tiui. vt agermeus .i. ager mei. nō tn̄ ſꝑ eſt eadē ſnīa. vt ptꝫ. qꝛ poſſeſſiuū ẜt ac-tiue. et gtūs pͥmitiui paſſiue. vt multū refert dicē. Amor meꝰ ⁊ amor mei. qꝛamor meꝰ qͦ ego aliū amo actine. Sꝫamor mei quo ego ab alio amor. Itē nota ꝙ ex regula (q̄ eſt ꝙ in quolibet poſſeſſiuo intelligit̉ gͣtūs pͥmitiui) ſequuntur q̄dam correlaria. Unū ē ꝙ inter poſſeſſiuū ⁊ quēcūqꝫ aliū caſum pōt me-diare ꝯiūctio. vt meo auxilio ⁊ petri viciſti. Itē Therētiꝰ meo p̄ſidio atqꝫ ho-ſpitꝭ res eſt in vado. ſil̓r etꝭ p̄t mediare ad uerbiū ſil̓itud īs. vt renouabit̉ iu-uētus tua ſicut ceruoꝝ. Et intelligit̉ iſtd̓ correlariū ſic ꝙ gtūs copulat̉ ad poſſeſſiuū in qͦcūqꝫ caſu ip̄m fuerit poſicū Exemplū dento. filius meꝰ ⁊ ioanncaphiloſophātur. Exēplū de gͣtō. Iſte ager ē mei patrꝭ ⁊ vicini. Exēplū de dtōFaueo filio tuo ⁊ Ioannis. De accō. Diligo filiū tuū ⁊ Ioannis. Exēplū devtō. O nr̄ ⁊ fratris amice veni. Exēplū de abltō. Meo auxilio ⁊ Ioānis pe-trus eſt liberatꝰ. ¶ Alteꝝ correlariū qd̓ ſeqͥtur ē qd̓ ad interrogatm̄ de poſſeſſione p̄t fieri rn̄ſio in caſu ſil̓i vl̓ diſſimili. vt Cuiꝰ eſt ager rn̄det̉ meꝰ vl̓ illoꝝ.Terciū qd̓ ad poſſeſſiuū p̄t fieri r̄latioſb̓ diſcōueniētiā accidētiū. vt qͥs audꝫre p̄he̓dere mea ꝟba qͥ ſum pͥnceps patrię Quartū ꝙ ip̄m poſſeſſiuū p̄t ſibi alſumere ſubſtantm̄ ſubdiſcoueniētia generis. nūeri ⁊ caſus. vt ſuꝰ illoꝝ amorin nos ſumimꝰ eſſe videt̉. nō tn̄ qͥlibet gͣtūs p̄t adiungi illis poſſeſſiuis Sꝫ iſtipͥmo vnius ſolius ip̄ius. Scd̓o gtī ꝑticipioꝝ. Tercio om̄s gͣtī. ⁊ hoc ratiōe ꝟ-boꝝ imꝑſonaliū. vt Mea vniꝰ oꝑa reſpublica liberata eſt. Tua ſoliꝰ diligentia hanc rem ꝯſeqͥ ꝯfido. Tuā ip̄ius aīam ꝑtranſibit glad ius. mea ſtuden-tis oꝑa hęc ſunt. Et in Boctio Solātur mœſti nūc mea fata ſenis. Mea ⁊ ioannis intereſt. Prętere a nota ꝙ ſicut dicit Priſcianus. Suus primo accipi-tur poſſeſſiue. Secundo diſcretiue. ⁊ ſic ſolet addi genitiuo poſſeſſionis cau-ſa diſcretionis vel ſignificantię faciendę. vt Suus eſt cęſaris mos. id eſt eiꝰmos ⁊ non alterius. Tercio ponitur pro cniuſcūqꝫ ꝓprio. vt Suus Ticij filius heres te ſtamento conſtitutus eſt ſuus .i. ꝓprius ¶ Hic addit Priſcianusꝙ aliqͣ poſſeſſiua qn̄qꝫ etiā ponūtur ꝓ libero ⁊ ꝓprio. Ut apud HoratiumUindicta poſtqͣꝫ meus a p̄tore receſſi. ibi meus i. liber. Et d̓r freq̄nter. egono ſum meusFormās quis vel qui donato crede minori¶ Hic oſtendit declīationem nominis quis vel qui remittens nos ad Do-natum minorem. Hic nota ꝙ quis accipitur interrogatiue quandoqꝫ. UtQuis es tu. Quandoqꝫ infinite hoc eſt incerte. vt Neſcio quis ſis. Sꝫ relati-ue capitur ſolum in datiuo ⁊ ablatiuo plurali. Unde Uirgilius. Quis an-te ora patrum atqꝫ altaqꝫ mœnia troię. Contigit oppetere. Quis id eſt qui-bus. Item qui capitur ſex modis. Primo re latiue. vt ſortes currit qui mouetur. Secundo interrogatiue ⁊ hoc in plurali numero. vt qͥ ſunt hi. Tercio infinite. vt qui tirānum interfecerit premium habebit Quarto proqualis vtin Therentio. Nunc permenote oſtendas qui virſies proſis. ibi qui accipi-tur pro qualis. Quinto pro quomodo vel qualiter. Ut apud Therentium.qui hoc fieri poteſt. id eſt qualiter. Sexto ponitur pro etiam ſeu pro certe. ſedtunc adiungitur huic cōiunctioni adulatorię. At in Boetio Atqui ſentio in-quam. ¶ Sciendum ꝙ quis ⁊ qui habent diuerſa compoſita. vt patet inhis verſibus. Cum quis namqꝫ piam ſine qui cōiunge putas quam. Damvis cunqꝫ libet qui ſine quis retinet Compoſita quidem ad longum patentin dictis