ſuo Ille enī cum iam crruiſſet etateet ſapientia/ ⁊ grā apud deum et homines. cum iā duodecim anoꝝ eſſꝫ.⁊ remanſiſſꝫ in iheruſalem; inuentꝰa beata diegine/ et a ioſeph cuiꝰ filius putabatur in medio doctoꝝ audiens illos ⁊ interrogans: tamē decendit cum illis/ et erat ſubditus illis Et tu ergo ſubditus eſto ꝓpterillū ¶ Sed iā tibi in ip̄ai obediētievia aliqua fortaſſis dura Iaſperaoccurrere pntvt accipias interdūprecepta nōnulla que licet ſalubriaſint: minꝰ tamen ſuauia videanturHec ſi moleſte ceperis ſuſtinere: ſidijudicare p̄latum. ſi murmurare incorde. eciā ſi exteriꝰ impleas quodiubetur: nō eſt hec virtus pacientie.ſed velamen malicie ¶Neceſſe ēergo vt tibi illuceſcat dies pacientie: ꝑ quam oīa dura ⁊ aſpera tacitaamplectaris ꝯſcientia. te mogis diiudicās et duriꝰ arguēs. cui numirūdiſplicent que ad ſalutē ſunt? et ī cogitotione tua ſemper partē magiſtriquoad potes/ aduerſus teme tipſumuiuans. te in omnibꝰ accuſare; ip̄mvero magis excuſaire laborāsPorro in hoc loco cauendū tibi arbitror a ſuꝑbia Magnū eſt enī omnino ſic vincere ſemetip̄m. Melior ēenī ait ſalomon patiens viro forti?I qui dn̄atur animo ſuo expugnatore vrbui. Cōſidera deniqꝫ ꝙͣ monifeſte ꝓpheta doceat neceſſaria eſſehumilitatē ptꝰ patientiā dicens Derūptamē deo ſubiecta eſto aīa meaꝫqm̄ ab ipo eſt pacientia mea. Nōnevidetur hic occaſionē patientie. tēptanonem ſenſiſſe ſuperbie? Neceſſeeſt ergo vt illuminet cor tuū radiahumilitatis; ⁊ declaret quid a te ſit.quid a deo vt non altum ſapias:qm̄ deus ſuꝑbis reſiſtit. humilibusaūt dat gram ¶ Idim vero cum īhijs diutiꝰ fueris exercitatus/ rogadeū dari tibi lumen deuotionis. diēſereniſſimū et ſabbatum mentis. inquo tanꝙͣ emeritus miles et laboribus vniuerſis viuas abſꝫ lobore:dilatato nimirū corde currēs viammandatoꝝ dei. vt qd̓ pͥus cū amoritudine ⁊ cocictioē tui ſpūs faciebas:de cetero iam cum ſūma dulcedineꝑagas ⁊ delectatione. Hanc ni fallor petebat qui ait. Remtte michivt refrigerer. Ac ſi dicat. Quouſꝫ inlabore ⁊ dolore iſto trucior; ⁊ morteafficior tota die. Femitte michi vtrefligeter Verū ad hanc quidē ꝑfectionem pauci ni fallor perueniunt inhac vita Neqꝫ enim ſi quis aliquādij videtur hanc habere/ continuo credat̉ ſibi neceſſe eſt: moxime ſi nouicius eſt. nec per prefatos aſcenderitgradus. Pius enim dominus puſillos corde blandicijs talibus ſoletallicere: ſed nouerint qui eiuſmodiſūt. gratiam hanc ſibi preſtitam nōdatam. vt in die bonoꝝ memoresſint maloꝝ: et ī die maloꝝ nō īmemores ſint bonoꝝ Ionge aliter quiexercitatos habēt ſenſus. deuotioīshuiꝰ felici iocūditate ſruūtur. Sedmulti tota vita ſua ad hoc tendūt:⁊ nūꝙͣ pertingunt Quibus tamenſi pie et perſeueranter conati ſunt?ſtutim vt de corpore exeūt redditurqd̓ in hac vita diſpenſatorie eſt negatum Iilluc perducente cos ſola