Hic eſt dubium an locutio fiat de eodem Aiace quia duo fuerunt Aia-ces. ergo debet dici Aiax venit ad troiam ⁊ idem fortiter pugnauit Et exdicitur in logica intractatu de relatiuis. ꝙ relatiua poſita loco antecedentiuꝫin ſecunda oratione certius ſignificant qͣꝫ antecedentia bis poſita.¶ Sciendum ꝙ ſicut dicit Priſcianus Quindecim ſunt pronomina ſimpli-cia apud latinos vſitata q̄ patēt in Donato. ⁊ d̓r apud latinos ꝓpter hoc pronomē demōſtratm̄ li qd̓ ē grecū ⁊ demōſtrat dictionē material̓r poſitaꝫ. vt hōcurrit. lihō ē ſubiectū. Et dr̄ ſimplicia. pl̓a em̄ ſunt ꝓnoīa ꝯpoſita. ꝓ qͦ ſciēduꝙ ꝓnoīa pͥmo ꝯponūtur cū hoc aduerbio ecce. vt Eccū. eccā. eccos. eccas. Eilum. ellā. ellos. ellas. Et ſubterminatiōe fœmīa demonſtrāt fœminas. UtEccā .i. ecce eā. Ellā. ecce illā. Et ſub termīatōe maſculina demōſtrant maſculos. vt Eccū. i. ecce eū. Ellū .i. ecce illū. Et hn̄t dr̄am in demōſtratōe. quiaEccū ẜt rem iuxta nos poſitā. ſꝫ Ellū demōſtrat rem lōge a nobis poſitā. ⁊ iōEccū cū ſuis ꝯdeclineis exponit̉ ꝑ ad uerbiū hic. vt Eccū petrū .i. ecce hic petrū. Sꝫ Ellū cū ſuis ꝯdeclineis exponit̉ ꝑ aduerbiū illic. vt Ellū petrū .i. ecceillic petrū. Et iſta ẜm pͥſcianū ⁊ petrū helię ſunt vera ꝓnoīa qꝛ hn̄t gene̓a nūeros ⁊ caſus. ¶ Scd̓o iſta duo ꝓnoīa ille ⁊ iſte pn̄t ꝯponi cū omn̄ibꝰ caſibꝰ huiꝰ ꝓnoīs hic. in qͥbꝰ c eſt vltīa lr̄a: p̄ter qͣꝫ in dtō. ⁊ ſꝑ in mediō dꝫ pōi aſpiratio .i. lr̄ah. qꝛ hoc ꝓnomē hic in pͥncipio aſpirat̉. vt in maſculino genere iſthic iſthoc abiſthoc. In forīo gene̓ iſthec iſthāc ab iſthac. In neutro gene̓ in ſingulari nūe-ro in nt̄ō accō ⁊ abltō iſthoc. ſꝫ in ntō ⁊ accō pl̓ibꝰ iſthęc. Et ſunt ꝓnoīa. qꝛ quādo ſunt aduerbia ſcribūtur fine aſpiratōe. vt illic iſtic. ¶ Tercio. oīa ꝓnoīa qͦrū obliqͥ incterminātur ꝯponi poſſunt cū iſta ſyllabica adiectōe cine. vt hiccine. hunccine. hoccine. heccine. haccine. ⁊ in neutro genere hoccine. ⁊ ſie excipit̉etiā dtūs. Et hāc ꝯpoſitionē etꝭ hn̄t ꝯpoſita iā dicta iſthiccine. illhiccine. ⁊ ſicde alijs. ¶ Quarto Oēs obliqͥ huiꝰ ꝓnoīs hic. qͦꝝ vltīa lr̄a eſt ſpūt ꝯponi cuꝫilla ſyllabica ad iectōe ce. vt huiuſce. hace. hiſce. hoſce. q̄ valēt tm̄. qͣntū hꝰ. halhis ⁊c̄. Et hāc ꝯpoſitōem etiā tenēt obliqͥ qͥdam huiꝰ ꝓnoīs ille illiuſce illoſceilliſce illaſce ⁊ ẜcat id qd̓ pͥmitiua ſua. ſꝫ illa q̄ terminātur incine. Ironiā ſuꝑ-addūt. vt heccine fili tua patent ꝓmiſſa. Et in Therētio. Hoccine credibi-le aut memorabile factū ꝑ ꝯtrariū. Ita ſolet hoc ad uerbiū ſic ꝯponi. vt Siccine rerū ꝯditio verſa eſt. Item hec tria ꝓnoīa me. te. ſe. ꝯponi poſſunt cū ſe-ip̄is. vt meme. tete. ſeſe. ⁊ important diſcretionē. Et hoc ꝓnomē tu cū lite. vttute .i. tumet. ⁊ tu ꝯponit̉ cū met interponēdo tu. vt tutumet ad drām em̄ huius verbitumet a tumeo. Et addit Priſcianus ꝙ pronoīa deriuatiua etiāꝯponūtur iſta pronoīa abltīcaſus. Mea. tua. ſua. noſtra. veſtra. aſſumunthanc ſyllabicā ad iectionē ꝑte. ⁊ ẜcāt vſum vel morem vltra ſignificatū pͥmi-tiui. Exemplū. vt Meapte Tu apte Suapte Noſtrapte veſtrapte Et qn̄ponūtur iſta ꝓnoīa ſine caſu ponūtur ad uerbialiter. ſed cū caſu ſunt pronoīa.vt Iſte meapte ꝯſuetudine vl̓ natura viuit cū hoc ꝟboquid ē viuo vſum velmorem important. Sed cum alijs ẜcant reciprocationē. vt Feci me apte id ēmea ꝓpria natura. Exemplū vbi cū adiunctis ponūtur. vt Quedam arbo-res ſuapte natura creſcuūt. Itē iſta qͥnqꝫ pronoīa poſſunt ꝯponi cū iſta ſylla-bica adiectō etim. vt Meatim Tuatim ſuatim noſtratim veſtratim. Sedilla per hanc adiectionē fiunt aduerbia ⁊ ẜcant vltra rem primitiui ideomaid eſt determīant ideoma. vt Iſte loquitur meatim noſtratim .i. mecum velnoſtrum ideoma.Eſtqꝫ mei
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten