TxLō. Catio. viij.

CICOICin iſto verſu. Os orare vale coīo mēſa rigat̉. Os. i.locutio quā Guido ⁊ Hugo in. c. qm̄ mſ̓tos. xj. q.iij. extendūt etiā ad lr̄as recipiēdas vel mittēdas⁊ nūcios et munera. Aſſurgere aūt vel ei reuerentiā facere aut inclinare ſe ſalutāti vl̓ mouere labia.dūmō nihil dicat nō inducūt minorē excōicatiōeꝫẜm Rodo. cū pene ſint reſtrīgēde ꝑ regulā odia.de re. tur. in. vj. Orare ꝑ hoc ꝓhibet̉ nō ſolū ꝑtipatio in diuīs ⁊ ſacr̄is. ſꝫ et etiā ne qͥs oret in eccl̓ia. vlextra ſil̓ cū excōicato. Dicit tn̄ Inno. ī. d. c. nuꝑ ꝙſi excōicatus ſit in eccleſia vel in alio loco non cāorādi ſꝫ ꝓ alio negocio ꝙ nō ꝓhibet̉ qͥs ibi orarecū in or̄e ſibi nō cōicet. ⁊ placꝫ mihi lꝫ Ho. ibideꝫteneat ꝯͣriū. Dale. ꝑ hoc ꝓhibet̉ ſalutatio q̄libꝫ fienda excōicato. ſꝫ loco eius dꝫ dicere deꝰ emendetvos vl̓ ſi ſcribit loco ſalutatōis dicat ſpm̄ ſaniorisconſilij et hmōi. qꝛ ſic nō ē ip̄m ſalutare mō qͦ ꝓhibet̉. Cōio ꝑ hͦ ꝓhibet̉ ne qͥs facto cōicet excōicatoputa cooꝑando in aliqͦ exercitio: vel hītādo in domo cū excōicato. Dic̄ tn̄ Inno. ī. d. c. nuꝑ ꝙ ſi egoet excōicatꝰ ſumꝰ in aliqͣ domo: ego ꝓ meis negocijs et ip̄e ꝓ ſuis ꝙ nō dicor cōicare ei. ſꝫ qn̄ ego etip̄e ſil̓ ꝓ eodē negocio cohabitamꝰ. Sil̓r dicit ꝙ ſiego et ipſe haberemꝰ vnā ſolā camerā cōeꝫ ꝙ liceret mihi in ea cū eodē excōicato iacere comedere ⁊hmōi. dūmō nō cōicēt ei in eadē menſa: nec in eodē lecto aūt locutiōe vel oratōe. Menſa ꝑ hoc ꝓhibet̉ comeſtio vel potatio eū excōicato. et de hisomnibus habet̉. xj. q. iij. c. ſicut. ⁊ in tribus. c. ſe. etno. in. d. c. nuper.5 ¶ Sunt multe ꝑſone q̄ licite cōicare pn̄t cū excōicato. de quibꝰ. xj. o. iij. c. qm̄ multos qͥ ꝯp̄henduntur his v̓ſibꝰ. Utile: lex: humile: res ignorata: neceſſe. Hec anathema qͥdē faciūt nec poſſit obeſſe.6 ¶ Utile .ſ. cū qͥs ꝑticipat ꝓ ſua vtilitate: puta petēdo ab eo debitu qͦ ei tenet̉ extra eo. c. ſi vere et etiam in iudicio ꝓpter hoc pōt eū ꝯuenire. Itē ꝓpt̓vtilitatē aīe excōicati vicꝫ eū corrigēdo vel inducēdo ad pnīam. lꝫ etiā interponat aliā verba vt magis efficaciter poſſit eū inducere. c. cū excōicato. xjq. iij. facit. c. cū volūtate eo. ti. ꝓpterea ad p̄dicatōadmittunt̉ de ꝯſe. di. j. ep̄s. facit. c. rn̄ſo nr̄o. eo. ti.excuſant̉ etiā ꝓpt̓ hoc qͥ cā predicatōis vl̓ ꝯfeſſiōishabitāt inter eos et elemoſynas recipiūt ab eis: qn̄al̓s id facere bono mō nō pn̄t eis nō cohabitādod. c. cū volūtate. Itē licite poſſum ꝑticipare cū excōicato ꝓ ſalutē aīe mee ⁊ ꝓ vtilitate tꝑali. puta q̄rēdo ab eo ꝯſiliū: cū alios ꝑitos habere n̄ poſſumDicit tn̄ Ray. ꝙ in hoc nō ſunt multū laxāde habene: ſꝫ diſcretę ⁊ cū intentōne ſolū vtilitatis predicte ꝯſequēde et nō alio mō. Et tādiu pn̄t ꝑticipareꝓ ſalutē aīaꝝ ip̄oꝝ excōicatoꝝ ꝙͣdin ſpē de eoruꝫcorrectione ꝓbabiliter habent et nō plus.¶ Lex .ſ. mr̄imonij ꝓpterea vxor cohabitādo viro⁊ obediēdo ꝙͣuis ſit excōicatus nō peccat niſi excōicatio eſſet inflicta ꝓpter tale matrimoniū.8 ¶ Sꝫ nūqͥd licitū ſic ſit viro cōicare cū vxore excōicata? ℟. qͥdaꝫ dicunt ꝙ non. ſꝫ tu tene ꝙ ſil̓r licitecōicare pōt. qꝛ ad imparia nō iudicant̉ vir ⁊ vxorc. gaudemꝰ. d̓ diuor. verū eſt ꝙ ſi vir cū debeat eēcaput mulieris. xxxiij. q. v. hec imago. nō inducit

vxorē ad petēdā abſolutionē ẜm ꝙ dꝫ et tenet̉ peccat mortaliter. c. negligere ⁊ eēt excōitatus minoriexcōicatione. ſecus qn̄ nō pōt eam cogere et ſuſcepit neceſſaria ab ea vel efficeret̉ peior.¶ Sed quid ſi vir vocat ab menſam excōicatum. 7nunqͥd mulier poterit licite cū eis comedere? ℟.ꝙ non. ſꝫ cōmedat in alia menſa diuerſa ab illa.¶ Humile ſub hoc excuſant̉ filij ſerui et ancille. 10Rodo. tn̄ intelligit de filijs qͥ ſunt in patria ptāte.ſecus de emancipatis qꝛ tenent̉ euitare eū niſi ipſiꝯmēſales eius eēnt et ab eo neceſſaria haberēt. qꝛſic excuſarent̉. Ideꝫ dicit Hugo. d̓ pr̄e reſpectu filij ꝙ tenet̉ vitare filiū excōicatu. niſi ab eo recipiatalimenta. et idē tenet Inno. qd̓ limitādū puto. qn̄non facile poteſt aliunde neceſſaria habere.¶ Excuſent̉ etiā ſerui ācille ruſtici ſeruiētes ⁊ oēs 11alij ſubditi de familia excōicati qͥ nō adeo curialesſunt vt eoꝝ ꝯſilio ſcelera ꝑpetrent̉. tales e m̄ ꝑſoneexqͦ erāt an̄ ſnīam latā ad familiare obſequiuꝫ exhibēdū aſtricti. excuſant̉ cōicādo etiaꝫ poſt ſnīamc. inter alia. eo. ti. Idē intelligas d̓ nutricibꝰ ⁊ illisqͥ ꝯͣxerūt ſocietateꝫ vel alio mō ꝑ aliquē ꝯͣctum eiserāt obligati. Qd̓ limitat Ho. ⁊ Ber. qn̄ ſine eoꝝincōmodo nō pn̄t abſtinere. ſil̓r ꝯductor mercēnarij facere p̄t qͣꝫuis poſtea excōicent̉. Idē dic de vaſallibꝰ et hn̄tibꝰ emphiteoſim ab eis ꝙ pn̄t eis reddere pēſiōes ⁊ alia ad q̄ obligant̉ ẜm veriorē opi.¶ Sed quid dicemus d̓ illo qͥ vel ex ꝯͣctu vl̓ ex iu l2ramēto tenet̉ aliqͥd ſoluere vel dare alicui in certotermīo qͥ poſtea excōicat̉? ℟. ꝙ ſuꝑ hoc fuit diuerſa opi. inter doc. ſꝫ mihi placet opi. Ho. ꝙ ſi talisobligatus p̄t deſiſtere a tali ſolutōe vel datiōe ſineſuo incōmodo vl̓ dāno ꝙ n̄ tenet̉: nec dꝫ cū excōicato ꝑticipare dādo vel ſoluendo qd̓ ꝓmiſerat: qꝛin oī iuramēto vel obligatōe ſubintelligit̉ iſta clauſula .ſ. ſi talis ꝑmāſerit cui liceat cōicare. ar. xxij. q.ij. ne qͥs. nec peccat nō adimplēdo qd̓ ꝓmiſerat ſifacit ex zelo eccl̓iaſtice diſcipline. ſecꝰ ſi faceret ſoluꝫex cupiditate auaricie. qꝛ ſic peccaret qͦ ad deum.¶ Quid ſi quis ꝯͣhat cū excōicato nūquid excuſabit̉ ꝑticipādo poſtea? ℟. ꝙ ſi hoc facit ex magnaſua neceſſitate. puta qꝛ nō pōt aliter viuere bonomō ſic excuſat̉ ꝑ. c. ſi vere. eo. ti. Si aūt nō fuit cōpulſus a tali neceſſitate ſic nō excuſabit̉ ꝑticipādocū eo. ſi mō ꝯͣxit ſciēs eū excōicatuꝫ. hec eliciunt̉ exdictis doc. in. c. nos ſanctoꝝ. xv. q. vj. ⁊ in. c. veritatis. de do. et ꝯtu. et in. c. ſi vere.¶ Res ignorata .ſ. qn̄ ignorādo eū excōicatū ꝑtici 14pat qd̓ intellige verū niſi ignorantia ſit craſſa velaffectata et ſic non excuſaretur.¶ Sed quid ſi audiunt de aliquo ꝙ ſit excōicatꝰ 15nunquid tenet̉ eum vitare? ℟. ꝙ aūt ꝓbabilitercredit eum excōicatū. puta quia hoc habuit a perſonis grauibus et fidedignis. et ſic tenet̉. ſi aūt nōcredit ꝓbabiliter excōicatum ſic non debet euꝫ vitare. ſed deponat conſcīam .ſ. ꝙ non ſit excōicatusquia multi multa loquuntur. et qui cito credit lenis eſt corde. quod ſi non poteſt eam deponere tenetur eum vitare. ar. c. inquiſitioni. eo. ti.¶ Utruꝫ ſemel excōicatus ſit ſemꝑ vitādus? ℟. 16ꝙ ſic niſi conſtet de abſolutione ꝑ regulam. ſemel