum/ habitate fratres in vnū Quit quid enī ſiue uiteriꝰ ſiue exteriꝰ mo leſtū occurrerit: ipſo vtiqꝫ tam ger manoꝝ cōſortio frotrū. cū quibꝰ eſt nobis eor vnū et aīa vna in deum; tolerabilius inuerūitur. Ꝙ dulcior illa erit. ꝙͣ delectabilior. ꝙ beatior pnio. vbi nulla ſuſpitio eſſe poterit nulla diſſentionis occaſio. vbi om nes perfecta caritas indiſſolubili fe dere colligabit: ⁊ ſicut pater et fili us vnū ſunt. ſic ⁊ nos vnū ſimꝰ in ipſis ¶ Nō modo tantū ſociētas/ ſed eaā felicitas nobis eſt optanda ſanctoꝝ: vt quoꝝ deſideramꝰ pn̄ti am. gloriam quoqꝫ feruētiſſimis ſtu dijs ambiamꝰ Neqꝫ enim pernicio ſa ābitio hec; aut illiꝰ affectio gl̓ie vllatenꝰ periculoſa eſt Nom qd̓ di cimus. non nobis dn̄e non nobig ſed noī tuo da gloriam: huiꝰ tēꝑis pox eſt: qn̄ et ipſi angeli dlamabāt gloriā in excelſis deo: ⁊ in terra pax hominibus bone volūtatis. Noli me tangere/ nondū enī eſcendi ad premmeū; ꝟbū glorie eſt Nempe filiꝰ ſapiens gloria patris Noli er go ait glorio// noli me tangere. nō li interī querere gl̓um: ſuge potius. Et vide omnino ne me tetigeris. donec veniatur ad patrem: vbi ſit gloriatio omnis iam ſecura. ibi in domino laudabitur anima mea: au diant manſueti et letētur. Nūquid non videtur audiſſe dicentem. noli me tangere nondum aſcendi ad pa ttem meum que in cantico domat fuge dilecte mi fuge? Hoc enim eſt quod ſupra meminimus: non nō bis domine non nobis; ſed nomini tuo da gloriam. Vnde et in ymno nos hodie canimus. des pacem fa mulis. nos quoqꝫ gloriam per cūc ta tibi ſecula: iuxta angelicam ſcili cet diſtributionem. ¶ ¶ Quia eruim temptatio eſt vita hominis ſuper terram⁊ merito in terra non gloria ſed pax querenda eſt: pax cū deo. pax cum proximo. pax in ſeip ſo. O cuſtos hominum quare poſuiſ ti me contrarium tibi II factꝰ ſum michimetipſi geauis? Vicina nimi um lucta ⁊ inteſtina ſeditio: bellum non ciuile ſed domēſticum: ſpiritus aduerſus carnem/ et caro aduerſꝯ ſpiritum concupiſcens. Vnde hoc. niſi quia poſuiſti me contrarium ti b Tu enim vera libertas. tu vi ta/ tu glorio/ tu ſufficientia. tu beg titudo. ego pauper ⁊ miſer et miſe rabilis. confuſus et humiliatus vſ qꝫquaqꝫ? mortuus per peccatum. venundatus ſub peccato. Serqꝫ tu perfecta et ſancta voluptas. et re quies ſpirituum beatorum. poſuiſti me ab inicio contra eden. quod vo luptatem ſonat. in labore vtiqꝫ et e rūpna atti dicis ꝯuertimini ad me

in tot̓o corde veſtro. Liquet ꝙ ſumꝰ querſi. quos vt reuertamur horta ris: liquet quia cōtcarij quos reuo cas vt conuertamur Sed qūo; In ieiutuo inquit ⁊ fletu ⁊ planctuMi ra res. Ita ne in ieiunio tu perſarꝭ. in fletu degis. in planctu habitas. Procul a te omnis iſta: procul tu ab hijs vehemēter. Nimiꝝ regnū tuū in ihrlm quā ſaciās adype fru mienti. nec ibi luctꝰ cūt clamor ſed nec vllꝰ dolor; mogis aūt grāꝝꝫ acti o et vox laudis. Iuſti inquit epulē tur et exultent in conſpectu dei? et delectētur in leticio Qūo ergo ieiu ruo et fletu ⁊ planctū conuertemur ad ipſum? An vero iuſtꝰ eū in letici a et delectatione. qui vero nōdum iuſtꝰ ē. nōniſi ī ieiunio ⁊ flctu ⁊ plāt tu reperiet. Ita plane: ſed iuſtꝰ qui tum conſpectū meruerit; nō qui ad huc viuat ex fide Nimirū quod ait dn̄s cum ipſo ſum in tribulatiōe. ad eum ꝑtinet qui ꝑ fidem ombulat: nō aūt ad eum qui ad faciem iā ꝑ uenit. Et quidem vtriuſꝫ eſt caput vnū: ſed non vno modo mēbris oī bus exhibetur. Quibuſdā enim oſ tenditur caput hirſutum ſpinis/ īdi natum in truce vt humiliētur ꝑiter qͣꝫtō pungantur: quibuſdam glorio ſum apparet vt ab ip̄o glorificentur vt in ipſo glorientur: facta ei ſimili a ꝙ vident ſicuti eſt ¶ Hoc ergo ſcd̓m deſideriū qd̓ ex ſcōꝝ ꝯmemo ratione flagrat in nobis. vt ſicut il lis ſic eciā nob̓ xpūs apporeat vita nrā: ⁊ nos qͦꝫ cū ip̄o appareamꝰ in gl̓c̓i. Inter nepe nō ſicuti eſt. ſed ſi cūt pro nobis factū eſt caput noſtrū jpiai nobis rep̄ſentatur. non coronatum gii gl̓e ſꝫ pcc̄oꝝ nr̄oꝝ circūdatū ſpinis: dicēte ſcriptura. Egredimī filie ihe ruſalem ⁊videte regē ſalomonem ī dyademate quo coronauit eū mr̄ ſua. O rege? o dydemaMat̉ ſiqui dē ſynogoga/ non mnrēm ſane ſe ex hibens ſꝫ nouercam/ rege noſtrum corona ſpineo coronauit. Budicit ſectari gl̓um mēbra: qͥbꝰ caput ſuū tā īgloriū exhibetur/ nō habēs ſpē ciem neqꝫ decorē ul̓ aliqͥd eiuſmodi Nimiꝝ ſalomo ē pacificꝰ/ ſane qd̓ in pn̄ti eſt. nō vtiqꝫ becitificꝰ aut gli̓ xm laqp ficꝰ: vt in oībꝰ q̄gelicū illud eulo gium ꝯmendetur. quo terris pacē celis gl̓um tribuerūt Pudeat ſub ſpi nado capite mēbrū fieri delicatū: ꝙ oīs ci purpura interim non tam honoris ſit ꝙ deriſionis Videre eſt cius. Ceter tamen hodit multis in locis/ non ſn̄ multa ambitione ⁊ comeſſatiōe pn̄tē diem honorari. an dehoneſta ri dicam? Ipſi viderīt que hec agūt Ipſoꝝ eſt eium hmōi celebritas nō xxxix ſcōꝝ: qui qd̓ ſibi libet faciūt. nō qd̓ ſanctis. Erit cum venerit xpriſtus. nelus muli nec mors eiꝰ vltra annūciobitur; nem de ter vt ſciamꝰ quonā ipſi quoqꝫ mortui eutꝫ het nūdo a ſumꝰ. I cū eo abſcondita eſt vita noſtra: apporebit caput glorioſum et cum eo mēbra glorificata fulge bunt: cum videlicet reformabit cor pus humilitatis nr̄e cōfiguratū gle̓ capitis qd̓ eſt ipſe. Hāc ergo gl̓um teta ⁊ tuta ā̄bitione concupiſcamꝰ ne forte audiamꝰ ⁊ nos Quid glo riam que ab inuicem eſt queritis: ⁊ gloriani que q ſolo deo eſt non pul tis ¶ Sone vt eam nobis ſꝑare h dij

liceat. et ad tantam bectitudinem aſpiraꝝ. ſumopere nobis deſiderā da ſunt ſuffragia quoqꝫ ſanctorū? vt quod noſtra poſſibilitas non ob tinēt eorum nobis interreſſione do netur. Miſeremī mei miſctemī inei ſaltem vos omiti mei Noſtieꝰ ip̄ſi periculum noſtrum: noſtis figmētū noſtrum. noltꝭ ignorantiam nrōm et dolos aduerſariorum; noſtis eoꝝ impetus ⁊ noſtram frōgilitatē Vo bis erum loquor qui in eadem temp tatione fuiſtis. qui eoſdem ſuꝑoſti cōflictꝰ. qui eēſdem laqueos euoſiſ tis; qui didiciſtis ex hijs que paſſi eſtis compaſſionem. Cōſido equidē ⁊ de angelis. ꝙ ne ipſi ſuam viſita te ſpeciem dedignētur: moxīe quia ſcuiptum eſt. Viſitabis ſpeciem tu nopilta. am; ⁊ non peccabis. Ceterum et ſi de eis michi arbitror preſumendū ob ſpūalis ſubſtantie Irationalis forme ſimilitudinē: ampliori tn̄ fi duciā ad eos michi reor pertendum quos habere me nouerim et in ipſa huānitate ꝯſortes: vt oporteāt ees ſamilioriꝰ et ſpecialius nuſeteri oſſi de oſſibꝰ ſuis. ⁊ carni de carne ſua. Deniqꝫ trāſeuntes ex hoc mūdo ad patrē: ſancta nobis pignora reliq̄ runt. Apud nos ſiquidem eoꝝ cor pora in pace ſepulta ſunt; quoꝝ no mina ꝑiuent in ſeculum. id eſt quo rū gloria nūqͣ ſepelitur. ¶ Abſit abſit a vobis anime ſancte egiptis illa erudelitas pincerne phoraonis qui in gradū priſtinū reſtitutus. ſto tim eſt oblitꝰ ioſeph ſancti qui ī car cete tenebatur. Non enī erāt vniꝰ capitis mēbro. nec aliqua pars fi teli cum infideli: cut vlla ſecietas iſtahelite ad egyptiū. plꝰ ꝙͣ luci ad tenebras. Interp̄tatur enim egip tus tenebre liſrahel vero vidēs deū atqꝫ ideo vbicūqꝫ iſrahel erat lux e rat. Nō ſic noſter il̓js crucifixi ſecū latronis potuit obliuiſci. factū eſt vtiqꝫ quod ꝓnuſſum eſt: ipā die q̄ vonipaſſus eſt. et cōregnauit Nos quoqꝫ ſi nō ſumꝰ ipſiꝰ capitis mem bra cuiꝰ ⁊ ſancti: vnde eis tā ſolēp nibꝰ hodie votis. et tanto congratu lamur affcū? Ceterum qui dixit. ſi gloriatur vnū membrū. cogaudent omīs membra: hoc quoqꝫ nichilo minus ait. ꝙ ſi patitur vnū mēbrū cōpatiūtur oīa membra Hec igitur nrā ⁊ eoꝝ roherētia eſt. vt nos cō gratulemur eis. ipſi compatiantur nobis. nos deuota meditotiōe reg nemꝰ in eis; ip̄i in nob̓ et ꝓ nobis militēt pia interuentiō. Nec eſt qd̓ de eoꝝ pis erga nos ſollicitudinē dubitemꝰ: qn̄quidē nō conſūmāde ſine nobis ſicut ſupra memī expec tāt nos vſqꝫ dū retribuntur nobis vt videlicet ī nouiſſimo die megne feſtītatꝭ oīa ſil̓ in vnū virū ꝑſtm̄. cū ſuo tam excelſo capite membro cō currāt. ⁊ laudetur cū hereditate ſu a xpriſtꝰ iheſus dominꝰ noſter: qꝛi eſt ſuper oīa deꝰ benedcūs ī ſecula ¶ Sermo becti bernordi In trāſꝫ tu ſancti malachie ep̄i. E clo nobis dilectiſ ſimi hodie copioſa q̄ dam eſt bn̄dictio deſti nata? ⁊ fidelit̓ eā nō

diſtribui. vobis quidem dampnoſū eſſet. michi vero ꝑiculoſum: cui ni nurum hec diſpenſatio videtur eſſe cōmiſſa Timeo itaqꝫ dampnū veſ trū: timeo dāpnationē mea: ſi for de dicatur/ paruuli petierūt panē. et nō fuit qui porrigeret eis Scio enī ꝙͣ neceſſaria nobis ſit e celo veniēs conſolatio: quos conſtat illecebris carnalibus et oblcāmentis ſeculari bus viriliter renūciaſſe Nemo ſcinc bn̄ficij eſſe celeſtis et ſuperno dubi tet conſilio diffinitū: vt ep̄us ma lachias hodie īter nos obdomie̓t: ⁊ deſideratō haberet inter nos ſe pulturā Cū enī nec foliū quidē ar boris ſine diuino nutu cadat in ter ram. qͥs tam ebes vt nō euidenter in huiꝰ beati viri aduentu et tranſi tu. magnū prorſus conſiliū ſuꝑne pietatis aduertat? A finibus terre terram hic poſiturus aduenit. alio occaſione feſtinās: ꝙͣuis ob ſpecio lem erga nos caritatē. id plurimū teſideraſſe noſcatur Multa quidem in itinere ipſo īpedimēta ſuſtinuit. nec tranſfretare ꝑmiſſus eſt donec appropinquaret tēpꝰ ꝯſummatioīs eius; ⁊ terminꝰ qͥ nō poterat p̄teri ri Quem quidē multis ad nos per uenientē loboribꝰ. tanꝙͣ angelum dei pro reuerentia ſāctitatis ſue ſuſ cepimꝰ: ſꝫ et nos ipſe ꝓ ſua māſue tudine et huīlitate altius radicata. lōge ſupra ꝙͣ me̓mur deuoto ſuſci piebat affectu Paucos deinde opd̓ nos dies fecit in īcolumitate ſuc. dū ſocios p̄ſtolaretur qͥ diſperſi in anglio fuerāt: cum regis illiꝰ vano ſuſpitio dei hoīem impediret Iamqꝫ eri omnibꝰ ad eum collectis: ad romo iliu dli nam pro qua venerat curiā ꝑabat̉ ſt̄r hobꝰ iter Tum ſubito īfirmitate p̄uen tus. ſenſit ꝓtinꝰ ad celeſte magis ſe piſ aii ſe palaciū euocari. deo melius ali j pſ quid ꝓuidēte ꝓ nobis: ne a nobis xitti ē greſſꝰ alibi conſummaretur Nullū quidem in eo nō dico mortis. ſꝫ vel .xvxa grauis egritudinis ſignū medicis plollus apparebat. ille tn̄ exhilaratꝰ ſpiri tu qebat oīmodes oportere: vt hoc pnt dulnꝰ jxxiitit priſ āno malochias ab hac vita egrede retur. Ioborotum eſt ꝯtra; et deuo uilpuū: beat tis precibꝰ apud deum et qͥbuſcūqꝫ ipa q̄pillat potuimꝰ modis. ſed illius preualu ete merita. vt deſiderium cordis e jaiin ius tribuetetur ei: ⁊ nō fraudaretur iiuca et ii voluntate labioꝝ ſuorum Sic enī lipiuit linguam. pro votis oīa ei concurrere: vt hūc moxime locum diuina ſibi inſpiran te clementia elegiſſet; ⁊ hunc quo qꝫ ex longo optaret ſepulture habe re diem; quo fidelium omnium ge neralis memoria celebratur Dꝫ et illud noſtra hec gaudici me rito cumulauit. ꝙ fratrum noſtro rum oſſibus de priore cimiterio aſ portandis huc et recōdendis: ecdē nobis dies auctore deo fuiſſet elcē ta. Que nimirum deportantibus nobis ex more p̄ſallentibus; idem vir ſanctus plurimum ſeſe illo can tu delectori dicebat. Et non multū poſt ipſe quoqꝫ ſecutus: ſompno ſu auiſſimo et feliciſſimo ſeporatus. ¶ Agimus itaqꝫ gratias deo ſuper omnibus diſpoſitionibus ſu is. ꝙ indignos nos mortis eius honorate preſentia. ꝙ pauperes ſu os precioſiſſimo corporis eius locu

pleture thezauro: ꝙ infirmos nos tāta eccleſie ſue voluit fulcire volūp na. Alterū ſiquidē e duobꝰ ſignum iſtud/ quod nobis in bono factū eſt ꝑſuadet. ꝙ aut placidus ſit deo lo a cus. aut ſibi plocidum facere velit: ad quem tāte ſanctitatis virum a fi nibus terre moriturum ſepeliendū qꝫ ꝑduxit Ceterū populo illi affec tuoſius condolere et eiꝰ que tam mi ſerabili eccīe/ dirum hoc vulnꝰ non peꝑcit inferre crudelitatē mortis ve hementius abhorrere: beati huius patrio caritas ipſa cōpellit. Duca profecto et inexorabilis mors: que tantō hoīm multitudinē vniꝰ ꝑcuſ ſione multtauit: reca et improuido que malachie ligauit linguam. im pediuit greſſus: diſſoluit manꝰ. o culos dlauſit Illos īquam deuodos oculos: qui pijſſime fletibꝰ diuinā pcc̄oribus reconciliare gratiam con ſueuere. Illas mūdiſſimas manus que laborioſis et humilibus operi bus exerceri ſemper amauerunt: q̄ dominici corporis hoſtiam ſalutare pro peccatoribꝰ totiens offerebāt? I ſine ira et diſceptatione in orati one leuabantur in celum. que infic mis multa p̄ſtitiſſe/ ⁊ ſignis varijs effulſiſſe noſcūtur Illos quoqꝫ ſpe rioſos greſſus cuangelizantis pacē euangelizātis bona. illos pedes qͥ totiens fatigati ſunt ſtudio pieta tis: veſtigia illa digna que ſemper deuotis oſculis premerentur Sāc ta deniqꝫ labis illa ſacerdotis que cuſtodiebant ſcientiam; os iuſti qd̓ ſapiētiami meditabatur. et lingua eius que iudicium loquens/ p̄mo. ⁊ miſericordiam: tantis mederi ſole bant dulneribus animarum. Nec nurum fratres iniquom eſſe quam generauit iniquitas: inconſideratā quam ſeductio noſcitur peꝑiſſe. Ni chil inquam mirum ſi ferit ſine diſ cretione. que venit ex preuoricatio ne: ſi ſit crudelis et fatua. que ex antiqui ſerpentis fallacia et mulie ris inſipientia prodit. ¶ ¶ Quid tamen cauſamur ꝙ molachiam au ſa ſit attemptate. fidele equidem mēbrum xp̄i. quādo ⁊ ipſum mala thie pariter et omniū electorum ca put furibūda petuoſit? Peruaſit ꝑ tiqꝫ īmunem: ſed īmunis nō euoſit Impegit in vitam mors. et incluſit intra ſe vita mortem: ⁊ al ſorto ē mors in vita Hamū ſibi deuorans inde teneri cepit: vnde viſa eſt tenu iſſe. At fortaſſe quis dicat. Quo modo mors a capite ſuperata vide tur: que tenta adhuc libertate ſe uit in membra? Si mors mortu a. quomodo malachiam occidit? Si victe. quomodo adhuc preua let vniuerſis: ⁊ non eſt homo qui ꝑiuat et non videat mortem? Hic ta plone mors dyaboli/ et peccati pena. victum peccatum cauſa mor tis: victus et ipſe malignus/ et pec cati auctor et mortis. Nec modo victa ſūt hec; ſed et iudicata ⁊ dāp nata: diffinita quidem ſed necdū promulgata ſententia eſt. Seniqꝫ iam dyabolo ignis paratus eſt. ⁊ ſi nondum precipitatus in ignem: modico adhuc tempore ſinitur mo lignari? tanꝙͣ malleus celeſtis opi ficis: factus eſt malleus pnuerſe

terre Terit electos ad eoꝝ vtilita tem: reprobos conterit in eoꝝ dap nationem. Qualis ergo pater fami lias. tales et domeſtici eius: peccatū ſcilicet et mors. Nam et peccatum licet ſimul cum xpriſto cruci ipſius non dubitetur affixum. adhuc ta me interim non regnare quidem ſed habitate ⁊ in ipſo dum viueret apoſ tolo permittebatur. Mentior ſi non ipſe ait. Ioim nō ego operor illud: ſꝫ quod habitat in me peccatū Sic et mors ipſa minie quidē adhuc ab eſſe cogitur: ſed cogitur non obeſſe Erit aūt cū dicetur. Vbi eſt mors victoriā tuaꝰ Et ipſa ſiquidē īumica nouiſſima deſtruet̉. Nūc vero mō derante eo qui imperiū habet vite et mortis. et mare ip̄m certis eer cet litoris mētis. mors ip̄a dilectis domini ſompnus reftigerij eſt: pro pheta teſtante qui ait. Cū dederit dilectis ſuis ſompnū: ecce hereditas dn̄i. Peſſima qͥdē mors peccatoꝝ. quoꝝ et natiuitas eſt mala I vita peior; ſed precioſa eſt mors ſanctoꝝ Precioſa plone tāꝙͣ finis laboꝝ? tanꝙͣ victorie conſūmatio: tanꝙͣ vi te ianua. ⁊ perfecte ſecuritatis ingreſ ſus. ¶ Tongratulemur itaqꝫ fra tres. congratulemur vt dignum eſt patri noſtro. quid et pium eſt defūc tum plangere malachia? et pium megis malachie congaudere diue ti. Nūquid nō ꝑiuit? Et beate Ni murū viſus eſt oculis inſipientiū mo ri: ille aūt eſt in pace. Denqꝫ iam tocius ſanctoꝝ ⁊ domeſticꝰ dei; pſal lit pariter ⁊ gͣcacicis a̓git dicēs. Trā ſimꝰ ꝑ igne et aquā: et eduxiſti nos eaatſ in refrigeriū. Tranſiuit plane viri 1 liter: ⁊ feliciter pertrāſiuit. Verus hebreus paſcha celebrauit in ſpiri tu:. et nobis tranſiens loquebatur: deſiderio deſideram hoc paſcha mā ducare apud vos. Ttranſiuit ꝑ ig nem et aqua; quē nec triſtis frāge re. nec detinere mollici potucrūt Eſt enī deorſū nos locus que ſibi totū pendicat ignis; adeo vt ne minimā quidē aquē guttā de lazari digito muſer ille diues ibi hobere potuerit Eſt et ſurſū ciuitas dei quā letificat fluminis impetus. voluptatis tor rens: calix inebrions ꝙͣ predlarus. In hoc ſane medio boni ⁊ mali ſci entia continetur: et voluptatis ac tribulationis hic capere eſt experi mentum. Infelix eua in hos viciſſitu dines nos induxit. Hic plone dies et nox: nam in inferno tantū nox. et in celo tantū dies. Beata proin de qa que vtrunqꝫ pertranſit: nec voluptati inherens. nec deficiens in tribulatione ¶ Greuiter vobis v num aliquid ex multis huius viri inugnificis actibus arbitror referen dum; in quo ſtrēnue ſatis et ignem et aquā noſcitur pertranſiſſe. Mag tu illius patricij hibernientiū apoſ toli ſedem mnetropolitana. tyronni ca ſibi progeniēs ſucceſſionis ordi ne creans archiepiſcopos vendica bat: hcreditate poſſidēs ſanctueriū dei. Rogatus itaqꝫ a fidelibus ma lachias noſter. vt tantis ſeſe malis opponeret: quimam ſuam in mani bus ſuis ponens acceſſit intrepidꝰ: ſuſcepit archiepiſcopatū tradens ſe diſcrinuni maīfeſto: vt tāto crimini

finem daret. Inter pericula rexit ec deſium: poſt periculo ſibi continuo ſucceſſorem alterū canonice ordine uit. Ea ſiquidem conditione ſuſce perat. vt poſtꝙͣ ceſſante perſecutio nis rabie alter ſecure poſſet inſtitui ad ſedem propria remecire permitte retur. Vbi ſine eccleſiaſticis ſeculat̓ bus ve redditibꝰ. in ꝯgregationibꝰ religioſis quas ipſe extruxerat de gens: īter eos tāꝙͣ vnꝰ eoꝝ vſqꝫ ad hoc tēpꝰ vixit abſqꝫ vlla ꝓpͥetate. Sic dei hoīēꝫ examinauit nō exinc niuit tribulatioīs īcēdiū. ſiqͥdem au rum erat. ſic nec illecebra tenuit e reſoluit: nec curioſus ſpectator in vi a ſubſtitit. proprie peregrinationis oblitꝰ ¶ Quis veſtrū frattes nō vehementer eius imitari cupiat ſāc titatem. ſi id audeat vel ſperare? Credo igitur libentius vos auditu ros ſi dicere forte poterimus qͥd ſanc tum fecerit malachiam. ſed ne noſ mui nſuemi trum minus acceptabile teſtimoni jutu dlis um videatur: ſcripturam audite di centem. In fide et lenitate ipſiꝰ ſanc tum fecit illum. Fide calcabat mun dum iohanne atteſtante qui ait. Hec eſt victoria que vincit mundū: fides noſtra. Nam in ſpiritu lenito tis dura quelibet et aduerſe equo a nimo tolerabat. Hinc quidem poſt xpriſtum fide calcabat marisi. ne ca peretur illecebris: inde in pacientio ſua poſſidebat animam ſua. ne mo leſtijs frangeretur. De hijs enim duobus habes in pſalmo. caſuros a latere tuo nulle et decemnulis e dextris tuis: ꝙ multo plures proſpe ritatis fallaue. ꝙͣ aduerſitatis flo gella deiciant. Nemo itaqꝫ noſtrū cariſſimi plana mollioris vnde ſuꝑ ficie delectatus; iter illud mcrrmum ſibi cōmodius arbitretur. Mognos hic campꝰ mōtes habet inuiſibiles quidem: ſed eo ipſo periculoſiores. Iaborioſior forte vio videtur inter ardua collium: et aſpera rupiū: ſed expertis longe ſecurior etiam ⁊ de ſiderabilior inuenitur. Vtrobiqꝫ ta men laborē ⁊ periculū eē nouerat qͦ dicebat. ꝑ arma iuſticie a dextris et a ſiniſtrꝭ: vt merito ꝯgͣtulemur eis qͥ trāſierūt ꝑ ignē et aquā; et ī reſti geriū ſūt educti Refrigeriū vultꝭ au dire? Vtinam id vobis alius loque retur: nam quod non guſtaui eruc tare non poſſum. Videor tamen in hodie ſuꝑ hͦ refrigerio malachiā au dire dicētē Conuertere aīa meā ī re q̄em tuā: qꝛ dn̄s bn̄fecit tibi: qꝛ eri puit aīaꝫ meā de morte. ⁊cͣ In qͥbꝰ ꝟb̓ qͥd ītelligā paugꝭ audite. Siqͥdē īclinata ē iā dies. ⁊ lōgiꝰ ꝙͣ ſpec̓iue ri ſino ꝓceſſit. ꝙ īuitꝰ auellar a pa terni dulcedine noīs: ⁊ malachiā ſi lere līgua formidās finē face̓ verea t̉. Mors aīe frēs pcc̄m ē: niſi forte excidit vob̓ qd̓ ī ꝓph̓a legiſtis. Aīa q̄ pcc̄auei̓t. ipſa morictur ¶ Tri plex ꝓinde ꝯgtulatio ē hoīs. ab oī pcc̄o et labore et ꝑiculo liber̓ti. Ex hͦ ſiqͥdē nec pcc̄m in eo hobitare dici tur. nec penitentie luctꝰ indicitur: nec ab vllo deinceps lopſu ei predi cit̉ eē cauēdū Poſuit helyas palliū? nō ē qd̓ timeat. nō ē qd̓ tōgi nedū teneri ab ancillo verecitur. Currum conſcendit non eſt iam trepidare ne cadat? ſuauiter ſcādit non laborās

diſpono vobis tegnū Quia ergo ſi cōpatimur I coregnabimꝰ Sit inte rī meditatio nrā fratres xp̄us ⁊ hic ctutifixus. ipſū ponamꝰ ſignaculū ſuper cor: ſignaculū ſuper brachiū noſtrū: ipſū cōplectamur brcchijs quibuſdā vicarie dilectionis; ip̄m ſe quamur ſtudio pie cōuerſatiōis hoc enī iter quo oſtendat̉ et nobis idēip ſe. qui eſt ſalutare dei. ſane non ia ſine ſpecie ⁊ decore: ſed in claritate tanta. vt maieſtos eiꝰ repleqt orbē terraꝝ ¶ Oportune ſiquidē viſio ne pͥma tāꝙͣ hyemali adhuc in tꝑe nō ſuꝑ ſoliū: ſꝫ inferiori atqꝫ humili ori habitatiōe videtur. Duplicē qͥp pe ſolet habere mogna domꝰ q̄libet māſionē: eſtiua ſuꝑiꝰ/ īferiꝰ hyemo lēIgit̉ dū ip̄a eciā diſcipuloꝝ cordo brumali adhͦ glaciē ſtrīgeret̉. et pe trꝰ qͦꝫ nō minꝰ gelido corde ꝙͣ corꝑe calefaceret ſe ad prunas; tꝑs oīno non erat hobitōdi in ſolio. vel potiꝰ apporēdi. at vbi cātabit̉ canticū no uū. hyemps abijt ⁊receſſit. flores apparuerūt in terra nrā ⁊ habitabit dn̄s in excelſo. Puta ergo yſciā cū hec loqueretur illius glum tēporis oculo vidiſſe prophetico Vidi inqͥt dominū ſedentē ſuper ſoliū excelſum ⁊cͣ Sed quid putamus quale eſt ſo liū iſtud fratres? Neqꝫ enī in manu factis I manifeſtis altiſſimus inha bitat Nulla oīno moteriā corꝑalis apta tāto ſolio. tāto habitatore vi detur. viius eſt ꝯſtruēda lopidibus fabrica ſpiritalis; quā ve̓ ⁊ eterna vita ſua inhobitatiōe dignetur Ꝙ ſi muiꝰ tanto ſufficit edificio angeli Iiurut ca creatua̓/ p̄udi̓catoꝝ vtiqꝫ mīora ta p̄cipicio; ſuſcitet certe de terra in ope. et de puluere erigat pauperē; vt collocet eū cū pͥncipibus. ⁊ ſoliū gle̓ ꝯpleat. Et fortaſſis ꝓpterea ip ſe qui vidit non modo excelſū ſoliū. ſed eleuatū quoqꝫ deſcribit. Vt ꝑin de ⁊ angeloꝝ ſtabilis celſitudo ⁊ ho minū miſericors eleuatio deſignēt̉. q̄ ſequūtur diligentiorē ⁊ ip̄a cōſide ratione deſiderare vidēt̉. ideoqꝫ ſuf ficiat hodie vel cepiſſe. Sermo ſecundus vnde ſupro Iena erat ait contēplator noſ ter de eo quē ſuꝑ ſoliū viderat inaie ſtatē eiꝰ oīs terra. Aduenicit dn̄e regnū tuū: vt inaieſtate tus ſi cut celū replet̉/ repleat̉ ⁊ terra. Vt qͥd enī pͥnceps mūdi huiꝰ tāto vbi qꝫ furorē bachat̉: niſi qꝛ tr̓a data ē in manꝰ īpij? Sꝫ hͦ ē hora eiꝰ ⁊ po teſtas tenebraꝝ: erit certe qn̄ qͥ in celū locū nō habuit. ⁊ ab ipā quoqꝫ terre ſuꝑficie exturbabit̉ miẜ. cauer nis vtiqꝫ ſubtraneis redludēdꝰ Hīc q̄ppe ꝓph̓a dauid ſcōꝝ ꝓſꝑitate pre mſſa; de maligno ſeu mēbris eꝰ ad iecit ⁊ ait. Nō ſic īpij nō ſic: ſed tā ꝙͣ puluis quē ꝓijcit ventꝰ a facie ter re Allc iā tūc tēptādi facultas erit: inqͥetādi libertas nulla. poſſibilitas nulla nocēdi. replebitur ingieſtate dn̄i oīs tra. qn̄ ia volūtatis eꝰ traſ greſſio nulla erit: magꝭ aūt qn̄ cre aturā ipā liberabit̉ a ẜuitute corrup tiōis hꝰ: ꝓpt̓ quā īgenuſcit ⁊ ꝑtui̓t pſꝫ adhuc. Erit celū nouū ⁊ t̓ra nō ua. vt quāqua berteris oculos; in ipſa rerū facie diuina videatur quo dāmodo reſplendere inaieſtas. Sed eſt tibi alia quedam terra pro

pinquior/ ⁊ ſuper hanc amplior tibi ē iuſtiorqꝫ ſollicitudo femo quippe carnē ſuam vnꝙͣ odio hobuit: con ſolare ergo eam. et vt ipſa requieſ cat in ſpē; audiens ninurum quid replebitur inaieſtate domī omnis terra Quomodo nūc dilectiſſimi car nem noſtram inqieſtas diuīa reple uit. cum et magnꝰ ille paulus pri micias tantum ſpiritꝰ habens inge miſcit mſerabiliter ſatis et dicat? ſcio quia nō eſt in me hoc eſt in car ne meo bonū Et certe iam nō do minabatur pcc̄m in eiꝰ mortali cor pore. Nota tamē adhuc et morta le corpꝰ perhiberi: ⁊ p̄cc̄i quoqꝫ ſolū negare dn̄ium. Erat eī eciam tunt lex pcc̄i in mēbris eis? quā maieſ tatis plenitudo cā venerit ꝓrſus ex tludēt. non ſolū ā̄t: ſꝫ et nouiſſima ē deſtruetur mors. Replebitur ergo inaieſtote dn̄i terra nrā: qn̄ ꝓrſus de medio fiet. ⁊ pcc̄i omīs ſenſus ⁊ debitū mortis: replebitur inoieſto te dn̄i omīs terra nrā; qn̄ reſurrecti onis gloria veſtiētur. īduet īmorta litatis ſtolam: cōfigurabitur deniqꝫ corꝑi claritatis xpriſti. Soluatorē liquidem expectamus. qui reforma bit corpꝰ humilitatis nre/ cōfigura tum corꝑi claritatis ſue. Quid ad huc murmuras caro miſera. qͥd ad huc recalcitras. et aduerſus ſpiritū cōcupiſcis? Di te huīliat. ſi te caſti gat: ſi redigat in ſeruitutē; id ꝓfec to in tuo genere. nō minꝰ tua inter eſt ꝙͣ ipſiꝰ Quid eī eis īiuides. qui de operibꝰ vermiū ⁊ de muriū pelli bus ingloriā plone gloriam mendi care non erubeſcunt̉: cultu indigno je viris/ interdicto mulietibꝰ/ ſemetip ſos potiꝰ dehoneſtātes ꝙͣ ornantes. Reforment ip̄i aut certe magis de forment corꝑa ſua: te ſi fueris cor pus humilitatis reformabit idē ar tifex qui ⁊ formauit. ipſam tuſi nō decipis preſtolabere monū: vt qd̓ fecit ipſe reficiat ¶ Iam vero ꝙ in ipſa prophetica viſione ſequ atur attendē. Et ea inquit que ſub ip̄o erant replebant templū Propteres ſone dixi. humiliori ſub potenti mo nū dei: vt exaltet te ī temꝑe viſita tionis Vide vt ſubinuenioris: alio quin non poteris eſſe cū ipſo Quid erum? Putas iudifferenter admit tet hoīes in illud tāte beatitudinis templū. qui ne ipſos quidem ange iit. ait. Et los indifferēter reliquit in coꝰ Aut nō diſcernet inter glebas. qui diſ creuit inter ſtellas? Examīabit cer te argentum: qui et ipſum quoqꝫ aurum probauit ⁊ reprobauit Qua lem vero putas neceſſe eſt hominē inueniri. qui repudiati locum ange li ſortiatur. Plane immunem ab ō ni iniquitate: ſed ab ea maxime q̄ in ipſo quoqꝫ angelo non ad leue offenſam: non ad momentaneam iram inuenta eſt. ſed ad odium ſem piternum. Semel turbauit ſuper bia regnum illud: concuſſit muros/ eciam proſtrauit ex parte; et parte non modica. Quid ergo? Fncile ne deinceps admittenda videtur. Nunquid non odit ciuitas illa. et vehementer huiuſmodi peſtem ab hominatur? Terte eſtote fratres: eū qͥ ſuperbis non pepercit angelis nec homībꝰ ꝑcituꝝ: nō eſt ꝯtrariū

ſibijpſi. non eſt ꝑſonaꝝ acceptor. ſimilia ſunt iudicia eiꝰ: ſolo ei plo cet huilitas. ſiue in angelis ſiue in homīe: ⁊ qui ſedet in throno/ ſolos eligit ſubditos: ē quibꝰ repleat tē plum. Scriptū quippe eſt. Quis ſi cut dn̄s deꝰ noſter. qui humilia reſ picit ī celo et in terra? Vide aute m ne forte mthaelis verbū ſit. ſuper bo illo dicēti Similis ero altiſſimo in faiciem reſiſtentis Michael quip pe interp̄tatum dicitur. quis vt de us. Bene ergo ꝓpheta cum dixiſſꝫ vidiſſe ſe dn̄m ſedentē ſuper ſolium excelſum et eleuatū? ne forte aut excelſum intelligeret quis de eo qui uit. Aſcendam ſuper altitudinē nubi um? aut eleuatu referret ad eos qͥ in ſuꝑbiā erigūtur: ait. Et ea que ſub ipſo erant replebant templum; vt manifeſte intelligas. non eā al titudiuem commendari. que extol litur aduerſus eum. ſed eos in tem plo ſiue in ſolio fore. qui ſub eo ſūt. alios quidem excelſos ſtabilitate ſo lida: alios ex ymo leuatos. miſera tione diuinci. Aut ne forte obicas ditioni eiꝰ vniuerſa ſubeſſe. nec qͥt ꝙͣ determinatioīs hobere quod uit que ſub ipſo erāt: vt ſolormi que vo lūtaria eſt et ex feruore caritatio ꝓ redit approbaret et commēdatet dei ſubiectionem Addit et de ſeraphin de quibꝰ ⁊t nos ſuo loco dicemꝰ qd̓ fuerit datum deſuper. Et ea inquit que ſub ipſo erant. replebāt tēplum Ab inicio ſiquidem crequerat ange los deus: in quibus beati illiꝰ tem pli: plenitudo conſtaret? ſꝫ non in ō nibꝰ beneplacitum eſt eit quic ⁊ in ipſis vt ſcriptum eſt āgelis ſuierep perit prauitatem. Fuit quippe in e is qui diceret. Ponam ſedem meā ad aquilonem: et populum qui et crederet habuit. Miſer quippe qui ſi ne deo maluit ce ꝙ cū deo: miſei̓ il li qui vidētes furem cucurrerunt cū eo: exierunt infelices. et vacuꝰ relic tus eſt locus quem accipiet alter. Nōne ſubiecta eris deo qnima me aª Alioquin nec tibi erit locꝰ in tem plo: qꝛ que ſub ipſo erant replebāt templū. Fruſtra pulſabūt fatue ꝟ gines: īuanū clamobūt vbi īplete fuerīt nuptie diſcūbētiū: et ianuc clauſa erit Infilix aīa cui q nupcijs ill̓ cōtigerit exdludi Infelix de qͦde mabitur. tollatur impiꝰ ne vident gloriam dei. Vt quid lucem hāc tē poralem miſer ille videat; qui glo riam hanc illam nō merebitur uitu eri? Vtinā nichil vnꝙͣ vidiſſet ocu lus meꝫ: ſi illa quod aduertat de us viſiōe fruſtrādꝰ eſt. Ęant ſu perbi/ inſoleſcant magis? extollan tur. inflentur. appetant ſꝑ in cumu lo appatere. vt cum venerit eqͥtatꝭ line a/ ⁊ plenitudine eiciantur Tu vero non ſic ſꝫ deo ſubiecta eſto aīa mea: ſubiecta ſane ex aīo. ſubiecta cū feruore deuotionis. qꝛ ſerophin ſtabant ſuper illud. cū quibꝰ ſtemus ⁊ nos hodie fratres: nō dimoues tur a tēplo iſto: in quo omēs dicūt gloriam: qui gl̓um contemplātur. dn̄i dei noſtri. qui eſt ſuꝑ oīa bn̄dic tus in ſcl̓a ¶ Sermo terciꝰ vn̄ s On vobis arbitror excidiſſe ⁊ de duobꝰ ſeraphin hodie nob̓ habendū eſſe ſermonē: ꝓpter illud

yſgye. qͥ poſtꝙͣ dn̄m ſeſe teſtatꝰ ē vi diſſe ſuꝑ ſoliū reſidentē: addidit ſe raphin ſtare ſuꝑ illud. Seraphin ſi quidem dilectiſſinū ſicut frequenter audiſtis nomē eſt ordinis ſpūū ſuꝑ noꝝ. vniꝰ de nouē: ipiuſꝫ ſūmi at qꝫ ſup̄mi. Verum hoc loco vt arbi tror: nō ī ea ponit̉ ſignificatiōe: p̄ ſertim cū īnumera illa ſint agnima hic duo tm̄ ſeraphin deſcribātur Et ego quidem frēs. ſi liceret in hac ꝑ te vnicuiqꝫ in ſuo ſenſu habudore; in duobꝰ ſeraphi duplicē arbitror ītel ligi crecituram rōnalē. q̄gelicā ſcili cet ⁊ humana. Nec nureris hoīem ſeraphin factū: memēto qꝛ creator et dominꝫ ſeraphin factꝰ eſt homo. Ad cōtumeliam tuā o ſuperbe: qui creatꝰ inter angelos ſtare nō ineru iſti: ecce rex noſter nouos in terra q̄ gelos fabricaturꝰ aduerit: etqꝫ vt tabeſcas ampliꝰ et liuorē ꝓpō torq̄ aris. nō qualeſcūqꝫ. nec inferioris alituꝰ ordīs angelos/ ſed ſeraphin Atudi erum quid ip̄e loquātur Ignē inquit veni muttere un terram. ⁊ qͥd volo niſi vt accendatur? Vult ergo ſeraphin fabricari vt ibi ſtēt. vnde tu corruiſti. Seraphui uiqͥt ſtabāt ſuꝑ illud. Vt quid ergo tu qui mō ne oriebaris lucifer in veritate non ſtetiſti? niſi quia ſeraphin non fuiſ ti? Serciphi quippe ardens vel īcē dens interp̄tatur. Hobuiſti miſer lucem: ſed ardorem nō habuiſtiSo nū erat tibi ſi ignifer magis ꝙ luci fer eſſes: nec tā īmoderato appeti tu lucendi vt eras frigidꝰ: ip̄ē frigi dus quoqꝫ eligeres regiones Dixiſ ti eium. Aſcendam ſuper altitudinē x nubiū: ſedebo in lateribꝰ aquiloīs pilib ē Quid feſtīas mane oririlucifer? qͥd gl̓uri ſuꝑ ſydera/ qͥbꝰ aliquato dlori us rutilare videris? Greius oīnoē rit glu̓tio tua: ſeqͥt̉ ſol iuſticie/ quē te eſſe vana ſimulatiōe iactabas: cuiꝰ feruorē ꝑiter ⁊ ſplēdore in nich llū redactꝰ oīno diſparecs Fruſtra gͦ ꝑas ventuꝝ in fine ſcli dn̄m/ tanꝙ veri ſolis ortū in dāpnato illo quem ſūpturꝰ es hoīe p̄uenire et extolli ſuꝑ oē qd̓ d̓r aūt qd̓ colit̉ des. Qd̓ et tūc aduētꝰ eiꝰ illuſtratiōe/ peītus deſtruerꝭ: ꝙͣ prudētiꝰ ⁊ certe nō ad inſipientiā ſibi)oh̓es baptiſta ſiqͥdē et ip̄e lucifer fuit: nō ſuā p̄ſūptiōe. ne ⁊ ipſe latro eſſet et fur. ſꝫ dei pa tris auctoritate p̄miſſꝫ eſt an̄ dn̄m. vini ſic Ecce unqͥt mitto agelū meū an̄ faci em̄ tuam. ⁊cͣ Habes ī pſalmō de eodem. Poraui lucerna xp̄o meo. Ille enī erat lucernā ardens et lu cens? et voluerūt iudei ad hora ex midat: C ultare ī lumīe eiꝰ ⁊ſꝫ nō ipſe Vnde ergo. Ipſum īterroga: ipſe de ſe lo quatur. Amicꝰ inquit ſpōſiſtat: ⁊ vita int gaudio gaudet ꝓpter votem ſpōſi. Stat ergo ioh̓es: neqꝫ enī arūdo eſt vento egitata. ſtat qꝛ amicus. ſtat qꝛ ardens et et ſerephin ſtare deſcribūtur Vere amitꝰ ſponſi. qͥ ꝓ cedētis de thalomo ſuo. non emulo tur glaꝫ: ſꝫ ꝑat viā. ſꝫ p̄dicat graꝫ: vt ⁊ ip̄e de plenitudīe eiꝰ me̓at̉ ac ciꝑe Iutꝫ gͦ ioh̓es tāto vtiqꝫ clariꝰ? ꝙͣto apliꝰ feruet: tāto veriꝰ ꝙͣto mi nꝰ appetit lucere Fidelis lucifer qͥ ſo lis iuſticie non ꝑſurpare venerat: ſꝫ p̄nūcioe̓ ſpēdore Non ſū ego īqͦt xpriſtꝰ Verit fortior me poſt me: ſſemt mū ab

cuiꝰ non ſum dignꝰ ſoluere corrigiā calciamenti. Et illud Ego baptizo vos aquaꝫ ille baptizabit vos ſpū ſcō et igne. Ac ſi manifeſte lucifer dicere videat̉ Quid amiramī ītuē tes ſplendorē meū? Nō ſū ego ſol lōge aliū videbitis eū in cuiꝰ coꝑo tionē tenebre ſū ꝓ nō lux Ego tan ꝙͣ ſydus atelucanū: matutino vos rore ꝑfundo. ille emittet in feruorē radios ſuos; ſoluet glacies. paludes ſiccabit. algētes calefaciet: pauꝑi bus erit ꝓ veſtimēto. Nec ſcine diſ ſonat a ꝟbo iudigꝭ vox p̄curſoris: ſꝫ manifeſte ignē a iohānē ꝓmiſſū xp̄us exhibet dicēs Ignē veni mit tere in terra. ¶ ¶ Sicas fortaſſis in ignē vt feruorē ſic ⁊ ſplēdorem eſſe Nō contēdo: licet feruor ⁊ quo damō ſubſtantialior ⁊ inſeꝑobilior videatur: ip̄m pociꝰ audicimus qͥd in niuis ptl megis in igne commendet. Ignē ait veni nuttere in terram: ⁊ quid volo niſi vt ardeat. Cognouiſti certe quid velit; ſed nec illud quidē ignoras. ꝙ ⁊ vita in eius volunta te ſit; ⁊ ſeruus ſciens nec faciens do mini voluntatē. plagis plurinus habeat vapulare. Quid lucere feſti nas? Nōdum illd̓ aduenit tempꝰ iu quo fulgebunt ſicut ſol. in regno patris eorum Interim ꝑnicioſus eſt appetitꝰ iſte lucedi: ferue̓ eī multo nieliꝰ. Deniqꝫ ſi tam vehementer ſplēdorē deſideras? qd̓ videri vig eſſe curato: ⁊ pͥmū q̄re feruorē. nec dubiū qͥn ⁊ ſplendor adiciat̉ tibi. A lioqͥn incaſſū laboras: qꝛ vanꝰ ſplē dor abſꝫ feruore Mutuata aut certe ſimulata lux eſt: que nō ab igne ꝓ cedit: quod aūt alienū eſt ad mo dicum poteris vſurpare: eritqꝫ mō ior confuſio quod non ec̓t tuum vo luiſſe videri. ¶ Iunc vt qīunt ha bet abſqꝫ feruore ſplendorem: ſed et ipſum inutuct̉ a ſole. Ideoqꝫ tō frequenter ymmo et ſemper muta tur; nec vnꝙͣ in eodem ſtatu ꝑma net Sic profecto ſicut luna ſtultus mutatur; ſapīes autem permanet vt ſol. Ille inquam ſtultus qui in decore ſuo perdidit ſapientiam; qꝛ refriguit in ſplendore Cecidit ergo lucifer de celo ſicut fulgur: ſeraphin vero ſtant ſuper illud. Stant plo ne ſeraphin; quia caritas nunꝙͣ ce cidit. ſtant attōniti ⁊ ſuſpenſiui cō templatione ſedentis in throno ſtant in eterna incommutabilitate I in eterritate incommutabili) Tu ſedere attemptaſti impie: ꝓp terec tui moti ſunt pedes. et effuſi ſunt greſſus tui. Filius eſt qui ſedet ad dexteram patris; ipſe eſt qui ſe det in throno dominus ſabaoth. cū tranquillitate iudicans omnis? ſo la ſedet trinitas. q̄ ſolo habet īmo bilitatē: ſola eſt apud quā nō ē trāſ mutatio/ nec viciſſitudīs obūbratio Seraphin vero ſtāt īmutabiles qͥ dē: ſed ſuo mō. non in eius cōpara tione. ſtant extendentes ſe et inten dentes in eum/ in quem proſpicere concupiſcunt. Qui ſedere preſump ſit ſeipſo voluit eſſe contentus: vn̄ de ⁊ ſolam hodieqꝫ maliciā eſurit: quia ſolam habet hanc a ſemetipſo Cum loquitur mēdacium/ de ꝓpri o loquitur; quia mendox eſt ⁊ pa ter eius. Quod audis de verbo

menturij/ intellige et de opere mali cie: et licet male ſibi in malo cōpla ceat. ſufficere nūꝙͣ ſibi poterit ne in ipſo Sola proinde ſedet trinitas ſū mia: que ſola hobet in ſe eſſe? ⁊ om nino ſola vere eſt. ſe ſola fruitur: et ſola nulliꝰ eget. ſola ſufficit ſibijp̄i ¶ Item ſermo quartꝰ vn̄ ſupro Oni dixiſſet ꝓpheta. quia ſe xaphim ſtabant. adiūxit dem qꝫ et ait. Sex ale pti; et ſex ale al tei̓ Quid ſibi volūt ale iſte ſtatres? Ergo ne et cū hyenis trāſierit ⁊ ſe derit tex ſuper ſoliū volandū adhuc crit et cū ipſis ſeraphim. vt poſſint diuerſis occurtere neceſſitatibꝰ diu̓ ſorū: ab īminentibꝰ libetare pericu lio. opem ferre laborātibus. in tribu lationibus poſitos conſolari? Abſit vt in illo beatituduus eterne regno neceſſitas: aut periculū/ aut labor aut tribulatio ſit. cui oporteat ſub ueniri Ad quid ergo tunc ale? Plo cet michi ſtatio iſta: omrno ſic vo lo manere. nec aliquid prorſus ad mitto: quo nuchi ſtabilitas iſta de pereat. Veruta mē ſcio beote yſcia: ꝙ ꝓph̓a es tul et ſpiritū eiꝰ habes. qui habūdantia pietatis excedit nō modo merita. ſed et vota hominū: ſalua michi ſit illa tā amobilis ſta bilitas Iam ſi quid ale iſte ad beati tudinē addiderint non refuto: credo aut ſicut in ſtatione īmutabilitotē. ſic ⁊ in volatu alacritatē ꝓmitti: ne videlicet iuſenbilis et quaſi lapideo ſtabilitas eſtimētur. Sed dicas. et ſi alas habere neceſſe eſt: quare tā multas; Quid ſibi vult multipliti .xriſ tas iſta pennarū? Audi quid ſequi iaii tur. Duobus velabant caput. duo bus pedes; et duobꝰ volabant. In quibus verbis videre michi videor quod de ſtatione dictum eſt/ volatu manifeſtius explicari. Quo enī ſe raphim volant: niſi in eū cuius qr dent amore? Vide flāmā quoſi vo lantē. et ſtantē ſimul; nec miraberis iam ſeraphim ſtentes volare: ſtare volantes Sed quia diximꝰ quo vo lant: ipſas quoqꝫ quibꝰ volāt alas exigere religioſa caritas veſtra vide tur Tertiꝰ poſſet et credibilius ꝑhi bere cui datū eſt ⁊ vitere: ego tamē opinor non in congrue pennas iſtas agnitionē ⁊ deuotionē poſſe intelli gi: quibus in eū qui ſupra ipſos eſt ſcraphim rapiūt̉ Icuat quippe cog nitionis ala ſed ſola non ſufficit: ru it ciciꝰ qui vna tātū ala volare con tendit. et quo inegis attollitur peiꝰ volliditur Experti ſunt philoſephi gentiū: qui cū cognouiſſēt deū. non ſicut deū glorficauerūt: ſed euonue runt in cogitatioībus ſuis. et obſcu ratū eſt inſipiens cor corū. Deniqꝫ traditi in reprobū ſenſū. vſqꝫ in ip ſas eciā paſſiones ignominie corru etunt: adeo vera probatur illa ſen tentia. ſcienti bonū ⁊ nō faciēti pec catū eſt illi. Sic et zelus abſꝫ ſcien tia quo vehemētius irruit. eo corru it grauius: impingens nimirū atqꝫ teſiliens. vbi vero intelligentiā cari tas. qgnitionē deuotio comitatur. Volet ſecure quiſqꝫ eiuſmodi eſt: vo let ſine fine quia volat in eternitatē ¶ Iā ſuꝑ ca que p̄mittit̉ capitio et pedū velatione extat a patribus itinj

probata ſententia dei caput pedeſꝫ veluri; eo ꝙ lateat quid ante mun dum fuerit. quid ve futurum poſt cō ſūmationem. et hoc quidem pro eo ꝙ diſtincte in lotinus cōdicibus ſcrip tum eſt caput eius ⁊ pedes eius. Teſtatur autem interpresnoſter in hebreo verbū eſſe cōmune: qd̓ inter pretari poſſet eiꝰ et ſuā. vt ſeraphin iuxta hebrei ſermonis ambiguita tem vel ſuam faciem et pedes oꝑire dicantur. Vnde u mirū videri p̄t cur ē duobus eū megis in interp̄ta tione elegerit ſenſū. quem viſionis cōſequētia minꝰ videtur admittere: vt videlicet ⁊ volarēt ⁊ velerēt pari ter caput pedeſꝫ ſedētis. niſi ꝙ orige nis expoſitione ſecutꝰ ſit in hac par te Ꝙ ſi de ip̄is quoqꝫ ſerciphin licet accipere. ſic pinge ea vt oꝑto capite ⁊ pedibꝰ ſolū appareat corpus mēdi um. ⁊ ip̄m quoqꝫ nō penitus: ꝓpter eas rumirum alas quibus volare ꝑ hibentur. Cōſidero ſiquidem quoſi quoddā caput corpꝰ ⁊ pedes meos in verbis apoſtoli quibꝰ ait. Quos eium p̄ſciuit. ⁊ p̄deſtinauit confor mes fieri ymaginis filij ſui: ⁊ quos p̄deſtinauit. hoc ⁊ vocauit: quos aūt vocauit. hos et iuſtificauit; et quos iuſtificauit: hoc et magnifica uit Itaqꝫ inicium meū ſolius gracie eſt; ⁊ nō habeo quid michi in p̄deſti natione attribuā ſine vocatione: nō ſic ſane ab opere iuſtificationis alie nus ſum; operatur ⁊ illud gracia. ſꝫ plane mecum. Vides ne quēadmo dum ſeraphin in medio apporeat a liquatens? Porro conſūmatio qui dem ⁊ ipā ſoliꝰ gracie: nec eſt michi in hac ꝑte vel cum ea ſiue in ea glo riari quaſi roadiutor videor aut voo perator Velat itaqꝫ ſeraphin caput ſuū duobus alis: ſi et veraciter rog nouerit et humiliter fateatur: quis mīa eum ſolo p̄uenerit. Velet ⁊ pe des alis eque ducibꝰ: ſi mīe quoqꝫ que ſola ſubſecutura eſt. nec ignorꝰ extiterit nec īgratꝰ Quā ſanc et ca pitꝭ et pedū velationem/ et nūc quo qꝫ negligere non oportet: licet tunc maxime ꝑficienda ſit. quando iudex ſedebit ſuꝑ ſoliū: et aſtantes ſibi ſe raphin et agnitio veritatis ſubtiliꝰ illuſtrabit. et inflāmabit vehementi us caritatis ardore In quoꝝ nume ro indignos nos ſeruos noīs ſui ip ſa de qua locuti ſumꝰ ꝯſtituere digne tur mīa. que ab eterno et vſꝫ in eter nū ſuper electos; in medio quidem aliquatenꝰ oſtendens liberū arbitri um meriti gracio. pͥncipium vero ⁊ fi nem ſoli vendicās ſibi? vt ſit nobis alpha et o. dn̄s deus noſter? I pro vtroqꝫ iure clamemus. Non nobis dn̄e nō nobis: ſed noī tuo da gl̓um ¶ Sermo quintus vn̄ ſupro. Omniendat nobis ſacre litte re xp̄m dn̄m. et ex patre. I in patre: et cū patre. ⁊ a patre: et ꝓ pa tre. eciam ⁊ ſub patre. Ꝙ dicitur ex patre: ineffabilis eſt natiuitas Ꝙ in patre: ſubſtātialis vnitas. Ꝙ cu patre: equalitas inaieſtatis Sanc enī hec tria ab eterno Ceterū ſi ex pr̄e naſcens: qͥd in pr̄e aut cū pr̄e? Nō incōgrue forſitō ī pr̄e cubās: cū patre ſedēs dicatur. Et audite con ſeſſus huius ⁊ huius accubitus ra tionē Sicut enim ſeſſio inaieſtotē:

ſic ꝯſeſſio equalitatē expͥmit maieſ tatis: p̄ſertim cū ſit ei ſedes a dex tris patris. nō ſane ſub pedibus vel a tergo. Et ſedere qͥdē iam qͥeſcere eſt: ſed iacere magis. Quid aūt de lectabiliꝰ ⁊ quodamo dulcius eſſe videbitur filio an̄ ꝙ ui patre eſt: an ꝙ cū patre oībus preeſt. In quo pu tas hoꝝ ſūma illa pax que exuꝑat omnē ſenſū⁊ ⁊ ſingularis requieo dn̄i apetentius aſſignet̉? Et ſi dig ne ſaitis ore id expͥmi nequeat: eor de tn̄ forſitan pie concipitur. vt ſal ua quidem in oībus illiꝰ indiuiſibi lis ſimplicitate eſſentie. inter glori ē equalitatē et ſubſtantie vnitatem periſimilis quedā ei que īter conceſ ſum I accubitum eſt. cogitari poſſe diſtinctio videatur. Seniqꝫ parum videtur ſponſe videre ſedentē: cubā tem ſibi flagitat īdicari. Indica mi chi quem diligit aīma mea. vbi cu bas in meridie? Sed ⁊ aīme omni que ſcinū ſapit: dulciꝰ ſcipit ꝑ oēm modū. quod aplus ait Qui adhe ret deo/ vnꝰ ſpūs eſt: ꝙͣ ꝙ apoſtol̓ dicitur. Cum ſederit rex in ſede mō ieſtatis ſue. ſedebitis ⁊ vos iudicā tes: haud minꝰ vtiqꝫ. ſed mogꝭ iō cundior ⁊ ſeſſione cubatio. Ego in patre ait filiꝰ: ⁊ pater in me eſt. Nō potuit expreſſius ſubſtātie vni tas cōmendari. Vbi enī vterqꝫ ī al tero nichil quaſi exterius Alicet ni chil interius cogitari: ſimpliciſſima magis credi neceſſe eſt in ambobꝰ ſubſtantie vnitatem Verūptū aliqͣ tenus huic ſimile qd̓ dicitur. Qui menet in caritate in deo menet/ ⁊ de us in eo. niſi ꝙ hic quidē ſpiritalis quedā ꝑio. ſcd̓m qd̓ ſupra memo rauimꝰ. qui adheret deo. nō quidē vnū. nō vna ſubſtātia: ſꝫ vnꝰ ſpūs eſt: illic vero naturalis pociꝰ et ſub ſtantialis vnitas deſignatur. Vn̄ et habes ī euāgelio Ego et pater ꝑ nū ſumꝰ. Allud ꝓinde iuxto p̄fatā ſi militudine tanꝙͣ cubiculū vnige niti. et quaſi ſūma quedā reqͥes dn̄i druntū: ⁊ hanc volūtatum eſt. Nos quoqꝫ ꝑ vnionē et adheſionē ſpūs. quā ni mirū caritas facit; pro noſtro qͥdē in tꝫ nō erui modulo in hoc ſuū cubiculum. ⁊ in ſuam requiem: factꝰ eciā pͥmogeni tus ītroducit Iam vero quod dicitur q patre ambulantē ſignat. et ad cum proxime ipſo preſtante ce lebraturi ſumus/ ſpectat incarnati onis eius aduentum Hinc iumirū et ipſe ait. Ego enī a deo ꝓceſſi et peni. In terris deniqꝫ viſus I cum hoībꝰ auerſatus. mediꝰ noſtrū quē neſciebamꝰ ſtetit: verus quidē emā nuel nobiſcū deus. nobiſcū ſtans: ſed ꝓ patre. ꝙ enim nobiſcū ſtetit/ adiutoriū. ꝙ ꝓ patre ſtetit/ zelū de ſignat Paterna nempe q̄rebat in oī bus gl̓um: cuiꝰ ⁊ venerat facere vo lūtatem. Ceterum ſi pendentem cō ſideras. ſi xprſtum et hunc crucifix um attendas; ibi moxime euidētiſſi meqꝫ eum ſub patre reꝑies: hoc et proprie ⁊ ſpecialiter ad hucne pertinuit nature huīlitatem; ſcd̓m quod ipſe ait. Pater maior me eſt Dicere ne audebimꝰ. ꝙ aliquando fuerit ſine prē? femo id p̄ſume̓t: ſi nō prior ip̄e dixiſſꝫ Deꝰ meꝰ deꝰ meꝰ vt qͥd deliqͥſti meꝰ Queſi qͣdā de̓lictio ibi fuerit. vbi nulla fuit in

tanta neceſſitate virtutꝭ exhibitio: nulla maieſtatis oſtēſio ¶ Habe mus itaqꝫ iheſū xpriſtū ex pr̄e naſ centem: un prē cubātem. cū patte ſe dentem: a prē ambulantem. ꝓ pa tre ſtātem: ſub pacre pendētem. ſine patre morientē. Quonā ergo modo ex hijs eū vidiſſe credemꝰ yſcuam cū diceret. vidi dn̄m ſedētem ſuꝑ ſo lium excelſū ⁊ eleuatū? Ionge enī per ōnem modū diſſimulis ea viſio fuit: de quo alibi idē ꝓpheta. Vidi mus īquit eū. et nō erat ei ſpecies neqꝫ decor; et eſtimauimꝰ eū tanꝙͣ leproſū et ꝑcuſſum a deo ⁊ humilio tum. Idē vtrobiqꝫ vidit cūdem: ſꝫ non eo modo. ac ꝑ hoc quodamodo nō eūdē Ibi eī vidit liuidū plogꝭ. ſaturatū opprobrijs. offectū ſupplici is. lareſſitū iniurijs. vidit deniqꝫ cō temptibilē. vidit pendētem: vidit propt̓ nos morientē I ait. Attritꝰ eſt ꝓpt̓ ſcclera noſtra: cuiꝰ liuorē ſa nati ſumꝰ. Ibi īqua nouiſſimꝰ viro rum apparuit ⁊ deſpcūs: hic at ple na erat oīs terra inqieſtate eiꝰ. Ibi vir dolorū ⁊ ſciēs īfirmitatē: h̓ dn̄s ſedēs. Et illa qͥdem viſio coīs/ ꝟbo pli̓s numeri deſigͣt̉: hͦ aūt tam ſin gularis eſt. ꝙͣ ſublimis Ibi gͦ tanꝙͣ vnꝰ de multitudine vidimꝰ ait: h̓ aūt tꝙͣ ſolꝰ ⁊ ſolitariꝰ leuās ſe ſuꝑ ſe. Vidi inqͥt dn̄m ſedētē. ⁊cͣ Sone ꝯpetēter dn̄s dicit̉. qͥ ſedere ꝯſpicit̉: ſedere enī p̄ſitētis eſt: ſedere dn̄an tis eſt. Iregnātis: maxime vo̓ ſede re ſuꝑ ſoliū dn̄ationē notat: nā ſede re ſimplicit̓ aliqn̄ humiliatiōeꝫ Te terū vt p̄diximꝰ qͥ in pr̄e cubat deli cians. cū pre imꝑans ſedet. Ibi ſpō ſus amabilis: hic dn̄s ā̄mirabilis Deniqꝫ gl̓oſus deꝰ ī ſāctis ſuis; mi rabilis ī maieſtate ſua Vidi inquit dn̄ꝫ ſedētē ſuꝑ ſoliū excelſū et eleua tum: ⁊ plena erat oīs terrā maieſ tate eiꝰ. et ea q̄ ſub ipſo erāt reple bant tēplū. Que enī ſub ipſo erat. Nūqͥd ipſū qd̓ dixerat ſoliū ꝙͣlibet excelſū ⁊ eleuatū. ſub ipſo tn̄ nich ilomnꝰ eratꝰ Di eī ipſe ſuꝑ ſoliū ſe dens: ſoliū plane ſub ipſo? et quo modo ipſū replebat tēplū? Veniqꝫ qn̄ iam et ip̄a terra oīs plena ē ma ieſtate eiꝰ ⁊tēplū adhuc qūo vel vn de repletur; Eniuero diſce ex hijs q̄ audis ſoliū nō machinā ymagina ri corporeā: ſꝫ q̄gelicā ītelligere cre aturā. Si eī ſedes eſt ſapiētie aīa iuſti: ꝙͣ dignior ſedes ā̄geli ſancti? Hoc ſol̓iū plane gle̓ eiꝰ excelſū per naturā. ſꝫ multomogis ꝑ gr̄am ele uatum; excelſos eī fecit natura cōdi tionis. eleuatos gracia cōfirmotio ius: de qua dicitur Verbo dn̄i celi firmati ſūt Ea igitur agmina ā̄ge lorum in quibꝰ ſedet deꝰ. et q̄ ſub ip ſo ſunt tēplū replēt: licet iam terra oīs ipſiꝰ plena ſit maieſtate Vbiqꝫ eī tegnat. vbiqꝫ īꝑat. vbiqꝫ maieſ tas eiꝰ: ſꝫ grā forte nō ita. Non in quā ſicut poteſtas. ſic ⁊ voluntas e ius. bona ac beneplecēs et ꝑfecta Alioquī qͥd eſt qd̓ dicimꝰ Fiat volū tas tua ſicut ī celo et ī terra? Fit eī voluntas eius de omnibus: ſit per omnes. non in omnibus tamen. In electis ſpiritibus fit voluntas dei; quando cis efficitur cum ipſo v na voluntas Hec ſcine cidheſio ſpi ritalis: vnum ſpiritū faciens: ſicut

multitudīs credentiū erat cor vnū et cinima vna legitur extitiſſe Et ea que ſub ipſo erant replebant templū. Replebant omni benedic tiōe ſpiritali: replebant conſolatiōe diuina; replebant diuiſionibus gra ciatum. replebant deniqꝫ fructu ſanc tificationis Diquidē domū tuā dn̄e decet ſanctitudo. Replebant diuer ſis cariſmatū donis: ſpiritu ſapienti e ⁊ intellectus. conſilij ⁊ fortitudī nis. ſcientie ⁊ pietatis; et replebāt illud ſpiritu timoris domini ¶ Se raphim ſtabant ſuper illud. Nomē eſt angelorum ordinis ſummi atqꝫ ſupremi: vt meribo ſtare ſuper cele ros deſcribantur. Et ipſi tamen ꝙͣ libet ceteris preſtent. aſtant nichi lominꝰ domino preſidenti. deuotu vtiqꝫ miniſteriū et plenū reuerentie obſequiū exhibentes. ¶Aliter enī domini. aliter angeli. aliter hoīs in telligi conuenit ſtationē Stat xp̄s pro patre zelans: patris gloriā que rens. et tanꝙͣ fidelis viūgentus. y mo et primogenitus patris zelo pa tris adiuuans adoptiuos. Sic ſte phanus illū ſtantem vidit. que ha buit adiutorē. Sic propheta eum ſurgere in adiutoriū p̄cabatur. Ex urge inquiens domine adiuua nos Sane angelica ſtatio ininiſtratio eſt dicente propheta. Milio miliū mīſtrabant ei: ⁊ decire milies cente na mulia aſſiſtebāt ei. Nā hoīs qui tem ſtare/ eſt perſiſtere in vigore cini mi ⁊ obſemuatiōe propoſiti Sic mo yſes ſtetit in confractione in cōſpec tu dn̄i: vt auerteret ira eiꝰ Sic ſte tit finēēs ⁊ placauit. Serahpim pſii ſtabant ſuper illud. Quid ſibi pult .xi iii ꝙ non vnū non plurimos ſtantes vi diſſe ꝑhibet propheta: ſed duos? Duos ſiquidē ei apporuiſſe cōſtat ex eo quod ſecutus adiūxit. Sex a le vnū: ⁊ ſex ale alteri Et bene duo ſtabāt. Ve enī ſoli: qꝛ ſi ceciderit nō habet ſubleuantē. De tibi ſuꝑbe ſpi ritus ſolitudinis ⁊ ſolitarie: preſūp tionis amator. non ſtetiſti in verita te. expulſus es⁊ pes ſuperbie ſtare non potuit. ſolus ſedere volens. tan ꝙͣ fulgur cecidiſti de celo; non habi turus aliquādo ſubleuantem. ¶ Sex ale vni; et ſex ale alteri. Ad qͥd multiplicitas iſta penaꝝ? Suo bus inquit velabant caput eiꝰ. et duabus pedes: et duabus volabāt Iixiuuidim d̓ Grande miſteriū. et profūdū vtiqꝫ ulat ſacramentū: attentas in vobis hec Iat tnī ve perba aureodeſiderant; ſꝫ multomā gis diſertā in nobis lingua exigūt. moximeqꝫ aīm ſpiritalē. Dica aūt vtcūqꝫ qd̓ ſentio: nec ſane affirmas dico. ſꝫ cōiectans quodāmodo et opi nans. Quid eī eſtimare petat deiec to lucifero ad ꝑuigiles excubias ſe raphim ꝯſtitutos. ſicut eiecto hoīe. teſte ſc̓ptura cherubi ad cuſtodiā po ſuit deꝰ? Nec īcogrue forſitā cheru bim flāmeꝰ gladiꝰ tradit̉: vt a lig nō vite īciſio parit̓ ⁊ incēſio qͥbꝰ ni chil carni terribiliꝰ manū ꝓhibeāt corꝑalē. Porro ſeraphim tm̄ alas accipiūt: qͦꝝ velamīe arceat oculū ſpūalē Deniqꝫ duobꝰ inqͥt velabāt caput eiꝰ. et duoibꝰ pedes: vt nec alta dei nec ꝓfunda eiꝰ iniquꝫ ille valeat contēplori. Erit cū reuelabi tur gloriadn̄ꝫ ſed non erit hoc niſi mulm d̓

factū fuerit ante/ qd̓ ſcriptū eſt. tol latur impius ne videat gloriā dei. Interim ſane velatur caput. velant̉ pedes vt mediū aliquid eidē impio videndū ſꝫ ad inuidendū vtiqꝫ relin quatur. ⁊ velantur alis que nimirū illū ſic arceant vt iſtos ſuſtineant ⁊ lj ſuſtollant Querendū tamen pͥus qͦ bus alis volcire dicātur; qꝛua ducibꝰ inqͥt volabāt. Nec incōgrue forſitā ſi duas iſtas nature I gre dicimus. p̄ſertim cū prius quoqꝫ in hijſipſis eciam ſolij celſitudo ⁊ eleuatio a no bis fuerit aſſignata. Diuoci ſiquidē per natucam intellectu; A feruenti nichilominꝰ affectu per graciam. in eū qui ſupra ip̄os eſt extenti iugiter ⁊ intēti; ſtare quidem vt diximꝰ per miniſterium. ſed volare per ſtudium Iulalp perhibentur. Iicet enī velent caput dn̄i. velent eciam pedes: ſꝫ ſibi iſta nō velant. inagis qutē ſedule volāt. I volitāt inter iſte. I alta potentie eius ⁊ ꝓfunda ſapiētie veſtigantes Nec ſane ſcrutatores ſunt maieſto ixutaa tis: vt ꝑunde opprimātur a gloria. ꝙ non minꝰ diligant ꝙͣ iitelligant: vtpote quos ille regit ⁊ agit ſpiritꝰ qͥ ſcrutatur eciam alta dei ¶ Suꝑ bus ille lucifer lucem p̄ferens. nō ig nem habēs. alteri tantū īnixus ale caſum facere potuit nō volatum Ex ultauit enī lucidus eſſe nō feruidus nō incenſus qd̓ ſeraphin ſonat Non ergo ſtetit. quia ꝯtēpſit: ſed nec vo lare potuit qd̓ p̄ſumpſit: ſuſtulit eū nature viuacitas. ſed in ſuā plone ꝑ ruciem: quippe quem defectus gratie mox deiecit. Nec ſimilis ſane eorū caſus/ qͥ cum cognouiſſent deū non glorificauerūt aut gracias egerūt? quo tandē merito traditi ſt̓ in repro bum ſenſum ⁊ obſcruratum eſt inſipi ens eor eoꝝ Deniqꝫ ⁊ ip̄i eoꝝ pͥn ripi interpoſitū eſt velamen: qd̓ nul la iā nature viuaicitate ꝑtranſeat. vt ip̄ius qui ſuꝑ ſoliū ſedet caput aut pedes valeat intueri. Siquidē ſera phin ſtantes ⁊ aſtātes duoibꝰ alis caput velabant; ⁊ duobꝰ pedes Nō eſt corꝑalis diuina ſubſtātia nec in formā hominū mēbris diſtincta cor poreis: ſpūs eſt deꝰ. et que de eo di cuntur ſpiritalit̓ veſtiganda Alioqͥn qͥs reuelabit nobis caput hoc ⁊ pe des iſtos/ qͦs geminis alis ſeraphin velant; niſi ſpūs ipſe qui nouit oīa que in eo ſūt. ⁊ ſcrutatur eciam al ta dei? Ego enim opinor ipā eſſe q̄ hoc loco capitis noīe deſignantur. Itaqꝫ ſcd̓m hunc ſenſum caput eius inaieſtas eius: poteſtas eius ſempi terna. virtus atqꝫ diuinitas caput eius. iuxta illud ꝓpheticum. Iuſticie eius ſicut mōtes dei. Nempe quod ſequitur. iudicia tus abiſſus multa nō incōgrue videbit̉ pedū poſſe op pellatione deſignari. Sūt enim ve lut quidam pedes eius inueſtigabi les vie eius: inſcrutabilia iudicia eius. profundum ſapientie eius. ⁊ irreprehenſibilis quedam ſed incō p̄henſibilis diſpoſitio eius Ad hos pedes ipſum quoqꝫ dn̄ice incarnatio nis miſterium ſpecialiter noſcitur ꝑ tine̓. ⁊ omnis pariter oꝑotio noſtre ſalutis Cernere eſt ꝙͣ ſit iuſticia illo ſublimis. quam ſicut montes dei ꝓ pheta eſſe miratur: noſtra enim ſi qua eſt humilis eſt iuſticia. recta

forſitan ſed non pura: niſi forte me liores nos eſſe credimꝰ ꝙͣ pr̄es noſ tros. qui non munꝰ veraciter ꝙͣ huī liter qiebant Oēs iuſticie nr̄e tanꝙͣ panꝰ menſtruate. Qūo erum pura iuſticia. vbi adhuc nō p̄t culpa deeſ ſe? Recta ꝓinde inter videri p̄t iuſ ticia hoīm. ſi tamē peco nō conſenti ant; vt nō regnet ī mortali eoꝝ cor pore. Nā pͥmi quidē hoīs in inicio nō modo recte. ſꝫ et pura fuit/ ꝙͣdiu datū eſt nec ſentire pcc̄m̄. Gcterū et ip̄a quoniā firma non fuit/ ⁊ purita tem faale ꝑdidit; et ne ipſa quoqꝫ retinuit rectitudinē ſua. Sone apud agelos iuſticia: recta pura et firma eſt. ſublimis quidē ſed adhuc lōge inferior ꝙͣ diuina: non enī innata ē is eſt. ſed collata a deo: vt natura ipſa ꝙ ex ſe eſt. non modo iuſticie ſꝫ ⁊ iniuſticie capax inuenictur Frūqͥd nō iſta eſt prauitas quedam quā in angelis ſuis vera illa iuſticia legit̉ inueniſſe. Nō enim iuſtificabitur in cōſpcū tuo oīs viuēs ait is qͥ dei iuſticiam minime ignorabat. Nec ait omnis hō. ſꝫ omnis viuēs: for te vt ne ipſos angelicos eum noue ris ſpūs excepiſſe Viuut eium ⁊ ip ſi tanto verius: quanto propius aſ tant ei/ apud quem eſt fons vite nichilonuiꝰ eciam iuſti ſunt. ſed ex eo. non coram eo: munere eiꝰ. nō in eiꝰ compacationē. Ipſe enim ſibi iuſticia eſt. cuiꝰ volūtos non tam ē qua ꝙͣ ipſa eqͥtas: ⁊ vtraqꝫ non q liud ꝙ ipſa ſubſtantio eſt Illa ergo iuſticia veriſſime ſicut mons e: q̄ rec ta eſt. pura eſt. firma eſt: et vt itoi dixerim eciam ſubſtantia eſt. Quo xri ſſ ta in hoc capite altitudo latet: quā ta gl̓e c. quātaqꝫ ſublimitas ī hoc tā vmbroſo et contenſo monte repo ſita? ¶ ¶ Quibꝰ tn̄ putamꝰ alis hoc caput ſeraphin velāt. vt nulla ſua ſubtilitate nature: nullo rōnis ꝑſpicacitate. nequā oculꝰ queat ī il lam irtūꝑe veri lumīs claritatem? Duabꝰ ni fallor alis ſue videlicet ipōꝝ glorie ⁊ felicitatis Ineffabili ter ſiquidē delcāntur in amiratiōe ꝯ templatiōis illiꝰ: nec minꝰ gl̓entur in ip̄iꝰ veneratiōe. Iniquꝰ ille ami rationē qͥdē: ſꝫ nō venerationē hn̄s. quia ſubdi noluit per veneratione. figi non valuit ꝑ ommnitationē De niqꝫ ammicationē ipſam in emula tionē conuertit. nec venerari digna tus eſt: ſꝫ conatus imitari. Ꝙͣ me lius ſeraphui ſua ipā āmiratiōe feli ces. veneratiōe eciā veneratiōi fiūt verā in ip̄o habētes gl̓um. cui ſeruie̓ regnare e; et apud quē omīs qui ſe huiliat exaltabitur ¶ Et nūc au di quemadmodū hijs duobꝰ alis ip̄m qd̓ diximꝰ caput dnī. ne īiquꝰ ille īſpiciat velare ſcraphin videat̉. Quociens enī ſurſū diriget aciē. in angelicā ſtatī felicitatē ⁊ gloriā me lignꝰ offēdit; et offēdit oculum peſ ſimꝰ humor. liuor ꝓpriꝰ: vt penetra re vltra nō poſſit. Sic nimiꝝ quaſi gemino quodā velamīe ne ſb̓limio ra ꝓſpiciat inuidꝰ p̄peditur. ad illo rū qͦs ſuꝑiores hr̄e dolet: mō qͥdē fe licitatē. mō gl̓um. mō vtrāqꝫ ſil̓: re uerberata cicie cōtabeſcēs Quis eī tam grauis pruritꝰ oculi ꝙͣ īuidia? Nec vero alijs liuor īuidꝰ: ꝙͣ qͥ ali ena gl̓e̓ ⁊ felicitate torq̄t̉. Miſeris

volatu proprio; ſed celeri in vehicu lo ſedens. Ad hoc nos refrigeriū di lectiſſimi tota aīmi auiditate curra mꝰ in odore vnguentoꝝ hiꝰ bt̄ī pa tris nr̄i. qui noſtrū hodie torporem ui feruētiſſimū deſiderium viſus eſt excitaſſe Curramꝰ inquā poſt eū cre brius illi clamātes/ trahe nos poſt le; et affcū cordis et ꝓfectū cōuer ſationis deuotas oīpotēti mīe gra cias referētes. ꝙ indigns ſeruulis quibꝰ ꝓpria deſunt merita: aliens ſaltē voluit ſuffragia nō deeſſe ¶ Dn̄ica in kalēdis nouembris. Sermo de viſiōe yſcie ꝓphete Idi dn̄m ſedentē ſuꝑ ſoliū excelſū et eleus tum; ⁊ plena erat o tus terrā inqueſtate e ius Sublinus quedā diſio? ꝓphebeo nobis ſermone de ſcribitur. Vidi inquit dominū ſeden tem. Hagnū ſpectaculū fratres; et beati oculi qui viderūt. Quis nō to to deſiderio cōcupiſcat tāte inqieſto tis gloriā contemplari? Hec qͥppe oīm ſcōꝝꝫ vnicū ſꝑ deſideriū fuit: pſe eſt enī in quem ageli deſiderat proſpicere. quē videre vita eterna ē M Sed aliam fres audio ꝓph̓e eiuſdē. ⁊ eiuſdem dn̄i longe diſſimi lem viſionē: ſiquidē yſaias iſte eſt. qui in alio locs ſic loquit̉. Vidimꝰ cū ⁊ non erat illi ſpēs neqꝫ decor: et eſtimauimꝰ eū tanꝙͣ leproſū ⁊cͣ. Vbi illud pͥmo cōſiderandū: ꝙ cōis illa. hec ꝓphetice p̄rogatiue ꝓprio nō incōgrue videtur Non ſine ſane cauſa/ ibi vidimꝰ/ ſcriptum eſt/ hic vidi: niſi vt illā intelligas eſſe cō gda ti munē: hāc vero excellētie ſingula ris. Siqͥdē abſꝫ ſpē ⁊ decore vidit eū. ⁊ ſpreuit herodes: viderūt ipſi qͦqꝫ iudei: qͥ ⁊ dinumerauerūt oīa oſſa eiꝰ. Iā vero ſuꝑ hac viſiōe beo ta/ maī̓feſte ꝓph̓a denūciās ait Tol lat̉ impiꝰ ne videat gl̓um dei Mul tifarie igitur multiſqꝫ modis nō ſo .ii lū locutꝰ ē in ꝓphetis: ſꝫ ⁊ viſꝰ ē a ꝓphetis. Agnouit eū dauid mino 2i catū paulominꝰ ab qgelis Iheremi nilas ci as vidit eciam eū cū hoībꝰ ꝯu̓ſantē Yſaias modo ſuper ſoliū excelſum. modo non ſolū infra q̄gelos. e int̓ hoīes: ſꝫ tꝙͣ leproſum ſe vidiſſe teſ tatur. id eſt nō in carne tm̄: ſꝫ in ſi militudine carnis pccī ¶ Tu qͦqꝫ magns do ſi deſideras videre ſublime: huīlē pͥ us ih̓m videre curato: intuere prius in deſerto exaltatū ſerpentē: ſi vide re deſideras regem in ſolio reſidentē iſta te huiliet viſio. vt illa exaltet huīliatū: reprimat I ſanet iſta tu morem tuū. vt illa ſaiciet et repleat de ſideriū tuū; exinanitū vides. nō ſit ocioſa viſio; qꝛ exaltatum ocioſe videte nō poteris. Similis illi eris cū videris eū ſicuti eſt: eſto ⁊ nūc ſi milis ei/ videns eū ſicut pro te fac tus eſt. Si enīvo in humilitate qͥ dem ſimilitudine eiꝰ abnus. certa tibi ſublimitatis qͦꝫ ſilitudo debet̉. Nūꝙ ille ſeriū tribulatioīs a com muniōe gle̓ pacietur arceri Deniqꝫ uſqꝫ adeo non dedignatꝰ paſſionis ſue cōſortē. ⁊ ī regnū admitte̓ ſecu vt in cruce confitens latro eadē die fuerit cū eo in ꝑadiſo. Hīc ē qd̓ ait eciā ad apl̓os Vos eſtis qͥ ꝑmāſiſit̉ mecū in tribulatiōibꝰ mncis: ⁊ ego

eiu̓m vt aiūt īuidia caret Sed ⁊ pe des dn̄i quibꝰ numiꝝꝫ īpenetrabilē iudicioꝝ eiꝰ abyſſum. ⁊ diſpoſitioīs eiꝰ vias diximꝰ īueſtigabiles deſigͣ ri: duobꝰ eque alis ſeraphin velāt. Ego aūt dico prudentiā et fidelita te. Cū enī et fideles pariter ⁊ mīſtri ſint et prudētes: ſic diuīa negocio gerūit. ⁊ ſaluti ꝓuidēt elcōꝝ: vt mō lignꝰ ille oīno dep̄hēdere nō poſſit. Ex hͦ pedū velcmēto ſeni reor: vt ne ſciēs/ dn̄m gle̓ fecerit crucifigi. ex hͦ cotidie fieri vt nrē ſalutis negocijs ignoras ſeruiat et inuitꝰ: ſero poſt modum plangens/ ꝙ dū obeſſe vo luit. inuētus ſit profuiſſe Sic iumi tum ꝑ aminiſtratorios ſpūs illudi tur eiꝰ aſtucie. ꝙ et fideles ſint qui detegere nolūt: ⁊ prudentes qͥ nō i exu rint tegere diuine erga nos ꝓuidēti ē ⁊ diſpoſitionis archanū ¶ Te terū ſicut e ſup̄mis duoibꝰ alis ne quiſſimꝰ ille amirationē habuit. ſ non veneratione vt diximꝰ; ſic e me dijsꝫ quoqꝫ ſpūalē quidē ei intellem̄ natura. ſed non eciam grā affcm̄ de dit: ſic nichilomunꝰ ex infimus iſtis facile ſcitis animaduertere ē. ꝙ īuē tus ſit fidelitatis exꝑs. nō aūt ſimi liter catuiſſe prudētia: niſi forte tu alique aliū putas eſſe. qui diciꝰ eſt callidior cūctis animatibꝰ ſerpens. Forte eciam non incōgrue dicimꝰ. muab ila qmͣ eoipō tam irronebilis caſꝰ eiꝰ: irteꝑabiliſꝫ colliſio fuerit ꝙ ex hijs quas diximꝰ alis ſicut in parte dex tera nulla affuerit: ſic in leua nul la defuerit Nō ita ſane duo illi qͦs ꝓphetica nobis viſio cōmēdauit. ſtā tes et aſtantes domīo maieſtatis: cuiꝰ eciā duabꝰ vt dictū eſt alis ca put velct. Ip̄a quidem ſua amirati one in qua delcantur felicit̓: ac ve neratiōe in qua ſublimit̉ gloriāt̉: duabꝰ eciā pedes. fidelitate viꝫ oc prudētic Porro duabꝰ volāt/ natu re vt dixiꝰ ꝑſpicacia: ⁊ efficaciā grē Sone mediā qͣſi quādā lōgitudinc nūdū viſibilēqꝫ relīquūt: lōganīta tē dico ⁊ benigͥtatē dei; ad pͥmaꝫ ho miēs iuitantis Oībꝰ enī cernere ē. quēadmodū ſolē ſuū ſuꝑ bonos et malos oriri faciat: et pluat ſuꝑ iuſ tos ꝑiter et iniuſtos. Hac rumirū caritate/ verꝰ ille ſalomō qͣſi quēdē medio ſua cōſtrauit ꝓpter filias ihe ruſalē: vt qͥbꝰ altiora ſe q̄rere ⁊ ꝓ funda veſtigate nō licet. ſaltē in me dijs valeant exerceri: ⁊ ad ſublimi um ſubtiliūqꝫ exin rerum cōtēplati onē ꝓmoueri aliqn̄ mereat̉ Ceteꝝ neqͥſſimꝰ ille ex hac viſiōe eciā ī pn̄ ti torq̄t̉ acriꝰ. Agrauiꝰ cruciabit̉ ī futuro; pͥmū qͥdē ꝙ ip̄am nob̓ lōga nimitatē benignitatis inuideat: de in ꝙ neqͣꝙͣ ſibujp̄i ſaltē hac occaſiōe ꝓuideat vt ad priam adducatur. In natali ſcī martini ep̄i et cōfeſ ſoris ſermo Vre ſermonē a nob̓ ex petit tā nr̄ hic auetꝰ. ꝙ aduētꝰ hoꝝ honorabili um ꝑſonaꝝ: qͣs de lon ginquo gratulamur ad eſſe. Sone audirē ip̄e eos libētiꝰ: ſꝫ qmͣ eligūt/ ymo ⁊ exigunt mogꝭ vt loquar; in ſi nō lꝫ audire eos. e is ncc̄e ē obaudie̓ Et qͥdē viuꝰ ē nō bis ẜmo tā multa māſuctudo coꝝ qua viꝫ meritis ſcīores dignitate

ſuꝑiores. ſapīa locupleliores. non modo ad viſitādos. ſꝫ eciam ad au diendos nos dignati ſūt de clinare. Efficax eiuditio; ⁊ digna oī accep tiōe doctrina Siqͥdē nō verbo et lin guo/ ſꝫ oꝑe et veritate q̄monēt nos imitatores ſuos eſſe. ſicut ip̄i ſunt xp̄i; et diſcēre qd̓ ob ip̄o vtiqꝫ didi cerunt nūtes eſſe et humiles corde Sic marici elyzabeth petijt. coniu gatā ꝟ̓go. acilla dn̄o. p̄curſoris mō trē iudigꝭ mr̄: dei geſtrix ẜuuli geni tricē. Sic poſtmodū il̓js ⁊ ip̄e ioh̓eꝫ adijt. et adijt baptizādus: vtpote quē decebat īplete oēꝫ iuſticiā Vos qͦqꝫ reuerēdi pr̄es deteriorē vob̓ nō fuatis ꝑtē vram. ad audiēdū qͥppe ꝙ ad loquendū velociores: eciā in ter ip̄os qui prō magis eguerāt do cuniēto. Nam nos quidē qꝛ oēm ī plere nō poſſumꝰ iuſticiā: vel nōnul lam vob̓ exhibe̓ curaimꝰ. iuſtū eē nō dubitōtes īferiorē ſuꝑioribꝰ obedire ¶ Sed vnde loquamur? Quidē terra c. de terra loqͥtur; ait vox illa dlomātis De terra ergo loquamur qui de terra ſubſiſtimꝰ ⁊ ī terra Au dite quiqꝫ terrigens ⁊ filij hoīm: vo bis dicimus et de vobis In terra o rimur. in terra moramur. in terta morimur: reuertentes in eom vnde ſumꝰ aſſumpti Hic āguſtꝰ nob̓ ītro ſtus. mora breuis: ſolo mors certa Cogitur totꝰ adā iudicium portate qd̓ meruit. dilatatꝰ eſt vehemēter multiplicatꝰ ē ⁊ repleuit terrā: qun̄ velit nolit quantūcūqꝫ recalcitret. v niuerſꝫ adhuc fert ſn̄iani quā exce pit. Terra inquit es; et in terram ibis. Graiis equidem ſententia: i ſ ſed non ſine grandis miſericordie xari tēꝑcimēto. Dura admodum: ſed ſi merita pēſes. indulgentie plena Si quidē non minꝰ iuſte. peccati dicet̉. terra es: ſed ex hoc ium ſub terram ibis. Iuſtꝰ foret eciam tūc iuſtꝰ do minꝰ ⁊ laudabilis nimis. dignus plone qͥ laudaretur: ſꝫ non ego ydo neꝰ qui laudatem. Alioqͥn tunc quo qꝫ ruchrlominus vere dicetem ſi tn̄ dicere poſſem; iuſtꝰ es domine ⁊ rec tū iudiciū tuum At non infernꝰ cōfi tebitur tbi. neqꝫ mors laudabit te ſꝫ nos qui viuimꝰ benedicimꝰ dnm̄. ¶ Seperciſti igitur treciture tue. peperciſti glorie nomīs tui: vt deſ cendētē de iheruſalem. mime tamē ꝑſꝫ in ihericho patereris abduci Se iijum ltu miuiuꝰ adhuc relictꝰ in vio ſemilaū iit audi dare poſſum. vbi totꝰ vixero ibo to tus ui laudem: ⁊ dicēt oīa oſſa me q domīe quis ſinulis tibi. Propt̓ hoc nempe cuiratꝰ fuiſſes mīe me miſti: nō perdens horem ui loco per ditionis: ſed in loco afflictionis hu miligns. Quid cauſaris hō. quid ſentētia queteris duriorem; Terre addictus es factus ē terra: vt ipſa ſit patria que materia fuit ¶ Sed audire īquies velim. qꝛ ſp̄s es et ad ſpm̄ ibis. Siqͥdem eciā ſpūs ſū qd̓ ad aīam ꝑtinet; nec portionem hanc meā dubitaueri portionē. Au diui ſame ab apl̓o̓ qꝛ dn̄s ſp̄s ē. et ab ipſo dn̄o/ qꝛ ſpiritus ē deꝰ. nec mo ſp̄s: ſed ⁊ ſpūū pr̄ Vt qͥd ergo me tenet mr̄ carnis qꝛ cao̓ ex ꝑte. ſpūū pr̄ nō recipit. cū ex ꝑte ſim ſpi rit9? Scio ſcio: eigit hoc non tam ſubſtātia ip̄ā ꝙͣ culpa. Dicut eruim

pcc̄ores ſpūs inter celū ⁊ terrā ven toſum hoc mediū tenent; vn̄ ⁊ ptō tes huiꝰgeris nominātur. ſic pcca nra inter nos et deū ſeparant: inter creatorē pr̄emqꝫ ſpūū. et ſpiritalē vtiqꝫ creaturam. Traxit aīam cor pus in regionem ſuam; ⁊ ecce p̄uo lens opprimit peregrinā. Factū nē pe eſt talentum plūbi: nō ciliūde ta men niſi quia ſedet iniquitas ſuper illud. corpꝰ enī aggrauat animā: ſed vtiqꝫ qd̓ corrumpitur. Corrūpi tur aūt: ymmo eciā apl̓o̓ atteſtante mortuū eſt ꝓpter pccm̄. Itaqꝫ licet quodāmō celū ſit hō. celeſtibꝰ ſn̄ du bio ſpiritibus ſimilis ſb̓a ſimilis u forma. ſubſtātia qͥdē qm̄ ſpirital̓. forma vero quia rationalis eſt. mī me tamē eū iam leuare duo iſta ſuf ficiūt/ vt merecitur audire/ qꝛ celum es et in celū ibio. Fruſtra gloriet̉ de libertate arbitrij que in mente eſt: captiuꝰ ducit̉ in legem peccrti q̄ in carne ē. Nā et forſitan videret̉ du plex funiculꝰ poſſe alteri eq̄ duplici preualere: vt viꝫ quē ſibi terrā ge mino quodā iure tanꝙͣ prīa ꝑiter ⁊ materici vendicat: ob geminā nich ilominꝰ q̄ predcā eſt ſubſtantie ſciꝫ ⁊ forme ſimilitudinē. celū quoqꝫ re cipiat vt celeſtē ¶ Sꝫ iā triplica tus inferior ille et deorſum trahens pccō equidē accedēte funiculꝰ: niſi illuc quoqꝫ occurterit gra nō rūpit̉ Sane vbi illa affuerit: hauddubiū Iiuii nt qͥn ſoluat̉ facile gͣuis iſte qͦ trahim̉ ȳmo quo trahimꝰ funiculꝰ iniqͥtatꝭ Hec cium in deū ⁊ nos nō ſeparās interuenit: ſed reparans ⁊ coniun gens. Itaqꝫ ibo michi ad mētē grē ⁊ colles miſerationū: quarum the zauros omnes repoſitos audio pe nes xpriſtum. Ibo ad eum qui p̄ſe nus eſt gracie aut veritatis. ſi forte accipiam aliquid de plenitudīe il la. ȳmo ſi forte accipiar in plenitu dinem illami: vt cum ceteris aliqn̄ mēbris occurram. ī mēſuram etatis plenitudinis xpriſti. Femo quippe aſcendit in celum: niſi qui de celo deſcendit. Fideliſſimus plane et benigniſſimꝰ mediator: qui qui dem nō diſcreuit. ſed fecit vtraqꝫ v̓ nū. mediū parietē materie ſoluēs? donans nob̓ꝫ oīa delicta. delēs qd̓ aduerſum nos erat eyrographum decreti qd̓ erat contrariū nob̓. et ip ſum tulit de medio affigens illud truci: expolians principatꝰ. ⁊ poteſ tates traduxit confidenter palā tri umphans illos. pacificanſqꝫ per ſā guinem ſuum que ſunt in celo. ⁊ q̄ ſuper terram. ¶ Propter hanc nempe ſalutem quam in medio ter re erat operaturus. non confeſtin ſub terra poſuit hominem ſicut pec cando meruerat. ſed in terra Siqui dem reſpirandum eſt nobis et nul latenus deſperandum. donec in ter ra adhuc interim conſtituti. et ſuſpi cere celum poſſumus: et ſuſcipere do ta optima et dona perfecto deſurſū a patre luminum. a patre ſpirituum a patre miſericordiarum. Nam et propterea rectum fecit hominem/ e ciam corpore ipſo. ⁊os homini ſub lime dedit. cum prono vtiqꝫ ſpectēt animantio cetera terram vt attol lens ad ſydera vultꝰ illo ſuſpiraret vbi vitam beatam et perhennem

conſpitiat manſionē. Nonne eium nie ⁊ fideliter ītuētibꝰ nobis. vehe mentiſſimū quoddā incētiuū amorꝭ et ꝓuocatio flograntiſſimi deſiderij eſt viſio ipſa tā lucidiſſime regioīs? Nō ſūt ſtelle celi ſimiles glebis ter re Inter ſple̓dorē ſolis ⁊ caliginem ſoli huius nō perua diſtātia eſt For te tamē hic quoqꝫ nōnulla ſꝫ in ſuo genere pulchra vidētur. et hecipſa vndiqꝫ mixta nō pulchris: vt au rum ī luto. gēma in ſterqͥlinio. liliū inter ſpinas. Tota pulchro es pa tria mea; et moculo nō eſt ī te To ta pulchra es abſꝫ eo qd̓ intrīſecus latet. Quid illud? Nēpe bt̄ī illi an gelici ſpūg; et aīe ipſe ſcōꝝꝫ que iā ingredi meruerūt in locū tabernacu li ā̄mirabil̓ vſꝫ ad domū dei Sicut ſunt eī corꝑa terreſtria ⁊ ſūt corꝑo celeſtia: longe vero aliq eſt celeſtiū gl̓e̓ ꝙͣ terreſtriū; ſic ſunt I celeſtes ſp̄s ⁊ terreſtres: nec minor ſaine diſ tantia īter eos. Angeli. archāgeli. pirtutes. pͥncipatꝰ ⁊ ptōtes. dn̄ati ōes. throni. cherubī atqꝫ cecaphī. Gene nomina nouiꝫ forte enī hoc totū eſt Quid ei aplius capiā terri gena de celeſtibꝰ⁊ carnalis homo de ſpūalibꝰ ⁊ diuinis? ¶ Berūp tamē et ſi ignoro quid lateat ī hijs tantis appellationibꝰ; illud equidē certiſſime noui. qd̓ mgnū i mira bile aliqͥd ſub hac tanta inaieſto te verborū clauſū ſit ⁊ ſignatū. Nō ſi ne cauſa celū hͦ dicit̉: plone eximiū neſcio quid celat̉ in illo Celatur in quā: ſꝫ non negatur tamē fidei vſꝫ quaqꝫ. Videre eī nob̓ datur in terra ipſam exteriorē celi pulchritudinem g non audire? internam quoqꝫ glori am ſecretorū eiꝰ/ et ſi nō cōprehen dere cōcedit̉ vel audite. Videmꝰ pa triam ſꝫ alōge ſalutamꝰ; odoromꝰ illas delicias nō guſtamꝰ. Enim uero nō ſine cauſa viugenitus qui eſt in ſinu patris. ipſe nob̓ in hac re gione vmbre mortis quā iuhobita mus. celeſtiū gloriā ſpirituū ſane ꝑ fidem enarrat. corporū vero ꝑ ſpēti em̄ manifeſtat. Audi inqͥt filici ⁊tt vi de factū eſt Quorſum iſta;. Indinci ait aurem tuā: et obliuiſcere popu lum tuū. et domū patris tui. Pult nos ponere cōtumatiā/ diſcere obedi entioni: apprehēdere diſciplinam. pult nos etiam obliuiſci poſtei̓ora. deſpicere inferiora. terrenos mores et viciai gemina deſerere: celeſtia ſo pere/ ſuꝑna q̄rere: anterioribꝰ inhy iulūta. are. Vult in illū tantū decorem do nꝑtum di mus ſue ingenuā cōcupiſcere creatu ram. quo ſciꝫ in eandē ymaginem trāſformetur de claritate in clorita tem. tanꝙͣ a domini ſpiritu; ac per vijtos o inde concupiſcat etiā rex decore illi us vtiqꝫ ſpiritalē. Sꝫ in quo inqui es viſus ille vel auditus. inclinare me aurē I obaudire monet? Nom ꝙ deſideriū paricit. manifeſtum eſt. Sane ergo cōſidera vniuerſā hanc celeſtiū gloriā corporū/ uiceſſciter le gibus obtēperare diuinis. nec vnꝙͣ ſibi poſitas in tam cōtinuis motibꝫ mētas excedere tēporū; aut locorū terminos trāſgredi cōſtitutos Sed et ipſos ſpūs tā ſublimes audi cimi niſtratoi̓os oēs eē. I in miniſteriū mitti dignātiſſimū: vti ne īdignū di cam. mīme tn̄ reꝑies in ſcripturis vij lij

aliquando quemꝙͣ illoꝝ vel contra dixiſſe mittenti: vel erga ipſos tam inferiores ſe propter quos in miniſ terium mittebatur ſaltem tenuiter fuiſſe cōmotum. Exempla ſunt obe dientie ſi diligenter attendas: eo ſcine acceptabiliorā. quo in materi a digniori ¶ Sed noui quid ad iſ ta ſubmurmurat ſenſus hoīs; et vo gitatio ꝓna ſemꝑ in malum. Quid tu michi elementorū inquit propo nis obedientium ſupernorum. quoſi vero aut ſenſus vllus in eis/ aut vl̓ la vigeat deliberatio rationis: ⁊ nō potius agi ipſa ꝙ agere videantur? Quid vero vel ipſoꝝ angelorum o bedientiam ſic comendas? Sentiūt quidem angeli ſꝫ delectabilia ſola: obedientes quidem crectori. ſed tā felici ꝙͣ facili volūtate. Quid in obe diarit. ſemꝑ enim vident faciem pa tris. quem videre perfecta becititudo eterna gloria/ ſūma voluptas eſt? Produc nobis domine patriarchas ⁊ prophetas viros obedientes pre ceptis tuis: obedientes ex volunta tez obedientes contra propriam vo luntatem Factum eſt Exhibetur vt cteros breuitatis cauſa p̄teream. exhibetur inquam nobis abraham ad preceptū dn̄i exiens de terra ſu ad eiciens ancillam et filiū eius: eci am cariſſimū filiū yſcāc īmolare ꝑa tus. Quid hic humana cſtucia pote rit cauillari? Forte reſpondeat. qm̄ multifarie multiſꝫ modis apparens eis deus. ſuſcipiebatur hoſpicio. ꝑti cipabat ꝯiuuo. aīmabat alloquio/ ī ſtruebat cōſilio. donabat filijs/ illuſ trabat victorijs. diuicijs cumula bat Quid dices cū venerit xpūs fac tus obediēs pri vſꝫ ad mortē: mor tem aūt crucis? Multū inqͥt ꝑ oēm modū An enim vnigenitū dei pa tris dei virtutē et dei ſapīētiā xp̄m. qn̄ preſumerē emulari? Oblatꝰ eſt qꝛ ipſe voluit. qn̄ ⁊ ꝙͣtū voliuūit paſ ſus eſt: vtpote verꝰ quidē hō. ſed ve rus nichilominꝰ deus. Ymmo vero ne ipſā apoſtolica obediētiam affe ras velim. quos nimirū iuxta pro phetica p̄miſſionem/ oculis ſuis vi diſſe cōſtat p̄ceptorē ſuū: ⁊ auribꝰ ſuis vocem audiſſe monētis. Vnde A vnus eoꝝ expreſſius ſcribēs ait. Qd̓ vidimꝰ ⁊ audiuimꝰ. qd̓ ꝑſpex imꝰ oculis nr̄is; Imanꝰ noſtre pal pauerūt de verbo vite. Euid ni re linqueret oīa. qͥd iū ad oīa ſequerē tur tāte pn̄tiain maieſtatis? Quid ego nō facerē. ſi michi eadem copia p̄ſtaretur? Sꝫ nō fecit taliter oī na tioni; nō p̄eunti vtiqꝫ nec ſequenti. Siquidē vt multi reges optauerūt videre ⁊ nō viderūt. ſic nichilonus perēt iam dies qn̄ deſideremꝰ vidē re diem vnū filij hoīs: nec tn̄ mere amur Oportune ergo iā mar tinus ad mediū veniat;: vt de medi o ficit occaſio pcc̄orum Hodie erum ille ꝑ oīa ſimilis nob̓. planc ⁊ ſenſi bilis ⁊ paſſibilis: ſꝫ ⁊ lōge poſt illo patri archaliū ⁊ ꝓpheticarū temꝑd viſionū. I homo purꝰ nichil de na tura diuinitatꝭ habēs. credēs aūt in eū que nō vidit: plenꝰ fructu obedi ētie ⁊ b̓tutū locuples. ſolū deſeruit. polū ſubijt: tre ꝯmēdās qd̓ habebat ē terra: ſpm̄ dirigēs ad pr̄eꝫ ſpūum cui fidelit̓ ī adoptiōīs ſpū deſeruiuit

Non fuit teleſte corpus. ſꝫ nec ſpiri tus quidem celeſtis. rationale aīal et mortale: terrigena filius hoīs. In terra natꝰ eſt. in terra educatꝰ: in terra exercitatꝰ ⁊ ꝓbatꝰ; in terra etiam cōſunimatꝰ. Nec vero prīar cha erat. aut vnꝰ ex prophetis. de quibꝰ ſanc veritas in euāgelio ait; quia lex ⁊ ꝓphete vſꝫ ad iohannē. Multomagꝭ nō erat ipſe xp̄s. ſed ert tamē xpriſtꝰ in ipſor haud vti qꝫ aliter ꝙͣ ꝑ fidem. Enīuero iuxta hūc modū etiā modo prope eſt ver bum in corde tuo et ī ore tuo; tantū ſi recto queſieris corde. Nēpe apoſ tolo īterp̄tante verbū fidei iſtud ē? de quo moyſes ait Vnde ⁊ alibi idē apoſtolꝰ. Iheſꝰ ypriſtꝰ īquit heri et hodie. et in eternū. Heſternū quidē ab initio ſeculi vſꝫ ad dn̄icā aſcenſi onem: hodiernū veo̓ diē exinde vſꝫ ad cōſummationē ſeculi: porro eter num intellige poſt cōmunem oīm re ſurrectionē. Nulli horū de eſt xp̄s. nulli deeſt ihūs; nulli deeſt vnctio. nulli ſalꝰ Patricirchis et ꝓphetꝭ in piſionē exhibitꝰ eſt. apoſtolis in hu manitate. martino ī fide: q̄gelis in ſpē. Quā ſane ſpetiē ⁊ electis hoī bus oſtenſurū ſe eſſe ꝓmiſit. nō qui dem hodie ſꝫ in eternū. Deniqꝫ iā trāſierat heri; iā noſtrū iſtud illuxe rat hodiernū. cū apoſtoli loq̄rent̉. Et ſi cognouumꝰ xp̄m ſcd̓m carnē ſꝫ nūc iam nō nouimꝰ ¶ ¶ Sidet̉ tamē etiā in hoc mane de carnibꝰ agni nō nichil eſſe ſeruatū: ſed qd̓ r̓ſiduū eſt vtiqꝫ iā datur igni: quod videlitꝫ vſꝫ hodie eadē caro nobis ſed ſpiritaliter vtiqꝫ non carnaliter pi exhibeatur. Neqꝫ enim eſt qd̓ cau ſemur noſtro huic negatā tēpori. ſi ue eā que ad prēs veterꝭ teſtamēti facta eſt apparitionē. ſiue eā q̄ apoſ tolis exhibita eſt pn̄tiā carnis eꝰ? ſiquidē fideliter cōſiderātibꝰ n̄eutrā deeſſe liquebit. Adeſt enī nobis eci am nūc carnis ipſiꝰ vera ſubſtātia. haud dubiū ſane qͥn in ſacramēto? aſſūt teuelatioēs/ ſꝫ in ſpū et virtu te: vt temꝑi grē qd̓ nūc eſt. nichil ī vlla grā deeſſe ꝓbet̉. Demūqꝫ nec oculꝰ vidit nec auris audiuit. nec ī cor hoīs aſcēdit q̄ p̄ꝑauit deꝰ dili gētibꝰ ſe; nob̓ tn̄ reuelauit per ſpm̄ ſuū Ne mireris ꝙ carnales eis mo nifeſtatiōes exhibuit. qͥ carnalē eiꝰ p̄ſtolabāt̉ aduētū nobis enī tanto efficacior grā/ I reuelatio dignior neceſſaria ē: ꝙͣto nimirū excellētio ra cōſtat eſſe q̄ exprāmꝰ. ¶ Ita qꝫ vt ſupra dixi martinꝰ iſte xp̄us nō fuit. ſꝫ tn̄ xp̄m habuit. nō qūo ā̄geli in pn̄tia inaieſtatis. non qūo apl̓i in viſione huānitatis. nō qūo olim locutꝰ eſt in viſione ſcīs ſuis: ſꝫ quō eū eciam nūc habet ecc̄ia in fide ⁊ ſacramētis Nō erat ille lux. ſꝫ lucerna plane ardēs Ilucēs de iohāne dictū eſt. Sꝫ ſi illū ꝓtulero puto dicetis. ¶ Moximꝰ hoīm eſt. plus ꝙͣ ꝓph̓ia eſt: eciā angelꝰ ē dei patris/ ſicut ipſe teſtatur Ecce mit to angelū incū ⁊cͣ. Et mortinꝰ lu cerno erat ardens I lucens⁊ eum ſaltem nō pigeat imitari: ſed in eo qd̓ imitabile/ non autē ꝙ mirabile exhibetur. ¶ Ad menſā diuitis ſedes hodie. diligenter conſidera que tibi apponuntur. diſcerne int̓

tibos et vaſa ciborum; illos enim iuberis tollere. ſed non illa. Diues eſt iſte martinus. diues in meritis diues in miraculis. diues in virtuti bus: diues in ſignis. Diligenter er go conſidera que apponuntur tibi? quena videlicet ad q̄mirationē: que pero ad imitationē. Aut certe quid ſequitur in ſcriptura illa. quoniā ta lia oportet te preparare: diligenter conſidera que apponūtur et in quo. Suſcitauit mortinꝰ tres mortuos? quantos nimirū ſaluatorē legerat ſuſcitaſſe. Reddidit viſum cecis. ſur dis auditū. mutis loquelā. claudis greſſū: aridis ſoſpitatē. Euaſit diui ne virtute periculai. proprij corꝑis obice flāmas repulit: īmenē ſacrule ge machine molē colūpna parili ce lo deſcēdente proſtrauit: leproſum mundauit oſculo. curauit oleo pata liticā: demones vicit. cgelos vidit: futuraqꝫ preuidit. Verū hec quidē reteraqꝫ eiuſmodi altiſſima que fecit magnalia. quid ni mirifica quedā vaſa dixeri diuitis hius. quro gra uia. gēmulqꝫ micātio. pariterqꝫ mo teria ⁊ opere precioſa? Noli in hijs ſaporem querere: ſed mirare ſplendo tem Iucet ī huiuſmodi lucerna noſ tra: vt in lumine eius videas lumē quod quidem purum prout in ſe eſt necdū preualesintueri. Non enim eſt ille lux. ſed vt teſtimoniū perbi beat de lumine; et apporeat tibi in terī glorioſus deus in ſancto ſuo: dū non potes ad gloriā eius ſicut eſt in ſeipſo. ¶¶ Ceterū ne putaueris or natas quidē martini lampades. ſed vacuos inueniri Non eſt fatua vir go: habet in vaſis oleū. habet vinū in phyalis/ hobet ītra pixedes iſtas ciborū cepia. delicias vtiqꝫ ſpirita les: vt non modo videant ⁊ miren tur. ſed edant pauperes ⁊ ſaturetur: atqꝫ in illis quidē dominū laudent: porro in hijs viuat corda eoꝝ Alio qͥn qūo mortui ladebūt te dn̄e? Vt ergo ſit iocūda decoraqꝫ laudatio in amratione. viuant eriā ex imitati one vt quidius ſumant delicias: ipſas quoqꝫ diuicias curioſius con templentur. Sic nimirū inter ſplē dorem et feruorrem lucerne huius. vicarijs quibuſdam affectibus con currendū⁊ vt nobis alter ex altero cōmendetur: et ex mutua collatiōe vterqꝫ ꝯplacitior fiat/ Siqͥdē humi lis fuit ⁊ pauꝑ ſpiritu iſte mortinꝰ: ſicut euidētiſſime probat effectꝰ ip̄e diuuīe gre: quā ꝓfectō tā multā nuſi multū humili non dediſſet. Vt ta men pauca virtutū eius indicia pro mam. pauperē illū ſpiritu beotus nō uit hilarius: cū imponere dyacono tus ei officiū temptans nec preua lens. ꝙ indignū ſeſe vociferaretur. exorciſtā cū eſſe p̄cepit. in qͦ qͥdā lo tꝰ īiurie videret̉: ſciēoninuꝝ ꝙ hui liorē ordīatione mime repudiairet. Pauper fuit. veſte ſordidus. crine incultus: facie deſpicabilis. Que qͥ dē licet un electione eius a quibuſdā maliuolis obiēcia fuiſſēt: ⁊ in ip̄o tn̄ epatu ſicut ſcriptū ē. peritꝰ nō mu tauit Deiūqꝫ qꝛ ve̓ pauꝑ ſpū fuit: martinꝰ pauꝑ ⁊ modicꝰ meruit noī nari. Audi vo̓ māſuetudinē eius: ſuo illo ſulpicio ſic ſcribēte Tātā ad ſupſcd̓tꝫ uerſꝫ oēgīiunias pacētiā aſ

vt cū eſſet ſūmꝰ ſacerdos. īpune eti am ob infinus tlericis lederet̉. nec ꝓpter illud eos aut loco vnꝙͣ amo uerit: aut a ſua ꝙͣtū in ipo fuit cari tate reppulerit Qd̓ qͥdem in brictio manifeſte ꝓbatū. oēs vos arbitror memiſſe. Eū nempe ex oībus ſibi ſucceſſorem elegit: ⁊ de tanta poſt futura aduerſitate p̄monuit: poſtre mo in fide ⁊ lenitate ipſiꝰ ſanctū fe cit illum. ad cuiꝰ os aures ſue fue rūt: cū rn̄deret hoī qͥ de eo ſciſcita batur. Si illū delirū queris ꝓſpice eminꝰ zecce celū ſolito ſicut amēs reſpicit Erebro ſiqͥdē hō dei vtpote terrā deſpiciēs: celū ſuſpiciebat Nē pe ſciebat ad hoc ſeſe vt ſupra me mīmꝰ rectā ⁊ in ip̄o corꝑe accepiſſe ſtaturā. ſciebat illic eſſe thezaurū ſuū⁊ ſciebat illic ſedere ī prīs dexte ra xp̄m ſuū: ſciebat nūꝙͣ ſeſe donet illic ꝑueniret qd̓ deſiderabat eſſecu turū Un̄ et hocipſū ꝙ delirus voca batur in terra/ merito nō attendit? cuiꝰ nimiꝝ cōuerſatio eſſꝫ in celis? cuiꝰ oculi in capite ſuo ¶ Seme il luc eciā latrimē eiꝰ a maxilla oſcē dere conſueuetāt: qͥbus ſic hobūda bat. vt ſoleret pro illoꝝ qͦꝫ qui ob trectatores ſui videbāt̉ flere pcc̄is. ¶ Some quēadmodū iuſticiā eſu rierit. tū in ceteris eiꝰ cictibꝰ. tū ſpō liter in ydolatrie ꝑſecutione ꝓbatū eſt: in temploꝝ deſtructioē. in ſtatu arū deiectione. in ſucciſiōe lucoꝝ vbi ſe qͦꝫ aliqn̄ nō eſt veritꝰ dare diſ crimī? vt orcaſio tanti mali de me dio tolleret̉ ¶ Nā miſericordē eū in pauꝑe ſe exꝑtum ſalucitor ipſe a pud qgelos gloriabat̉: datam ſibi jxiſ medietatē veſtis oſtentans. Vtinā aūt nobis eciā miſeris apud ſūmū iudicem in cuiꝰ qmirabile taberna culum introuit mīam illā exhibere dignetur. qua et illos olim morti deſtincitos et tormentis varijs depu tatos eripuit; pro qͥbꝰ an̄ terrem iu dicis ianūd/ nocte media legit̉ iacū iſſe Qūo enī non audiet eū nunc. qͦ tunc qͦꝫ fecit audiri? ¶ Forro mu diciā cordis eiꝰ illud vel maxime in dicat: qd̓ non eſt cōfuſus īimico lo quēs in porta. Nichil in me funeſte reꝑies: abrohe me ſinꝰ recipiet Nā in oꝑe pacificoꝝ feliciter plone conſūmans lobores ſuos. licet die rū ſuoꝝ finē nō ignoraret. dericos adijt diſſidētes: int̓ quos reformo ta pace. in pace ip̄e qͥeuit ¶ Ecte rū ꝑſecutiōes quas ſuſtinuit ꝓpter iuſticiā lōgū eſt numerare: qūo opd̓ iulionū auguſtū ciuitate ragionū ītrepidꝰ. ymo et illato terrore ꝯſtā tior: cuſtodie macipatꝰ ē. vt īermis poſtero die barbaris obiceret̉: quo circa alpes ſub ſecuri quā in verticē ciꝰ latro vibrabat ſecuriſſimꝰ fuit: qūo illū medioloni auxentiꝰ arria nus grauit̓ inſectatꝰ. multiſꝫ appe titū iiurijs. tandē de ciuitate extur bauit. quo et alibi pͥus aduerſꝰ ſci cerdotū perfidiā acerrime pugnas. ſupplcijs affectus/ publice virgisce ſus. inde quoqꝫ exire compulſus eſt: qūo itē cuiiſdā phani euorſione. cū gentilis eū ſtricto gladio peteret. nu dā ceruitē p̄buit ꝑcuſſuro donec ille extollēs ad ictū dextera. cecidit reſu pinꝰ⁊ qūo alt̓ eū cultro ferire volū it: ſꝫ ferrū de manibꝰ eius elopſum

repente diſparuit. Pro quibꝰ omni bus dubiū nō eſt multipliciter coro nari cū: qui quidē et ſi nō ſemel ef fectu conſūmate paſſionis: ſꝫ totiēs mortir fuit affiū deuotiſſime volū tatis ¶ Comedite iā amici et bi bite et īebriamini km̄i: ſic eī viuit̉ et ī talibꝰ vita ſpūs veſtri. Niſi for te beatos p̄dicat ſermo diuinꝰ. qui mortuos ſuſcitōt. ceros illumināt/ morbidos ſanat. leproſos mūdant/ ꝑaliticos curāt. demonibꝰ imperat. futura prenūciat. miraculis choruſ cant. et nō magꝭ pauperes ſpū/ mi tes. lugentes. eſuriētes ⁊ ſitientes iuſticiā. miſericordes/ mūdicordeo/ pacificos: ꝑſecutiones ꝓpter iuſticiā ſuſtinenteo ¶ Ignoſcite michi fra tres/ exēplū obediētie paulominꝰ preteriui: qd̓ quidē vel ſolū iuxta ꝓ poſitum ordinē ī morbno quoqꝫ no bis cōuenit exhibri̓. Sone moram facimus Iſꝫ vt arbitror. bonum eſt nos hic eſſe: tardiꝰ enī hodie veni mus ad mertinū. Vonune inquit ſi adhuc populo tuo ſū neceſſai̓us⁊ non recuſo laborē: ficit volūtas tuci O vere ſāctiſſima aīum. o ineſtimo bilem caritatē: o obediētiā ſingulo rem Gonū certamē certaſti. curſum cōſūmaſti. fidē ſeruaſti: de reliquo re poſita eſt tibi coronā iuſticie. quam reddet tibi hodie iuſtꝰ iudex: et ad huc ditꝭ nō recuſo loborem. fiait vo luntas tua? Obtuliſti plone yſace vnicum illū quem diligis. qd̓ in te eſt ingulaiſti: immolaſti ſingulare gaudui tuū. pia deuotiōe paratus redire iterū un pericula. innouare cer tamina. denuo ſubire laborem/ ſuſ tinere tribulationem. prolōgare tēp tationē: deinde differri adhuc ab illa tanta felicitate. atqꝫ diu deſide rata ſocietate ſpūum btōꝝ atqꝫ in huiꝰ mortalitatꝭ crupnas. ab ipſo ī troitu gl̓e̓ reuocari; poſtremo quod moximū eſt q̄ xpriſto tuo peregrina ri diutiꝰ. ſi modo ipſe voluiſſet ec fane dubiū. quin ampliorem graci am mereritur. qui parum ſe exhibet eciā ante mādatū: ꝙͣ qui obedire ſoi tagit poſt mādatū ¶Mogna qui dem eſt obedientia veſtra q̄geli ſcc ti. ſꝫ quod dicere audea pace veſtra. neſcio an īuenicitur in vobis quiſꝙͣ paratus in tale aliquādo miniſteriū mitti: in quo neceſſe habeat non vi dere faciem pr̄is. Magnū eſt pette ꝙ dominū ſecuturꝰ oīa reliquiſti: audiui te in mote dicentē vbi trāſfi guratus ē corā vobis: dn̄e bonū ē nos h̓ eſſe. faciamiꝰ h̓ tria taberna cula Nō ē hͦ adhuc? ſi adhuc ppl̓o tuo ſū necōriꝰ nō recuſo loborē. So ratū eor tuū martine ꝑatū cor tuū? ſiue mane̓ in corꝑe? ſiue diſſolui et eſſe cū xp̄o. Et mugna qͥdē in horrē da morte ſecuritas. mogna ī viſiōe xp̄i deſideranda ⁊ tā feruēt̓ ac ſīgu lariter deſiderāda ꝑfectio reꝑit̉: ſꝫ id quidē lōge apliꝰ ꝑ omnē modū. ꝙ qui mori nō metuis. ȳmo qui tāto deſiderio p̄ſentiā dn̄i cōcupiſcis: vi uere quoqꝫ nō rēnuis I expcātione moleſtiſſima fatigari. In qͦ enī alio nō obedire potuerat. qͥ ī tāto articu lo deuote clumabat ficit voluntas tua? ¶ Hec ergo pars noſtra ſit frēs in cōuiuio hodierno. Hanc nō bis obedientiā in menſa pauperis.

ȳmo ium diuitis appoſitam diligē ter ꝯſideremꝰ: ſciētes qm̄ ipſo eſt q̄ a nobis exigitur. ipſa quā oportet nos p̄ꝑare: vt ſinguli qͥqꝫ dicamꝰ qꝛ ꝑatus ſū et nō ſum turbatꝰ: vt cuſtodiā mādata tua. Nec modo ſe mel aūt in ꝑte? ſꝫ ꝑatum cor meū deus ꝑatū eor meū: ꝑatū ad vtrū qꝫ. ⁊ in nullo tue p̄ſcribēs diſpoſiti oni Forte hoc cupio ⁊ ſpāliter et ve hemēter: ſꝫ ne illud quidē recuſo: ſi cut fuerit volūtas tus ī celo ſic ficit De ſidero requiem. ſed nō recuſo lo borem: fiat volūtas tua ¶ Sermo beati bernādi in natali ſcī dlemētis pape de tribꝰ aquis Recioſa eſt in cōſpcū dn̄i mors ſcōꝝꝫ eiꝰ Audiat pec cator et iraſcātur. dētibꝰ ſu is fremat et tabeſcat̉: qm̄ deprehe ſus eſt in aſtucio ſua. cecidit in foue am quā fecit: in laqueū incidit quē tetēdit Inuidia ſiqͥdē dyoboli mors intrauit in orbē terrarū: ſed eccc p̄ cioſa facta eſt mors ſcōꝝ Audi igit̉ hoſtis vite: mortis auctor attende Quid valet iam fraus tua⁊b̓ſutio tus qͥd nocet. Ymmo vero vt plus doleos: eciā cooꝑat̉ in bonū hijs qͥ ſcd̓m ꝓpoſitū vocati ſūt ſcī. Neqꝫ enī aliter ꝙͣ ip̄a q̄ tui eſt oꝑis. de te hodie btūs martir demēs cuiꝰ ſolēp nua celebramꝰ. morte corꝑis trium phauit Ferit ſiqͥdē de neceſſitate v̓ tutē. penq̄ pcc̄i in meritū gl̓e̓ ꝯmuta uit: dū fidelē ſe ꝓbauit in modico vt dignꝰ īueniret̉ ſuper multa ꝯſti tui. Modicū nāqꝫ erat et oīno mo dicū. qͥequid pus acceꝑat aīa illo beata: ad eā gloriā quā pn̄ti pͥme tuit paſſione Omnis enī delectatio ctii mūdi huiꝰ. vniuerſa eiꝰ gloria. qͥd quid deniqꝫ in eo cōcupiſcitur. pror ſus modicū eſt in illiꝰ felicitatis/ in illiꝰ glorie/ in illius beatitudīs com ꝑatione. ſi tn̄ vel modicū dici debe at et nō pocius nichil: vapor ad mo dicū parens ¶ ¶ Acceꝑat btūs dle mies nobile genꝰ. amplos poſſeſſi ones. hereditatē multā: ſciētiā qͣꝫ ꝙͣplurimāꝫ ita vt optimꝰ quidā illi us temꝑis philoſophꝰ haberet̉. Ac ceperat vniuerſa hec a dn̄o: dei enī dona ſunt eciū hec Fidelē ergo ſe ꝓ bauit ei q̄ dederat. cū ꝓ eiꝰ amore u niuerſa ꝯtēpſit: oīa detrimētū faci ens/ ac orbitrās vt ſtercora; vt lu crifaceret xp̄m ¶ ¶ Sꝫ forte mur murat eciā nūc īimicus. pellem inqͥ ens ꝓ pelle; ⁊ omīa q̄ hobet hō do bit ꝓ aīa ſua Quid ergo? Putas ꝙ in ipā ſui corꝑis vita quā accepe rat a dn̄o/ īfidelis īueniat̉: vt vel ipſā p̄ferat illi? Ecce habes ptōtē irrue in eū ꝑ ſatellites tuos: vt co artet̉ e duobus: aut a dn̄o neceſſe habens. q a corꝑe ſeꝑari Voria ꝓ īmanici exqͥre genera tormētoꝝ: ſꝫ noueris te mr̄i nrō fabricare coro nas. Dicut enī ipā vite huiꝰ orno mēta et adiuinēta cōtēpſit. ſit gtēp nit et ipſā. corpꝰ omē tibi exponit ī mortē: et ī faciē maledicit tibi; at qꝫ ydola tua ſacro ore ſuo bloſphe mat. dn̄m deum ſuū eciā uiter tor mēta tua. libere p̄dicat: īgenue cōfi tetur Coronabit̉ ergo. quia legiti me certauit. qͥa fideliter vicit: qꝛ nec blādimētis vite huiꝰ. nec mor tis horrore a caritate xpriſti potuit

ſeparari ¶ Dit nobis queſo aīa ſcā que ſic corpꝰ tuū ſupplicijs expo nebas. obſecro diligebas illud an nō? Vtiqꝫ diligebā inqͥt: nemo enī odio habuit carnē ſuā. Diligebam ergo eā ſed parū. diligebā tanꝙͣ q̄ tillam; ⁊ multomagis diligebam dn̄m deū. Vtqꝫ ꝓbatio eſſet dilecti onīs oꝑis exhibitio: libent̓ qͦꝫ ip ſā pro eiꝰ gl̓ci mortē corꝑis q̄plecte bar Quid nos ad hec dicimꝰ frēs; Cōgratulamur mrͣi: ſꝫ iam gl̓e eiꝰ ſine cōfuſioē nrā nō eſt Ecce enī be atꝰ clemēs hō erat ſimilis nob̓ paſ ſibilis: cadē circūdatꝰ infirmitate: ⁊ carni ſue eodē vinculo natuu̓lis ī fectionis inherēs. Si ergo ille xp̄ꝫ ſit glorificauit in corꝑe ſuo. et cali cem ſalutoris accepit: qͥd nos retri buemꝰ dn̄o ꝓ oībꝰ que retribuit no bis; Eadem certe īſigniuit ymagi ne. eodē ſanguine nos redemit: et vocauit in eandem hereditatem in corruptibilē incō taminatō/ tternā cōſeruatā in celis ¶ Vt quid ergo nō poſſumꝰ ⁊ nos cū beato clemēte xp̄i bibere calicē? Sꝫ forte rn̄dent aliqui. Poſſumꝰ ſi oportunitas nō deeſſet: ſꝫ ꝑſecutioīs tempꝰ ceſſauit At ego fateor nō ſatis credider iſ ca dicentibꝰ Quid enī? Cotidie ce ditis pūctioni acꝰ vniꝰ:⁊ mucro ni vos arbitramī poſſe reſiſtere? In minimis ꝓbate cōflictibꝰ: ꝙͣ virilit̓ in menori certamīe ſtare poſſitis Et re enī non vobis dicit̉. ſacrificate y dolis et diuite: aut ſi hoc nō vultꝭ oportet vos diuerſis ſupplicijs inte rire. Nouit dn̄s figmentū noſtrū: nec dat nob̓ tam forte certamē Ii Beato clemēti certamē forte dedit vt vinceret: ⁊ diſceret qm̄ oīm potē tior ē ſapiētia. Veſtrū aūt certamē quale ē frēs mei? Cotidīe vob̓ ſug geritur in cordibꝰ vrīs. frange ordi ne tuū: murmura. detrahe. age re miſſius. īfirmitatē ſimulo: rn̄de ei qui forte durius locutus eſt tibi. vt ſatiſfacias deſiderio tuo Nec dicit̉ cuiꝙͣ. niſi hec feceris morieris: ſed vt multū cū difficultate ⁊ laboe̓ re ſiſtes animo tuo. Et quis ſuſtine̓t tanta? Hec enī reſpondere conſue iumꝰ e xhortātibꝰ nos: aͥ foris hoī. aut intꝰ ſpūi ſā̄cto Si ergo ī hmōi certumīe ꝑiditamur. ſi vix r̓ſiſtimꝰ ſi interdū eciā ſuccūbimꝰ⁊ qͥd in il lo tā graui certanuē faceremꝰ? Si iūcis fragilibꝰ cedit īfirmitas nra. qūo telis reſiſte̓t. Videtis quō ed nichilum redacti ſumꝰ. ⁊ ſicut muli eres c̓ ꝑuuli pugnētes laudaremus alios: pugnore ipſi non poſſumus. Quid tn̄ agimusᵈ Omēs certe ad nuptias agni vocati ſumꝰ: ⁊ in cō ſpectu eius vacuos appare̓ nō licet. Diligēt̓ ergo cōſideremꝰ q̄ apponū tur nob̓; quoniā talia oportet nos p̄ꝑare. Cōſiderauit btūs clemes vi nū ſibi appoſitū eſſe a dn̄o: et ipſe qͦꝫ qm̄ diues fuit. ad nuptias illas vinū nichilomꝰ ꝓprij ſāgiuns ef fuſione portauit. Sꝫ nos pauꝑes ſumꝰ; et viuū dn̄e nō habemꝰ Et ille Implete inqͦt ydrias aqua Er go ne et ipſa ſuſciperetur aqua. ſi attulerimus eom? Utiqꝫ ſuſcipie tur. Nam ⁊ ipōm cū vino nob̓ ap poſitam īueniet qͥ ſcd̓m monita ſa piētis diligēter cōſiderauerit q̄ ſibi

ſibi apponūtur: ab eo nimirū qui venit nō in aqua ſolū. ſed in aquo ⁊ ſanguine Teſtimoniū erum perhi buit qui vidit: ꝙ aperto latere dn̄i dormientes in cruce. exierit ſāguis et aqua ¶ Et nos ergo fratres vt vel fideles in modico nos ꝓbemus deo noſtro. ſi martiriū ſāguinis no habemꝰ. martiriū enim teſtimoniū eſt. queramꝰ vel teſtimoniū aque; et ne ipſum quidē deſpiciet deꝰ Trec enim ſūt qui teſtimoniū dant in ter ra; ſpūs aqua et ſanguio. Geati qͥ bus triū ſuppetit teſtimoniū. quo niā funiculꝰ triplex diffuile rupitur Nos ſi ſanguinis teſtimoniū non habemꝰ. hobecimꝰ ſpiritu Naqua qm̄ ſine ſpiritu I aqua nec ſāguis ſufficiet Ymmo vero ſi ſpiritus ipſe ſine aqua aut ſianguine inuenitur: ſufficit teſtimoruū eius: quoniā ſpi ritus veritatis eſt; nec ſanguisnec aqua qͦtꝙͣ ꝓderūt a ſeipſis. ſed ſpi ritus eſt qͥ teſtificatur in illis Sane tamē aut vix aut nūꝙͣ ſn̄ aqua aut ſanguīe ſpm̄ arbitror iueruri Prop te̓a dilectiſſimi queramꝰ vel equa qͥ ſanguine nō habemꝰ Et quoniā ydriarū ſupra fecimꝰ mētione; que ramꝰ mēſuras binas vel ternas qͣs gydrie capiebant. Nā ⁊ xp̄s tripli cem nobis apponit aquả; et perfec tus omnis qui fuerit in nobis ſicut ipſe: qͥ videlicet tres metretas ha bere potuerit. Propter hoc enī ſub diſtinctiōe dicitur binas vel ternas vt duas conſtet ad minꝰ nocarias eſſe: tercia nō ab omnibꝰ exigendā ¶ Accipe ſiqͥdē triplicē aquā. qua ſibi ſaluator apporūt Plorat ſuper lazarū ⁊ ſuper ciuitatē iheruſalē: ⁊ hec eſt aquā prima. Sudat īmine te iam paſſionis hora: ⁊ hec aquo ſecunda. non ab oculis tantū ſed q toto corꝑe manans. Hec aūt rube a ē ſanguineiqꝫ coloris: ſicut ſcrip tum eſt. Et factus eſt ſudor eiꝰ ſicut gutte ſanguinis decurrentis in ter ram. Iam vero terciā eſt oqua: quā et p̄diximꝰ de latere eiꝰ vna cū ſan guine emonaſſe Et tu ergo prima quidē habes. ſi rigas lacrimis cōſci entie tue ſtratum; et dolorē ꝯpūctio nus/ preteritoꝝ dilius maculas pec catoꝝ. Secūdam habes aquam. ſi in ſudore vultꝰ tui veſceris pane tu o: ⁊ laborē penitētie corpꝰ tuū caſti gas/ ac reſtringis cōcupiſcētie flam mam. Eſt aūt ſanguinei coloris ſi ue propter laborē: ſeu ecium ꝓpt̓ ipſum quem extinguit cōcupiſcētie ignem. Iam vero ſi ꝓficere potes vſ qꝫ ad deuotionis graciam. potabe ris aqua ſapientie ſalutaris: ⁊ ſpi ritus xpriſti qui ſuper mel dulcis e. fiet in te fons aque ſaliētis in vitō eternam. Et memēto hanc eſſe a quam que procedit a latere dormi ſiutin quat entis; et ſine omni moleſtia fluit. Oportet enim iā mortuū eſſe mun do: qui in hac voluerit grā delecto ri Ergo vt breuiter repetō. pͥme qͥ dem a preteritis delictis o̓bluit cō ſciētiam: ſecūda vt futura caueas: extinguit cōcupiſcentiam. tercia ſi ad ea ꝑuerure metueris. potat āni mam ſitientem ¶ Sermo in vigilia beati andree apoſtoli

Anctorū feſta precipua patrū ſanxit autoritas votius p̄uerienda ieiu nijs. vtilit̓ plane ⁊ nō ad inſipientiami nobis: ſi fuerit qui aduertat. Multa ſiquidē peccata co tidie contrahimꝰ ⁊ in multis offen dimꝰ omnes nec tutum omnino ē celebrandas ſuſcipere feſtiuitates ſa cras. maxumneqꝫ eas q̄ moxime ſūt niſi pͥus abſtinentie purificatione p̄ miſſa. quo ⁊ digniores ⁊ capatio res inueniamur ſpūalium gaudioꝝ Sic enim iuſtus in principio ſermo nis accuſator eſt ſui? nec niſi a pro pria rep̄henſione laudes incipit ali enas. Ꝙ ſi eciā iuſtus trepidat ſolli citus p̄uenire eum/ qui ipſas quoqꝫ paratus eſt iuſticias iudicare. quid agimus nos quoꝝ niſi interim iudi cata fuerint I tecta pecci. timendū valde eſt ne forte monifeſta inueniq̄ tur p̄cedētia ad iudiciū? Si nec iuſ tꝰ ſine moleſtiā ⁊ verecūdic quadā. ad ſcōꝝ p̄ſumit accedere laudes: ꝙͣ tomagis peccator/ in cuiꝰ ore nō eſt laus ſpecioſa. timeat ſemꝑ neceſſe eſt illa vocem quare tu enorras iuſti cias meas. ſiue illā. amice qūo huc intraſti nō hn̄s veſtem nupcialem? Beati ꝓinde qui ſtolam ſuam. dico aūt gloriam conſcīe ſolliciti ſunt om ni temꝑe ꝯſeruore īmaculatam: ſem ꝑ ſplendidā exhibere. Sꝫ quia pau ci ſūt qui ſic oī cuſtodia ſeruant cor ſuū. pauciores aūt ſi tamen vel pau ciores qͥ in omni ſcīmonia ſecuēt il lud: neceſſe eſt frequēti abſtinentio maculas diluere ſubintrātes: preci nue cū p̄cipua quelibet ſolēpnitas aduenerit celebranda. Non modo tantū preparatio eſt ad ꝓximā cele britatē. obſeruatio p̄miſſa ieiunij: eſt ⁊ āmonitio quedā/ eruditioqꝫ ⁊ nō parua Diſcimꝰ enī ex hocipſo/ q̄ nam ſit vera via feſtiuitatis eterne Quid eſt enī ꝙ ieiunijs ſolempna preuenimꝰ. niſi ꝙ ꝑ multas tribu lationes oportet nos introire in reg nū dei? Indignꝰ quippe ſolempnūi le ticia eſt: qui ſtatutā vigilie obſtinē tiam nō obſeruat Plane inquā ſi rē mus affligere aīam tuam in digili or indignꝰ iure cenſeris requie ⁊ ex ultatione feſtiua. Eſt autē vniuerſū preſentis penitētie tempꝰ vigilis q̄ dum ſolempnitatis magne? I eter ni ſabbatiſmi quē p̄ſtolamur. Nec cauſaberis vigiliā longiorem: ſi et̓ nitatem feſtiuitatis attēdas Iicet e nim preparationē hobere ſoleant ſe lempnis diuena diuinā: illa cum eterna ſit. non exigit tamen eternā Sꝫ quo nos rapit iocūdior illiꝰ me moria felicitatis? Hoc enī noīe ⁊ ſe pius et forte digniꝰ nominatur illo feſtiuitas ¶ Redeūdū nobis cer te ad id qd̓ p̄ manibꝰ eſt Hodierni itaqꝫ ieiunij ⁊ eiꝰ quā preſtolomur ſolempnitatis ⁊ leticie cauſa. eſt paſ ſto beati q̄dree apoſtoli. Dignū eſt enī et ſi cū eo pendere nō poſſumꝰ? vt cum eo vel iriunemus. Nam il ip̄m cum biduo penderet in cruce. e cium ieiunaſſe quis dubitet? Iriu nemꝰ ergo vel in exiguo cōmunicā tes paſſionūi eiꝰª ⁊ ſi nō ſimul offixi patibulo. ſimul afflicii ieiunio: vt miſerāte deo. eciā corone ꝑticipes ſi mꝰ. et in pn̄ti quoqꝫ ſpūalium ſocij

gaudioꝝ. Quomodo enī non exul temus in memorio triumphi eius? quem et in ip̄a ſui preſentia ſupplicij tam vehemēter nouimꝰ exultaſſe Aut non erit leta feſtiuitas. vbi ⁊ trux ipſa plena eſt gaudio? Siqui dem feſtiuū ſolemꝰ nomnare qd̓ le tum eſt: et crux a cruciotū vtiqꝫ dici tur. aut certe cruciatus inegis a cru ce. Quāta proinde exultatione vni uerſe terre celebrandū tante nouita tis miraculū: tam magnificum opꝰ diuine ꝟtutꝭ? Andreas homo erat ſimulis nobis paſſibilis: Itā vehe menti qrdore ſpiritus crucē ſitiebat homo. tā inaudito a ſeculo gaudio tripudiabat. cum paratum ſibi em nꝰ patibulū conſpexiſſet. O crux in quit diu deſiderata. ⁊ iam tocupiſcē ti animo preparata. ſecurus ⁊ gau dens verio ad te: ita vt et tu exul tans ſuſcipicis me Videtis quia nō ſe capit pre magnitudine gaudij Ita inquit vt et tu exultans ſuſcipi as me diſcipulū eius qui pependit in te. Ergo ne tanta eſt exultatio. vt exultet ⁊ ip̄a crux. nec leti quitꝙͣ habeat. ſꝫ totum leticia ſit? Aut qͥd miunus contra cōſuetudine. ſupra ra tionē. vltra naturam: crucifixū exul tare ꝙͣ crucem? Illi ſenſū leticie na tura negauit. huic ſi quid preualet gaudiū omne exterminat: īgeritqꝫ dolorem ¶ Amator ait tuꝰ ſemper fui: ⁊ deſiderami aplecti te. Fratres ignis vibras e. nō lingua loques: ⁊ ſi lingua certe ignea eſt. Carbo nes ſunt ignis illiꝰ quem de excelſo xp̄s miſerat in oſſibꝰ eius. atqꝫ vti nam deſolatorij nobis ſint: cōſumē jii tes ⁊ exurentes quicquid in nobis eſt carnalis affectionis. Quales e rum ſcintille ſunt iſte: a quanto inte riori incendio micant? Plone beate andrea granū ſincpis eſt fides tuor que tā inſperatū vbi teri cepit. cepit ex ſe ꝓferre feruorem Quid ſi paulo amplius tereretur?; Quis feruorem illum animus. quis verba ſuſtinere poſſet auditus? Dum enim minis munaretur egeas: adhuc granum ſi nupis deſpicabile videbatur Integrū erat; neſciebamꝰ quid intus lateret Dn̄s inquit me miſit ad iſtam pro iunciam: in qua non paruū ei popu lum acquiſiu Accedit cōminatioīs piſtillum. longe iā acrius ſapiet? ſtātiuſꝫ loquetur. Tertendū enim putat egeas crucio ſupplicium mini tans: ſed nō eſt ita. Accenditur ma gis in verbo hoc? I libere dlomat. Ego ſi patibulū crucis expaueſcerē crucis gloriam non predicarem. At vbi paratū ſibi lignū intuitus eſt. ex hoc iā plane totus intus igneſcēs. applaudebat et blandiebat̉ illi amo te ſue: officioſiſſime ſalutabat. deuo tiſſime ſuſcipiebat. magnifice attol lebat eam: et in ipſiꝰ p̄conio glorici bat̉. damos mogis affectiōe ꝙ voce Salue crux ſpecioſaꝫ quē decorem et pulchritudinem de mēbris domi nicis accepiſti. Salue crux que in corpore xp̄i dedicata es; ⁊ ex mem bris eius tanꝙͣ margaritis ornata ¶ Merito ꝓinde crucis amatorem venerantur. quicunqꝫ ſunt ſerui cru cis. ſed ab hijs certe ampliorem iu re deuotionem exigit: qͥ ſpēcialius ꝓ poſuerūt tollere cruce ſuā. Hob̓ hec

et de vobis dico frēs meiª. qͣ nō ſur da autē audiſtis illā euangelicā tu bam: qͥ nō bauilat crucē ſuā et ſeqͥt̉ me nō p̄t meꝰ eſſe diſcipulꝰ. Pora ti eſtote totā cinimi diligentiā huic adhibere ſolēpnitati; et corde inqig no celebrare eā. qꝛ magnꝰ oīno cō ſolationis pariter et exhortationis thezaurꝰ nob̓ repoſitus eſt ī ca ſi fuerit qͥ fodiat et ſcrutetur ¶ Sermo in feſto ſcī undree opl̓i de virtute crucis ⁊ fortitudinē ī ad uerſis. et de mūdis piſcibus. Elebrantes hodie glorioſū beati ādree triuphum: in verbis gre q̄ ꝓcedebāt de ore eiꝰ. exultauimꝰ ⁊ de lectati ſumꝰ. Neqꝫ eī locꝰ poterat eſſe triſticie: vbi tō vehenent̓ leta batur et ipē Nemo ex nob̓ cōpaſſus eſt ſic patiēti; nemo auſꝰ ē plāgere exultantē. Alio̓qͥn et nobis ipſe nō incōgrue dicere poterat: ꝙ ſaluator trucē baiulās. ſequētibꝰ ſe et lugen tibus uit Filie ihelm nolite flere ſu ꝑ me: ſed ſuꝑ boſipſas flete Deni qꝫ cū duceret̉ ip̄ē btūs andrcas ad crucē. pplus qͥ ſcm̄ et iuſtū dolebat iiuſte dupnari. ꝓhibe̓ voluit ne pu niretur: ſꝫ magis ip̄e inſtatiſſima p̄ ce ꝓhibuit eos/ ne nō coronaret̉. y mo ne nō pateretur ¶ Deſideoi bat ſiqͥdē diſſolui et eſſe cū xp̄o: ſed in cruce quā ſemꝑ amauerat. Deſi derabat regnū ītrare: ſꝫ ꝑ patibulū Quid ei dicit illi cimāte ſue? Per te inqͥt me recipiāt: qͥ ꝑ te me rede mit Ergo ſi diligimꝰ eū congaude amus ei: nō ſolū qꝛ coronatꝰ/ ſed ⁊ qꝛ crucifixꝰ: qꝛ deſideriū aīe eiꝰ tribuit ei dn̄s: ⁊ poſuit in capite ē ius coronā de lopide p̄cioſo Verūp tamen dū cōgratulamur ei. ꝙ diu deſiderate crūgꝭ ſrui mereat̉ q̄plexu; nurū valde eſt. ſi nō ipſum eius mu ramur gaudiū cui congratulamur Dū enī noctis huius vigilias cele brantes. ī verbis tāte exultatiōīs cantādo delcāremur: putas nō fuit in nobis qui ſecū cogitaret et dice ret: quid ſibi volūt hec. aūt vn̄ tō noua leticia? Terte et trux p̄cioſa eſt. et crux amari poteſt: ⁊crux ha bet exultationem Ita eſt frēs mei. ſi fuerit qͥ colligat ſemper lignū tru cis vitam germinat: fructificat iō cunditatē: oleū leticiē ſtillat: balſa niū ſudat ſpū alium cariſmatū No eſt ſilueſtris orbor. lignū vite ē ap prehēdentibꝰ eam: arbor fructifera eſt. Alioqͥn quomō dn̄icam occupa ret terram. illā dico p̄cioſiſſimā gle bam cui dauoꝝ infixo eſt radicibꝰ: Di nō eſſet hec precioſior cūctis. fructuoſior vniuerſis Anūꝙͣ illo plō taretur in orto; nec illā ꝑmitteret̉ vineā occupare Denūqꝫ qd̓ mirū ſi cruci ſuauitatē dedit: qͥ dedit ⁊ ig ni? Aut qūo crux videat̉ inſipida. vbi dulce ſapit ⁊ flāma; Quid enī ſapiebat lautētio ignus ille cū ride ret carnifias. ⁊ iudice ſubſqnaret? Quid nos ad iſta dicemꝰ fratres. c cur nō ſapit eciā nobis que pro xp̄o eſt tribulatio. nec guſtamꝰ ⁊ nos manna obſconditum; Sic cnī vic tus eſſet omnino dyabolus: nec haberet penitus quod auferret. DSuffiteret nobis hoc vnū aduerſꝰ

duplicem maliciam inimici. Hobet quippe nequiſſimꝰ ille laqueos: ha bet et iacula/ vtpote callidiſſimus ve nator hoīm. ſolū ſitiens ſāguinem animarū. Alios telis qͥppetit molici oſe cuiuſlibet ſeductioīs; et ī eis vul nerat multos. quorū tenius eſt paci entia. Alios voluptatibꝰ irretire lo borat. et in hijs certe cōcludit mul titudinem copioſā eorū qui in terra repunt: aūt volitōt iuxta eam Sit ergo gaudiū in tribulatione? et iam nō habet malignꝰ vnde illi ciat: nō habet vnde deiciat. Libec̓ti ſumꝰ a leq̄o venātiū: parit̓ ⁊ a ꝟbo aſpero. Nichil eī proficiet inimicꝰ in eo que crux xp̄i delegat. ſi carno lem ſuggeſſei̓t delectationē. et filiꝰ iiquitatis nō apponet nocere ei: ſi ad exaſperādū animū eiꝰ quālibet īmittere temptauerit amaritudinē. Non curat delicias qui ieiunio paſ ritur; multo minꝰ murmurae̓ poteſt pro eo ī quo etiā delectat̉. Poſuit plane altiſſimū refugiū ſuū: vbi nec muſcipula inimici timēda ſit. nec ſa gitta Ymmo vero mūdus piſcis e. ſquamas parit̓ et pēnulas habens ¶ Porro ſicut fruſtra iacit̉ rethe ante oculos penatorū: ſic fruſtra io citur telū ī ſquamās loricatorū Hu iuſmodi ſiquidē piſces mūdos eſſe legalis ſāctio iudicat. q̄ ⁊ pēnio le uatur ⁊ ꝓtegūtur ſquamis: ſiue il li ī mari ſint. ſiue in flumne. ſiue in ſtagno ¶Habet et hͦ mare inag num ⁊ ſpatioſū piſces mūdos. ⁊ dn̄i ca dignos mēſa? qꝛ ⁊ ex hijs qͥ ſecu li latitudine hobitu actuqꝫ ꝟſant̉. xeliquit ſibi multa nulia quos opoſ tolica ſagena trahit: vt cum educta fuerit ſegregētur a malis Vbi ſanc ſedebit et hic noſter piſcator hoīm: qui totam poſt ſe achoīa trahit Habet ⁊ flume piſces mūdos: qui cūqꝫ īter diſpēſatoe̓s fideles īueni untur. Fluuiꝰ qͥppe eſt p̄dicatorū or do. nō in codē ꝑmanes loco: ſꝫ extē dens ſe/ et curres vt diu̓ſas irrigat terras. ¶ Sūt et in ſtognis mūdi piſces: qͥ in dauſtris ſeruiūt deo in ſpū et veritate. Merito ſiquidē ſtag nis moſteria cōꝑat̉. vbi quodamo do īcarcerati piſces/ euogādi nō ho bēt libertatē: quo videlicet ꝑati ſūt ſemꝑ ad epulas ſpūales. dicētes ſin guli intra ſe. Qu veriet qͥ me defe rat? Cūctis diebꝰ qͥbꝰ nūc milito: expecto donec veniat īmutatio mea ¶ Porro vt de lege ſupra memi numꝰ: ſiue ī mei̓. ſiue ī flumīe. ſiue in ſtagno illi mūdi ſt̓ piſces. qͥ ſquā mas ⁊ penulas hn̄t Sūt aut ſqua me multe. ſꝫ vna ex eis qͦdēmodo lo rica cōtexit̉: qꝛ vnci ē patīe virtꝰ: li cet ſingul̓ tribulatioībꝰ exhibere ſin gulas videamur Iō peo̓ ſicut ſqͣ mias ad patiani: ſic penulas qͦꝫ ad hilaritōtē arbitror nō unicōgrue poſ ſe referri. Hylai̓tas qͥppe leuat ⁊ ſb̓ leuat: vt ſaltꝰ quoſdā dere videct̉ ī altū/ qͥſqͥs exhilarat̉ Dane vt du as penas hecimꝰ: duplex nob̓ hylo ritas q̄rēda ē Et forte ꝓptereā docꝫ aplu̓s. ille eī vere penas hēbat qͥbꝰ et ī terciū vſꝫ celū raptꝰ ē. ⁊ volauit etiā ī ꝑadyſū: nō ſolū gl̓uri ī ſpe ſꝫ ec gluri ī tribulatioībꝰ Prorſꝰ ī ſb̓ lime volat. qͥſqͥs ille ē. que nōmodo futuroꝝ expcatio bonorū. ſꝫ pn̄tū

malorū exhibitio ipſa delectat: ita vt in ea etiam glorietur. Talē ter te hunc īuenimꝰ bectū apoſtolum? talem miramur: talē merito p̄dica mus. Vnde et triplicē licet cōſidera re gradū: incipientiū/ ꝓficientiū/ per fectorum. Initiū enī ſapiētie timor donuni: mediū ſpes: caritas pleni tudo. Deiūqꝫ apoſtolū audiꝫ quia plenitudo legꝭ eſt cai̓tas. Qui initi atur ei timore/ crurē xp̄i ſuſtinet paci enter? qui ꝓficit in ſpe portat liben ter; qui conſūmatur in caritate. am plectitur iam ardēter. Solꝰ iſte eſt qui dicere poſſit: quia amator tuus ſui ſēꝑ/ et deſideraui āplecti te lōge eſt vox illa ab eo qͥ ſuſtinet qͥdē: optae̓t ōnino ſi poſſet fieri nō veniſ ſe in horā hāc. ¶ Denqꝫ ſi nō vide ar temerariꝰ lōge eſt ab ea voce: pa ter ſi fieri poteſt. tranſeat a me calix iſte Quid enī? Certe ſuꝑ azellū oſ cenderat: vt ne hit quidē hoſtibꝰ re linqueretur. ¶ Agnoſco plane in duce belli militis puſillonimi trepi dationem: agnoſco egroti vocem in medico. qgnoſco infirmatā gallinā cum pullis. cōſidero caritatē. ſtupeo muſerationē. expaueſco dignationē Miſericors dn̄s nō beciti ādree ro buſtū ſibi ſuſcepit affectū: quia nō eſt ſanis opꝰ meditꝰ. ſꝫ male hobē tibus. Di quē forte dignatio ſcāda liſat; plans meretur audire. Nōne oculꝰ tuꝰ nequā ē quia ego bonꝰ? Huic enim odor vite in mortem eſt Quid magnū fuerat dn̄e ihēſu. ſi accedēte hora ꝓpter quā veneras. ī trepidus ſtates. tanꝙͣ qui poteſtatē habebas ponēdi aīam tuā ⁊ nemo tollebat eam ater Aut non longe glorio ſiꝰ fuit quādo quidem totum propter nos agebatur. vt nōmodo paſſio corporis. ſꝫ etiā cordis affec tio pro nobis faceret. vt quos diui ficabat mors tua. tua nichilominꝰ et trepidatio robuſtos/ ⁊ meſticia le tos. et tediū alacres/ ⁊ turbatio qui etos faciat. et deſolctio cōſolatos. Lego quidē in lozari reſurrectioneꝫ quia inſremuit ſpiritu ⁊ turbauit ſe ipſum. Sꝫ eſto interim quia ſe ipſe turbauit nō conditioīs neceſſitate: ſed ſue beneplacito volūtatis. Nūc autem aliquidium āpliꝰ audio Uſꝫ adeo ſiquidē preualuit ea que fortꝭ eſt vt mors dilectio: vt xp̄m dei an gelus cōfortaret Quis quē? Euon geliſtā audi: appatuit īquit angelꝰ cōfortōs eū. Quem eū? Plane eū cui naſcituro dauſꝰ patuit ꝟginis v terus: cuiꝰ nutu aqͣ in viuū mutata eſt: cuiꝰ tactu lepra fugata eſt. ſub tuiꝰ plātꝭ ſolidū mae̓ ſtetit̉: ad cuiꝰ vorē mortui ſurrexr̄t: deniqꝫ eū qui portat oīa ꝟbo virtutꝭ ſue. ꝑ quē frā ſūt oīaꝫ ꝑ quē vniu̓ſa ſubſiſtūt. etiam et ā̄gelꝰ ipſe Et qͥd dicam. Quem cū? Minꝰ enī mirater: ſi nō penitus eſſet idicibile Cōfortās gͦ eū: cuiꝰ ne ipſe quidē ꝯfortator ſuꝫ caꝑe poterat maieſtatē. Rogo te an gele quē conſolaris. An ignorebas quis eſſet: ad quē ꝯſolandū venie bas? Certe cōſelator ē. certe ꝑ adi tus eſt: alioqͥn nō diceret/ aliū para clitū a pr̄e mittēdū apl̓is. ſinō eſſꝫ et ipē ꝑaclitꝰ Seīqꝫ agͦſco ⁊ ī hͦipo ꝑaclitū maxiᵐ. cqͥſco ꝑaclitū beī nuiſſiᵐ: qͥ ꝓpe ſit hijs q̄ tubulodoſūt

corde. Non deſpeo̓ iam domine eti am ſi moleſta michi videātur tribu latio quā patior: etiam ſi pugillani mis ſū: etiam ſi deſideo vt tranſfe ratur a me calix. nō deſpero īqua? dūmodo addā ⁊ ipſe verutamē non ſicut ego volo ſed ſicut tu. Didici ē tiani ex hocipſo nō ad carnalem ſi ue caduca recurrere cōſolationē: ſed ad qgelicā ſꝫ ad ſpūalē ſꝫ ad celeſtē. Ita plone dūmodo non murmurē? id enī peītꝰ ſepararet a te ſi nō citiꝰ reſipiſcerē: nō renuo etiā ſi opus ha beo ꝯſolari. Quid enīᵍ Agnoſco vo cē mea ī ſalucitore: ⁊ de ſalute deſpe rē? Plane ī pauētia mea. poſſidebo animam mecim ¶ Veruptomen proficete volo ſi poſſum: nec ſtatim adepte ſalute eſſe contentus. Qui timet deum ait ſapiens. fciciet bone Sed paꝝ eſt: ſcriptū ē enī. Dedi na a malo et fat bonū: īqͥre pacē et ꝑſeq̄re ea. Noli eſſe ſalute cōtētꝰ. quere pace: ne tibi ſit ī ꝑiculo etiam ſalus ipſa. Audi ergo qgelū nato eo qͥ factꝰ ē pax nr̄a exultōtem eitqꝫ canētē. Pax in terra hoībꝰ bone vo lūtatꝭ. Que autē bona niſi ordina ta volūtas? Quena illo eſt inqͥes? Profecto que rationi cōſentonea ē dicenti; quia non ſunt cōdigne paſ ſiones huiꝰ temporis ad futura glo riam que reuelobitur in nobis. Hoc ſi iam ſentiri cepiſti: haud dubium quin libēter feras crucem domini et dicas. Paratus ſum et non ſū tur batus: vt cuſtodiam mandata tua. ¶ Attamenſi vis eſſe perfectus: vnum adhuc tibi eſt neceſſarium. Quid illud inquies. Profecto gau dium in ſpiritu ſancto. Siquidem ⁊ is qui tmorē cōcrcetur ⁊ patiēs e. ⁊ qui ratione ſpei ducit̉ ⁊ beniuolꝰ ē: niſi fuerit etiā feruens ſpiritu/ fa cile lobi poteſt. Porro quē ꝑ ſpiritū diffūditur caritas. et patiens et be nigna eſt: et qd̓ eſt amplius/ etiam nūꝙͣ excidit. In primo deniqꝫ man dato qd̓ patentibus noſtris datū ē. ſi diligenter cōſideres: ⁊ eua patiēs et ada beniuolus fuiſſe videt̉. Qui a tamen vterqꝫ ceciditꝭ liquet ꝙ ſta bili non erat ille vel illa gradū. Vi dit mulier lignum ait ſcriptura ꝙ eſſet pulcrum viſu; et ad veſcendū ſuaue non tibi videtur vix contine re manū. Sic et vbi a ſerpente in terrogata eſt; vide ſi non manifeſte ſonent verba euis/ moleſtū ei fuiſſe Itrixeta vl v mādatū. Ex oni inquit ligno para Nemo diſi comedemus: de ligno qutē ſciē tie botū et mali dixit nob̓ ne come damꝰ. Nō dixit. ſic eſt volūtas cre atoris. quore ſic ipſe nouit: nobis ſufficit obedite. qꝛ vita nr̄a ī volūta te eiꝰ. Itaqꝫ facile ſeductā eſt muli er; et promſſiōe credere et acqͥeſce̓ ꝑſuaſioni. Sir autē nō ſeductꝰ ē: ſꝫ ſubuerſus mulieris amorē. Optae̓t enī ſemꝑ ſeruare mādatū qd̓ ſibi vti le nouerat: ſi non mulier ei aliud ſuaderet. Nec aliquam in ſeruando mandatum viſus eſt pati difficulta tem: ſꝫ que bona ect volūtas nō ho buit fortitudinē: qua non habuit feruorē. Fortis quippe ē vt mors. non pacientia aūt ſpes ſꝫ dilectio nō timor qͥ ratio/ ſꝫ ſpūs fortitudīs. Dicit pacētia/ ſic oportet fieri: qꝛ tꝫ more vrget̉. Dicit volūtas boa ſic

oportet fieri; quia limore vrgetur. Dicit voluntas bona/ ſic expedit et ſic agendū eſt: quia ſpei aterahitur ratioē. Caritas vero que inflāmat̉ a ſpū. neqꝫ ſic oportet dicit neqꝫ ſic expedit: ſed ſic volo inquit ſic cupi o: ſic deſidero vehemēter. Videtis quāta ſublimitas: videtis quāta ſe curitas. quātaqꝫ ſuauitas caritatꝭ? Felix aia que ad hunc ꝑuenerit ſta tum Nec ſane deſperandū nobis? quādoquidē eius qͥ ad hunc ꝑuenit gradū. ob hoc maxime memoria ce lebratur: vt ip̄ius ⁊ inuocemꝰ auxi lium. I ꝓuoremur exemplo. Pluc dico: et ex nobis nōnullos videre michi videor ī hoc gradu. Si dicis beatū andreā apl̓m eſſe. nō poſſe te qui puſillꝰ es. eius ſequi veſtigia pudeat certe vel eos qui tecū ſūt nō mutari. Nemo repente ſit ſūmus. Aſcendendo nō volondo apprehendi tur ſūmitas ſcale. Aſcendamꝰ ergo velut duobꝰ qͥbuſdā pedibus; medi tatioē ⁊ oratioē. Meditatio ſiquidē docet qͥd deſit: or̄o ne deſit obtinet Illa viā on̄dit: iſta deducit. Medi tatioē ſiqͥdem qignoſcimꝰ īminētia nobis ꝑicula⁊ oratioē euadimꝰ: p̄ſ tante dn̄o nrō ih̓u xp̄o. Sermo ſcd̓us de ꝑfecta obedien tia ⁊ de paſſione ſcī andree. Eati andree apl̓i̓ ſolēpnitas hodie celebrat̉: quā ſi pio ſol licitudine ꝑſcrutemur; multa īueni mꝰ in ea que edificent aīmas nrās In ipō ſiqͥdem cōuerſionis ſue īicio. magnū nobis ꝑfecte obedientie p̄ſ tat exemplū: qd̓ quidē xp̄ianis oī bꝰneceſſariū: nobis eſt tn̄ cariꝰ am plectendū: qui nimirum ſpecialiter ex ipā ꝓfeſſione nrā tenemur obedi entie debitores Sapiēs nūmulori us eſt/ ȳmo ipſa ſapiētio cui ncceſſe habemus reddere hūc obediētie nū mū: nec ſuſcipiet eū. niſi ⁊i integer inueniat̉ ⁊ ſine aliqua falſitate Na ſi diſcutimꝰ et dijudicamꝰ. et in hoc quidē p̄cepto obedimꝰ ſꝫ nō in illo. fractus eſt numꝰ. non ſuſcipiet eum xp̄us: a quo nimirū tenemur nūmi nō fracti ſed integri debitores. Om nes enī obedientiā ſimplicit̓ et ſine vlla exceptione ꝓmiſimꝰ. Ꝙ ſi qͥs obediat quidē ſed ſimulatorie et ad oculū. murmuret aūt in abſcōdito. falſus eſt mūmꝰ eius: plūbum ho bet nō argentū: ⁊ iniqͥtas ſedet ſuꝑ talentū plūbi: doloſe agit ſed in cō ſpectu dei: qm̄ deus non irridetur. ¶ Uis audire perfecte obediētie formā? Vidit dn̄s ait euāgeliſta pe trū et andreā mittētes rethe in mo re: ⁊ uit illis. Venite poſt me: faciā vos fieri piſcatores hoīm. Faciā in quit de piſcatoribꝰ piſcatores: p̄mo p̄dicatores At illi cōtinuo nichil di iudicantes nichil heſitōtes. nō ſolli citi vn̄ viuerēt: nō conſiderātes qūo rudes hoīes ⁊ ſine litteris/ p̄dicato res fieri poſſent: nichil derūqꝫ inter rogantes: ſine oī mora relictis rethi bꝰ et naui. ſecuti ſūt eum. Agnoſcite ſftatres qm̄ propter nos ſcripta ſunt hec: ſingulis ānis in ecc̄a recitant̉: vt diſcētes vere obediētie formā: caſ tificetis corda veſtra in obediētia ca ritatis. Hec nimirum eſt. q̄ ſola obe dientie cōmendat nūmū: hec illius

argentum eſt probatū atqꝫ purga f tum. Sola eſt caritas: que obedie tiam gratā facit ⁊ acceptabilē deo. Hylare enī datore diligit deus Et itē. Si tradidero inquit corpuenie um ita vt ardeam. caritatē autē nō habea: nuchil michi prodeſt. Vultis vt et de ip̄a q̄qꝫ bt̄ apoſtoli huius paſſione quā nimirū hodie ce lebramꝰ. laquamur aliquid ad lau dem xpriſti: et edificationē veſtrā? Atudiſtis certe cū peruenuſſet beatus andreas ad locū vbi crux parata ē rat. quomodo confortatus ſit in do mino: ⁊ per ſpiritū quē vna cū cete ris apoſtolis in igneis lingius acce perat. verba vere ignea loqueretur. Videns ergo parata emnus cruce. nequaꝙͣ vt exigere videretur morta lis infirmitas facies eius expallu it. nequaꝙͣ ſanguis eius gelatus eſt: non ſtetere come/ aut vox fauci bus heſit. non contremuit corpꝰ? nō mens turbata eſt. non receſſit vt aſſolet intellectus. Ex habūdantio cordis os locutū eſt; et caritas quē feruebat in corde. qͣſi ſcuntillas quoſ dum ordentiſſimas emittebat ui̓ vo ce. Quid enim becitus andreas cū ſibi paratam vt dixi crucem eminus cerneret loquebatur? O crux inquit diu deſiderata ⁊iā ꝯcupiſcēti qo preparata⁊ ſecurus I gaudēs veīo ad te. ita vt ⁊ tu exultans ſuſcipias me diſcipulū eius qui pependit in te: qua amator tuus ſemꝑ fui. et deſideram amplecti te ¶ Obſecro ratres homo eſt qͥ loqͥtur hec; An non eſt homo ſed angelus. aut no uo aliqua crectuo̓? Homo plone ſi milis nobis paſſibilis. Nom paſſi tira heuꝰ bilē eum paſſio ipſa teſtut̉: quā ap uō e propinquāte iam letabundus exul tat. Vnde ergo in hoīe noua hec exultatio. et leticia hattenus inau dita? Vnde in tanta fragilitate tā ta conſtantia? Vnde in homine tō ſpiritualis mens tam feruens cari tas. onimus tam robuſtus? Abſit vt a ſeipſo tantam ei credamus ineſ ſe birtutem. Sonū perfectū eſt de cendens a patre luminū: ab eo vti qꝫ qui facit mirabilia magna ſolus Plone ſpiritus erat dilectiſſimi qui adiuuobat infirmitatē eius? ꝑ quē diffundebatur in corde ipſius cari tas fortis vt mors. ȳmo et fortior morte: cuius o ſi et nos participes inuenicimur. Ecce enim moleſtus eſt nobis penitentie lobor. corpo ris afflictio grauis. abſtinentio one roſa: vigilijs dormitat arima noſ tra p̄ tedio: nō ob aliud ſane ꝙ ꝓp t̓ inopiam ſpiritus Ipſe erum ſi ad eſſet/ adiuuuret ſine dubio infirmi tatem noſtram. ⁊ ſicut becto andre ē crucem et mortē ipſam. ſic nobis quoqꝫ laborem ⁊ penitentia noſtrā faceret non ſolum non moleſtā: ſed eciam deſiderabilem. atqꝫ omruno delectabilem eſſe. Spiritus eium meus ait dn̄s ſuper mel dulcis; ita vt ne ipſa quidē dulcedini eius pre ualere queat amariſſima licet mor tis amaritudo. Quid non tempera bit illa dulcedo. que mortem quoqꝫ facit eſſe dulciſſimam. Que reſiſte re poſſit aſperitas vnctioni illi? que mortem quoqꝫ facit ſuauiſſimam. Cum dederit ct dilectis ſuis ſomp

num: ecce hereditas dn̄i. Quā mo leſtiam nō expellit gaudiū illud? qd̓ mortē quoqꝫ ipſā facit eſſe leti ciam? ¶ Queramꝰ hūc ſpm̄ fra tres. tota ſollicitudine operā demꝰ. vt mereamur habere huc ſpm̄: ym mo vt quem ia habemꝰ hobūdatiꝰ habeam Quicūqꝫ enī ſpm̄ xpi nō habet: hic nō eſt eiꝰ. Nos aūt nō accepimꝰ ſpm̄ mūdi huiꝰ: ſꝫ ſpūm qͥ ex deo eſt: vt ſcicimus q̄ a deo do nata ſunt nobis. Teſtimoniū pn̄ti ē eiꝰ p̄bent opera ipſa ſalutis et vi teꝫ que nullotenꝰ egere poſſemꝰ ni ſi ſpūs qͥ viuificat ſpūs ſaluatoris adeſſet. Queramꝰ igit̉ vt dona ſua multiplicet in nobis; ⁊ ſpm̄ ſuū au geat qͥ iam p̄micias dedit. Nullū enī pn̄tie eiꝰ oīno certiꝰ teſtimoniū eſt. ꝙ deſideriū grē āplioris: qūo ip ſe dicit. Qui edūt me adhuc eſuri ent; ⁊ qͥ bibunt me adhuc ſitient. ¶ ¶ Sꝫ fortaſſe nobis multoꝝ cō ſcientie iam rn̄dēt. Deſideramꝰ qͥ dem hūc ſpm̄ qͥ ſic adiuuet infirmi tatē nrōm: ſꝫ inuenire nō poſſumꝰ. Et ego dico. Propterea nō īueni tis: qꝛ nō petitis Propterea nō cit cipitꝭ: qꝛ nō petitis Petitꝭ et nō ac cipitis: eo ꝙ negligent̓ petatis Ni chil enī aliud expcāt: nichil aliud q̄rit deꝰ. niſi vt ſedulē et cū deſide rio requirat̉ Deniqꝫ qn̄ negabit pe tentibꝰ: qͥ eciā nō petētes ꝓuocat et hortat̉ vt petāt? Si vos īqͥt cū ſitis mali noſtis bona data dare fi lijs veſtris: ꝙͣtomagis pr̄ veſter ce leſtis dabit ſpm̄ bonū petentibꝰ ſe? Petite ergo kꝫmī. petite ſine inter miſſioē: petite ſine heſitatioēꝫ ⁊ ī oībꝰ oꝑbꝰ veſtris dilēſſimi ac ſua iuſſimi huiꝰ ſpūs pn̄tiami et auxili um īuocate ¶ Et nos ergo frēs neceſſe habemꝰ cū beato ādreo tol lere crucem nrām: ymo cū eo quē ⁊ ipſe ſecutꝰ eſt dn̄o ſalucitore. Inde enī ſic letabat̉ inde ſic exultobat; ꝙ non ſolum ꝓ eo ſed et cū eo mori videretur. ⁊ complātari ſimilitudi ni mortis eius: vt compatiens eci am cōregnaret Cū quo vt ſiml̓ cru cifigamur et nos: attentis auribꝰ cordis audicimus vocem dicentis. Qui vult venire poſt me abneget ſemetipſū; et tollot crutem ſuam ⁊ ſequatur me. Ac ſi dicat Qui me de ſiderat ſe deſpiciat;: qui vult facere voluntatem meam. diſcat frangere ſuam ¶ Sed rontinuo bella inſur gunt; armantur aduerſus nos ꝓ tinus inimuci. Et nos armemur cō tra. ſed imitemur arma regis nr̄i vt tollamus et nos crucem noſtrā: in qua de inimicis omnibus trium phemus Audi enim quod pſalnuſ ta promiſerit: ymmo ſpiritus ſcūs per os eius. Scuto inquit circūda bit te veritas eius. haud dubium qui altiſſimi: de eo ſiquidem loque batur ſicut manifeſte indicant ipſi us pſalmi precedentia verba. Ad quid fratres ſcuto circundamur. ni ſi quia nocvndiqꝫ mala circundāt? Deniqꝫ quid cauſe ſit vt te ſcuto circundet attende. Scuto inquit cir cundabit te veritas eius. Ad quid eī? Non timebis inqͥt a timore noc turno; a ſagitta volāte ī die. a nc gocio ꝑābulāte ī tenebris: ob īcur ſu et demoīo meridiano Vides ne

ꝙͣ neceſſe ſit vt ſcuto circundet veri tas? quē ſic hoſtiū tela circūdant; Ab inferiori ei ꝑte timor nocturnꝰ inſurgit: a ſiniſtris ſagitta volot in dio: a dextris ꝑābulat negociū te nebroſum; et vt nichil ſit vacuū. a ſuperiori parte demoniū meridianū occurrit. Nos aūt miſeri et miſerā biles vicinis tot ſerpentibꝰ ⁊ telis igneis vndiqꝫ volātibꝰ et inſurgēti bus u̓micis. ruchilonuꝰ ꝑnicioſiſſi ma ſecuritote ⁊ negligētio dormita mus et torpenꝰ ocio: vanitatibꝰ ⁊ ſcurrilitatibꝰ īdulgemꝰ.: ⁊ tā pigri ad ſpiritalis exerciciā ac ſi iam pax ſit ⁊ ſecuritas; et non ſit milicia vi ta hoīs ſuꝑ terra. Hoc ē dico vob̓ kmi qd̓ me vehemētiꝰ terret. I oī no timoris acerbiſſinū glodio trāſ uerberat dīam meā; ꝙ inter tāta ꝑicula minus timorati. minꝰ exerri tati. minꝰ ꝙͣ neceſſe ſit ſolliciti vide amur. Siqͥdē vnū ē duobꝰ hecipſa negligētia nr̄a ꝓbat̉: aut oīno tra ditos nos hoſtibꝰ et neſcire; aut cer te ſi inter hec cōſeruamur ei qͥ tuēt̉ nos ingratos ninuū īueniri. Quo rū vtrūqꝫ qͥd ꝑiculi habeat: ſatis e manifeſtū Propterea obſecro vos dilectiſſimi ip̄a nos excitet hoſ tium malicia ꝑuigil ⁊ inſtentia eo rū maligna. quā tā ſeduli tā ſolliciti ſūt in nr̄am perditionē: noſqꝫ ſolli citos faciat et circūſpectos. vt in ti more et tremore nr̄am ipſoꝝ ſalutē oꝑemur. Ecce in cruce ſalꝰ nr̄a? tm̄ vt ei viriliter inhereamꝰ. Serbum crucis eit aplus ꝑeutibꝰ quidē ſtul ticia; hijs at qui ſolui fiūt id eſt nō bis dei virtꝰ eſt Ip̄a eſt ſcutum quo jii circūdamur: vt eius cornua quatu or/ quodrifaria hoſtiū tela repellāt. ¶ Sit ergo inferius cornu cōtra ti morem nocturnū. id eſt aduerſus puſillanimitatē que de afflictione carnis ꝓcedit; vt id qd̓ ſub nobis eſt corpꝰ. caſtigare viriliter ſtudes mus. qc ſubicere ſeruituti Si qͥs vero vobis in faciē maledicit. ſi qͥg in oꝑto male ſuadere conat̉; in die volat ſagitta ⁊ a ſiniſtrꝭ eſt: nic hil ominꝰ ſiniſtro cornu crucis excipi enda ¶ Ꝙ ſi adulatur. ſi qͣſi ꝯſulē tis aīmo. venenū ꝓpinat fraterne detractionis. et odiū ſeminare cono tur: ſi deniqꝫ uiquū aliqͥd tanꝙͣ iuſ tū ꝑſuadere temptar. a dextris mi chi eſt iſte? ſꝫ iudas eſt oſculo me ꝓ dit; ⁊ dextro cornu crucis negociū ꝑambulans in tenebris neceſſe eſt propulſari Sed ecce demoniū me ridionū ſuꝑbie ſcilicet ſpūs; qui ni mrū in maiori ſplendore virtutum atrius inſurgere ſolet Hec aūt ꝙͣ ꝑ nicioſa ſit: ſepius vobis ītimare cu ramus. Inicium quippe omnis pec cati; et cauſa totius perditionis ſu perbia eſt. Propterea quiſquis es qui ſalutem tuam operari ſtudes. aduerſus hanc ſuper caput cornu crucis habere memēto: vt nō eleue ris in ſuꝑbia Nō exaltet̉ cor tuū ⁊ nō ābules in magnus atqꝫ mirabi libꝰ ſuꝑ te? ſꝫ tela ea q̄ de ſublimi veniūt ſuꝑeminēs capiti tuo cornu ciucis excipict Sone hoc ſolū ē cui ſalutis ꝑiter ⁊ regni titulꝰ inſcribi tur: quia ſolus qui ſe humiliat ſal uari ⁊ exaltari meretur Iam vt breuiter repetam: quatuor hec

cornua crucis ſunt. continetio paciē cia prudentio et humilitas. Felix a ruma que in hec cruce gloriatur. in hac cruce triūphat: tantū vt ꝑſeue ret in ea; et nullis valeat tēptatio nibꝰ deici. Oret ergo quiſqꝫ in hac cruce eſt. Oret cū beato andrea do minū et magiſtiū ſuū: ne pacicitur eū de cruce deponi. Quid enum me lignus ille non audeat. quid non preſumat impiꝰ attēptare? Quod egee monibus de diſcipuloꝫ hoc iu deoꝝ linguis facere rogitauerat de magiſtro. In vtroqꝫ tamen ſera pe nitentio ductus: victus et confuſus abceſſit. Vtinā obeat ſimiliter ⁊ a nobis: eo vincente qui et in ſe et in diſcipulo triumphauit. Facicit ipſe vt mereamur et nos in hec noſtra qualicūqꝫ cruce penitentie. quā pro ipſius noīe tulimus feliciter conſum mari? qui eſt ſuper omnis deus be nedictus in ſecula Amen. Eodem die te triplici genere bo noꝝ. ⁊ vigilantia ſu ꝑ cogitatioībꝰ T ꝓpentius ſtudiū I cura vi gilātior noſtris eſſet cogitatio nibus adhibenda fratres mei? noſ tris inquā quibꝰ tā ſanctaꝝ medita tionū aſſidue materia mīſtratur nocte enī I die nobis ꝓphetice ⁊ e uangelice. ſed et apoſtolice voces ca nūtur ⁊ legūtur. que ⁊ penā minā tur inferni. I gloriā regni pollicent̉ Vnde ergo nobis tam vane tā nox ie. tam obcene cogitationes. que nūc īmūdiciā et elatione. nūc ſuper bis et ambitione. ceteriſqꝫ paſſioni bus extorquent. vt vix aliquādo in ſerenitatem ſanctarū cogitationum reſpiremus. Se nobis a torpore et tepore cordis noſtri. qui permit timus nos hijs vanitatibus occupa ri; et non magis tranſilimus in bo na domini. ſiue in naturalis ſiue in ſpiritualis ſeu eciā in eterno. Et quidē naturalis bona mogna? ſpiritualio malora: ſed maxima ſūt eterna. In primis reparamur. in ſe cūdis exercitamurꝫ extendimur et beatificamur in tercijs. Si non po teg oculū meditationis in illā ſubli mitatem eternaliū bonoꝝ infigere quia ſtantia ſunt. ⁊ omnē ſenſū exu perant; in bonis gracie que ſunt in exercitio virtutū viſum teflecte: vt videais ꝙͣ pute conſcientie/ ꝙͣ libere frontis ſit verſori ⁊ conuerſari in ca ritate et caſtitate. in pacientia et hu mulitate ceteriſqꝫ virtutibus; que a mabilem deo placabilē et imitabi lem hoībus reddūt. Ꝙ ſi ⁊ hec ni mis ſublimici ſunt ⁊ tranſgredienti a īfirmitatē tuā. dimitte oculos tu os in bona noiture: que tibi tam fa miliaria eē debēt. quātū tu familia ris es tibi. Nec ſic dicimus bona no ture: quaſi gracie non ſint. ſed ideo quia ipſi nature quodamodo ingeni ta ⁊ cōplantata fuerunt: anteꝙͣ fie ret peccatū illud quod non ſolū per ſonā inferit ſꝫ ⁊ naturā. Ex tunc vr ro ita nobis ad incinū proueniſſe monſtrantur propter pulnus inflic tum: cū tomen nos illā nobis ⁊ cir ca nos eſſe tam rationibus ꝙͣ affec tioībꝰ plerūqꝫ ſentiamꝰ ¶ Et qꝛ nos ex aīa ⁊ corꝑe ſubſiſtimꝰ: iuxͣ

vocem apoſtoli ab animali parte id eſt a bonis corporis incipiamꝰ: vt nō ſit prius qd̓ ſpiritale ē. ſꝫ quod animale Sūt autem oīa bona cor poris. et q̄ ei ſolūmodo debeamꝰ ſa tutas Nichil aut ei vltra dandum eſt vel q̄rendū ſꝫ hoc termino ligan dum et frenandū eſt: cū fructꝰ eius nullꝰ ſit. I moro ſit finis illiꝰ Sed hic fouea eſt: que nolo vos lateat. Inſidicitur enī voluptas ſanitati? et tā ſubtili malignitate ꝑſeqͥtur: vt vix eā quis vel poſſit cauere vel noueīt. Ꝙ ſi voluptati ſeruitur nō ſanitati. hoc iā de natura nō eſt. ſed ſub natura: q̄ morti manꝰ dat. cum inegiſtrā conſtituit voluptatē Inde eſt ꝙ multi ad tā rebelles impetus deſcenderūt. vel vt dica veriꝰ cecide runt vt voluptatē p̄ferat ſonitati? et illiſipſis ſepiſſime volūtētur. q̄ ſci untur difficiles ⁊ acutiſſimas ſubſe qui paſſiones ¶ Sicut āt corpo ris natura eſt ſanitas. ita cordis nō tura ē puritas: qꝛ turbato oculo nō videbitur deus; et eor humanū ad hoc factū eſt vt ſuū videāt creatorē Si vero ſanitati corꝑis ſollicita eſt ꝓuidēda cuſtodia. puritati cordis tāto ſollicitior eſt īpendēda: ꝙͣto ꝑs iſta dignior illa eſſe cōiuncit̉. Hic en ſimpliciter accipimꝰ puritatē: vt videlicet oīa q̄ agimꝰ pure ⁊ humi liter cōfiteamur dn̄o ī or̄one. hoī ī cōfeſſiōe: ⁊ dicam) Sixi cōfilebor aduerſū me iniuſticiā mea dn̄o: et tu remu̓ſiſti īpiētatē peccati mei Et qꝛ ſociale aīal ſumꝰ. ex hijs q̄ in nob̓ ſūt. ad ea que circa nos ſūt tranſeomꝰ: vt ſi fieri poteſt qd̓ ex Ixin ſe nobis eſt; pacē habeaimꝰ cū ōnibus hominibꝰ Hec eī eſt lex naturalis ſociētatꝭ. vt oīa quēcūqꝫ nobis fie ri nolumꝰ. alijs ne faciamꝰ; et que nobis fieri volumꝰ. alijs īpendere ſtudeamꝰ Sicut ergo debemꝰ ſani̓ tatem corꝑi/ puritatē cordi. ſic ⁊ fro tri pacem ¶ Iam hinc tranſcundū eſt ad ſanctorū animas; que de hu ius mortalitatꝭ carce re ad celorum gaudis volauerunt. Hijs profecto debemus imitationē: quia ſinules nobis fuere paſſibiles; ⁊ notas nō bis fecerunt vics vite. quos tō in fatigabiliter ꝙ interminabiliter te nuerunt. Sed I illis qui nō in tan ta ſcctitate ſeu ꝑacta penitētio exie rūt. cōpaſſionē debemꝰ et orotiōeꝫ. vt piis pater auferat ſcoriā torum et in bn̄ficia flagella cōmutet: et ſic tandem recōſignet ad becte gaudici ciuitatis. Sicūt ergo ſāctis anima bus imitationē. ſic minꝰ ſāctis com paſſionem debemꝰ: illinc exemplū hinc gemitū haurientes ¶ A ſanc tis vero angelis anxilium q̄rendū eſt. et occultis ſuſpirijs et frequētio lacrimarū: vt illi ſuꝑemiuēti maieſ tati p̄ces nrās offerat. referāt grām qꝛ aminiſtratorij ſpūs ſūt miſſi ꝓp ter nos/ vt hereditatē capianiꝰ ſalu tis ¶ Ab illo aūt rerū oīm dn̄o pi etas q̄rēda ē: vt ille cuiꝰ notura bo nitas. cui ꝓpriū ē miſereri ſꝑ et ꝑce re/ nō reſpiciat multitudinē imquita tatum noſtrarum. ſed ſecudum mul titudinem miſerationum ſuarum miſereatur noſtri. Ipſi enim nos et amorem debemus et ſubiectionem; cum omni reuerentis et humilitate

Amorē qꝛ fecit nos et bn̄fecit nob̓? ſubiectionē qꝛ ſuꝑ nos eſt. ⁊ p̄cipit nobis terribilis in ꝯſilijs ſuꝑ filios hoīm ¶ ¶ Ita ergo ⁊ ſanitatē cor pori puritatē cordi. pace fratri. imi tatione ſcīs cōpaſſionē mortuis de bemꝰ: auxiliū ab angelo/ pietatē q deo poſtulemꝰ Ex archa naturaliū bonoꝝ habere debemꝰ ⁊ querere. vt ſciamꝰ quia cū hec omniq que mon data ſūt A data nature fecerimꝰ. ſer ui inutiles ſumꝰ? que debuimꝰ ſace re fecimꝰ. Aut vix enim aut nūꝙͣ in uenitur aliqd̓ p̄ceptum datū hoībꝰ: qd̓ trāſeat terminos poſſibili tatꝭ nō ture. In hijs autē bonis ſicut p̄dixi mꝰ reꝑaimur. ⁊ quoſi quodāmodo re tituimur in antiquū: dū ad ingeni tam nature ſanitatē reuertimur: dū eciā nobis ⁊ hijs qͥ circa nos ſūt de bitū rerum orduīeni exhibeamꝰ. Et hec quidē pro bonis naturalibus. i ¶ Spiritualia autē bona ī qͥbꝰ exerremur vt ad eterna tendamus. ipa ē adein ſūt ſed alia. qꝛ alio uitur tu cōſiderataꝫ cū plurims tn̄ alijs q̄ longū eſt numerare. Illa enī iux ta naturam; hec ſupra naturā eſſe noſcūtur Nam ⁊ in ſpūali exercitio nō ſanitatē debemꝰ corꝑi. ſed ſerui tutē ſed offlictionē. ſed laborē: iux ta vorē illius ſpūalis ⁊ ſūme ſpiritu alis hoīs qui dicebat. Caſtigo cor pus meu; et ī ſeruitutē redigo. Nec iſtā tantū cordi puritatem debemꝰ. vt pure et humiliter cōfiteamur per cata nrā. ſed vt intētione cogitatio ne ⁊ oꝑe hanc circūſpectionē exhibe cimꝰ: vt et vita noſtra ſit fructuoſo ⁊ fama glorioſa? nō que fructificet ſibi ſed deo; nō que glorificet ſe. ſed patrē ſuū qui in celis eſt. Soce quo qꝫ non ſolum fratribꝰ exhibendā dici mꝰ in vio iſta: ſed cū hijs qͥ oderūt pacem eſſe pacificū? portare oēs ⁊ a nemine velle portari Cōfitemur eci am nō modo ꝯpaſſionem mortuis ⁊ orationē. ſed in ſpe cōgratulotionē adhibēdam. quia ⁊ ſi cōtriſtādū eſt ꝙ ī locis purgatorijs paciūtur. mul to ampliꝰ colletandū. ꝙ ꝓpe eſt vt abſtergat deus oēm lacrinā ab ocu lis eoꝝ; et iā non ſit neqꝫ luctus ne qꝫ clamor ſꝫ nec vllꝰ dolor. que pͥma abierūt. Sanctis vero aīabꝰ nō tm̄ imitationē. nec ⁊ ſcīs c̓gelis tantū modo quetere debemꝰ auxiliū. ſꝫ ar dēter deſiderare cōſpectū eoꝝ ⁊ eſſe cū illis. ⁊ videre q̄ ſint ille colūne ce li que ſuſtinēt orbem terrarū: in qͥbꝰ rutilat et relucet tm̄ et tam excellēs diuinitatio inſigne In dn̄o aūt deo nō ſolum pietas querenda eſt: ſed in eū tota affecuo dirigēdo. vt diliga mus nos ꝓpter ip̄m ⁊ ſuſpiciomus que ſit illa inqieſtas q̄ cūcto faciat. cucta cōtineat; et in qua deſiderant rationales creature ꝓſpicere Hee ſt̓ ſemite ſpūalis exercicij. qͥbus religio ſa mens et dilatatur et delectatur? vnū eorum que retro ſunt oblita e ad anteriorā id eſt eterna bona ſe extendens: ſeqͥtur ad palmam ſuꝑ ne vocationis ¶ ¶ Nunquid non ſupra naturam beatꝰ iſte andrcas cipoſtolꝰ. cuiꝰ ſolempnitas pre mo nibꝰ eſt trāſilicrat qͥ dicebat. o bo na crux diu deſideratā et iā cōcupiſ centi animo preparata. ſecurus et gaudēs verio ad te? Alterati hoīs

eſt iſta vox. et qui de bonis nature ad gre bona ſurrexerat. vt nō ſolū gloriaretur in ſpe. ſꝫ in tribulationūi bꝰ; I gaudens iret a cōſpectū conſi lij. ꝙ dignꝰ eſſet ꝓ noīe iheſu cōtu nieliā pati. Nō modo enī pacienter ſed et libēter: verū ardenter ad tor mēta ſicut ad ornamēta. ad penas tanꝙͣ ad delicias ꝓpcrabat. Porro eterna bona illa ſūt que nec oculꝰ vidit nec auris audiuit; et q̄ nunꝙͣ exeunt ab illo patria que neſcit niſi gaudiū ⁊ iubilationē. Ibi nichil de eſt: ecce abūdātia quā īpleaitur hu mana cupiditas. Que ē iſta cōpra? vbi nichil qd̓ nolis ſit. totū ſit quod velis? Fiait pax ait ꝓpheta ad iheru ſalem in v̓tute tuaꝫ ⁊ abūdantio in turribꝰ tuis. In illis inquā turribꝰ qͥ iuxta ꝓph̓am aliū gēmus edificabū tur: vbi adipe frumēti nō cortice ſa tramēti ſaiciabit nos deo. Qd̓ ſi ni chil deerit nobis/ aliqͥd aūt nos lo luerit. nunqͥd erit gl̓e cōſūmata? I deo nichil latebit nos: ⁊ ecce ſapiē tia qua turioſitas hominis ſaciet̉. O ſapiētia qua tunc oīa que in celo et q̄ in terra ſūt ꝑfectiſſime cognoſce mꝰ: in ipſo fonte ſapientie rerū oīm cognitionē bibentes. Nō metuā ſuſ pitiones/ nō timebo cōſilia. quia ci uitas illa iuxta ioh̓em puriſſimo vi tro ſimilis erit: vt ſicut ꝑ vitrū luci diſſime cernimꝰ. ſic alioꝝ cōſcienti as clariſſime videcimꝰ. Quid ⁊ ſi ni chil defuerit et nichil lotuerit: mo necit aūt timor ⁊ anxietas amitten di? Qui poſuit inqͥt fines tuos pa cem. et ꝯfortauit ſeras portarū tuo rum. ita vt nullꝰ īimeꝰ intret: nul Ium qte lus exire poſſit amicus Vbi ergo ſū ma abūdantia/ ſūma ſapiētia/ ſūme potētia eſt: puto ꝙ nichil deſit ple rūutudini bectitudinis. quantū ſpec tat ad ſūmam felicitatis humane. Hec ſūt bona nature/ gracie/ glorie: bona humanitatis. bona virtutis/ bona eternitatis. Hec cogitemus/ hec ruminemꝰ fratres ⁊ iuxta p̄cep tum legis reuocemus ruminationeꝫ quia ſic viuit̉ ⁊ in talibus vita ſpiri tus mei Sic enī rogitatio ſcā ſerua bit nos vt dicamꝰ cum ſcō. medita tio cordis mei in ꝯſpectu tuo ſemꝑ donune adiutor meus et redemp tor meus. ¶ In obitu reuerētiſſimi patrio hū berti ſermo beauibernardi. Vmbertus famulus deē ⁊ mortuꝰ eſt: deuotus fo mulus. ſeruꝰ fidelis Ipſi vidiſtꝭ qūo nocte p̄terita inter manus veſtras expirauit: tāꝙͣ vnus ex vernaculis terre. Ber hoc triduum fatigauit cum mors ⁊ de molita eſt inter fauces ſuas: vt ſaci aretur ſāguine quē ſitiuit. Eya fecit qd̓ potuit̉. occidit carnem; I ecce recondita eſt in corde terre. Sepa rauit a nobis dulcem amicum. pru dentem conſiliarium? auxilicirium fortem. Nec michi nec vobis peper cit inſaciabilis homicida: michi au tem minus. Siccine ſeparas amo ra mors? O beſtia crudelis o amo ritudo amariſſima: o terror ⁊ horror

filiorum adam quid feciſti. Occidiſti poſſediſti. Sed quid? Carnem vti qꝫ ſolam; anime enim non hobes quid facias. volat ad crentorē ſuum quem tam ardenter concupierat; tam fortiter ſecuta fuerat omnibus diebus vite ſue. Sed et ipſum cor pus quod videris habere auferetur a te cū tunouiſſima iuimica deſtrue ris Iobſorbeberis in victoria. Red des vtiqꝫ reddes aliquando corpus illud quod ad ſignū aduentus tui tantis heſterna die ſputis et execra tionibus at multiplici ſordiū ſqualo re repleueras: letabūda Alaudans qꝛ et hūc tuis laquēis irretiſſes Ve niet vnigenitꝰ pr̄is cū ptōte magͣ ⁊ maieſtate. hūbertū querere ⁊ illd̓ idē cadoueroſum corpus/ cōfigurari cor pori claritatis ſue. Tu aūt quid; Profecto quod in iheremia ſcriptū eſt. In nouiſſimo dierū ſtulta rema nebis; et humberto in eternū viuen te. tu in eternum morieris Euonū it prophetam marina beſtia quē de glutierat; et tu humbertum reddes quē videris illo tuo paſtiſſimo ven li tre penitus cōduſiſſe ¶ De cetero frēs facticiū nobis ſermonē in om ni forma ſanctitatis iſte dei ſeruus exhibuit: quē et longū fecit ⁊ mag num. Iongū quantū ad longinqui tatem vie; mognū quantū ad vite ſublimitatē Fon oportet me ampli ugos meū aꝑire/ ſi bene retiniuſtis ſermonē eius: ſi veſtris illū cordibꝰ impreſſiſtis. Quīquaginta annos et eo ompliꝰ vixit in ſeruitio illiꝰ cui ſeruire regnate eſt: quia a puerilibꝰ annio locatus eſt in ſanctuario dei. Nobiſcū triginta cnnis ab ipſo pe ne principio monaſterij huiꝰ touer ſatus eſt. non ſolū ſine querela. ſed ⁊ cū gracia. cuiꝰ ex hoc memoris in benedictiōe exit nobis. ⁊ generatio ni que venturā eſt Sicut aduena ⁊ peregrinus pertranſijt viā et vitā iſ tam; quātū minꝰ potuit de mūdi re bus accipiens: vtpote ſciens qꝛ nō crat de hoc mundo. Non habebat hic manentē ciuitatē. ſicut nec pr̄es ſui: ſed in anteriora extentus ſeque batur ad palmā ſuperne vocationis ¶ Nichil habet mūdus quod iu re clamet de eo vel in eo? quia nec mūdus ei placuit nec ipſe mundo. Quantū parciꝰ potuit de ſubſtantio eius accepit; ⁊ minus accepiſſet ſi non obedientia ceegiſſet Sictum ⁊ Il veſtitū habens hijs contentus ſu it? non ad ſuperfluitatē ſed ad ne ceſſitatem: niſi ꝙ ipſam quoqꝫ neceſ ſitatem/ ſuperfluitotē eſſe ſepius cau ſabatur. Ante hoc paucos dieoſi be ne memini dum colloquēremur ad inuicē. dicebat ſe monaſterij huius prebendariū eſſe: ij tanꝙͣ nullius v tilitatis hominē paſci in domo dei. Erat enī vere mitis et humilis cor de: et cū ceteris floreret virtutibꝰ: gratiā tamen manſuetudinis ſpecici liter obtinebat Ideo ſeſe amabilē et affabilē oībꝰ exhibebat: ſicut crat amabilis valde Verūptn̄ in hijs oī bꝰ ꝙͣ circūciſū fuerit os eiꝰ ⁊ linguo. oēs vospleniſſime cognouiſtis: qui tādiu vidiſtis eiꝰ ꝯu̓ſationē. et ẜmo nem eiꝰ audiſtis. ¶ ¶ Quis vnꝙͣ ex ore eius ſonū detractionis. per bū ſcurrilitatis. ſermonē gle̓. īiudic

potem audiuit? Quis eū vel alios iudicanti: vel iudicanti conſentiētē aliquando deprehendit? Quis eū loquētem inatuc audire potuit. ym mo qͦs non timuit ab eo ſi forte ta lia loqueret̉ audiri? Nimutū ſollici te cuſtodiebat vias ſuas/ vt nō delī queret in lingua ſuā: ſciens qui in verbo nō offendit/ hic ꝑfectꝰ eſtvir Aōge q te hūberte illud euāgelicū ver ve vobis qui ridetis nunc qꝛ fle bitis. Nūquid aliqͥs vr̄m eū riden tem eciam inter multos ridētes in uerūt? Setenabat quidē vultū ſuū aſſidētiū gra. ne fieret oneroſꝰ: ſed riſū integrū ſi bene recolitis non ad muſit. ¶ Porro quāti feruoris in opere dei diebꝰ ⁊nogibus fuerit; nō ſolū vidiſtꝭ ſꝫ eciam amitati eſtꝭ vſqꝫ ad diem mortis ſue Cū eī fere iam ad decrepitā ꝑueniſſet etatē? p̄ incōmoda ſenectutis/ eciā tot ⁊ tā tis infirmitatibꝰ quas multi vr̄m nō ignorat. laſſatus etqꝫ quaſſatꝰ erat tamē vt dicitur animꝰ victor q noꝝ et cedere neſcius infirmitati. Deniqꝫ in frigoribꝰ et caloribꝰ per montes et valles aſcēdens atqꝫ de rēdens iuuenū labore proſeq̄batur ita vt amiratiōi eſſet oībꝰ et ſtupo ri. Si eum quandoqꝫ ꝓpter multitu dine negocioꝝ/ ꝯſilij grā retinuiſſē triſtis perſeuerabat ⁊ nubilꝰ. donet dro cōſortio redderetur. Foriſſime vnꝙͣ ſolēpnibꝰ vigilijs quas tamē nō raro anticipabat. rariſſime cete ris horis pſallentiū choro īuentus eſt defuiſſe: nec niſi ea neceſſitate vt ex inſtanti reſponſum mortis ha bens infirmitas ſequeretur. 11 .xi Porro in refectorio vix cōmunibus ribis ꝑtens? ſi quid forte aliud ap poneretur aut nō accipiebat aut tā moleſte accipiebat: vt ſuper hoc ꝑ nuiuerſitatē nrām ſepiꝰ moleſtaret. Decreuerat aquā bibere ſemꝑ: ſi nō totis viribꝰ reſtitiſſem Uinū ſi qn̄ bi bere cogeretur. erat vinū colore poti us ꝙͣ ſapore: adeo illud eqͥs nimiū obruebat Uix vnꝙͣ obedientio com pellente infirmitoriū introiuit: vix cū intraſſet teneri potuit Fateor mi nꝰ obediens in hac parte; ꝙ auctori tatis ſuc mole nō me p̄meret Iaudo cum/ in hoc nō laudo: qꝛ ſicut vos ſcitis nō paꝝ in huiuſmodi perſtitit obſtinatꝰ. Credo qꝛ ſi quid triſte ſē ſit ꝓpter hoc ſenſit: qꝛ minꝰ nobis cōſenſit de ncc̄itate corꝑis ſui. V Sed qualis erat in cōſilijs? Purꝰ ptiqꝫ et diſcretus: qd̓ ego tāto me lius noui/ quāto ſepiꝰ tetigi pectus eiꝰ. Non ſolū aūt noui hoc: nouit et vniuerſitas vr̄a. Quis deniqꝫ multitudine aut magnitudinē tēp tationū percuſſꝫ. nō audiuit ab ore ciꝰ et radicem temptatiōis; et cura tionis remedium; Ita enī percurre bat omēs angulos conſciētie infir mātis: vt credere poſſet qͥ cōfitebat̉ eū vidiſſe omīs/ oībꝰ īterfuiſſe Quāte at caritatis erat? Dic ſe in duerat viſcera pietatꝭ vt oēs excu ſatet ꝓ oībꝰ intercederet. neſciētibꝰ ill̓ ꝓ qͥbꝰ loq̄batur non ꝑſonaꝝ ac ceptor/ ſꝫ ncc̄itatū Erat ergo huilis rorde/ dulcis ſermone/ ſtrennuus oꝑe/ feruens caritate: in commſſo fidelis in conſilio circūſpectꝰ et pru dens. Compoſitus erat ſupra oēs

homines quos viderim in diebus iſtis: vnus et idē perſeueras omni tempore et ōn hora. Plane ī ſemu tis dn̄i iheſu poſuit veſtigia? nec re traxit pedē donec curſū itineris con ſummaret. Ille fuit pauꝑ: pauꝑ eti am iſte fuit. Vixit ille ī laboribꝰ: et hic in laboribꝰ multis. Crucifixꝰ eſt ille: et iſte multꝭ ⁊ magnis cru cibus affixꝰ. Stigmata iheſu tulit in corꝑe ſuo: adīplens ea q̄ deerat paſſionū xpriſti etiā in carne ſua Re ſurrexit ille; et iſte reſurgēt. Ille aſ cendit in celū: et iſte creditur aſcēſu rus. Aſcenſurꝰ plane cū rex glorie propter nos deſcēdet ſicut prius aſ cenderat. vt notā faciat potētiam ſu am: cū non minoris ſit excellentie deſcendere ꝑ aera/ ꝙͣ per aera aſcen diſſe. Sic emī olim angeli predixe tunt: quia ihus qui aſſūptꝰ eſt a vo bis ī celum; ſic venuet quēadmodū vidiſtis eū cuntē in celum ¶ Ne laudauerꝭ hoīeꝫ ī vita ſuā ait ſcrip tura: ꝓ eo ꝙ nō eſt ſecura laudatio niſi poſt mortē. Hoc et ego ſtudioſe ſeruaui. qͥ dū adiuueret in huiuſmo di nō aperiū os ineurne forte poſſe mꝰ vel ego adulatioīs notā/ vel cul pa ille īcurrere vanitatꝭ. Ex hͦ ſane neutrū iam timētur; nec ego cum video. et ille forſitā me nō audit: ſꝫ et ſi audiat. nō mouetur hoīm ver bis. fortiꝰ atqꝫ feliaꝰ inheres verbo dei. Nichil ꝓficiet inimicꝰ in eo: et varitatꝭ ſuggeſtor nō apponet noce re ei. ¶ Ecce eī iam corā te eſt pr dulciſſime fōs ille pietatis. quē tan to crdore animi ſitiebas. ecce īmer ſus es in illā diuine pietatꝭ abiſſūcuius memoriam habundante ſua uitatis tam deuote eructare ſolebas Quis enī tam deuotꝰ predicator pietatis diuine. quis humane puri tatis cōmendator tam ſtudioſus. quis vtriuſꝫ rei tam affectuoſꝰ ama tor erat? Aut cui aliquando quinqꝫ verba locutꝰ eſt. in quibꝰ nō vera pu ritas reſonaret. in quibꝰ non ſancto dei pietas audiretur; Nō ergo ſu per te doleo. cui deſideriū aīme tue tribuit deꝰ: michi potius adēptum doleo fidele cōſiliū. auxiliū grande. virum vnanimē. hominē ſcd̓m cor meum. In me hec onia mala recide runt. ī me trāſierūt ire luc dn̄e ihe ſuꝫ et terrores tui cōturbauerūt me Elōgaſti q̄ me amicū ⁊ proximū: et nobos meos a miſeriā extrahēs. me in miſerijs reliquiſti. Abſtuliſti michi germanos carne. germanio res ſpū: et in tuis negocijs et ī ſecu laribus ſecūdū te ſapiētes. Abſtuliſ ti hinc alios atqꝫ alios qui onꝰ me um portabāt. onꝰ grādē qd̓ michi impoſuiſti. Vnꝰ michi ⁊ ꝓpe ſolus hūbertꝰ ſuꝑ erat e tātis neceſſarijs in eis. eo ſuauior amicꝰ quo atiqui or; et hūc tuliſti quonā tuꝰ erat E go ſolꝰ ad ꝟbera relīquor: ego mori or ī ſingulis: et oēs fluctꝰ tuos īdux iſti ſuꝑ me Vtinā quē flagellas oc cidas ſemel: et nō miſerū hominem tot ⁊tōtis mortibꝰ ſerues. Verūp tamen nō ꝯtradico ſermoībꝰ ſccti? ſꝫ qui cepit ipſe me cōterat; ⁊ hͨ mit hi ꝯſolatio ſit/ ꝙ affligēs dolorē nō ꝑcat Ego ī flagella ꝑatꝰ ſū: ſi forte piꝰ pr̄ in bn̄ficio flegella cōmutet? vnde et verba mea non murmure

plena ſunt: ſed dolore. Non ploro humbertū. neqꝫ enī ille plorādus eſt qui vocatꝰ eſt ad mēſam diuitꝭ? ſed ſuꝑ me ⁊ ſuꝑ vos ploro. ſuꝑ do mum iſtam. ſuꝑ ceteros fratres noſ tros: qui ōnes ab cihorē cōſiliū ex pectabant. Sed ⁊ ſalucitor crucem ſuam tanꝙͣ latro laqueū ſuum por tans. cū mulieres quē eū a galilea ſecute fuerāt. ſuꝑ ſe lamētātes reſpi ceret: cōuerſus ad eas ait filie ihe tuſalē nolite flere ſr me ſꝫ ſuꝑ voſip ſas flete ⁊ ſuꝑ filios veſtros Etenī ea que de me ſūt fine hobēt. Que videtꝭ michi p̄parari tēporalia ſūt: que nō videtis eterna. Sitēporoli a ſunt/ trāſitoriā ſūt: ſi trāſitoria ſūt et mortalis ſunt: et tranſeundi vel moriendi argumentū hoc ſolū eſt. quia videri poſſūt. Sꝑalis fuerūt quē in hūberti morte cōſpeximꝰ: ſꝫ iam obtinet gaudiū ⁊ leticiā in ꝑpe tuas eternitates. Non eſt ergo lu gendꝰ nob̓ cui nec luctꝰ nec dolor ē: ſꝫ nec ꝓ nobis quibꝰ ille ſublatꝰ eſt murmurādū: mogꝭ agamꝰ grās: ꝙ tam diu cōceſſꝰ eſt nobis ¶ Si quidē vt ego arbitror deteniū iam decurſū eſt ꝙ nō vixit niſi nob̓ et ꝓ nobis. atqꝫ hic timor meꝰ ne ideo traſlatus ſit: qꝛ nō eramꝰ iā digni cōſortio illiꝰ Quis ſcit tamē ſi ꝓpte rea ſublatꝰ ſit. vt nos īterceſſioībꝰ ſuis ꝓtegat apud pr̄em; Vtinam ita ſit. Si emī tāte caritatꝭ erat cū eſſet nobiſcū. vt oīa q̄ ad corporec neceſſitatē ſpectāt libētis michi ꝙͣ ſi bi crederetª ꝙͣtomogꝭ nūc cū illi ſū me caritati q̄ deꝰ eſt iheret. moiorē bꝫ ī me grām ⁊ cai̓tatē? Sꝫ forſitō hai nunc de me ⁊ de tōuerſatione into ge nouit plenuus veritatem nec cōpa titur vt ſolebat: ſꝫ vt vereor īdigna tur. Ꝙ ſi etiā ꝓpter pcc̄a noſtra ob ſtulit eū deꝰ⁊ytinā idēipſe obtineat vt nob̓ hͦ ipſū miſericordit̓ relaxet̉: ne penā ſuꝑ pena ſuſtinecꝰ ¶ Dc reli quo frēs dico vobis? ſi ſeq̄remi ni veſtigia es/ nō tam facile ī vanio cogitationibꝰ ⁊ ocioſis ſermonibꝰ. in iocis et ſcurrilitatibꝰ laberemini: quia in hijs multū ꝑditis ⁊ de vita veſtra et de tēpore veſtro. Bolat ir reuocabile tēpꝰ: ⁊ dū creditis caue re vos penā iſtā minimā: incurritis apliorem. Illud enim ſcitote: quia poſt hāc vitā in purgalibꝰ locis cen tuplicit̓ que fuerūt hic neglecta red dentur: vſꝫ ad nouiſſimū quadran tem. Scio ergo qꝛ durū eſt homini diſſoluto app̄hendere diſciplinā: ver boſo ſilentiū pati⁊ vagari ſolibo/ ſta bilem ꝑmonere: ſꝫ durius et multo durius erit futuras illas moleſtias tolerae̓. Et homo iſte qui hic ſepul tus eſt. multa ī principio ſicut ipſe rognoui huiuſmodi tēptamenta ſu tinuit ſe: ſed cum multo luctamine nugnauit ⁊ vicit. Et ſicut tunc ci durum erat pugnā in temptationi bꝰ ſuſtinere. ſic ei modo duriꝰ eſſet ad illas īeptios reuolare: qꝛ bona cōſuetudo venerat ī naturā. Exerce te vos ī doctrina iſta: et attēdite for mam illā quā audiſtis ī eo ⁊ vidiſ tis: vt ad eū perueniatis ad quem ipſe peruenit: qui eſt benedicius in ſecula. Amen

¶ In dedicatione eccleſie ſermo be ati bernardi primus Aſtiuitas hodier na fratres tanto nobis debet eſſe deuotior: quanto familiarior ē. Nā ceteras quidem ſo lempnitates cū eccleſijs alijs hobe mus cōmunes. hec vero ſit nobis eſt propria: vt neceſſe ſit vel a no bio eā vel a nemine celebrari. Noſ tra eſt quia de eccleſia noſtra: me gis autem noſtra quic de nobiſipſis Miramini forſitan et erubeſcitis ce lebrare feſta de vobis. ſed nolite fi eri ſicut equo ⁊ mulus? quibus non eſt intellectus. Quid etum lapides iſti poterunt ſanctitatis habere. vt eorum ſolempniā celebremus? Ho bēt vtiqꝫ ſanctitatē: ſed ꝓpt̓ corꝑa peſtra. An vero fratres corpora veſ tra ſanctā eſſe quis dubitet. quē tē plum ſpiritus ſancti ſunt. vt ſciat v nuſquiſqꝫ vas ſuū poſſidere in ſanc tificationē? Itaqꝫ ſaincte anime ſunt propter inhobitantē ſpiritum dei in vobis. ſancta ſunt corpora ꝓpter a nimas; ſancta eſt eciā ꝓpter corꝑa domus. Adhuc certe corruptibili te nebatur in carne ⁊ corpore acci? in quo I graue crimē adulterij admi ſit illius aīa que dicebat. Cuſtodi aīam meā qm̄ ſāctus ſū. Mirabilis plane deus in ſcīs ſuis: non mō in celeſtibꝰ ſed eciā in terrenis Utrobi qꝫ ſanctos habet. et in vtriſqꝫ mira bilis eſt; illos quidē beatificās. iſtos ſcīficās An exꝑimētū queritis eiꝰ de qua loquimur ſanctitatis: ⁊ ſcōꝝ vobis iſtoꝝ muirabilio deſideratꝭ oſ tendi? Multi certe ex vob̓ a peccatꝭ et dicijs in quibus computruerant tanꝙͣ ī ſtercore ſuo exiere viriliter. et cotidie impugnantibꝰ eis poten ter teſiſtūt: et iuxta apoſtolū qui de ſanctis vtiqꝫ loquēs. cōualuerūt in quit de īfirmitate: fortes facti ſunt in bello. Quid mmirabilius quādo is qui pͥus vix ꝑ triduū potecat abſti nere a comeſſatioībꝰ ⁊ ebrictatibꝰ ci cubilibus et īpudicitijs. ceteri ſꝫ ſi milibꝰ ⁊ diſſmulibꝰ vicijs. nūc ab eis continet multis amus. tota vti qꝫ vita ſua? Quid moiꝰ miraculum quādo bot iuuenes tot adoleſcētes tot nobiles. vniu̓ſi quoqꝫ quos hit video ⁊ velut in carcere aꝑto tenen tur ſine vinculis. ſolo dei timore cō fixi. ꝙ in tāta perſeuerat offlictiōe penitentie. vltra virtutē humanā ſupra naturā/ vltra cōſuetudinem? Ipſi credo videtis ꝙͣto iā poſſemus īuerure miracula. ſi ꝑſcrutari liceret ſingillatim ſingulorū exitū de egyp tor et deſerti piā id eſt abrenūciati onem ſeculi introitū monaſterij. in monoſterio cōuerſationē. Euid ve ro iſta ſunt. niſi manifeſia īhabitā tis ī vobis ſpūs ſancti argumēta? Nā habitare ī corꝑe aīum/ probāt vitales motꝰ corꝑis: hubitae̓ ī aīa ſpiritū/ ꝓbat vita ſpūalis. Illud ex viſu ⁊ auditu dinoſcit̉; iſtud ex cari tate ⁊ huīlitate ceteriſꝫ ꝟtutibꝰ 1 Br̄a igit̉ ē frēs lim̄i vr̄o ē hodier na feſtitas: vos tedicati eſtꝭ dn̄o: vos elegit et oſſūpſit in ꝓpͥos Tibi inquit propheta derelicius eſt pau per: orphans tu eris adilitor. Ꝙ

bene commutoſtis dilectiſſimi. quic quid habere potuiſtis in ſeculo. qn̄ nunc relinquendo ea/ proprij eſſe meruiſtis auctoris ſeculi. et eam ha bere poſſeſſionem propriā: qui ſine dubio portio et hereditas eſt ſuoꝝ Neqꝫ ſicut dixerūt filij iniquitatis beatꝰ populꝰ cui hec ſūt tēꝑalis ſcꝫ q̄ prenuſerat. promptuaria eorum plena eructantia ex hoc ui illud; o ues eoꝝ fetoſe et ſinulia: nō inquo beatꝰ populus cui hec ſunt: ſed bec tus populꝰ cuiꝰ dominus deꝰ eius. Videte ergo ſi dignū ſit vt feſtum agamus diem. quo nos ſumpſit in proprios et inueſtiuit ſe per muniſ teriales ⁊ vicarios ſuos. vt ficit ſi cut ipſe iam olim premiſerat. ego īqͥens in medio eorū ero eoꝝ deꝰ nos aūt populus eiꝰ ⁊ oues paſcu ē eius ¶ Quondo erum domꝰ iſta per manꝰ pontificum dedicata eſt do mino. ꝓpter nos ſine dubio factum eſt: nō ſolū qui preſentes fuimꝰ. ſꝫ et quicūqꝫ vſqꝫ in finem ſeculi dn̄o ſunt in hoc loco militaturi In nobis ꝓuide ſpūaliter īpleri ncc̄e eſt: que un pariētibꝰ viſibilit̓ p̄ceſſerūt Et ſi bultis ſcire hec vtiqꝫ ſunt aſperſio inſcriptio/ inūctio/ illuminatio/ bene dictio. Hec quidē in hec viſibili do mo fecere potifices; hec xp̄s aſſiſtēs pōtifex futuroꝝ bonoꝝ īuiſibiliter cotidie operatur ī nob̓ ¶ Primo ſi qͥdē aſpergit nos yſepo. vt mūde mur lauemur dealbemur: dicaturqꝫ te nob̓ Que eſt iſta q̄ aſcēdit dealba ta? Lauat īquā nos ī cōfeſſiōe: lo uat nos lacrimarū p̄bre. lauat ſudo re penitētie. magis et lauat nos a xrr qua illa precioſiſſima. que de fonte pietatis id eſt ab eius latere ema nauit. Aſpergit nos yſepo que eſt humilis herba et pectoris purgati uazaqua ſapientie ſalutaris. que eſt timor domini inicium ſapientie et fons vite; et condimētum ſalis admiſcens. ne ſit inſipidus timor ſi ne ſpe ſine deuotione ¶ Non ſolū autem⁊ ſed inſcribit digito dei in quo eiciebat demonia: haud dubiū quin in ſpiritu ſancto. Inſcribit in quam legem ſuam non iam in la pide. ſed in tabulis cordis carnali bus: propheticam implēs promiſ ſionem qua ſe pollicitus eſt ablatu rum eor lapideum. et carneum cor eſſe daturum. id eſt non obſtinatū non iudaycum: ſed pium ſed man ſuetum. ſed tractabile et deuotum. Gectus quem tu erudieris domīe: ⁊ de lege tuā docueris eumBecti in quam qui docti et memores ſūt mā datorum eiꝰ? ad faciendum ea. Ali oqͥn ſcienti bonū et non facienti. pec catū eſt illi: ⁊ ſeruꝰ ſciēs volūtatem dn̄i ſui. I non faciens. plogis vapu labit multis. Un̄ ncc̄e eſt vt vnc tio ſpūalis gre adiuuet infirmitatē nrām obſeruanticrū ⁊ multimode penitentie cruces/ deuotioīs ſue gre cia liiens; quid nec eſt ſine cruce ſe qui xpriſtum. Et ſine vnctione cru cis aſperitatem ferre quis poſſet? Hinc eſt quod multi abhominātur et fugiunt penitentioni: crucem qui dem videntes ſed non eciam vnctio nem. Hoc qui experti eſtis. ecce ip ſi ſcitis quia vere crux noſtra in uncta eſt. et per graciam ſpiritus

per fidem in corde ſuo: id eſt in ſcip ſa. ſollicite caueat ne a ſeinuitē mē bra eius diſſideant: id eſt ratio vo luntas atqꝫ memoria. Dit ergo ſi ne errore ratio. vt bene cogruat vo lūtati: talē enī volūtas amat Sit et volūtas ſine iniquitate: quonā ratio talē opprobat Alioquin ſi ſeſe iudicat auima propter voluntatis prauitatē. in eo ꝙ per rationē pro bat I bellū inteſtinū eſt I diſcordici periculoſa; quoniā voluntatē huiuſ modi ratio ſemper ſuggillat. ſed ac cuſcit. ſed dijudicat. ſed condēpnat. Propter quod ait dominus in euā gelio. Eſto conſentiens aduerſario tuo cito/ dum es in pia cum illo. ne forte aduerſarius tradat te iudici ⁊ iudex tradat te tortori. ⁊cͣ. Sit eciam memoris ſine ſorde. vt nullū in ea peccatum mancat; quod non pura confeſſione ⁊ dignis fructibus penitentie deleatur Alioquin conſci entiam in qua peccatū latet: et vo luntas odit ⁊ratio execratur. Go num proinde parat habitaculū deor cuius nec ratio decepta. nec volun tas peruerſa. nec memoria fuerit in quinata. ¶ ¶ Iam vero ſit ſe ha bentibus ſingulis eciā omnes nos connecti ⁊ conglutinari neceſſe eſt: mutus vtiqꝫ caritate que eſt vincu lum perfectionis. Nā cognitio qui dem perfecto haberim hac vita non poteſt: forſitan nec oportet In celeſ ti ſiquidē domo/ cognitio eſt dilecti onis nutrimentum: hic vero eſſe poterat detrimentum. Quis enim gloriabitur caſtum ſe hobere cor Propteres facile erat ⁊ confundi cognitum: ⁊ cognoſcentem offendi Ibi iocūda erit cognitio: vbi mocula ia non erit. Illo ergo domus conex a eſt firmius. tanꝙͣ in eternum me ſura: hec tanꝙͣ tabernaculū bellato rum minus ſibi perfecte coheret. Il la iumirū domus leticie: iſta milicie eſt. Illa domus laudis; iſta oratio nis. Hec inqua eſt vrbs fortitudi nis noſtre: illa eſt ciuitagrequici noſ tre. Proinde ſi victorioſi fuerimus hic. illic erimus glorioſi: habentes loco galie dyadema. ſceptrū ⁊ pal mam pro gladio. pro ſcuto domi dem deauratam;: pro thorace ſtolō locunditatis. Interim ſane premi megis ꝙͣ perimu videtur vtilius: ⁊ ſuſtineri pondus clipei ⁊ loritē. ꝙͣ malignū iaculis igneis vulnerari. At quibus nos ſuperna ſua proter tione cuſtodiot: qui eſt benedictus in ſecula ſeculorū Amen. ¶ Sermo tercius vnde ſupra. Omus hec fratres eterni re gis eſt opidum: ſed obſeſſū ab inimicis. Quotquot igitur in in ſius arma uitati ſumus. et eius mi licie dedimus nomina ⁊eplici nō bis opus eſſe nouerimus opperatu ad cuſtodiam caſtri huius: munitio ne videlicet et armis et alimentis. Que ē gͦ munitio? Hrbs fortitu dinis noſtre ſyō ait ꝓph̓a; ſaluator ponet̉ in ea murꝰ ⁊ anmurale. Hu ius cōtinētia; anmurale paciētia eſt

Bonꝰ continentie murꝰ. qui ſic vn diqꝫ circūdat et circūcingit: vt nec ꝑ oculorū feneſtras nec per ceteo̓s ſenſus detur ingreſſus morti. Gonū an̄murale pacientie qd̓ primos hoſ tiū ſuſtinet impetus: vt inter pluri ma tep̄tamenta ſtemus viriliter: ⁊ ꝑſeueremꝰ iugiter in concuſſi Vnicū quippe remedium eſt du continētio quatitur ⁊ quodammodo nutat. ob icere pacientiam: ⁊ quātumcūqꝫ fer uent ſenſus pcc̄i omīno negote con ſenſum. In pauentia veſtra inqͥt poſ ſidebitis aīos veſtras Bonitur gͦ ī ciuitate ſua ſaluator ipſe murꝰ ⁊ an̄ murale: faciꝰ nobica deo prē iuſtici cia ⁊ ꝓphete pacientia: ſicut idem ait. Deꝰ meus pacientia meo. Mu rus inquam ponitur in cōuerſatiōe. antemurale in paſſione. ab oībus carnis ⁊ ſeculi preſentis illecebris abſtinēs: et aduerſa fortit̉ ſuſtinēs vniuerſa. ¶ Oportet autem et ar ma parcire. arma ſpūalis potentio deo non modo ad teſiſtendum: ſed ad impugnandum quoqꝫ et expug nādum viriliter ininucum. Induite vos armaturā dei ait paulꝰ Quid enim putamꝰ frotres? Srauis eqͥ dem nobis eſt inimici temptatio: ſꝫ longe grauior illi oratio noſtra. Ie dit nos iniquitas eiꝰ atqꝫ perſucio ſꝫ multo ampliꝰ nrā cū ſimplicitas A mīa tor quet Humilitatem nec̄m non ſuſtinet: vrit̉ caritate nrā: mā ſuetudine et obediēcia cruciotur I Iam vero nec famē quidem vrgeri poſſumus. vt hoſtibus caſtrum tra dere compellomur. qm̄ gracias deo nō penit ſuper nos terribilis illa ꝯ uio a nunatio prophere. ymmo domini per ꝓph̓am: famēs videlicet et ſitt nō panis ⁊ aque/ ſed v̓bi dei. Sic enim habemꝰ. Non in ſolo panē vi uit homo: ſed in omni ꝟ̓bo qd̓ pro cedit de ore dei Itaqꝫ non nobis ali menta deſunt. qui Iſermones fre quenter ⁊ frequentius ſacras lecti ones audimus. ⁊ interdum quoqꝫ ſpiritualis deuotionis guſtamꝰ deli cias. tanꝙͣ ſi catelli edant de micis que cadūt de menſa dominoꝝ ſuo rū: celeſtes illos cōuiuas dico. qu replentur ab vbertate domꝰ dei Ha bemꝰ eciam panem lacrimaꝝ; qui licet minꝰ ſuauis. optime tamē con firmat eor homīs. Habemꝰ I obe dientie panē. de quo loqͥtur ad diſ cipulos dominus; meus inquiens cibꝰ eſt. vt faciam volūtatem pr̄is mei. Hobemus ſuper omnis panē de celo diuū corpus dn̄i ſaluntoris. in cuiꝰ vtiqꝫ fortitudine cibi. omnis aduerſe ꝑtis deicitur fortitudo Sic ergo munita eſt dn̄ici caſtri fortitu do: vt nichil iam timere oporteqt. ſi tantum fideliter ⁊ viriliter egere voluerimꝰ: vt videlicet nec prodi tores nec pauidi/ nec deſides inue nicimur. Nam proditores quidē fi unt quicūqꝫ in hoc domini caſtrum inimicos eius introducere moliun tur. quales ſunt vtiqꝫ detractores deo odibiles: qui diſcordios ſemi nant et nutriūt ſcandala SDicut enī in pace factus eſt locus domini? ſic ī diſcordio locum fieri dyobolo ma nifeſtum eſt. ¶ ¶ Non miremi tu fratres ſi durus loqui videar quia veritas neminem palpat.

Omnino ꝓditorē ſeſe nouerit qui tūqꝫ eſt ille qui viciā quelibet in hāc domū conat̉ inducere. et tēplū dei ſpelūcam vult facere de moruorum. Gracicio deo nō multos inuenimꝰ hic huiꝰ cemodi? ſꝫ tamē dep̄hendi mꝰ interdū forte nōnullos qui col loquātur hoſtibꝰ et paciſcāt̉ fedꝰ cū morte: hoc ē moliant̉ qd̓ in eis ē ī ninuere ordinus diſciplinā. ītepeſce̓ feruorē/ curbare pacē/ ledere caritotē Verū nos quidē cauemꝰ ob eis ꝙͣ tū poſſumus: ſicut ſcriptū eſt de qui buſdā. Iheſus autē nō credebat ſe e is dico auutem vobis: licet porten tur mō. ſꝫ portabūt cito gͣue iudiciū iuſi pͥus emēdauerit: ſicut gͣue dāp nū moliūtur inferre. Quid enī fra ter banitati cut tepiditati ſeu culli bet altei̓ vitio ſerucio fidē opeī̓bꝰ: ⁊ deo ꝑ tōſurā mentirio. Optimū cer te caſtrū tuliſti xp̄o: ſi inimicis eiud tradideris clarāuallē. Optimos in de ſingul̓ ānis et p̄cioſos in oculis ſuis redditus accipit⁊ et p̄dā mul tā quā hoſtibus eripit in hūc muni tionis ſue locū ſolet īducere ⁊ et ha bet fiduciā in multa fortitudine eiꝰ Eccc enī qͦs redemit de manu ini mici de regioībus cōgregauit eoo a ſolis ortu et occaſu. ab aqͥlone et mari. Quibus ergo ꝓditorē caſtri huiꝰ poſtꝙͣ dep̄henſue fuerit neqꝫ e ni latere aut fugere poteſt: quibꝰ in quā putas exponēdū eē ſupplicijs. Nō vtiqꝫ ceteroꝝꝫ morte dūāpnabit̉: exquiſitis illū neceſſe eſt interite tor mētis. Sed nō modo plus īmoror circa iſta: credo melius deinceps ab hac tam execrabili ꝓditione caue bimus: ſtudenteo de ceted̓ maiori ſol licitudine non attrahere ſed repelle̓ dicia quecūqꝫ ſint illa. ſeu carnalia ſeu etiā ſecularia. ne ꝓditoꝝ notā ne ⁊ ꝓditoꝝ penō incurtere merea mur ¶ Secūdo loco etiā illd̓ caue dū. ne qͥs forte puſillanimitate de iectꝰ. fugeat a munitioē: ibi trepi dūs timore vbi nō ē timor: vbi vero ſūmū periculū eſt inſana temeritate ſecutꝰ. Hoſtilibꝰ enī manibꝰ hoſtili bus gladijs ſe exporūt qͥcūqꝫ ē ille q̄ fugit. ac ſi ignoret qm̄ hoſtes illi onno carēt mīa: ⁊ crudeles qͥdē ī a lienos Iſꝫ ml̓to crudelioresī ſuos: qͥppe ctudeliſſimi ī ſeipſos. Iā vero terciū quoqꝫ periculū breuiter dico. qꝛ iā hoc̓ p̄terijt: dū vr̄e vt dignū ē ſalutꝭ plurimū cupidꝰ. diu̓ſis mo tū īfirmitatibꝰ. remedia diu̓ſa cōqͥ ro Quid ꝓdeſt ſi nec ꝓde̓ caſtrū nec telinq̄re belio: ſi ſegnis ⁊ deſidioſꝰ in eo ꝑmaneas? Toto ꝓinde aīo tota virtute cōmiſſū nob̓ caſtrū dn̄i I regis nū. manulenere laboreꝰ ſolliciti cōtia oēs ininuci ꝟſutias. et adu̓ſus oīa eiꝰ machincimēta para ti: ſicut ſcriptū ē. Feſiſtite dyabolor et fugiet ayob̓. Et qm̄ ſcimꝰ a quo dictū ſit. niſi dn̄s cuſtodierit ciuitatē fruſtra digilat qͥ cuſtodit eā⁊ huīlie mur ſub potēti manu altiſſimi: nos et domū iſtā/ tota deuotioē eiꝰ mīe amittētes: vt ip̄e nos cuſtodiat ab oībꝰ īſidijs immicoꝝ oīm; ad lau dē ⁊ gloriā noīs ſui. qd̓ ē benedictū in ſecula amen. ¶ So quortus vrbe ſiꝑro Stiuis laudibꝰ celebraꝰ hāc Adiē: et feſtiuis eā gaudijs ho

noramꝰ Ꝙ ſi nec religioſis compe tit. nec ſapientes decet ignorare qͥd quid venerentur. aut celebrare qd̓ neſciant. querendum nobis in cu ius id agitur vel in quorum come moratione ſcōꝝ. Nec vero id in ex me arbitror p̄ſumēdū: pͥus loqͣtur alt̓ cuiꝰ teſtīoniū maiꝰ ſit ⁊ credibili us videatur ¶ Miramini forte cur iſta p̄loqͥmur. cū vr̄is ſeſe obtu tibꝰ eccīā pn̄s manifeſtiꝰ ingerat. cuiꝰ ormiūuerſaria dedicatio celebra tur. Quis enī pariētes iſtos ſcōs dicere vereatur. qͦs manꝰ ſacrate po rificū tōtis ſacrificauere miſterijs. Extūc quoqꝫ ⁊ deinceps ſcāꝝ inibi lectionū reſultare frequentiā: ſcaꝝ oronū deuota murmurare ſuſurria. ſcāꝝ reliqͥaꝝ honorari btō pn̄tia. ſcōꝝ ſpūū indefeſſa noſcitur cuſtodi a vigilare ¶ Dicas forſitō. Ce tera quidē euidētia ſunt: ſed qͥs an gelicas ſeſe vidiſſe excubias glorio tur? Et ſi tu forte nō vides: eſt tn̄ qui videt ipſe qui mittit Quis ille? Nimiꝝ qͥ loqͥtur ꝑ ꝓph̓am Super muros tuos iheruſalē cōſtitui cuſto des. Et quidē ſurſū ihrlm q̄ libera eſt mater noſtra. ſed minime ergo crediderī ſuper muros eiꝰ ꝯſtitutos eſſe cuſtodes: in cuiꝰ laudibꝰ ꝓph̓a decātat. Qui poſuit fines tuos pa cem. Tu vero ſi id parū iudicas: perge audire qd̓ ſeqͥtur in teſtīoro p̄cedēti. Tota die inqͥt ⁊ tota noc te nō tarebūt. Siqͥdē adu̓tere ē vel ex hoc? nō hanc eſſe ihrlm de qͣ le giſti. Porte eiꝰ nō daudētur ꝑ diē nox enī nō erit ī ea. Illa ergo ihe ruſalem nec viciſſitudinem patitur. nec cuſtodibꝰ eget: noſtris pobus pri cuſtodes neceſſe eſt et diebus ⁊ noc bus deputari. Super muros tuos iheruſalem conſtitui cuſtodes. Se rugnus es domine. nec nr̄oꝝ hoc fragili protectiōe muroꝝ potes eē cōtentus. ſed ipſis hoīm prelatis hoībus āgelicā quoqꝫ cuſtodiā ſuꝑ ponis; vt et muros defenſent. et ē os qui muroꝝ q̄bitu cōtētur. Ita pater quoniā ſic eſt placitū an̄ te ſic neceſſariū nobis Inſufficiens eſt etum amminiſtratio nrā. nuſi et nō biſcum et pro nobis amimituſtrato rios illos ſpūs in muniſterium mit tas: vt hereditatem capioniꝰ ſalu tis. Quid enim ſi nō videmꝰ obſeqͥ um. cū exꝑiamur auxilium; Quid ſi nō mereamur aſpem: cū ſētiamꝰ effectū? Diſcimꝰ certe vel ex hocip ſo: iiuſibilia viſibilibꝰ p̄ferēda Que erum videntur temꝑalis ſunt; que aut nō videntur eterna Denqꝫ in iniuſibilibꝰ/ viſibiliū cauſa cōſiſtit: vt ſcd̓m apoſtolum īuiſibilio dei per ea que facta ſunt. ⁊ crectura viſibi li uitellca conſpiciantur ¶ Sic ni nurum iudeos olim de iuiſibili pec lip mus tu catoꝝ indulgentiā ſcm̄ iſrahel blaſ pheniātes; ſanitatis corꝑee ſigno viſibili ꝯfutauit. Et ſciatis qꝛ fili us hoīs ptātē habet in terra dimit tēdi pcc̄a: tūc ait ꝑaliticō. Surge tolle grabatū tuū: ⁊ vade in domū tuam ¶ Sic et pherizeū illū mur muratē aduerſꝰ medicū qͥ ſalutem operabatur et ſuccenſentem langui de que ſaluabatur manifeſtis reiu cit indicijs; obſeqͥa mulierꝭ enumē ras Errabat ſiqͥdē qui tāꝙͣ adhuc

peccatritē hortebat: que diuinis in herens veſtijs. rigabat fletibus. ter gebat crinibꝰ. oſculo premebat. vn gebat vngento. Quis enī crimino deleta iom recenſeat. Quis tāgēti ſuccenſeat? Quis eā peccctrice cen ſeat. que dū cōnuſſa deplorāt. odit iniquitotē. dum oſculatur prdes do nuni diligit iuſticiā. Irireſum dum tergit crinibus exhibet humilitatē. dum vngit vngento/ memſuetudinē p̄fert? Nūquid poſſibile eſt regna re peccatū in animo contrito: et ſpi ritu ingemiſcenti? Aut non multa caritas operit multitudinem pecca torū? Dimiſſa ſunt ei peccata mul ca: quoniam dilexit multum. Me rito proinde iam non peccatrix iux ta tuam phoriſee ſententium: ſed ſancta ſed diſcipula xp̄i vocabitur: a quo eciā didiſcitui tam breui eſſe mitis ⁊ hunulis corde. Nimirū hoc nam eſt quod in propheta legiſti ſed forte neglexiſti. verte impios et non erunt. Sic cariſſimi ſic et anti quus ille accuſator fratrū. ſi in qui bus vos erubeſcitis preterita pecca ta veſtra improperet; apoſtolū audi at magnifice conſolantem vos et di centem. Hec quidē fuiſtis. ſed ablu ti eſtis; ſed ſāctificati eſtis. Et illud Habetis nūc fructu veſtrū in ſanctifi cationem: finē vero vitam eterna Et manfeſtius exprimens: tēplū ait dei ſanctū eſt quod eſtis vos Ni mutū ipſe eſt cuiis reuerentie primā in huius ſermonis principio reſerua uimus vocē: dum queteremus ſamnc tos quorū ſanctimonie congratulo mur deuotione ſolempni. Iicet enī parietes hoc et dici ſanctos et eſſe faciat conſecratio epiſcopoꝝ. ſtequē tis ſcripturarū. inſtantio oratiōnū reliquie ſanctorū. viſitatio angelo rum. minime tamen eoꝝ ſanctitas ꝓpter ſe credenda eſt honorari; quos nec propter ſe certū eſt ſanctificari. Quīymo ſancta eſt propter corꝑa domꝰ. corꝑs ꝓpter aīas: aīe ꝓpt̓ ſpm̄ īhabitantē. Neqꝫ huic dubitet quig: cū iniuiſibilis eiꝰ gracie. viſibi le nobis ſignū fiat in bonū. Dico aūt in eo quod ⁊ ipſi inſtar illius ē uangelici poralitici ſurgitis: quod corporeū hoc grabatū quō iacebatꝭ languidi tā faale tollitis; ꝙ derūqꝫ ābulatis in domū vr̄aꝫ Illā ſane do mū de qualetamini cū ꝓph̓o dicen tes: in domū dn̄i ibimꝰ ¶ O am mirabilis domꝰ: ⁊ dilectis taberna culis ⁊atrijs cōcupiſcibilibꝰ p̄ferēdo Ꝙ dilecta tabernacula tus dn̄c v̓ tutū: ꝯcupiſcit ⁊ deficit aīa mea in atria dn̄i Brūptame multomogis beati qui habitōt in domo tua dne in ſeculo ſeculorū laudebūt te. Siqͥ dē gl̓oſa dicta ſūt de te domꝰ dei. In tabernaculis enī gemitꝰ ē pm̄ie. ī atrijs guſtꝰ leticie: in te ſacietas gle̓ Hec ſiqͥdē īfima domꝰ or̄onis. me dia expectatioīs: tu grāꝝꝫ actions I laudis. Felix ꝓinde qui hic dedi nauei̓t a malo qd̓ eſt culpa/ ⁊ fecei̓t bonū: vt illie a malo qd̓ eſt peno li beret̉: in te recipiat bonum. Hic iu mitū pͥmicie ſpūc/ illic diuicie: in te plenitudo: vbi bona illa mēſura cō ferta ⁊coagitata et ſuꝑeffluens detur in ſinus noſtros. Hic deniqꝫ fiunt ſancti. illic ſecuri; in te beati.

Hee quidē pͥmicie ſpūs. que militā tibꝰ interim p̄rogantur: ſanctitas in cōuerſatione. pietas in intētione ꝟtus in colluctotione. In ſanctitate ꝯuerſationis/ penitētie fructus intel lige: I corꝑalis queqꝫ diuinoꝝ ex ercitia mandatorū. At qm̄ hec niſi ſimplex fuerit oculus/ ſimplicio eſſe nō poſſunt. neceſſario pietas inten ti oīs et puritas cordis exigitur; ne vel honoris cimbitus vel laudis ſur ripiat appetitus. ſꝫ ille ſolꝰ deſidere tur qui ſolꝰ deſideriū replet; ⁊ ad ꝓ prij fontis originē/ omīs quā accipi mus gra reuertatur Memēto tamē ſolam ex oībus ꝑſeuerantia corono ri. nec ca ſuale inter tot diſcrimino vendicari: niſi multiplicē obtineas in tam multiplici colluctatiōe v̓tutē Hec in tabernaculis. ¶ Porro in atrijs que poſt moleſtos cōflictus q mena iocūditate fouēdos excipiunt exeutes. iā diuicie ſpūs erogatur? requies a laboribꝰ. ſecuritas q ſolli citudinibꝰ. pax ab hoſtibus. Ipe enī iam amodo dicet ſpūs vt requieſcāt a laboribꝰ ſuis: qui tāto feruore oci um hactenꝰ interdicere. labores indi cere cōſueuit Ipē ſeorſum a curis faci et. et ab omni ſollicitudine ſequeſtra bit. qui modo cōſilia ponit in aīa: ⁊ ſollicitam facit erga multa turbari. Ipē iam ꝑacta victoriā/ in pace in id ip̄m ſuauiter dormire p̄ſtabit: qui dū adhuc leo rugiens fremit. I ad digilias excitat. et accingit ad pug nam Verum in hijs vt ſupra tetigi mꝰ liberatio magis a malo ꝙͣ boni muneratio ē: nuſi ꝙ dura nos noſtre neceſſitatis exꝑientia cogit abſenti IH ā mali/ boni cumulos eſtimare: quē admodū conſcientia grauior īmuni tritem crimnū plenitudinē reputat ſunctitatis Hinc aduertere eſt ꝙ lon ge ogimus a ſūmo bono: qui catere culpa iuſticiā/ carere miſeria/ beatitu dinem iudicamꝰ. Abſit aūt vt talē quis putet vbertatē domꝰ illius et torrentē voluptatis; et ſi qua ſūt ali a que nec oculꝰ vidit nec auris audi uit. nec in eor hoīs aſcenderūt. que preparauit deus hijs qui diligunt eū Ne ergo audire veligo homo qd̓ auris hoīs nō audiuit; nec ab hoīe queras qd̓ humanus nec oculus vi det. nec animꝰ capit. ¶¶ Ne tn̄ huic penitꝰ tacecimꝰ. nr̄am hanc pe tria alonge ſalutantes: triplicē quā dam odorore videmur. potētie ſcilicet. et magnificentie. et gle̓ repromſſio nem. Siquidem homo erat I fili us captiuitatis huius qui dicebat. Introibo ui potentias donuni. ¶ Octerum ſcire nos poſſumus quid ſit infirmitate catere tanꝙͣ infirmita te circūdati? quid vero ſit virtute in duu et potentiam introire. nec modo potentia ſed ⁊ multam potentia. for te ⁊ omnipotentiā; interim ſcire non poſſumꝰ Clamat eciā teſtis fidelis: quio quos iuſtificauit illos et inug nificauit At magnificentiā eam pre ſertim quā procedere deceat a iog nuitudine. cuiꝰ nec finis nec numerꝰ eſt. vtinā noſtre interim exiguitati liceat expectare; nam eſtimare non licet. Iam vero ne ip̄ius quidem ve reri neceſſe ē. aut hobe̓ ſuſpectā glo rie promſſionem. feliciter tunc et fidugaliter hauries gloria? a cuius

interim appelitu tanbis ꝯnunationi bus de terreris. Erit enim tunc vni cuiqꝫ laus a deo. ſecura ſane ⁊ ſem piterna. ſinispariter ⁊ diſcriminis expers: ⁊ vt ſcriptū eſt iocūda dero raqꝫ laudatio Eya ergo fratres viri liter interim in tabernaculis milite mus: vt ſuauiter deinde in atrijs qͥ eſcamus. vt nouiſſime in domo ſub limiter gloriemur. cū momentaneū hoc ⁊ leue tribulatioīs noſtre ſupra modū in ſublime eternū pondꝰ glo rie operabitur in nobis: cū in domi no laudabimur tota die. in veritate vtiqꝫ non in vanitate. i. ¶ Sermo qͣntus vnde ſupra Ciam hodie frēs ſolēpnitatē Aogimus; et preclarā. atqꝫ id quidē facile dixerim: ſed ſi pergitis quetere cuiꝰ ſccti: illud iam forte nō ita. Quociēs enī apoſtoli ſeu marti ris vel confeſſoris alicuiꝰ memoria celebratur: haud difficile eſt dicere cuius vtputa beati petri. ſtephoni glorioſi. aut ſancti pr̄is noſtri bene dicti: vel alicuiꝰ ceteroꝝ magnorū principū. magne curie celi. Nūc ve ro nulliꝰ eoꝝ ſolempnitas agitur: agitur tomē nōnulla ſolempnitas. Nec modo nōnulla: ſed non parua Et ſi iam vultis audire: feſtiuitas eſt domus dnī/ templi dei/ ciuitatio regis eterni/ ſponſe xp̄i. Nemo ſa ne ambigit ſancta eſſe ſponſā ſanc ti ſanctorū; et omni celebritatis ho nore digniſſima An vero domū dei ſancta eſſe quis dubitet: de qua le gitur. domū tuā domine decet ſancti tudoꝰ Sic et ſanctū eſt templū eiꝰ. mirubile in equitate. Sed ⁊ ciuita tem ſanctum iheruſalem iohannes ſeſe vidiſſe teſtatur Vidi inquit ciui tatem ſanctā iheruſalē noua de ſcen tem de celo. a deo paratam: tanꝙͣ ſponſā ornatō viro ſuo. In quibus ſane verbis aperire iam cepit: quod adhuc fateor diſſimulae̓ volebā Si co aūt ꝙ eadē ſponſa que ciuitas: ſed et templū quoqꝫ et domꝰ ip̄a ni chilomnus ſit. Neqꝫ id mirūꝫ pre ſertī cū ſimuliter vnus ſit. qui ſe ei ⁊ ſponſū dignaitur et rege et deum et patrē femulias cxhibere ¶ Necdū arbitror vobis ſatiſfactū: donec eui dentius que domus huiꝰ patriſfami lias. quod hoc dei templū. que ciui tas regigiſtius: quena deniqꝫ huiꝰ tam glorioſi ſponſi ſponſa dici ⁊ eſ ſe meruit audiatis At ego ſuꝑ hoc quidē non parum vereor loqui quod ſentiam. ne quē veſtrū quod abſit aut minus fideliter aut minus hu militer audire contingat zne quis forſitā ab hoc auditorio aut elatꝰ pre mognitudine glorie. aut incre dulꝰ exeat pre puſillonimitate ſpi ritus ſui. Opto enim vos ſemper ⁊ fideles ⁊ hunules inueruri: quod ptrumqꝫ ſumopēte neceſſariū ſit ad ſalutem. Solis namqꝫ humilibus ipſe dat graciam. cui eciam placere ſine fide nichilominꝰ impoſſibile eſt Opto igitur et omnimodis cupio: vt et paruulos et magnos ymo vt plus mitemini vt nichil et aliquid eciam grande aliquid ei vos exhi be̓ curetis Neqꝫ eī ſine magno aīo bona illa tā magͣ capere aut vim

facere poteritis regno celorū: non plꝰ ꝙ idem regnū celoꝝ intrare. n ſi cōuerſi fueritis et efficiamini ſicut ꝑuuli. Nō ſum homo profundi ſen ſus? nec poſſum vobis qd̓ non guſ tauerī eructare Dicā tn̄ qd̓ īterdū in me ſentiam actitari? vt ſi qͥs for te ſibi vtile iudicauerit imitet̉ Qui a enim olim michi perſuaſum ē vt miſerear anime mee. placiturus ex inde deo meo. frequenter de ea ro gito: vtinam autem ſemper magꝭ liceret. Erat qn̄ id mīme actitate li cebat: nempe qd̓ minꝰ ſi tn̄ minus et non iagis minime diligerem e am Quomodo etum amat quis cu ius mortem amat; Qd̓ ſi vt veru eſt et indubitabile. mors anime ini quitas ē: abſolutā proinde liquet eſſe ſententiami. ꝙ iniquitatē qui di ligit odit aīam ſuam. Odera ergo eam ⁊ odiſſe adhuc; nuſi hoc michi quodcūqꝫ amoris eiꝰ inicium. is qͥ prior eam dilexerāt cōtuliſſet. Ipiꝰ ꝓinde beneficio nonūꝙͣ de eā cogi tas videor michi in ea fateor velut duo contraria quedam īuerre. Si ipſam prout in ſe eſt. et ex ſe iuxta veritatē ītucor: nichil de ec veriꝰ ſē tire poſſū ꝙͣ ad nichilū cē redactam Quid mō neceſſe ē ſingulas eius muſerias numerare. ꝙ ſit onerata peccatis/ offuſa tenebris/ irretita il lecebris/ pruriens concupiſcentijs obnoxia paſſionibus. impleta illuſi onibus. prona ſemper in malum. ī vicium omnē proclius. poſtremo totius confuſionis ⁊ ignomuniē ple na. Nimurum ſi ipſe quoqꝫ iuſticie noſtre omnes ad lumen veritatis ī 41 ſpecte. velut pannus menſtiuate in ueniuntur: iniuſticie deinceps quo les reputabuntur? Si lumen quod in te eſt tenebre ſunt̉: ipſe tenebre quante erunt? Focile eſt cuiqꝫ noſ trum ſi ſua plenius vniuerſa et ſi ne diſſimulatione veſtiget. et iudi cet ſine acceptione perſone. atteſto ri per omnis opoſtolice veritati: et libere prodlamare. Qui ſe putat a liquid eſſe cum nichil ſit: ipſe ſe ſe ducit. Quid eſt homo quia mogni ficas eum ait fidelis et deuota con feſſio: aut quid apponis erga eum cor tuū? Quid? Sine dubio vani tati ſimilis factus eſt homo. ad ni chilum redactus eſt homo; nichil ē homo. Quomodo tamen peritꝰ ni chil eſt. quē magnificat deꝰ? Quo modo nichil. erga quem appoſitū eſt eor diuinū? Reſpiremus fratres et ſi nichil ſumꝰ in cordibus nr̄is: forte in corde dei p̄t aliquid lotere de nobis. O pater miſericordiarū. o miſeroꝝ pater. quid apponis er ga eos cor tuum; Scio ſcio vbi eſt theſaurꝰ tuꝰ: ibi ē et eor tuū Quo modo ergo nichil ſumus. ſi theſau rus tuus ſumus. Omnes gentes quaſi non ſint. ſic ſunt ante teꝫ ⁊ tā ꝙ nichil et inane reputabūtur Sic quidem ante te: ſed non ſic intra te Sic in iudicio veritatis tue: ſꝫ non ſic in affcū piētatis tue Fimirū vo cas ea q̄ nō ſt tꝙͣ eā q̄ ſt Et nō ſūt ergo. qꝛ que non ſunt vocas: ⁊ ſūt quia vocas Iicetenim nō ſint quan tum ad ſe. opud te tamen ſunt: vti qꝫ iuxta apoſtolum non ex operibꝰ ſed ex vocante te. Sic iumirum ſic

cōſolaris in tua pietate. quē ī verita te tua humliaſti. vt mognifice di latet̉ in tuis; qui merito āguſtiat̉ ī viſceribꝰ ſuis. Siquidē vniu̓ſe vie tue mīa et veritas: requirētibꝰ teſta mētū tuū et teſtimonia tua. eſto mentū vtiqꝫ pietatꝭ: et teſtimonia veritatis. Lege homo in corde tuo: lege intra teip̄m de teipſo teſtimoni ū veritatis: etiā hac cōmuni luce te iudicabis īdignū. Lege in corde dei teſtamētū qd̓ cōfirmatū eſt ī ſāgui ne medictoris; ⁊ īuenies quā loge aliud ſpe poſſidere quā re tenere vi deris. Quid eſt īquit hō qꝛ magni ficas eūˢ Magnꝰ vtiqꝫ ſed ī illor ſiqͥ dē magnificatꝰ ab illo. Aut quomō nō magnꝰ apud illū: cui tā magna cura ē de eo? Ipſi enī cura ē de vob̓ ait petrꝰ apoſtolꝰ. Et ꝓph̓a. Ego ait mēdicꝰ ſū et pauꝑ: dn̄s ſollicitꝰ eſt. mei. Plone artificioſa cōnexio ꝑ triuſqꝫ cōſidec̓itioīs: qua velut vno momēto deſcendēs pariter et aſcen dēs. ⁊ ſe paupere et mēdicū. et deum pro ſe ſollicitū vidit. Angelicū iſtud eſt: aſcendere ⁊ deſcende̓ ſimul Vi debitis ait agelos aſcentētes et deſ cēdentes ſuꝑ filium hoīs. Neqꝫ enī talis aliqua viciſſitudo in eoꝝ aſcen ſionibꝰ et deſcenſionibꝰ eſt: ſimul ⁊ mittūtur in miniſteriū ꝓpter eos qͥ hereditatem capient ſalutis. ⁊ aſſiſ tunt bultui maieſtatis. deo miſeri corditer prouidente. vt et nobis ſit conſolatio; et eis tribulatio nulla. Alioquin quando equanimiter pate rentur ab illo vultu glorie in quem ſemper proſpicere deſiderant: prop ter nos vel ad modicum ſeparari. Denūqꝫ ipſam audi in euangelio veritatem. Angeli eorum ait. haud dubium quin peruulorum in celis ſemper vident faciem patris. ſic vi delicet peruulorum cuſtodie deputa ti vt non priuati vllo modo beoti tudine ſua. Hinc eſt ꝙ iohannes ſanctus ciuitatem iheruſalem deſcē dentem vidit: ſtantem non potuit intueri. Et aduerte ꝙ deſcendentē dixerit non cadentem: recidit enim quandoqꝫ non minimā pars duita tis illius. ſed ea quidem minime ſancta: quippe cui grauiſſimus caſ fuit. ꝙ totius immica facta eſt ſanc titatis. Verum hanc quidem ruimnā et terribilem caſum iohānes videre non potuit. quia necdum erat. ſed vidit verbum quod in prīcipio erat vidit principium quod apoſtolis lo quebatur. Videbam ſathanam tan quam fulgur de celo cadentem. Ita qꝫ pars illa que cecidit e deo reparā de eſt cum implebit ruincis et recdi ficabit muros iheruſalem: non ta men ex hijs qui ceciderunt. Hec au tem que deſcendens apparuit. iam parata erat: ſicut ſecutus adiunxit a deo parata. Siquidem quod deſcē dunt non cadunt angeli ſancti diui na preparatio facit: a quo nimicū hec ipſa eis et voluntas preparata eſt et facultas. Vnde non modo am miniſtratorios: ſed I miſſos in mi niſterium apoſtolus quoqꝫ teſtatur Quid ni nuttat angelos. pro qui bus ⁊ ip̄e a patre voluit mitti? Ꝙ ni ꝓ eis inclinet celos. ꝓ qͥbꝰ ip̄e qͦqꝫ celoꝝ rex inclinauit ſe ita vt di gito ī trā ſcribe̓t? Dn̄e īdlina celos

tuoo: et ꝑuū eſt Et deſcēde Quid vltrā? Vt qͥbꝰ cōdeſcēdit: faciat eci am coaſcēdere ſibi ¶ Ceterū vt ia dixi. ā̄gelicꝰ qͥdē aſcēſus et deſcē ſus coret viciſſitudīe: nos aūt mō hac mō illac verſarinecē eſt. ꝙ nec ſupra diuaius ſtore liceat: nec expe dicit infra lōgiꝰ demorari Aſcēdūt ait vſꝫ ad celos: ⁊ deſcēdunt vſqꝫ ad abiſſos; aīa eoꝝ in malis tabeſ cebat. Vt qͥd hoc? Propterea ſaneſ aīa eoꝝ in malis uiterim plꝰ tabeſ cit ꝙ delectet̉ in bonis; ꝙ hec in re illa vero tantū in ſpē videātur ha beri Quis poterit ſaluꝰ eſſe dicunt diſcipuli ſaluatori. Et ille Apd̓ ho mines hoc īpoſſibile ē: ſꝫ nō apud deū. Hec tota fiducia nr̄a: hec vni ca conſolatio nr̄aꝫ hec tota rō ſpei nre. Sꝫ de poſſibilitate iā certi: de volūtate quid agimꝰ? Quis ſcit ſi ē dignꝰ amore an̄ odio? Quis cog nouit ſenſū dn̄i. ci qͥs cōſiliariꝰ ciꝰ fuit? Hic iam plane fidē nobis ſub uenire noc̄e ē. hic oportet ſuccurrere pietatē. vt qd̓ de nobis latet ī cor de pr̄is. nob̓ ꝑ ipſiꝰ ſpm̄ reuelet̉: ⁊ ſp̄s eiꝰ teſtificas ꝑſuadeat ſpūi nrō ꝙ filij dei ſumꝰ Perſuodeat at vocā do et iuſtificādo gratꝭ ꝑ fidē: in qͥbꝰ tumirū velut mediꝰ qͥdē trāſitꝰ ē ab eterna p̄deſtinatiōe ad futura mog nificationē. Propterea ſane geīna illa ꝯſiderationē altera qͥdē iudicij et veritatis; alterā vero nō īcōgrue uocari credimꝰ fidei et pietatꝭ Nec mirabere in huanis qͣlitatibꝰ tam diſſimulic reꝑiri: ſi ſollerter aduer tas ꝙͣta et in ip̄a eiꝰ ſubſtātio cōue niſſe diuerſitas naturaꝝ īueruat̉. Quid eī vita ſublimiꝰ. Quid drd̓ humiliꝰ limo terre. Quā ꝓfcō diſ voherētiū in hoīe coherētiā reꝝ. ip ſos qͦꝫ ſapiētes ſeculi huiꝰ arbitror nō latuiſſeꝫ cū diffinuret hoīeꝫ qui mal rōnale mortale Mirabil̓ ſiqͥdē copula rōnis et mortis: mira bilis ſocietas diſcretioīs et corrupti onis. Sic nimirū ſic in moribꝰ ſic ī affectibꝰ ſic in ſtudijs hoīm nō mi nor forte ⁊ aplior cōtrarietas īueni tur: vt ſi totōſicut ē prauitatē ſeor ſū intuearis. ac curſū qͥcqͥd boni vi det̉ ineſſe cōſideres ſuggillatim: ple nū cenſeas eſſe mie̓iculo. ꝙ tam ad uerſa cōuenerūt. Inde hō nunc qͥdē bariona: nūc veo̓ ſathana mereret̉ audire. Nolite mirari hoc. Accoli te ex euangelio cui dictū ſit. ⁊ vtrū qꝫ ī veritate; nā vtrūqꝫ ab ipā veri tate dem Prius qͥdē btūs es ſymō bariona; nec multo poſt vade retro ſathanas Vnꝰ gͦ vtrūqꝫ: ⁊ ſi non vtrūqꝫ ex vno Illud eī ex pre iſtud ex hoīe: ip̄e tn̄ vtrūqꝫ erat Vnde bariona. Qc nō caro et ſāguis: pr ci qd̓ locutꝰ ē reuelauit. Un̄ ſa thanais? Q ſapuit q̄ erat hoīm nō q̄ dei ¶ Iāſi in vtraqꝫ cōſidee̓ tionē diligēter īſp exerimꝰ nos qͥd ſimꝰ. ymo ī vna ꝙ nichil. in altera ꝙͣ magnificatꝭ: qͥppe ꝓ qͥbꝰ eciā ſol licitudinem gerat tāta inqieſtas ⁊ cor ſuū appoſuerit erga nos: puto temꝑata videtur gl̓utio nrā: ſꝫ for ſitan magis aucta eſt. ſolidata tn̄. vt nō ī nobis ſꝫ in dn̄o gloriemur quibus nimirū in hoc ſolo reſpirae̓ eſt. vt dicamus. Si decreuerit ſal uare nos: continuo liberabimur.

¶ Ex hoc ium in illa ſuꝑiori ſpe cula vel paululū īmorantes. quera mus domū dei. queramꝰ tēplū. que ramus ciuitatē: queramꝰ et ſpōſam Neqꝫ enī oblitꝰ ſum; ſed cū metu et reuerētio dico. nos ſumus. Nos inquā ſumꝰ: ſꝫ in corde dei Nos ſu mus. ſꝫ ipſiꝰ dignatione: nō digni tate noſtra. Nō vſurpet qd̓ dei eſt. vt non apponat homo magnificare ſeipſum: alioquin qd̓ illiug erat ſuū faciens deꝰ/ exaltantem ſe humuilia bit Ꝙ ſi ⁊ nos ꝑuelli animoſitate gͣtis ſaluari volumꝰ: merito nō ſal uamur. Excludit miſerie diſſimulo tio miſerationē. nec digͣtio locū ho bet vbi fuerit p̄ſūptio dignitatꝭ: ꝓ uocat vero cōpaſſionē humilis ꝯfeſ ſio paſſioīs. Sane hec ſola facit vt nos ipſe tꝙͣ diues pr̄familias alet in fame A ſub eo panibꝰ habūdan tes īueniamur ꝓinde domꝰ eiꝰ? cui nūꝙͣ deeſt alimoīa vite. Et merito ꝙ domū ſuā domū or̄onus eſſe diffi niat: qꝛ et hoc ꝓphetico ſatis vide tur teſtimonio cōuenite: qui ab ip ſo nos in or̄onibꝰ cibandos pane lo crimarū. et in lacrimis potū aſſerit accepturos ¶ Ceterū iuxta eūdē ꝓphetō ſicut ſupra quoqꝫ memini mꝰ domum iſtam decet ſāctitudo. vt vide licꝫ penitētie lacrimas puritas cōſciētie comitet̉: et q̄ iā domꝰ eſt. fi at ſubinde etiā tēplū dei. Sācti eſ tote inquit: quia ſanctus ſum domi nus deus veſter. Et apoſtolꝰ. Neſ citis quia corꝑa veſtra templum ſūt ſpiritus ſancti? ⁊ ſpūs ſanctus hobi tat in vob̓? Si qͥs tēplū dei diolque rit: diſꝑdet eū deꝰ Nūqͥd tn̄ vel ipſa iam ſanctimonia ſufficit. Pax quo qꝫ neceſſaria eſt: apoſtolo teſte qui uit. Pocem ſectamini ⁊ ſanctimoni am: ſine qua nemo videbit deum. Hec eſt q̄ facit vniꝰ moris fratres habitae̓ ī vnū. nouā vtiqꝫ regi nrō vere paciſico edificās c̄itatē: q̄ ⁊ ip ſa ihrl̓m noīet̉. qd̓ eſt viſio patꝭ S bi eī ſine federe patꝭ. ſine obſeruātio legꝭ. ſine diſciplina ⁊ regimine. cite falai multitudo cōgregata fuerit. nō pplu̓s ſꝫ turba vocat̉: nō eſt q̄tas ſꝫ cōfuſior babilonē exhibet. de ihrli hēt nichil ¶ Sꝫ quēadmodū poſ ſe fieri videbit̉ vt rex tātꝰ r̄ ſpōſū trā ſeat. ātas ꝓmoueat̉ in ſpōſā? So la hͦ p̄t q̄ nichil nō p̄t: cai̓tas fortꝭ vt mors Qūo nō facile iſtā leuet: q̄ illū iā īdlinquit? Verū hīc tibi nul latenꝰ cōſulēda pͥor illa quā diximꝰ cōſideratio tui: ſ̓ ꝙͣpotiſſimum fidei magnonimutas exercetur. Deniqꝫ et ipſe dicit Deſponſaui te michi in fide. deſponſaui te in iudicio ⁊ iuſti cia. eius non tuam intellige: deſpō ſciui te ī miſericordia I mſerationi bus Si nō fecit ille qd̓ ſpōſꝰ. ſi nō tꝙͣ ſpōſꝰ amauit. ſi nō zelatꝰ ē tꝙͣ ſpōſꝰ: noli acqͥeſcere ſpōſā te arbi trari. Itaqꝫ frēs mei ſi ꝑ hobūdātē afflictionē mgͣni pr̄iſfai̓lias domꝰ eē ꝓbamur. ſi tēplū dei ꝑ ſcīficatio nē. ſi c̄itas ſūmi regꝭ ꝑ ſociol̓ vite cō munionē. ſi ſpōſa īmortal̓ ſponſi ꝑ dilcionē: puto iā nō ē qd̓ dicere vere ar nrām eſſe ſolēpnitatē. Nec mire nuni ꝙ in terris egitur hec celebri tas: ſiquidē agitur ⁊ in celis Nem pe ſi vt veritas ait. et nō poteſt nō eſſe verū/ ſuꝑ vno peccatore pn̄iam

agente gaudiū eſt in celo etiam an gelis dei; nō eſt dubui quin ſit eis gaudiūi hodie multiplex ſuper tam multorum penitentia peccatoꝝ Ad huc ampliꝰ vultis audire. Etiam gaudium dn̄i fortitudo noſtra. Col letemur ergo a̓gelis dei/ cōgaudea mꝰ deo: et ī gragiarū actione p̄ſens ſolempnitas celebrētur; qꝛ ꝙͣto nō bis domeſtica. tāto amplius debet eſſe deuota Sermo ſextus vnde ſupra. O meſtica nobis celebritas. de dicatio domꝰ noſtre: mnoc autem domeſtica noſtra ipſorum de dicatio eſt. Noſtra ſiquidem illo oſ perſio. noſtra illa bn̄dictio. noſtra cō ſecratio illa fuit: que ꝑ manꝰ ſācto tum celebrata potficu: etiā hodie aniuerſario reditu votiuis laudibꝰ ad memoriam reuocatur. Nūquid de lapidibꝰ curā eſt deo? Nō parie tes diuit ſꝫ homines; ipſi enī cura eſt de nobis. Vn̄ꝰ homo erat iacob et dormūes vidit q̄gelos deſcenden tes ⁊ aſcendētes Parū eſt hoc: etiā dn̄m angelorū adeſſe teſtatꝰ eſt di cens Vere dn̄s eſt un locs iſto; et e go neſciebā. Mirat̉ etiā gram: dig natiōis ingnitudinē expaueſcit Ꝙͣ terribilior ē locꝰ iſte. ꝙ euidētiꝰ certi uſꝫ dn̄s ē ī loco iſto. vbi nimirū nō modo duo aut tres. ſꝫ tā multi ī ipſi us cōgregati noīs ꝑleuerat. nemo ia neſciat; nemo nr̄m ignoret Siqͥ dem nō accepimꝰ ſpm̄ huiꝰ mūdi? ſꝫ ſpm̄ qui ex deo eſt: vt ſciamꝰ que q deo donata ſūt nobis ¶ Terri bilis pl̓one locꝰ eſt. ⁊ dignus omni reuerentia: quem fideles viri inho bitāt. quē angeli ſācti frequentāt: quē ſua quoqꝫ p̄ſentia dn̄s ipſe dig natur. Qūo eium tōtꝰ patriarcha neſcire potuce̓it: ꝙ nō eſſet locꝰ vbi nō eſſꝫ deꝰ? Sꝫ forte aliud eē mura tus eſt vbi autx vere dn̄s eſt ī loco iſ to. Ibi vere eſt. et vere dn̄s ē: vbi in eiꝰ noīe angeli ſimul ⁊ hoīes cōgre gantur. Licet eī in oī ſit loco. qͥ nul lo claudit̉ locor ſignāter tn̄ dicimꝰ pr̄ noſter qͥ es ī celis. ꝙ alit̓ illic et ꝓpͥe qͦdāmō pn̄tē ſe exhibeat: nō qͥp pe ipſe diuerſꝫ ſꝫ diu̓ſa diſtinguēs. Eſt gͦ in oī loro oīa vniuerſaliter ꝯ tinēs oīaiqꝫ diſpōnes: ſꝫ lōge tam alit̓ atqꝫ alit̓. Apud malos hoīes eſt preſtōs et diſſimulās. apud e lectos hoīes operas et ſeruas; apd̓ ſuperos paſcēs ⁊ cubās. opud infe ros arguēs et dāpnas; facit ſolem ſuū oriri etiā ſuꝑ malos. Sed vbi maloꝝ īterī diſſimulatio: q̄dāmō ve ritas nō ē ¶ Itaqꝫ ſi dicere licet e pud īpios ē in diſſimulatiōe: apud iuſtos ī vei̓tate: apud ā̄gelos ī feli citate; apd̓ īferos ī feritate ſua Du tū vob̓ ſonat qd̓ de feritate dixi: ego vo̓ et irā vereor ⁊ furorē. Dn̄e ne ī furoe̓ tuo arguas me. Se̓ īqͥt dn̄s ē ī loco iſto Vbi eī pluit ſr iuſtos ⁊ iiuſtos. pater eſt ⁊ pat̓ mīaꝝ: ex pectus hoīes ad pn̄iaꝫ Vbi dēpnat obſtinatos iudex ē: ⁊ horrēdū ē inci de̓ ī maꝰ dei viuētꝭ Dbi cubat ſpōſꝯ ēt ⁊ btā aīa quā ītroduxei̓t ī cubicu lū ſuū Ceteꝝ ī loco iſto ve̓ dn̄s e ſi tn̄ ẜuianiꝰ ei ī ſpū ⁊ veritate Nō ei ve̓ dn̄s erat apd̓ eos: qͥbꝰ dicebat Quid vocatꝭ me dn̄e dn̄e. ⁊ nō fa citꝭ q̄ dico? Teſtāt̉ ſcē lrē in ꝑ ad iſo

olim poſitum primum adā: vt opec tetur et cuſtoditet. Sit ſecūdus adā in eccleſia ſanctoꝝ. in congregatio ne iuſtorum in orto deliciarū? ſiqui dem delicie ſue eſſe cū filijs hoīm iſto. vt operetur et cuſtodiat. Alio tio premioꝝ. alme pēthecoſtes in profeſto. ita inquā ⁊ ipſe dominus eſt in loco quin ſicut niſi dominus edificauerit domū. inuanum laborant qui edifi cant ecin; ſic nichilominus niſi ip ſe cuſtodierit ciuitatē. fruſtra vigilat qui cuſtodit eam. Porro angelos ciſcendentes et deſcendentes eſſe in loco iſto: patriarchalis ipſa viſio manifeſtat. Aſcendentes vt vidiant faciem patris; deſcendētes vt ꝓuide ant nobis. ¶ Quid ergo nos qͦ modo debemus eſſe hic. in quanta reuerentia ſtare in loco iſto. vbi eſt deus operans et ſeruans. angeli aſ cendentes et deſcendentes? Nimirū penitentes et expectantes eſſe nos conuenit. Hoc eſt eium obliuiſci q̄ retro ſunt. ignorare et reprobare. re cogitore annos illos in aimaritudi ne arimē noſtre; ac deunceps rogi tatione ſimul ⁊ auiditate extende te nos in anterioe̓ Ad hoc venimꝰ: in hoc poſiti ſumꝰ. Hec ſunt que ex iguntur a nobis. preteritoꝝ peni tudo peccatorū: ⁊ futuroꝝ expecte ¶ Expliciunt ſermones beati ber nordi clareuallenſis abbatis/ vtriuſ qꝫ p̄tꝭ tam de tempore ꝙͣ de ſanctis Imp̄ſſi ac completi bruxell̓ inſigni oppido ducatꝰ brabācie ¶ Anno dn̄i M ECEE octuageſimonmo

Tabula in ſermones beati ber nordi abbatis de temꝑe Dnīca pͥma aduentꝰ dn̄i ¶ Sermo i. de ſex circūſtantijs ad uentus dn̄i Sermo 2. de verbis yſaie ꝓph̓e Locutus eſt dn̄s ad achaꝫ dicens. Pete tibi ſignum ¶ Sermo 3. de ſeptē colūpnus ¶ Sino 4. de duplici aduētu. ⁊ de penis argentatis. Vino ⁊. de triplici aduētu. ⁊ de triplici innouatione. Sermo 6. de aduētu dn̄i et car nis reſurrectione ¶ Sino 7. de triplici vtilitate ad uentus dn̄i ſcd̓m tres iudigentias humanas In vigꝭ natītatis dn̄i. ¶ Sermo.i. de pronūciatioē nati uitatis dominice. ¶ Sino 2. vn̄ sͣ. O iuda ⁊ ihrlin. ¶ Sermo 3. Hodie ſcietis. Sino ꝙ Hodiernū ſiquidem ¶ Sermo. de ſanctificatione ⁊ prepacatione ⁊c̓. ¶ Sino σ. Auditū audiuimꝰ In die natiuitatꝭ dn̄i ¶ Sermo.i. de duobꝰ hoſtibus et qͥnqꝫ fontibꝰ Sino 2. de triplici dei oꝑe et tri plici eius cōmixtione Sermo 3. de natiuitate dn̄i et circūſtantijs eius Sino 4. de eo ꝙ paſtores īuene cūt maria Iioſeph ⁊ infantē ih̓m. ¶ Sino 1. Bn̄dictꝰ deꝰ 4 pater. Sermo 6. de natiuitate domini Non poterit Sino de natītate dn̄i. Tādē de De ſcō ſtephano Imo ex leone actuū apl̓o̓ꝝ. In natali innocetum Sermo de ſcīs ſtephano. ioh̓e ⁊ innocentibꝰ In circūaiſione dn̄i ¶ Smo de ca carnalis circūſioīs. I de varijs noībꝰ ſaluatoris. Sino 2. vn̄ sͣ. et de triplis teſti monio ſalutis ¶ Sio 3. de circūciſionē ⁊ miſte rio octaue dici In epyphana dn̄i Smno.i. de triplici apparitiōe Sino 2. Tres apparitioes dn̄i. Gino 39. de triplici apparitiōe. In oct̓ epyphane Oino de circūciſiōe ⁊ baptiſmo ⁊ triplici iuſticio Dnica ij. ptꝰ epyphaniā Sio.i. de euāgelica lcōne vbi ꝑtinet̉ inraculū factū in nuptijs ¶ Sino 2. de mutatiōe qq̄ in vinū in ſeptuogeſimo Sermo.i. Magna michi ¶ Sino 2. de duplici ſepore In capite ieiunij. ¶ Smo..i. Qūo debeamꝰ vngere caput et faciem lauore. ¶ Sino 2. Quo auerti debeamꝰ ad deum In quadrogeſima ¶ Sino.i. de ieiunio Rogo vos Sermo 2. de ieiunio ⁊ oratioē Sermo 3. de ꝑiculis tēptationū I triplici modo orōnis Sermo 4. De oratione dn̄ice Fiait voluntas tua

Sermo v. de ꝑegrino ⁊ moriuo In ramiſpalmorū Sermoi. de tribꝰ ordinibus ob ſequētiū xpō Nō ſine cauſa. Sermo 2. de qͣtuor ordinibꝰ ꝓceſ ſionis. Feria iiij. Sermote paſſioē dn̄i nr̄i ih̓u xp̄i In cenci dn̄i. ¶ Sermo de tribꝰ ſacramētis Sermo de quīqꝫ p̄cipuis diebꝰ In die ſcō paſche. Smo i. De opprobrijs iudeoꝝ Sino 2. de euaᵉª lectioē Mario magdolens ⁊ moris iacobi. Sino 3. De lcp̄ nacimā. ¶ Sino 4. Qūo qͥbuſdā nondū na tus ſit xp̄ūs In oct̉ paſche. ¶ Sino de epl̓e b. ioh̓is Oē quod natū eſt ex deo. ¶ Siio 2. de ꝟbis b. ioh̓. Tres ſūt q̄ teſtimoniū. In diebꝰ rogationū. Smo de tribꝰ panibꝰ In aſcēſioē bn̄i. ¶ Sino de lectioē euāgelica Sino 2. Solēpnitas iſta ¶ Siio 3. De intellcū ⁊ affeū pur gandis Gino ꝙ de diuerſio aſcēſioībꝰ Sino 7. Hodie ſedēti ꝯmno 6. Triplicē nobis. In feſto peih̓. ¶ Sino i. Celebramꝰ hodie. ꝯino 2. Hodie dilectiſſimi ꝯmo 3. Ꝙ libēter vobis. Docͣ i. de hyſtoria regum Sermo te dauid ⁊ golio ⁊ qͥnqꝫ lopidibꝰ i Doc̄ vij. Sino i. de euāgelica lectione vbi turba triduo ſuſtinēs dn̄m reficitur. ¶ Dino 2. de ſeptē miſericordijs Hino 3. de frogmentis ſeptem miſericordiarum 35 Doc̄ ix. ¶ Epl̓tiſr̓ omeliade villico īiqͥtatꝭ ¶ Omelis vnde ſupro De labore meſſis. Smo ī Qūo duplex malū cooꝑe tur in bonū hijs qͥ ẜᵐ ꝓpoſitū ⁊cͣ. ¶ Sino 2. vni ſupra ⁊ de duobus menſis. Ii Sino 3. vn̄ ſupͣ Hec ē generatio Hoc̄ in kl̓. nouēbris. Sino de viſioē yſayc Vidi dn̄m Sino 2. Plena crat ait. Sino 3. Nō nobis arbitror Dino 9. vnde ſupra Cū dixiſſet ꝓpheta. Sermo ⁊. vnde ſupra. Cōmen dant nobis. In dedicatione ecc̄ie. Sermo i. Feſtiuitas hodierna. Sermo 2. de miſtico edificio ⁊ēͣ Sermo z. vnte ſupra. Domus hec ſtatres. Oino g. dn̄ sͣ. Votiuis laudibꝰ ꝯmo. vn̄ ſupͣ Eciā hodie ſtēs Sino 7. vn̄ ſupͣ Domeſtica nol̓ Tabula in ſermones eiuſtem de ſanctis In cōceptione b. morie Sermo. Exultate frēs In die ſcē lucie ¶ Smo de cheſauro abſcondito in ꝗgra

In cōuerſiōe ſcī pauli Smo pͥmꝰ Quo ad exēplū ſāe ti pauli debecimꝰ cōuerti. Sermo ſecūdꝰ de ꝯu̓ſiōe ſcī pau li et de triplici māſuetudinē In purificatiōe btē marit Sio pͥmꝰ de ꝟbis ꝓph̓c Suſce pimꝰ deꝰ mīam tuam Dino ij. de ordīe ⁊ mō ꝓceſſiōis Dino iij. de pui̓ficatiōe btēmai̓e Item ſermo. Qui vult in pace di mitti conetur. In natali ſcī bn̄dicii. ¶ Sermo de eo qd̓ ſcriptū eſt. Et erit tꝙͣ lignū qd̓ plantatū eſt ⁊cͣ. In qnuciatiōe dn̄ica Dino de ſuzāna et mulicre adul tera. Dino de illo ꝟſu pſalmi. Vt in habitet gle in terca nr̄a. mīa et ve nitas ⁊c. Sino de ſeptifori ſpū ī xp̄ ih̓u. In natītate btī ioh̓is baptiſte Dino de lucerna ardēte ⁊ lucēte Sermo de p̓uilegijs bt̄ ioh̓is. In vigilia petri ⁊j pauli Sermo In ſcōꝝ vigilijs ncc̄e ē. In die ſcī petri et pauli Sermo. Gl̓oſa nob̓ ſolē pnitas Sermo de libro ſapīe. Hij ſūt viri miſeri cordie In viſitatiōe btē arie ꝯmo. Auc gra plena cū ſequēti bꝰ vt q de aſſumptiōe In natali ſcī victoris Sino pͥmꝰ Victoris vita ⁊ gl̓ei. ꝯino ij. Gaudetei̓ dn̄o dilectiſſi In feſto btē mai̓e mogdolene ꝯmo Hodie mīa ⁊ veritas In aſſūptiōe btē marie ¶ Sermo pͥꝰ Nirgo hodie gl̓oſa Omo ſecūdꝰ vlc̄iōe euāgelica ¶ Sino iij. vii e Intrauit il̓is in ¶ Sino iiij. vn̄ sTēpꝰ loquēdi ē ¶ Sino. vn̄ sͣ Intrauit il̓js in ¶ Itē ẜmo Aue gra pleno ¶ Sermo. Aue maris gra pleno. ¶ Sinode ꝟbis apo Sigᵐ apꝑuit In natītate btē inarie Sermo de aq̄ductu ¶ Itē ẜmo. Aue marici grā plene. ¶ Sino ad abb̓es veniētes ad cſt ueij capl̓m Hoc mare magnū In die ſcī mychacl̓ ¶ Smo i. Angeloꝝ hodie ineōris Sermo ij. de lc̄ione cuegelica. In dic oīm ſcōꝝ Smo pͥꝰ Feſtiuitatē hodiernā. ¶ Sermo ij. de lc̄ione euāgelica. Sermo iij. Qd ſcōꝝ oīm Sermo iiij. vn̄ s. Aduertiſtis Sermo v. Cū de altari illo. Sermo ſextꝰ. Feſtiua nobis ē. In tnͣſitu ſcī malochie Sino De celo nob̓ dilectiſſimi. In die ſcī mertini. Sermo. Iure ſermonem a nob̓ In die ſancti dlementis Sermo de tribꝰ q̄qͥs Precioſa. In vigilia beati andree. Sermo. Scōꝝꝫ feſta. In die ſcī andree Sio de v̓tute crutꝭ ⁊ fortibudīe ī aduerſis ⁊ de mūdis piſcibꝰ ¶ Sermo ij. de ꝑfecta obediētis ⁊ te paſſiōe ſcī andrre Sermo de triplici gene̓ bonoꝝ ⁊digilātio ſuper cogitatiōibꝰ. In obitu prīs hūberti Sermo. Hūbertꝰ famulꝰ dei.

TLCXXL GI