Liber.

bonū eſt ⁊ econuerſo. Et cuius vſus bonus eſt: ipſumquoqꝫ bonū eſt: ⁊ econuerſo. ¶ A conmuniter accidētibus argumenta fiunt quotiens ea ſumunt̉ accidentia: que relinquere ſubiectum vl̓ non poſſunt vel nonſolent: vt ſi quis hoc modo dicat. Sapiente non penitebit. penitētia enī malū factū ſequit̉. Quod ꝗa in ſapiēte nō cōuenit: nec penitētia ꝗdē. Queſtio de accidēti. Maxima ꝓpoſitio cui nō īeſt aliꝗd ei nec illd̓qd̓ eius ē cōſequēs īeſſe poteſt. Locꝰ a cōmuniter accidētibꝰ. ¶ Expeditis igit̉ locis his ꝗ ab ipſis terminis in q̄ſtione poſitis aſſumunt̉: nūc de his dicēdū ē:qui lꝫ extrinſecus poſiti: argumenta tamē q̄ſtionibꝰſubminiſtrāt. Hi v̓o ſūt vl̓ ex rei iudicio: vl̓ ex ſimilibus: vl̓ ex maiore: vl̓ a minore: vl̓ a ꝓportione: vel exoppoſitis: vl̓ ex trāſumptione. Et ille ꝗdē locus quirei iuditiū tenet: ē huiuſmodi: vt ſi dicamꝰ id eſſe qd̓vl̓ omnes iudicāt vl̓ plures: ⁊ hi vel ſapiētes: vl̓ ẜmvnamquamqꝫ artiū penitus eruditi. Huius exēplū ēcelū eē volubile: ꝙ ita ſapiētes atqꝫ aſtrologi doctiſſimi iudicauerūt. Queſtio de accidēti. Maxima ꝓpoſitio quod omnibus vl̓ pluribꝰ vl̓ ſapiētibꝰ hominibus videt̉: ei cōtradici nō oportere. Locus a rei iuditio. ¶ A ſimilibꝰ v̓o hoc modo. Si dubitet̉ an hominis ſit proprium bipedem eſſe dicimus.Similiter ineſt equo quadrupes: vt homini bipes.Non eſt autem equo quadrupes proprium.Non eſt igitur homini bibes proprium.Queſtio de proprio. Maxima ꝓpoſitio: ſi qd̓ ſimiliterineſt nō ē ꝓpriū: nec id de quo querit̉ eſſe propriumpoteſt. Locus a ſimilibus. Hic ꝟo ī gemina diuiditurhec .n. ſimilitudo aut ī qͣlitate aut ī quātitate cōſiſtitſed ī quātitate paritas nuncupatur. In qualitate ſimilitudo. ¶ Rurſus ab eo qd̓ ē magis. Si q̄ratur anſit aīalis diffinitio: qd̓ ex ſe moueri poſſit: dicimꝰ ſic.Magis oportet animalis diffinitionem eſſe ꝙ naturaliter viuat quā ꝙ ex ſe moueri poſſit.Non ē aūt diffinitio aīalis ꝙ naturaliter viuat.Nec quidem igitur que minus videt̉ diffinitio eſſe ꝙex ſe moueri poſſit: aīalis diffinitio putanda eſt.Queſtio de diffinitione. Maxima propoſitio: ſi id qd̓magis videtur ineſſe non ineſt: nec id quod minusvidebitur ineſſe inerit. Locus ab eo ꝙ magis eſt.¶ A minoribꝰ v̓o conuerſo modo. Nā ſi hominis diffinitio eſt aīal greſſibile bipes: cūqꝫ videat̉ minꝰ eſſediffinitio hominis qͣꝫ aīal ratōale mortale: erit diffinitio hoīs aīal rationale mortale. Queſtio de diffinitione. Maxima propoſitio. ſi id qd̓ minus videt̉ ineſſe: īeſt: id quod magis videbitur īeſſe: īerit. Multeaūt diuerſitates locorū ſūt ab eo quod ē magis ⁊ minus argumenta miniſtrātiū: qd̓ ī expoſitione topicorum Ariſtotelis diligentius perſequuti ſumus. ¶ Itēex ꝓportione vt ſi q̄rat̉: an ſint ſorte eligendi ī ciuitatibus magiſtratus: dicimus minime: qꝛ nec ī nauibusquidem ſorte gubernator preficit̉: eſt enim proportio.Nam vt ſeſe gubernator habet ad nauim: ita magiſtratus ad ciuitatem. Hic aūt locus diſtat ab eo ꝙ aſil̓ibus ducitur. Ibi enim vna res vnicuilibet alij cōparatur. In ꝓportiōe ꝟo nō ē ſimilitudo rerum: ſꝫq̄dā habitudinis cōparatio. Queſtio d̓ accidēti. Maxima ꝓpoſitio: quod ī vnaquaqꝫ re euenit id ī eiꝰ proportionali euenire neceſſe ē. Locus a ꝓportiōe. ¶ Exoppoſitis ꝟo multiplex ē locus. Quattuor enim ſibimet opponūt̉ modis: aut enī vt cōtraria aduerſo ſeſeloco cōſtituta reſpiciūt: aut vt pͥuatio ⁊ habitus: autvt relatio: aut vt affirmatio ⁊ negatio. Quorū diſcre

tiones in eo libro qui de decem predicamētis ſcriptꝰeſt: cōmemorate ſunt: ab his hoc modo argumentanaſcuntur. ¶ Acontrarijs ſi queratur an ſit virtutisproprium laudari: dicam non quia nec vitij quidemvituperari. Queſtio de proprio. Maxima propoſitiocontraria contrarijs conueniunt. Locus ab oppoſitisideſt ex contrario. ¶ Rurſus in queſtione ſit poſituꝫ:an proprium ſit oculos habentium videre. Dicaꝫ nōeos nāqꝫ qui vident: alias cecos eſſe contingit. Namin quibus eſt habitus: in eiſdem poterit eſſe priuatio⁊ quod eſt proprium non poteſt a ſubiecto diſcedere.Et quoniam veniente cecitate viſus abſcedit: non eēproprium habentiū oculos videre conuincitur. Queſtio de proprio. Maxima propoſitio vbi priuatio abeſſe poteſt: habitus proprium non eſt. Locus ab oppoſitis ẜm habitum ⁊ priuationē. ¶ Rurſus ſit ī queſtione propoſitum: an patris ſit proprium procreatorem eſſe. Dicam recte videri quia filij eſt propriumprocreatum eſſe: vt enim ſeſe habet pater ad filiuꝫ:ita procreator ad procreatum. Queſtio de proprioMaxima ꝓpoſitio oppoſitorū ad ſe relatiuoruꝫ prpria ⁊ ipſa ad ſe referunt̉. Locꝰ a relatiuis oppoſitis.¶ Itē ſit ī queſtione propoſitū: an ſit animalis ꝓpͥuꝫmoueri. Neget̉ quia nec īanimati quidē ē propriū nōmoueri. Queſtio de proprio. Maxima propoſitio: oppoſitoruꝫ propria oppoſita eſſe oportet. Locus ab oppoſitis ẜm affirmationē ⁊ negationē. Moueri enī etnō moueri ẜm affirmationē ⁊ negationē ſibimet opponuntur. ¶ Ex trāſumptione ꝟo argumentuꝫ hocmodo ſit: cū ex his terminis ī ꝗbus queſtio cōſtitutaē: ad aliud ꝗddā notius dubitatio tranſfert̉: ⁊ ex eiꝰꝓbatione ea que in queſtione ſunt poſita cōfirmant̉:vt Socrates cū quia poſſet ī vnoquoqꝫ iuſtitia q̄reret omnē tractatū ad reipublice trāſtulit magnitudinē: atqꝫ ex eo qd̓ illic efficeret: in ſingulis etiā valerecōfirmauit. Qui locus a toto forſitā eſſe videt̉. Sedquoniā non inheret his de ꝗbus proponit̉ terminisſꝫ extra poſita res hoc tātū: ꝗa notior videt̉ aſſumit̉Idcirco ex tranſūptione locꝰ hic cōueniēti vocabulonuncupatus eſt. Fit v̓o hec trāſūptio ⁊ ī nomine: quotiēs ab obſcuro vocabulo ad notiꝰ argumētatio trāſfert̉ hoc modo: vt ſi q̄ratur an philoſophus īuideatſitqꝫ īcognitū: ꝗd philoſophi ſignificet nomen. Dicimus ad vocabuluꝫ trāſferentes notiꝰ non inuiderequia ſapiens ſit. Notiꝰ v̓o eſt ſapientis vocabuluꝫ qͣꝫphiloſophi. Ac de his ꝗdem locis qui extrīſecꝰ aſſumuntur: id dictuꝫ eſt. Nunc de medijs diſputabitur¶ Medij auteꝫ loci ſumunt̉ vel ex caſu: vel ex coniugatis: vel ex diuiſione naſcētes. ¶ Caſus ē alicuiꝰ nominis pͥncipalis inflexio in aduerbiuꝫ: vt a iuſtitia inflectit̉ iuſte. Caſus eſt igit̉ a iuſtitia id quod dicimusiuſte. ¶ Coniugata vero dicunt̉ que ab eodē diuerſomodo deducta fluxerunt: vt a iuſtitia iuſtū iuſtꝰ. hecigit̉ inter ſe ⁊ cū ipſa iuſtitia cōiugata dicuntur: ex cbus omnibꝰ prompta ſūt argumēta. Nam ſi id quociuſte eſt bonū eſt: ⁊ quod iuſtū eſt bonū eſt: ⁊ ſi qui iuſtus eſt bonus eſt: ⁊ iuſtitia bonū eſt. Hec igit̉ ẜm ꝓprij nominis ſimilitudinē cōſequunt̉. ¶ Medij veroloci appellant̉: quoniā ſi de iuſtitia querit̉: ⁊ a caſu:vel a cōiugatis argumēta ducunt̉: neqꝫ ab ipſa ſubſtātia ꝓprie atqꝫ cōiuncte: neqꝫ ab his q̄ ſunt extrinſecꝰ poſita vident̉ tradi: ſed ex ipſorū caſibꝰ ideſt q̄dāex ipſis leui mutatiōe deductis. Iure igit̉ hi loci mēdij inter illos ꝗ ab ipſis ⁊ eos ꝗ ſunt extrinſecus collocant̉. ¶ Reſtat locꝰ a diuiſiōe ꝗ tractat̉ hoc modo.Omnis